Hypoten

Niewydolność serca należąca do klasy IV według klasyfikacji NYHA wymagająca dożylnego leczenia lekami inotropowymi. Przewlekła obturacyjna choroba płuc ze skurczem oskrzeli (patrz punkt 4.4). Klinicznie istotna niewydolność wątroby. Astma oskrzelowa. Blok przedsionkowo-komorowy stopnia drugiego lub trzeciego. Ciężka bradykardia (czynność serca <50/min). Wstrząs kardiogenny. Zespół chorego węzła zatokowego (w tym blok zatokowo-przedsionkowy). Ciężkie niedociśnienie (skurczowe ciśnienie krwi poniżej 85 mmHg). Nadwrażliwość na karwedyzol lub którąkolwiek substancję pomocniczą. Kwasica metaboliczna. Dławica Prinzmetala. Nieleczony guz chromochłonny nadnerczy. Ciężkie zaburzenia obwodowego krążenia tętniczego. Jednoczesne dożylne leczenie werapamilem lub diltiazemem (patrz punkt 4.5).

3(14) MINISTERSTWO ZDROWIA Departament Polityki Lekowej i Farmacji 00-952 Warszawa ul. Miodowa 15 Ostrzeżenia, która należy uwzględnić szczególnie przy leczeniu pacjentów z niewydolnością serca. Zasadniczo karwedylol powinien być podawany jako lek dodatkowy do leków moczopędnych, inhibitorów konwertazy angiotensyny (ACE), preparatów naparstnicy i (lub) leków rozszerzających naczynia. Leczenie karwedylolem można rozpocząć tylko wtedy, gdy pacjent jest leczony stałym konwencjonalnym leczeniem zasadniczym od co najmniej czterech tygodni. Pacjenci z niewyrównanymi zaburzeniami muszą zostać ustabilizowani. Pacjenci z ciężką niewydolnością serca, utratą elektrolitów i hipowolemią, w podeszłym wieku i pacjenci z niskim początkowym ciśnieniem krwi powinni być obserwowani przez około 2 godzin po podaniu pierwszej dawki lub po zwiększeniu dawki, z uwagi na możliwość wystąpienia niedociśnienia. Niedociśnienie spowodowane nadmiernym rozszerzeniem naczyń należy początkowo leczyć przez zmniejszenie dawki leku moczopędnego. Jeżeli objawy nie ustępują, można zmniejszyć dawkę podawanego inhibitora ACE. Następnie można też zmniejszyć dawkę lub czasowo przerwać leczenie karwedylolem. Nie należy zwiększać dawki karwedylołu do czasu opanowania objawów pogorszenia niewydolności serca czy rozszerzenia naczyń. Podczas leczenia karwedylolem pacjentów z niewydolnością serca i niskim ciśnieniem krwi (ciśnienie skurczowe < 100 mmHg), chorobą niedokrwienną serca i uogólnioną miażdżycą i (lub) z niewydolnością nerek, obserwowano przejściowe pogorszenie czynności nerek. U pacjentów z niewydolnością serca i tymi czynnikami ryzyka należy dokładnie kontrolować czynność nerek podczas stopniowego zwiększania dawki karwedylołu. Jeżeli dojdzie do istotnego pogorszenia czynności nerek, należy zmniejszyć dawkę karwedylołu lub przerwać leczenie. Podczas jednoczesnego leczenia karwedylolem i preparatem naparstnicy należy mieć na uwadze, że zarówno preparaty naparstnicy, jak i karwedylol wydłużają czas przewodzenia przedsionkowo-komorowego (patrz punkt 4.5). Inne ostrzeżenia dotyczące karwedylołu i ogólnie beta-blokerów. Pacjenci z przewlekłą obturacyjną chorobą płuc nie przyjmujący leków doustnych ani wziewnych nie powinni przyjmować karwedylołu, chyba że spodziewane korzyści przeważają nad potencjalnym ryzykiem związanym ze stosowaniem. W przypadku stosowania karwedylołu u takich pacjentów, należy ich dokładnie obserwować na początku leczenia i podczas stopniowego dostosowywania dawki. Jeżeli podczas leczenia u pacjenta wystąpią oznaki skurczu oskrzeli, dawka karwedylołu musi zostać zmniejszona. Karwedylol może maskować przedmiotowe i podmiotowe objawy ostrej hipoglikemii; u pacjentów z cukrzycą i niewydolnością serca podczas leczenia karwedylolem mogą niekiedy wystąpić trudności z utrzymywaniem odpowiedniego stężenia glukozy we krwi. Dlatego pacjenci z cukrzycą przyjmujący karwedylol wymagają dokładnej obserwacji z zastosowaniem regularnych pomiarów stężenia glukozy we krwi i w razie potrzeby, dostosowania dawki leków przeciwcukrzycowych (patrz punkt 4.5). Karwedylol może maskować przedmiotowe i podmiotowe objawy nadczynności tarczycy. Karwedylol może powodować bradykardię. Jeżeli dojdzie do zmniejszenia tętna poniżej 55/min i pojawiają się objawy bradykardii, należy zmniejszyć dawkę karwedylołu. 4(14) MINISTERSTWO ZDROWIA Departament Polityki Lekowej i Farmacji 00-952 Warszawa ul. Miodowa 15 Przy jednoczesnym stosowaniu karwedytolu z blokerami kanału wapniowego, takimi jak werapamil czy diltiazem, lub innymi lekami przeciwarytmicznymi, w szczególności amiodaronem, należy kontrolować ciśnienie krwi i zapis EKG pacjenta. Należy unikać jednoczesnego podawania dożylnego (patrz punkt 4.5). Cytyzynyę można stosować jednocześnie z karwedyolem tylko z zachowaniem ostrożności, bowiem może ona nasilić działanie karwedyolu (patrz punkt 4.5). Należy uprzedzić pacjentów noszących soczewki kontaktowe o możliwości zmniejszenia wydzielania łez. Należy zachować ostrożność podczas stosowania karwedyolu u pacjentów z ciężkimi reakcjami nadwrażliwości w wywiadzie oraz przechodzących leczenie odczulające, bowiem beta-blokery mogą nasilić zarówno wrażliwość na alergeny, jak i ciężkość reakcji anafylaktycznej. Należy zachować ostrożność podczas przepisywania beta-blokerów pacjentom z łuszczycą, bowiem może dojść do zaostrzenia objawów skórnych. Ponieważ karwedyol jest beta-blokerem rozszerzającym naczynia, zaostrzenie choroby naczyni obwodowych jest mniej prawdopodobne niż przy klasycznych beta-blokerach. Jednakże doświadczenie kliniczne dotyczące stosowania karwedyolu w tej grupie pacjentów jest bardzo ograniczone. To samo dotyczy pacjentów z zespołem Raynauda, lecz tu może dojść do zaostrzenia objawów. Pacjenci ze znanym słabym metabolizmem debrzochiny powinni być dokładnie obserwowani na początku leczenia (patrz punkt 5.2). Z uwagi na ograniczone doświadczenie kliniczne karwedyol nie powinien być podawany pacjentom z niestabilnym lub wtórnym nadciśnieniem tętniczym, niedociśnieniem ortostatycznym, ostrą zapalną chorobą serca, hemodynamicznie istotnym zwężeniem zastawki serca lub ujścia aorty/pnia płucnego, schyłkowym stadium choroby tętnic obwodowych oraz pacjentom leczonym jednocześnie agonistą receptora α1 lub α2. Z uwagi na ujemne działanie dromotropowe karwedyol należy stosować z ostrożnością u pacjentów z blokiem serca pierwszego stopnia. Beta-blokery zmniejszają ryzyko wystąpienia zaburzeń rytmu serca podczas znieczulenia, jednakże równocześnie mogą zwiększyć ryzyko niedociśnienia. W związku z tym należy zachować ostrożność podczas stosowania pewnych leków znieczulających. Niedawne badania sugerują jednak korzystne działanie beta-blokerów na spadek okołoperacyjnej śmiertelności z przyczyn sercowych i liczby powikłań sercowo-naczyniowych. Podobnie jak w przypadku innych beta-blokerów, leczenie karwedyolem nie powinno być nagle przerwane. Odnosi się to szczególnie do pacjentów z chorobą niedokrwienną serca. Leczenie karwedyolem powinno być odstawiane stopniowo w ciągu dwóch tygodni, np. przez zmniejszanie dawki o połowę co trzy dni. W razie potrzeby, w tym samym czasie należy rozpocząć leczenie zastępcze, aby zapobiec zaostrzeniu dławicy piersiowej. Produkt leczniczy zawiera laktozę. Pacjenci z rzadkimi zaburzeniami dziedzicznymi, takimi jak nietolerancja galaktozy, niedobór laktazy typu Lapp lub zespół złego wchłaniania glukozy i galaktozy nie powinni zażywać tego leku.

5(14) MINISTERSTWO ZDROWIA Departament Polityki Lekowej i Farmacji 00-952 Warszawa ul. Miodowa 15 Leki przeciwarytmiczne. Obserwowano pojedyncze przypadki zaburzenia przewodnictwa, rzadko z zaburzeniami hemodynamicznymi, u pacjentów przyjmujących karwedytol i (doustnie) diltiazem, werapamil i (lub) amiodaron. Podobnie jak w przypadku innych beta- blokerów, przy jednoczesnym stosowaniu karwedytolu z blokerami kanału wapniowego, jak werapamil czy diltiazem, należy dokładnie monitorować ciśnienie krwi i EKG pacjenta z uwagi na zwiększone ryzyko zaburzeń przewodzenia przedsionkowo-komorowego lub niewydolności serca (działanie synergistyczne). Należy również wdrożyć dokładną obserwację podczas jednoczesnego stosowania karwedytolu i któregokolwiek z leków przeciwarytmicznych klasy I lub amiodaronu (doustnie). Zgłaszano występowanie bradykardii, zatrzymanie akcji serca i migotanie komór bezpośrednio po rozpoczęciu leczenia beta-blokerem pacjentów przyjmujących amiodaron. Istnieje ryzyko wystąpienia niewydolności serca w przypadku jednoczesnego dożylnego podawania leków przeciwarytmicznych klasy Ia lub Ic. Jednoczesne podawanie reserpiny, guanetydyny, metylodopy, guanfacyny i inhibitorów monoaminooksydazy (z wyjątkiem inhibitorów MAO-B) może prowadzić do dodatkowego zmniejszenia częstości akcji serca. Zaleca się monitorowanie parametrów czynności życiowych. Pochodne dihydropirydyny. Jednoczesne podawanie pochodnych dihydropirydyny i karwedytolu powinno być prowadzone pod ścisłą obserwacją w związku ze zgłaszanymi przypadkami niewydolności serca i ciężkiego niedociśnienia. Azotany. Nasilenie działania hipotensyjnego. Glikozydy nasercowe. U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym przyjmujących jednocześnie karwedytol i digoksynę zaobserwowano wzrost stężenia digoksyny w stanie równowagi o około 16% a digitoksyny o około 13%. Zaleca się monitorowanie stężenia digoksyny w osoczu podczas rozpoczynania i przerwania leczenia oraz podczas dostosowywania dawki karwedytolu. Inne leki przeciwnadciśnieniowe. Karwedytol może nasilić działanie innych jednocześnie stosowanych leków przeciwnadciśnieniowych (np. antagoniści receptora α₁) i leków o ubocznym działaniu obniżającym ciśnienie, jak barbiturany, pochodne fenotiazyny, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, leki rozszerzające naczynia, oraz alkoholu. Cyklosporyna. Jednoczesne podawanie karwedytolu zwiększa stężenie cyklosporyny w osoczu; zaleca się dokładne kontrolowanie stężenia cyklosporyny. Leki przeciwcukrzycowe włącznie z insuliną. Hipoglikemiczne działanie insuliny i doustnych leków przeciwcukrzycowych może być nasilone. Objawy hipoglikemii mogą być maskowane. Zaleca się dokładne kontrolowanie stężenia glukozy we krwi u pacjentów z cukrzycą. Klonidyna. W przypadku zakończenia leczenia karwedytolem i klonidyną, karwedytol należy odstawić na kilka dni przed stopniowym zmniejszaniem dawki klonidyny. Wziewne środki znieczulające. Należy zwrócić uwagę na możliwe synergistyczne działanie inotropowe ujemne i hipotensyjne karwedytolu i leków znieczulających podczas znieczulenia. MINISTERSTWO ZDROWIA Departament Polityki Lekowej i Farmacji 00-952 Warszawa ul. Miodowa 15 6(14) Niesteryoidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), estrogeny i kortykosteroidy. Przeciwnadciśnieniowe działanie karwedylołu jest osłabione przez zatrzymanie wody i sodu w ustroju. Leki indukujące lub hamujące enzymy cytochromu P450. Pacjenci przyjmujący leki indukujące (np. ryfampicyna i barbiturany) lub hamujące (np. cymetydyna, ketokonazol, fluoksetyna, haloperidol, werapamil, erytromycyna) enzymy cytochromu P450 wymagają dokładnego kontrolowania podczas jednoczesnego leczenia karwedylolem, bowiem stężenie karwedylołu może być odpowiednio zmniejszone przez leki indukujące i zwiększone przez leki hamujące te enzymy. Sympatykomimetyki o działaniu alfa-sympatykomimetycznymi beta-sympatykomimetycznym. Ryzyko nadciśnienia tętniczego i nadmiernej bradykardii. Ergotamina. Nasilenie działania zwężającego naczynia. Leki blokujące przewodnictwo nerwowo-mięśniowe. Nasilenie blokady nerwowo-mięśniowej. **4.6 Ciąża i laktacja** Nie zaleca się stosowania karwedylołu podczas ciąży lub laktacji. Karwedytol nie wykazał żadnego działania teratogennego w badaniach rozrodu u zwierząt, lecz brak jest wystarczających dowodów klinicznych bezpieczeństwa jego stosowania u kobiet w ciąży (patrz punkt 5.3). Beta-blokery zmniejszają perfuzję łożyskową, co może doprowadzić do obumarcia płodu w macicy oraz niewczesnych i przedwczesnych porodów. Ponadto mogą wystąpić działania niepożądane (zwłaszcza hipoglikemia, bradykardia, upośledzenie czynności oddechowej i hipotermia) u płodu lub noworodka. Istnieje podwyższone ryzyko powikłań sercowych i płucnych noworodka w okresie poporodowym. Karwedytol nie powinien być stosowany u kobiet w ciąży, chyba że oczekiwane korzyści dla matki przeważają nad potencjalnym zagrożeniem dla płodu/noworodka. Leczenie powinno być przerwane na 2-3 dni przed oczekiwanym terminem porodu. Jeżeli nie jest to możliwe, noworodek musi być monitorowany przez pierwsze 2-3 dni życia. Karwedytol ma właściwości lipofilne, a zgodnie z wynikami badań na karmiących samicach zwierząt karwedytol i jego metabolity przenikają do mleka. Dlatego matki przyjmujące karwedytol nie powinny karmić piersią. **4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu** U niektórych pacjentów może dojść do zmniejszenia czujności, zwłaszcza na początku leczenia lub podczas dostosowywania dawki. Nie stwierdzono, aby w warunkach dobrej kontroli leczenia karwedytol powodował zmniejszenie zdolności prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych. **4.8 Działania niepożądane** Działania niepożądane występują przeważnie na początku leczenia. 7(14) MINISTERSTWO ZDROWIA Departament Polityki Lekowej i Farmacji 00-952 Warszawa ul. Miodowa 15 Częstość występowania działań niepożądanych nie zależy od dawki, z wyjątkiem zawrotów głowy, zaburzeń widzenia, bradykardii i pogorszenia niewydolności serca. Obserwowany w badaniach klinicznych profil działań niepożądanych u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i dławicą piersiową jest podobny do obserwowanego u pacjentów z niewydolnością serca. Jednakże częstość występowania zdarzeń niepożądanych u pacjentów z nadciśnieniem i dławicą piersiową jest mniejsza. Bardzo często (≥ 1/10) Często (≥ 1/100 do < 1/10) Niezbyt często (≥ 1/1 000 do < 1/100) Rzadko (≥ 1/10 000 do < 1/1000) Bardzo rzadko (< 1/10 000), nieznana (częstość nie może zostać określona na podstawie dostępnych danych) | | Bardzo często | Często | Rzadko | Bardzo rzadko | |---|---|---|---|---| | Zaburzenia krwi i układu chłonnego | | | Łagodna małopłytkowość² Leukopenia | | | Zaburzenia metabolizmu i odżywiania | Hiperglikemia (u pacjentów z cukrzycą)⁴ Hipervolemia Zatrzymanie płynów | Hipercholesterolemia | Obrzęk obwodowy¹ | | | Zaburzenia psychiczne | | | Zaburzenia snu Depresja | | | Zaburzenia układu nerwowego | Zawroty głowy² Ból głowy | | Omdlenie Parestezja | | | Zaburzenia oka | Zmniejszone wytwarzanie łez | | | Zaburzenia widzenia¹ Podrażnienie oka | | Zaburzenia serca | Obrzęk stóp Bradykardia | | Osłabienie kurczliwości serca (w okresie dostosowywania dawki) Pogorszenie niewydolności serca | Blok przedsionkowo-komorowy Dławica piersiowa | | Zaburzenia naczyń | Niedociśnienie ortostatyczne | | Niewydolność krążenia obwodowego | Zaostrzenie objawów u pacjentów cierpiących na chromanie przestankowe lub zespół Raynauda | | Zaburzenia oddechowe, klatki | | Duszność astmatyczna (u podatnych | Niedrożność nosa | | 8(14) MINISTERSTWO ZDROWIA Departament Polityki Lekowej i Farmacji 00-952 Warszawa ul. Miodowa 15 | piersiowej i | | pacjentów) | | | | --- | --- | --- | --- | --- | | śródpierśia | | | | | | Zaburzenia | | Nudności¹ | Zaparcie³ | Suchość błony | | żołądka i jelit | | Biegunka¹ | Wymioty¹ | śluzowej jamy | | | | Bóle brzucha | | ustnej | | Zaburzenia | | | Podwyższone | | | wątroby i | | | stężenie | | | dróg | | | transaminaz w | | | żółciowych | | | surowicy | | | Zaburzenia | | | Różnego typu | | | skóry i tkanki | | | reakcje skórne, np. | | | podskórnej | | | osutka alergiczna, | | | | | | pokrzywka, świąd, | | | | | | reakcje podobne do | | | | | | liszaja płaskiego, | | | | | | łuszczyca lub | | | | | | zaostrzenie się | | | | | | istniejących zmian | | | | | | łuszczycowych | | | Zaburzenia | | | | | | mięśniowo- | Bóle kończyn | | | | | szkieletowe, | | | | | | tkanki łącznej | | | | | | i kości | | | | | | Zaburzenia | | | Pogorszenie | | | nerek i dróg | | | czynności nerek | | | moczowych | | | Uposledzenie | | | | | | czynności nerek | | | | | | Ostra | Trudności w | | | | | niewydolność | oddawaniu moczu | | | | | nerek (głównie u | | | | | | pacjentów z | | | | | | uogólnioną | | | | | | miażdżycą i (lub) | | | | | | zaburzeniami | | | | | | czynności nerek) | | | Zaburzenia | Obrzęk | | | Impotencja | | układu | narządów | | | | | rozrodczego i | płciowych | | | | | piersi | | | | | | Zaburzenia | Obrzęk | | | | | ogólne i stany | Zmęczenie | | | | | w miejscu | | | | | | podania | | | | | 9(14) MINISTERSTWO ZDROWIA Departament Polityki Lekowej i Farmacji 00-952 Warszawa ul. Miodowa 15 1 W badaniach klinicznych u pacjentów z niewydolnością serca częstość występowania tego działania niepożądanego wynosiła „bardzo często”. 2 W badaniach klinicznych u pacjentów z niewydolnością serca częstość występowania tego działania niepożądanego wynosiła „często". 3 W badaniach klinicznych u pacjentów z niewydolnością serca częstość występowania tego działania niepożądanego wynosiła „niezbyt często". 4 W szczególności, niselektywne beta-blokery mogą spowodować ujawnienie utajonej cukrzycy, zaostrzenie objawów jawnej cukrzycy i zakłócenie kontroli stężenia glukozy we krwi. Także podczas leczenia karwedylem mogą wystąpić, choć niezbyt często, łagodne zaburzenia równowagi stężenia glukozy (patrz też punkt 4.4).

Kiedy nie stosować leku Hypoten - Jeśli pacjent ma uczulenie na karwedylol lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku (wymienionych w punkcie 6). - Jeśli u pacjenta wysępuje astma lub skurcz oskrzeli. - Jeśli u pacjenta występuje nieleczona lub niestabilna przewlekła niewydolność serca lub pewne typy zaburzeń układu przewodzącego serca (tzw. blok przedsionkowo-komorowy stopnia II lub III o ile pacjent nie ma wstawionego rozrusznika serca, lub tzw. zespół chorego węzła zatokowego). - Jeśli u pacjenta występuje ciężkie upośledzenie czynności serca (wstrząs kardiogenny). - Jeżeli pacjent ma bardzo niskie tętno lub bardzo niskie ciśnienie krwi. - Jeśli u pacjenta występuje poważne zaburzenie równowagi kwasowo-zasadowej ustroju (kwasica metaboliczna, acydemia). - Jeśli u pacjenta występuje nadczynność nadnerczy (guz chromochłonny), która nie jest leczona lekami. - Jeśli u pacjenta występuje ciężka choroba wątroby. 2(7) - Jeżeli pacjent jest obecnie leczony dożylnie lekami stosowanymi w leczeniu nadciśnienia lub chorób serca (werapamil lub diltiazem). - Jeśli u pacjenta występują ciężkie reakcje skórne, takie jak zmiany w obrębie skóry i błon śluzowych lub ciężkie, rozległe uszkodzenie skóry (łuszczenie się skóry). Ostrzeżenia i środki ostrożności Przed rozpoczęciem stosowania leku Hypoten należy omówić to z lekarzem: - jeśli u pacjenta występuje przewlekła niewydolność serca połączona • z niskim ciśnieniem krwi, • z obniżonym zaopatrzeniem serca w krew i tlen (choroba niedokrwienna serca) i stwardnieniem tętnic (miażdżyca), • i (lub) z chorobą nerek. W takim przypadku należy prowadzić kontrolę czynności nerek; konieczne może być zmniejszenie dawki leku. - jeśli u pacjenta występuje cukrzyca. Leczenie lekiem Hypoten może maskować objawy niskiego stężenia cukru we krwi. Dlatego stężenie cukru we krwi powinno być regularnie kontrolowane. - jeżeli pacjent ma poważne trudności z oddychaniem, które nie są leczone. Hypoten może zaostrzyć takie trudności oddechowe. - jeżeli pacjent nosi soczewki kontaktowe. Hypoten może ograniczać wytwarzanie łez. - jeżeli u pacjenta występuje zespół Raynauda (objawiający się kolejno sinieniem palców rąk i stóp, blednięciem, a następnie zaczerwienieniem wraz z bólem) lub inna choroba naczyń obwodowych. Hypoten może zaostrzyć te objawy. - jeżeli u pacjenta występuje nadczynność tarczycy ze zwiększonym wytwarzaniem hormonów tarczycy. Hypoten może maskować te objawy. - jeżeli pacjent przyjmuje Hypoten i ma przejść operację z zastosowaniem znieczulenia. Należy z odpowiednim wyprzedzeniem omówić tę sprawę z lekarzem odpowiedzialnym za znieczulenie. - jeżeli pacjent ma bardzo niskie tętno (mniej niż 55 uderzeń na minutę). - jeżeli u pacjenta kiedykolwiek wystąpiła ciężka reakcja alergiczna (np. na ukąszenie owada lub pokarm) lub jeżeli pacjent przechodzi lub ma przechodzić leczenie odczulające, ponieważ Hypoten może osłabiać skuteczność leków stosowanych w leczeniu takich reakcji alergicznych. - jeżeli pacjent choruje na łuszczycę. - jeśli u pacjenta występuje nadczynność nadnerczy (guz chromochłonny). - jeśli u pacjenta występuje nietypowa postać dusznicy bolesnej, zwana dławicą Prinzmetala, powodowana przez skurcz tętnic wieńcowych. - jeśli u pacjenta występuje niestabilne lub wtórne nadciśnienie (kiedy ciśnienie krwi gwałtownie zmienia się lub gdy wysokie ciśnienie krwi spowodowane jest inną przyczyną wynikającą ze stanu ogólnego pacjenta). - jeśli u pacjenta występuje nadciśnienie ortostatyczne, nagły spadek ciśnienia krwi w trakcie wstawania. - jeśli u pacjenta występuje ostre zapalenie mięśnia sercowego. - jeśli u pacjenta występuje niedrożność zastawek serca. Dzieci Brak jest wystarczających danych o skuteczności i bezpieczeństwie stosowania karwedylolu. Hypoten a inne leki Jednoczesne leczenie innymi lekami może wpływać na działanie leku Hypoten, lub lek Hypoten może wpływać na działanie innych leków. Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich przyjmowanych obecnie lub niedawno lekach, włącznie z lekami dostępnymi bez recepty. Należy pamiętać, aby poinformować lekarza o trwającym leczeniu lekiem Hypoten, jeżeli lekarz będzie przepisywać inny lek. Jest szczególnie istotne, aby poinformować lekarza, jeżeli pacjent jest obecnie leczony którymkolwiek z następujących leków: 3(7) - Digoksyna (do leczenia niewydolności serca). - Karbamazepina (lek stosowany w leczeniu epilepsji). - Paroksetyna, Fluoksetyna, Bupropion (leki stosowane w leczeniu depresji). - Cinakalcet (lek stosowany w leczeniu nadczynności tarczycy). - Flukonazol (lek stosowany w leczeniu infekcji grzybiczych) - Ryfampicyna (antybiotyk stosowany w leczeniu gruźlicy). - Cymetydyna (lek stosowany w leczeniu wrzodów żołądka, zgagi i refluksu żołądkowego). - Cyklosporyna (lek hamujący czynność układu immunologicznego, zapobiegający odrzuceniu przeszczepionego narządu, stosowany również np. w leczeniu pewnych chorób reumatycznych lub dermatologicznych). - Klonidyna (lek obniżający ciśnienie krwi lub stosowany w migrenie). - Werapamil, diltiazem, amiodaron (leki stosowane w leczeniu arytmii serca). - Chinidyna, dyzopiramid, meksyletyna, propafenon, flekainid (tzw. leki przeciwarytmiczne klasy I). - Inne leki obniżające ciśnienie krwi. Przy jednoczesnym podaniu, karwedylol może wzmocnić działanie obniżające ciśnienie przez te leki (np. antagoniści receptora alfa1), a także przez leki wywołujące spadek ciśnienia krwi jako działanie uboczne, np. barbiturany (stosowane w leczeniu padaczki), pochodne fenotiazyny (stosowane w leczeniu psychoz), trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne (stosowane w leczeniu depresji), leki rozszerzające naczynia oraz alkohol. - Insuliny lub doustne leki przeciwcukrzycowe (obniżające stężenie cukru we krwi), bowiem ich działanie obniżające stężenie cukru może być nasilone, a objawy niskiej zawartości cukru zamaskowane. - Sympatykomimetyki (leki pobudzające czynność współczulnej części autonomicznego układu nerwowego). - Pochodne dihydropirydyny - blokery kanału wapniowego (leki stosowane w leczeniu nadciśnienia i choroby naczyń wieńcowych, takie jak amlodypina i felodypina). - Leki blokujące przewodnictwo nerwowo-mięśniowe (leki zmniejszające napięcie mięśni). - Pochodne ergotaminy (lek stosowany w migrenie). - Pewne leki przeciwbólowe (NLPZ - niesteroidowe leki przeciwzapalne), estrogeny (hormony) i kortykosteroidy (hormony nadnerczy), ponieważ w pewnych okolicznościach mogą osłabić przeciwnadciśnieniowe działanie karwedylolu. - Leki zawierające rezerpinę i inhibitory monoaminooksydazy (MAO), ponieważ mogą dodatkowo zmniejszyć częstość akcji serca. - Preparaty o działaniu rozszerzającym oskrzela, np. fenoterol, formoterol, salbutamol, terbutalina, salmeterol (leki wziewne rozszerzające oskrzela). Hypoten z jedzeniem, piciem i alkoholem Hypoten może nasilać działanie alkoholu. Ciąża i karmienie piersią Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza że może być w ciąży lub gdy planuje mieć dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku. Istnieje ryzyko uszkodzenia nienarodzonego dziecka. Dlatego karwedylol może być stosowany podczas ciąży tylko wtedy, gdy lekarz uzna to za niezbędne. Nie wiadomo czy karwedylol przenika do mleka kobiecego, w związku z tym nie powinien być zażywany w okresie karmienia piersią. Prowadzenie pojazdów i obsługa maszyn Na początku leczenia lub po zwiększeniu dawki, podczas zmiany leków lub łącznie z alkoholem mogą wystąpić zawroty głowy i zmęczenie. Nie wiadomo, czy karwedylol stosowany w prawidłowych dawkach zaburza zdolność do kierowania pojazdami lub do obsługi maszyn. Jeżeli podczas stosowania leku pacjent będzie odczuwać zawroty głowy lub osłabienie, należy unikać prowadzenia pojazdów i innych czynności wymagających wzmożonej czujności. 4(7) Pacjent musi osobiście podjąć decyzję, czy jest w stanie prowadzić pojazd mechaniczny lub wykonywać inne czynności wymagające wzmożonej czujności. Z uwagi na działanie leków, lub ich działania niepożądane, stosowanie leków jest jednym z czynników, które mogą osłabić zdolność do bezpiecznego wykonywania takich czynności. Opis tych działań znajduje się w innej części ulotki. Należy zapoznać się dokładnie z całą zawartością ulotki. Hypoten zawiera laktozę Ten lek zawiera laktozę. Jeśli u pacjenta stwierdzono nietolerancję niektórych cukrów, powinien skontaktować się z lekarzem przed zażyciem leku.

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią. Większość działań niepożądanych jest zależna od dawki i ustępuje po zmniejszeniu dawki lub przerwaniu leczenia. Niektóre działania niepożądane mogą wystąpić na początku leczenia i ustąpić samoistnie w trakcie dalszego leczenia. Należy przerwać stosowanie leku i natychmiast skontaktować się z lekarzem w przypadku wystąpienia któregokolwiek z następujących działań niepożądanych: - wolne lub nieregularne bicie serca, zawroty głowy, osłabienie lub trudności w oddychaniu (występujące częściej niż u 1 pacjenta na 10), - trudności w oddychaniu, astma (u pacjentów predysponowanych), obrzęk płuc (płyn w płucach) (występujące u maksymalnie 1 pacjenta na 10), - ból w klatce piersiowej (dusznica bolesna) (występujące u maksymalnie 1 pacjenta na 100), - reakcje alergiczne (występujące u maksymalnie 1 pacjenta na 10 000), - ciężkie reakcje skórne, w tym zmiany dotyczące skóry i błony śluzowej lub ciężkie uszkodzenie znacznego obszaru skóry (łuszczenie skóry) (występujące u maksymalnie 1 pacjenta na 10 000). Inne działania niepożądane: Bardzo częste (występujące częściej niż u 1 pacjenta na 10): - zawroty głowy (np. po szybkim wstawaniu), bole głowy, - niedociśnienie, - zmęczenie. Częste (występujące u maksymalnie 1 pacjenta na 10): - zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, infekcje górnych dróg oddechowych, infekcje przewodu moczowego, - anemia, - wzrost masy ciała, podwyższony poziom cholesterolu, podwyższony lub obniżony poziom glukozy we krwi u pacjentów chorych na cukrzycę, przeciążenie płynami, zatrzymanie płynów w organizmie, - depresja, stany depresyjne, - zaburzenia widzenia, suchość gałek ocznych, podrażnienie gałek ocznych, - nadciśnienie ortostatyczne (nagły spadek ciśnienia krwi w trakcie wstawania), zaburzenia krążenia obwodowego np. zimne dłonie i stopy, choroba naczyń obwodowych, - nudności, biegunka, wymioty, niestrawność, ból brzucha, - bóle kończyn, - niewydolność nerek, zaburzenia czynności nerek u pacjentów z twardnieniem tętniczym i(lub) upośledzona czynnością nerek, zaburzenia przy oddawaniu moczu, - obrzęk (opuchnięcie), ból. Niezbyt częste (występujące u maksymalnie 1 pacjenta na 100): - zaburzenia snu, - zawroty głowy, omdlenia, nietypowe samopoczucie, - reakcje skórne, wypadanie włosów, - impotencja. 6(7) Rzadkie (występujące u maksymalnie 1 pacjenta na 1 000): - mała liczba płytek krwi, - zatkany nos, - zatwardzenie. Bardzo rzadkie (występujące u maksymalnie 1 pacjenta na 10 000): - mała liczba białych krwinek, - suchość w ustach, - podwyższony poziom enzymów wątrobowych, - nietrzymanie moczu u kobiet. Zawroty głowy, omdlenia, bóle głowy i zmęczenie zwykle występują w stopniu łagodnymi na ogół występują na początku leczenia. Zgłaszanie działań niepożądanych Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi, farmaceucie lub pielęgniarce. Działania niepożądane można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, Al. Jerozolimskie 181 C, 02-222 Warszawa, Tel.: +48 22 49 21 301, Faks: + 48 22 49 21 309, e-mail: ndl@urpl.gov.pl Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu. Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat bezpieczeństwa stosowania leku.

Niewydolność serca należąca do klasy IV według klasyfikacji NYHA wymagająca dożylnego leczenia lekami inotropowymi. Przewlekła obturacyjna choroba płuc ze skurczem oskrzeli (patrz punkt 4.4). Klinicznie istotna niewydolność wątroby. Astma oskrzelowa. Blok przedsionkowo-komorowy stopnia drugiego lub trzeciego. Ciężka bradykardia (czynność serca <50/min). Wstrząs kardiogenny. Zespół chorego węzła zatokowego (w tym blok zatokowo-przedsionkowy). Ciężkie niedociśnienie (skurczowe ciśnienie krwi poniżej 85 mmHg). Nadwrażliwość na karwedyzol lub którąkolwiek substancję pomocniczą. Kwasica metaboliczna. Dławica Prinzmetala. Nieleczony guz chromochłonny nadnerczy. Ciężkie zaburzenia obwodowego krążenia tętniczego. Jednoczesne dożylne leczenie werapamilem lub diltiazemem (patrz punkt 4.5).

3(14) MINISTERSTWO ZDROWIA Departament Polityki Lekowej i Farmacji 00-952 Warszawa ul. Miodowa 15 Ostrzeżenia, która należy uwzględnić szczególnie przy leczeniu pacjentów z niewydolnością serca. Zasadniczo karwedylol powinien być podawany jako lek dodatkowy do leków moczopędnych, inhibitorów konwertazy angiotensyny (ACE), preparatów naparstnicy i (lub) leków rozszerzających naczynia. Leczenie karwedylolem można rozpocząć tylko wtedy, gdy pacjent jest leczony stałym konwencjonalnym leczeniem zasadniczym od co najmniej czterech tygodni. Pacjenci z niewyrównanymi zaburzeniami muszą zostać ustabilizowani. Pacjenci z ciężką niewydolnością serca, utratą elektrolitów i hipowolemią, w podeszłym wieku i pacjenci z niskim początkowym ciśnieniem krwi powinni być obserwowani przez około 2 godzin po podaniu pierwszej dawki lub po zwiększeniu dawki, z uwagi na możliwość wystąpienia niedociśnienia. Niedociśnienie spowodowane nadmiernym rozszerzeniem naczyń należy początkowo leczyć przez zmniejszenie dawki leku moczopędnego. Jeżeli objawy nie ustępują, można zmniejszyć dawkę podawanego inhibitora ACE. Następnie można też zmniejszyć dawkę lub czasowo przerwać leczenie karwedylolem. Nie należy zwiększać dawki karwedylołu do czasu opanowania objawów pogorszenia niewydolności serca czy rozszerzenia naczyń. Podczas leczenia karwedylolem pacjentów z niewydolnością serca i niskim ciśnieniem krwi (ciśnienie skurczowe < 100 mmHg), chorobą niedokrwienną serca i uogólnioną miażdżycą i (lub) z niewydolnością nerek, obserwowano przejściowe pogorszenie czynności nerek. U pacjentów z niewydolnością serca i tymi czynnikami ryzyka należy dokładnie kontrolować czynność nerek podczas stopniowego zwiększania dawki karwedylołu. Jeżeli dojdzie do istotnego pogorszenia czynności nerek, należy zmniejszyć dawkę karwedylołu lub przerwać leczenie. Podczas jednoczesnego leczenia karwedylolem i preparatem naparstnicy należy mieć na uwadze, że zarówno preparaty naparstnicy, jak i karwedylol wydłużają czas przewodzenia przedsionkowo-komorowego (patrz punkt 4.5). Inne ostrzeżenia dotyczące karwedylołu i ogólnie beta-blokerów. Pacjenci z przewlekłą obturacyjną chorobą płuc nie przyjmujący leków doustnych ani wziewnych nie powinni przyjmować karwedylołu, chyba że spodziewane korzyści przeważają nad potencjalnym ryzykiem związanym ze stosowaniem. W przypadku stosowania karwedylołu u takich pacjentów, należy ich dokładnie obserwować na początku leczenia i podczas stopniowego dostosowywania dawki. Jeżeli podczas leczenia u pacjenta wystąpią oznaki skurczu oskrzeli, dawka karwedylołu musi zostać zmniejszona. Karwedylol może maskować przedmiotowe i podmiotowe objawy ostrej hipoglikemii; u pacjentów z cukrzycą i niewydolnością serca podczas leczenia karwedylolem mogą niekiedy wystąpić trudności z utrzymywaniem odpowiedniego stężenia glukozy we krwi. Dlatego pacjenci z cukrzycą przyjmujący karwedylol wymagają dokładnej obserwacji z zastosowaniem regularnych pomiarów stężenia glukozy we krwi i w razie potrzeby, dostosowania dawki leków przeciwcukrzycowych (patrz punkt 4.5). Karwedylol może maskować przedmiotowe i podmiotowe objawy nadczynności tarczycy. Karwedylol może powodować bradykardię. Jeżeli dojdzie do zmniejszenia tętna poniżej 55/min i pojawiają się objawy bradykardii, należy zmniejszyć dawkę karwedylołu. 4(14) MINISTERSTWO ZDROWIA Departament Polityki Lekowej i Farmacji 00-952 Warszawa ul. Miodowa 15 Przy jednoczesnym stosowaniu karwedytolu z blokerami kanału wapniowego, takimi jak werapamil czy diltiazem, lub innymi lekami przeciwarytmicznymi, w szczególności amiodaronem, należy kontrolować ciśnienie krwi i zapis EKG pacjenta. Należy unikać jednoczesnego podawania dożylnego (patrz punkt 4.5). Cytyzynyę można stosować jednocześnie z karwedyolem tylko z zachowaniem ostrożności, bowiem może ona nasilić działanie karwedyolu (patrz punkt 4.5). Należy uprzedzić pacjentów noszących soczewki kontaktowe o możliwości zmniejszenia wydzielania łez. Należy zachować ostrożność podczas stosowania karwedyolu u pacjentów z ciężkimi reakcjami nadwrażliwości w wywiadzie oraz przechodzących leczenie odczulające, bowiem beta-blokery mogą nasilić zarówno wrażliwość na alergeny, jak i ciężkość reakcji anafylaktycznej. Należy zachować ostrożność podczas przepisywania beta-blokerów pacjentom z łuszczycą, bowiem może dojść do zaostrzenia objawów skórnych. Ponieważ karwedyol jest beta-blokerem rozszerzającym naczynia, zaostrzenie choroby naczyni obwodowych jest mniej prawdopodobne niż przy klasycznych beta-blokerach. Jednakże doświadczenie kliniczne dotyczące stosowania karwedyolu w tej grupie pacjentów jest bardzo ograniczone. To samo dotyczy pacjentów z zespołem Raynauda, lecz tu może dojść do zaostrzenia objawów. Pacjenci ze znanym słabym metabolizmem debrzochiny powinni być dokładnie obserwowani na początku leczenia (patrz punkt 5.2). Z uwagi na ograniczone doświadczenie kliniczne karwedyol nie powinien być podawany pacjentom z niestabilnym lub wtórnym nadciśnieniem tętniczym, niedociśnieniem ortostatycznym, ostrą zapalną chorobą serca, hemodynamicznie istotnym zwężeniem zastawki serca lub ujścia aorty/pnia płucnego, schyłkowym stadium choroby tętnic obwodowych oraz pacjentom leczonym jednocześnie agonistą receptora α1 lub α2. Z uwagi na ujemne działanie dromotropowe karwedyol należy stosować z ostrożnością u pacjentów z blokiem serca pierwszego stopnia. Beta-blokery zmniejszają ryzyko wystąpienia zaburzeń rytmu serca podczas znieczulenia, jednakże równocześnie mogą zwiększyć ryzyko niedociśnienia. W związku z tym należy zachować ostrożność podczas stosowania pewnych leków znieczulających. Niedawne badania sugerują jednak korzystne działanie beta-blokerów na spadek okołoperacyjnej śmiertelności z przyczyn sercowych i liczby powikłań sercowo-naczyniowych. Podobnie jak w przypadku innych beta-blokerów, leczenie karwedyolem nie powinno być nagle przerwane. Odnosi się to szczególnie do pacjentów z chorobą niedokrwienną serca. Leczenie karwedyolem powinno być odstawiane stopniowo w ciągu dwóch tygodni, np. przez zmniejszanie dawki o połowę co trzy dni. W razie potrzeby, w tym samym czasie należy rozpocząć leczenie zastępcze, aby zapobiec zaostrzeniu dławicy piersiowej. Produkt leczniczy zawiera laktozę. Pacjenci z rzadkimi zaburzeniami dziedzicznymi, takimi jak nietolerancja galaktozy, niedobór laktazy typu Lapp lub zespół złego wchłaniania glukozy i galaktozy nie powinni zażywać tego leku.

5(14) MINISTERSTWO ZDROWIA Departament Polityki Lekowej i Farmacji 00-952 Warszawa ul. Miodowa 15 Leki przeciwarytmiczne. Obserwowano pojedyncze przypadki zaburzenia przewodnictwa, rzadko z zaburzeniami hemodynamicznymi, u pacjentów przyjmujących karwedytol i (doustnie) diltiazem, werapamil i (lub) amiodaron. Podobnie jak w przypadku innych beta- blokerów, przy jednoczesnym stosowaniu karwedytolu z blokerami kanału wapniowego, jak werapamil czy diltiazem, należy dokładnie monitorować ciśnienie krwi i EKG pacjenta z uwagi na zwiększone ryzyko zaburzeń przewodzenia przedsionkowo-komorowego lub niewydolności serca (działanie synergistyczne). Należy również wdrożyć dokładną obserwację podczas jednoczesnego stosowania karwedytolu i któregokolwiek z leków przeciwarytmicznych klasy I lub amiodaronu (doustnie). Zgłaszano występowanie bradykardii, zatrzymanie akcji serca i migotanie komór bezpośrednio po rozpoczęciu leczenia beta-blokerem pacjentów przyjmujących amiodaron. Istnieje ryzyko wystąpienia niewydolności serca w przypadku jednoczesnego dożylnego podawania leków przeciwarytmicznych klasy Ia lub Ic. Jednoczesne podawanie reserpiny, guanetydyny, metylodopy, guanfacyny i inhibitorów monoaminooksydazy (z wyjątkiem inhibitorów MAO-B) może prowadzić do dodatkowego zmniejszenia częstości akcji serca. Zaleca się monitorowanie parametrów czynności życiowych. Pochodne dihydropirydyny. Jednoczesne podawanie pochodnych dihydropirydyny i karwedytolu powinno być prowadzone pod ścisłą obserwacją w związku ze zgłaszanymi przypadkami niewydolności serca i ciężkiego niedociśnienia. Azotany. Nasilenie działania hipotensyjnego. Glikozydy nasercowe. U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym przyjmujących jednocześnie karwedytol i digoksynę zaobserwowano wzrost stężenia digoksyny w stanie równowagi o około 16% a digitoksyny o około 13%. Zaleca się monitorowanie stężenia digoksyny w osoczu podczas rozpoczynania i przerwania leczenia oraz podczas dostosowywania dawki karwedytolu. Inne leki przeciwnadciśnieniowe. Karwedytol może nasilić działanie innych jednocześnie stosowanych leków przeciwnadciśnieniowych (np. antagoniści receptora α₁) i leków o ubocznym działaniu obniżającym ciśnienie, jak barbiturany, pochodne fenotiazyny, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, leki rozszerzające naczynia, oraz alkoholu. Cyklosporyna. Jednoczesne podawanie karwedytolu zwiększa stężenie cyklosporyny w osoczu; zaleca się dokładne kontrolowanie stężenia cyklosporyny. Leki przeciwcukrzycowe włącznie z insuliną. Hipoglikemiczne działanie insuliny i doustnych leków przeciwcukrzycowych może być nasilone. Objawy hipoglikemii mogą być maskowane. Zaleca się dokładne kontrolowanie stężenia glukozy we krwi u pacjentów z cukrzycą. Klonidyna. W przypadku zakończenia leczenia karwedytolem i klonidyną, karwedytol należy odstawić na kilka dni przed stopniowym zmniejszaniem dawki klonidyny. Wziewne środki znieczulające. Należy zwrócić uwagę na możliwe synergistyczne działanie inotropowe ujemne i hipotensyjne karwedytolu i leków znieczulających podczas znieczulenia. MINISTERSTWO ZDROWIA Departament Polityki Lekowej i Farmacji 00-952 Warszawa ul. Miodowa 15 6(14) Niesteryoidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), estrogeny i kortykosteroidy. Przeciwnadciśnieniowe działanie karwedylołu jest osłabione przez zatrzymanie wody i sodu w ustroju. Leki indukujące lub hamujące enzymy cytochromu P450. Pacjenci przyjmujący leki indukujące (np. ryfampicyna i barbiturany) lub hamujące (np. cymetydyna, ketokonazol, fluoksetyna, haloperidol, werapamil, erytromycyna) enzymy cytochromu P450 wymagają dokładnego kontrolowania podczas jednoczesnego leczenia karwedylolem, bowiem stężenie karwedylołu może być odpowiednio zmniejszone przez leki indukujące i zwiększone przez leki hamujące te enzymy. Sympatykomimetyki o działaniu alfa-sympatykomimetycznymi beta-sympatykomimetycznym. Ryzyko nadciśnienia tętniczego i nadmiernej bradykardii. Ergotamina. Nasilenie działania zwężającego naczynia. Leki blokujące przewodnictwo nerwowo-mięśniowe. Nasilenie blokady nerwowo-mięśniowej. **4.6 Ciąża i laktacja** Nie zaleca się stosowania karwedylołu podczas ciąży lub laktacji. Karwedytol nie wykazał żadnego działania teratogennego w badaniach rozrodu u zwierząt, lecz brak jest wystarczających dowodów klinicznych bezpieczeństwa jego stosowania u kobiet w ciąży (patrz punkt 5.3). Beta-blokery zmniejszają perfuzję łożyskową, co może doprowadzić do obumarcia płodu w macicy oraz niewczesnych i przedwczesnych porodów. Ponadto mogą wystąpić działania niepożądane (zwłaszcza hipoglikemia, bradykardia, upośledzenie czynności oddechowej i hipotermia) u płodu lub noworodka. Istnieje podwyższone ryzyko powikłań sercowych i płucnych noworodka w okresie poporodowym. Karwedytol nie powinien być stosowany u kobiet w ciąży, chyba że oczekiwane korzyści dla matki przeważają nad potencjalnym zagrożeniem dla płodu/noworodka. Leczenie powinno być przerwane na 2-3 dni przed oczekiwanym terminem porodu. Jeżeli nie jest to możliwe, noworodek musi być monitorowany przez pierwsze 2-3 dni życia. Karwedytol ma właściwości lipofilne, a zgodnie z wynikami badań na karmiących samicach zwierząt karwedytol i jego metabolity przenikają do mleka. Dlatego matki przyjmujące karwedytol nie powinny karmić piersią. **4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu** U niektórych pacjentów może dojść do zmniejszenia czujności, zwłaszcza na początku leczenia lub podczas dostosowywania dawki. Nie stwierdzono, aby w warunkach dobrej kontroli leczenia karwedytol powodował zmniejszenie zdolności prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych. **4.8 Działania niepożądane** Działania niepożądane występują przeważnie na początku leczenia. 7(14) MINISTERSTWO ZDROWIA Departament Polityki Lekowej i Farmacji 00-952 Warszawa ul. Miodowa 15 Częstość występowania działań niepożądanych nie zależy od dawki, z wyjątkiem zawrotów głowy, zaburzeń widzenia, bradykardii i pogorszenia niewydolności serca. Obserwowany w badaniach klinicznych profil działań niepożądanych u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i dławicą piersiową jest podobny do obserwowanego u pacjentów z niewydolnością serca. Jednakże częstość występowania zdarzeń niepożądanych u pacjentów z nadciśnieniem i dławicą piersiową jest mniejsza. Bardzo często (≥ 1/10) Często (≥ 1/100 do < 1/10) Niezbyt często (≥ 1/1 000 do < 1/100) Rzadko (≥ 1/10 000 do < 1/1000) Bardzo rzadko (< 1/10 000), nieznana (częstość nie może zostać określona na podstawie dostępnych danych) | | Bardzo często | Często | Rzadko | Bardzo rzadko | |---|---|---|---|---| | Zaburzenia krwi i układu chłonnego | | | Łagodna małopłytkowość² Leukopenia | | | Zaburzenia metabolizmu i odżywiania | Hiperglikemia (u pacjentów z cukrzycą)⁴ Hipervolemia Zatrzymanie płynów | Hipercholesterolemia | Obrzęk obwodowy¹ | | | Zaburzenia psychiczne | | | Zaburzenia snu Depresja | | | Zaburzenia układu nerwowego | Zawroty głowy² Ból głowy | | Omdlenie Parestezja | | | Zaburzenia oka | Zmniejszone wytwarzanie łez | | | Zaburzenia widzenia¹ Podrażnienie oka | | Zaburzenia serca | Obrzęk stóp Bradykardia | | Osłabienie kurczliwości serca (w okresie dostosowywania dawki) Pogorszenie niewydolności serca | Blok przedsionkowo-komorowy Dławica piersiowa | | Zaburzenia naczyń | Niedociśnienie ortostatyczne | | Niewydolność krążenia obwodowego | Zaostrzenie objawów u pacjentów cierpiących na chromanie przestankowe lub zespół Raynauda | | Zaburzenia oddechowe, klatki | | Duszność astmatyczna (u podatnych | Niedrożność nosa | | 8(14) MINISTERSTWO ZDROWIA Departament Polityki Lekowej i Farmacji 00-952 Warszawa ul. Miodowa 15 | piersiowej i | | pacjentów) | | | | --- | --- | --- | --- | --- | | śródpierśia | | | | | | Zaburzenia | | Nudności¹ | Zaparcie³ | Suchość błony | | żołądka i jelit | | Biegunka¹ | Wymioty¹ | śluzowej jamy | | | | Bóle brzucha | | ustnej | | Zaburzenia | | | Podwyższone | | | wątroby i | | | stężenie | | | dróg | | | transaminaz w | | | żółciowych | | | surowicy | | | Zaburzenia | | | Różnego typu | | | skóry i tkanki | | | reakcje skórne, np. | | | podskórnej | | | osutka alergiczna, | | | | | | pokrzywka, świąd, | | | | | | reakcje podobne do | | | | | | liszaja płaskiego, | | | | | | łuszczyca lub | | | | | | zaostrzenie się | | | | | | istniejących zmian | | | | | | łuszczycowych | | | Zaburzenia | | | | | | mięśniowo- | Bóle kończyn | | | | | szkieletowe, | | | | | | tkanki łącznej | | | | | | i kości | | | | | | Zaburzenia | | | Pogorszenie | | | nerek i dróg | | | czynności nerek | | | moczowych | | | Uposledzenie | | | | | | czynności nerek | | | | | | Ostra | Trudności w | | | | | niewydolność | oddawaniu moczu | | | | | nerek (głównie u | | | | | | pacjentów z | | | | | | uogólnioną | | | | | | miażdżycą i (lub) | | | | | | zaburzeniami | | | | | | czynności nerek) | | | Zaburzenia | Obrzęk | | | Impotencja | | układu | narządów | | | | | rozrodczego i | płciowych | | | | | piersi | | | | | | Zaburzenia | Obrzęk | | | | | ogólne i stany | Zmęczenie | | | | | w miejscu | | | | | | podania | | | | | 9(14) MINISTERSTWO ZDROWIA Departament Polityki Lekowej i Farmacji 00-952 Warszawa ul. Miodowa 15 1 W badaniach klinicznych u pacjentów z niewydolnością serca częstość występowania tego działania niepożądanego wynosiła „bardzo często”. 2 W badaniach klinicznych u pacjentów z niewydolnością serca częstość występowania tego działania niepożądanego wynosiła „często". 3 W badaniach klinicznych u pacjentów z niewydolnością serca częstość występowania tego działania niepożądanego wynosiła „niezbyt często". 4 W szczególności, niselektywne beta-blokery mogą spowodować ujawnienie utajonej cukrzycy, zaostrzenie objawów jawnej cukrzycy i zakłócenie kontroli stężenia glukozy we krwi. Także podczas leczenia karwedylem mogą wystąpić, choć niezbyt często, łagodne zaburzenia równowagi stężenia glukozy (patrz też punkt 4.4).

Kiedy nie stosować leku Hypoten - Jeśli pacjent ma uczulenie na karwedylol lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku (wymienionych w punkcie 6). - Jeśli u pacjenta wysępuje astma lub skurcz oskrzeli. - Jeśli u pacjenta występuje nieleczona lub niestabilna przewlekła niewydolność serca lub pewne typy zaburzeń układu przewodzącego serca (tzw. blok przedsionkowo-komorowy stopnia II lub III o ile pacjent nie ma wstawionego rozrusznika serca, lub tzw. zespół chorego węzła zatokowego). - Jeśli u pacjenta występuje ciężkie upośledzenie czynności serca (wstrząs kardiogenny). - Jeżeli pacjent ma bardzo niskie tętno lub bardzo niskie ciśnienie krwi. - Jeśli u pacjenta występuje poważne zaburzenie równowagi kwasowo-zasadowej ustroju (kwasica metaboliczna, acydemia). - Jeśli u pacjenta występuje nadczynność nadnerczy (guz chromochłonny), która nie jest leczona lekami. - Jeśli u pacjenta występuje ciężka choroba wątroby. 2(7) - Jeżeli pacjent jest obecnie leczony dożylnie lekami stosowanymi w leczeniu nadciśnienia lub chorób serca (werapamil lub diltiazem). - Jeśli u pacjenta występują ciężkie reakcje skórne, takie jak zmiany w obrębie skóry i błon śluzowych lub ciężkie, rozległe uszkodzenie skóry (łuszczenie się skóry). Ostrzeżenia i środki ostrożności Przed rozpoczęciem stosowania leku Hypoten należy omówić to z lekarzem: - jeśli u pacjenta występuje przewlekła niewydolność serca połączona • z niskim ciśnieniem krwi, • z obniżonym zaopatrzeniem serca w krew i tlen (choroba niedokrwienna serca) i stwardnieniem tętnic (miażdżyca), • i (lub) z chorobą nerek. W takim przypadku należy prowadzić kontrolę czynności nerek; konieczne może być zmniejszenie dawki leku. - jeśli u pacjenta występuje cukrzyca. Leczenie lekiem Hypoten może maskować objawy niskiego stężenia cukru we krwi. Dlatego stężenie cukru we krwi powinno być regularnie kontrolowane. - jeżeli pacjent ma poważne trudności z oddychaniem, które nie są leczone. Hypoten może zaostrzyć takie trudności oddechowe. - jeżeli pacjent nosi soczewki kontaktowe. Hypoten może ograniczać wytwarzanie łez. - jeżeli u pacjenta występuje zespół Raynauda (objawiający się kolejno sinieniem palców rąk i stóp, blednięciem, a następnie zaczerwienieniem wraz z bólem) lub inna choroba naczyń obwodowych. Hypoten może zaostrzyć te objawy. - jeżeli u pacjenta występuje nadczynność tarczycy ze zwiększonym wytwarzaniem hormonów tarczycy. Hypoten może maskować te objawy. - jeżeli pacjent przyjmuje Hypoten i ma przejść operację z zastosowaniem znieczulenia. Należy z odpowiednim wyprzedzeniem omówić tę sprawę z lekarzem odpowiedzialnym za znieczulenie. - jeżeli pacjent ma bardzo niskie tętno (mniej niż 55 uderzeń na minutę). - jeżeli u pacjenta kiedykolwiek wystąpiła ciężka reakcja alergiczna (np. na ukąszenie owada lub pokarm) lub jeżeli pacjent przechodzi lub ma przechodzić leczenie odczulające, ponieważ Hypoten może osłabiać skuteczność leków stosowanych w leczeniu takich reakcji alergicznych. - jeżeli pacjent choruje na łuszczycę. - jeśli u pacjenta występuje nadczynność nadnerczy (guz chromochłonny). - jeśli u pacjenta występuje nietypowa postać dusznicy bolesnej, zwana dławicą Prinzmetala, powodowana przez skurcz tętnic wieńcowych. - jeśli u pacjenta występuje niestabilne lub wtórne nadciśnienie (kiedy ciśnienie krwi gwałtownie zmienia się lub gdy wysokie ciśnienie krwi spowodowane jest inną przyczyną wynikającą ze stanu ogólnego pacjenta). - jeśli u pacjenta występuje nadciśnienie ortostatyczne, nagły spadek ciśnienia krwi w trakcie wstawania. - jeśli u pacjenta występuje ostre zapalenie mięśnia sercowego. - jeśli u pacjenta występuje niedrożność zastawek serca. Dzieci Brak jest wystarczających danych o skuteczności i bezpieczeństwie stosowania karwedylolu. Hypoten a inne leki Jednoczesne leczenie innymi lekami może wpływać na działanie leku Hypoten, lub lek Hypoten może wpływać na działanie innych leków. Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich przyjmowanych obecnie lub niedawno lekach, włącznie z lekami dostępnymi bez recepty. Należy pamiętać, aby poinformować lekarza o trwającym leczeniu lekiem Hypoten, jeżeli lekarz będzie przepisywać inny lek. Jest szczególnie istotne, aby poinformować lekarza, jeżeli pacjent jest obecnie leczony którymkolwiek z następujących leków: 3(7) - Digoksyna (do leczenia niewydolności serca). - Karbamazepina (lek stosowany w leczeniu epilepsji). - Paroksetyna, Fluoksetyna, Bupropion (leki stosowane w leczeniu depresji). - Cinakalcet (lek stosowany w leczeniu nadczynności tarczycy). - Flukonazol (lek stosowany w leczeniu infekcji grzybiczych) - Ryfampicyna (antybiotyk stosowany w leczeniu gruźlicy). - Cymetydyna (lek stosowany w leczeniu wrzodów żołądka, zgagi i refluksu żołądkowego). - Cyklosporyna (lek hamujący czynność układu immunologicznego, zapobiegający odrzuceniu przeszczepionego narządu, stosowany również np. w leczeniu pewnych chorób reumatycznych lub dermatologicznych). - Klonidyna (lek obniżający ciśnienie krwi lub stosowany w migrenie). - Werapamil, diltiazem, amiodaron (leki stosowane w leczeniu arytmii serca). - Chinidyna, dyzopiramid, meksyletyna, propafenon, flekainid (tzw. leki przeciwarytmiczne klasy I). - Inne leki obniżające ciśnienie krwi. Przy jednoczesnym podaniu, karwedylol może wzmocnić działanie obniżające ciśnienie przez te leki (np. antagoniści receptora alfa1), a także przez leki wywołujące spadek ciśnienia krwi jako działanie uboczne, np. barbiturany (stosowane w leczeniu padaczki), pochodne fenotiazyny (stosowane w leczeniu psychoz), trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne (stosowane w leczeniu depresji), leki rozszerzające naczynia oraz alkohol. - Insuliny lub doustne leki przeciwcukrzycowe (obniżające stężenie cukru we krwi), bowiem ich działanie obniżające stężenie cukru może być nasilone, a objawy niskiej zawartości cukru zamaskowane. - Sympatykomimetyki (leki pobudzające czynność współczulnej części autonomicznego układu nerwowego). - Pochodne dihydropirydyny - blokery kanału wapniowego (leki stosowane w leczeniu nadciśnienia i choroby naczyń wieńcowych, takie jak amlodypina i felodypina). - Leki blokujące przewodnictwo nerwowo-mięśniowe (leki zmniejszające napięcie mięśni). - Pochodne ergotaminy (lek stosowany w migrenie). - Pewne leki przeciwbólowe (NLPZ - niesteroidowe leki przeciwzapalne), estrogeny (hormony) i kortykosteroidy (hormony nadnerczy), ponieważ w pewnych okolicznościach mogą osłabić przeciwnadciśnieniowe działanie karwedylolu. - Leki zawierające rezerpinę i inhibitory monoaminooksydazy (MAO), ponieważ mogą dodatkowo zmniejszyć częstość akcji serca. - Preparaty o działaniu rozszerzającym oskrzela, np. fenoterol, formoterol, salbutamol, terbutalina, salmeterol (leki wziewne rozszerzające oskrzela). Hypoten z jedzeniem, piciem i alkoholem Hypoten może nasilać działanie alkoholu. Ciąża i karmienie piersią Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza że może być w ciąży lub gdy planuje mieć dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku. Istnieje ryzyko uszkodzenia nienarodzonego dziecka. Dlatego karwedylol może być stosowany podczas ciąży tylko wtedy, gdy lekarz uzna to za niezbędne. Nie wiadomo czy karwedylol przenika do mleka kobiecego, w związku z tym nie powinien być zażywany w okresie karmienia piersią. Prowadzenie pojazdów i obsługa maszyn Na początku leczenia lub po zwiększeniu dawki, podczas zmiany leków lub łącznie z alkoholem mogą wystąpić zawroty głowy i zmęczenie. Nie wiadomo, czy karwedylol stosowany w prawidłowych dawkach zaburza zdolność do kierowania pojazdami lub do obsługi maszyn. Jeżeli podczas stosowania leku pacjent będzie odczuwać zawroty głowy lub osłabienie, należy unikać prowadzenia pojazdów i innych czynności wymagających wzmożonej czujności. 4(7) Pacjent musi osobiście podjąć decyzję, czy jest w stanie prowadzić pojazd mechaniczny lub wykonywać inne czynności wymagające wzmożonej czujności. Z uwagi na działanie leków, lub ich działania niepożądane, stosowanie leków jest jednym z czynników, które mogą osłabić zdolność do bezpiecznego wykonywania takich czynności. Opis tych działań znajduje się w innej części ulotki. Należy zapoznać się dokładnie z całą zawartością ulotki. Hypoten zawiera laktozę Ten lek zawiera laktozę. Jeśli u pacjenta stwierdzono nietolerancję niektórych cukrów, powinien skontaktować się z lekarzem przed zażyciem leku.

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią. Większość działań niepożądanych jest zależna od dawki i ustępuje po zmniejszeniu dawki lub przerwaniu leczenia. Niektóre działania niepożądane mogą wystąpić na początku leczenia i ustąpić samoistnie w trakcie dalszego leczenia. Należy przerwać stosowanie leku i natychmiast skontaktować się z lekarzem w przypadku wystąpienia któregokolwiek z następujących działań niepożądanych: - wolne lub nieregularne bicie serca, zawroty głowy, osłabienie lub trudności w oddychaniu (występujące częściej niż u 1 pacjenta na 10), - trudności w oddychaniu, astma (u pacjentów predysponowanych), obrzęk płuc (płyn w płucach) (występujące u maksymalnie 1 pacjenta na 10), - ból w klatce piersiowej (dusznica bolesna) (występujące u maksymalnie 1 pacjenta na 100), - reakcje alergiczne (występujące u maksymalnie 1 pacjenta na 10 000), - ciężkie reakcje skórne, w tym zmiany dotyczące skóry i błony śluzowej lub ciężkie uszkodzenie znacznego obszaru skóry (łuszczenie skóry) (występujące u maksymalnie 1 pacjenta na 10 000). Inne działania niepożądane: Bardzo częste (występujące częściej niż u 1 pacjenta na 10): - zawroty głowy (np. po szybkim wstawaniu), bole głowy, - niedociśnienie, - zmęczenie. Częste (występujące u maksymalnie 1 pacjenta na 10): - zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, infekcje górnych dróg oddechowych, infekcje przewodu moczowego, - anemia, - wzrost masy ciała, podwyższony poziom cholesterolu, podwyższony lub obniżony poziom glukozy we krwi u pacjentów chorych na cukrzycę, przeciążenie płynami, zatrzymanie płynów w organizmie, - depresja, stany depresyjne, - zaburzenia widzenia, suchość gałek ocznych, podrażnienie gałek ocznych, - nadciśnienie ortostatyczne (nagły spadek ciśnienia krwi w trakcie wstawania), zaburzenia krążenia obwodowego np. zimne dłonie i stopy, choroba naczyń obwodowych, - nudności, biegunka, wymioty, niestrawność, ból brzucha, - bóle kończyn, - niewydolność nerek, zaburzenia czynności nerek u pacjentów z twardnieniem tętniczym i(lub) upośledzona czynnością nerek, zaburzenia przy oddawaniu moczu, - obrzęk (opuchnięcie), ból. Niezbyt częste (występujące u maksymalnie 1 pacjenta na 100): - zaburzenia snu, - zawroty głowy, omdlenia, nietypowe samopoczucie, - reakcje skórne, wypadanie włosów, - impotencja. 6(7) Rzadkie (występujące u maksymalnie 1 pacjenta na 1 000): - mała liczba płytek krwi, - zatkany nos, - zatwardzenie. Bardzo rzadkie (występujące u maksymalnie 1 pacjenta na 10 000): - mała liczba białych krwinek, - suchość w ustach, - podwyższony poziom enzymów wątrobowych, - nietrzymanie moczu u kobiet. Zawroty głowy, omdlenia, bóle głowy i zmęczenie zwykle występują w stopniu łagodnymi na ogół występują na początku leczenia. Zgłaszanie działań niepożądanych Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi, farmaceucie lub pielęgniarce. Działania niepożądane można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, Al. Jerozolimskie 181 C, 02-222 Warszawa, Tel.: +48 22 49 21 301, Faks: + 48 22 49 21 309, e-mail: ndl@urpl.gov.pl Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu. Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat bezpieczeństwa stosowania leku.

Niewydolność serca należąca do klasy IV według klasyfikacji NYHA wymagająca dożylnego leczenia lekami inotropowymi. Przewlekła obturacyjna choroba płuc ze skurczem oskrzeli (patrz punkt 4.4). Klinicznie istotna niewydolność wątroby. Astma oskrzelowa. Blok przedsionkowo-komorowy stopnia drugiego lub trzeciego. Ciężka bradykardia (czynność serca <50/min). Wstrząs kardiogenny. Zespół chorego węzła zatokowego (w tym blok zatokowo-przedsionkowy). Ciężkie niedociśnienie (skurczowe ciśnienie krwi poniżej 85 mmHg). Nadwrażliwość na karwedyzol lub którąkolwiek substancję pomocniczą. Kwasica metaboliczna. Dławica Prinzmetala. Nieleczony guz chromochłonny nadnerczy. Ciężkie zaburzenia obwodowego krążenia tętniczego. Jednoczesne dożylne leczenie werapamilem lub diltiazemem (patrz punkt 4.5).

3(14) MINISTERSTWO ZDROWIA Departament Polityki Lekowej i Farmacji 00-952 Warszawa ul. Miodowa 15 Ostrzeżenia, która należy uwzględnić szczególnie przy leczeniu pacjentów z niewydolnością serca. Zasadniczo karwedylol powinien być podawany jako lek dodatkowy do leków moczopędnych, inhibitorów konwertazy angiotensyny (ACE), preparatów naparstnicy i (lub) leków rozszerzających naczynia. Leczenie karwedylolem można rozpocząć tylko wtedy, gdy pacjent jest leczony stałym konwencjonalnym leczeniem zasadniczym od co najmniej czterech tygodni. Pacjenci z niewyrównanymi zaburzeniami muszą zostać ustabilizowani. Pacjenci z ciężką niewydolnością serca, utratą elektrolitów i hipowolemią, w podeszłym wieku i pacjenci z niskim początkowym ciśnieniem krwi powinni być obserwowani przez około 2 godzin po podaniu pierwszej dawki lub po zwiększeniu dawki, z uwagi na możliwość wystąpienia niedociśnienia. Niedociśnienie spowodowane nadmiernym rozszerzeniem naczyń należy początkowo leczyć przez zmniejszenie dawki leku moczopędnego. Jeżeli objawy nie ustępują, można zmniejszyć dawkę podawanego inhibitora ACE. Następnie można też zmniejszyć dawkę lub czasowo przerwać leczenie karwedylolem. Nie należy zwiększać dawki karwedylołu do czasu opanowania objawów pogorszenia niewydolności serca czy rozszerzenia naczyń. Podczas leczenia karwedylolem pacjentów z niewydolnością serca i niskim ciśnieniem krwi (ciśnienie skurczowe < 100 mmHg), chorobą niedokrwienną serca i uogólnioną miażdżycą i (lub) z niewydolnością nerek, obserwowano przejściowe pogorszenie czynności nerek. U pacjentów z niewydolnością serca i tymi czynnikami ryzyka należy dokładnie kontrolować czynność nerek podczas stopniowego zwiększania dawki karwedylołu. Jeżeli dojdzie do istotnego pogorszenia czynności nerek, należy zmniejszyć dawkę karwedylołu lub przerwać leczenie. Podczas jednoczesnego leczenia karwedylolem i preparatem naparstnicy należy mieć na uwadze, że zarówno preparaty naparstnicy, jak i karwedylol wydłużają czas przewodzenia przedsionkowo-komorowego (patrz punkt 4.5). Inne ostrzeżenia dotyczące karwedylołu i ogólnie beta-blokerów. Pacjenci z przewlekłą obturacyjną chorobą płuc nie przyjmujący leków doustnych ani wziewnych nie powinni przyjmować karwedylołu, chyba że spodziewane korzyści przeważają nad potencjalnym ryzykiem związanym ze stosowaniem. W przypadku stosowania karwedylołu u takich pacjentów, należy ich dokładnie obserwować na początku leczenia i podczas stopniowego dostosowywania dawki. Jeżeli podczas leczenia u pacjenta wystąpią oznaki skurczu oskrzeli, dawka karwedylołu musi zostać zmniejszona. Karwedylol może maskować przedmiotowe i podmiotowe objawy ostrej hipoglikemii; u pacjentów z cukrzycą i niewydolnością serca podczas leczenia karwedylolem mogą niekiedy wystąpić trudności z utrzymywaniem odpowiedniego stężenia glukozy we krwi. Dlatego pacjenci z cukrzycą przyjmujący karwedylol wymagają dokładnej obserwacji z zastosowaniem regularnych pomiarów stężenia glukozy we krwi i w razie potrzeby, dostosowania dawki leków przeciwcukrzycowych (patrz punkt 4.5). Karwedylol może maskować przedmiotowe i podmiotowe objawy nadczynności tarczycy. Karwedylol może powodować bradykardię. Jeżeli dojdzie do zmniejszenia tętna poniżej 55/min i pojawiają się objawy bradykardii, należy zmniejszyć dawkę karwedylołu. 4(14) MINISTERSTWO ZDROWIA Departament Polityki Lekowej i Farmacji 00-952 Warszawa ul. Miodowa 15 Przy jednoczesnym stosowaniu karwedytolu z blokerami kanału wapniowego, takimi jak werapamil czy diltiazem, lub innymi lekami przeciwarytmicznymi, w szczególności amiodaronem, należy kontrolować ciśnienie krwi i zapis EKG pacjenta. Należy unikać jednoczesnego podawania dożylnego (patrz punkt 4.5). Cytyzynyę można stosować jednocześnie z karwedyolem tylko z zachowaniem ostrożności, bowiem może ona nasilić działanie karwedyolu (patrz punkt 4.5). Należy uprzedzić pacjentów noszących soczewki kontaktowe o możliwości zmniejszenia wydzielania łez. Należy zachować ostrożność podczas stosowania karwedyolu u pacjentów z ciężkimi reakcjami nadwrażliwości w wywiadzie oraz przechodzących leczenie odczulające, bowiem beta-blokery mogą nasilić zarówno wrażliwość na alergeny, jak i ciężkość reakcji anafylaktycznej. Należy zachować ostrożność podczas przepisywania beta-blokerów pacjentom z łuszczycą, bowiem może dojść do zaostrzenia objawów skórnych. Ponieważ karwedyol jest beta-blokerem rozszerzającym naczynia, zaostrzenie choroby naczyni obwodowych jest mniej prawdopodobne niż przy klasycznych beta-blokerach. Jednakże doświadczenie kliniczne dotyczące stosowania karwedyolu w tej grupie pacjentów jest bardzo ograniczone. To samo dotyczy pacjentów z zespołem Raynauda, lecz tu może dojść do zaostrzenia objawów. Pacjenci ze znanym słabym metabolizmem debrzochiny powinni być dokładnie obserwowani na początku leczenia (patrz punkt 5.2). Z uwagi na ograniczone doświadczenie kliniczne karwedyol nie powinien być podawany pacjentom z niestabilnym lub wtórnym nadciśnieniem tętniczym, niedociśnieniem ortostatycznym, ostrą zapalną chorobą serca, hemodynamicznie istotnym zwężeniem zastawki serca lub ujścia aorty/pnia płucnego, schyłkowym stadium choroby tętnic obwodowych oraz pacjentom leczonym jednocześnie agonistą receptora α1 lub α2. Z uwagi na ujemne działanie dromotropowe karwedyol należy stosować z ostrożnością u pacjentów z blokiem serca pierwszego stopnia. Beta-blokery zmniejszają ryzyko wystąpienia zaburzeń rytmu serca podczas znieczulenia, jednakże równocześnie mogą zwiększyć ryzyko niedociśnienia. W związku z tym należy zachować ostrożność podczas stosowania pewnych leków znieczulających. Niedawne badania sugerują jednak korzystne działanie beta-blokerów na spadek okołoperacyjnej śmiertelności z przyczyn sercowych i liczby powikłań sercowo-naczyniowych. Podobnie jak w przypadku innych beta-blokerów, leczenie karwedyolem nie powinno być nagle przerwane. Odnosi się to szczególnie do pacjentów z chorobą niedokrwienną serca. Leczenie karwedyolem powinno być odstawiane stopniowo w ciągu dwóch tygodni, np. przez zmniejszanie dawki o połowę co trzy dni. W razie potrzeby, w tym samym czasie należy rozpocząć leczenie zastępcze, aby zapobiec zaostrzeniu dławicy piersiowej. Produkt leczniczy zawiera laktozę. Pacjenci z rzadkimi zaburzeniami dziedzicznymi, takimi jak nietolerancja galaktozy, niedobór laktazy typu Lapp lub zespół złego wchłaniania glukozy i galaktozy nie powinni zażywać tego leku.

5(14) MINISTERSTWO ZDROWIA Departament Polityki Lekowej i Farmacji 00-952 Warszawa ul. Miodowa 15 Leki przeciwarytmiczne. Obserwowano pojedyncze przypadki zaburzenia przewodnictwa, rzadko z zaburzeniami hemodynamicznymi, u pacjentów przyjmujących karwedytol i (doustnie) diltiazem, werapamil i (lub) amiodaron. Podobnie jak w przypadku innych beta- blokerów, przy jednoczesnym stosowaniu karwedytolu z blokerami kanału wapniowego, jak werapamil czy diltiazem, należy dokładnie monitorować ciśnienie krwi i EKG pacjenta z uwagi na zwiększone ryzyko zaburzeń przewodzenia przedsionkowo-komorowego lub niewydolności serca (działanie synergistyczne). Należy również wdrożyć dokładną obserwację podczas jednoczesnego stosowania karwedytolu i któregokolwiek z leków przeciwarytmicznych klasy I lub amiodaronu (doustnie). Zgłaszano występowanie bradykardii, zatrzymanie akcji serca i migotanie komór bezpośrednio po rozpoczęciu leczenia beta-blokerem pacjentów przyjmujących amiodaron. Istnieje ryzyko wystąpienia niewydolności serca w przypadku jednoczesnego dożylnego podawania leków przeciwarytmicznych klasy Ia lub Ic. Jednoczesne podawanie reserpiny, guanetydyny, metylodopy, guanfacyny i inhibitorów monoaminooksydazy (z wyjątkiem inhibitorów MAO-B) może prowadzić do dodatkowego zmniejszenia częstości akcji serca. Zaleca się monitorowanie parametrów czynności życiowych. Pochodne dihydropirydyny. Jednoczesne podawanie pochodnych dihydropirydyny i karwedytolu powinno być prowadzone pod ścisłą obserwacją w związku ze zgłaszanymi przypadkami niewydolności serca i ciężkiego niedociśnienia. Azotany. Nasilenie działania hipotensyjnego. Glikozydy nasercowe. U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym przyjmujących jednocześnie karwedytol i digoksynę zaobserwowano wzrost stężenia digoksyny w stanie równowagi o około 16% a digitoksyny o około 13%. Zaleca się monitorowanie stężenia digoksyny w osoczu podczas rozpoczynania i przerwania leczenia oraz podczas dostosowywania dawki karwedytolu. Inne leki przeciwnadciśnieniowe. Karwedytol może nasilić działanie innych jednocześnie stosowanych leków przeciwnadciśnieniowych (np. antagoniści receptora α₁) i leków o ubocznym działaniu obniżającym ciśnienie, jak barbiturany, pochodne fenotiazyny, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, leki rozszerzające naczynia, oraz alkoholu. Cyklosporyna. Jednoczesne podawanie karwedytolu zwiększa stężenie cyklosporyny w osoczu; zaleca się dokładne kontrolowanie stężenia cyklosporyny. Leki przeciwcukrzycowe włącznie z insuliną. Hipoglikemiczne działanie insuliny i doustnych leków przeciwcukrzycowych może być nasilone. Objawy hipoglikemii mogą być maskowane. Zaleca się dokładne kontrolowanie stężenia glukozy we krwi u pacjentów z cukrzycą. Klonidyna. W przypadku zakończenia leczenia karwedytolem i klonidyną, karwedytol należy odstawić na kilka dni przed stopniowym zmniejszaniem dawki klonidyny. Wziewne środki znieczulające. Należy zwrócić uwagę na możliwe synergistyczne działanie inotropowe ujemne i hipotensyjne karwedytolu i leków znieczulających podczas znieczulenia. MINISTERSTWO ZDROWIA Departament Polityki Lekowej i Farmacji 00-952 Warszawa ul. Miodowa 15 6(14) Niesteryoidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), estrogeny i kortykosteroidy. Przeciwnadciśnieniowe działanie karwedylołu jest osłabione przez zatrzymanie wody i sodu w ustroju. Leki indukujące lub hamujące enzymy cytochromu P450. Pacjenci przyjmujący leki indukujące (np. ryfampicyna i barbiturany) lub hamujące (np. cymetydyna, ketokonazol, fluoksetyna, haloperidol, werapamil, erytromycyna) enzymy cytochromu P450 wymagają dokładnego kontrolowania podczas jednoczesnego leczenia karwedylolem, bowiem stężenie karwedylołu może być odpowiednio zmniejszone przez leki indukujące i zwiększone przez leki hamujące te enzymy. Sympatykomimetyki o działaniu alfa-sympatykomimetycznymi beta-sympatykomimetycznym. Ryzyko nadciśnienia tętniczego i nadmiernej bradykardii. Ergotamina. Nasilenie działania zwężającego naczynia. Leki blokujące przewodnictwo nerwowo-mięśniowe. Nasilenie blokady nerwowo-mięśniowej. **4.6 Ciąża i laktacja** Nie zaleca się stosowania karwedylołu podczas ciąży lub laktacji. Karwedytol nie wykazał żadnego działania teratogennego w badaniach rozrodu u zwierząt, lecz brak jest wystarczających dowodów klinicznych bezpieczeństwa jego stosowania u kobiet w ciąży (patrz punkt 5.3). Beta-blokery zmniejszają perfuzję łożyskową, co może doprowadzić do obumarcia płodu w macicy oraz niewczesnych i przedwczesnych porodów. Ponadto mogą wystąpić działania niepożądane (zwłaszcza hipoglikemia, bradykardia, upośledzenie czynności oddechowej i hipotermia) u płodu lub noworodka. Istnieje podwyższone ryzyko powikłań sercowych i płucnych noworodka w okresie poporodowym. Karwedytol nie powinien być stosowany u kobiet w ciąży, chyba że oczekiwane korzyści dla matki przeważają nad potencjalnym zagrożeniem dla płodu/noworodka. Leczenie powinno być przerwane na 2-3 dni przed oczekiwanym terminem porodu. Jeżeli nie jest to możliwe, noworodek musi być monitorowany przez pierwsze 2-3 dni życia. Karwedytol ma właściwości lipofilne, a zgodnie z wynikami badań na karmiących samicach zwierząt karwedytol i jego metabolity przenikają do mleka. Dlatego matki przyjmujące karwedytol nie powinny karmić piersią. **4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu** U niektórych pacjentów może dojść do zmniejszenia czujności, zwłaszcza na początku leczenia lub podczas dostosowywania dawki. Nie stwierdzono, aby w warunkach dobrej kontroli leczenia karwedytol powodował zmniejszenie zdolności prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych. **4.8 Działania niepożądane** Działania niepożądane występują przeważnie na początku leczenia. 7(14) MINISTERSTWO ZDROWIA Departament Polityki Lekowej i Farmacji 00-952 Warszawa ul. Miodowa 15 Częstość występowania działań niepożądanych nie zależy od dawki, z wyjątkiem zawrotów głowy, zaburzeń widzenia, bradykardii i pogorszenia niewydolności serca. Obserwowany w badaniach klinicznych profil działań niepożądanych u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i dławicą piersiową jest podobny do obserwowanego u pacjentów z niewydolnością serca. Jednakże częstość występowania zdarzeń niepożądanych u pacjentów z nadciśnieniem i dławicą piersiową jest mniejsza. Bardzo często (≥ 1/10) Często (≥ 1/100 do < 1/10) Niezbyt często (≥ 1/1 000 do < 1/100) Rzadko (≥ 1/10 000 do < 1/1000) Bardzo rzadko (< 1/10 000), nieznana (częstość nie może zostać określona na podstawie dostępnych danych) | | Bardzo często | Często | Rzadko | Bardzo rzadko | |---|---|---|---|---| | Zaburzenia krwi i układu chłonnego | | | Łagodna małopłytkowość² Leukopenia | | | Zaburzenia metabolizmu i odżywiania | Hiperglikemia (u pacjentów z cukrzycą)⁴ Hipervolemia Zatrzymanie płynów | Hipercholesterolemia | Obrzęk obwodowy¹ | | | Zaburzenia psychiczne | | | Zaburzenia snu Depresja | | | Zaburzenia układu nerwowego | Zawroty głowy² Ból głowy | | Omdlenie Parestezja | | | Zaburzenia oka | Zmniejszone wytwarzanie łez | | | Zaburzenia widzenia¹ Podrażnienie oka | | Zaburzenia serca | Obrzęk stóp Bradykardia | | Osłabienie kurczliwości serca (w okresie dostosowywania dawki) Pogorszenie niewydolności serca | Blok przedsionkowo-komorowy Dławica piersiowa | | Zaburzenia naczyń | Niedociśnienie ortostatyczne | | Niewydolność krążenia obwodowego | Zaostrzenie objawów u pacjentów cierpiących na chromanie przestankowe lub zespół Raynauda | | Zaburzenia oddechowe, klatki | | Duszność astmatyczna (u podatnych | Niedrożność nosa | | 8(14) MINISTERSTWO ZDROWIA Departament Polityki Lekowej i Farmacji 00-952 Warszawa ul. Miodowa 15 | piersiowej i | | pacjentów) | | | | --- | --- | --- | --- | --- | | śródpierśia | | | | | | Zaburzenia | | Nudności¹ | Zaparcie³ | Suchość błony | | żołądka i jelit | | Biegunka¹ | Wymioty¹ | śluzowej jamy | | | | Bóle brzucha | | ustnej | | Zaburzenia | | | Podwyższone | | | wątroby i | | | stężenie | | | dróg | | | transaminaz w | | | żółciowych | | | surowicy | | | Zaburzenia | | | Różnego typu | | | skóry i tkanki | | | reakcje skórne, np. | | | podskórnej | | | osutka alergiczna, | | | | | | pokrzywka, świąd, | | | | | | reakcje podobne do | | | | | | liszaja płaskiego, | | | | | | łuszczyca lub | | | | | | zaostrzenie się | | | | | | istniejących zmian | | | | | | łuszczycowych | | | Zaburzenia | | | | | | mięśniowo- | Bóle kończyn | | | | | szkieletowe, | | | | | | tkanki łącznej | | | | | | i kości | | | | | | Zaburzenia | | | Pogorszenie | | | nerek i dróg | | | czynności nerek | | | moczowych | | | Uposledzenie | | | | | | czynności nerek | | | | | | Ostra | Trudności w | | | | | niewydolność | oddawaniu moczu | | | | | nerek (głównie u | | | | | | pacjentów z | | | | | | uogólnioną | | | | | | miażdżycą i (lub) | | | | | | zaburzeniami | | | | | | czynności nerek) | | | Zaburzenia | Obrzęk | | | Impotencja | | układu | narządów | | | | | rozrodczego i | płciowych | | | | | piersi | | | | | | Zaburzenia | Obrzęk | | | | | ogólne i stany | Zmęczenie | | | | | w miejscu | | | | | | podania | | | | | 9(14) MINISTERSTWO ZDROWIA Departament Polityki Lekowej i Farmacji 00-952 Warszawa ul. Miodowa 15 1 W badaniach klinicznych u pacjentów z niewydolnością serca częstość występowania tego działania niepożądanego wynosiła „bardzo często”. 2 W badaniach klinicznych u pacjentów z niewydolnością serca częstość występowania tego działania niepożądanego wynosiła „często". 3 W badaniach klinicznych u pacjentów z niewydolnością serca częstość występowania tego działania niepożądanego wynosiła „niezbyt często". 4 W szczególności, niselektywne beta-blokery mogą spowodować ujawnienie utajonej cukrzycy, zaostrzenie objawów jawnej cukrzycy i zakłócenie kontroli stężenia glukozy we krwi. Także podczas leczenia karwedylem mogą wystąpić, choć niezbyt często, łagodne zaburzenia równowagi stężenia glukozy (patrz też punkt 4.4).