Midanium
Dane pochodzą z oficjalnych ulotek i ChPL. Zostały wyodrębnione automatycznie (częściowo z użyciem AI), więc treści mogą być niepełne, przybliżone lub błędne. Wiążący jest zawsze oryginalny dokument. Brak informacji w serwisie nie oznacza, że jej nie ma. To nie jest porada medyczna, ranking ani polecenie leku: o wyborze i dawkowaniu decyduje lekarz lub farmaceuta. Nie odstawiaj leków na własną rękę. W razie nagłego, ciężkiego objawu dzwoń pod 112.
- Podmiot odpowiedzialny
- Zakłady Farmaceutyczne POLPHARMA S.A.
- Substancje czynne
- Midazolamum: 1 mg, 5 mg
- Stan bazy na dzień
- 2026-10-22
Dostępne moce i opakowania · 2 pozycje
| Nazwa | Postać | Opakowania | Dostępność |
|---|---|---|---|
| Midanium 1 mg | Roztwór do wstrzykiwań | 10 amp. 5 ml | na receptę (Rx) |
| Midanium 5 mg | Roztwór do wstrzykiwań | 5 amp. 3 ml, 5 amp. 10 ml, 10 amp. 1 ml | na receptę (Rx) |
Zamienniki: ta sama substancja, inna moc lub postać · 10 leków
Wspólna lista dla wszystkich mocy na tej stronie (kolejność alfabetyczna według nazwy, to nie jest ranking); produkty o tej samej mocy i grupie postaci są wymienione przy odpowiedniej mocy powyżej.
Zamiennik nie oznacza, że lek można zmienić bez konsultacji: decyzję podejmuje lekarz lub farmaceuta.
Stany, przy których zwykle stosuje się tę grupę leków
Kiedy nie stosować (wg ChPL 4.3) wyodrębnione automatycznie
- Nadwrażliwość na benzodiazepiny lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1 Stosowanie leku w sedacji z zachowaniem świadomości u pacjentów z ciężką niewydolnością oddechową lub ostrą depresją oddechową
Dokumenty: wspólne dla wszystkich mocy
Dotyczy wszystkich mocy: te bloki mają dla każdej mocy ten sam zapis w dokumentach, więc są pokazane raz. Linki do plików ulotki i ChPL każdej mocy są w tabeli „Dostępne moce i opakowania”.
Dane z dokumentów wyodrębnione automatycznie
- Przechowywanie
- nie zamrażać
- Termin ważności
- 3 lata (opakowanie nieotwarte)
- 24 godziny (po sporządzeniu)
- 24 godzin (po sporządzeniu)
- Substancje pomocnicze
- Sodu chlorek; Disodu edetynian; Kwas solny 10%; Sodu wodorotlenek 10% lub kwas solny 10% (do ustalenia pH); Woda do wstrzykiwań źródło: ChPL, pkt 6.1
- Opakowanie i akcesoria
- opakowanie bezpośrednie: ampułka
- Wygląd
- bezbarwny
Midanium, 1 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań to bezbarwny, przezroczysty płyn. W tekturowym pudełku znajduje się 10 ampułek z bezbarwnego szkła po 5 ml. Midanium, 5 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań to bezbarwny lub jasnożółty, przezroczysty płyn. W tekturowym pudełku znajduje się 10 ampułek z bezbarwnego szkła po 1 ml lub 5 ampułek z bezbarwnego szkła po 3 ml lub 5 ampułek z bezbarwnego szkła po 10 ml. źródło: Ulotka, pkt 6, ChPL, pkt 3
- bezbarwny
- Prowadzenie pojazdów i obsługa maszyn
- dokument: możliwy wpływ lub zalecana ostrożność źródło: „Uspokojenie, niepamięć, zaburzenie uwagi, zaburzenie czynności mięśni mogą w sposób niekorzystny wpływać na prowadzenie pojazdów i obsługę maszyn. Przed zastosowaniem midazolamu, pacjent powinien być ostrzeżony, aby nie wykonywał tych czynności do czasu całkowitego powrotu do sprawności. Lekarz powinien zdecydować, kiedy to może nastąpić. Zaleca się, aby po zabiegu pacjent powrócił do domu w towarzystwie opiekuna.” · ChPL, pkt 4.7
- Działania niepożądane
50 pozycji wyodrębnione przez model AI
- częstość nieznana: Nadwrażliwość; obrzęk naczynioruchowy; wstrząs anafilaktyczny; Stan splątania; euforia; omamy; pobudzenie; wrogość; reakcje wściekłości; agresywność; napady pobudzenia; fizyczne uzależnienie i objawy odstawienne; nadużywanie; Ruchy mimowolne (w tym klonicznotoniczne drgawki i drżenie mięśniowe); nadmierna aktywność; sedacja (przedłużająca się i pooperacyjna); obniżony poziom czuwania; senność; ból głowy; zawroty głowy; ataksja; niepamięć następcza; drgawki; drgawki jako objawy odstawienia; Zatrzymanie akcji serca; bradykardia; zespół Kounisa; Niedociśnienie tętnicze; rozszerzenie naczyń krwionośnych; zakrzepowe zapalenie żył; zakrzepica; Depresja oddechowa; bezdech; zatrzymanie oddychania; duszność; kurcz krtani; czkawka; Nudności; wymioty; zaparcia; suchość błony śluzowej jamy ustnej; Wysypka skórna; pokrzywka; świąd; Zmęczenie; rumień w miejscu podania; ból w miejscu podania; Upadki; złamania; Akty przemocy
Ten układ ChPL nie dał się odczytać regułami, więc listę wyodrębnił model językowy (AI) z punktu 4.8; może być niepełna lub błędna, a częstość podano tylko tam, gdzie tekst ją zawiera. Sprawdź w ChPL.
źródło: ChPL, pkt 4.8
Dawkowanie wg dokumentu wyodrębnione automatycznie
- Wiek i masa ciała
-
- nie zaleca się poniżej 6 miesięcy
„Dlatego nie zaleca się podawania midazolamu w celu osiągnięcia sedacji u dzieci poniżej 6 miesięcy.” - nie zaleca się poniżej 15 kg
„Dzieciom o masie ciała poniżej 15 kg nie zaleca się podawania roztworu midazolamu w stężeniu wyższym niż 1 mg/ml.” - nie zaleca się poniżej 6 miesięcy (niemowlęta)
„Nie zaleca się stosowania dawek nasycających u wcześniaków, noworodków i niemowląt w wieku poniżej 6 miesięcy.” - nie zaleca się poniżej 15 kg (niemowlęta, dzieci)
„Nie zaleca się stosowania roztworu midazolamu w stężeniu większym niż 1 mg/ml u wcześniaków, noworodków i dzieci o masie ciała poniżej 15 kg.”
- nie zaleca się poniżej 6 miesięcy
- Dawkowanie wg grup (cytat)
-
- Dzieci: „Dzieci Sedacja z zachowaniem świadomości”
- (początek fragmentu; dalszy ciąg w dokumencie)
Dorośli
„Dorośli Dożylnie midazolam należy podawać powoli, z szybkością około 1 mg na 30 sekund. U osób poniżej 60 lat dawka początkowa to 2 mg do 2,5 mg podana od 5 do 10 minut przed rozpoczęciem zabiegu. W razie konieczności można podać dodatkowe dawki po 1 mg. Średnia dawka całkowita mieści się w przedziale od 3,5 mg do 7,5 mg. Zazwyczaj nie jest konieczne podanie dawki całkowitej większej niż 5 mg. U osób powyżej 60 lat, osłabionych lub przewlekle chorych, dawkę początkową podawaną od 5 do 10 minut przed rozpoczęciem zabiegu, należy zmniejszyć do 0,5-1 mg. W razie potrzeby można podać dodatkowe dawki po 0,5 mg do 1 mg.” Dzieci
„Dzieci Dożylnie: dawki midazolamu należy zwiększać powoli, do osiągnięcia pożądanego klinicznego efektu. Dawka początkowa midazolamu powinna być podana w ciągu 2 do 3 minut. Przed rozpoczęciem zabiegu lub powtórzeniem dawki należy odczekać 2 do 5 minut, aby ocenić działanie uspokajające. Jeśli wymagana jest głębsza sedacja, należy kontynuować podawanie małych dawek, do osiągnięcia właściwego poziomu uspokojenia.”Dzieci od 6 miesięcy do 5 lat
„Dzieci od 6 miesięcy do 5 lat: dawka początkowa 0,05 mg/kg mc. do 0,1 mg/kg mc. Dla uzyskania zamierzonego efektu może być konieczne podanie do 0,6 mg/kg mc., jednak nie należy przekraczać dawki całkowitej 6 mg. Po podaniu większych dawek midazolamu wzrasta ryzyko hipowentylacji i przedłużenia się sedacji.”- Dzieci od 6 do 12 lat: „Dzieci od 6 do 12 lat: dawka początkowa 0,025 mg/kg mc. do 0,05 mg/kg mc. Może być konieczne zastosowanie dawki całkowitej do 0,4 mg/kg mc; maksymalnie do 10 mg. Po podaniu większych dawek midazolamu wzrasta ryzyko hipowentylacji i przedłużenia się sedacji.”
- Dzieci od 12 do 16 lat: „Dzieci od 12 do 16 lat: dawkowanie jak u dorosłych.”
Dorośli
„Dorośli W celu osiągnięcia sedacji przedoperacyjnej i niepamięci dotyczącej okresu przedoperacyjnego, osobom zaliczonym do I i II grupy według klasyfikacji ASA oraz pacjentom poniżej 60 lat zaleca się podanie dożylne dawki 1-2 mg, którą można powtarzać w zależności od potrzeb, lub domięśniowe 0,07 mg/kg mc. do 0,1 mg/kg mc. midazolamu. U osób powyżej 60 lat, osłabionych, przewlekle chorych dawkę należy zmniejszyć i dostosować do indywidualnego stanu pacjenta. - Wstrzyknięcie dożylne: zalecana dawka początkowa 0,5 mg; jeżeli zachodzi konieczność, dawkę można powoli zwiększać.”- Noworodki i dzieci poniżej 6 miesięcy: „Noworodki i dzieci poniżej 6 miesięcy Nie zaleca się stosowania produktu u dzieci poniżej 6 miesięcy, ponieważ dane dotyczące stosowania są ograniczone.”
Dzieci powyżej 6 miesięcy
„Dzieci powyżej 6 miesięcy Doodbytniczo: całkowita dawka midazolamu, zwykle mieszcząca się w zakresie od 0,3 mg/kg mc. do 0,5 mg/kg mc. powinna być podana od 15 do 30 minut przed wprowadzeniem do znieczulenia. Podanie doodbytnicze powinno być wykonane z użyciem strzykawki z założonym plastikowym aplikatorem. Jeśli objętość przeznaczona do podania jest mała, można dodać wody do całkowitej objętości 10 ml. Domięśniowo: ponieważ podanie tą drogą jest bolesne, należy je ograniczyć tylko do sytuacji wyjątkowych. Zaleca się podawanie doodbytnicze. Skuteczne i bezpieczne dawki podawane domięśniowo mieszczą się w zakresie od 0,08 mg/kg mc. do 0,2 mg/kg mc.”- (początek fragmentu; dalszy ciąg w dokumencie)
Dorośli
„Dorośli Jeśli midazolam jest stosowany w celu wprowadzenia do znieczulenia przed podaniem innych środków znieczulających, indywidualne reakcje pacjentów na lek mogą być różne. Dawkę należy podawać stopniowo do osiągnięcia zamierzonego efektu, biorąc pod uwagę wiek i stan pacjenta. Jeśli midazolam jest podawany przed innymi lekami dożylnymi lub środkami do inhalacji stosowanymi do wprowadzenia do znieczulenia lub razem z tymi lekami, zazwyczaj stosowaną dawkę początkową każdego ze środków należy znacząco zmniejszyć, niekiedy aż do 25% zwykle stosowanej dawki początkowej. Pożądany efekt znieczulenia osiąga się podając lek stopniowo.” Dorośli
„Dorośli Midazolam można podawać jako składnik o działaniu sedacyjnym w znieczuleniu złożonym w postaci powtarzanych małych podawanych dożylnie dawek (0,03 mg/kg mc. do 0,1 mg/kg mc.) lub wlewu dożylnego (0,03 mg/kg mc./h do 0,1 mg/kg mc./h) zazwyczaj w skojarzeniu z lekami przeciwbólowymi. Dawki i przerwy pomiędzy podaniem kolejnych dawek zależą od indywidualnej reakcji pacjenta. U pacjentów powyżej 60 lat, osłabionych i przewlekle chorych należy stosować mniejsze dawki podtrzymujące.”Dorośli
„Dorośli Dożylna dawka nasycająca: 0,03 mg/kg mc. do 0,3 mg/kg mc. midazolamu podawana powoli, w kolejnych wstrzyknięciach. Każde pojedyncze wstrzyknięcie w ilości 1 mg do 2,5 mg powinno być podawane przez 20 do 30 sekund, z zachowaniem 2-minutowej przerwy między kolejnymi wstrzyknięciami. W przypadku pacjentów z hipowolemią, skurczem naczyń krwionośnych lub hipotermią dawkę nasycającą należy zmniejszyć lub pominąć. Jeśli midazolam jest podawany z silnie działającymi lekami przeciwbólowymi, leki te powinny być podane w pierwszej kolejności, aby bezpiecznie dostosować uspokajające działanie midazolamu w zależności od nasilenia sedacji wywołanej lekiem przeciwbólowym.”- (początek fragmentu; dalszy ciąg w dokumencie)
Noworodki i niemowlęta do 6 miesięcy
„Noworodki i niemowlęta do 6 miesięcy Midazolam należy podawać w ciągłym wlewie dożylnym, rozpoczynając od 0,03 mg/kg mc./h (0,5 •g/kg mc./min) u noworodków w wieku płodowym poniżej 32 tygodni lub 0,06 mg/kg mc./h (1 •g/kg mc./min) u noworodków w wieku płodowym powyżej 32 tygodni i niemowląt do 6 miesięcy. Nie zaleca się stosowania dawek nasycających u wcześniaków, noworodków i niemowląt w wieku poniżej 6 miesięcy. Lek należy podawać we wlewie, przez pierwsze kilka godzin szybszym, w celu osiągnięcia stężenia terapeutycznego w osoczu.” Dzieci powyżej 6 miesięcy
„Dzieci powyżej 6 miesięcy U dzieci powyżej 6 miesięcy, zaintubowanych i sztucznie wentylowanych, dawkę nasycającą: 0,05 mg/kg mc. do 0,2 mg/kg mc. należy podawać dożylnie, powoli przez 2 do 3 minut do osiągnięcia pożądanego klinicznego efektu. Midazolamu nie należy podawać w szybkim wstrzyknięciu dożylnym. Po dawce nasycającej podaje się ciągły wlew dożylny od 0,06 mg/kg mc./h do 0,12 mg/kg mc./h (1 do 2 •g/kg mc./min). Szybkość wlewu można zwiększać lub zmniejszać w zależności od potrzeby (zazwyczaj o 25% początkowej lub późniejszej szybkości) lub podawać dożylnie dawki dodatkowe midazolamu, aby zwiększyć lub podtrzymać działanie leku na pożądanym poziomie.”- Dzieci i młodzież: „Dzieci i młodzież Patrz powyżej oraz poniżej - pkt 4.4”
- dawkowanie: „Doodbytniczo: całkowita dawka midazolamu wynosi zwykle od 0,3 mg/kg mc. do 0,5 mg/kg mc., podana jednorazowo.”
- dawkowanie: „Domięśniowo: dawki mieszczą się w zakresie od 0,05 mg/kg mc. do 0,15 mg/kg mc.”
- dawkowanie: „Pacjenci poniżej 60 lat poddani premedykacji: zazwyczaj stosowana dawka dożylna to 0,15 mg/kg mc. do 0,2 mg/kg mc.”
- dawkowanie: „Pacjenci w wieku poniżej 60 lat bez premedykacji - dawka powinna być większa (dożylnie 0,3 mg/kg mc. do 0,35 mg/kg mc.).”
- dawkowanie: „W przypadkach opornych, można podać w celu osiągnięcia indukcji do 0,6 mg/kg mc. midazolamu, ale po tak dużych dawkach wybudzanie może być przedłużone.”
- dawkowanie: „Pacjenci powyżej 60 lat poddani premedykacji, osłabieni lub przewlekle chorzy: dawkę należy znacząco zmniejszyć, np. do 0,05 – 0,15 mg/kg mc. podawać dożylnie przez 20-30 sekund i poczekać”
- dawkowanie: „Pacjenci bez premedykacji w wieku powyżej 60 lat: wymagają zazwyczaj zastosowania większej dawki midazolamu do wprowadzenia do znieczulenia – zaleca się dawkę początkową 0,15 mg/kg mc. do 0,3 mg/kg mc.”
- dawkowanie: „Pacjenci z ciężkimi chorobami układowymi lub osłabieni, u których nie stosowano premedykacji, wymagają zazwyczaj zastosowania mniejszej dawki midazolamu - zwykle wystarcza dawka 0,15 mg/kg mc. do 0,25 mg/kg mc.”
- dawkowanie: „Dożylna dawka podtrzymująca: 0,03 mg/kg mc./h do 0,2 mg/kg mc./h”
- Grupy szczególne (cytat)
-
- źródło: ChPL, pkt 4.2
Zaburzenia czynności nerek
„Zaburzenia czynności nerek U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <10 ml/min) farmakokinetyka niezwiązanego midazolamu po podaniu dożylnym pojedynczej dawki jest podobna do odnotowywanej u zdrowych ochotników. Jednak po długotrwałym wlewie w oddziałach intensywnej opieki medycznej średni czas działania sedacyjnego u pacjentów z niewydolnością nerek był znacznie dłuższy, najprawdopodobniej ze względu na kumulację glukuronidu α-hydroksymidazolamu. Nie ma danych dotyczących pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny poniżej 30 ml/min) otrzymujących midazolam w celu wprowadzenia do znieczulenia ogólnego.” - źródło: ChPL, pkt 4.2
Zaburzenia czynności wątroby
„Zaburzenia czynności wątroby Zaburzenia czynności wątroby zmniejszają klirens midazolamu podanego dożylnie ze zwiększeniem końcowego okresu półtrwania. Dlatego działanie kliniczne może być silniejsze i wydłużone. W takim przypadku dawkę midazolamu należy zmniejszyć oraz monitorować czynności życiowe pacjenta (patrz pkt 4.4).” - (początek fragmentu; dalszy ciąg w dokumencie) źródło: ChPL, pkt 4.6
Ciąża
„Ciąża Nie ma wystarczających danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania midazolamu w okresie ciąży. Badania przeprowadzone na zwierzętach nie wykazały działania teratogennego, ale obserwowano toksyczny wpływ midazolamu na płód, podobnie jak w przypadku innych benzodiazepin. Nie ma danych dotyczących wpływu midazolamu na pierwsze dwa trymestry ciąży.” - Karmienie piersią: „Karmienie piersią Midazolam przenika do mleka ludzkiego w małych ilościach. Kobietom karmiącym należy zalecić, aby nie karmiły piersią przez 24 godziny po podaniu midazolamu.” źródło: ChPL, pkt 4.6
- Jedzenie, napoje i alkohol (cytat)
-
- alkohol: „Ryzyko uzależnienia wzrasta ze zwiększaniem dawki i wydłużaniem czasu trwania leczenia; ryzyko to jest także większe u osób z nadużywaniem alkoholu lub uzależnieniem od leków w wywiadzie (patrz pkt” źródło: ChPL, pkt 4.4
- alkohol: „Jednoczesne picie alkoholu / stosowanie leków działających depresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy” źródło: ChPL, pkt 4.4
- alkohol: „Należy unikać jednoczesnego picia alkoholu i (lub) stosowania leków działających depresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy, ponieważ może to nasilić działanie midazolamu, w tym wywołać ciężką sedację lub ciężką depresję oddechową (patrz pkt 4.5).” źródło: ChPL, pkt 4.4
- alkohol: „Uzależnienie od alkoholu lub leków w wywiadzie” źródło: ChPL, pkt 4.4
- alkohol: „Należy unikać stosowania midazolamu, podobnie jak innych benzodiazepin u pacjentów z uzależnieniem od alkoholu lub leków w wywiadzie.” źródło: ChPL, pkt 4.4
- alkohol: „Podczas jednoczesnego podawania midazolamu z innymi środkami działającymi sedatywnie/nasennie i działającymi hamująco na ośrodkowy układ nerwowy, w tym alkoholu, może wystąpić nasilona sedacja oraz depresja oddechowa.” źródło: ChPL, pkt 4.5
- alkohol: „Alkohol znacząco nasila działanie uspokajające midazolamu.” źródło: ChPL, pkt 4.5
- alkohol: „Spożywanie alkoholu przez osoby, u których zastosowano midazolam jest przeciwwskazane (patrz pkt 4.4).” źródło: ChPL, pkt 4.5
Tabele z dokumentów wyodrębnione automatycznie
| Wskazanie | Dorośli poniżej 60 lat | Dorośli 60 lat i powyżej, osłabieni lub przewlekle chorzy | Dzieci |
|---|---|---|---|
| Sedacja z zachowaniem świadomości | Dożylnie: Dawka początkowa: 2 – 2,5 mg Dawki dodatkowe: 1 mg Dawka całkowita: 3,5 – 7,5 mg | Dożylnie: Dawka początkowa: 0,5 – 1 mg Dawki dodatkowe: 0,5 – 1 mg Dawka całkowita: <3,5 mg | Dożylnie, od 6 miesięcy do 5 lat: Dawka początkowa: 0,05 – 0,1 mg/kg mc. Dawka całkowita: <6 mg Dożylnie, 6 lat - 12 lat: Dawka początkowa: 0,025 –-0,05 mg/kg mc. Dawka całkowita: <10 mg Doodbytniczo, powyżej 6 miesięcy: 0,3 – 0,5 mg/kg mc. Domięśniowo, 1 - 15 lat: 0,05 – 0,15 mg/kg mc. |
| Premedykacja przed wprowadzeniem do znieczulenia ogólnego | Domięśniowo: 0,07 – 0,1 mg/kg mc. Dożylnie: 1-2 mg; dawkę można powtarzać | Domięśniowo: 0,025 – 0,05 mg/kg mc. Dożylnie: Dawka początkowa: 0,5 mg; jeżeli zachodzi konieczność, dawkę można powoli zwiększać. | Doodbytniczo, powyżej 6 miesięcy: 0,3 – 0,5 mg/kg mc. Domięśniowo, 1 - 15 lat: 0,08 – 0,2 mg/kg mc. |
| Wprowadzenie do znieczulenia ogólnego | Dożylnie: 0,15 – 0,2 mg/kg mc. (0,3 – 0,35 bez premedykacji) | Dożylnie: 0,05 – 0,15 mg/kg mc. (0,15 – 0,3 bez premedykacji) | |
| Jako składnik o działaniu sedacyjnym w znieczuleniu złożonym | Dożylnie: Dawki powtarzane: 0,03 – 0,1 mg/kg mc. lub wlew ciągły 0,03 – 0,1 mg/kg mc./h | Dożylnie: Dawki mniejsze niż zalecane dorosłym poniżej 60 lat | |
| Sedacja w oddziałach intensywnej opieki medycznej | Dożylnie: Dawka nasycająca: 0,03 – 0,3 mg/kg mc. podawana po 1-2,5 mg. Dawka podtrzymująca: 0,03 – 0,2 mg/kg mc./h | Dożylnie: Dawka nasycająca: 0,03 – 0,3 mg/kg mc. podawana po 1-2,5 mg. Dawka podtrzymująca: 0,03 – 0,2 mg/kg mc./h | Dożylnie, noworodki poniżej 32 tygodni wieku płodowego: 0,03 mg/kg mc./h Dożylnie, noworodki powyżej 32 tygodni wieku płodowego i dzieci do 6 miesięcy: 0,06 mg/kg mc./h Dożylnie, powyżej 6 miesięcy: Dawka nasycająca: 0,05 – 0,2 mg/kg mc. Dawka podtrzymująca: 0,06 – 0,12 mg/kg mc./h |
źródło: ChPL, pkt 4.2, s. 2–3
Z ulotki i ChPL wyodrębnione automatycznie
Ulotka, pkt 2: Informacje ważne przed zastosowaniem leku Midanium
Kiedy nie stosować leku Midanium:
- jeśli pacjent ma uczulenie na midazolam (lub inne benzodiazepiny) lub którykolwiek
z pozostałych składników tego leku (wymienionych w punkcie 6.);
- jeśli u pacjenta stwierdzono ciężką niewydolność oddechową lub ostrą depresję oddechową
(bardzo poważne trudności z oddychaniem).
Ostrzeżenia i środki ostrożności
Przed rozpoczęciem stosowania leku Midanium należy omówić to z lekarzem lub pielęgniarką.
Należy skonsultować się z lekarzem w przypadku pacjentów:
- w wieku powyżej 60 lat, osłabionych;
- z zaburzeniami czynności wątroby, przewlekłą niewydolnością wątroby lub nerek;
- z przewlekłą niewydolnością oddechową;
- w stanie ciężkim, zwłaszcza z chorobami serca i trudnościami z oddychaniem;
- z miastenią (przewlekła choroba objawiająca się osłabieniem mięśni).
Pacjenci, u których występują powyższe choroby powinni poinformować o nich lekarza.
Po otrzymaniu leku Midanium, pacjent powinien być wypisany ze szpitala lub gabinetu zabiegowego
tylko za zgodą lekarza. Pacjentowi po wypisaniu powinien towarzyszyć opiekun.
Nie należy stosować leku długotrwale, ponieważ może zwiększyć się ryzyko uzależnienia oraz
rozwoju tolerancji na lek. Rozwój tolerancji polega na coraz słabszym działaniu leku wraz
z przedłużającym się jego stosowaniem, co powoduje konieczność zwiększania dawki.
Dzieci
- U niemowląt do 6. miesiąca życia Midanium należy stosować tylko w oddziałach intensywnej
opieki medycznej.
- Podczas stosowania leku Midanium u dzieci mogą wystąpić tzw. reakcje paradoksalne (objawy
wymieniono w punkcie 4. „Możliwe działania niepożądane”). W razie wystąpienia tych
objawów, należy zaprzestać stosowania leku.
- U dzieci z chorobami serca (zwłaszcza z niestabilnym układem krążenia) należy zachować
szczególną ostrożność.
Lek Midanium a inne leki
Należy powiedzieć lekarzowi o wszystkich lekach stosowanych przez pacjenta obecnie lub ostatnio,
a także o lekach, które pacjent planuje stosować.
Midanium oraz inne stosowane jednocześnie leki mogą wzajemnie wpływać na swoje działanie.
W szczególności dotyczy to następujących leków wymienionych poniżej:
- leki przeciwgrzybicze (ketokonazol, worykonazol, flukonazol, itrakonazol, pozakonazol);
- antybiotyki makrolidowe (erytromycyna, klarytromycyna);
- inhibitory proteazy HIV (leki stosowane w zakażeniu wirusem HIV - sakwinawir);
- werapamil i diltiazem (leki blokujące kanał wapniowy, stosowane głównie w chorobach układu
krążenia);
- atorwastatyna (lek obniżający stężenie cholesterolu we krwi);
- aprepitant (lek przeciwwymiotny);
- ryfampicyna (antybiotyk);
- fenytoina (lek przeciwpadaczkowy);
- efawirenz (lek stosowany w zakażeniu wirusem HIV);
- silne leki przeciwbólowe (zwane opioidowymi lekami przeciwbólowymi, np. morfina,
buprenorfina);
- leki stosowane w zaburzeniach psychicznych (np. haloperydol, karbamazepina);
- leki uspokajające, leki przeciwlękowe i nasenne;
- leki stosowane w leczeniu depresji (fluoksetyna, fluwoksamina);
- leki stosowane w leczeniu alergii (mające działanie uspokajające);
- hydralazyna (lek na nadciśnienie);
- wziewne środki znieczulające stosowane do znieczulenia ogólnego;
- mieszanki ziołowe zawierające wyciąg z dziurawca zwyczajnego (Hypericum perforatum).
Jednoczesne stosowanie Midanium i opioidów (silne leki przeciwbólowe, leki w terapii substytucyjnej
uzależnień i niektóre leki na kaszel) zwiększa ryzyko wystąpienia senności, trudności w oddychaniu
(depresja oddechowa), śpiączki i może zagrażać życiu. Z tego powodu jednoczesne stosowanie tych
leków można brać pod uwagę tylko wtedy, gdy inne metody leczenia nie są możliwe.
Jeśli jednak lekarz przepisał Midanium jednocześnie z lekami opioidowymi, lekarz prowadzący
powinien zmniejszyć dawkę i zalecić możliwie krótki czas leczenia.
Należy poinformować lekarza o wszystkich przyjmowanych lekach opioidowych i ściśle przestrzegać
zaleceń lekarza dotyczących dawkowania. Pomocne może być poinformowanie znajomych lub
krewnych o zagrożeniu, aby byli świadomi wyżej wymienionych objawów. W razie wystąpienia
takich objawów, należy skontaktować się z lekarzem.
Midanium z alkoholem
Alkohol (etanol) nasila znacząco działanie uspokajające midazolamu. Spożywanie alkoholu podczas
stosowania leku Midanium jest przeciwwskazane.
Ciąża i karmienie piersią
Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza że może być w ciąży lub gdy planuje mieć
dziecko, powinna poradzić się lekarza przed zastosowaniem tego leku.
Midazolam może być stosowany w okresie ciąży jedynie w przypadku zdecydowanej konieczności.
Nie zaleca się stosowania midazolamu podczas cesarskiego cięcia.
Midazolam przenika do mleka ludzkiego w małych ilościach. Jeśli konieczne jest zastosowanie leku,
pacjentka powinna przerwać karmienie piersią i wznowić po 24 godzinach od podania midazolamu.
Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
Po zastosowaniu leku mogą wystąpić: uspokojenie, niepamięć, zaburzenia koncentracji, osłabiona
praca mięśni, które mogą wpływać niekorzystnie na wykonywanie czynności wymagających
wzmożonej uwagi.
Nie należy prowadzić pojazdów i obsługiwać maszyn do czasu całkowitego powrotu do sprawności.
Lekarz zadecyduje, kiedy pacjent może podjąć te czynności.
Midanium zawiera sód
Lek zawiera 3,16 mg sodu (głównego składnika soli kuchennej) w każdym ml. Odpowiada to 0,16%
maksymalnej zalecanej dobowej dawki sodu w diecie u osób dorosłych.
Lek może być rozcieńczany - patrz poniżej punkt „Sposób przygotowania leku Midanium do podania
i sposób podania”. Obliczając całkowitą zawartość sodu w przygotowanym rozcieńczeniu leku należy
uwzględnić sód pochodzący z rozcieńczalnika. W celu uzyskania dokładnej informacji dotyczącej
zawartości sodu w roztworze wykorzystanym do rozcieńczenia leku, należy zapoznać się z ulotką dla
pacjenta stosowanego rozcieńczalnika.
Ulotka, pkt 4: Możliwe działania niepożądane
Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.
Podczas stosowania tego leku mogą wystąpić poniżej wymienione działania niepożądane. Ich częstość
jest nieznana i nie może być określona na podstawie dostępnych danych.
Należy przerwać stosowanie leku Midanium i niezwłocznie zgłosić się do lekarza, jeśli u pacjenta
wystąpi którekolwiek z następujących działań niepożądanych. Mogą one zagrażać życiu pacjenta
i może być konieczne natychmiastowe rozpoczęcie leczenia:
- wstrząs anafilaktyczny (zagrażająca życiu reakcja uczuleniowa). Objawy mogą obejmować
nagłą wysypkę, świąd lub grudkowatą wysypkę (pokrzywkę) i obrzęk twarzy, warg, języka lub
innych części ciała. U pacjenta może również wystąpić duszność, świszczący oddech lub
problemy z oddychaniem, lub bladość skóry, słabe i szybkie tętno lub uczucie utraty
przytomności. Ponadto może wystąpić ból w klatce piersiowej, który może być objawem
groźnej reakcji uczuleniowej zwanej zespołem Kounisa.
- duszność i trudności w oddychaniu (czasami powodujące zatrzymanie oddechu), bezdech;
- skurcz mięśni krtani powodujący duszenie się;
- zaburzenia serca, takie jak zwolnienie czynności serca (bradykardia), rozszerzenie naczyń
krwionośnych, zatrzymanie akcji serca.
Inne działania niepożądane, których częstość występowania jest nieznana (częstość nie może być
określona na podstawie dostępnych danych):
- stan splątania, euforia, omamy;
- pobudzenie, odczucia wrogości i wściekłości, agresywność, napady pobudzenia, ruchy
mimowolne (w tym drgawki zwane kloniczno-tonicznymi i drżenie mięśniowe), nadmierna
aktywność, akty przemocy (tzw. reakcje paradoksalne, odnotowano szczególnie u dzieci i osób
w podeszłym wieku); fizyczne uzależnienie i objawy odstawienne, nadużywanie leku, drgawki
(u wcześniaków i noworodków, także jako objawy odstawienne);
- sedacja (nadmierne uspokojenie) przedłużająca się i pooperacyjna, obniżony poziom czuwania,
senność, zawroty głowy; niezborność ruchów (ataksja); niepamięć następcza (pacjent nie
pamięta zdarzeń, które wystąpiły w krótkim czasie po podaniu leku) - czas utrzymywania się
tych działań niepożądanych zależy od zastosowanej dawki leku;
- czkawka;
- rozszerzenie naczyń krwionośnych;
- niedociśnienie tętnicze;
- suchość błony śluzowej jamy ustnej, nudności, wymioty, zaparcia;
- wysypka skórna, pokrzywka, świąd;
- ciężkie choroby żył (zakrzepowe zapalenie żył i zakrzepica żył);
- ból i rumień w miejscu podania;
- zmęczenie;
- odnotowano zwiększone ryzyko upadków i złamań u pacjentów w podeszłym wieku oraz
pacjentów przyjmujących jednocześnie leki uspokajające.
Długotrwałe dożylne podawanie midazolamu, nawet w dawkach leczniczych, może prowadzić do
rozwoju fizycznego uzależnienia, a nagłemu odstawieniu leku mogą towarzyszyć objawy zespołu
odstawiennego, w tym drgawki – patrz punkt „Przerwanie stosowania leku Midanium”.
U pacjentów w podeszłym wieku oraz osłabionych, zwłaszcza z chorobami serca i trudnościami
z oddychaniem, mogą wystąpić nasilone działania niepożądane, szczególnie po zbyt szybkim
wstrzyknięciu leku lub po podaniu dużych dawek.
Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione
w tej ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie, lub pielęgniarce. Działania
niepożądane można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań
Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych
i Produktów Biobójczych
Al. Jerozolimskie 181 C
02-222 Warszawa
Tel.: + 48 22 49 21 301
Faks: + 48 22 49 21 309
Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat
bezpieczeństwa stosowania leku.
ChPL, pkt 4.3: Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na benzodiazepiny lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną
w punkcie 6.1
Stosowanie leku w sedacji z zachowaniem świadomości u pacjentów z ciężką niewydolnością
oddechową lub ostrą depresją oddechową
ChPL, pkt 4.4: Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania
Midazolam powinien być podawany wyłącznie przez doświadczonych lekarzy w placówce w pełni
wyposażonej w sprzęt do monitorowania i wspomagania czynności układu oddechowego i układu
krążenia oraz przez osoby odpowiednio przeszkolone w rozpoznawaniu i leczeniu spodziewanych
reakcji niepożądanych, w tym w prowadzeniu resuscytacji oddechowo-krążeniowej.
Odnotowano ciężkie działania niepożądane ze strony układu krążenia i układu oddechowego.
Obejmują one: depresję oddechową, bezdech, zatrzymanie oddychania i (lub) zatrzymanie akcji serca.
Wystąpienie tych objawów jest bardziej prawdopodobne w przypadku zbyt szybkiego wstrzyknięcia
lub podania dużej dawki leku (patrz pkt 4.8).
Szczególnej ostrożności wymagają pacjenci z zaburzeniami oddychania, u których stosuje się produkt
w celu wywołania sedacji z zachowaniem świadomości.
Dzieci poniżej 6 miesięcy są szczególnie podatne na niedrożność dróg oddechowych i hipowentylację,
dlatego też zaleca się podawanie leku stopniowo, z małymi przerwami, do osiągnięcia pożądanego
efektu oraz uważną obserwację czynności oddechowej i monitorowanie wysycenia krwi tlenem.
W przypadku stosowania midazolamu w celu uzyskania premedykacji, po podaniu leku konieczna jest
obserwacja pacjenta, ponieważ z powodu zróżnicowanej wrażliwości osobniczej mogą wystąpić
objawy przedawkowania.
Szczególną ostrożność należy zachować, gdy podaje się midazolam pacjentom z grupy wysokiego
ryzyka:
- osobom powyżej 60 lat;
- przewlekle chorym lub osłabionym np.: z przewlekłą niewydolnością oddechową, z przewlekłą
niewydolnością nerek, z zaburzeniami czynności wątroby, zaburzeniami czynności serca;
- dzieciom, zwłaszcza z niestabilnym układem krążenia.
Pacjentom z grupy wysokiego ryzyka należy podawać mniejsze dawki leku (patrz pkt 4.2) oraz
obserwować ich pod kątem wystąpienia wczesnych objawów zmian czynności życiowych.
Podobnie jak w przypadku stosowania innych środków działających depresyjnie na ośrodkowy układ
nerwowy i (lub) zwiotczających mięśnie, należy zachować szczególną ostrożność u osób z miastenią
(myasthenia gravis).
Tolerancja
Zgłaszano zmniejszenie skuteczności midazolamu stosowanego w długotrwałej sedacji w oddziałach
intensywnej opieki medycznej (OIOM).
Uzależnienie
Należy pamiętać, że w przypadkach długotrwałego stosowania midazolamu w oddziałach intensywnej
opieki medycznej (OIOM) może rozwinąć się uzależnienie fizyczne od tego leku. Ryzyko
uzależnienia wzrasta ze zwiększaniem dawki i wydłużaniem czasu trwania leczenia; ryzyko to jest
także większe u osób z nadużywaniem alkoholu lub uzależnieniem od leków w wywiadzie (patrz pkt
4.8).
Objawy odstawienne
Podczas długotrwałego stosowania midazolamu w oddziałach intensywnej opieki medycznej (OIOM),
może rozwinąć się uzależnienie fizyczne. W przypadku nagłego zaprzestania stosowania, wzrasta
ryzyko wystąpienia objawów odstawiennych, takich jak: bóle głowy, ból mięśni, lęk, napięcie,
niepokój, stan splątania, drażliwość, nawracająca bezsenność, zmiany nastroju, omamy, drgawki.
Jeżeli planowane jest odstawienie midazolamu, zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki, ponieważ
ryzyko wystąpienia objawów odstawiennych jest większe po nagłym przerwaniu leczenia.
Niepamięć
Midazolam powoduje niepamięć następczą, której czas trwania zależy od podanej dawki (często
działanie to jest pożądane w takich sytuacjach jak okres przed zabiegiem chirurgicznym,
diagnostycznym lub podczas jego trwania). Przedłużająca się niepamięć może być problemem
w przypadku pacjentów, którzy są wypisywani ze szpitala wkrótce po przeprowadzonym zabiegu. Po
zastosowaniu midazolamu, pacjent powinien być wypisany ze szpitala lub gabinetu zabiegowego,
tylko w towarzystwie opiekuna.
Reakcje paradoksalne
Po zastosowaniu midazolamu odnotowano występowanie reakcji paradoksalnych, takich jak
pobudzenie, ruchy mimowolne (w tym toniczno-kloniczne drgawki i drżenie mięśniowe), nadmierna
aktywność, wrogie nastawienie, furia, agresywność, napady pobudzenia i akty przemocy. Reakcje te
mogą wystąpić po zastosowaniu dużych dawek i (lub) po szybkim wstrzyknięciu. Najwięcej tego typu
reakcji odnotowano wśród dzieci i osób w podeszłym wieku.
Zmiany w procesie eliminacji midazolamu
Eliminacja midazolamu może zmieniać się u pacjentów otrzymujących środki, które hamują lub
indukują CYP 3A4 i może być wymagane odpowiednie dostosowanie dawki midazolamu (patrz pkt
4.5).
Proces eliminacji midazolamu może być opóźniony u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby,
niską pojemnością minutową serca oraz u noworodków (patrz pkt 5.2).
Wcześniaki i noworodki
Ze względu na zwiększone ryzyko wystąpienia bezdechu, należy zachować daleko posuniętą
ostrożność podczas podawania leku w celu osiągnięcia sedacji u niezaintubowanych wcześniaków
i noworodków. Należy uważnie monitorować częstość oddychania oraz wysycenie krwi tlenem.
Należy unikać podawania noworodkom midazolamu w szybkim wstrzyknięciu.
Noworodki mają zmniejszoną i (lub) niedojrzałą czynność narządów wewnętrznych i są również
podatne na głęboki i (lub) przedłużony wpływ midazolamu na czynność układu oddechowego.
Odnotowano zaburzenia hemodynamiki u dzieci z niestabilnością układu sercowo-naczyniowego;
należy unikać szybkiego wstrzykiwania dożylnego midazolamu u tych pacjentów.
Dzieci poniżej 6 miesięcy
U tych pacjentów midazolam jest wskazany do stosowania tylko w sedacji w oddziałach intensywnej
opieki medycznej. Pacjenci ci są szczególnie podatni na niedrożność dróg oddechowych i
hipowentylację, dlatego też w celu osiągnięcia właściwego efektu klinicznego zaleca się podawanie
produktu w dawkach frakcjonowanych, a ponadto monitorowanie czynności oddechowej i wysycenia
krwi tlenem (patrz także podpunkt dotyczący wcześniaków i noworodków).
Jednoczesne picie alkoholu / stosowanie leków działających depresyjnie na ośrodkowy układ
nerwowy
Należy unikać jednoczesnego picia alkoholu i (lub) stosowania leków działających depresyjnie na
ośrodkowy układ nerwowy, ponieważ może to nasilić działanie midazolamu, w tym wywołać ciężką
sedację lub ciężką depresję oddechową (patrz pkt 4.5).
Uzależnienie od alkoholu lub leków w wywiadzie
Należy unikać stosowania midazolamu, podobnie jak innych benzodiazepin u pacjentów
z uzależnieniem od alkoholu lub leków w wywiadzie.
Ryzyko związane z jednoczesnym stosowaniem z opioidami:
Jednoczesne stosowanie produktu Midanium z opioidami może prowadzić do sedacji, depresji
oddechowej, śpiączki i zgonu. Z powodu tych zagrożeń przepisywanie leków uspokajających,
np. benzodiazepin, lub leków pochodnych, takich jak Midanium, z opioidami powinno ograniczać się
tylko do pacjentów, u których zastosowanie alternatywnego leczenia nie jest możliwe. Jeśli zostanie
podjęta decyzja o przepisaniu produktu Midanium równocześnie z opioidami, należy stosować
możliwie najmniejszą skuteczną dawkę, a czas leczenia powinien być jak najkrótszy (patrz również
ogólne zalecenia dotyczące dawkowania w punkcie 4.2).
Pacjentów należy ściśle obserwować w celu wykrycia przedmiotowych i podmiotowych objawów
depresji oddechowej oraz sedacji. W związku z tym zdecydowanie zaleca się informowanie pacjentów
i ich opiekunów (jeżeli dotyczy) o możliwości wystąpienia tych objawów (patrz punkt 4.5).
Kryteria wypisu
Po zastosowaniu midazolamu u pacjenta, powinien on być wypisany ze szpitala lub gabinetu
zabiegowego tylko za zgodą lekarza. Zaleca się, aby pacjentowi po wypisaniu towarzyszył opiekun.
Produkt zawiera 0,137 mmol (3,16 mg) sodu w 1 ml co odpowiada 0,16% zalecanej przez WHO
maksymalnej 2 g dobowej dawki sodu u osób dorosłych.
Produkt może być rozcieńczany - patrz punkt 6.6. Przy obliczaniu całkowitej zawartości sodu
w przygotowanym rozcieńczeniu produktu należy brać pod uwagę ilość sodu pochodzącego
z rozcieńczalnika. W celu uzyskania dokładnej informacji dotyczącej zawartości sodu w roztworze
wykorzystanym do rozcieńczenia produktu, należy zapoznać się z charakterystyką produktu
leczniczego stosowanego rozcieńczalnika.
ChPL, pkt 4.5: Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji
Interakcje farmakokinetyczne
Metabolizm midazolamu zachodzi za pośrednictwem CYP3A4. Substancje hamujące i pobudzające
CYP3A mogą odpowiednio zwiększać lub zmniejszać stężenie midazolamu w osoczu
i w konsekwencji jego działanie – co wymaga modyfikacji dawkowania midazolamu.
Farmakokinetyczne interakcje z substancjami pobudzającymi lub hamującymi CYP3A4 są bardziej
nasilone po doustnym podaniu midazolamu niż po podaniu dożylnym, przede wszystkim dlatego, że
CYP3A4 znajduje się również w górnym odcinku przewodu pokarmowego. Dlatego po podaniu
doustnym zmienia się zarówno klirens, jak i dostępność, a po podaniu parenteralnym zmienia się tylko
klirens. Po dożylnym podaniu jednorazowej dawki midazolamu maksymalne działanie będzie
w niewielkim stopniu zmienione wskutek hamowania CYP3A4, natomiast czas działania będzie
wydłużony. Jednak po długotrwałym podawaniu dawek midazolamu, zarówno nasilenie, jak i czas
działania zwiększa się, jeżeli będzie inhibicja CYP3A4.
Nie przeprowadzono odpowiednich badań dotyczących wpływu modulacji CYP3A4 na
farmakokinetykę midazolamu po podaniu doodbytniczym i domięśniowym, jednak należy się
spodziewać, że interakcje będą mniej nasilone po podaniu doodbytniczym w porównaniu z doustną
drogą podania, ponieważ w przypadku podania doodbytniczego omijany jest przewód pokarmowy;
wykazano natomiast, że modulacja CYP3A4 nie daje szczególnych różnic po podaniu domięśniowym
w porównaniu z podaniem dożylnym midazolamu.
Dlatego zaleca się zachowanie szczególnej ostrożności i monitorowanie efektu klinicznego oraz
czynności życiowych podczas stosowania midazolamu, mając na uwadze, że po jednoczesnym, nawet
jednorazowym podaniu inhibitorów CYP3A4 i midazolamu działanie może być silniejsze
i przedłużone. Ponadto podawanie dużych dawek midazolamu lub długotrwałe podawanie
midazolamu we wlewie pacjentom otrzymującym silnie działające inhibitory CYP3A4, np. podczas
przebywania w oddziałach intensywnej opieki medycznej, może wywołać długotrwałe działanie
nasenne, opóźnione wybudzanie, depresję oddechową i dlatego wymaga korekty dawkowania.
W odniesieniu do procesu indukcji (pobudzania), należy wziąć pod uwagę, że proces ten trwa kilka
dni, aby wystąpiło maksymalne działanie i ciągu kilku dni, aby uległo rozproszeniu. Odwrotnie jest
w przypadku kilkudniowego leczenia substancją działającą pobudzająco – zastosowanie przez krótki
okres daje mniejsze prawdopodobieństwo wystąpienia interakcji lek-lek.
Jednak po zastosowaniu substancji o silnym działaniu pobudzającym, nawet krótkotrwałym, nie
można wykluczyć wystąpienia istotnego pobudzenia.
Nie wiadomo, czy midazolam zmienia farmakokinetykę innych leków.
Leki hamujące CYP3A
Leki przeciwgrzybicze (azole)
Ketokonazol zwiększa stężenie w osoczu midazolamu podanego dożylnie 5-krotnie, podczas gdy
okres półtrwania zwiększa się około 3-krotnie.
Jeżeli jednocześnie podaje się parenteralnie midazolam i ketokonazol, który jest silną substancją
hamującą CYP3A, należy podawać te leki w oddziałach intensywnej opieki medycznej lub podobnych
oddziałach, w których możliwe jest monitorowanie pacjenta i podjęcie właściwych działań w razie
wystąpienia depresji oddechowej i (lub) przedłużającej się, nadmiernej sedacji. Należy rozważyć
zastosowanie nierównomiernego dawkowania oraz korektę dawkowania, szczególnie jeżeli podaje się
dożylnie więcej niż jednorazową dawkę midazolamu. Te same zalecenia mogą mieć zastosowanie
w przypadku podawania dożylnego midazolamu z innymi lekami przeciwgrzybiczymi, mimo że
w przypadku innych leków odnotowywano mniejsze działanie sedatywne.
Worykonazol zwiększa 3-krotnie ekspozycję na midazolam podany dożylnie, natomiast jego okres
półtrwania w fazie eliminacji zwiększa się prawie 3-krotnie.
Flukonazol i itrakonazol zwiększają stężenie midazolamu podanego dożylnie 2-3-krotnie, co wiąże się
ze zwiększeniem końcowego okresu półtrwania odpowiednio 2,4-krotnie dla itrakonazolu i 1,5-krotnie
dla flukonazolu.
Pozakonazol zwiększa około 2-krotnie stężenie w osoczu midazolamu podanego dożylnie.
Należy pamiętać, że po podaniu doustnym midazolamu i ketokonazolu, itrakonazolu, worykonazolu,
ekspozycja na midazolam zwiększa się znacząco w porównaniu do powyżej podanych.
Midazolam w postaci roztworu do wstrzykiwań nie jest wskazany do stosowania doustnego.
Antybiotyki makrolidowe
Erytromycyna zwiększa stężenie w osoczu midazolamu podanego dożylnie około 1,6-2-krotnie, co
jest związane z ze zwiększeniem 1,5-1,8-krotnym okresu półtrwania midazolamu.
Klarytromycyna zwiększa stężenie w osoczu midazolamu ponad 2,5-krotnie, co jest związane z 1,5-
2-krotnym zwiększeniem okresu półtrwania midazolamu.
Dodatkowe informacje dotyczące podawania doustnego midazolamu
Roksytromycyna: nie ma danych dotyczących podawania roksytromycyny i dożylnego stosowania
midazolamu, aczkolwiek odnotowano niewielki wpływ na końcowy okres półtrwania (zwiększenie
o 30%) po podaniu midazolamu w tabletkach, co wskazuje, że wpływ roksytromycyny na midazolam
podany dożylnie może być nieznaczny.
Inhibitory proteazy HIV
Sakwinawir i inne inhibitory proteazy HIV: jednoczesne podawanie z inhibitorami proteazy może
spowodować duże zwiększenie stężenia midazolamu. Po podaniu z rytonawirem połączonym
z lopinawirem, stężenie w osoczu midazolamu podanego dożylnie zwiększa się 5,4-krotnie, co wiąże
się z podobnym zwiększeniem końcowego okresu półtrwania. W przypadku podania parenteralnego
midazolamu i inhibitorów proteazy HIV postępowanie powinno być takie, jak opisane powyżej dla
leków przeciwgrzybiczych (azoli), ketokonazolu.
Dodatkowe informacje dotyczące podawania doustnego midazolamu
Opierając się na danych dla innych substancji hamujących CYP3A4, spodziewane stężenie w osoczu
midazolamu może być znacząco większe, gdy midazolam jest podawany doustnie. Dlatego nie należy
podawać jednocześnie inhibitorów proteazy HIV i przyjmować midazolamu doustnie.
Leki blokujące kanał wapniowy
Diltiazem: jednorazowa dawka diltiazemu zwiększa stężenie w osoczu dożylnie podanego
midazolamu o około 25% i przedłuża końcowy okres półtrwania o 43%.
Dodatkowe informacje dotyczące midazolamu stosowanego doustnie
Werapamil / diltiazem zwiększają stężenie w osoczu midazolamu podanego doustnie odpowiednio 3-
i 4-krotnie. Końcowy okres półtrwania midazolamu zwiększa się odpowiednio o 41% i 49%.
Inne leki / Zioła
Atorwastatyna wykazuje 1,4-krotne zwiększenie stężenia w osoczu midazolamu podanego dożylnie
w porównaniu do grupy kontrolnej.
Dodatkowe informacje dotyczące midazolamu stosowanego doustnie
Nefazodon zwiększa stężenie midazolamu podanego doustnie 4,6-krotnie ze zwiększeniem
końcowego okresu półtrwania 1,6-krotnie.
Aprepitant zależnie od dawki zwiększa stężenie w osoczu doustnie podanego midazolamu 3,3-krotnie
po zastosowaniu 80 mg/dzień, co się wiąże z dwukrotnym zwiększeniem końcowego okresu
półtrwania.
Leki pobudzające CYP3A
Ryfampicyna podawana w dawce 600 mg na dobę po 7 dniach zmniejsza stężenie w osoczu dożylnie
podanego midazolamu o około 60%. Końcowy okres półtrwania zmniejsza się o około 50-60%.
Dodatkowe informacje dotyczące midazolamu stosowanego doustnie
Ryfampicyna zmniejsza stężenie w osoczu midazolamu podanego doustnie o 96% u zdrowych
ochotników, jednocześnie prawie całkowicie znosząc jego działanie psychomotoryczne.
Karbamazepina / fenytoina: powtarzanie dawek karbamazepiny lub fenytoiny powoduje zmniejszenie
w osoczu stężenia midazolamu podanego doustnie nawet o 90% i skrócenie końcowego okresu
półtrwania o 60%.
Efawirenz: 5-krotne zwiększenie stosunku stężenia α-hydroksymidazolamu (metabolitu midazolamu
powstającego pod wpływem CYP3A4) do stężenia midazolamu potwierdza działanie pobudzające
CYP3A4.
Zioła i żywność
Produkty zawierające w składzie wyciąg z dziurawca zwyczajnego (Hypericum perforatum)
zmniejszają stężenie midazolamu w osoczu o około 20-40%, co jest związane ze skróceniem
końcowego okresu półtrwania o około 15-17%. W zależności od rodzaju wyciągu, działanie
pobudzające na CYP3A4 może być różne.
Interakcje farmakodynamiczne
Podczas jednoczesnego podawania midazolamu z innymi środkami działającymi sedatywnie/nasennie
i działającymi hamująco na ośrodkowy układ nerwowy, w tym alkoholu, może wystąpić nasilona
sedacja oraz depresja oddechowa.
Przykładami są leki opioidowe (gdy są stosowane jako leki przeciwbólowe, przeciwkaszlowe lub
w leczeniu zastępczym), przeciwpsychotyczne, inne benzodiazepiny stosowane jako leki
przeciwlękowe lub nasenne, barbiturany, propofol, ketamina, etomidat, przeciwdepresyjne o działaniu
uspokajającym, przeciwhistaminowe blokujące receptory H1 starszej generacji i działające ośrodkowo
leki przeciwnadciśnieniowe.
Opioidy:
Jednoczesne stosowanie leków uspokajających, np. benzodiazepin, lub leków pochodnych, takich jak
Midanium, z opioidami, zwiększa ryzyko wystąpienia sedacji, depresji oddechowej, śpiączki i zgonu
ze względu na addytywne działanie depresyjne na ośrodkowy układ nerwowy.
Należy ograniczyć dawkę leku i czas trwania leczenia skojarzonego (patrz punkt 4.4).
Alkohol znacząco nasila działanie uspokajające midazolamu. Spożywanie alkoholu przez osoby,
u których zastosowano midazolam jest przeciwwskazane (patrz pkt 4.4).
Midazolam zmniejsza minimalne stężenie pęcherzykowe (MAC) wziewnych anestetyków
stosowanych w znieczuleniu ogólnym.
ChPL, pkt 4.8: Działania niepożądane
Po podaniu midazolamu w postaci wstrzyknięcia odnotowano następujące działania niepożądane
(częstość nieznana, nie może być określona na podstawie dostępnych danych).
Częstość występowania określono następująco:
Bardzo często ( ≥1/10);
Często (≥1/100 do <1/10);
Niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100);
Rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000);
Bardzo rzadko (<1/10 000);
Nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych).
Zaburzenia układu immunologicznego
Częstość nieznana Nadwrażliwość, obrzęk naczynioruchowy,
wstrząs anafilaktyczny.
Zaburzenia psychiczne
Częstość nieznana Stan splątania, euforia, omamy, pobudzenie*,
wrogość*, reakcje wściekłości*,
agresywność*, napady pobudzenia*, fizyczne
uzależnienie i objawy odstawienne,
nadużywanie.
Zaburzenia układu nerwowego
Częstość nieznana
Ruchy mimowolne (w tym kloniczno-
toniczne drgawki i drżenie mięśniowe)*,
nadmierna aktywność*, sedacja
(przedłużająca się i pooperacyjna), obniżony
poziom czuwania, senność, ból głowy,
zawroty głowy, ataksja, niepamięć
następcza**, czas utrzymywania się tych
działań niepożądanych zależy od
zastosowanej dawki; u wcześniaków i
noworodków odnotowano drgawki; drgawki
jako objawy odstawienia.
Zaburzenia serca
Częstość nieznana
Zatrzymanie akcji serca, bradykardia, zespół
Kounisa****.
Zaburzenia naczyniowe
Częstość nieznana
Niedociśnienie tętnicze, rozszerzenie naczyń
krwionośnych, zakrzepowe zapalenie żył,
zakrzepica.
Zaburzenia układu oddechowego, klatki
piersiowej i śródpiersia
Częstość nieznana
Depresja oddechowa, bezdech, zatrzymanie
oddychania, duszność, kurcz krtani, czkawka.
Zaburzenia żołądka i jelit
Częstość nieznana
Nudności, wymioty, zaparcia, suchość błony
śluzowej jamy ustnej.
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej
Częstość nieznana
Wysypka skórna, pokrzywka, świąd.
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania
Częstość nieznana
Zmęczenie, rumień w miejscu podania, ból
w miejscu podania.
Urazy, zatrucia i powikłania po zabiegach
Częstość nieznana
Upadki, złamania***.
Uwarunkowania społeczne
Częstość nieznana Akty przemocy*.
* Takie reakcje paradoksalne odnotowano szczególnie u dzieci i osób w podeszłym wieku (patrz pkt
4.4).
** Niepamięć następcza może utrzymać się do końca zabiegu, w pojedynczych przypadkach
obserwowano niepamięć trwającą dłużej (patrz pkt 4.4).
*** Odnotowano upadki i złamania u pacjentów stosujących benzodiazepiny. Ryzyko upadków i
złamań zwiększa się u osób przyjmujących jednocześnie leki uspokajające (w tym pijących alkohol)
oraz u pacjentów w podeszłym wieku.
**** Szczególnie po podaniu pozajelitowym
Uzależnienie: stosowanie midazolamu, nawet w terapeutycznych dawkach, może prowadzić do
rozwoju fizycznego uzależnienia. Po długotrwałym podawaniu dożylnym, po odstawieniu leku,
szczególnie nagłym, mogą wystąpić objawy odstawienia, w tym drgawki (patrz pkt 4.4).
Odnotowano przypadki nadużywania.
Występowały poważne zdarzenia niepożądane dotyczące układu krążenia i oddechowego.
Prawdopodobieństwo wystąpienia działań niepożądanych, zagrażających życiu jest większe
u pacjentów w wieku powyżej 60 lat oraz osób z uprzednio istniejącą niewydolnością oddechową lub
zaburzeniem czynności serca, szczególnie gdy midazolam jest podawany w zbyt szybkim
wstrzyknięciu lub w dużej dawce (patrz pkt 4.4).
Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań
niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania
produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać
wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania
Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,
Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych
Al. Jerozolimskie 181 C
02-222 Warszawa
Tel.: + 48 22 49 21 301
Faks: + 48 22 49 21 309
Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
Dane rejestrowe
| Substancja | Postać | Numer pozwolenia | Numer w rejestrze | Dokumenty |
|---|---|---|---|---|
| Midazolamum 1 mg | Roztwór do wstrzykiwań | 04249 | 100087529 | ChPL: 2023-09-25, Ulotka: 2024-12-30 |
| Midazolamum 5 mg | Roztwór do wstrzykiwań | 04248 | 100093808 | ChPL: 2023-09-25, Ulotka: 2024-12-30 |