Tlen medyczny Eurogaz 99,5% gaz do inhalacji

Nie należy stosować leku Tlen Medyczny Eurogaz w przypadku: - pacjentów, u których prężność CO₂ krwi tętniczej wynosi 9,3 kPa, gdyż może to doprowadzać do narkozy dwutlenkowęglowej z utratą przytomności, a następnie zgonem pacjenta. - niewydolności oddechowej u pacjenta oddychającego spontanicznie. Zachować szczególną ostrożność stosując Tlen Medyczny Eurogaz podczas: - podawania leku w stężeniach ponad 60% (u noworodków ponad 40%) i w terapii hiperbarycznej. Stosowanie innych leków: W trakcie stosowania wysokich stężeń leku Tlen Medyczny Eurogaz i jednocześnie terapii bleomycyną, tlen nasila działania niepożądane tego cytostatyku (zwłóknienie tkanki płucnej). Ciąża i karmienie piersią: Przed zastosowaniem jakiegokolwiek leku należy poradzić się lekarza. Prowadzenie pojazdów i obsługa maszyn: Nie jest wskazane prowadzenie pojazdów mechanicznych oraz obsługiwanie maszyn po tlenoterapii.

Jak każdy lek, Tlen Medyczny Eurogaz może powodować działania niepożądane takie jak: narkoza dwutlenkowęgłowa z utratą przytomności, hipoksja następca wywołana nagłym podaniem czystego tlenu. U noworodków może nastąpić zwłóknienie zasoczewkowe (zwłaszcza u wcześniaków) - stężenie tlenu w inkubatorze nie powinno przekraczać 40%. Przy stosowaniu tlenu o stężeniu powyżej 70% może nastąpić zatrucie tlenem (efekt Paula Berta). Po za tym może wystąpić niedodma pęcherzyków płucnych, zapalenie oskrzeli, bóle zamostkowe, bóle stawów, utrata łaknienia, nudności, wymioty, zmniejszenie pola widzenia, zmniejszenie pojemności życiowej, przeczulice, zmiany psychiczne.

Nie stosować u pacjentów, których przężność CO₂ krwi tętniczej wynosi 9,3 kPa, gdyż może to doprowadzić do narkozy dwutlenkowej z utratą przytomności, a następnie zgonu pacjenta.

Niezbedne jest ścisłe kontrolowanie leczenia tlenem. Tlen musi być podawany w taki sposób, aby zmniejszyć hipoksję, ale nie doprowadzić do zahamowania czynności ośrodka oddechowego. Tlenoterapia powinna być stosowana zawsze, gdy występuje ryzyko hipoksji u pacjentów z przewlekłą chorobą płuc. Przed rozpoczęciem tlenoterapii ocenia się tętniczą przężność CO₂ badaniem gazometrycznym krwi lub metodą oddechu zwrotnego. Jeżeli przężność CO₂ wynosi ponad 6,6 kPa podaje się 25% tlenu i stopniowo zwiększa jego stężenie, jeżeli nie występuje zahamowanie oddychania. Tlen musi być podawany w sposób ciągły. Przerwanie podawanie tlenu jest szczególnie niebezpieczne, ponieważ wzrost przężności CO₂ w pęcherzykach płucnych może spowodować dalsze obniżanie stężenia tlenu w momencie, kiedy pacjent oddycha powietrzem. Zachować należy dużą ostrożność podczas podawania leku w stężeniach ponad 60% (u noworodków ponad 40%) i w terapii hiperbarycznej. Podczas terapii tlenowej w leczeniu zatruć parakwattem, uszkodzenia tkanki płucnej mogą się pogłębiać u pacjentów z wcześniejszymi uszkodzeniami płuc powstałymi podczas leczenia tlenem. Przeciwwskazaniami do hiperbarycznej terapii tlenowej jest leczenie z użyciem adriamycyny, disulfiramu, cisplatyny, sulfamylonu.

Nie są znane interakcje z powszechnie stosowanymi lekami. W trakcie stosowania wysokich stężeń tlenu i jednoczesnej terapii bleomycyną tlen nasila działania niepożądane tego cytostatyku (zwłóknienie tkanki płucnej).

- narkoza dwutlenkowa z utratą przytomności, - hipoksja następowa wywołana nagłym podaniem czystego tlenu, - zwłóknienie zasocezwkowe u noworodków (zwłaszcza wcześniaków) - stężenie tlenu w inkubatorze nie powinno przekraczać 40%, - zatrucie tlenem (efekt Paula Berta) - może nastąpić przy stosowaniu tlenu o stężeniu powyżej 70%, a najbardziej charakterystycznym objawem są uogólnione drgawki. - niedodma pęcherzyków płucnych, - uczucie podrażnienia krtani i tchawicy, obrzęk błony śluzowej nosa, okresowy ból krtani, kaszel, zapalenie oskrzeli, - ból ucha, zablokowanie trąbki słuchowej, - bóle zamostkowe, bóle stawów, - utrata łaknienia, nudności, wymioty. - zmniejszenie pojemności życiowej, przeczulice, - zmiany psychiczne. - zmniejszenie pola widzenia, krótkowzroczność, zaéma