Salson

Kiedy nie stosować leku Salson ▪ jeśli pacjent ma uczulenie na gliklazyd lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku (wymienionych w punkcie 6) lub na inne leki z tej samej grupy (pochodne sulfonylomocznika) albo na inne podobne leki (sulfonamidy o działaniu obniżającym stężenie glukozy we krwi) ▪ jeśli pacjent ma cukrzycę insulinozależną (typu 1) ▪ jeśli w moczu pacjenta obecne są ciała ketonowe i cukier (może to wskazywać na kwasicę ketonową), pacjent jest w stanie przedśpiączkowym lub w śpiączce cukrzycowej ▪ jeśli pacjent ma ciężką chorobę nerek lub wątroby ▪ jeśli pacjent stosuje leki w celu leczenia zakażeń grzybiczych (mikonazol), patrz punkt „Salson a inne leki” ▪ jeśli pacjentka karmi piersią (patrz punkt „Ciąża i karmienie piersią”). Ostrzeżenia i środki ostrożności Przed zastosowaniem leku Salson należy omówić to z lekarzem lub farmaceutą. W celu utrzymania prawidłowego stężenia cukru we krwi, pacjent powinien stosować się do planu leczenia zaleconego przez lekarza. Oznacza to, poza regularnym przyjmowaniem leku, przestrzeganie diety, wykonywanie ćwiczeń fizycznych i, jeśli to konieczne, zmniejszenie masy ciała. Podczas leczenia gliklazydem konieczne jest regularne kontrolowanie stężenia cukru we krwi (i ewentualnie w moczu) oraz wartości glikowanej hemoglobiny (HbA1c). 2 NL/H/3384/001/IA/004 W kilku pierwszych tygodniach leczenia istnieje zwiększone ryzyko zmniejszenia stężenia cukru we krwi (hipoglikemia). Dlatego w tym czasie konieczna jest ścisła kontrola lekarska. Zmniejszone stężenie cukru we krwi (hipoglikemia) może wystąpić, jeśli pacjent: ▪ nie spożywa regularnie posiłków lub pomija posiłki ▪ pości ▪ jest niedożywiony ▪ zmienia dietę ▪ zwiększa aktywność fizyczną, a spożycie węglowodanów nie pokrywa zwiększonego zapotrzebowania ▪ spożywa alkohol, zwłaszcza gdy pomija posiłki ▪ przyjmuje jednocześnie inne leki lub leki pochodzenia naturalnego ▪ przyjmuje za duże dawki gliklazydu ▪ ma szczególne zaburzenia związane z aktywnością hormonów (zaburzenia czynności tarczycy, przysadki lub kory nadnerczy) ▪ ma ciężkie zaburzenia czynności nerek lub wątroby. Małe stężenie glukozy we krwi może wywoływać następujące objawy: ból głowy, silny głód, nudności, wymioty, znużenie, zaburzenia snu, niepokój ruchowy, agresja, zaburzenia koncentracji, zmniejszona czujność i wydłużony czas reakcji, depresja, splątanie, zaburzenia mowy lub widzenia, drżenie, zaburzenia czucia, zawroty głowy i poczucie bezradności. Mogą wystąpić również następujące objawy przedmiotowe i podmiotowe: pocenie się, wilgotność skóry, niepokój, szybkie lub nieregularne bicie serca, wysokie ciśnienie krwi, nagły ból w klatce piersiowej, który może promieniować do sąsiednich części ciała (dławica piersiowa). Dalsze zmniejszenie stężenia cukru we krwi może spowodować znaczne splątanie (majaczenie), drgawki, utratę samokontroli, spłycenie oddechu i zwolnienie bicia serca lub utratę przytomności. W większości wypadków objawy małego stężenia cukru we krwi bardzo szybko ustępują po spożyciu cukru w jakiejkolwiek postaci, np. tabletek z glukozą, kostek cukru, słodkiego soku lub słodkiej herbaty. Dlatego pacjent powinien zawsze mieć przy sobie jakąś postać cukru (tabletki z glukozą, kostki cukru). Należy pamiętać, że słodziki nie są w takim wypadku skuteczne. Jeśli po spożyciu cukru objawy nie ustąpią lub wystąpią ponownie, należy skontaktować się z lekarzem lub udać się do najbliższego szpitala. Objawy małego stężenia cukru mogą nie wystąpić, mogą być słabo zaznaczone lub rozwijać się bardzo powoli lub pacjent może nie być świadomy, że stężenie cukru we krwi zmniejszyło się. Sytuacja taka może dotyczyć osób w podeszłym wieku, przyjmujących pewne leki (np. działające na ośrodkowy układ nerwowy i beta-adrenolityki). W stresujących sytuacjach (takich jak wypadek, operacja, gorączka itd.) lekarz może czasowo zmienić leczenie na insulinę. W czasie, gdy gliklazyd nie zmniejszył jeszcze wystarczająco stężenia cukru we krwi, jeśli pacjent nie stosował się do zaleconego przez lekarza planu leczenia, przyjmował preparaty zawierające ziele dziurawca (Hypericum perforatum) (patrz punkt „Salson a inne leki”) lub w szczególnych stresujących sytuacjach, mogą wystąpić objawy dużego stężenia cukru we krwi (hiperglikemia). Należą do nich: pragnienie, częste oddawanie moczu, suchość w jamie ustnej, suchość i świąd skóry, zakażenia skóry i zmniejszenie aktywności. Jeśli takie objawy wystąpią, należy zgłosić się do lekarza lub farmaceuty. Jeśli pacjent przyjmuje jednocześnie gliklazyd i antybiotyk z grupy fluorochinolonów, możliwe jest wystąpienie zaburzeń stężenia glukozy we krwi (małe lub duże stężenie cukru we krwi), zwłaszcza u osób w podeszłym wieku. W takim wypadku lekarz przypomni pacjentowi o konieczności kontrolowania stężenia glukozy we krwi. 3 NL/H/3384/001/IA/004 Jeśli u pacjenta lub członków jego rodziny stwierdzono dziedziczne zaburzenie, tzw. niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej (nieprawidłowość dotycząca krwinek czerwonych), może wystąpić zmniejszenie stężenia hemoglobiny i rozpad krwinek czerwonych (niedokrwistość hemolityczna). Przed zastosowaniem tego leku należy skontaktować się z lekarzem. Dzieci i młodzież Nie zaleca się stosowania leku Salson u dzieci i młodzieży ze względu na brak danych. Salson a inne leki Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach stosowanych przez pacjenta obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje stosować. Przyjmowanie jednego z poniższych leków może nasilić działanie gliklazydu zmniejszające stężenie cukru we krwi i spowodować wystąpienie objawów małego stężenia cukru we krwi: ▪ inne leki stosowane w leczeniu dużego stężenia cukru we krwi (doustne leki przeciwcukrzycowe, agoniści receptora GLP-1 lub insulina) ▪ antybiotyki (np. sulfonamidy, klarytromycyna) ▪ leki stosowane w leczeniu wysokiego ciśnienia tętniczego lub niewydolności serca (beta- adrenolityki, inhibitory ACE, takie jak kaptopryl lub enalapryl) ▪ leki stosowane w leczeniu zakażeń grzybiczych (mikonazol, flukonazol) ▪ leki stosowane w leczeniu wrzodów żołądka lub dwunastnicy (antagoniści receptora H2) ▪ leki stosowane w leczeniu depresji (inhibitory monoaminooksydazy) ▪ leki przeciwbólowe lub przeciwreumatyczne (fenylobutazon, ibuprofen) ▪ leki zawierające alkohol. Przyjmowanie jednego z poniższych leków może osłabić działanie gliklazydu zmniejszające stężenie cukru we krwi i spowodować wystąpienie objawów dużego stężenia cukru we krwi: ▪ leki stosowane w leczeniu zaburzeń ośrodkowego układu nerwowego (chloropromazyna) ▪ leki zmniejszające stan zapalny (kortykosteroidy) ▪ leki stosowane w leczeniu astmy lub stosowane podczas porodu (dożylnie podawany salbutamol, rytodryna, terbutalina) ▪ leki stosowane w leczeniu chorób piersi, ciężkich krwawień miesiączkowych i endometriozy (danazol) ▪ ziele dziurawca (Hypericum perforatum) Jeśli pacjent przyjmuje jednocześnie lek Salson i antybiotyk z grupy fluorochinolonów, możliwe jest wystąpienie zaburzeń stężenia glukozy we krwi (małe lub duże stężenie cukru we krwi), zwłaszcza u osób w podeszłym wieku. Salson może zwiększyć działanie leków przeciwzakrzepowych (np. warfaryny). Przed rozpoczęciem przyjmowania innego leku należy skonsultować się z lekarzem. Jeśli pacjent idzie do szpitala, powinien poinformować personel medyczny, że przyjmuje lek Salson. Salson z jedzeniem, piciem i alkoholem Salson można przyjmować z jedzeniem i napojami bezalkoholowymi. Nie zaleca się picia alkoholu, gdyż może on w nieprzewidziany sposób wpłynąć na kontrolę cukrzycy. Ciąża i karmienie piersią Nie zaleca się stosowania leku Salson w czasie ciąży. Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza, że może być w ciąży lub gdy planuje mieć dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku. Nie wolno stosować leku Salson podczas karmienia piersią. Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn Jeśli stężenie cukru we krwi jest za małe (hipoglikemia) lub za duże (hiperglikemia), lub jeśli na 4 NL/H/3384/001/IA/004 skutek tych zmian wystąpią zaburzenia widzenia, zdolność koncentracji albo reakcji pacjenta może być zaburzona. Należy pamiętać, że pacjent może stanowić zagrożenie dla siebie lub innych (np. podczas prowadzenia samochodu lub obsługiwania maszyn). Należy zapytać lekarza o możliwość prowadzenia pojazdu: ▪ jeśli małe stężenie cukru (hipoglikemia) występuje u pacjenta często; ▪ jeśli objawy ostrzegawcze małego stężenia cukru (hipoglikemii) są nieznaczne lub ich brak.

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią. Najczęściej obserwowanym działaniem niepożądanym jest małe stężenie cukru we krwi (hipoglikemia). Objawy przedmiotowe i podmiotowe są opisane w dziale „Ostrzeżenia i środki ostrożności” w punkcie 2. Jeśli objawy te pozostaną bez leczenia, mogą postępować do senności, utraty przytomności lub śpiączki. Jeśli zmniejszenie stężenia cukru we krwi jest znaczne lub przedłuża się (nawet jeśli zostało tymczasowo opanowane przez podanie cukru), należy niezwłocznie zwrócić się o pomoc medyczną. Inne działania niepożądane, które mogą wystąpić podczas leczenia: Rzadko: mogą występować rzadziej niż u 1 na 1000 osób ▪ Zmniejszenie liczby krwinek (np. płytek krwi, krwinek czerwonych i białych), które może spowodować bladość, przedłużone krwawienie, powstawanie siniaków, ból gardła i gorączkę. Objawy te zazwyczaj ustępują po przerwaniu leczenia. Częstość nieznana: nie może być określona na podstawie dostępnych danych ▪ Zaburzenia czynności wątroby, które mogą powodować zażółcenie skóry i oczu. W takim wypadku należy niezwłocznie zwrócić się do lekarza. Objawy zazwyczaj ustępują po odstawieniu leku. Lekarz zadecyduje, czy przerwać leczenie. ▪ Reakcje skórne, takie jak wysypka, zaczerwienienie, świąd, pokrzywka i obrzęk naczynioruchowy (nagły obrzęk tkanek, takich jak powieki, twarz, wargi, jama ustna, język lub gardło, co może powodować trudności w oddychaniu). Wysypka może postępować do rozległych zmian w postaci pęcherzy lub łuszczenia się skóry. W wyjątkowych wypadkach zgłaszano objawy ciężkiej reakcji nadwrażliwości (osutka polekowa z eozynofilią i objawami układowymi, DRESS); początkowo jako objawy grypopodobne z wysypką na twarzy, a następnie rozległa wysypka z wysoką temperaturą. ▪ Ból brzucha lub odczucie dyskomfortu, nudności, wymioty, niestrawność, biegunka i zaparcie. Objawy te łagodzi przyjmowanie leku Salson zgodnie z zaleceniem, podczas posiłku (patrz punkt 3 „Jak stosować lek Salson”). ▪ Zaburzenia widzenia. Mogą wystąpić krótkotrwałe zaburzenia widzenie, zwłaszcza na początku leczenia. To działanie jest spowodowane zmianami stężenia cukru we krwi. Tak jak podczas stosowania innych pochodnych sulfonylomocznika, obserwowano następujące działania niepożądane: ▪ znaczące zmiany liczby krwinek ▪ alergiczne zapalenie ściany naczyń ▪ zmniejszenie stężenia sodu we krwi (hiponatremia) ▪ objawy zaburzeń czynności wątroby (np. żółtaczka), które zazwyczaj ustępowały po odstawieniu pochodnych sulfonylomocznika, ale w pojedynczych przypadkach mogą prowadzić do zagrażającej życiu niewydolności wątroby. Zgłaszanie działań niepożądanych Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi, farmaceucie lub pielęgniarce. Działania niepożądane można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych: Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa tel.: + 48 22 49 21 301/faks: + 48 22 49 21 309/strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu. Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat 6 NL/H/3384/001/IA/004 bezpieczeństwa stosowania leku.

Stosowanie tego produktu leczniczego jest przeciwwskazane w przypadku: 3 NL/H/3384/001/IA/dz npoz • nadwrażliwości na gliklazyd lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1, na inne pochodne sulfonylomocznika, sulfonamidy; • cukrzyca typu 1; • stan przedśpiączkowy i śpiączka cukrzycowa; kwasica ketonowa; • ciężka niewydolność nerek lub wątroby: w tych wypadkach zaleca się zastosowanie insuliny; • leczenie mikonazolem (patrz punkt 4.5); • karmienie piersią (patrz punkt 4.6).

Hipoglikemia To leczenie należy stosować tylko u pacjentów, którzy odżywiają się regularnie (włącznie ze śniadaniem). Ważne jest regularne spożywanie węglowodanów ze względu na zwiększone ryzyko hipoglikemii, jeśli posiłek spożywany jest późno, spożywana jest nieodpowiednia ilość pożywienia lub posiłek zawiera mało węglowodanów. Prawdopodobieństwo wystąpienia hipoglikemii jest większe w przypadku stosowania diety niskokalorycznej, po długotrwałym lub forsownym wysiłku fizycznym, w przypadku picia alkoholu lub jednoczesnego stosowania innych leków przeciwcukrzycowych. Hipoglikemia może wystąpić po zastosowaniu pochodnych sulfonylomocznika (patrz punkt 4.8). Niektóre przypadki mogą być ciężkie i długotrwałe, wymagać leczenia szpitalnego i podawania glukozy przez kilka dni. W celu zmniejszenia ryzyka hipoglikemii należy ostrożnie dobierać pacjentów i stosowaną u nich dawkę, a pacjentom udzielić jasnych wskazówek dotyczących leczenia. Czynniki zwiększające ryzyko hipoglikemii: • brak (niechęć lub niemożność) współpracy ze strony pacjenta (zwłaszcza osób w podeszłym wieku); • niedożywienie, nieregularne spożywanie posiłków, opuszczanie posiłków, okresy poszczenia lub zmiany w diecie; • brak równowagi między wysiłkiem fizycznym a podażą węglowodanów; • niewydolność nerek; • ciężka niewydolność wątroby; • przedawkowanie gliklazydu; • niektóre zaburzenia endokrynologiczne: zaburzenia czynności tarczycy, niedoczynność przysadki i niewydolność nadnerczy; • jednoczesne stosowanie pewnych produktów leczniczych (patrz punkt 4.5). Niewydolność nerek i wątroby Farmakokinetyka i (lub) farmakodynamika gliklazydu może być zmieniona u pacjentów z niewydolnością wątroby lub ciężką niewydolnością nerek. Ponieważ u tych pacjentów hipoglikemia może się przedłużać, należy wdrożyć odpowiednie postępowanie. Informowanie pacjenta Pacjentowi oraz członkom jego rodziny należy udzielić informacji na temat ryzyka hipoglikemii, jej objawów (patrz punkt 4.8), leczenia i czynników sprzyjających jej rozwojowi. Pacjenta należy poinformować o znaczeniu przestrzegania zaleceń dietetycznych, regularnego wykonywania ćwiczeń i regularnego oznaczania stężenia glukozy we krwi. Niedostateczna kontrola stężenia glukozy we krwi Na kontrolę glikemii u pacjentów otrzymujących leki przeciwcukrzycowe mogą wpływać: preparaty zawierające ziele dziurawca (Hypericum perforatum, patrz punkt 4.5), gorączka, uraz, zakażenie lub zabieg chirurgiczny. W niektórych wypadkach może być konieczne podanie insuliny. Skuteczność działania hipoglikemizującego każdego doustnego leku przeciwcukrzycowego, w tym gliklazydu, zmniejsza się u wielu pacjentów z czasem: może być to skutkiem stopniowego nasilenia się cukrzycy lub osłabienia reakcji na leczenie. Zjawisko to jest znane, jako wtórne niepowodzenie terapeutyczne i różni się od niepowodzenia pierwotnego, w którym substancja czynna jest nieskuteczna w leczeniu pierwszego rzutu. Przed stwierdzeniem wystąpienia u pacjenta wtórnego 4 NL/H/3384/001/IA/dz npoz niepowodzenia terapeutycznego należy rozważyć odpowiednie dostosowanie dawki i ocenić stosowanie się pacjenta do zaleceń dietetycznych. Dysglikemia U pacjentów z cukrzycą leczonych również fluorochinolonami, zwłaszcza u osób w podeszłym wieku, zgłaszano zmiany stężenia glukozy we krwi, w tym hipoglikemię i hiperglikemię. Zaleca się uważne kontrolowanie stężenia glukozy we krwi u wszystkich pacjentów otrzymujących w tym samym czasie gliklazyd i fluorochinolon. Badania laboratoryjne W celu określenia kontroli glikemii zaleca się oznaczanie stężenia glikowanej hemoglobiny (lub glukozy w osoczu na czczo). Użyteczna jest również samokontrola stężenia glukozy we krwi. Stosowanie pochodnych sulfonylomocznika u pacjentów z niedoborem dehydrogenazy glukozo-6- fosforanowej może prowadzić do rozwoju niedokrwistości hemolitycznej. Ponieważ gliklazyd należy do pochodnych sulfonylomocznika, u pacjentów z niedoborem G6PD należy zachować ostrożność i rozważyć zastosowanie produktów leczniczych innych niż pochodne sulfonylomocznika.

Następujące produkty mogą zwiększyć ryzyko hipoglikemii Jednoczesne stosowanie jest przeciwwskazane • Mikonazol (podawany ogólnie, żel do stosowania w jamie ustnej): nasila działanie hipoglikemizujące z możliwością wywołania objawów hipoglikemii lub nawet śpiączki. Jednoczesne stosowanie nie jest zalecane • Fenylobutazon (podawany ogólne): nasila hipoglikemizujące działanie pochodnych sulfonylomocznika (wypiera je z połączeń z białkami osocza i (lub) zmniejsza ich eliminację). Należy zastosować inny lek przeciwzapalny lub ostrzec pacjenta o ryzyku i podkreślić znaczenie samokontroli. Jeśli to konieczne, należy dostosować dawkę w trakcie i po zakończeniu stosowania leku przeciwzapalnego. • Alkohol: nasila działanie hipoglikemizujące (przez hamowanie reakcji kompensacyjnych), co może prowadzić do wystąpienia śpiączki hipoglikemicznej. Należy unikać spożywania alkoholu lub stosowania produktów leczniczych zawierających alkohol. Jednoczesne stosowanie wymagające ostrożności Stosowanie któregokolwiek z wymienionych leków może spowodować nasilenie działania zmniejszającego stężenie glukozy we krwi i, w niektórych przypadkach, wywołać hipoglikemię: inne leki przeciwcukrzycowe (insulina, akarboza, metformina, tiazolidynediony, inhibitory peptydazy dipeptydylowej IV, agoniści receptora GLP-1), leki beta adrenolityczne, flukonazol, inhibitory konwertazy angiotensyny (kaptopryl, enalapryl), antagoniści receptora H2, inhibitory MAO, sulfonamidy, klarytromycyna i niesteroidowe leki przeciwzapalne. Następujące produkty mogą zwiększać stężenie glukozy we krwi Jednoczesne stosowanie nie jest zalecane • Danazol: działanie diabetogenne. Jeśli stosowanie tej substancji czynnej jest konieczne, należy ostrzec pacjenta i podkreślić znaczenie kontrolowania stężenia glukozy we krwi i w moczu. Może być konieczne dostosowanie dawki leku przeciwcukrzycowego w trakcie i po zakończeniu leczenia danazolem. 5 NL/H/3384/001/IA/dz npoz Jednoczesne stosowanie wymagające ostrożności • Chloropromazyna (neuroleptyk): duże dawki (>100 mg/dobę) zwiększają stężenie glukozy we krwi (zmniejszenie wydzielania insuliny). Należy ostrzec pacjenta i podkreślić znaczenie kontrolowania stężenia glukozy we krwi. Może być konieczne dostosowanie dawki leku przeciwcukrzycowego podczas i po zakończeniu stosowania leku neuroleptycznego. • Glikokortykosteroidy (podawane ogólnie i miejscowo: produkty lecznicze dostawowe, na skórę i doodbytnicze) oraz tetrakozaktyd: zwiększenie stężenia glukozy we krwi z możliwością wystąpienia kwasicy ketonowej (zmniejszona tolerancja na węglowodany spowodowana przez glikokortykosteroidy). Należy ostrzec pacjenta i podkreślić znaczenie kontrolowania stężenia glukozy we krwi, zwłaszcza na początku leczenia. Może być konieczne dostosowanie dawki leku przeciwcukrzycowego podczas i po zakończeniu stosowania glikokortykosteroidów. • Rytodryna, salbutamol, terbutalina (iv.) Zwiększenie stężenia glukozy w wyniku działania beta-2-agonistycznego. Należy podkreślić znaczenie kontrolowania stężenia glukozy we krwi. W razie konieczności należy zastosować insulinoterapię. • Ziele dziurawca (Hypericum perforatum) Ziele dziurawca zmniejsza ekspozycję na gliklazyd. Należy podkreślić znaczenie kontrolowania stężenia glukozy we krwi. Następujące produkty lecznicze mogą spowodować dysglikemię Jednoczesne stosowanie wymagające ostrożności • Fluorochinolony W przypadku jednoczesnego stosowania gliklazydu i fluorochinolonu, pacjenta należy ostrzec przed ryzykiem dysglikemii i podkreślić znaczenie kontrolowania stężenia glukozy we krwi. Leczenie skojarzone wymagające rozważenia • Leki przeciwzakrzepowe (np. warfaryna). Pochodne sulfonylomocznika mogą nasilać działanie przeciwzakrzepowe podczas jednoczesnego leczenia. Może być konieczna zmiana leku przeciwzakrzepowego.

Na podstawie doświadczenia ze stosowaniem gliklazydu odnotowano następujące działania niepożądane. Poniższe działania niepożądane wymieniono zgodnie z częstością oraz klasyfikacją układów i narządów. Częstości określono następująco: bardzo często (≥1/10) często (≥1/100 do ˂1/10) niezbyt często (≥1/1000 do ˂1/100) rzadko (≥1/10 000 do ˂1/1000) bardzo rzadko (˂1/10 000) częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych) Zaburzenia krwi i układu chłonnego Rzadko: zaburzenia hematologiczne, w tym m.in. niedokrwistość, leukopenia, małopłytkowość, granulocytopenia. Zmiany te zazwyczaj ustępują po odstawieniu gliklazydu. Zaburzenia metabolizmu i odżywiania Częstość nieznana: hipoglikemia Zaburzenia oka Częstość nieznana: przemijające zaburzenia widzenia Mogą występować zwłaszcza na początku leczenia ze względu na zmiany stężenia glukozy we krwi. Zaburzenia żołądka i jelit Częstość nieznana: ból brzucha, nudności, wymioty, niestrawność, biegunka i zaparcie. Wystąpienia tych działań można uniknąć lub można je zminimalizować, przyjmując gliklazyd podczas śniadania. Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych Częstość nieznana: zwiększona aktywność enzymów wątrobowych (AspAT, AlAT, fosfatazy zasadowej), zapalenie wątroby (pojedyncze przypadki). Należy przerwać leczenie w razie wystąpienia żółtaczki cholestatycznej. Objawy te zazwyczaj ustępują po przerwaniu leczenia. Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej Częstość nieznana: wysypka, świąd, pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy, rumień, wysypki plamkowo-grudkowe, reakcje pęcherzowe (takie jak zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka) oraz, wyjątkowo, osutka polekowa z eozynofilią i objawami układowymi (ang. drug rash with eosinophilia and systemic symptoms, DRESS). Działania niepożądane typowe dla klasy leków Tak jak podczas stosowania innych pochodnych sulfonylomocznika, opisywano następujące działania niepożądane: erytrocytopenia, agranulocytoza, niedokrwistość hemolityczna, pancytopenia i alergiczne zapalenie naczyń krwionośnych, hiponatremia, zwiększona aktywność enzymów wątrobowych, a nawet zaburzenia czynności wątroby (np. z zastojem żółci i żółtaczką) i zapalenie wątroby, które ustępowało po odstawieniu pochodnej sulfonylomocznika lub, w pojedynczych przypadkach, prowadziło do zagrażającej życiu niewydolności wątroby. 7 NL/H/3384/001/IA/dz npoz Opis wybranych działań niepożądanych Hipoglikemia Tak jak inne pochodne sulfonylomocznika, gliklazyd może powodować hipoglikemię, jeśli posiłki są nieregularne, a zwłaszcza, gdy są pomijane. Do możliwych objawów hipoglikemii należą: ból głowy, silny głód, nudności, wymioty, zmęczenie, zaburzenia snu, pobudzenie, agresja, zaburzenia koncentracji, osłabiona uwaga i spowolnienie reakcji, depresja, splątanie, zaburzenia widzenia i mowy, afazja, drżenie, niedowład, zaburzenia czucia, zawroty głowy, uczucie bezsilności, utrata samokontroli, majaczenie, drgawki, płytki oddech, bradykardia, senność i utrata przytomności, co może prowadzić do śpiączki i zgonu. Ponadto można obserwować objawy pobudzenia adrenergicznego, takie jak: pocenie się, wilgotność skóry, niepokój, tachykardię, nadciśnienie tętnicze, kołatanie serca, dławicę piersiową i zaburzenia rytmu serca. Zazwyczaj objawy ustępują po podaniu węglowodanów (cukru). Należy pamiętać, że sztuczne substancje słodzące nie mają żadnego działania. Jak wskazuje doświadczenie z innymi pochodnymi sulfonylomocznika, hipoglikemia może wystąpić ponownie, nawet jeśli zastosowane postępowanie było początkowo skuteczne. W razie ciężkiej lub długotrwałej hipoglikemii, nawet jeśli jest czasowo opanowana przez spożycie cukru, konieczne jest niezwłoczne leczenie lub nawet hospitalizacja. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych: Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa tel.: + 48 22 49 21 301/faks: + 48 22 49 21 309/strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.