Milurit
Dane pochodzą z oficjalnych ulotek i ChPL. Zostały wyodrębnione automatycznie (częściowo z użyciem AI), więc treści mogą być niepełne, przybliżone lub błędne. Wiążący jest zawsze oryginalny dokument. Brak informacji w serwisie nie oznacza, że jej nie ma. To nie jest porada medyczna, ranking ani polecenie leku: o wyborze i dawkowaniu decyduje lekarz lub farmaceuta. Nie odstawiaj leków na własną rękę. W razie nagłego, ciężkiego objawu dzwoń pod 112.
- Podmiot odpowiedzialny
- Proterapia Sp. z o.o.
- Substancje czynne
- Allopurinolum: 100 mg, 150 mg, 200 mg, 300 mg
- Stan bazy na dzień
- 2026-10-22
Dostępne moce i opakowania · 4 pozycje
| Nazwa | Postać | Opakowania | Dostępność |
|---|---|---|---|
| Milurit 100 mg | Tabletki | 1 butelka 40 tabl., 1 butelka 50 tabl., 1 butelka 60 tabl., 1 butelka 70 tabl., 1 butelka 80 tabl., 1 butelka 120 tabl. | na receptę (Rx) |
| Milurit 150 mg | Tabletki | 30 tabl., 50 tabl., 60 tabl., 70 tabl., 80 tabl., 90 tabl., 100 tabl., 120 tabl. | na receptę (Rx) |
| Milurit 200 mg | Tabletki | 1 butelka 30 tabl., 1 butelka 50 tabl., 1 butelka 60 tabl., 1 butelka 70 tabl., 1 butelka 80 tabl., 1 butelka 90 tabl., 1 butelka 100 tabl., 1 butelka 120 tabl. | na receptę (Rx) |
| Milurit 300 mg | Tabletki | 1 butelka 30 tabl., 1 butelka 40 tabl., 1 butelka 60 tabl., 1 butelka 70 tabl., 1 butelka 80 tabl., 1 butelka 100 tabl. | na receptę (Rx) |
Zamienniki o tej samej mocy i postaci · 19 leków
Ta sama substancja, moc i postać; kolejność alfabetyczna według nazwy, potem podmiotu, to nie jest ranking. Zamiennik nie oznacza, że lek można zmienić bez konsultacji: decyzję podejmuje lekarz lub farmaceuta.
Allopurinolum 100 mg (tabletki) · 8 leków
Allopurinolum 300 mg (tabletki) · 8 leków
Wskazania (wg ChPL 4.1)
-
Dna moczanowa wskazanie z ChPL
źródło: „Leczenie wszystkich postaci hiperurykemii, których nie można kontrolować dietą, w tym hiperurykemia wtórna różnego pochodzenia i powikłania kliniczne stanów przebiegających z hiperurykemią, zwłaszcza jawna dna moczanowa, nefropatia moczanowa (np. w trakcie leczenia nowotworów) …” · ChPL, pkt 4.1 -
Kamica moczanowa wskazanie z ChPL
źródło: „Leczenie nawracającej kamicy nerkowej z kamieniami nerkowymi o mieszanym składzie wapniowo-szczawianowym, z towarzyszącą hiperurykemią, gdy leczenie płynami, dietą i innymi sposobami okazało się nieskuteczne.” · ChPL, pkt 4.1 -
Kamica nerkowa wskazanie z ChPL
źródło: „Leczenie nawracającej kamicy nerkowej z kamieniami nerkowymi o mieszanym składzie wapniowo-szczawianowym, z towarzyszącą hiperurykemią, gdy leczenie płynami, dietą i innymi sposobami okazało się nieskuteczne.” · ChPL, pkt 4.1 -
Nowotwory wskazanie z ChPL
źródło: „Choroby nowotworowe i zespoły mieloproliferacyjne z szybkim obrotem komórkowym, w których zwiększone stężenie moczanów występuje samoistnie lub wywołane jest leczeniem cytotoksycznym.” · ChPL, pkt 4.1
Kiedy nie stosować (wg ChPL 4.3) wyodrębnione automatycznie
- Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1.
Dokumenty: wspólne dla wszystkich mocy
Dotyczy wszystkich mocy: te bloki mają dla każdej mocy ten sam zapis w dokumentach, więc są pokazane raz. Linki do plików ulotki i ChPL każdej mocy są w tabeli „Dostępne moce i opakowania”.
Dawkowanie wg dokumentu wyodrębnione automatycznie
- Dawkowanie wg grup (cytat)
-
- źródło: ChPL, pkt 4.2
Dorośli
„Dorośli Leczenie allopurynolem należy rozpoczynać w małej dawce, np. 100 mg na dobę, w celu zmniejszenia ryzyka działań niepożądanych, a zwiększać ją jedynie, jeśli odpowiedź w postaci stężenia moczanów w surowicy jest niezadowalająca. Należy zachować szczególną ostrożność u pacjentów z osłabioną czynnością nerek (patrz zaburzenia czynności nerek).” - źródło: ChPL, pkt 4.2
Dzieci i młodzież (dzieci poniżej 15 lat)
„Dzieci i młodzież (dzieci poniżej 15 lat) Zalecana dawka to 10 do 20 mg/kg masy ciała na dobę, do maksymalnej dawki 400 mg na dobę w trzech dawkach podzielonych. Stosowanie produktu leczniczego u dzieci jest rzadko wskazane, z wyjątkiem chorób nowotworowych (szczególnie białaczki) i niektórych zaburzeń enzymatycznych, takich jak zespół Lescha-Nyhana.” - dawkowanie: „Jeśli konieczne jest obliczenie dawki na kilogram masy ciała, należy stosować następujący zakres dawek: 2 do 10 mg/kg masy ciała na dobę.” źródło: ChPL, pkt 4.2
- dawkowanie: „Jeśli potrzebne jest ustalenie dawki w mg/kg masy ciała, należy stosować dawkę 2 do 10 mg/kg masy ciała/dobę.” źródło: Ulotka, pkt 3
- Grupy szczególne (cytat)
-
- źródło: ChPL, pkt 4.2
Osoby w podeszłym wieku
„Osoby w podeszłym wieku Ze względu na brak specyficznych danych, należy stosować najmniejszą dawkę, która zapewnia zadowalającą redukcję moczanów. Szczególną uwagę należy zwrócić na zalecenia w zaburzonej czynności nerek i w niektórych przypadkach wymienionych w punkcie 4.4.” - źródło: ChPL, pkt 4.2
Zaburzenia czynności nerek
„Zaburzenia czynności nerek Allopurynol i jego metabolity wydalane są przez nerki, dlatego też zaburzenia czynności nerek mogą prowadzić do retencji substancji czynnej i (lub) jej metabolitów, a w konsekwencji do przedłużenia ich okresów półtrwania w osoczu. Poniższy schemat służyć jako wskazówka do modyfikacji dawkowania w niewydolności nerek:” - źródło: ChPL, pkt 4.2
Zaburzenia czynności wątroby
„Zaburzenia czynności wątroby U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby należy zmniejszyć dawki produktu leczniczego. Zaleca się okresowe wykonywanie testów czynnościowych wątroby we wstępnym okresie leczenia. Dawkowanie w leczeniu chorób z intensywnym obrotem moczanowym, np. w chorobach nowotworowych, w zespole Lescha-Nyhana” - źródło: ChPL, pkt 4.6
Ciąża
„Ciąża Bezpieczeństwo stosowania produktu leczniczego Milurit podczas ciąży nie jest wystarczająco udokumentowane mimo jego szerokiego stosowania przez wiele lat bez niekorzystnych następstw chorobowych (patrz punkt 5.3). Produkt może być stosowany w ciąży jedynie w przypadkach, gdy nie ma bezpieczniejszej alternatywy, a sama choroba niesie za sobą ryzyko dla matki lub nienarodzonego dziecka.” - źródło: ChPL, pkt 4.6
Karmienie piersią
„Karmienie piersią Allopurynol i jego metabolit, oksypurynol, są wydzielane z mlekiem kobiet karmiących piersią. Nie zaleca się stosowania allopurynolu podczas karmienia piersią. U kobiety przyjmującej allopurynol w dawce 300 mg na dobę, stężenia allopurynolu i oksypurynolu w pokarmie wynosiły odpowiednio 1,4 mg/l i 53,7 mg/l. Nie obserwowano wpływu na dziecko karmione piersią. Z tego względu nie zaleca się stosowania leku Milurit u kobiet w okresie karmienia piersią.”
- Jedzenie, napoje i alkohol (cytat)
-
- jedzenie i napoje: „Produkt leczniczy Milurit należy stosować doustnie raz na dobę, po posiłku.”
- jedzenie i napoje: „Milurit jest dobrze tolerowany przez pacjentów, zwłaszcza jeśli przyjmowany jest po posiłkach.”
Tabele z dokumentów wyodrębnione automatycznie
| Klirens kreatyniny | Dawka dobowa |
|---|---|
| > 20 ml/min | dawkowanie standardowe |
| 10 do 20 ml/min | 100 to 200 mg na dobę |
| < 10 ml/min | 100 mg/dobę lub podawanie w dłuższych odstępach czasu |
źródło: ChPL, pkt 4.2, s. 2
Allopurinolum 100 mg (tabletki)
Dane z dokumentów wyodrębnione automatycznie
- Przechowywanie
- w oryginalnym lub zewnętrznym opakowaniu
- Termin ważności
- 3 lata (opakowanie nieotwarte)
- Substancje pomocnicze
- Milurit, 100 mg, tabletki: laktoza jednowodna; skrobia ziemniaczana; karboksymetyloskrobia sodowa (typ A); powidon K-25; talk; magnezu stearynian
- Milurit, 300 mg, tabletki: celuloza mikrokrystaliczna; karboksymetyloskrobia sodowa (typ A); żelatyna; krzemionka koloidalna bezwodna; magnezu stearynian
- Substancje wymienione w dokumencie (m.in. alergeny, cukry, alkohol, sód)
- laktoza: 50 mg (ChPL pkt 4.4); w składzie (Milurit, 100 mg, tabletki)
- sód: mniej niż 1 mmol (23 mg) na tabletkę (ChPL pkt 4.4)
Pokazane są tylko substancje wymienione w dokumencie; brak wzmianki nie oznacza, że substancji nie ma w leku.
- Opakowanie i akcesoria
- opakowanie bezpośrednie: butelka
- Wygląd
- biały szary okrągły z linią podziału nadruk: E 351 nadruk: E 352
Wygląd: Tabletki 100 mg: białe lub szarawe tabletki, bez zapachu, okrągłe, płaskie, o niezaokrąglonych brzegach, z wygrawerowanym napisem „E 351” na jednej stronie i linią podziału na drugiej stronie. Tabletkę można podzielić na równe dawki. Tabletki 300 mg: Białe lub szarobiałe, okrągłe, płaskie i ze ściętymi krawędziami, bezwonne lub prawie bezwonne tabletki z wygrawerowanym stylizowanym napisem „E 352” po jednej stronie i linią podziału po drugiej stronie. Linia podziału na tabletce ułatwia tylko jej przełamanie w celu łatwiejszego połknięcia, a nie podział na równe dawki. Opakowanie źródło: Ulotka, pkt 6 - biały szary okrągły z linią podziału nadruk: E351 nadruk: E352
Milurit, 100 mg, tabletki: Białe lub szarawe tabletki, bez zapachu, okrągłe, płaskie, o niezaokrąglonych brzegach, z wygrawerowanym napisem „E351” na jednej stronie i linią podziału na drugiej stronie. Tabletkę można podzielić na równe dawki. Milurit, 300 mg, tabletki: Białe lub szarobiałe, okrągłe, płaskie i ze ściętymi krawędziami, bezwonne lub prawie bezwonne tabletki, z wygrawerowanym stylizowanym napisem „E352” po jednej stronie i linią podziału po drugiej stronie. Linia podziału na tabletce ułatwia tylko jej przełamanie w celu łatwiejszego połknięcia, a nie podział na równe dawki źródło: ChPL, pkt 3
- biały szary okrągły z linią podziału nadruk: E 351 nadruk: E 352
- Prowadzenie pojazdów i obsługa maszyn
- dokument: możliwy wpływ lub zalecana ostrożność źródło: „Ze względu na możliwość wystąpienia działań niepożądanych, takich jak senność, zawroty głowy i ataksja u pacjentów przyjmujących allopurynol, należy zachować szczególną ostrożność do czasu upewnienia się, że allopurynol nie wywołuje u nich negatywnego wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.” · ChPL, pkt 4.7
- Działania niepożądane
50 pozycji, według częstości
- często: Wysypka Zespół Stevensa-Johnsona (SJS) i toksycznego martwiczego oddzielania się naskórka (TEN)6 Obrzęk naczynioruchowy7; rumień trwały; łysienie; odbarwienie włosów Liszajowata reakcja polekowa; Podwyższenie stężenia hormonu tyreotropowego (TSH)
- niezbyt często: Reakcje nadwrażliwości2 Angioimmunoblastyczny chłoniak z komórek T3 Reakcja anafilaktyczna; Wymioty4; nudności4; biegunka Nawracające krwawe wymioty; biegunki tłuszczowe; zapalenie błony śluzowej jamy ustnej; zmiana częstości wypróżnień Bóle brzucha; Nieprawidłowe wyniki testów czynności wątroby5 Zapalenie wątroby (w tym martwica i ziarniniakowe zapalenie wątroby)5
- rzadko: Kamica moczowa Krwiomocz; mocznica
- bardzo rzadko: Czyraczność; Agranulocytoza1; niedokrwistość aplastyczna1; trombocytopenia1; granulocytoza; leukopenia; leukocytoza; eozynofilia i wybiórcza aplazja czerwonokrwinkowa; Cukrzyca; hiperlipidemia; Depresja; Śpiączka; porażenia; ataksja; neuropatia; parestezje; senność; bóle głowy; zaburzenia smaku; Zaćma; zaburzenia widzenia; zmiany w obszarze plamki żółtej; Zawroty głowy; Dławica piersiowa; bradykardia; Nadciśnienie tętnicze; Bóle mięśniowe; Niepłodność u mężczyzn; zaburzenia erekcji; ginekomastia; Obrzęki; ogólne złe samopoczucie; osłabienie; gorączka8
- częstość nieznana: Jałowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych
Lista może być niepełna: wyodrębniono tylko zapisy w układzie „Często: …”. Pełna lista jest w ChPL.
źródło: ChPL, pkt 4.8
Z ulotki i ChPL wyodrębnione automatycznie
Ulotka, pkt 2: Informacje ważne przed zastosowaniem leku Milurit
Kiedy nie stosować leku Milurit
• Jeśli pacjent ma uczulenie na allopurynol lub którykolwiek z pozostałych składników tego
leku (wymienionych w punkcie 6).
Ostrzeżenia i środki ostrożności
Przed rozpoczęciem stosowania leku Milurit należy omówić to z lekarzem.
Szczególna ostrożność i ścisła kontrola lekarska może być konieczna:
• Jeśli pacjent należy do grupy etnicznej Han z Chin lub jest pochodzenia tajskiego lub
koreańskiego.
• Jeśli pacjent ma chorobę wątroby lub nerek. Lekarz może zalecić przyjmowanie mniejszej
dawki lub przyjmowanie leku rzadziej niż codziennie. Będzie też dokładniej obserwował
pacjenta.
• Jeśli pacjent ma chorobę serca lub wysokie ciśnienie tętnicze i przyjmuje leki moczopędne i
(lub) leki obniżające ciśnienie krwi nazywane inhibitorami ACE.
2
• Jeśli aktualnie występuje napad dny.
• Jeśli pacjent lub jego bliski krewny ma hemochromatozę (rzadko występująca choroba
cechująca się nieprawidłowo dużym wchłanianiem żelaza z przewodu pokarmowego, co
prowadzi do nadmiernego magazynowania żelaza, szczególnie w wątrobie).
• Jeśli pacjent ma chorobę tarczycy.
• Jeśli pacjent jest leczony azatiopryną (lekiem stosowanym w celu osłabienia odpowiedzi
immunologicznej - immunosupresyjnym), merkaptopuryną (lekiem stosowanym w
białaczkach).
W razie wątpliwości, czy ma miejsce któraś z powyższych sytuacji, należy porozmawiać z lekarzem
lub farmaceutą.
Zgłaszano występowanie nasilonych wysypek skórnych (zespół nadwrażliwości, zespół Stevensa-
Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka) podczas stosowania allopurynolu. Często
wysypka może obejmować owrzodzenia jamy ustnej, gardła, nosa, narządów płciowych i spojówek
(zaczerwienienie i obrzęk oczu). Te potencjalnie zagrażające życiu ciężkie wysypki skórne są często
poprzedzane objawami grypopodobnymi takimi jak gorączka, bóle głowy, bóle całego ciała. Wysypka
może postępować przekształcając się w uogólnione pęcherze i złuszczanie skóry.
Te ciężkie reakcje skórne mogą występować częściej u osób pochodzenia chińskiego, tajskiego lub
koreańskiego. Przewlekła choroba nerek może dodatkowo zwiększać ryzyko u tych pacjentów.
W razie wystąpienia wysypki lub objawów skórnych należy przerwać stosowanie leku Milurit,
zasięgnąć pilnie porady lekarza i poinformować go o przyjmowaniu tego leku. Jeśli podczas
stosowania leku Milurit u pacjenta wystapią ciężkie wysypki skórne, zespół nadwrażliwości,
zespół Stevensa Johnsona lub toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka nie wolno ponownie
rozpoczynać leczenia lekiem Milurit.
We wczesnym okresie leczenia lekiem Milurit można spodziewać się ostrego ataku dnawego
zapalenia stawów. Dlatego lekarz może zalecić profilaktyczne stosowanie odpowiedniego leku
przeciwzapalnego lub kolchicyny przez co najmniej miesiąc.
W celu monitorowania bezpieczeństwa i skuteczności leczenia lekiem Milurit lekarz może zlecić
wykonanie jednego lub więcej badań laboratoryjnych. Należy te badania wykonać i okazać ich wyniki
lekarzowi.
Jeśli u pacjenta zdiagnozowano chorobę nowotworową lub zespół Lesch-Nyhana, ilość kwasu
moczowego w moczu może wzrastać. By zapobiec temu zjawisku należy pić wystarczająco dużo
płynów, by odpowiednio rozcieńczyć mocz.
Jeśli pacjent ma kamicę moczową, kamienie w nerkach będą się (w trakcie leczenia) zmniejszać i
mogą przemieszczać się do dróg moczowych.
Dzieci i młodzież
Dzieci i młodzież poniżej 15 lat nie powinny stosować leku Milurit, z wyjątkiem przypadków
niektórych nowotworów (szczególnie białaczek), lub w leczeniu pewnych zaburzeń enzymatycznych,
takich jak zespół Lescha-Nyhana.
Lek Milurit a inne leki
Należy powiedzieć lekarzowi o stosowaniu obecnie lub ostatnio, a także o planowaniu przyjmowania
następujących leków:
• salicylany (stosowane w celu zmniejszenia bólu, gorączki lub zapalenia np. kwas
acetylosalicylowy)
• teofilina, lek stosowany w razie problemów z oddychaniem. Lekarz może zlecić oznaczanie
poziomu teofiliny we krwi, zwłaszcza na początku leczenia lekiem Milurit lub zmodyfikować
jego dawkę
• leki stosowane w leczeniu drgawek (padaczki) (fenytoina)
3
• ampicylina lub amoksycylina (stosowane w zakażeniach bakteryjnych). Ponieważ częstsze są
reakcje uczuleniowe, jeśli to możliwe pacjenci powinni otrzymywać inne antybiotyki.
• didanozyna, stosowana w leczeniu zakażenia wirusem HIV
• widarabina, stosowana w leczeniu zakażeń wirusowych. Uwaga: częściej mogą występować
działania niepożądane widarabiny. Należy zachować szczególne środki ostrożności w razie ich
wystąpienia.
• leki stosowane w chorobie nowotworowej; zaburzenia składu krwi występują częściej, gdy
allopurynol przyjmuje się razem z cytostatykami (np. cyklofosfamid, doksorubicyna,
bleomycyna, prokarbazyna, halogenki alkilowe) niż gdy te substancje czynne przyjmuje się
osobno.
Dlatego regularnie należy poddawać się badaniom kontrolującym morfologię krwi.
• wodorotlenek glinu; jeśli jednocześnie przyjmuje się wodorotlenek glinu, allopurynol może
mieć słabsze działanie. Należy zachować odstęp co najmniej 3 godzin między przyjmowaniem
obu leków.
• leki stosowane w celu osłabienia odpowiedzi immunologicznej (leki immunosupresyjne),
takie jak cyklosporyna (mogą częściej występować działania niepożądane cyklosporyny),
• azatiopryna (stosowana w celu zahamowania czynności układu immunologicznego) i
6-merkaptopuryna (stosowana w leczeniu raka krwi). Należy unikać jednoczesnego
podawania 6-merkaptopuryny lub azatiopryny z allopurynolem. Podczas jednoczesnego
podawania 6-merkaptopuryny lub azatiopryny z lekiem Milurit należy zmniejszyć dawkę 6-
merkaptopuryny lub azatiopryny, ponieważ ich działanie będzie wydłużone. Może to
zwiększyć ryzyko poważnych zaburzeń krwi. W takim przypadku lekarz będzie u pacjenta w
trakcie leczenia dokładnie kontrolować liczbę krwinek.
Należy niezwłocznie zwrócić się po pomoc medyczną, jeśli pacjent zauważy jakiekolwiek
niewyjaśnione zasinienia, krwawienie, gorączkę lub ból gardła .
leki stosowane w leczeniu cukrzycy (chlorpropamid). Może być konieczne zmniejszenie
dawki chlorpropamidu, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek
• leki stosowane w leczeniu chorób serca lub wysokiego ciśnienia tętniczego, takie jak
inhibitory ACE (np. kaptopryl, ramipryl) lub leki moczopędne (diuretyki, szczególnie
diuretyki tiazydowe lub furosemid)
• leki stosowane w celu rozrzedzenia krwi (leki przeciwzakrzepowe), takie jak warfaryna,
fenprokumon i acenokumarol. Lekarz będzie częściej kontrolował parametry krzepnięcia krwi,
a w razie potrzeby zmniejszał dawkę tych leków
• inne leki stosowane w leczeniu dny moczanowej (probenecyd).
Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta
obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować. Dotyczy to również leków
sprzedawanych bez recepty, w tym leków ziołowych. Jest to konieczne, ponieważ Milurit może
wpływać na działanie innych leków. Również inne leki mogą wpływać na działanie leku Milurit.
Ciąża i karmienie piersią
Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza że może być w ciąży lub gdy planuje mieć
dziecko powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku.
Ciąża
Bezpieczeństwo stosowania leku Milurit podczas ciąży nie jest wystarczająco udokumentowane.
Milurit może być stosowany w ciąży jedynie w przypadkach, gdy nie ma bezpieczniejszej alternatywy,
a sama choroba niesie za sobą ryzyko dla matki lub nienarodzonego dziecka.
Karmienie piersią
Allopurynol jest wydzielany z mlekiem kobiet karmiących piersią. Nie zaleca się stosowania
allopurynolu podczas karmienia piersią.
Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
4
Może wystąpić senność, zawroty głowy lub zaburzenia koordynacji. Jeśli takie objawy wystąpią, nie
należy prowadzić pojazdów ani obsługiwać urządzeń mechanicznych.
Każda tabletka leku Milurit 100 mg zawiera 50 mg laktozy.
Jeżeli stwierdzono wcześniej u pacjenta nietolerancję niektórych cukrów, pacjent powinien
skontaktować się z lekarzem przed przyjęciem tego leku.
Milurit zawiera sód.
Lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletkę, to znaczy lek uznaje się za „wolny od sodu”.
Ulotka, pkt 4: Możliwe działania niepożądane
Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.
Działania niepożądane, związane ze stosowaniem leku Milurit, występują rzadko w populacji
leczonych pacjentów i w większości przypadków mają niewielkie nasilenie. Częstość występowania
działań niepożądanych zwiększa się w przypadkach współistniejącej choroby nerek i (lub) wątroby.
Opisywano przypadki potencjalnie zagrażającej wysypki skórnej (zespół Stevensa-Johnsona,
toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka) (patrz punkt 2.)
6
Jeśli w czasie przyjmowania leku Milurit u pacjenta wystąpi którekolwiek z niżej wymienionych
działań niepożądanych, należy przerwać stosowanie leku i natychmiast skontaktować się z
lekarzem.
Niezbyt często (mogą występować do 1 na 100 osób)
Reakcje alergiczne
Objawami mogą być:
• wysypka skórna, złuszczanie się skóry, owrzodzenie warg i jamy ustnej
• obrzęk twarzy, rąk, ust, języka lub gardła
• trudności w połykaniu lub oddychaniu
• bardzo rzadko nagły świszczący oddech, kołatanie serca lub ucisk w klatce piersiowej i
zapaść.
Nie należy przyjmować więcej tabletek, o ile lekarz nie powiedział pacjentowi, że ma to zrobić.
Rzadko (mogą występować do 1 na 1000 osób)
• gorączka i dreszcze, bóle głowy, bóle mięśni (objawy grypopodobne) i ogólnie złe
samopoczucie
• zmiany skórne, na przykład owrzodzenia jamy ustnej, gardła, nosa, narządów płciowych i
zapalenie spojówek (czerwone i opuchnięte oczy), rozlane pęcherze lub złuszczanie naskórka
• ciężkie reakcje nadwrażliwości z gorączką, wysypką skórną, bólami stawów i
nieprawidłowymi wynikami badań krwi i badań czynności wątroby (mogą to być objawy
wielonarządowej nadwrażliwości)
Bardzo rzadko (mogą występować u 1 na 10 000 osób)
• ciężka reakcja alergiczna powodująca obrzęk twarzy lub gardła
• ciężka, mogąca zagrażać życiu reakcja alergiczna
Częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych)
• jałowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych (zapalenie błon otaczających mózg i rdzeń
kręgowy): objawy obejmują sztywność karku, ból głowy, nudności, gorączkę lub zaburzenia
świadomości. Jeśli takie objawy wystąpią, należy natychmiast zwrócić się o pomoc lekarską.
Inne możliwe działania niepożądane
Często (mogą występować do 1 na 10 osób):
• Wysypka
• Zwiększone stężenie TSH (hormonu kontrolującego funkcję tarczycy) we krwi
Niezbyt często (mogą występować do 1 na 100 osób):
• nudności, wymioty i biegunka
• nieprawidłowe wyniki badań czynności wątroby
Rzadko (mogą występować do 1 na 1000 osób):
• bóle stawów lub bolesne obrzmienie w okolicach pachwin, pach lub szyi
• żółtaczka (zażółcenie skóry i białkówek oczu)
• zaburzenia wątroby, takie jak zapalenie wątroby
• choroby nerek
• powstawanie kamieni w drogach moczowych, objawy mogą obejmować obecność krwi w
moczu oraz ból brzucha, boku lub pachwiny
Bardzo rzadko (mogą występować do 1 na 10 000 osób):
• Czasami allopurynol w postaci tabletek może wpływać na krew, co może się objawiać jako
łatwiejsze niż zwykle powstawanie siniaków lub może wystąpić ból gardła bądź też inne
objawy zakażenia. Objawy te występują zwykle u osób, które mają problemy z wątrobą lub
7
nerkami. Należy jak najszybciej powiedzieć o tym lekarzowi. Milurit może mieć wpływ na
węzły chłonne
• wysoka temperatura
• krew w moczu, niewydolność nerek
• wymioty krwią
• duże stężenie tłuszczów we krwi
• ogólne złe samopoczucie
• osłabienie, drętwienie dłoni lub stóp, brak równowagi, mrowienie, niezdolność do ruchów
mięśni (porażenie) lub utrata świadomości
• bóle głowy, zawroty głowy, senność lub zaburzenia widzenia
• ból w klatce piersiowej, wysokie ciśnienie tętnicze lub wolne tętno
• niepłodność u mężczyzn lub niezdolność do osiągnięcia lub utrzymania erekcji
• powiększenie piersi u mężczyzn i kobiet
• zmiana rytmu wypróżnień, obecność tłuszczu w kale
• zaburzenia smaku
• zaćma (zmętnienie soczewki oka), choroba plamki żółtej oka
• wypadanie lub zmiana koloru włosów
• drgawki
• depresja
• zatrzymanie płynów prowadzące do obrzęków, szczególnie wokół kostek
• wzmożone pragnienie, zmęczenie, utrata wagi ciała (mogą to być objawy cukrzycy). Lekarz
może zalecić badanie stężenia cukru we krwi, aby ustalić czy taka jest przyczyna.
• czyraki (czyraczność, niewielkie tkliwe czerwone guzki na skórze)
• bóle mięśni
Częstość nieznana (nie można określić częstości występowania na podstawie dostępnych danych ):
• bóle brzucha
• liszajowata wysypka skórna (swędząca czerwonawo-fioletowa wysypka skórna i (lub)
nitkowate biało-szare linie na błonach śluzowych)
Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy
niepożądane niewymienione w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie. Działania
niepożądane można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań
Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i
Produktów Biobójczych
Al. Jerozolimskie 181C
02 222 Warszawa
Tel.: + 48 22 49 21 301
Faks: + 48 22 49 21 309
Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat
bezpieczeństwa stosowania leku.
ChPL, pkt 4.3: Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w
punkcie 6.1.
ChPL, pkt 4.4: Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania
Zespół nadwrażliwości, zespół Stevensa-Johnsona (SJS) i toksyczne martwicze oddzielanie się
naskórka (TEN)
Reakcje nadwrażliwości na allopurynol mogą przejawiać się w różnoraki sposób, w tym jako rumień
grudkowo-plamkowy, zespół nadwrażliwości (znany także jako reakcje z eozynofilią i objawami
ogólnoustrojowymi - DRESS) oraz SJS/TEN. Reakcje te są rozpoznaniami klinicznymi, a ich postacie
kliniczne stanowią podstawę do podejmowania decyzji o stosowaniu leku. W razie wystąpienia takich
reakcji w każdym momencie leczenia należy natychmiast przerwać stosowanie allopurynolu. Nie
należy ponownie narażać na kontakt z lekiem pacjentów z zespołem nadwrażliwości oraz SJS/TEN.
Stosowanie glikokortykosteroidów może mieć korzystny wpływ na łagodzenie skórnych reakcji
nadwrażliwości. (Patrz punkt 4.8 – Zaburzenia układu immunologicznego i Zaburzenia skóry i tkanki
podskórnej).
allel HLA-B*5801
Wykazano, że allel HLA-B*5801 jest powiązany z ryzykiem ogólnoustrojowego zespołu
nadwrażliwości (osutka polekowa z eozynofilią i objawami układowymi, ang. DRESS) oraz zespołu
Stevensa-Johnsona (ang. SJS), toksycznego martwiczego oddzielania się naskórka (ang. TEN) .
Częstość występowania allelu HLA-B*5801 różni się znacząco w grupach etnicznych: do 20% w
populacji chińskiej (Han), 8-15% w populacji tajskiej, około 12% w populacji koreańskiej oraz 1-2% u
osób pochodzenia japońskiego lub europejskiego.
Należy rozważyć przeprowadzenie badania przesiewowego w celu wykrycia HLA-B*5801 przed
rozpoczęciem leczenia allopurynolem w podgrupach pacjentów o znanej, dużej częstości
występowania tego allelu. Przewlekła choroba nerek może dodatkowo zwiększać ryzyko u tych
pacjentów. Jeśli nie będzie możliwe przeprowadzenie genotypowania HLA-B*5801 u pacjentów
pochodzenia chińskiego (Han), tajskiego lub koreańskiego, rozpoczęcie leczenia musi poprzedzać
dokładna ocena korzyści i uznanie, że przeważają one nad możliwym większym ryzykiem.
Zastosowanie genotypowania w innych populacjach pacjentów nie zostało określone.
Jeśli pacjent jest nosicielem allelu HLA-B*5801 [dotyczy to zwłaszcza osób pochodzenia chińskiego
(Han), tajskiego lub koreańskiego], nie należy rozpoczynać leczenia allopurynolem, chyba że nie są
dostępne inne opcje leczenia, a korzyści z leczenia przeważają ryzyko. Należy szczególnie uważnie
obserwować, czy nie występują objawy DRESS albo SJS lub TEN, a pacjenta należy poinformować o
konieczności natychmiastowego zaprzestania leczenia w chwili wystąpienia pierwszych objawów.
Objawy SJS lub TEN mogą wystąpić nawet u pacjentów, u których wynik badania wykrywającego
HLA-B*5801 był negatywny, niezależnie od ich pochodzenia etnicznego.
Przewlekła niewydolność nerek
Pacjenci z przewlekłą niewydolnością nerek jednocześnie stosujący leki moczopędne (zwłaszcza
tiazydowe) mogą być zagrożeni zwiększonym ryzykiem rozwoju reakcji nadwrażliwości, w tym
SJS/TEN związanych z allopurynolem. Należy szczególnie uważnie obserwować pacjentów w
kierunku występowania objawów zespołu nadwrażliwości lub SJS/TEN a pacjentów należy
poinformować, aby w razie pojawienia się pierwszych objawów natychmiast i na stałe przerwali
leczenie (patrz punkt 4.8).
Zaburzenia czynności wątroby i nerek
U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby należy stosować mniejsze dawki
produktu leczniczego (patrz punkt 4.2). U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym lub
niewydolnością serca, leczonych np. lekami moczopędnymi czy inhibitorami konwertazy
angiotensyny, mogą wystąpić jednocześnie zaburzenia czynności nerek. Dlatego należy zachować
ostrożność stosując produkt leczniczy Milurit w tej grupie pacjentów.
Bezobjawowa hiperurykemia
Ogólnie uważa się, że bezobjawowa hiperurykemia nie jest wskazaniem do stosowania
produktu leczniczego Milurit i może być wyrównana przez podawanie płynów, zastosowanie
odpowiedniej diety oraz leczenie jej przyczyny.
Stosowanie w ostrym napadzie dny
Nie należy rozpoczynać leczenia allopurynolem do chwili całkowitego ustąpienia ostrego napadu
dny moczanowej ponieważ może to wywołać kolejne napady.
W początkowym okresie leczenia produktem leczniczym Milurit, podobnie jak w przypadku
środków urykozurycznych, może wystąpić ostre dnawe zapalenie stawów. Dlatego też zaleca się
profilaktyczne stosowanie odpowiedniego leku przeciwzapalnego lub kolchicyny przez co
najmniej jeden miesiąc. Należy zasięgnąć odpowiednich informacji z literatury fachowej,
dotyczących szczegółowych zaleceń dawkowania i środków ostrożności i ostrzeżeń.
Jeśli u pacjenta przyjmującego allopurynol wystąpi ostry napad dny, należy kontynuować
leczenie allopurynolem nie zmieniając dawki produktu leczniczego i jednocześnie podawać
odpowiedni lek przeciwzapalny.
Azatiopryna i 6-merkaptopuryna
Allopurynolu nie wolno przepisywać pacjentom leczonym azatiopryną lub 6-merkaptopuryną, chyba
że dawka tych leków jest zmniejszona do 25% pierwotnie przepisanej dawki (patrz punkt 4.5).
Należy unikać jednoczesnego stosowania allopurynolu z 6-merkaptopuryną lub azatiopryną,
ponieważ notowano przypadki zakończone zgonem (patrz punkt 4.5).
Odkładanie się złogów ksantynowych
W stanach, w których występuje znaczne zwiększenie wytwarzania moczanów (np. w chorobach
nowotworowych i podczas ich leczenia, w zespole Lescha-Nyhana) całkowite stężenie ksantyny w
moczu może, w rzadkich przypadkach, zwiększyć się na tyle, by spowodować odkładanie się
złogów ksantynowych w drogach moczowych. Ryzyko to można zminimalizować zapewniając
właściwe nawodnienie pacjenta w celu uzyskania optymalnego rozcieńczenia moczu.
Zaklinowanie moczanowych kamieni nerkowych
Ponieważ prawidłowe leczenie produktem leczniczym Milurit doprowadza do rozpuszczenia dużych
kamieni moczanowych znajdujących się w miedniczkach nerkowych, istnieje niewielka możliwość ich
zaklinowania się w moczowodzie.
W trakcie leczenia dny i kamicy moczanowej dobowa objętość moczu musi wynosić co najmniej 2
litry, a pH moczu musi zawierać się w zakresie 6,4-6,8.
Hemochromatoza
Główne działanie allopurynolu w leczeniu dny polega na hamowaniu enzymu oksydazy ksantynowej.
Oksydaza ksantynowa może uczestniczyć w redukcji i usuwaniu zmagazynowanego w wątrobie
żelaza. Niektóre badania na gryzoniach wykazały zwiększone magazynowanie żelaza u zwierząt
leczonych allopurynolem, choć są badania, które tego nie potwierdzają. Badanie obejmujące 28
zdrowych ochotników nie wykazało zmian w wątrobowym magazynowaniu żelaza podczas leczenia
allopurynolem. Nie ma badań oceniających bezpieczeństwo stosowania allopurynolu u pacjentów z
hemochromatozą. Podawanie allopurynolu chorym lub ich bliskim krewnym powinno odbywać się z
dużą ostrożnością.
Zaburzenia tarczycy
W długoterminowym otwartym badaniu kontynuacyjnym zaobserwowano zwiększone wartości TSH
(>5,5 µIU/ml) u pacjentów poddanych długotrwałemu leczeniu allopurynolem (5,8%). Należy
zachować ostrożność podczas stosowania allopurynolu u pacjentów z zaburzeniami czynności
tarczycy.
Laktoza
Każda tabletka leku Milurit 100 mg zawiera 50 mg laktozy. Lek nie powinien być stosowany u
pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, brakiem laktazy lub zespołem
złego wchłaniania glukozy-galaktozy.
Sód
Lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletkę, to znaczy lek uznaje się za „wolny od sodu”.
ChPL, pkt 4.5: Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji
6-Merkaptopuryna i azatiopryna
Azatiopryna jest metabolizowana do 6-merkaptopuryny, którą inaktywuje oksydaza ksantynowa.
Podczas jednoczesnego podawania 6-merkaptopuryny lub azatiopryny z allopurynolem, inhibitorem
oksydazy ksantynowej, hamowanie oksydazy ksantynowej wydłuża ich działanie. Stężenie 6-
merkaptopuryny lub azatiopryny w surowicy może podczas jednoczesnego podawania tych produktów
leczniczych z allopurynolem osiągnąć toksyczny poziom, czego skutkiem jest zagrażająca życiu
pancytopenia i mielosupresja. Dlatego należy unikać jednoczesnego stosowania allopurynolu z 6-
merkaptopuryną lub azatiopryną. Jeśli uzna się, że
jednoczesne podawanie z 6-merkaptopuryną lub azatiopryną jest klinicznie konieczne, dawkę
należy zmniejszyć do jednej czwartej (25%) zwykle stosowanej dawki 6-merkaptopuryny lub
azatiopryny oraz należy zapewnić częste kontrolowanie parametrów hematologicznych (patrz
punkt 4.4).
Należy pouczyć pacjentów, aby zgłaszali wszelkie objawy przedmiotowe i podmiotowe
zahamowania czynności szpiku kostnego (niewyjaśnione zasinienia lub krwawienie, ból
gardła, gorączka).
Widarabina (arabinozyd adeniny)
Dostępne dane sugerują, że obecność allopurynolu wydłuża okres półtrwania widarabiny.
W przypadku jednoczesnego podawania obu leków konieczna jest uważna obserwacja pacjenta w celu
wykrycia objawów zwiększonego działania toksycznego.
Salicylany i środki zwiększające wydalanie kwasu moczowego/moczanów
Oksypurynol, który jest głównym metabolitem allopurynolu i wykazuje działanie terapeutyczne, jest
wydalany przez nerki w sposób podobny do moczanów. Dlatego też produkty lecznicze zwiększające
wydalanie kwasu moczowego/moczanów, takie jak probenecyd, lub salicylany stosowane w dużych
dawkach mogą przyspieszyć wydalanie oksypurynolu, co może zmniejszyć skuteczność produktu
leczniczego Milurit. Jednakże kliniczne znaczenie tej interakcji należy ocenić indywidualnie w
każdym przypadku.
Chlorpropamid
U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, którym podaje się jednocześnie produkt leczniczy
Milurit i chlorpropamid, może wystąpić większe ryzyko przedłużenia działania hipoglikemizującego.
Powodem tego jest możliwość konkurowania allopurynolu i chlorpropamidu podczas wydalania w
cewkach nerkowych.
Leki przeciwzakrzepowe - pochodne kumaryny
Rzadko opisywano przypadki zwiększenia działania przeciwzakrzepowego leków z grupy pochodnych
kumaryny, w tym warfaryny, podczas jednoczesnego stosowania z allopurynolem. Dlatego też
wszystkich pacjentów przyjmujących leki przeciwzakrzepowe należy uważnie monitorować.
Fenytoina
Allopurynol może hamować utlenianie fenytoiny w wątrobie, ale kliniczne znaczenie tej reakcji nie
zostało wykazane.
Teofilina
Opisano hamowanie metabolizmu teofiliny. Mechanizm powyższej interakcji można tłumaczyć tym,
że u człowieka oksydaza ksantynowa bierze udział w biotransformacji teofiliny. Należy monitorować
stężenie teofiliny u pacjentów, którzy rozpoczynają leczenie allopurynolem, lub gdy zwiększana jest
jego dawka.
Ampicylina lub amoksycylina
Obserwowano zwiększenie częstości występowania wysypek skórnych u pacjentów przyjmujących
jednocześnie ampicylinę lub amoksycylinę i allopurynol, w porównaniu do pacjentów nie
przyjmujących obu produktów leczniczych jednocześnie. Nie ustalono przyczyny zaobserwowanej
zależności. Jednakże zaleca się, jeżeli to tylko możliwe, stosowanie innych antybiotyków niż
ampicylina lub amoksycylina u pacjentów leczonych allopurynolem.
Cytostatyki (cyklofosfamid, doksorubicyna, bleomycyna, prokarbazyna, chlormetyna)
Zaburzenia składu krwi występują częściej, gdy allopurynol podaje się razem z cytostatykami (np.
cyklofosfamid, doksorubicyna, bleomycyna, prokarbazyna, halogenki alkilowe) niż gdy te substancje
czynne są podawane osobno.
Dlatego należy regularnie kontrolować morfologię krwi.
Obserwowano nasilenie hamowania czynności szpiku kostnego u pacjentów z choroba nowotworową
(inną niż białaczka), leczonych cyklofosfamidem oraz innymi lekami cytotoksycznymi i
otrzymujących jednocześnie allopurynol. Jednakże w kontrolowanym badaniu klinicznym u pacjentów
leczonych cyklofosfamidem, doksorubicyną, bleomycyną, prokarbazyną i (lub) mechloretaminą
(chlorowodorkiem chlormetyny), allopurynol nie zwiększał toksyczności tych leków.
Wodorotlenek glinu
Jeśli jednocześnie przyjmuje się wodorotlenek glinu, allopurynol może mieć słabsze działanie. Należy
zachować odstęp co najmniej 3 godzin między przyjmowaniem obu leków.
Cyklosporyna
Doniesienia wskazują, że stężenie cyklosporyny w osoczu może zwiększyć się podczas jednoczesnego
podawania allopurynolu. Należy się liczyć z możliwością nasilenia toksyczności cyklosporyny
podczas jednoczesnego podawania tych produktów leczniczych.
Dydanozyna
Jednoczesne stosowanie allpurynolu (w dawce 300 mg na dobę) u zdrowych ochotników oraz u
pacjentów zakażonych wirusem HIV otrzymujących dydanozynę powodowało podwojenie wartości
Cmax w osoczu oraz AUC dydanozyny, pozostając bez wpływu na okres półtrwania w fazie eliminacji.
Ogólnie nie zaleca się jednoczesnego stosowania tych produktów leczniczych. Jeśli nie można uniknąć
jednoczesnego podawania allopurynolu i dydanozyny, może być konieczne zmniejszenie dawki
dydanozyny. Pacjentów należy dokładnie monitorować.
Inhibitory ACE
Jednoczesne stosowanie z allopurynolem wiąże się ze zwiększonym ryzykiem rozwoju leukopenii
zwłaszcza u pacjentów z zaburzoną czynnością nerek. W związku z tym zalecana jest ostrożność
podczas jednoczesnego stosowania tych produktów.
Istnieją doniesienia o wzroście ryzyka reakcji nadwrażliwości w przypadkach, gdy allopurynol
podawano równocześnie z inhibitorami ACE, szczególnie w przypadku zaburzeń czynności nerek.
Jednoczesne podawanie allopurynolu i kaptoprylu może zwiększać ryzyko wystąpienia reakcji
skórnych, zwłaszcza w przypadku przewlekłej niewydolności nerek.
Leki moczopędne
Opisywano interakcje między allopurynolem a furosemidem, prowadzące do wzrostu stężenia
moczanów i oksypurynolu w surowicy.
Podawanie allopurynolu razem z lekami moczopędnymi, szczególnie tiazydowymi, zwiększa ryzyko
reakcji nadwrażliwości, szczególnie przy upośledzonej czynności nerek.
ChPL, pkt 4.8: Działania niepożądane
Brak współczesnej dokumentacji klinicznej tego produktu leczniczego, która mogłaby być
wykorzystana dla oceny częstości występowania działań niepożądanych. Częstość działań
niepożądanych może być różna w zależności od stosowanej dawki oraz w przypadku leczenia
skojarzonego z innymi produktami leczniczymi.
Częstości występowania przypisane do wymienionych poniżej działań niepożądanych zostały
określone w przybliżeniu, dla większości z tych działań nie są dostępne odpowiednie dane
pozwalające określić częstość występowania. Działania niepożądane stwierdzone po wprowadzeniu
leku do obrotu określono jako występujące rzadko lub bardzo rzadko.
Kategorie częstości występowania określono w następujący sposób:
Bardzo często (≥1/10)
Często ( ≥1/100 do <1/10)
Niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100)
Rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000)
Bardzo rzadko (<1/10 000)
Częstość nieznana (nie można określić częstości na podstawie dostępnych danych).
Działania niepożądane, związane ze stosowaniem allopurynolu, występują rzadko w populacji
leczonych pacjentów i w większości przypadków mają niewielkie nasilenie. Częstość występowania
działań niepożądanych zwiększa się w przypadkach współistniejącej choroby nerek i (lub) wątroby.
Tabela 1 Działania niepożądane
Bardzo rzadko: Czyraczność
Bardzo rzadko: Agranulocytoza1, niedokrwistość aplastyczna1, trombocytopenia1, granulocytoza, leukopenia, leukocytoza, eozynofilia i wybiórcza aplazja czerwonokrwinkowa
8
Niezbyt często: Reakcje nadwrażliwości2 Angioimmunoblastyczny chłoniak z komórek T3 Reakcja anafilaktyczna
Bardzo rzadko: Cukrzyca, hiperlipidemia
Bardzo rzadko: Depresja
Bardzo rzadko: Śpiączka, porażenia, ataksja, neuropatia, parestezje, senność, bóle głowy, zaburzenia smaku
Częstość nieznana: Jałowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych
Bardzo rzadko: Zaćma, zaburzenia widzenia, zmiany w obszarze plamki żółtej
Bardzo rzadko: Zawroty głowy
Bardzo rzadko: Dławica piersiowa, bradykardia
Bardzo rzadko: Nadciśnienie tętnicze
Niezbyt często: Wymioty4, nudności4, biegunka Nawracające krwawe wymioty, biegunki tłuszczowe, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zmiana częstości wypróżnień Bóle brzucha
Niezbyt często: Nieprawidłowe wyniki testów czynności wątroby5 Zapalenie wątroby (w tym martwica i ziarniniakowe zapalenie wątroby)5
Często: Wysypka Zespół Stevensa-Johnsona (SJS) i toksycznego martwiczego oddzielania się naskórka (TEN)6 Obrzęk naczynioruchowy7, rumień trwały, łysienie, odbarwienie włosów Liszajowata reakcja polekowa
Bardzo rzadko: Bóle mięśniowe
Rzadko: Kamica moczowa Krwiomocz, mocznica
9
Bardzo rzadko: Niepłodność u mężczyzn, zaburzenia erekcji, ginekomastia
Bardzo rzadko: Obrzęki, ogólne złe samopoczucie, osłabienie, gorączka8
Często: Podwyższenie stężenia hormonu tyreotropowego (TSH)
1 Bardzo rzadko zgłaszano przypadki wystąpienia małopłytkowości, agranulocytozy i niedokrwistości
aplastycznej, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i (lub) wątroby, co potwierdza
konieczność zachowania szczególnej ostrożności u tych pacjentów (patrz punkty 4.2 i 4.4).
2 Ciężkie reakcje nadwrażliwości, w tym reakcje skórne ze złuszczaniem naskórka, gorączką,
powiększeniem węzłów chłonnych, pseudochłoniakiem, bólami stawów, leukopenią i (lub) eozynofilią
(DRESS), zespołem Stevensa-Johnsona i toksycznym martwiczym oddzieleniem się naskórka,
występują rzadko (patrz: Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej). Związane z tym zapalenie naczyń i
odczyny tkankowe mogą przejawiać się w różnoraki sposób, w tym powiększeniem wątroby i
śledziony, zapaleniem wątroby, zespołem znikających przewodów żółciowych (zniszczenie oraz zanik
wewnątrzwątrobowych dróg żółciowych), zaburzeniami czynności nerek i bardzo rzadko drgawkami.
Zmiany mogą wystąpić również w innych narządach (np. wątroba, płuca, nerki, trzustka, mięsień
sercowy i okrężnica). Bardzo rzadko opisywano wstrząs anafilaktyczny. Tego rodzaju objawy mogą
wystąpić w każdym momencie leczenia. Jeżeli wystąpią, produkt leczniczy Milurit należy odstawić
NATYCHMIAST i NA STAŁE.
Nie należy ponownie podawać produktu leczniczego pacjentom, u których wystąpił zespół
nadwrażliwości oraz SJS/TEN. Stosowanie glikokortykosteroidów może mieć korzystny wpływ na
łagodzenie skórnych reakcji nadwrażliwości. W momencie wystąpienia uogólnionych reakcji
nadwrażliwości zazwyczaj występują zaburzenia czynności wątroby i (lub) nerek, szczególnie w
przypadkach kończących się zgonem (patrz punkt 4.4).
3 Bardzo rzadko po dokonaniu biopsji z powodu uogólnionej limfadenopatii opisywano
angioimmunoblastycznego chłoniaka z komórek T. Zmiany z reguły przemijają po odstawieniu
produktu leczniczego Milurit.
4 We wczesnych badaniach klinicznych odnotowywano występowanie nudności i wymiotów.
Późniejsze doniesienia wskazują, że objawy te nie stanowią poważnego problemu i można im
zapobiec przyjmując produkt leczniczy Milurit po posiłkach.
5 Opisywano zaburzenia czynności wątroby bez wyraźnych innych objawów uogólnionej
nadwrażliwości.
6 Reakcje skórne są najczęściej występującymi działaniami niepożądanymi i mogą wystąpić w każdym
momencie leczenia. Mogą to być zmiany swędzące, grudkowo-plamiste, niekiedy łuskowate, czasem
plamicze i rzadko złuszczające takie jak zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze oddzielanie
się naskórka (SJS/TEN). Ryzyko wystąpienia SJS, TEN i innych ciężkich reakcji nadwrażliwości jest
najwyższe w pierwszych tygodniach leczenia. W opanowywaniu takich reakcji najlepsze efekty daje
wczesne rozpoznanie i natychmiastowe odstawienie leku, który jest podejrzany o takie działanie. W
przypadku wystąpienia takich zmian, produkt leczniczy Milurit należy NATYCHMIAST odstawić. Po
ustąpieniu łagodnych reakcji skórnych można w razie potrzeby przywrócić podawanie allopurynolu w
małej dawce (np. 50 mg/dobę), a następnie stopniowo zwiększać dawkę. Wykazano związek
10
obecności allelu HLA-B*5801 z ryzykiem rozwoju zespołu nadwrażliwości oraz SJS/TEN
związanych z allopurynolem.
Jeżeli zmiany skórne wystąpią ponownie, produkt leczniczy Milurit należy odstawić NA STAŁE,
ponieważ mogą wystąpić ciężkie reakcje nadwrażliwości (patrz: Zaburzenia układu
immunologicznego).
W przypadku gdy nie można wykluczyć wystąpienia SJS/TEN lub innych ciężkich reakcji
nadwrażliwości, NIE WOLNO ponownie podawać allopurynolu ze względu na ryzyko ciężkich, a
nawet zakończonych zgonem reakcji. Rozpoznanie kliniczne zespołu Stevensa-Johnsona/toksycznego
martwiczego oddzielenia się naskórka pozostaje nadal podstawą do podejmowania decyzji
terapeutycznych. Jeśli na którymkolwiek etapie leczenia pojawią się tego typu reakcje, allopurynol
należy odstawić natychmiast i na stałe.
7 Zgłaszano występowanie obrzęku naczynioruchowego z objawami przedmiotowymi i
podmiotowymi bardziej uogólnionej reakcji nadwrażliwości, jak i bez takich objawów.
8 Zgłaszano występowanie gorączki z objawami przedmiotowymi i podmiotowymi bardziej
uogólnionej reakcji nadwrażliwości na produkt leczniczy Millurit, jak i bez takich objawów (patrz:
Zaburzenia układu immunologicznego).
9 Zwiększone stężenie hormonu tyreotropowego (TSH) stwierdzone w odpowiednich badaniach nie
miało żadnego wpływu na stężenie wolnej T4 ani też stężenie TSH nie wskazywało na subkliniczną
niedoczynność tarczycy.
Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań
niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania
produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać
wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania
Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,
Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych
Al. Jerozolimskie 181C
02 222 Warszawa
Tel.: + 48 22 49 21 301
Faks: + 48 22 49 21 309
Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl.
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
Allopurinolum 150 mg (tabletki)
Dane z dokumentów wyodrębnione automatycznie
- Przechowywanie
- brak specjalnych zaleceń (wg dokumentu)
- Termin ważności
- 3 lata (opakowanie nieotwarte)
- Substancje pomocnicze
- Celuloza mikrokrystaliczna; Karboksymetyloskrobia sodowa (typ A); Żelatyna; Krzemionka koloidalna bezwodna; Magnezu stearynian źródło: ChPL, pkt 6.1
- Opakowanie i akcesoria
- opakowanie bezpośrednie: butelka
- Wygląd
- biały brązowy szary owalny z linią podziału nadruk: E353 nadruk: E354
Wygląd: Tabletki 150 mg: białe lub szarawe, owalne tabletki, z wygrawerowanym napisem „E353” na jednej stronie i linią podziału na drugiej stronie. Tabletkę można podzielić na równe dawki. Tabletki 200 mg: białe lub szarawe, owalne tabletki, z wygrawerowanym napisem „E354” na jednej stronie i linią podziału SNAP na drugiej stronie. Tabletkę można podzielić na równe dawki. Opakowanie 30, 50, 60, 70, 80, 90, 100 lub 120 tabletek w butelce ze szkła brunatnego typu III, zamkniętej wieczkiem z PE z korkiem z zabezpieczeniem gwarancyjnym, w tekturowym pudełku. źródło: Ulotka, pkt 6 - biały szary owalny z linią podziału nadruk: E353 nadruk: E354
Milurit, 150 mg, tabletki: Białe lub szarawe, owalne tabletki, z wygrawerowanym napisem „E353” na jednej stronie i linią podziału na drugiej stronie. Tabletkę można podzielić na równe dawki. Milurit, 200 mg, tabletki: Białe lub szarawe, owalne tabletki, z wygrawerowanym napisem „E354” na jednej stronie i linią podziału SNAP na drugiej stronie. Tabletkę można podzielić na równe dawki. źródło: ChPL, pkt 3
- biały brązowy szary owalny z linią podziału nadruk: E353 nadruk: E354
- Prowadzenie pojazdów i obsługa maszyn
- dokument: możliwy wpływ lub zalecana ostrożność źródło: „Ze względu na możliwość wystąpienia działań niepożądanych, takich jak senność, zawroty głowy i ataksja u pacjentów przyjmujących allopurynol, należy zachować szczególną ostrożność do czasu upewnienia się, że allopurynol nie wywołuje u nich negatywnego wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.” · ChPL, pkt 4.7
- Działania niepożądane
44 pozycji, według częstości
- często: Wysypka Zespół Stevensa-Johnsona (SJS) i toksycznego martwiczego oddzielania się naskórka (TEN)6 Obrzęk naczynioruchowy7; rumień trwały; łysienie; odbarwienie włosów Liszajowata reakcja polekowa; hormonu tyreotropowego (TSH)
- niezbyt często: Reakcje nadwrażliwości2 Angioimmunoblastyczny chłoniak z komórek T3 Reakcja anafilaktyczna; Wymioty4; nudności4; biegunka Nawracające krwawe wymioty; biegunki tłuszczowe; zapalenie błony śluzowej jamy ustnej; zmiana częstości wypróżnień Bóle brzucha; Nieprawidłowe wyniki testów czynności wątroby5 Zapalenie wątroby (w tym martwica i ziarniniakowe zapalenie wątroby)5
- rzadko: Kamica moczowa Krwiomocz; mocznica
- bardzo rzadko: Czyraczność; Agranulocytoza1; niedokrwistość aplastyczna1; trombocytopenia1; granulocytoza; leukopenia; leukocytoza; eozynofilia i wybiórcza aplazja czerwonokrwinkowa; Cukrzyca; hiperlipidemia; Depresja; Zaćma; zaburzenia widzenia; zmiany w obszarze plamki żółtej; Zawroty głowy; Dławica piersiowa; bradykardia; Nadciśnienie tętnicze; Bóle mięśniowe; Niepłodność u mężczyzn; zaburzenia erekcji; ginekomastia; Obrzęki; ogólne złe samopoczucie; osłabienie; gorączka8; Podwyższenie stężenia
- częstość nieznana: bóle głowy; zaburzenia smaku Jałowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych
Lista może być niepełna: wyodrębniono tylko zapisy w układzie „Często: …”. Pełna lista jest w ChPL.
źródło: ChPL, pkt 4.8
Z ulotki i ChPL wyodrębnione automatycznie
Ulotka, pkt 2: Informacje ważne przed zastosowaniem leku Milurit
Kiedy nie stosować leku Milurit
• Jeśli pacjent ma uczulenie na allopurynol lub którykolwiek z pozostałych składników tego
leku (wymienionych w punkcie 6).
Ostrzeżenia i środki ostrożności
Przed rozpoczęciem stosowania leku Milurit należy omówić to z lekarzem.
Szczególna ostrożność i ścisła kontrola lekarska może być konieczna:
• Jeśli pacjent należy do grupy etnicznej H an z Chin lub jest pochodzenia taj skiego lub
koreańskiego.
• Jeśli pacjent ma chorobę wątroby lub nerek. Lekarz może zalecić przyjmowanie mniejszej
dawki lub przyjmowanie leku rzadziej niż codziennie. Będzie też dokładniej obserwował
pacjenta.
• Jeśli pacjent ma chorobę serca lub wysokie ciśnienie tętnicze i przyjmuje leki moczopędne i
(lub) leki obniżające ciśnienie krwi nazywane inhibitorami ACE.
2
• Jeśli aktualnie występuje napad dny.
• Jeśli pacjent lub jego bliski krewny ma hemochromatozę (rzadko występująca choroba
cechująca się nieprawidłowo dużym wchłanianiem żelaza z przewodu pokarmowego, co
prowadzi do nadmiernego magazynowania żelaza, szczególnie w wątrobie).
• Jeśli pacjent ma chorobę tarczycy.
• Jeśli pacjent jest leczony azatiopryną (lekiem stosowanym w celu osłabienia odpowiedzi
immunologicznej - immunosupresyjnym), merkaptopuryną (lekiem stosowanym w
białaczkach).
W razie wątpliwości, czy ma miejsce któraś z powyższych sytuacji, należy porozmawiać z lekarzem
lub farmaceutą.
Zgłaszano występowanie nasilonych wysypek skórnych (zespół nadwrażliwości, zespół Stevensa-
Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka) podczas stosowania allopurynolu. Często
wysypka może obejmować owrzodzenia jamy ustnej, gardła, nosa, narządów płciowych i spojówek
(zaczerwienienie i obrzęk oczu). Te potencjalnie zagrażające życiu ciężkie wysypki skórne są często
poprzedzane objawami grypopodobnymi takimi jak gorączka, bóle głowy bóle całego ciała. Wysypka
może postępować przekształcając się w uogólnione pęcherze i złuszczanie skóry.
Te ciężkie reakcje skórne mogą występować częściej u osób pochodzenia chińskiego, tajskiego lub
koreańskiego. Przewlekła choroba nerek może dodatkowo zwiększać ryzyko u tych pacjentów.
W razie wystąpienia wysypki lub objawów skórnych należy przerwać stosowanie leku Milurit,
zasięgnąć pilnie porady lekarza i poinformować go o przyjmowaniu tego leku. Jeśli podczas
stosowania leku Milurit u pacjenta wystapią ciężkie wysypki skórne, zespół nadwrażliwości,
zespół Stevensa Johnsona lub toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka nie wolno ponownie
rozpoczynać leczenia lekiem Milurit.
We wczesnym okresie leczenia lekiem Milurit można spodziewać się ostrego ataku dnawego
zapalenia stawów. Dlatego lekarz może zalecić profilaktyczne stosowanie odpowiedniego leku
przeciwzapalnego lub kolchicyny przez co najmniej miesiąc.
W celu monitorowania bezpieczeństwa i skuteczności leczenia lekiem Milurit lekarz może zlecić
wykonanie jednego lub więcej badań laboratoryjnych. Należy te badania wykonać i okazać ich wyniki
lekarzowi.
Jeśli u pacjenta zdiagnozowano chorobę nowotworową lub zespół Lesch-Nyhana, ilość kwasu
moczowego w moczu może wzrastać. By zapobiec temu zjawisku należy pić wystarczająco dużo
płynów, by odpowiednio rozcieńczyć mocz.
Jeśli pacjent ma kamicę moczową, kamienie w nerkach będą się (w trakcie leczenia) zmniejszać i
mogą przemieszczać się do dróg moczowych.
Dzieci i młodzież
Dzieci i młodzież poniżej 15 lat nie powinny stosować leku Milurit, z wyjątkiem przypadków
niektórych nowotworów (szczególnie białaczek), lub w leczeniu pewnych zaburzeń enzymatycznych,
takich jak zespół Lescha-Nyhana.
Lek Milurit a inne leki
Należy powiedzieć lekarzowi o stosowaniu obecnie lub ostatnio, a także o planowaniu przyjmowania
następujących leków:
• salicylany (stosowane w celu zmniejszenia bólu, gorączki lub zapalenia np. kwas
acetylosalicylowy)
• teofilina, lek stosowany w razie problemów z oddychaniem. Lekarz może zlecić oznaczanie
poziomu teofiliny we krwi, zwłaszcza na początku leczenia lekiem Milurit lub zmodyfikować
jego dawkę.
• leki stosowane w leczeniu drgawek (padaczki) (fenytoina)
3
• ampicylina lub amoksycylina (stosowane w zakażeniach bakteryjnych). Ponieważ częstsze są
reakcje uczuleniowe, jeśli to możliwe pacjenci powinni otrzymywać inne antybiotyki.
• didanozyna, stosowana w leczeniu zakażenia wirusem HIV
• widarabina, stosowana w leczeniu zakażeń wirusowych. Uwaga: częściej mogą występować
działania niepożądane widarabiny. Należy zachować szczególne środki ostrożności w razie ich
wystąpienia.
• zaburzenia składu krwi występują częściej, gdy allopurynol przyjmuje się razem z
cytostatykami (np. cyklofosfamid, doksorubicyna, bleomycyna, prokarbazyna, halogenki
alkilowe) niż gdy te substancje czynne przyjmuje się osobno.
Dlatego regularnie należy poddawać się badaniom kontrolującym morfologię krwi.
• jeśli jednocześnie przyjmuje się wodorotlenek glinu, allopurynol może mieć słabsze działanie.
Należy zachować odstęp co najmniej 3 godzin między przyjmowaniem obu leków.
• leki stosowane w celu osłabienia odpowiedzi immunologicznej (leki immunosupresyjne),
takie jak cyklosporyna (mogą częściej występować działania niepożądane cyklosporyny),
• azatiopryna (stosowana w celu zahamowania czynności układu immunologicznego) i
6-merkaptopuryna (stosowana w leczeniu raka krwi). Należy unikać jednoczesnego
podawania 6-merkaptopuryny lub azatiopryny z allopurynolem. Podczas jednoczesnego
podawania 6-merkaptopuryny lub azatiopryny z lekiem Milurit należy zmniejszyć dawkę 6-
merkaptopuryny lub azatiopryny, ponieważ ich działanie będzie wydłużone. Może to
zwiększyć ryzyko poważnych zaburzeń krwi. W takim przypadku lekarz będzie u pacjenta w
trakcie leczenia dokładnie kontrolować liczbę krwinek.
Należy niezwłocznie zwrócić się po pomoc medyczną, jeśli pacjent zauważy jakiekolwiek
niewyjaśnione zasinienia, krwawienie, gorączkę lub ból gardła.
• leki stosowane w leczeniu cukrzycy (chlorpropamid). Może być konieczne zmniejszenie
dawki chlorpropamidu, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek.
• leki stosowane w leczeniu chorób serca lub wysokiego ciśnienia tętniczego, takie jak
inhibitory ACE (np. kaptopryl, ramipryl) lub leki moczopędne (diuretyki, szczególnie
diuretyki tiazydowe lub furosemid)
• leki stosowane w celu rozrzedzenia krwi (leki przeciwzakrzepowe), takie jak warfaryna,
fenprokumon i acenokumarol. Lekarz będzie częściej kontrolował parametry krzepnięcia krwi,
a w razie potrzeby zmniejszał dawkę tych leków.
• inne leki stosowane w leczeniu dny moczanowej (probenecyd).
Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta
obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować. Dotyczy to również leków
sprzedawanych bez recepty, w tym leków ziołowych. Jest to konieczne, ponieważ Milurit może
wpływać na działanie innych leków. Również inne leki mogą wpływać na działanie leku Milurit.
Ciąża i karmienie piersią
Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza że może być w ciąży lub gdy planuje mieć
dziecko powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku.
Ciąża
Bezpieczeństwo stosowania leku Milurit podczas ciąży nie jest wystarczająco udokumentowane.
Milurit może być stosowany w ciąży jedynie w przypadkach, gdy nie ma bezpieczniejszej alternatywy,
a sama choroba niesie za sobą ryzyko dla matki lub nienarodzonego dziecka.
Karmienie piersią
Allopurynol jest wydzielany z mlekiem kobiet karmiących piersią. Nie zaleca się stosowania
allopurynolu podczas karmienia piersią.
Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
Może wystąpić senność, zawroty głowy lub zabu rzenia koordynacji. Jeśli takie objawy wystąpią, nie
należy prowadzić pojazdów ani obsługiwać urządzeń mechanicznych.
4
Milurit zawiera sód
Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) w tabletce, to znaczy zasadniczo "nie zawiera sodu".
Ulotka, pkt 4: Możliwe działania niepożądane
Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.
Działania niepożądane, związane ze stosowaniem leku Milurit, występują rzadko w populacji
leczonych pacjentów i w większości przypadków mają niewielkie nasilenie. Częstość występowania
działań niepożądanych zwiększa się w przypadkach współistniejącej choroby nerek i (lub) wątroby.
Opisywano przypadki potencjalnie zagrażającej wysypki skórnej (zespół Stevensa-Johnsona,
toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka) (patrz punkt 2.)
Jeśli w czasie przyjmowania leku Milurit u pacjenta wystąpi którekolwiek z niżej wymienionych
działań niepożądanych, należy przerwać stosowanie leku i natychmiast skontaktować się z
lekarzem.
Niezbyt często (mogą występować do 1 na 100 osób)
6
Reakcje alergiczne
Objawami mogą być:
• wysypka skórna, złuszczanie się skóry, owrzodzenie warg i jamy ustnej
• obrzęk twarzy, rąk, ust, języka lub gardła
• trudności w połykaniu lub oddychaniu
• bardzo rzadko nagły świszczący oddech, kołatanie serca lub ucisk w klatce piersiowej i
zapaść.
Nie należy przyjmować więcej tabletek, o ile lekarz nie powiedział pacjentowi, że ma to zrobić.
Rzadko (mogą występować do 1 na 1 000 osób)
• gorączka i dreszcze, bóle głowy, bóle mięśni (objawy grypopodobne) i ogólnie złe
samopoczucie
• zmiany skórne, na przykład owrzodzenia jamy ustnej, gardła, nosa, narządów płciowych i
zapalenie spojówek (czerwone i opuchnięte oczy), rozlane pęcherze lub złuszczanie naskórka
• ciężkie reakcje nadwrażliwości z gorączką, wysypką skórną, bólami stawów i
nieprawidłowymi wynikami badań krwi i badań czynności wątroby (mogą to być objawy
wielonarządowej nadwrażliwości)
Bardzo rzadko (mogą występować u 1 na 10 000 osób)
• ciężka reakcja alergiczna, która powoduje obrzęk twarzy lub gardła
• potencjalnie zagrażająca życiu reakcja alergiczna
Częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych)
• jałowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych (zapalenie błon otaczających mózg i rdzeń
kręgowy): objawy obejmują sztywność karku, ból głowy, nudności, gorączkę lub zaburzenia
świadomości. Jeśli takie objawy wystąpią, należy natychmiast zwrócić się o pomoc lekarską.
Inne możliwe działania niepożądane
Często (mogą występować do 1 na 10 osób):
• Wysypka
• Zwiększone stężenie TSH (hormonu kontrolującego funkcję tarczycy) we krwi
Niezbyt często (mogą występować do 1 na 100 osób):
• nudności, wymioty i biegunka
• nieprawidłowe wyniki badań czynności wątroby
Rzadko (mogą występować do 1 na 1 000 osób):
• bóle stawów lub bolesne obrzmienie w okolicach pachwin, pach lub szyi
• żółtaczka (zażółcenie skóry i białkówek oczu)
• zaburzenia wątroby, takie jak zapalenie wątroby
• choroby nerek
• powstawanie kamieni w drogach moczowych, objawy mogą obejmować obecność krwi w
moczu oraz ból brzucha, boku lub pachwiny
Bardzo rzadko (mogą występować do 1 na 10 000 osób):
• Czasami allopurynol w postaci tabletek może wpływać na krew, co może się objawiać jako
łatwiejsze niż zwykle powstawanie siniaków lub może wystąpić ból gardła bądź też inne
objawy zakażenia. Objawy te występują zwykle u osób, które mają problemy z wątrobą lub
nerkami. Należy jak najszybciej powiedzieć o tym lekarzowi. Milurit może mieć wpływ na
węzły chłonne.
• wysoka temperatura
• krew w moczu, niewydolność nerek
7
• wymioty krwią
• duże stężenie tłuszczów we krwi
• ogólne złe samopoczucie
• osłabienie, drętwienie dłoni lub stóp, brak równowagi, mrowienie, niezdolność do ruchów
mięśni (porażenie) lub utrata świadomości
• bóle głowy, zawroty głowy, senność lub zaburzenia widzenia
• ból w klatce piersiowej, wysokie ciśnienie tętnicze lub wolne tętno
• niepłodność u mężczyzn lub niezdolność do osiągnięcia lub utrzymania erekcji
• powiększenie piersi u mężczyzn i kobiet
• zmiana rytmu wypróżnień, obecność tłuszczu w kale
• zaburzenia smaku
• zaćma (zmętnienie soczewki oka), choroba plamki żółtej oka
• wypadanie lub zmiana koloru włosów
• drgawki
• depresja
• zatrzymanie płynów prowadzące do obrzęków, szczególnie wokół kostek
• wzmożone pragnienie, zmęczenie, utrata wagi ciała (mogą to być objawy cukrzycy). Lekarz
może zalecić badanie stężenia cukru we krwi, aby ustalić czy taka jest przyczyna.
• czyraki (czyraczność, niewielkie tkliwe czerwone guzki na skórze)
• bóle mięśni
Częstość nieznana (nie można określić częstości występowania na podstawie dostępnych danych ):
• bóle brzucha
• liszajowata wysypka skórna (swędząca czerwonawo-fioletowa wysypka skórna i (lub)
nitkowate biało-szare linie na błonach śluzowych)
Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane
niewymienione w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie. Działania niepożądane
można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów
Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów
Biobójczych
ul. Al. Jerozolimskie 181C
02-222 Warszawa
Tel.: + 48 22 49 21 301
Faks: + 48 22 49 21 309
Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat
bezpieczeństwa stosowania leku.
ChPL, pkt 4.3: Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w
punkcie 6.1.
ChPL, pkt 4.4: Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania
Zespół nadwrażliwości, zespół Stevensa-Johnsona (SJS) i toksyczne martwicze oddzielanie się
naskórka (TEN)
Reakcje nadwrażliwości na allopurynol mogą przejawiać się w różnoraki sposób, w tym jako rumień
grudkowo-plamkowy, zespół nadwrażliwości (znany także jako reakcje z eozynofilią i objawami
ogólnoustrojowymi - DRESS) oraz SJS/TEN. Reakcje te są rozpoznaniami klinicznymi, a ich postacie
kliniczne stanowią podstawę do podejmowania decyzji o stosowaniu leku. W razie wystąpienia takich
reakcji w każdym momencie leczenia należy natychmiast przerwać stosowanie allopurynolu. Nie
należy ponownie narażać na kontakt z lekiem pacjentów z zespołem nadwrażliwości oraz SJS/TEN.
Stosowanie glikokortykosteroidów może mieć korzystny wpływ na łagodzenie skórnych reakcji
nadwrażliwości. (Patrz punkt 4.8 – Zaburzenia układu immunologicznego i Zaburzenia skóry i tkanki
podskórnej).
allel HLA-B*5801
Wykazano, że allel HLA-B*5801 jest powiązany z ryzykiem ogólnoustrojowego zespołu
nadwrażliwości (osutka polekowa z eozynofilią i objawami układowymi, ang. DRESS) oraz zespołu
Stevensa-Johnsona (ang. SJS), toksycznego martwiczego oddzielania się naskórka (ang. TEN) .
Częstość występowania allelu HLA-B*5801 różni się znacząco w grupach etnicznych: do 20% w
populacji chińskiej (Han), 8-15% w populacji tajskiej, około 12% w populacji koreańskiej oraz 1-2% u
osób pochodzenia japońskiego lub europejskiego.
Należy rozważyć przeprowadzenie badania przesiewowego w celu wykrycia HLA-B*5801 przed
rozpoczęciem leczenia allopurynolem w podgrupach pacjentów o znanej, dużej częstości
występowania tego allelu. Przewlekła choroba nerek może dodatkowo zwiększać ryzyko u tych
pacjentów. Jeśli nie będzie możliwe przeprowadzenie genotypowania HLA-B*5801 u pacjentów
pochodzenia chińskiego (Han), tajskiego lub koreańskiego, rozpoczęcie leczenia musi poprzedzać
dokładna ocena korzyści i uznanie, że przeważają one nad możliwym większym ryzykiem.
Zastosowanie genotypowania w innych populacjach pacjentów nie zostało określone.
Jeśli pacjent jest nosicielem allelu HLA-B*5801 [dotyczy to zwłaszcza osób pochodzenia chińskiego
(Han), tajskiego lub koreańskiego], nie należy rozpoczynać leczenia allopurynolem, chyba że nie są
dostępne inne opcje leczenia, a korzyści z leczenia przeważają ryzyko. Należy szczególnie uważnie
obserwować, czy nie występują objawy DRESS albo SJS lub TEN, a pacjenta należy poinformować o
konieczności natychmiastowego zaprzestania leczenia w chwili wystąpienia pierwszych objawów.
Objawy SJS lub TEN mogą wystąpić nawet u pacjentów, u których wynik badania wykrywającego
HLA-B*5801 był negatywny, niezależnie od ich pochodzenia etnicznego.
Przewlekła niewydolność nerek
Pacjenci z przewlekłą niewydolnością nerek jednocześnie stosujący leki moczopędne (zwłaszcza
tiazydowe) mogą być zagrożeni zwiększonym ryzykiem rozwoju reakcji nadwrażliwości, w tym
SJS/TEN związanych z allopurynolem. Należy szczególnie uważnie obserwować pacjentów w
kierunku występowania objawów zespołu nadwrażliwości lub SJS/TEN a pacjentów należy
poinformować, aby w razie pojawienia się pierwszych objawów natychmiast i na stałe przerwali
leczenie (patrz punkt 4.8).
Zaburzenia czynności wątroby i nerek
U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby należy stosować mniejsze dawki
produktu leczniczego (patrz punkt 4.2). U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym lub
niewydolnością serca, leczonych np. lekami moczopędnymi czy inhibitorami konwertazy
angiotensyny, mogą wystąpić jednocześnie zaburzenia czynności nerek. Dlatego należy zachować
ostrożność stosując produkt leczniczy Milurit w tej grupie pacjentów.
Bezobjawowa hiperurykemia
Ogólnie uważa się, że bezobjawowa hiperurykemia nie jest wskazaniem do stosowania
produktu leczniczego Milurit i może być wyrównana przez podawanie płynów, zastosowanie
odpowiedniej diety oraz leczenie jej przyczyny.
Stosowanie w ostrym napadzie dny
Nie należy rozpoczynać leczenia allopurynolem do chwili całkowitego ustąpienia ostrego napadu
dny moczanowej ponieważ może to wywołać kolejne napady.
W początkowym okresie leczenia produktem leczniczym Milurit, podobnie jak w przypadku
środków urykozurycznych, może wystąpić ostre dnawe zapalenie stawów. Dlatego też zaleca się
profilaktyczne stosowanie odpowiedniego leku przeciwzapalnego lub kolchicyny przez co
najmniej jeden miesiąc. Należy zasięgnąć odpowiednich informacji z literatury fachowej,
dotyczących szczegółowych zaleceń dawkowania i środków ostrożności i ostrzeżeń.
Jeśli u pacjenta przyjmującego allopurynol wystąpi ostry napad dny, należy kontynuować
leczenie allopurynolem nie zmieniając dawki produktu leczniczego i jednocześnie podawać
odpowiedni lek przeciwzapalny.
Azatiopryna i 6-merkaptopuryna
Allopurynolu nie wolno przepisywać pacjentom leczonym azatiopryną lub 6-merkaptopuryną, chyba
że dawka tych leków jest zmniejszona do 25% pierwotnie przepisanej dawki (patrz punkt 4.5).
Należy unikać jednoczesnego stosowania allopurynolu z 6-merkaptopuryną lub azatiopryną,
ponieważ notowano przypadki zakończone zgonem (patrz punkt 4.5).
Odkładanie się złogów ksantynowych
W stanach, w których występuje znaczne zwiększenie wytwarzania moczanów (np. w chorobach
nowotworowych i podczas ich leczenia, w zespole Lescha-Nyhana) całkowite stężenie ksantyny w
moczu może, w rzadkich przypadkach, zwiększyć się na tyle, by spowodować odkładanie się
złogów ksantynowych w drogach moczowych. Ryzyko to można zminimalizować zapewniając
właściwe nawodnienie pacjenta w celu uzyskania optymalnego rozcieńczenia moczu.
Zaklinowanie moczanowych kamieni nerkowych
Ponieważ prawidłowe leczenie produktem leczniczym Milurit doprowadza do rozpuszczenia dużych
kamieni moczanowych znajdujących się w miedniczkach nerkowych, istnieje niewielka możliwość ich
zaklinowania się w moczowodzie.
W trakcie leczenia dny i kamicy moczanowej dobowa objętość moczu musi wynosić co najmniej 2
litry, a pH moczu musi zawierać się w zakresie 6,4-6,8.
Hemochromatoza
Główne działanie allopurynolu w leczeniu dny polega na hamowaniu enzymu oksydazy ksantynowej.
Oksydaza ksantynowa może uczestniczyć w redukcji i usuwaniu zmagazynowanego w wątrobie
żelaza. Niektóre badania na gryzoniach wykazały zwiększone magazynowanie żelaza u zwierząt
leczonych allopurynolem, choć są badania, które tego nie potwierdzają. Badanie obejmujące 28
zdrowych ochotników nie wykazało zmian w wątrobowym magazynowaniu żelaza podczas leczenia
allopurynolem. Nie ma badań oceniających bezpieczeństwo stosowania allopurynolu u pacjentów z
hemochromatozą. Podawanie allopurynolu chorym lub ich bliskim krewnym powinno odbywać się z
dużą ostrożnością.
Zaburzenia tarczycy
W długoterminowym otwartym badaniu kontynuacyjnym zaobserwowano zwiększone wartości TSH
(>5,5 µIU/ml) u pacjentów poddanych długotrwałemu leczeniu allopurynolem (5,8%). Należy
zachować ostrożność podczas stosowania allopurynolu u pacjentów z zaburzeniami czynności
tarczycy.
Sód
Ten produkt zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) w tabletce, to znaczy zasadniczo "nie zawiera
sodu".
ChPL, pkt 4.5: Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji
6-Merkaptopuryna i azatiopryna
Azatiopryna jest metabolizowana do 6-merkaptopuryny, którą inaktywuje oksydaza ksantynowa.
Podczas jednoczesnego podawania 6-merkaptopuryny lub azatiopryny z allopurynolem, inhibitorem
oksydazy ksantynowej, hamowanie oksydazy ksantynowej wydłuża ich działanie. Stężenie 6-
merkaptopuryny lub azatiopryny w surowicy może podczas jednoczesnego podawania tych produktów
leczniczych z allopurynolem osiągnąć toksyczny poziom, czego skutkiem jest zagrażająca życiu
pancytopenia i mielosupresja. Dlatego należy unikać jednoczesnego stosowania allopurynolu z 6-
merkaptopuryną lub azatiopryną. Jeśli uzna się, że
jednoczesne podawanie z 6-merkaptopuryną lub azatiopryną jest klinicznie konieczne, dawkę
należy zmniejszyć do jednej czwartej (25%) zwykle stosowanej dawki 6-merkaptopuryny lub
azatiopryny oraz należy zapewnić częste kontrolowanie parametrów hematologicznych (patrz
punkt 4.4).
Należy pouczyć pacjentów, aby zgłaszali wszelkie objawy przedmiotowe i podmiotowe
zahamowania czynności szpiku kostnego (niewyjaśnione zasinienia lub krwawienie, ból
gardła, gorączka).
Widarabina (arabinozyd adeniny)
Dostępne dane sugerują, że obecność allopurynolu wydłuża okres półtrwania widarabiny. W
przypadku jednoczesnego podawania obu leków konieczna jest uważna obserwacja pacjenta w celu
wykrycia objawów zwiększonego działania toksycznego.
Salicylany i środki zwiększające wydalanie kwasu moczowego/moczanów
Oksypurynol, który jest głównym metabolitem allopurynolu i wykazuje działanie terapeutyczne, jest
wydalany przez nerki w sposób podobny do moczanów. Dlatego też produkty lecznicze zwiększające
wydalanie kwasu moczowego/moczanów, takie jak probenecyd, lub salicylany stosowane w dużych
dawkach mogą przyspieszyć wydalanie oksypurynolu, co może zmniejszyć skuteczność produktu
leczniczego Milurit. Jednakże kliniczne znaczenie tej interakcji należy ocenić indywidualnie w
każdym przypadku.
Chlorpropamid
U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, którym podaje się jednocześnie produkt leczniczy
Milurit i chlorpropamid, może wystąpić większe ryzyko przedłużenia działania hipoglikemizującego.
Powodem tego jest możliwość konkurowania allopurynolu i chlorpropamidu podczas wydalania w
cewkach nerkowych.
Leki przeciwzakrzepowe - pochodne kumaryny
Rzadko opisywano przypadki zwiększenia działania przeciwzakrzepowego leków z grupy pochodnych
kumaryny, w tym warfaryny, podczas jednoczesnego stosowania z allopurynolem. Dlatego też
wszystkich pacjentów przyjmujących leki przeciwzakrzepowe należy uważnie monitorować.
Fenytoina
Allopurynol może hamować utlenianie fenytoiny w wątrobie, ale kliniczne znaczenie tej reakcji nie
zostało wykazane.
Teofilina
Opisano hamowanie metabolizmu teofiliny. Mechanizm powyższej interakcji można tłumaczyć tym,
że u człowieka oksydaza ksantynowa bierze udział w biotransformacji teofiliny. Należy monitorować
stężenie teofiliny u pacjentów, którzy rozpoczynają leczenie allopurynolem, lub gdy zwiększana jest
jego dawka.
Ampicylina lub amoksycylina
Obserwowano zwiększenie częstości występowania wysypek skórnych u pacjentów przyjmujących
jednocześnie ampicylinę lub amoksycylinę i allopurynol, w porównaniu do pacjentów nie
przyjmujących obu produktów leczniczych jednocześnie. Nie ustalono przyczyny zaobserwowanej
zależności. Jednakże zaleca się, jeżeli to tylko możliwe, stosowanie innych antybiotyków niż
ampicylina lub amoksycylina u pacjentów leczonych allopurynolem.
Cytostatyki (cyklofosfamid, doksorubicyna, bleomycyna, prokarbazyna, chlormetyna)
Zaburzenia składu krwi występują częściej, gdy allopurynol podaje się razem z cytostatykami (np.
cyklofosfamid, doksorubicyna, bleomycyna, prokarbazyna, halogenki alkilowe) niż gdy te substancje
czynne są podawane osobno.
Dlatego należy regularnie kontrolować morfologię krwi.
Obserwowano nasilenie hamowania czynności szpiku kostnego u pacjentów z choroba nowotworową
(inną niż białaczka), leczonych cyklofosfamidem oraz innymi lekami cytotoksycznymi i
otrzymujących jednocześnie allopurynol. Jednakże w kontrolowanym badaniu klinicznym u pacjentów
leczonych cyklofosfamidem, doksorubicyną, bleomycyną, prokarbazyną i (lub) mechloretaminą
(chlorowodorkiem chlormetyny), allopurynol nie zwiększał toksyczności tych leków.
Wodorotlenek glinu
Jeśli jednocześnie przyjmuje się wodorotlenek glinu, allopurynol może mieć słabsze działanie. Należy
zachować odstęp co najmniej 3 godzin między przyjmowaniem obu leków.
Cyklosporyna
Doniesienia wskazują, że stężenie cyklosporyny w osoczu może zwiększyć się podczas jednoczesnego
podawania allopurynolu. Należy się liczyć z możliwością nasilenia toksyczności cyklosporyny
podczas jednoczesnego podawania tych produktów leczniczych.
Dydanozyna
Jednoczesne stosowanie allpurynolu (w dawce 300 mg na dobę) u zdrowych ochotników oraz u
pacjentów zakażonych wirusem HIV otrzymujących dydanozynę powodowało podwojenie wartości
Cmax w osoczu oraz AUC dydanozyny, pozostając bez wpływu na okres półtrwania w fazie eliminacji.
Ogólnie nie zaleca się jednoczesnego stosowania tych produktów leczniczych. Jeśli nie można uniknąć
jednoczesnego podawania allopurynolu i dydanozyny, może być konieczne zmniejszenie dawki
dydanozyny. Pacjentów należy dokładnie monitorować.
Inhibitory ACE
Jednoczesne stosowanie z allopurynolem wiąże się ze zwiększonym ryzykiem rozwoju leukopenii
zwłaszcza u pacjentów z zaburzoną czynnością nerek. W związku z tym zalecana jest ostrożność
podczas jednoczesnego stosowania tych produktów.
Istnieją doniesienia o wzroście ryzyka reakcji nadwrażliwości w przypadkach, gdy allopurynol
podawano równocześnie z inhibitorami ACE, szczególnie w przypadku zaburzeń czynności nerek.
Jednoczesne podawanie allopurynolu i kaptoprylu może zwiększać ryzyko wystąpienia reakcji
skórnych, zwłaszcza w przypadku przewlekłej niewydolności nerek.
Leki moczopędne
Opisywano interakcje między allopurynolem a furosemidem, prowadzące do wzrostu stężenia
moczanów i oksypurynolu w surowicy.
Podawanie allopurynolu razem z lekami moczopędnymi, szczególnie tiazydowymi, zwiększa ryzyko
reakcji nadwrażliwości, szczególnie przy upośledzonej czynności nerek.
ChPL, pkt 4.8: Działania niepożądane
Brak współczesnej dokumentacji klinicznej tego produktu leczniczego, która mogłaby być
wykorzystana dla oceny częstości występowania działań niepożądanych. Częstość działań
niepożądanych może być różna w zależności od stosowanej dawki oraz w przypadku leczenia
skojarzonego z innymi produktami leczniczymi.
Częstości występowania przypisane do wymienionych poniżej działań niepożądanych zostały
określone w przybliżeniu, dla większości z tych działań nie są dostępne odpowiednie dane
pozwalające określić częstość występowania. Działania niepożądane stwierdzone po wprowadzeniu
leku do obrotu określono jako występujące rzadko lub bardzo rzadko.
Kategorie częstości występowania określono w następujący sposób:
Bardzo często (≥ 1/10)
Często ( ≥ 1/100 do < 1/10)
Niezbyt często (≥ 1/1 000 do < 1/100)
Rzadko (≥ 1/10 000 do < 1/1 000)
Bardzo rzadko (< 1/10 000)
Częstość nieznana (nie można określić częstości na podstawie dostępnych danych).
Działania niepożądane, związane ze stosowaniem allopurynolu, występują rzadko w populacji
leczonych pacjentów i w większości przypadków mają niewielkie nasilenie. Częstość występowania
działań niepożądanych zwiększa się w przypadkach współistniejącej choroby nerek i (lub) wątroby.
Tabela 1 Działania niepożądane
Bardzo rzadko: Czyraczność
Bardzo rzadko: Agranulocytoza1, niedokrwistość aplastyczna1, trombocytopenia1, granulocytoza, leukopenia, leukocytoza, eozynofilia i wybiórcza aplazja czerwonokrwinkowa
Niezbyt często: Reakcje nadwrażliwości2 Angioimmunoblastyczny chłoniak z komórek T3 Reakcja anafilaktyczna
Bardzo rzadko: Cukrzyca, hiperlipidemia
Bardzo rzadko: Depresja
8
Częstość nieznana: bóle głowy, zaburzenia smaku Jałowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych
Bardzo rzadko: Zaćma, zaburzenia widzenia, zmiany w obszarze plamki żółtej
Bardzo rzadko: Zawroty głowy
Bardzo rzadko: Dławica piersiowa, bradykardia
Bardzo rzadko: Nadciśnienie tętnicze
Niezbyt często: Wymioty4, nudności4, biegunka Nawracające krwawe wymioty, biegunki tłuszczowe, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zmiana częstości wypróżnień Bóle brzucha
Niezbyt często: Nieprawidłowe wyniki testów czynności wątroby5 Zapalenie wątroby (w tym martwica i ziarniniakowe zapalenie wątroby)5
Często: Wysypka Zespół Stevensa-Johnsona (SJS) i toksycznego martwiczego oddzielania się naskórka (TEN)6 Obrzęk naczynioruchowy7, rumień trwały, łysienie, odbarwienie włosów Liszajowata reakcja polekowa
Bardzo rzadko: Bóle mięśniowe
Rzadko: Kamica moczowa Krwiomocz, mocznica
Bardzo rzadko: Niepłodność u mężczyzn, zaburzenia erekcji, ginekomastia
Bardzo rzadko: Obrzęki, ogólne złe samopoczucie, osłabienie, gorączka8
Bardzo rzadko: Podwyższenie stężenia
9
Często: hormonu tyreotropowego (TSH)
1 Bardzo rzadko zgłaszano przypadki wystąpienia małopłytkowości, agranulocytozy i niedokrwistości
aplastycznej, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i (lub) wątroby, co potwierdza
konieczność zachowania szczególnej ostrożności u tych pacjentów (patrz punkty 4.2 i 4.4).
2 Ciężkie reakcje nadwrażliwości, w tym reakcje skórne ze złuszczaniem naskórka, gorączką,
powiększeniem węzłów chłonnych, pseudochłoniakiem, bólami stawów, leukopenią i (lub) eozynofilią
(DRESS), zespołem Stevensa-Johnsona i toksycznym martwiczym oddzieleniem się naskórka,
występują rzadko (patrz: Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej). Związane z tym zapalenie naczyń i
odczyny tkankowe mogą przejawiać się w różnoraki sposób, w tym powiększeniem wątroby i
śledziony, zapaleniem wątroby, zespołem znikających przewodów żółciowych (zniszczenie oraz zanik
wewnątrzwątrobowych dróg żółciowych), zaburzeniami czynności nerek i bardzo rzadko drgawkami.
Zmiany mogą wystąpić również w innych narządach (np. wątroba, płuca, nerki, trzustka, mięsień
sercowy i okrężnica). Bardzo rzadko opisywano wstrząs anafilaktyczny. Tego rodzaju objawy mogą
wystąpić w każdym momencie leczenia. Jeżeli wystąpią, produkt leczniczy Milurit należy odstawić
NATYCHMIAST i NA STAŁE.
Nie należy ponownie podawać produktu leczniczego pacjentom, u których wystąpił zespół
nadwrażliwości oraz SJS/TEN. Stosowanie glikokortykosteroidów może mieć korzystny wpływ na
łagodzenie skórnych reakcji nadwrażliwości. W momencie wystąpienia uogólnionych reakcji
nadwrażliwości zazwyczaj występują zaburzenia czynności wątroby i (lub) nerek, szczególnie w
przypadkach kończących się zgonem (patrz punkt 4.4).
3 Bardzo rzadko po dokonaniu biopsji z powodu uogólnionej limfadenopatii opisywano
angioimmunoblastycznego chłoniaka z komórek T. Zmiany z reguły przemijają po odstawieniu
produktu leczniczego Milurit.
4 We wczesnych badaniach klinicznych odnotowywano występowanie nudności i wymiotów.
Późniejsze doniesienia wskazują, że objawy te nie stanowią poważnego problemu i można im
zapobiec przyjmując produkt leczniczy Milurit po posiłkach.
5 Opisywano zaburzenia czynności wątroby bez wyraźnych innych objawów uogólnionej
nadwrażliwości.
6 Reakcje skórne są najczęściej występującymi działaniami niepożądanymi i mogą wystąpić w każdym
momencie leczenia. Mogą to być zmiany swędzące, grudkowo-plamiste, niekiedy łuskowate, czasem
plamicze i rzadko złuszczające takie jak zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze oddzielanie
się naskórka (SJS/TEN). Ryzyko wystąpienia SJS, TEN i innych ciężkich reakcji nadwrażliwości jest
najwyższe w pierwszych tygodniach leczenia. W opanowywaniu takich reakcji najlepsze efekty daje
wczesne rozpoznanie i natychmiastowe odstawienie leku, który jest podejrzany o takie działanie. W
przypadku wystąpienia takich zmian, produkt leczniczy Milurit należy NATYCHMIAST odstawić. Po
ustąpieniu łagodnych reakcji skórnych można w razie potrzeby przywrócić podawanie allopurynolu w
małej dawce (np. 50 mg/dobę), a następnie stopniowo zwiększać dawkę. Wykazano związek
obecności allelu HLA-B*5801 z ryzykiem rozwoju zespołu nadwrażliwości oraz SJS/TEN
związanych z allopurynolem. Nie ustalono stosowania genotypowania jako metody przesiewowej przy
podejmowaniu decyzji o leczeniu allopurynolem.
Jeżeli zmiany skórne wystąpią ponownie, produkt leczniczy Milurit należy odstawić NA STAŁE,
ponieważ mogą wystąpić ciężkie reakcje nadwrażliwości (patrz: Zaburzenia układu
immunologicznego).
W przypadku gdy nie można wykluczyć wystąpienia SJS/TEN lub innych ciężkich reakcji
nadwrażliwości, NIE WOLNO ponownie podawać allopurynolu ze względu na ryzyko ciężkich, a
nawet zakończonych zgonem reakcji. Rozpoznanie kliniczne zespołu Stevensa-Johnsona/toksycznego
martwiczego oddzielenia się naskórka pozostaje nadal podstawą do podejmowania decyzji
10
terapeutycznych. Jeśli na którymkolwiek etapie leczenia pojawią się tego typu reakcje, allopurynol
należy odstawić natychmiast i na stałe.
7 Zgłaszano występowanie obrzęku naczynioruchowego z objawami przedmiotowymi i
podmiotowymi bardziej uogólnionej reakcji nadwrażliwości, jak i bez takich objawów.
8 Zgłaszano występowanie gorączki z objawami przedmiotowymi i podmiotowymi bardziej
uogólnionej reakcji nadwrażliwości na produkt leczniczy Millurit, jak i bez takich objawów (patrz:
Zaburzenia układu immunologicznego).
9Zwiększone stężenie hormonu tyreotropowego (TSH) stwierdzone w odpowiednich badaniach nie
miało żadnego wpływu na stężenie wolnej T4 ani też stężenie TSH nie wskazywało na subkliniczną
niedoczynność tarczycy.
Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań
niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania
produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać
wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania
Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,
Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych
ul. Al. Jerozolimskie 181C
02-222 Warszawa
Tel.: + 48 22 49 21 301
Faks: + 48 22 49 21 309
Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
Allopurinolum 200 mg (tabletki)
Dane z dokumentów wyodrębnione automatycznie
- Przechowywanie
- brak specjalnych zaleceń (wg dokumentu)
- Termin ważności
- 3 lata (opakowanie nieotwarte)
- Substancje pomocnicze
- Celuloza mikrokrystaliczna; Karboksymetyloskrobia sodowa (typ A); Żelatyna; Krzemionka koloidalna bezwodna; Magnezu stearynian źródło: ChPL, pkt 6.1
- Opakowanie i akcesoria
- opakowanie bezpośrednie: butelka
- Wygląd
- biały brązowy szary owalny z linią podziału nadruk: E353 nadruk: E354
Wygląd: Tabletki 150 mg: białe lub szarawe, owalne tabletki, z wygrawerowanym napisem „E353” na jednej stronie i linią podziału na drugiej stronie. Tabletkę można podzielić na równe dawki. Tabletki 200 mg: białe lub szarawe, owalne tabletki, z wygrawerowanym napisem „E354” na jednej stronie i linią podziału SNAP na drugiej stronie. Tabletkę można podzielić na równe dawki. Opakowanie 30, 50, 60, 70, 80, 90, 100 lub 120 tabletek w butelce ze szkła brunatnego typu III, zamkniętej wieczkiem z PE z korkiem z zabezpieczeniem gwarancyjnym, w tekturowym pudełku. źródło: Ulotka, pkt 6 - biały szary owalny z linią podziału nadruk: E353 nadruk: E354
Milurit, 150 mg, tabletki: Białe lub szarawe, owalne tabletki, z wygrawerowanym napisem „E353” na jednej stronie i linią podziału na drugiej stronie. Tabletkę można podzielić na równe dawki. Milurit, 200 mg, tabletki: Białe lub szarawe, owalne tabletki, z wygrawerowanym napisem „E354” na jednej stronie i linią podziału SNAP na drugiej stronie. Tabletkę można podzielić na równe dawki. źródło: ChPL, pkt 3
- biały brązowy szary owalny z linią podziału nadruk: E353 nadruk: E354
- Prowadzenie pojazdów i obsługa maszyn
- dokument: możliwy wpływ lub zalecana ostrożność źródło: „Ze względu na możliwość wystąpienia działań niepożądanych, takich jak senność, zawroty głowy i ataksja u pacjentów przyjmujących allopurynol, należy zachować szczególną ostrożność do czasu upewnienia się, że allopurynol nie wywołuje u nich negatywnego wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.” · ChPL, pkt 4.7
- Działania niepożądane
44 pozycji, według częstości
- często: Wysypka Zespół Stevensa-Johnsona (SJS) i toksycznego martwiczego oddzielania się naskórka (TEN)6 Obrzęk naczynioruchowy7; rumień trwały; łysienie; odbarwienie włosów Liszajowata reakcja polekowa; hormonu tyreotropowego (TSH)
- niezbyt często: Reakcje nadwrażliwości2 Angioimmunoblastyczny chłoniak z komórek T3 Reakcja anafilaktyczna; Wymioty4; nudności4; biegunka Nawracające krwawe wymioty; biegunki tłuszczowe; zapalenie błony śluzowej jamy ustnej; zmiana częstości wypróżnień Bóle brzucha; Nieprawidłowe wyniki testów czynności wątroby5 Zapalenie wątroby (w tym martwica i ziarniniakowe zapalenie wątroby)5
- rzadko: Kamica moczowa Krwiomocz; mocznica
- bardzo rzadko: Czyraczność; Agranulocytoza1; niedokrwistość aplastyczna1; trombocytopenia1; granulocytoza; leukopenia; leukocytoza; eozynofilia i wybiórcza aplazja czerwonokrwinkowa; Cukrzyca; hiperlipidemia; Depresja; Zaćma; zaburzenia widzenia; zmiany w obszarze plamki żółtej; Zawroty głowy; Dławica piersiowa; bradykardia; Nadciśnienie tętnicze; Bóle mięśniowe; Niepłodność u mężczyzn; zaburzenia erekcji; ginekomastia; Obrzęki; ogólne złe samopoczucie; osłabienie; gorączka8; Podwyższenie stężenia
- częstość nieznana: bóle głowy; zaburzenia smaku Jałowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych
Lista może być niepełna: wyodrębniono tylko zapisy w układzie „Często: …”. Pełna lista jest w ChPL.
źródło: ChPL, pkt 4.8
Z ulotki i ChPL wyodrębnione automatycznie
Ulotka, pkt 2: Informacje ważne przed zastosowaniem leku Milurit
Kiedy nie stosować leku Milurit
• Jeśli pacjent ma uczulenie na allopurynol lub którykolwiek z pozostałych składników tego
leku (wymienionych w punkcie 6).
Ostrzeżenia i środki ostrożności
Przed rozpoczęciem stosowania leku Milurit należy omówić to z lekarzem.
Szczególna ostrożność i ścisła kontrola lekarska może być konieczna:
• Jeśli pacjent należy do grupy etnicznej H an z Chin lub jest pochodzenia taj skiego lub
koreańskiego.
• Jeśli pacjent ma chorobę wątroby lub nerek. Lekarz może zalecić przyjmowanie mniejszej
dawki lub przyjmowanie leku rzadziej niż codziennie. Będzie też dokładniej obserwował
pacjenta.
• Jeśli pacjent ma chorobę serca lub wysokie ciśnienie tętnicze i przyjmuje leki moczopędne i
(lub) leki obniżające ciśnienie krwi nazywane inhibitorami ACE.
2
• Jeśli aktualnie występuje napad dny.
• Jeśli pacjent lub jego bliski krewny ma hemochromatozę (rzadko występująca choroba
cechująca się nieprawidłowo dużym wchłanianiem żelaza z przewodu pokarmowego, co
prowadzi do nadmiernego magazynowania żelaza, szczególnie w wątrobie).
• Jeśli pacjent ma chorobę tarczycy.
• Jeśli pacjent jest leczony azatiopryną (lekiem stosowanym w celu osłabienia odpowiedzi
immunologicznej - immunosupresyjnym), merkaptopuryną (lekiem stosowanym w
białaczkach).
W razie wątpliwości, czy ma miejsce któraś z powyższych sytuacji, należy porozmawiać z lekarzem
lub farmaceutą.
Zgłaszano występowanie nasilonych wysypek skórnych (zespół nadwrażliwości, zespół Stevensa-
Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka) podczas stosowania allopurynolu. Często
wysypka może obejmować owrzodzenia jamy ustnej, gardła, nosa, narządów płciowych i spojówek
(zaczerwienienie i obrzęk oczu). Te potencjalnie zagrażające życiu ciężkie wysypki skórne są często
poprzedzane objawami grypopodobnymi takimi jak gorączka, bóle głowy bóle całego ciała. Wysypka
może postępować przekształcając się w uogólnione pęcherze i złuszczanie skóry.
Te ciężkie reakcje skórne mogą występować częściej u osób pochodzenia chińskiego, tajskiego lub
koreańskiego. Przewlekła choroba nerek może dodatkowo zwiększać ryzyko u tych pacjentów.
W razie wystąpienia wysypki lub objawów skórnych należy przerwać stosowanie leku Milurit,
zasięgnąć pilnie porady lekarza i poinformować go o przyjmowaniu tego leku. Jeśli podczas
stosowania leku Milurit u pacjenta wystapią ciężkie wysypki skórne, zespół nadwrażliwości,
zespół Stevensa Johnsona lub toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka nie wolno ponownie
rozpoczynać leczenia lekiem Milurit.
We wczesnym okresie leczenia lekiem Milurit można spodziewać się ostrego ataku dnawego
zapalenia stawów. Dlatego lekarz może zalecić profilaktyczne stosowanie odpowiedniego leku
przeciwzapalnego lub kolchicyny przez co najmniej miesiąc.
W celu monitorowania bezpieczeństwa i skuteczności leczenia lekiem Milurit lekarz może zlecić
wykonanie jednego lub więcej badań laboratoryjnych. Należy te badania wykonać i okazać ich wyniki
lekarzowi.
Jeśli u pacjenta zdiagnozowano chorobę nowotworową lub zespół Lesch-Nyhana, ilość kwasu
moczowego w moczu może wzrastać. By zapobiec temu zjawisku należy pić wystarczająco dużo
płynów, by odpowiednio rozcieńczyć mocz.
Jeśli pacjent ma kamicę moczową, kamienie w nerkach będą się (w trakcie leczenia) zmniejszać i
mogą przemieszczać się do dróg moczowych.
Dzieci i młodzież
Dzieci i młodzież poniżej 15 lat nie powinny stosować leku Milurit, z wyjątkiem przypadków
niektórych nowotworów (szczególnie białaczek), lub w leczeniu pewnych zaburzeń enzymatycznych,
takich jak zespół Lescha-Nyhana.
Lek Milurit a inne leki
Należy powiedzieć lekarzowi o stosowaniu obecnie lub ostatnio, a także o planowaniu przyjmowania
następujących leków:
• salicylany (stosowane w celu zmniejszenia bólu, gorączki lub zapalenia np. kwas
acetylosalicylowy)
• teofilina, lek stosowany w razie problemów z oddychaniem. Lekarz może zlecić oznaczanie
poziomu teofiliny we krwi, zwłaszcza na początku leczenia lekiem Milurit lub zmodyfikować
jego dawkę.
• leki stosowane w leczeniu drgawek (padaczki) (fenytoina)
3
• ampicylina lub amoksycylina (stosowane w zakażeniach bakteryjnych). Ponieważ częstsze są
reakcje uczuleniowe, jeśli to możliwe pacjenci powinni otrzymywać inne antybiotyki.
• didanozyna, stosowana w leczeniu zakażenia wirusem HIV
• widarabina, stosowana w leczeniu zakażeń wirusowych. Uwaga: częściej mogą występować
działania niepożądane widarabiny. Należy zachować szczególne środki ostrożności w razie ich
wystąpienia.
• zaburzenia składu krwi występują częściej, gdy allopurynol przyjmuje się razem z
cytostatykami (np. cyklofosfamid, doksorubicyna, bleomycyna, prokarbazyna, halogenki
alkilowe) niż gdy te substancje czynne przyjmuje się osobno.
Dlatego regularnie należy poddawać się badaniom kontrolującym morfologię krwi.
• jeśli jednocześnie przyjmuje się wodorotlenek glinu, allopurynol może mieć słabsze działanie.
Należy zachować odstęp co najmniej 3 godzin między przyjmowaniem obu leków.
• leki stosowane w celu osłabienia odpowiedzi immunologicznej (leki immunosupresyjne),
takie jak cyklosporyna (mogą częściej występować działania niepożądane cyklosporyny),
• azatiopryna (stosowana w celu zahamowania czynności układu immunologicznego) i
6-merkaptopuryna (stosowana w leczeniu raka krwi). Należy unikać jednoczesnego
podawania 6-merkaptopuryny lub azatiopryny z allopurynolem. Podczas jednoczesnego
podawania 6-merkaptopuryny lub azatiopryny z lekiem Milurit należy zmniejszyć dawkę 6-
merkaptopuryny lub azatiopryny, ponieważ ich działanie będzie wydłużone. Może to
zwiększyć ryzyko poważnych zaburzeń krwi. W takim przypadku lekarz będzie u pacjenta w
trakcie leczenia dokładnie kontrolować liczbę krwinek.
Należy niezwłocznie zwrócić się po pomoc medyczną, jeśli pacjent zauważy jakiekolwiek
niewyjaśnione zasinienia, krwawienie, gorączkę lub ból gardła.
• leki stosowane w leczeniu cukrzycy (chlorpropamid). Może być konieczne zmniejszenie
dawki chlorpropamidu, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek.
• leki stosowane w leczeniu chorób serca lub wysokiego ciśnienia tętniczego, takie jak
inhibitory ACE (np. kaptopryl, ramipryl) lub leki moczopędne (diuretyki, szczególnie
diuretyki tiazydowe lub furosemid)
• leki stosowane w celu rozrzedzenia krwi (leki przeciwzakrzepowe), takie jak warfaryna,
fenprokumon i acenokumarol. Lekarz będzie częściej kontrolował parametry krzepnięcia krwi,
a w razie potrzeby zmniejszał dawkę tych leków.
• inne leki stosowane w leczeniu dny moczanowej (probenecyd).
Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta
obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować. Dotyczy to również leków
sprzedawanych bez recepty, w tym leków ziołowych. Jest to konieczne, ponieważ Milurit może
wpływać na działanie innych leków. Również inne leki mogą wpływać na działanie leku Milurit.
Ciąża i karmienie piersią
Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza że może być w ciąży lub gdy planuje mieć
dziecko powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku.
Ciąża
Bezpieczeństwo stosowania leku Milurit podczas ciąży nie jest wystarczająco udokumentowane.
Milurit może być stosowany w ciąży jedynie w przypadkach, gdy nie ma bezpieczniejszej alternatywy,
a sama choroba niesie za sobą ryzyko dla matki lub nienarodzonego dziecka.
Karmienie piersią
Allopurynol jest wydzielany z mlekiem kobiet karmiących piersią. Nie zaleca się stosowania
allopurynolu podczas karmienia piersią.
Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
Może wystąpić senność, zawroty głowy lub zabu rzenia koordynacji. Jeśli takie objawy wystąpią, nie
należy prowadzić pojazdów ani obsługiwać urządzeń mechanicznych.
4
Milurit zawiera sód
Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) w tabletce, to znaczy zasadniczo "nie zawiera sodu".
Ulotka, pkt 4: Możliwe działania niepożądane
Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.
Działania niepożądane, związane ze stosowaniem leku Milurit, występują rzadko w populacji
leczonych pacjentów i w większości przypadków mają niewielkie nasilenie. Częstość występowania
działań niepożądanych zwiększa się w przypadkach współistniejącej choroby nerek i (lub) wątroby.
Opisywano przypadki potencjalnie zagrażającej wysypki skórnej (zespół Stevensa-Johnsona,
toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka) (patrz punkt 2.)
Jeśli w czasie przyjmowania leku Milurit u pacjenta wystąpi którekolwiek z niżej wymienionych
działań niepożądanych, należy przerwać stosowanie leku i natychmiast skontaktować się z
lekarzem.
Niezbyt często (mogą występować do 1 na 100 osób)
6
Reakcje alergiczne
Objawami mogą być:
• wysypka skórna, złuszczanie się skóry, owrzodzenie warg i jamy ustnej
• obrzęk twarzy, rąk, ust, języka lub gardła
• trudności w połykaniu lub oddychaniu
• bardzo rzadko nagły świszczący oddech, kołatanie serca lub ucisk w klatce piersiowej i
zapaść.
Nie należy przyjmować więcej tabletek, o ile lekarz nie powiedział pacjentowi, że ma to zrobić.
Rzadko (mogą występować do 1 na 1 000 osób)
• gorączka i dreszcze, bóle głowy, bóle mięśni (objawy grypopodobne) i ogólnie złe
samopoczucie
• zmiany skórne, na przykład owrzodzenia jamy ustnej, gardła, nosa, narządów płciowych i
zapalenie spojówek (czerwone i opuchnięte oczy), rozlane pęcherze lub złuszczanie naskórka
• ciężkie reakcje nadwrażliwości z gorączką, wysypką skórną, bólami stawów i
nieprawidłowymi wynikami badań krwi i badań czynności wątroby (mogą to być objawy
wielonarządowej nadwrażliwości)
Bardzo rzadko (mogą występować u 1 na 10 000 osób)
• ciężka reakcja alergiczna, która powoduje obrzęk twarzy lub gardła
• potencjalnie zagrażająca życiu reakcja alergiczna
Częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych)
• jałowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych (zapalenie błon otaczających mózg i rdzeń
kręgowy): objawy obejmują sztywność karku, ból głowy, nudności, gorączkę lub zaburzenia
świadomości. Jeśli takie objawy wystąpią, należy natychmiast zwrócić się o pomoc lekarską.
Inne możliwe działania niepożądane
Często (mogą występować do 1 na 10 osób):
• Wysypka
• Zwiększone stężenie TSH (hormonu kontrolującego funkcję tarczycy) we krwi
Niezbyt często (mogą występować do 1 na 100 osób):
• nudności, wymioty i biegunka
• nieprawidłowe wyniki badań czynności wątroby
Rzadko (mogą występować do 1 na 1 000 osób):
• bóle stawów lub bolesne obrzmienie w okolicach pachwin, pach lub szyi
• żółtaczka (zażółcenie skóry i białkówek oczu)
• zaburzenia wątroby, takie jak zapalenie wątroby
• choroby nerek
• powstawanie kamieni w drogach moczowych, objawy mogą obejmować obecność krwi w
moczu oraz ból brzucha, boku lub pachwiny
Bardzo rzadko (mogą występować do 1 na 10 000 osób):
• Czasami allopurynol w postaci tabletek może wpływać na krew, co może się objawiać jako
łatwiejsze niż zwykle powstawanie siniaków lub może wystąpić ból gardła bądź też inne
objawy zakażenia. Objawy te występują zwykle u osób, które mają problemy z wątrobą lub
nerkami. Należy jak najszybciej powiedzieć o tym lekarzowi. Milurit może mieć wpływ na
węzły chłonne.
• wysoka temperatura
• krew w moczu, niewydolność nerek
7
• wymioty krwią
• duże stężenie tłuszczów we krwi
• ogólne złe samopoczucie
• osłabienie, drętwienie dłoni lub stóp, brak równowagi, mrowienie, niezdolność do ruchów
mięśni (porażenie) lub utrata świadomości
• bóle głowy, zawroty głowy, senność lub zaburzenia widzenia
• ból w klatce piersiowej, wysokie ciśnienie tętnicze lub wolne tętno
• niepłodność u mężczyzn lub niezdolność do osiągnięcia lub utrzymania erekcji
• powiększenie piersi u mężczyzn i kobiet
• zmiana rytmu wypróżnień, obecność tłuszczu w kale
• zaburzenia smaku
• zaćma (zmętnienie soczewki oka), choroba plamki żółtej oka
• wypadanie lub zmiana koloru włosów
• drgawki
• depresja
• zatrzymanie płynów prowadzące do obrzęków, szczególnie wokół kostek
• wzmożone pragnienie, zmęczenie, utrata wagi ciała (mogą to być objawy cukrzycy). Lekarz
może zalecić badanie stężenia cukru we krwi, aby ustalić czy taka jest przyczyna.
• czyraki (czyraczność, niewielkie tkliwe czerwone guzki na skórze)
• bóle mięśni
Częstość nieznana (nie można określić częstości występowania na podstawie dostępnych danych ):
• bóle brzucha
• liszajowata wysypka skórna (swędząca czerwonawo-fioletowa wysypka skórna i (lub)
nitkowate biało-szare linie na błonach śluzowych)
Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane
niewymienione w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie. Działania niepożądane
można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów
Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów
Biobójczych
ul. Al. Jerozolimskie 181C
02-222 Warszawa
Tel.: + 48 22 49 21 301
Faks: + 48 22 49 21 309
Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat
bezpieczeństwa stosowania leku.
ChPL, pkt 4.3: Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w
punkcie 6.1.
ChPL, pkt 4.4: Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania
Zespół nadwrażliwości, zespół Stevensa-Johnsona (SJS) i toksyczne martwicze oddzielanie się
naskórka (TEN)
Reakcje nadwrażliwości na allopurynol mogą przejawiać się w różnoraki sposób, w tym jako rumień
grudkowo-plamkowy, zespół nadwrażliwości (znany także jako reakcje z eozynofilią i objawami
ogólnoustrojowymi - DRESS) oraz SJS/TEN. Reakcje te są rozpoznaniami klinicznymi, a ich postacie
kliniczne stanowią podstawę do podejmowania decyzji o stosowaniu leku. W razie wystąpienia takich
reakcji w każdym momencie leczenia należy natychmiast przerwać stosowanie allopurynolu. Nie
należy ponownie narażać na kontakt z lekiem pacjentów z zespołem nadwrażliwości oraz SJS/TEN.
Stosowanie glikokortykosteroidów może mieć korzystny wpływ na łagodzenie skórnych reakcji
nadwrażliwości. (Patrz punkt 4.8 – Zaburzenia układu immunologicznego i Zaburzenia skóry i tkanki
podskórnej).
allel HLA-B*5801
Wykazano, że allel HLA-B*5801 jest powiązany z ryzykiem ogólnoustrojowego zespołu
nadwrażliwości (osutka polekowa z eozynofilią i objawami układowymi, ang. DRESS) oraz zespołu
Stevensa-Johnsona (ang. SJS), toksycznego martwiczego oddzielania się naskórka (ang. TEN) .
Częstość występowania allelu HLA-B*5801 różni się znacząco w grupach etnicznych: do 20% w
populacji chińskiej (Han), 8-15% w populacji tajskiej, około 12% w populacji koreańskiej oraz 1-2% u
osób pochodzenia japońskiego lub europejskiego.
Należy rozważyć przeprowadzenie badania przesiewowego w celu wykrycia HLA-B*5801 przed
rozpoczęciem leczenia allopurynolem w podgrupach pacjentów o znanej, dużej częstości
występowania tego allelu. Przewlekła choroba nerek może dodatkowo zwiększać ryzyko u tych
pacjentów. Jeśli nie będzie możliwe przeprowadzenie genotypowania HLA-B*5801 u pacjentów
pochodzenia chińskiego (Han), tajskiego lub koreańskiego, rozpoczęcie leczenia musi poprzedzać
dokładna ocena korzyści i uznanie, że przeważają one nad możliwym większym ryzykiem.
Zastosowanie genotypowania w innych populacjach pacjentów nie zostało określone.
Jeśli pacjent jest nosicielem allelu HLA-B*5801 [dotyczy to zwłaszcza osób pochodzenia chińskiego
(Han), tajskiego lub koreańskiego], nie należy rozpoczynać leczenia allopurynolem, chyba że nie są
dostępne inne opcje leczenia, a korzyści z leczenia przeważają ryzyko. Należy szczególnie uważnie
obserwować, czy nie występują objawy DRESS albo SJS lub TEN, a pacjenta należy poinformować o
konieczności natychmiastowego zaprzestania leczenia w chwili wystąpienia pierwszych objawów.
Objawy SJS lub TEN mogą wystąpić nawet u pacjentów, u których wynik badania wykrywającego
HLA-B*5801 był negatywny, niezależnie od ich pochodzenia etnicznego.
Przewlekła niewydolność nerek
Pacjenci z przewlekłą niewydolnością nerek jednocześnie stosujący leki moczopędne (zwłaszcza
tiazydowe) mogą być zagrożeni zwiększonym ryzykiem rozwoju reakcji nadwrażliwości, w tym
SJS/TEN związanych z allopurynolem. Należy szczególnie uważnie obserwować pacjentów w
kierunku występowania objawów zespołu nadwrażliwości lub SJS/TEN a pacjentów należy
poinformować, aby w razie pojawienia się pierwszych objawów natychmiast i na stałe przerwali
leczenie (patrz punkt 4.8).
Zaburzenia czynności wątroby i nerek
U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby należy stosować mniejsze dawki
produktu leczniczego (patrz punkt 4.2). U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym lub
niewydolnością serca, leczonych np. lekami moczopędnymi czy inhibitorami konwertazy
angiotensyny, mogą wystąpić jednocześnie zaburzenia czynności nerek. Dlatego należy zachować
ostrożność stosując produkt leczniczy Milurit w tej grupie pacjentów.
Bezobjawowa hiperurykemia
Ogólnie uważa się, że bezobjawowa hiperurykemia nie jest wskazaniem do stosowania
produktu leczniczego Milurit i może być wyrównana przez podawanie płynów, zastosowanie
odpowiedniej diety oraz leczenie jej przyczyny.
Stosowanie w ostrym napadzie dny
Nie należy rozpoczynać leczenia allopurynolem do chwili całkowitego ustąpienia ostrego napadu
dny moczanowej ponieważ może to wywołać kolejne napady.
W początkowym okresie leczenia produktem leczniczym Milurit, podobnie jak w przypadku
środków urykozurycznych, może wystąpić ostre dnawe zapalenie stawów. Dlatego też zaleca się
profilaktyczne stosowanie odpowiedniego leku przeciwzapalnego lub kolchicyny przez co
najmniej jeden miesiąc. Należy zasięgnąć odpowiednich informacji z literatury fachowej,
dotyczących szczegółowych zaleceń dawkowania i środków ostrożności i ostrzeżeń.
Jeśli u pacjenta przyjmującego allopurynol wystąpi ostry napad dny, należy kontynuować
leczenie allopurynolem nie zmieniając dawki produktu leczniczego i jednocześnie podawać
odpowiedni lek przeciwzapalny.
Azatiopryna i 6-merkaptopuryna
Allopurynolu nie wolno przepisywać pacjentom leczonym azatiopryną lub 6-merkaptopuryną, chyba
że dawka tych leków jest zmniejszona do 25% pierwotnie przepisanej dawki (patrz punkt 4.5).
Należy unikać jednoczesnego stosowania allopurynolu z 6-merkaptopuryną lub azatiopryną,
ponieważ notowano przypadki zakończone zgonem (patrz punkt 4.5).
Odkładanie się złogów ksantynowych
W stanach, w których występuje znaczne zwiększenie wytwarzania moczanów (np. w chorobach
nowotworowych i podczas ich leczenia, w zespole Lescha-Nyhana) całkowite stężenie ksantyny w
moczu może, w rzadkich przypadkach, zwiększyć się na tyle, by spowodować odkładanie się
złogów ksantynowych w drogach moczowych. Ryzyko to można zminimalizować zapewniając
właściwe nawodnienie pacjenta w celu uzyskania optymalnego rozcieńczenia moczu.
Zaklinowanie moczanowych kamieni nerkowych
Ponieważ prawidłowe leczenie produktem leczniczym Milurit doprowadza do rozpuszczenia dużych
kamieni moczanowych znajdujących się w miedniczkach nerkowych, istnieje niewielka możliwość ich
zaklinowania się w moczowodzie.
W trakcie leczenia dny i kamicy moczanowej dobowa objętość moczu musi wynosić co najmniej 2
litry, a pH moczu musi zawierać się w zakresie 6,4-6,8.
Hemochromatoza
Główne działanie allopurynolu w leczeniu dny polega na hamowaniu enzymu oksydazy ksantynowej.
Oksydaza ksantynowa może uczestniczyć w redukcji i usuwaniu zmagazynowanego w wątrobie
żelaza. Niektóre badania na gryzoniach wykazały zwiększone magazynowanie żelaza u zwierząt
leczonych allopurynolem, choć są badania, które tego nie potwierdzają. Badanie obejmujące 28
zdrowych ochotników nie wykazało zmian w wątrobowym magazynowaniu żelaza podczas leczenia
allopurynolem. Nie ma badań oceniających bezpieczeństwo stosowania allopurynolu u pacjentów z
hemochromatozą. Podawanie allopurynolu chorym lub ich bliskim krewnym powinno odbywać się z
dużą ostrożnością.
Zaburzenia tarczycy
W długoterminowym otwartym badaniu kontynuacyjnym zaobserwowano zwiększone wartości TSH
(>5,5 µIU/ml) u pacjentów poddanych długotrwałemu leczeniu allopurynolem (5,8%). Należy
zachować ostrożność podczas stosowania allopurynolu u pacjentów z zaburzeniami czynności
tarczycy.
Sód
Ten produkt zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) w tabletce, to znaczy zasadniczo "nie zawiera
sodu".
ChPL, pkt 4.5: Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji
6-Merkaptopuryna i azatiopryna
Azatiopryna jest metabolizowana do 6-merkaptopuryny, którą inaktywuje oksydaza ksantynowa.
Podczas jednoczesnego podawania 6-merkaptopuryny lub azatiopryny z allopurynolem, inhibitorem
oksydazy ksantynowej, hamowanie oksydazy ksantynowej wydłuża ich działanie. Stężenie 6-
merkaptopuryny lub azatiopryny w surowicy może podczas jednoczesnego podawania tych produktów
leczniczych z allopurynolem osiągnąć toksyczny poziom, czego skutkiem jest zagrażająca życiu
pancytopenia i mielosupresja. Dlatego należy unikać jednoczesnego stosowania allopurynolu z 6-
merkaptopuryną lub azatiopryną. Jeśli uzna się, że
jednoczesne podawanie z 6-merkaptopuryną lub azatiopryną jest klinicznie konieczne, dawkę
należy zmniejszyć do jednej czwartej (25%) zwykle stosowanej dawki 6-merkaptopuryny lub
azatiopryny oraz należy zapewnić częste kontrolowanie parametrów hematologicznych (patrz
punkt 4.4).
Należy pouczyć pacjentów, aby zgłaszali wszelkie objawy przedmiotowe i podmiotowe
zahamowania czynności szpiku kostnego (niewyjaśnione zasinienia lub krwawienie, ból
gardła, gorączka).
Widarabina (arabinozyd adeniny)
Dostępne dane sugerują, że obecność allopurynolu wydłuża okres półtrwania widarabiny. W
przypadku jednoczesnego podawania obu leków konieczna jest uważna obserwacja pacjenta w celu
wykrycia objawów zwiększonego działania toksycznego.
Salicylany i środki zwiększające wydalanie kwasu moczowego/moczanów
Oksypurynol, który jest głównym metabolitem allopurynolu i wykazuje działanie terapeutyczne, jest
wydalany przez nerki w sposób podobny do moczanów. Dlatego też produkty lecznicze zwiększające
wydalanie kwasu moczowego/moczanów, takie jak probenecyd, lub salicylany stosowane w dużych
dawkach mogą przyspieszyć wydalanie oksypurynolu, co może zmniejszyć skuteczność produktu
leczniczego Milurit. Jednakże kliniczne znaczenie tej interakcji należy ocenić indywidualnie w
każdym przypadku.
Chlorpropamid
U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, którym podaje się jednocześnie produkt leczniczy
Milurit i chlorpropamid, może wystąpić większe ryzyko przedłużenia działania hipoglikemizującego.
Powodem tego jest możliwość konkurowania allopurynolu i chlorpropamidu podczas wydalania w
cewkach nerkowych.
Leki przeciwzakrzepowe - pochodne kumaryny
Rzadko opisywano przypadki zwiększenia działania przeciwzakrzepowego leków z grupy pochodnych
kumaryny, w tym warfaryny, podczas jednoczesnego stosowania z allopurynolem. Dlatego też
wszystkich pacjentów przyjmujących leki przeciwzakrzepowe należy uważnie monitorować.
Fenytoina
Allopurynol może hamować utlenianie fenytoiny w wątrobie, ale kliniczne znaczenie tej reakcji nie
zostało wykazane.
Teofilina
Opisano hamowanie metabolizmu teofiliny. Mechanizm powyższej interakcji można tłumaczyć tym,
że u człowieka oksydaza ksantynowa bierze udział w biotransformacji teofiliny. Należy monitorować
stężenie teofiliny u pacjentów, którzy rozpoczynają leczenie allopurynolem, lub gdy zwiększana jest
jego dawka.
Ampicylina lub amoksycylina
Obserwowano zwiększenie częstości występowania wysypek skórnych u pacjentów przyjmujących
jednocześnie ampicylinę lub amoksycylinę i allopurynol, w porównaniu do pacjentów nie
przyjmujących obu produktów leczniczych jednocześnie. Nie ustalono przyczyny zaobserwowanej
zależności. Jednakże zaleca się, jeżeli to tylko możliwe, stosowanie innych antybiotyków niż
ampicylina lub amoksycylina u pacjentów leczonych allopurynolem.
Cytostatyki (cyklofosfamid, doksorubicyna, bleomycyna, prokarbazyna, chlormetyna)
Zaburzenia składu krwi występują częściej, gdy allopurynol podaje się razem z cytostatykami (np.
cyklofosfamid, doksorubicyna, bleomycyna, prokarbazyna, halogenki alkilowe) niż gdy te substancje
czynne są podawane osobno.
Dlatego należy regularnie kontrolować morfologię krwi.
Obserwowano nasilenie hamowania czynności szpiku kostnego u pacjentów z choroba nowotworową
(inną niż białaczka), leczonych cyklofosfamidem oraz innymi lekami cytotoksycznymi i
otrzymujących jednocześnie allopurynol. Jednakże w kontrolowanym badaniu klinicznym u pacjentów
leczonych cyklofosfamidem, doksorubicyną, bleomycyną, prokarbazyną i (lub) mechloretaminą
(chlorowodorkiem chlormetyny), allopurynol nie zwiększał toksyczności tych leków.
Wodorotlenek glinu
Jeśli jednocześnie przyjmuje się wodorotlenek glinu, allopurynol może mieć słabsze działanie. Należy
zachować odstęp co najmniej 3 godzin między przyjmowaniem obu leków.
Cyklosporyna
Doniesienia wskazują, że stężenie cyklosporyny w osoczu może zwiększyć się podczas jednoczesnego
podawania allopurynolu. Należy się liczyć z możliwością nasilenia toksyczności cyklosporyny
podczas jednoczesnego podawania tych produktów leczniczych.
Dydanozyna
Jednoczesne stosowanie allpurynolu (w dawce 300 mg na dobę) u zdrowych ochotników oraz u
pacjentów zakażonych wirusem HIV otrzymujących dydanozynę powodowało podwojenie wartości
Cmax w osoczu oraz AUC dydanozyny, pozostając bez wpływu na okres półtrwania w fazie eliminacji.
Ogólnie nie zaleca się jednoczesnego stosowania tych produktów leczniczych. Jeśli nie można uniknąć
jednoczesnego podawania allopurynolu i dydanozyny, może być konieczne zmniejszenie dawki
dydanozyny. Pacjentów należy dokładnie monitorować.
Inhibitory ACE
Jednoczesne stosowanie z allopurynolem wiąże się ze zwiększonym ryzykiem rozwoju leukopenii
zwłaszcza u pacjentów z zaburzoną czynnością nerek. W związku z tym zalecana jest ostrożność
podczas jednoczesnego stosowania tych produktów.
Istnieją doniesienia o wzroście ryzyka reakcji nadwrażliwości w przypadkach, gdy allopurynol
podawano równocześnie z inhibitorami ACE, szczególnie w przypadku zaburzeń czynności nerek.
Jednoczesne podawanie allopurynolu i kaptoprylu może zwiększać ryzyko wystąpienia reakcji
skórnych, zwłaszcza w przypadku przewlekłej niewydolności nerek.
Leki moczopędne
Opisywano interakcje między allopurynolem a furosemidem, prowadzące do wzrostu stężenia
moczanów i oksypurynolu w surowicy.
Podawanie allopurynolu razem z lekami moczopędnymi, szczególnie tiazydowymi, zwiększa ryzyko
reakcji nadwrażliwości, szczególnie przy upośledzonej czynności nerek.
ChPL, pkt 4.8: Działania niepożądane
Brak współczesnej dokumentacji klinicznej tego produktu leczniczego, która mogłaby być
wykorzystana dla oceny częstości występowania działań niepożądanych. Częstość działań
niepożądanych może być różna w zależności od stosowanej dawki oraz w przypadku leczenia
skojarzonego z innymi produktami leczniczymi.
Częstości występowania przypisane do wymienionych poniżej działań niepożądanych zostały
określone w przybliżeniu, dla większości z tych działań nie są dostępne odpowiednie dane
pozwalające określić częstość występowania. Działania niepożądane stwierdzone po wprowadzeniu
leku do obrotu określono jako występujące rzadko lub bardzo rzadko.
Kategorie częstości występowania określono w następujący sposób:
Bardzo często (≥ 1/10)
Często ( ≥ 1/100 do < 1/10)
Niezbyt często (≥ 1/1 000 do < 1/100)
Rzadko (≥ 1/10 000 do < 1/1 000)
Bardzo rzadko (< 1/10 000)
Częstość nieznana (nie można określić częstości na podstawie dostępnych danych).
Działania niepożądane, związane ze stosowaniem allopurynolu, występują rzadko w populacji
leczonych pacjentów i w większości przypadków mają niewielkie nasilenie. Częstość występowania
działań niepożądanych zwiększa się w przypadkach współistniejącej choroby nerek i (lub) wątroby.
Tabela 1 Działania niepożądane
Bardzo rzadko: Czyraczność
Bardzo rzadko: Agranulocytoza1, niedokrwistość aplastyczna1, trombocytopenia1, granulocytoza, leukopenia, leukocytoza, eozynofilia i wybiórcza aplazja czerwonokrwinkowa
Niezbyt często: Reakcje nadwrażliwości2 Angioimmunoblastyczny chłoniak z komórek T3 Reakcja anafilaktyczna
Bardzo rzadko: Cukrzyca, hiperlipidemia
Bardzo rzadko: Depresja
8
Częstość nieznana: bóle głowy, zaburzenia smaku Jałowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych
Bardzo rzadko: Zaćma, zaburzenia widzenia, zmiany w obszarze plamki żółtej
Bardzo rzadko: Zawroty głowy
Bardzo rzadko: Dławica piersiowa, bradykardia
Bardzo rzadko: Nadciśnienie tętnicze
Niezbyt często: Wymioty4, nudności4, biegunka Nawracające krwawe wymioty, biegunki tłuszczowe, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zmiana częstości wypróżnień Bóle brzucha
Niezbyt często: Nieprawidłowe wyniki testów czynności wątroby5 Zapalenie wątroby (w tym martwica i ziarniniakowe zapalenie wątroby)5
Często: Wysypka Zespół Stevensa-Johnsona (SJS) i toksycznego martwiczego oddzielania się naskórka (TEN)6 Obrzęk naczynioruchowy7, rumień trwały, łysienie, odbarwienie włosów Liszajowata reakcja polekowa
Bardzo rzadko: Bóle mięśniowe
Rzadko: Kamica moczowa Krwiomocz, mocznica
Bardzo rzadko: Niepłodność u mężczyzn, zaburzenia erekcji, ginekomastia
Bardzo rzadko: Obrzęki, ogólne złe samopoczucie, osłabienie, gorączka8
Bardzo rzadko: Podwyższenie stężenia
9
Często: hormonu tyreotropowego (TSH)
1 Bardzo rzadko zgłaszano przypadki wystąpienia małopłytkowości, agranulocytozy i niedokrwistości
aplastycznej, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i (lub) wątroby, co potwierdza
konieczność zachowania szczególnej ostrożności u tych pacjentów (patrz punkty 4.2 i 4.4).
2 Ciężkie reakcje nadwrażliwości, w tym reakcje skórne ze złuszczaniem naskórka, gorączką,
powiększeniem węzłów chłonnych, pseudochłoniakiem, bólami stawów, leukopenią i (lub) eozynofilią
(DRESS), zespołem Stevensa-Johnsona i toksycznym martwiczym oddzieleniem się naskórka,
występują rzadko (patrz: Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej). Związane z tym zapalenie naczyń i
odczyny tkankowe mogą przejawiać się w różnoraki sposób, w tym powiększeniem wątroby i
śledziony, zapaleniem wątroby, zespołem znikających przewodów żółciowych (zniszczenie oraz zanik
wewnątrzwątrobowych dróg żółciowych), zaburzeniami czynności nerek i bardzo rzadko drgawkami.
Zmiany mogą wystąpić również w innych narządach (np. wątroba, płuca, nerki, trzustka, mięsień
sercowy i okrężnica). Bardzo rzadko opisywano wstrząs anafilaktyczny. Tego rodzaju objawy mogą
wystąpić w każdym momencie leczenia. Jeżeli wystąpią, produkt leczniczy Milurit należy odstawić
NATYCHMIAST i NA STAŁE.
Nie należy ponownie podawać produktu leczniczego pacjentom, u których wystąpił zespół
nadwrażliwości oraz SJS/TEN. Stosowanie glikokortykosteroidów może mieć korzystny wpływ na
łagodzenie skórnych reakcji nadwrażliwości. W momencie wystąpienia uogólnionych reakcji
nadwrażliwości zazwyczaj występują zaburzenia czynności wątroby i (lub) nerek, szczególnie w
przypadkach kończących się zgonem (patrz punkt 4.4).
3 Bardzo rzadko po dokonaniu biopsji z powodu uogólnionej limfadenopatii opisywano
angioimmunoblastycznego chłoniaka z komórek T. Zmiany z reguły przemijają po odstawieniu
produktu leczniczego Milurit.
4 We wczesnych badaniach klinicznych odnotowywano występowanie nudności i wymiotów.
Późniejsze doniesienia wskazują, że objawy te nie stanowią poważnego problemu i można im
zapobiec przyjmując produkt leczniczy Milurit po posiłkach.
5 Opisywano zaburzenia czynności wątroby bez wyraźnych innych objawów uogólnionej
nadwrażliwości.
6 Reakcje skórne są najczęściej występującymi działaniami niepożądanymi i mogą wystąpić w każdym
momencie leczenia. Mogą to być zmiany swędzące, grudkowo-plamiste, niekiedy łuskowate, czasem
plamicze i rzadko złuszczające takie jak zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze oddzielanie
się naskórka (SJS/TEN). Ryzyko wystąpienia SJS, TEN i innych ciężkich reakcji nadwrażliwości jest
najwyższe w pierwszych tygodniach leczenia. W opanowywaniu takich reakcji najlepsze efekty daje
wczesne rozpoznanie i natychmiastowe odstawienie leku, który jest podejrzany o takie działanie. W
przypadku wystąpienia takich zmian, produkt leczniczy Milurit należy NATYCHMIAST odstawić. Po
ustąpieniu łagodnych reakcji skórnych można w razie potrzeby przywrócić podawanie allopurynolu w
małej dawce (np. 50 mg/dobę), a następnie stopniowo zwiększać dawkę. Wykazano związek
obecności allelu HLA-B*5801 z ryzykiem rozwoju zespołu nadwrażliwości oraz SJS/TEN
związanych z allopurynolem. Nie ustalono stosowania genotypowania jako metody przesiewowej przy
podejmowaniu decyzji o leczeniu allopurynolem.
Jeżeli zmiany skórne wystąpią ponownie, produkt leczniczy Milurit należy odstawić NA STAŁE,
ponieważ mogą wystąpić ciężkie reakcje nadwrażliwości (patrz: Zaburzenia układu
immunologicznego).
W przypadku gdy nie można wykluczyć wystąpienia SJS/TEN lub innych ciężkich reakcji
nadwrażliwości, NIE WOLNO ponownie podawać allopurynolu ze względu na ryzyko ciężkich, a
nawet zakończonych zgonem reakcji. Rozpoznanie kliniczne zespołu Stevensa-Johnsona/toksycznego
martwiczego oddzielenia się naskórka pozostaje nadal podstawą do podejmowania decyzji
10
terapeutycznych. Jeśli na którymkolwiek etapie leczenia pojawią się tego typu reakcje, allopurynol
należy odstawić natychmiast i na stałe.
7 Zgłaszano występowanie obrzęku naczynioruchowego z objawami przedmiotowymi i
podmiotowymi bardziej uogólnionej reakcji nadwrażliwości, jak i bez takich objawów.
8 Zgłaszano występowanie gorączki z objawami przedmiotowymi i podmiotowymi bardziej
uogólnionej reakcji nadwrażliwości na produkt leczniczy Millurit, jak i bez takich objawów (patrz:
Zaburzenia układu immunologicznego).
9Zwiększone stężenie hormonu tyreotropowego (TSH) stwierdzone w odpowiednich badaniach nie
miało żadnego wpływu na stężenie wolnej T4 ani też stężenie TSH nie wskazywało na subkliniczną
niedoczynność tarczycy.
Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań
niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania
produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać
wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania
Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,
Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych
ul. Al. Jerozolimskie 181C
02-222 Warszawa
Tel.: + 48 22 49 21 301
Faks: + 48 22 49 21 309
Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
Allopurinolum 300 mg (tabletki)
Dane z dokumentów wyodrębnione automatycznie
- Przechowywanie
- w oryginalnym lub zewnętrznym opakowaniu
- Termin ważności
- 3 lata (opakowanie nieotwarte)
- Substancje pomocnicze
- Milurit, 100 mg, tabletki: laktoza jednowodna; skrobia ziemniaczana; karboksymetyloskrobia sodowa (typ A); powidon K-25; talk; magnezu stearynian
- Milurit, 300 mg, tabletki: celuloza mikrokrystaliczna; karboksymetyloskrobia sodowa (typ A); żelatyna; krzemionka koloidalna bezwodna; magnezu stearynian
- Substancje wymienione w dokumencie (m.in. alergeny, cukry, alkohol, sód)
- laktoza: 50 mg (ChPL pkt 4.4); w składzie (Milurit, 100 mg, tabletki)
- sód: mniej niż 1 mmol (23 mg) na tabletkę (ChPL pkt 4.4)
Pokazane są tylko substancje wymienione w dokumencie; brak wzmianki nie oznacza, że substancji nie ma w leku.
- Opakowanie i akcesoria
- opakowanie bezpośrednie: butelka
- Wygląd
- biały szary okrągły z linią podziału nadruk: E 351 nadruk: E 352
Wygląd: Tabletki 100 mg: białe lub szarawe tabletki, bez zapachu, okrągłe, płaskie, o niezaokrąglonych brzegach, z wygrawerowanym napisem „E 351” na jednej stronie i linią podziału na drugiej stronie. Tabletkę można podzielić na równe dawki. Tabletki 300 mg: Białe lub szarobiałe, okrągłe, płaskie i ze ściętymi krawędziami, bezwonne lub prawie bezwonne tabletki z wygrawerowanym stylizowanym napisem „E 352” po jednej stronie i linią podziału po drugiej stronie. Linia podziału na tabletce ułatwia tylko jej przełamanie w celu łatwiejszego połknięcia, a nie podział na równe dawki. Opakowanie źródło: Ulotka, pkt 6 - biały szary okrągły z linią podziału nadruk: E351 nadruk: E352
Milurit, 100 mg, tabletki: Białe lub szarawe tabletki, bez zapachu, okrągłe, płaskie, o niezaokrąglonych brzegach, z wygrawerowanym napisem „E351” na jednej stronie i linią podziału na drugiej stronie. Tabletkę można podzielić na równe dawki. Milurit, 300 mg, tabletki: Białe lub szarobiałe, okrągłe, płaskie i ze ściętymi krawędziami, bezwonne lub prawie bezwonne tabletki, z wygrawerowanym stylizowanym napisem „E352” po jednej stronie i linią podziału po drugiej stronie. Linia podziału na tabletce ułatwia tylko jej przełamanie w celu łatwiejszego połknięcia, a nie podział na równe dawki źródło: ChPL, pkt 3
- biały szary okrągły z linią podziału nadruk: E 351 nadruk: E 352
- Prowadzenie pojazdów i obsługa maszyn
- dokument: możliwy wpływ lub zalecana ostrożność źródło: „Ze względu na możliwość wystąpienia działań niepożądanych, takich jak senność, zawroty głowy i ataksja u pacjentów przyjmujących allopurynol, należy zachować szczególną ostrożność do czasu upewnienia się, że allopurynol nie wywołuje u nich negatywnego wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.” · ChPL, pkt 4.7
- Działania niepożądane
50 pozycji, według częstości
- często: Wysypka Zespół Stevensa-Johnsona (SJS) i toksycznego martwiczego oddzielania się naskórka (TEN)6 Obrzęk naczynioruchowy7; rumień trwały; łysienie; odbarwienie włosów Liszajowata reakcja polekowa; Podwyższenie stężenia hormonu tyreotropowego (TSH)
- niezbyt często: Reakcje nadwrażliwości2 Angioimmunoblastyczny chłoniak z komórek T3 Reakcja anafilaktyczna; Wymioty4; nudności4; biegunka Nawracające krwawe wymioty; biegunki tłuszczowe; zapalenie błony śluzowej jamy ustnej; zmiana częstości wypróżnień Bóle brzucha; Nieprawidłowe wyniki testów czynności wątroby5 Zapalenie wątroby (w tym martwica i ziarniniakowe zapalenie wątroby)5
- rzadko: Kamica moczowa Krwiomocz; mocznica
- bardzo rzadko: Czyraczność; Agranulocytoza1; niedokrwistość aplastyczna1; trombocytopenia1; granulocytoza; leukopenia; leukocytoza; eozynofilia i wybiórcza aplazja czerwonokrwinkowa; Cukrzyca; hiperlipidemia; Depresja; Śpiączka; porażenia; ataksja; neuropatia; parestezje; senność; bóle głowy; zaburzenia smaku; Zaćma; zaburzenia widzenia; zmiany w obszarze plamki żółtej; Zawroty głowy; Dławica piersiowa; bradykardia; Nadciśnienie tętnicze; Bóle mięśniowe; Niepłodność u mężczyzn; zaburzenia erekcji; ginekomastia; Obrzęki; ogólne złe samopoczucie; osłabienie; gorączka8
- częstość nieznana: Jałowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych
Lista może być niepełna: wyodrębniono tylko zapisy w układzie „Często: …”. Pełna lista jest w ChPL.
źródło: ChPL, pkt 4.8
Z ulotki i ChPL wyodrębnione automatycznie
Ulotka, pkt 2: Informacje ważne przed zastosowaniem leku Milurit
Kiedy nie stosować leku Milurit
• Jeśli pacjent ma uczulenie na allopurynol lub którykolwiek z pozostałych składników tego
leku (wymienionych w punkcie 6).
Ostrzeżenia i środki ostrożności
Przed rozpoczęciem stosowania leku Milurit należy omówić to z lekarzem.
Szczególna ostrożność i ścisła kontrola lekarska może być konieczna:
• Jeśli pacjent należy do grupy etnicznej Han z Chin lub jest pochodzenia tajskiego lub
koreańskiego.
• Jeśli pacjent ma chorobę wątroby lub nerek. Lekarz może zalecić przyjmowanie mniejszej
dawki lub przyjmowanie leku rzadziej niż codziennie. Będzie też dokładniej obserwował
pacjenta.
• Jeśli pacjent ma chorobę serca lub wysokie ciśnienie tętnicze i przyjmuje leki moczopędne i
(lub) leki obniżające ciśnienie krwi nazywane inhibitorami ACE.
2
• Jeśli aktualnie występuje napad dny.
• Jeśli pacjent lub jego bliski krewny ma hemochromatozę (rzadko występująca choroba
cechująca się nieprawidłowo dużym wchłanianiem żelaza z przewodu pokarmowego, co
prowadzi do nadmiernego magazynowania żelaza, szczególnie w wątrobie).
• Jeśli pacjent ma chorobę tarczycy.
• Jeśli pacjent jest leczony azatiopryną (lekiem stosowanym w celu osłabienia odpowiedzi
immunologicznej - immunosupresyjnym), merkaptopuryną (lekiem stosowanym w
białaczkach).
W razie wątpliwości, czy ma miejsce któraś z powyższych sytuacji, należy porozmawiać z lekarzem
lub farmaceutą.
Zgłaszano występowanie nasilonych wysypek skórnych (zespół nadwrażliwości, zespół Stevensa-
Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka) podczas stosowania allopurynolu. Często
wysypka może obejmować owrzodzenia jamy ustnej, gardła, nosa, narządów płciowych i spojówek
(zaczerwienienie i obrzęk oczu). Te potencjalnie zagrażające życiu ciężkie wysypki skórne są często
poprzedzane objawami grypopodobnymi takimi jak gorączka, bóle głowy, bóle całego ciała. Wysypka
może postępować przekształcając się w uogólnione pęcherze i złuszczanie skóry.
Te ciężkie reakcje skórne mogą występować częściej u osób pochodzenia chińskiego, tajskiego lub
koreańskiego. Przewlekła choroba nerek może dodatkowo zwiększać ryzyko u tych pacjentów.
W razie wystąpienia wysypki lub objawów skórnych należy przerwać stosowanie leku Milurit,
zasięgnąć pilnie porady lekarza i poinformować go o przyjmowaniu tego leku. Jeśli podczas
stosowania leku Milurit u pacjenta wystapią ciężkie wysypki skórne, zespół nadwrażliwości,
zespół Stevensa Johnsona lub toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka nie wolno ponownie
rozpoczynać leczenia lekiem Milurit.
We wczesnym okresie leczenia lekiem Milurit można spodziewać się ostrego ataku dnawego
zapalenia stawów. Dlatego lekarz może zalecić profilaktyczne stosowanie odpowiedniego leku
przeciwzapalnego lub kolchicyny przez co najmniej miesiąc.
W celu monitorowania bezpieczeństwa i skuteczności leczenia lekiem Milurit lekarz może zlecić
wykonanie jednego lub więcej badań laboratoryjnych. Należy te badania wykonać i okazać ich wyniki
lekarzowi.
Jeśli u pacjenta zdiagnozowano chorobę nowotworową lub zespół Lesch-Nyhana, ilość kwasu
moczowego w moczu może wzrastać. By zapobiec temu zjawisku należy pić wystarczająco dużo
płynów, by odpowiednio rozcieńczyć mocz.
Jeśli pacjent ma kamicę moczową, kamienie w nerkach będą się (w trakcie leczenia) zmniejszać i
mogą przemieszczać się do dróg moczowych.
Dzieci i młodzież
Dzieci i młodzież poniżej 15 lat nie powinny stosować leku Milurit, z wyjątkiem przypadków
niektórych nowotworów (szczególnie białaczek), lub w leczeniu pewnych zaburzeń enzymatycznych,
takich jak zespół Lescha-Nyhana.
Lek Milurit a inne leki
Należy powiedzieć lekarzowi o stosowaniu obecnie lub ostatnio, a także o planowaniu przyjmowania
następujących leków:
• salicylany (stosowane w celu zmniejszenia bólu, gorączki lub zapalenia np. kwas
acetylosalicylowy)
• teofilina, lek stosowany w razie problemów z oddychaniem. Lekarz może zlecić oznaczanie
poziomu teofiliny we krwi, zwłaszcza na początku leczenia lekiem Milurit lub zmodyfikować
jego dawkę
• leki stosowane w leczeniu drgawek (padaczki) (fenytoina)
3
• ampicylina lub amoksycylina (stosowane w zakażeniach bakteryjnych). Ponieważ częstsze są
reakcje uczuleniowe, jeśli to możliwe pacjenci powinni otrzymywać inne antybiotyki.
• didanozyna, stosowana w leczeniu zakażenia wirusem HIV
• widarabina, stosowana w leczeniu zakażeń wirusowych. Uwaga: częściej mogą występować
działania niepożądane widarabiny. Należy zachować szczególne środki ostrożności w razie ich
wystąpienia.
• leki stosowane w chorobie nowotworowej; zaburzenia składu krwi występują częściej, gdy
allopurynol przyjmuje się razem z cytostatykami (np. cyklofosfamid, doksorubicyna,
bleomycyna, prokarbazyna, halogenki alkilowe) niż gdy te substancje czynne przyjmuje się
osobno.
Dlatego regularnie należy poddawać się badaniom kontrolującym morfologię krwi.
• wodorotlenek glinu; jeśli jednocześnie przyjmuje się wodorotlenek glinu, allopurynol może
mieć słabsze działanie. Należy zachować odstęp co najmniej 3 godzin między przyjmowaniem
obu leków.
• leki stosowane w celu osłabienia odpowiedzi immunologicznej (leki immunosupresyjne),
takie jak cyklosporyna (mogą częściej występować działania niepożądane cyklosporyny),
• azatiopryna (stosowana w celu zahamowania czynności układu immunologicznego) i
6-merkaptopuryna (stosowana w leczeniu raka krwi). Należy unikać jednoczesnego
podawania 6-merkaptopuryny lub azatiopryny z allopurynolem. Podczas jednoczesnego
podawania 6-merkaptopuryny lub azatiopryny z lekiem Milurit należy zmniejszyć dawkę 6-
merkaptopuryny lub azatiopryny, ponieważ ich działanie będzie wydłużone. Może to
zwiększyć ryzyko poważnych zaburzeń krwi. W takim przypadku lekarz będzie u pacjenta w
trakcie leczenia dokładnie kontrolować liczbę krwinek.
Należy niezwłocznie zwrócić się po pomoc medyczną, jeśli pacjent zauważy jakiekolwiek
niewyjaśnione zasinienia, krwawienie, gorączkę lub ból gardła .
leki stosowane w leczeniu cukrzycy (chlorpropamid). Może być konieczne zmniejszenie
dawki chlorpropamidu, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek
• leki stosowane w leczeniu chorób serca lub wysokiego ciśnienia tętniczego, takie jak
inhibitory ACE (np. kaptopryl, ramipryl) lub leki moczopędne (diuretyki, szczególnie
diuretyki tiazydowe lub furosemid)
• leki stosowane w celu rozrzedzenia krwi (leki przeciwzakrzepowe), takie jak warfaryna,
fenprokumon i acenokumarol. Lekarz będzie częściej kontrolował parametry krzepnięcia krwi,
a w razie potrzeby zmniejszał dawkę tych leków
• inne leki stosowane w leczeniu dny moczanowej (probenecyd).
Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta
obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować. Dotyczy to również leków
sprzedawanych bez recepty, w tym leków ziołowych. Jest to konieczne, ponieważ Milurit może
wpływać na działanie innych leków. Również inne leki mogą wpływać na działanie leku Milurit.
Ciąża i karmienie piersią
Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza że może być w ciąży lub gdy planuje mieć
dziecko powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku.
Ciąża
Bezpieczeństwo stosowania leku Milurit podczas ciąży nie jest wystarczająco udokumentowane.
Milurit może być stosowany w ciąży jedynie w przypadkach, gdy nie ma bezpieczniejszej alternatywy,
a sama choroba niesie za sobą ryzyko dla matki lub nienarodzonego dziecka.
Karmienie piersią
Allopurynol jest wydzielany z mlekiem kobiet karmiących piersią. Nie zaleca się stosowania
allopurynolu podczas karmienia piersią.
Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
4
Może wystąpić senność, zawroty głowy lub zaburzenia koordynacji. Jeśli takie objawy wystąpią, nie
należy prowadzić pojazdów ani obsługiwać urządzeń mechanicznych.
Każda tabletka leku Milurit 100 mg zawiera 50 mg laktozy.
Jeżeli stwierdzono wcześniej u pacjenta nietolerancję niektórych cukrów, pacjent powinien
skontaktować się z lekarzem przed przyjęciem tego leku.
Milurit zawiera sód.
Lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletkę, to znaczy lek uznaje się za „wolny od sodu”.
Ulotka, pkt 4: Możliwe działania niepożądane
Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.
Działania niepożądane, związane ze stosowaniem leku Milurit, występują rzadko w populacji
leczonych pacjentów i w większości przypadków mają niewielkie nasilenie. Częstość występowania
działań niepożądanych zwiększa się w przypadkach współistniejącej choroby nerek i (lub) wątroby.
Opisywano przypadki potencjalnie zagrażającej wysypki skórnej (zespół Stevensa-Johnsona,
toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka) (patrz punkt 2.)
6
Jeśli w czasie przyjmowania leku Milurit u pacjenta wystąpi którekolwiek z niżej wymienionych
działań niepożądanych, należy przerwać stosowanie leku i natychmiast skontaktować się z
lekarzem.
Niezbyt często (mogą występować do 1 na 100 osób)
Reakcje alergiczne
Objawami mogą być:
• wysypka skórna, złuszczanie się skóry, owrzodzenie warg i jamy ustnej
• obrzęk twarzy, rąk, ust, języka lub gardła
• trudności w połykaniu lub oddychaniu
• bardzo rzadko nagły świszczący oddech, kołatanie serca lub ucisk w klatce piersiowej i
zapaść.
Nie należy przyjmować więcej tabletek, o ile lekarz nie powiedział pacjentowi, że ma to zrobić.
Rzadko (mogą występować do 1 na 1000 osób)
• gorączka i dreszcze, bóle głowy, bóle mięśni (objawy grypopodobne) i ogólnie złe
samopoczucie
• zmiany skórne, na przykład owrzodzenia jamy ustnej, gardła, nosa, narządów płciowych i
zapalenie spojówek (czerwone i opuchnięte oczy), rozlane pęcherze lub złuszczanie naskórka
• ciężkie reakcje nadwrażliwości z gorączką, wysypką skórną, bólami stawów i
nieprawidłowymi wynikami badań krwi i badań czynności wątroby (mogą to być objawy
wielonarządowej nadwrażliwości)
Bardzo rzadko (mogą występować u 1 na 10 000 osób)
• ciężka reakcja alergiczna powodująca obrzęk twarzy lub gardła
• ciężka, mogąca zagrażać życiu reakcja alergiczna
Częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych)
• jałowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych (zapalenie błon otaczających mózg i rdzeń
kręgowy): objawy obejmują sztywność karku, ból głowy, nudności, gorączkę lub zaburzenia
świadomości. Jeśli takie objawy wystąpią, należy natychmiast zwrócić się o pomoc lekarską.
Inne możliwe działania niepożądane
Często (mogą występować do 1 na 10 osób):
• Wysypka
• Zwiększone stężenie TSH (hormonu kontrolującego funkcję tarczycy) we krwi
Niezbyt często (mogą występować do 1 na 100 osób):
• nudności, wymioty i biegunka
• nieprawidłowe wyniki badań czynności wątroby
Rzadko (mogą występować do 1 na 1000 osób):
• bóle stawów lub bolesne obrzmienie w okolicach pachwin, pach lub szyi
• żółtaczka (zażółcenie skóry i białkówek oczu)
• zaburzenia wątroby, takie jak zapalenie wątroby
• choroby nerek
• powstawanie kamieni w drogach moczowych, objawy mogą obejmować obecność krwi w
moczu oraz ból brzucha, boku lub pachwiny
Bardzo rzadko (mogą występować do 1 na 10 000 osób):
• Czasami allopurynol w postaci tabletek może wpływać na krew, co może się objawiać jako
łatwiejsze niż zwykle powstawanie siniaków lub może wystąpić ból gardła bądź też inne
objawy zakażenia. Objawy te występują zwykle u osób, które mają problemy z wątrobą lub
7
nerkami. Należy jak najszybciej powiedzieć o tym lekarzowi. Milurit może mieć wpływ na
węzły chłonne
• wysoka temperatura
• krew w moczu, niewydolność nerek
• wymioty krwią
• duże stężenie tłuszczów we krwi
• ogólne złe samopoczucie
• osłabienie, drętwienie dłoni lub stóp, brak równowagi, mrowienie, niezdolność do ruchów
mięśni (porażenie) lub utrata świadomości
• bóle głowy, zawroty głowy, senność lub zaburzenia widzenia
• ból w klatce piersiowej, wysokie ciśnienie tętnicze lub wolne tętno
• niepłodność u mężczyzn lub niezdolność do osiągnięcia lub utrzymania erekcji
• powiększenie piersi u mężczyzn i kobiet
• zmiana rytmu wypróżnień, obecność tłuszczu w kale
• zaburzenia smaku
• zaćma (zmętnienie soczewki oka), choroba plamki żółtej oka
• wypadanie lub zmiana koloru włosów
• drgawki
• depresja
• zatrzymanie płynów prowadzące do obrzęków, szczególnie wokół kostek
• wzmożone pragnienie, zmęczenie, utrata wagi ciała (mogą to być objawy cukrzycy). Lekarz
może zalecić badanie stężenia cukru we krwi, aby ustalić czy taka jest przyczyna.
• czyraki (czyraczność, niewielkie tkliwe czerwone guzki na skórze)
• bóle mięśni
Częstość nieznana (nie można określić częstości występowania na podstawie dostępnych danych ):
• bóle brzucha
• liszajowata wysypka skórna (swędząca czerwonawo-fioletowa wysypka skórna i (lub)
nitkowate biało-szare linie na błonach śluzowych)
Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy
niepożądane niewymienione w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie. Działania
niepożądane można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań
Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i
Produktów Biobójczych
Al. Jerozolimskie 181C
02 222 Warszawa
Tel.: + 48 22 49 21 301
Faks: + 48 22 49 21 309
Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat
bezpieczeństwa stosowania leku.
ChPL, pkt 4.3: Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w
punkcie 6.1.
ChPL, pkt 4.4: Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania
Zespół nadwrażliwości, zespół Stevensa-Johnsona (SJS) i toksyczne martwicze oddzielanie się
naskórka (TEN)
Reakcje nadwrażliwości na allopurynol mogą przejawiać się w różnoraki sposób, w tym jako rumień
grudkowo-plamkowy, zespół nadwrażliwości (znany także jako reakcje z eozynofilią i objawami
ogólnoustrojowymi - DRESS) oraz SJS/TEN. Reakcje te są rozpoznaniami klinicznymi, a ich postacie
kliniczne stanowią podstawę do podejmowania decyzji o stosowaniu leku. W razie wystąpienia takich
reakcji w każdym momencie leczenia należy natychmiast przerwać stosowanie allopurynolu. Nie
należy ponownie narażać na kontakt z lekiem pacjentów z zespołem nadwrażliwości oraz SJS/TEN.
Stosowanie glikokortykosteroidów może mieć korzystny wpływ na łagodzenie skórnych reakcji
nadwrażliwości. (Patrz punkt 4.8 – Zaburzenia układu immunologicznego i Zaburzenia skóry i tkanki
podskórnej).
allel HLA-B*5801
Wykazano, że allel HLA-B*5801 jest powiązany z ryzykiem ogólnoustrojowego zespołu
nadwrażliwości (osutka polekowa z eozynofilią i objawami układowymi, ang. DRESS) oraz zespołu
Stevensa-Johnsona (ang. SJS), toksycznego martwiczego oddzielania się naskórka (ang. TEN) .
Częstość występowania allelu HLA-B*5801 różni się znacząco w grupach etnicznych: do 20% w
populacji chińskiej (Han), 8-15% w populacji tajskiej, około 12% w populacji koreańskiej oraz 1-2% u
osób pochodzenia japońskiego lub europejskiego.
Należy rozważyć przeprowadzenie badania przesiewowego w celu wykrycia HLA-B*5801 przed
rozpoczęciem leczenia allopurynolem w podgrupach pacjentów o znanej, dużej częstości
występowania tego allelu. Przewlekła choroba nerek może dodatkowo zwiększać ryzyko u tych
pacjentów. Jeśli nie będzie możliwe przeprowadzenie genotypowania HLA-B*5801 u pacjentów
pochodzenia chińskiego (Han), tajskiego lub koreańskiego, rozpoczęcie leczenia musi poprzedzać
dokładna ocena korzyści i uznanie, że przeważają one nad możliwym większym ryzykiem.
Zastosowanie genotypowania w innych populacjach pacjentów nie zostało określone.
Jeśli pacjent jest nosicielem allelu HLA-B*5801 [dotyczy to zwłaszcza osób pochodzenia chińskiego
(Han), tajskiego lub koreańskiego], nie należy rozpoczynać leczenia allopurynolem, chyba że nie są
dostępne inne opcje leczenia, a korzyści z leczenia przeważają ryzyko. Należy szczególnie uważnie
obserwować, czy nie występują objawy DRESS albo SJS lub TEN, a pacjenta należy poinformować o
konieczności natychmiastowego zaprzestania leczenia w chwili wystąpienia pierwszych objawów.
Objawy SJS lub TEN mogą wystąpić nawet u pacjentów, u których wynik badania wykrywającego
HLA-B*5801 był negatywny, niezależnie od ich pochodzenia etnicznego.
Przewlekła niewydolność nerek
Pacjenci z przewlekłą niewydolnością nerek jednocześnie stosujący leki moczopędne (zwłaszcza
tiazydowe) mogą być zagrożeni zwiększonym ryzykiem rozwoju reakcji nadwrażliwości, w tym
SJS/TEN związanych z allopurynolem. Należy szczególnie uważnie obserwować pacjentów w
kierunku występowania objawów zespołu nadwrażliwości lub SJS/TEN a pacjentów należy
poinformować, aby w razie pojawienia się pierwszych objawów natychmiast i na stałe przerwali
leczenie (patrz punkt 4.8).
Zaburzenia czynności wątroby i nerek
U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby należy stosować mniejsze dawki
produktu leczniczego (patrz punkt 4.2). U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym lub
niewydolnością serca, leczonych np. lekami moczopędnymi czy inhibitorami konwertazy
angiotensyny, mogą wystąpić jednocześnie zaburzenia czynności nerek. Dlatego należy zachować
ostrożność stosując produkt leczniczy Milurit w tej grupie pacjentów.
Bezobjawowa hiperurykemia
Ogólnie uważa się, że bezobjawowa hiperurykemia nie jest wskazaniem do stosowania
produktu leczniczego Milurit i może być wyrównana przez podawanie płynów, zastosowanie
odpowiedniej diety oraz leczenie jej przyczyny.
Stosowanie w ostrym napadzie dny
Nie należy rozpoczynać leczenia allopurynolem do chwili całkowitego ustąpienia ostrego napadu
dny moczanowej ponieważ może to wywołać kolejne napady.
W początkowym okresie leczenia produktem leczniczym Milurit, podobnie jak w przypadku
środków urykozurycznych, może wystąpić ostre dnawe zapalenie stawów. Dlatego też zaleca się
profilaktyczne stosowanie odpowiedniego leku przeciwzapalnego lub kolchicyny przez co
najmniej jeden miesiąc. Należy zasięgnąć odpowiednich informacji z literatury fachowej,
dotyczących szczegółowych zaleceń dawkowania i środków ostrożności i ostrzeżeń.
Jeśli u pacjenta przyjmującego allopurynol wystąpi ostry napad dny, należy kontynuować
leczenie allopurynolem nie zmieniając dawki produktu leczniczego i jednocześnie podawać
odpowiedni lek przeciwzapalny.
Azatiopryna i 6-merkaptopuryna
Allopurynolu nie wolno przepisywać pacjentom leczonym azatiopryną lub 6-merkaptopuryną, chyba
że dawka tych leków jest zmniejszona do 25% pierwotnie przepisanej dawki (patrz punkt 4.5).
Należy unikać jednoczesnego stosowania allopurynolu z 6-merkaptopuryną lub azatiopryną,
ponieważ notowano przypadki zakończone zgonem (patrz punkt 4.5).
Odkładanie się złogów ksantynowych
W stanach, w których występuje znaczne zwiększenie wytwarzania moczanów (np. w chorobach
nowotworowych i podczas ich leczenia, w zespole Lescha-Nyhana) całkowite stężenie ksantyny w
moczu może, w rzadkich przypadkach, zwiększyć się na tyle, by spowodować odkładanie się
złogów ksantynowych w drogach moczowych. Ryzyko to można zminimalizować zapewniając
właściwe nawodnienie pacjenta w celu uzyskania optymalnego rozcieńczenia moczu.
Zaklinowanie moczanowych kamieni nerkowych
Ponieważ prawidłowe leczenie produktem leczniczym Milurit doprowadza do rozpuszczenia dużych
kamieni moczanowych znajdujących się w miedniczkach nerkowych, istnieje niewielka możliwość ich
zaklinowania się w moczowodzie.
W trakcie leczenia dny i kamicy moczanowej dobowa objętość moczu musi wynosić co najmniej 2
litry, a pH moczu musi zawierać się w zakresie 6,4-6,8.
Hemochromatoza
Główne działanie allopurynolu w leczeniu dny polega na hamowaniu enzymu oksydazy ksantynowej.
Oksydaza ksantynowa może uczestniczyć w redukcji i usuwaniu zmagazynowanego w wątrobie
żelaza. Niektóre badania na gryzoniach wykazały zwiększone magazynowanie żelaza u zwierząt
leczonych allopurynolem, choć są badania, które tego nie potwierdzają. Badanie obejmujące 28
zdrowych ochotników nie wykazało zmian w wątrobowym magazynowaniu żelaza podczas leczenia
allopurynolem. Nie ma badań oceniających bezpieczeństwo stosowania allopurynolu u pacjentów z
hemochromatozą. Podawanie allopurynolu chorym lub ich bliskim krewnym powinno odbywać się z
dużą ostrożnością.
Zaburzenia tarczycy
W długoterminowym otwartym badaniu kontynuacyjnym zaobserwowano zwiększone wartości TSH
(>5,5 µIU/ml) u pacjentów poddanych długotrwałemu leczeniu allopurynolem (5,8%). Należy
zachować ostrożność podczas stosowania allopurynolu u pacjentów z zaburzeniami czynności
tarczycy.
Laktoza
Każda tabletka leku Milurit 100 mg zawiera 50 mg laktozy. Lek nie powinien być stosowany u
pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, brakiem laktazy lub zespołem
złego wchłaniania glukozy-galaktozy.
Sód
Lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletkę, to znaczy lek uznaje się za „wolny od sodu”.
ChPL, pkt 4.5: Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji
6-Merkaptopuryna i azatiopryna
Azatiopryna jest metabolizowana do 6-merkaptopuryny, którą inaktywuje oksydaza ksantynowa.
Podczas jednoczesnego podawania 6-merkaptopuryny lub azatiopryny z allopurynolem, inhibitorem
oksydazy ksantynowej, hamowanie oksydazy ksantynowej wydłuża ich działanie. Stężenie 6-
merkaptopuryny lub azatiopryny w surowicy może podczas jednoczesnego podawania tych produktów
leczniczych z allopurynolem osiągnąć toksyczny poziom, czego skutkiem jest zagrażająca życiu
pancytopenia i mielosupresja. Dlatego należy unikać jednoczesnego stosowania allopurynolu z 6-
merkaptopuryną lub azatiopryną. Jeśli uzna się, że
jednoczesne podawanie z 6-merkaptopuryną lub azatiopryną jest klinicznie konieczne, dawkę
należy zmniejszyć do jednej czwartej (25%) zwykle stosowanej dawki 6-merkaptopuryny lub
azatiopryny oraz należy zapewnić częste kontrolowanie parametrów hematologicznych (patrz
punkt 4.4).
Należy pouczyć pacjentów, aby zgłaszali wszelkie objawy przedmiotowe i podmiotowe
zahamowania czynności szpiku kostnego (niewyjaśnione zasinienia lub krwawienie, ból
gardła, gorączka).
Widarabina (arabinozyd adeniny)
Dostępne dane sugerują, że obecność allopurynolu wydłuża okres półtrwania widarabiny.
W przypadku jednoczesnego podawania obu leków konieczna jest uważna obserwacja pacjenta w celu
wykrycia objawów zwiększonego działania toksycznego.
Salicylany i środki zwiększające wydalanie kwasu moczowego/moczanów
Oksypurynol, który jest głównym metabolitem allopurynolu i wykazuje działanie terapeutyczne, jest
wydalany przez nerki w sposób podobny do moczanów. Dlatego też produkty lecznicze zwiększające
wydalanie kwasu moczowego/moczanów, takie jak probenecyd, lub salicylany stosowane w dużych
dawkach mogą przyspieszyć wydalanie oksypurynolu, co może zmniejszyć skuteczność produktu
leczniczego Milurit. Jednakże kliniczne znaczenie tej interakcji należy ocenić indywidualnie w
każdym przypadku.
Chlorpropamid
U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, którym podaje się jednocześnie produkt leczniczy
Milurit i chlorpropamid, może wystąpić większe ryzyko przedłużenia działania hipoglikemizującego.
Powodem tego jest możliwość konkurowania allopurynolu i chlorpropamidu podczas wydalania w
cewkach nerkowych.
Leki przeciwzakrzepowe - pochodne kumaryny
Rzadko opisywano przypadki zwiększenia działania przeciwzakrzepowego leków z grupy pochodnych
kumaryny, w tym warfaryny, podczas jednoczesnego stosowania z allopurynolem. Dlatego też
wszystkich pacjentów przyjmujących leki przeciwzakrzepowe należy uważnie monitorować.
Fenytoina
Allopurynol może hamować utlenianie fenytoiny w wątrobie, ale kliniczne znaczenie tej reakcji nie
zostało wykazane.
Teofilina
Opisano hamowanie metabolizmu teofiliny. Mechanizm powyższej interakcji można tłumaczyć tym,
że u człowieka oksydaza ksantynowa bierze udział w biotransformacji teofiliny. Należy monitorować
stężenie teofiliny u pacjentów, którzy rozpoczynają leczenie allopurynolem, lub gdy zwiększana jest
jego dawka.
Ampicylina lub amoksycylina
Obserwowano zwiększenie częstości występowania wysypek skórnych u pacjentów przyjmujących
jednocześnie ampicylinę lub amoksycylinę i allopurynol, w porównaniu do pacjentów nie
przyjmujących obu produktów leczniczych jednocześnie. Nie ustalono przyczyny zaobserwowanej
zależności. Jednakże zaleca się, jeżeli to tylko możliwe, stosowanie innych antybiotyków niż
ampicylina lub amoksycylina u pacjentów leczonych allopurynolem.
Cytostatyki (cyklofosfamid, doksorubicyna, bleomycyna, prokarbazyna, chlormetyna)
Zaburzenia składu krwi występują częściej, gdy allopurynol podaje się razem z cytostatykami (np.
cyklofosfamid, doksorubicyna, bleomycyna, prokarbazyna, halogenki alkilowe) niż gdy te substancje
czynne są podawane osobno.
Dlatego należy regularnie kontrolować morfologię krwi.
Obserwowano nasilenie hamowania czynności szpiku kostnego u pacjentów z choroba nowotworową
(inną niż białaczka), leczonych cyklofosfamidem oraz innymi lekami cytotoksycznymi i
otrzymujących jednocześnie allopurynol. Jednakże w kontrolowanym badaniu klinicznym u pacjentów
leczonych cyklofosfamidem, doksorubicyną, bleomycyną, prokarbazyną i (lub) mechloretaminą
(chlorowodorkiem chlormetyny), allopurynol nie zwiększał toksyczności tych leków.
Wodorotlenek glinu
Jeśli jednocześnie przyjmuje się wodorotlenek glinu, allopurynol może mieć słabsze działanie. Należy
zachować odstęp co najmniej 3 godzin między przyjmowaniem obu leków.
Cyklosporyna
Doniesienia wskazują, że stężenie cyklosporyny w osoczu może zwiększyć się podczas jednoczesnego
podawania allopurynolu. Należy się liczyć z możliwością nasilenia toksyczności cyklosporyny
podczas jednoczesnego podawania tych produktów leczniczych.
Dydanozyna
Jednoczesne stosowanie allpurynolu (w dawce 300 mg na dobę) u zdrowych ochotników oraz u
pacjentów zakażonych wirusem HIV otrzymujących dydanozynę powodowało podwojenie wartości
Cmax w osoczu oraz AUC dydanozyny, pozostając bez wpływu na okres półtrwania w fazie eliminacji.
Ogólnie nie zaleca się jednoczesnego stosowania tych produktów leczniczych. Jeśli nie można uniknąć
jednoczesnego podawania allopurynolu i dydanozyny, może być konieczne zmniejszenie dawki
dydanozyny. Pacjentów należy dokładnie monitorować.
Inhibitory ACE
Jednoczesne stosowanie z allopurynolem wiąże się ze zwiększonym ryzykiem rozwoju leukopenii
zwłaszcza u pacjentów z zaburzoną czynnością nerek. W związku z tym zalecana jest ostrożność
podczas jednoczesnego stosowania tych produktów.
Istnieją doniesienia o wzroście ryzyka reakcji nadwrażliwości w przypadkach, gdy allopurynol
podawano równocześnie z inhibitorami ACE, szczególnie w przypadku zaburzeń czynności nerek.
Jednoczesne podawanie allopurynolu i kaptoprylu może zwiększać ryzyko wystąpienia reakcji
skórnych, zwłaszcza w przypadku przewlekłej niewydolności nerek.
Leki moczopędne
Opisywano interakcje między allopurynolem a furosemidem, prowadzące do wzrostu stężenia
moczanów i oksypurynolu w surowicy.
Podawanie allopurynolu razem z lekami moczopędnymi, szczególnie tiazydowymi, zwiększa ryzyko
reakcji nadwrażliwości, szczególnie przy upośledzonej czynności nerek.
ChPL, pkt 4.8: Działania niepożądane
Brak współczesnej dokumentacji klinicznej tego produktu leczniczego, która mogłaby być
wykorzystana dla oceny częstości występowania działań niepożądanych. Częstość działań
niepożądanych może być różna w zależności od stosowanej dawki oraz w przypadku leczenia
skojarzonego z innymi produktami leczniczymi.
Częstości występowania przypisane do wymienionych poniżej działań niepożądanych zostały
określone w przybliżeniu, dla większości z tych działań nie są dostępne odpowiednie dane
pozwalające określić częstość występowania. Działania niepożądane stwierdzone po wprowadzeniu
leku do obrotu określono jako występujące rzadko lub bardzo rzadko.
Kategorie częstości występowania określono w następujący sposób:
Bardzo często (≥1/10)
Często ( ≥1/100 do <1/10)
Niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100)
Rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000)
Bardzo rzadko (<1/10 000)
Częstość nieznana (nie można określić częstości na podstawie dostępnych danych).
Działania niepożądane, związane ze stosowaniem allopurynolu, występują rzadko w populacji
leczonych pacjentów i w większości przypadków mają niewielkie nasilenie. Częstość występowania
działań niepożądanych zwiększa się w przypadkach współistniejącej choroby nerek i (lub) wątroby.
Tabela 1 Działania niepożądane
Bardzo rzadko: Czyraczność
Bardzo rzadko: Agranulocytoza1, niedokrwistość aplastyczna1, trombocytopenia1, granulocytoza, leukopenia, leukocytoza, eozynofilia i wybiórcza aplazja czerwonokrwinkowa
8
Niezbyt często: Reakcje nadwrażliwości2 Angioimmunoblastyczny chłoniak z komórek T3 Reakcja anafilaktyczna
Bardzo rzadko: Cukrzyca, hiperlipidemia
Bardzo rzadko: Depresja
Bardzo rzadko: Śpiączka, porażenia, ataksja, neuropatia, parestezje, senność, bóle głowy, zaburzenia smaku
Częstość nieznana: Jałowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych
Bardzo rzadko: Zaćma, zaburzenia widzenia, zmiany w obszarze plamki żółtej
Bardzo rzadko: Zawroty głowy
Bardzo rzadko: Dławica piersiowa, bradykardia
Bardzo rzadko: Nadciśnienie tętnicze
Niezbyt często: Wymioty4, nudności4, biegunka Nawracające krwawe wymioty, biegunki tłuszczowe, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zmiana częstości wypróżnień Bóle brzucha
Niezbyt często: Nieprawidłowe wyniki testów czynności wątroby5 Zapalenie wątroby (w tym martwica i ziarniniakowe zapalenie wątroby)5
Często: Wysypka Zespół Stevensa-Johnsona (SJS) i toksycznego martwiczego oddzielania się naskórka (TEN)6 Obrzęk naczynioruchowy7, rumień trwały, łysienie, odbarwienie włosów Liszajowata reakcja polekowa
Bardzo rzadko: Bóle mięśniowe
Rzadko: Kamica moczowa Krwiomocz, mocznica
9
Bardzo rzadko: Niepłodność u mężczyzn, zaburzenia erekcji, ginekomastia
Bardzo rzadko: Obrzęki, ogólne złe samopoczucie, osłabienie, gorączka8
Często: Podwyższenie stężenia hormonu tyreotropowego (TSH)
1 Bardzo rzadko zgłaszano przypadki wystąpienia małopłytkowości, agranulocytozy i niedokrwistości
aplastycznej, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i (lub) wątroby, co potwierdza
konieczność zachowania szczególnej ostrożności u tych pacjentów (patrz punkty 4.2 i 4.4).
2 Ciężkie reakcje nadwrażliwości, w tym reakcje skórne ze złuszczaniem naskórka, gorączką,
powiększeniem węzłów chłonnych, pseudochłoniakiem, bólami stawów, leukopenią i (lub) eozynofilią
(DRESS), zespołem Stevensa-Johnsona i toksycznym martwiczym oddzieleniem się naskórka,
występują rzadko (patrz: Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej). Związane z tym zapalenie naczyń i
odczyny tkankowe mogą przejawiać się w różnoraki sposób, w tym powiększeniem wątroby i
śledziony, zapaleniem wątroby, zespołem znikających przewodów żółciowych (zniszczenie oraz zanik
wewnątrzwątrobowych dróg żółciowych), zaburzeniami czynności nerek i bardzo rzadko drgawkami.
Zmiany mogą wystąpić również w innych narządach (np. wątroba, płuca, nerki, trzustka, mięsień
sercowy i okrężnica). Bardzo rzadko opisywano wstrząs anafilaktyczny. Tego rodzaju objawy mogą
wystąpić w każdym momencie leczenia. Jeżeli wystąpią, produkt leczniczy Milurit należy odstawić
NATYCHMIAST i NA STAŁE.
Nie należy ponownie podawać produktu leczniczego pacjentom, u których wystąpił zespół
nadwrażliwości oraz SJS/TEN. Stosowanie glikokortykosteroidów może mieć korzystny wpływ na
łagodzenie skórnych reakcji nadwrażliwości. W momencie wystąpienia uogólnionych reakcji
nadwrażliwości zazwyczaj występują zaburzenia czynności wątroby i (lub) nerek, szczególnie w
przypadkach kończących się zgonem (patrz punkt 4.4).
3 Bardzo rzadko po dokonaniu biopsji z powodu uogólnionej limfadenopatii opisywano
angioimmunoblastycznego chłoniaka z komórek T. Zmiany z reguły przemijają po odstawieniu
produktu leczniczego Milurit.
4 We wczesnych badaniach klinicznych odnotowywano występowanie nudności i wymiotów.
Późniejsze doniesienia wskazują, że objawy te nie stanowią poważnego problemu i można im
zapobiec przyjmując produkt leczniczy Milurit po posiłkach.
5 Opisywano zaburzenia czynności wątroby bez wyraźnych innych objawów uogólnionej
nadwrażliwości.
6 Reakcje skórne są najczęściej występującymi działaniami niepożądanymi i mogą wystąpić w każdym
momencie leczenia. Mogą to być zmiany swędzące, grudkowo-plamiste, niekiedy łuskowate, czasem
plamicze i rzadko złuszczające takie jak zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze oddzielanie
się naskórka (SJS/TEN). Ryzyko wystąpienia SJS, TEN i innych ciężkich reakcji nadwrażliwości jest
najwyższe w pierwszych tygodniach leczenia. W opanowywaniu takich reakcji najlepsze efekty daje
wczesne rozpoznanie i natychmiastowe odstawienie leku, który jest podejrzany o takie działanie. W
przypadku wystąpienia takich zmian, produkt leczniczy Milurit należy NATYCHMIAST odstawić. Po
ustąpieniu łagodnych reakcji skórnych można w razie potrzeby przywrócić podawanie allopurynolu w
małej dawce (np. 50 mg/dobę), a następnie stopniowo zwiększać dawkę. Wykazano związek
10
obecności allelu HLA-B*5801 z ryzykiem rozwoju zespołu nadwrażliwości oraz SJS/TEN
związanych z allopurynolem.
Jeżeli zmiany skórne wystąpią ponownie, produkt leczniczy Milurit należy odstawić NA STAŁE,
ponieważ mogą wystąpić ciężkie reakcje nadwrażliwości (patrz: Zaburzenia układu
immunologicznego).
W przypadku gdy nie można wykluczyć wystąpienia SJS/TEN lub innych ciężkich reakcji
nadwrażliwości, NIE WOLNO ponownie podawać allopurynolu ze względu na ryzyko ciężkich, a
nawet zakończonych zgonem reakcji. Rozpoznanie kliniczne zespołu Stevensa-Johnsona/toksycznego
martwiczego oddzielenia się naskórka pozostaje nadal podstawą do podejmowania decyzji
terapeutycznych. Jeśli na którymkolwiek etapie leczenia pojawią się tego typu reakcje, allopurynol
należy odstawić natychmiast i na stałe.
7 Zgłaszano występowanie obrzęku naczynioruchowego z objawami przedmiotowymi i
podmiotowymi bardziej uogólnionej reakcji nadwrażliwości, jak i bez takich objawów.
8 Zgłaszano występowanie gorączki z objawami przedmiotowymi i podmiotowymi bardziej
uogólnionej reakcji nadwrażliwości na produkt leczniczy Millurit, jak i bez takich objawów (patrz:
Zaburzenia układu immunologicznego).
9 Zwiększone stężenie hormonu tyreotropowego (TSH) stwierdzone w odpowiednich badaniach nie
miało żadnego wpływu na stężenie wolnej T4 ani też stężenie TSH nie wskazywało na subkliniczną
niedoczynność tarczycy.
Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań
niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania
produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać
wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania
Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,
Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych
Al. Jerozolimskie 181C
02 222 Warszawa
Tel.: + 48 22 49 21 301
Faks: + 48 22 49 21 309
Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl.
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
Dane rejestrowe
| Substancja | Postać | Numer pozwolenia | Numer w rejestrze | Dokumenty |
|---|---|---|---|---|
| Allopurinolum 100 mg | Tabletki | 01632 | 100043940 | ChPL: 2025-01-13, Ulotka: 2025-01-13 |
| Allopurinolum 150 mg | Tabletki | 25886 | 100399571 | ChPL: 2025-01-08, Ulotka: 2025-01-08 |
| Allopurinolum 200 mg | Tabletki | 25887 | 100399588 | ChPL: 2025-01-08, Ulotka: 2025-01-08 |
| Allopurinolum 300 mg | Tabletki | 04148 | 100086458 | ChPL: 2025-01-13, Ulotka: 2025-01-13 |