Polpril Biso

Kiedy nie przyjmować leku Polpril Biso • Jeśli pacjent ma uczulenie na ramipryl lub jakikolwiek inny inhibitor ACE, bisoprol, lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku (wymienionych w punkcie 6). Objawami reakcji alergicznej mogą być: wysypka, trudności w połykaniu lub oddychaniu, obrzęk ust, twarzy, gardła lub języka. • Jeśli u pacjenta wystąpiła kiedykolwiek poważna reakcja alergiczna zwana „obrzękiem naczynioruchowym”. Jej objawy to: swędzenie, pokrzywka, czerwone plamy na dłoniach, stopach i gardle, obrzęk gardła i języka, obrzęk wokół oczu i ust, trudności w oddychaniu i połykaniu. • Jeśli pacjent niedawno przyjmował lub obecnie przyjmuje sakubitryl + walsartan, leki stosowane w leczeniu długotrwałej (przewlekłej) niewydolności serca u dorosłych. • Jeśli pacjent jest poddawany dializie lub innego rodzaju filtracji krwi. W zależności od używanego urządzenia, leczenie lekiem Polpril Biso może nie być odpowiednie. • Jeśli pacjent ma problemy dotyczące nerek, gdzie dopływ krwi do nerki jest ograniczony (zwężenie tętnicy nerkowej). • Jeśli pacjentka jest w ciąży dłużej niż trzy miesiące (lepiej unikać stosowania leku Polpril Biso we wczesnej ciąży – patrz punkt „Ciąża i karmienie piersią”). • Jeśli pacjent ma niestabilne bądź nieprawidłowo niskie ciśnienie krwi. Lekarz musi ocenić stan zdrowia i zasadność stosowania. • Jeśli pacjent ma cukrzycę lub zaburzenia czynności nerek i jest leczony lekiem obniżającym ciśnienie krwi zawierającym aliskiren. • Jeśli pacjent ma ostrą niewydolność serca lub jeśli niewydolność serca się nasili i wymaga podawania dożylnie leków, które zwiększają siłę skurczu mięśnia sercowego. • Jeśli pacjent ma wstrząs kardiogenny, czyli ostrą, poważną chorobę serca spowodowaną nieprawidłową pracą serca, prowadzącą do niskiego ciśnienia tętniczego i niewydolności krążenia. • Jeśli u pacjenta występuje choroba serca charakteryzująca się wolną lub nieregularną częstością akcji serca (blok przedsionkowo-komorowy II lub III stopnia bez wszczepionego rozrusznika serca, blok zatokowo-przedsionkowy, zespół chorej zatoki). • Jeśli pacjent ma wolne tętno, co powoduje dolegliwości. • Jeśli u pacjenta występuje ciężka astma. • Jeśli u pacjenta występują poważne problemy dotyczące krążenia krwi w kończynach (takie jak zespół Raynauda), które mogą powodować drętwienie, mrowienie lub przebarwienia palców rąk i nóg po ekspozycji na zimno. • Jeśli pacjent ma nieleczonego guza chromochłonnego, który jest rzadkim guzem rdzenia nadnerczy. • Jeśli pacjent ma zaburzenia metaboliczne, w których krew zawiera zbyt dużo kwasu (kwasica metaboliczna). Jeśli pacjent nie jest pewien, powinien skonsultować się z lekarzem przed przyjęciem leku Polpril Biso. Ostrzeżenia i środki ostrożności Przed rozpoczęciem przyjmowania leku Polpril Biso należy omówić to z lekarzem lub farmaceutą. Należy poinformować lekarza, jeśli u pacjenta występują którekolwiek z poniższych stanów lub zaburzeń. Lekarz może zdecydować o podjęciu specjalnych środków ostrożności (na przykład zalecić dodatkowe leczenie lub przeprowadzać częstsze kontrole) jeśli: • pacjent ma łagodniejsze choroby układu oddechowego, takie jak astma lub przewlekła obturacyjna choroba płuc; • pacjent ma cukrzycę; • pacjent jest na ścisłej diecie lub pości; • pacjent planuje leczenie mające na celu zmniejszenie skutków alergii na jad pszczół lub os (odczulanie). Lek Polpril Biso może zwiększać ryzyko reakcji alergicznej lub może być ona nasilona. • u pacjenta występują zaburzenia rytmu serca lub skurcze mięśni naczyniowych, które mogą powodować zaburzenia perfuzji wieńcowej (dławica Prinzmetala lub blok przedsionkowo- komorowy I stopnia); • pacjent ma niewydolność serca lub inne problemy dotyczące serca; • serce lub mózg pacjenta są niedotlenione; • u pacjenta występują niezbyt ciężkie problemy dotyczące krążenia krwi w kończynach; • pacjent ma lub miał łuskowatą wysypkę skórną (łuszczycę); • pacjent ma zaburzenia czynności tarczycy (lek Polpril Biso może maskować objawy nadczynności tarczycy); • w przypadku leczonego guza chromochłonnego, czyli rzadkiego nowotworu rdzenia nadnerczy; • pacjent ma otrzymać znieczulenie. Może ono zostać podane przed operacją lub zabiegiem stomatologicznym. Być może będzie konieczne przerwanie leczenia na dzień przed zabiegiem po konsultacji z lekarzem. • u pacjenta występuje obrzęk naczynioruchowy (ciężka reakcja alergiczna z obrzękiem twarzy, warg, języka lub gardła, z trudnościami w połykaniu lub oddychaniu). Może to nastąpić w dowolnym momencie leczenia. W przypadku wystąpienia takich objawów należy przerwać stosowanie leku Polpril Biso i natychmiast skontaktować się z lekarzem. • pacjent ma ból brzucha, wymioty lub biegunkę. Może to być objaw obrzęku naczynioruchowego jelit. • pacjent jest rasy czarnej, ponieważ u takiego pacjenta może występować większe ryzyko obrzęku naczynioruchowego, a lek ten może być mniej skuteczny w obniżaniu ciśnienia krwi niż u pacjentów innych niż rasy czarnej; • pacjent przyjmuje którykolwiek z poniższych leków, ryzyko obrzęku naczynioruchowego może wzrosnąć: - wildagliptyna i inne leki należące do tzw. gliptyn (stosowane w leczeniu cukrzycy), - racekadotryl (stosowany w leczeniu biegunki), - syrolimus, ewerolimus, temsyrolimus i inne leki należące do tzw. inhibitorów mTOR (stosowanych w celu uniknięcia odrzucenia przeszczepionych narządów lub w leczeniu nowotworów). • pacjent jest w podeszłym wieku; • pacjent ma problemy dotyczące nerek (w tym przeszczep nerki); • pacjent ma problemy dotyczące wątroby; • u pacjenta występuje zwężenie aorty i zastawki mitralnej (zwężenie głównego naczynia krwionośnego wychodzącego z serca) lub kardiomiopatia przerostowa (choroba mięśnia sercowego) lub zwężenie tętnicy nerkowej (zwężenie tętnicy zaopatrującej nerki w krew), • pacjent stracił dużo soli lub płynów z organizmu (przez wymioty, biegunkę, większe niż zwykle pocenie się, stosuje dietę o małej zawartości soli, długotrwale przyjmuje leki moczopędne lub po zabiegu dializy); • pacjent ma wysokie stężenie potasu we krwi (potwierdzone wynikami badań); • pacjent przyjmuje leki lub ma choroby, które mogą obniżać stężenie sodu we krwi. Konieczna jest wtedy kontrola stężenia sodu we krwi, zwłaszcza jeśli pacjent jest w podeszłym wieku. • pacjent ma kolagenową chorobę naczyń (choroba tkanki łącznej), taką jak toczeń rumieniowaty układowy lub twardzina układowa; • pacjent przyjmuje którykolwiek z następujących leków stosowanych w leczeniu wysokiego ciśnienia krwi: - antagoniści receptora angiotensyny II (ARB) (znane również jako sartany – np. walsartan, telmisartan, irbesartan), w szczególności w przypadku problemów dotyczących nerek związanych z cukrzycą. - aliskiren. Lekarz może sprawdzać czynność nerek, ciśnienie tętnicze i stężenie elektrolitów (np. potasu) we krwi w regularnych odstępach. Patrz również informacje pod nagłówkiem „Kiedy nie przyjmować leku Polpril Biso”. • Należy powiedzieć lekarzowi, jeśli pacjentka przypuszcza, że jest w ciąży (lub może zajść w ciążę). Nie zaleca się stosowania leku Polpril Biso we wczesnym okresie ciąży i nie wolno go stosować po trzecim miesiącu ciąży, ponieważ zastosowany w tym okresie może poważnie zaszkodzić dziecku (patrz punkt „Ciąża”). Dzieci i młodzież Nie zaleca się stosowania leku Polpril Biso u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat. Lek Polpril Biso a inne leki Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować. Istnieją leki, które mogą zmienić działanie leku Polpril Biso, lub których działanie może zostać zmienione przez lek Polpril Biso. Lekarz może zlecić zmianę dawki lub podjąć inne środki ostrożności, a nawet zlecić odstawienie jednego z leków. Należy pamiętać, aby poinformować lekarza, jeśli pacjent przyjmuje którykolwiek z następujących leków: - sakubitryl i walsartan stosowane w leczeniu długotrwałej (przewlekłej) niewydolności serca. Nie należy przyjmować leku Polpril Biso wraz z lekami zawierającymi sakubitryl + walsartan. Jeśli pacjent przyjmował sakubitryl + walsartan, przed rozpoczęciem przyjmowania leku Polpril Biso należy odczekać 36 godzin od przyjęcia ostatniej dawki sakubitrylu + walsartanu (patrz „Kiedy nie stosować leku Polpril Biso”). W przypadku zaprzestania stosowania leku Polpril Biso, przed rozpoczęciem stosowania sakubitrylu + walsartanu należy odczekać 36 godzin od przyjęcia ostatniej dawki leku Polpril Biso. - inne leki stosowane w leczeniu wysokiego ciśnienia krwi, w tym antagonista receptora angiotensyny II (ARB) (znany również jako sartan – na przykład walsartan, telmisartan, irbesartan), aliskiren (patrz także informacje pod nagłówkiem „Kiedy nie stosować leku Polpril Biso” oraz „Ostrzeżenia i środki ostrożności”); - niektóre leki stosowane w leczeniu nadciśnienia tętniczego, dławicy piersiowej lub nieregularnego bicia serca (antagoniści wapnia, tacy jak werapamil, diltiazem, felodypina, amlodypina); - niektóre leki stosowane w leczeniu nadciśnienia, takie jak klonidyna, metyldopa, moksonidyna, rylmenidyna (tzw. leki przeciwnadciśnieniowe o działaniu ośrodkowym): nie zaleca się zaprzestania przyjmowania tych leków bez konsultacji z lekarzem; - niektóre leki stosowane w leczeniu nieregularnego lub nieprawidłowego rytmu serca, takie jak chinidyna, dyzopiramid, lidokaina, fenytoina, flekainid, propafenon, amiodaron, prokainamid; - glikozydy nasercowe (leki stosowane w leczeniu niewydolności serca, takie jak digoksyna); - leki moczopędne (diuretyki), takie jak furosemid, spironolakton, triamteren, amiloryd; - wszystkie leki, które mogą obniżać ciśnienie krwi jako pożądane lub niepożądane działanie, takie jak: • leki stosowane w leczeniu nadciśnienia, • niektóre leki na depresję, takie jak imipramina, dezypramina, nortryptylina, amitryptylina, mirtazapina, • niektóre leki stosowane w leczeniu padaczki lub podczas znieczulenia (barbiturany, takie jak fenobarbital), • niektóre leki stosowane w leczeniu chorób psychicznych charakteryzujących się utratą kontaktu z rzeczywistością (fenotiazyny, takie jak lewomepromazyna, chlorpromazyna i prometazyna), • azotany (stosowane do leczenia lub zapobiegania dławicy piersiowej), • baklofen, lek rozluźniający mięśnie, • leki stosowane w leczeniu łagodnego rozrostu gruczołu krokowego (prostaty), takie jak alfuzosyna, doksazosyna, prazosyna, tamsulosyna, terazosyna; - niektóre leki stosowane w leczeniu, np. choroby Alzheimera lub jaskry (tzw. parasympatykomimetyki, takie jak rywastygmina czy karbachol); - niektóre leki na depresję, zwane inhibitorami monoaminooksydazy (z wyjątkiem inhibitorów MAO-B), takie jak moklobemid; - leki zawierające beta-adrenolityki stosowane miejscowo (takie jak krople do oczu zawierające tymolol do leczenia jaskry); - leki na cukrzycę, takie jak doustne leki zmniejszające stężenie glukozy (np. metformina, linagliptyna, saksagliptyna, sitagliptyna i wildagliptyna) oraz insulina. Lek Polpril Biso może zmniejszyć stężenie glukozy we krwi. Konieczna jest kontrola stężenia glukozy we krwi podczas przyjmowania leku Polpril Biso. - środki znieczulające; - leki stosowane w celu łagodzenia bólu i stanu zapalnego (np. niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), takie jak ibuprofen, diklofenak czy indometacyna oraz duże dawki kwasu acetylosalicylowego); - leki stosowane w leczeniu niskiego ciśnienia krwi, wstrząsu, niewydolności serca, astmy lub alergii, takie jak izoprenalina, dobutamina, noradrenalina, adrenalina, efedryna, dopamina. Konieczna jest kontrola ciśnienia krwi podczas leczenia. - meflochina (stosowana do zapobiegania lub leczenia malarii); - leki stosowane w leczeniu nowotworów (chemioterapia); - leki zwiększające ilość potasu we krwi, takie jak suplementy potasu (w tym substytuty soli) oraz inne leki zwiększające ilość potasu we krwi, takie jak trimetoprym, sam lub w skojarzeniu z sulfametoksazolem (stosowany w leczeniu zakażeń wywołanych bakteriami), heparyna (lek stosowany do rozrzedzania krwi w celu zapobiegania zakrzepom); - leki zapobiegające odrzuceniu narządów po przeszczepie, takie jak cyklosporyna; - allopurynol (stosowany do zmniejszenia stężenia kwasu moczowego we krwi); - lit (stosowany w chorobach psychicznych). Lek Polpril Biso może zwiększyć ilość litu we krwi. Stężenie litu we krwi będzie kontrolowane przez lekarza. - leki steroidowe stosowane w leczeniu stanu zapalnego, takie jak prednizolon; - temsyrolimus, ewerolimus, syrolimus (stosowane w celu uniknięcia odrzucenia przeszczepionych narządów lub w leczeniu nowotworów) oraz inne leki należące do tzw. inhibitorów mTOR; - leki zwane inhibitorami neprylizyny (NEP), takie jak racekadotryl (stosowany przeciwko biegunce). Lek Polpril Biso z alkoholem Picie alkoholu podczas leczenia lekiem Polpril Biso może powodować zawroty głowy lub oszołomienie. Jeśli pacjent ma wątpliwości, ile alkoholu może wypić w czasie przyjmowania tego leku, powinien porozmawiać z lekarzem, ponieważ leki stosowane do obniżania ciśnienia tętniczego i alkohol mogą nawzajem nasilać swoje działanie nasenne. Ciąża i karmienie piersią Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza że może być w ciąży lub gdy planuje mieć dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku. Ciąża Jeśli pacjentka sądzi, że jest w ciąży (lub może zajść w ciążę), powinna powiedzieć o tym lekarzowi. Leku Polpril Biso nie powinno się stosować w pierwszych 12 tygodniach ciąży, i nie wolno go stosować po 13. tygodniu ciąży, ponieważ jego stosowanie w czasie ciąży może zaszkodzić dziecku. Jeśli pacjentka zajdzie w ciążę w czasie przyjmowania leku Polpril Biso, powinna natychmiast powiedzieć o tym lekarzowi. Przed planowaną ciążą należy zmienić leczenie na inny odpowiedni lek. Karmienie piersią Nie zaleca się stosowania leku Polpril Biso w czasie karmienia piersią. Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn Lek Polpril Biso może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn. Jeśli ten lek powoduje u pacjenta zawroty głowy, zmęczenie lub bóle głowy, nie należy prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn i należy natychmiast skontaktować się z lekarzem. Lek Polpril Biso zawiera sód Lek Polpril Biso zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na kapsułkę, to znaczy lek uznaje się za „wolny od sodu”. Leki Polpril Biso, 5 mg + 5 mg oraz Polpril Biso 5 mg + 10 mg zawierają czerwień allura AC Czerwień allura AC może powodować reakcje alergiczne. Leki Polpril Biso 10 mg/5 mg oraz Polpril Biso 10 mg + 10 mg zawierają azorubinę (karmoizynę) Azorubina (karmoizyna) może powodować reakcje alergiczne.

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią. Należy przerwać stosowanie tego leku i natychmiast skonsultować się z lekarzem, jeśli wystąpi którekolwiek z poniższych działań niepożądanych: • Obrzęk twarzy, ust, jamy ustnej, języka i (lub) gardła, utrudniający połykanie lub oddychanie, a także swędzenie i wysypka. Mogą to być objawy ciężkiej reakcji alergicznej. • Ciężkie reakcje skórne, w tym silna wysypka skórna, owrzodzenie jamy ustnej, nasilenie istniejącej choroby skóry, zaczerwienienie, powstawanie pęcherzy lub odwarstwienie skóry (zespół Stevensa-Johnsona, toksyczna rozpływna martwica naskórka lub rumień wielopostaciowy). Należy natychmiast poinformować lekarza, jeśli wystąpi: • Szybsze bicie serca, nierówne lub gwałtowne bicie serca (kołatanie serca), ból w klatce piersiowej, ucisk w klatce piersiowej lub cięższe choroby, takie jak zawał serca i udar mózgu. • Duszność lub kaszel. Mogą to być objawy choroby płuc. • Zaostrzenie niewydolności serca powodujące zwiększone duszności i (lub) zatrzymanie płynów. • Skłonność do siniaków, trudności z zatamowaniem krwawienia, krwawienia różnego rodzaju (np. krwawienie z dziąseł), fioletowe plamki, zaczerwienienia na skórze lub większa niż zwykle podatność na zakażenia, ból gardła i gorączka, uczucie zmęczenia, omdlenia, zawroty głowy lub blada skóra. Mogą to być objawy choroby krwi lub szpiku kostnego. • Silny ból brzucha, który może promieniować do pleców. Może to być objaw zapalenia trzustki. • Gorączka, dreszcze, zmęczenie, utrata apetytu, bóle brzucha, nudności, zażółcenie skóry lub oczu (żółtaczka). Mogą to być objawy problemów dotyczących wątroby, takich jak zapalenie wątroby lub uszkodzenie wątroby. • Skoncentrowany mocz o ciemnym kolorze, nudności lub wymioty, skurcze mięśni, splątanie i drgawki, które mogą być spowodowane nieprawidłowym wydzielaniem ADH (hormonu antydiuretycznego). Inne działania niepożądane to: Często (występują u mniej niż 1 na 10 pacjentów): • zwiększone stężenie potasu we krwi, • ból głowy, • zawroty głowy, • uczucie zimna lub drętwienia dłoni lub stóp, • omdlenie, niedociśnienie (nieprawidłowo niskie ciśnienie krwi), zwłaszcza podczas szybkiego wstawania lub siadania, • suchy kaszel, zapalenie zatok lub zapalenie oskrzeli, duszność, • ból lub dyskomfort w żołądku lub jelitach, biegunka, zaparcia, niestrawność, nudności lub wymioty, • wysypka skórna, • skurcze lub ból mięśni, • ból w klatce piersiowej, • uczucie zmęczenia. Niezbyt często (występują u mniej niż 1 na 100 pacjentów): • badania krwi wskazujące na zmiany w czynności wątroby (zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, duże stężenie bilirubiny), trzustce (zwiększenie aktywności enzymów trzustkowych) lub nerkach (zwiększone stężenie mocznika lub kreatyniny), • zwiększenie liczby eozynofilii (rodzaj białych krwinek) we krwi, • utrata lub zmniejszenie apetytu (anoreksja), • problemy ze snem, w tym senność, • depresja, uczucie przygnębienia, lęk, nerwowość, niepokój, • uczucie wirowania (zawroty głowy pochodzenia błędnikowego), • nietypowe odczucia skórne, takie jak drętwienie, mrowienie, ukłucia, pieczenie lub pełzanie po skórze (parestezja), • utrata lub zmiana odczuwania smaków, • problemy ze wzrokiem, w tym zamazane widzenie, • wolniejsze lub szybsze tętno, nieregularne lub gwałtowne tętno, • spuchnięte ręce lub nogi. Może to być objaw, że organizm zatrzymuje więcej wody niż zwykle. • uderzenia gorąca, • zatkany nos, • trudności z oddychaniem lub nasilenie astmy, • obrzęk jelit zwany „obrzękiem naczynioruchowym jelit”, objawiający się bólem brzucha, wymiotami i biegunką, • wzdęcia brzucha lub zgaga (zapalenie błony śluzowej żołądka) lub suchość w jamie ustnej, • zwiększone pocenie, • świąd, • osłabienie mięśni, • bóle stawów, • oddawanie większej ilości wody (moczu) na dobę niż zwykle, • obniżona czynność nerek (w tym niewydolność nerek), • obecność białka w moczu, • impotencja u mężczyzn, zmniejszone pożądanie seksualne u mężczyzn i kobiet, • gorączka, • osłabienie. Rzadko (występują u mniej niż 1 na 1 000 pacjentów): • badania krwi wskazujące na zmniejszenie liczby czerwonych krwinek, białych krwinek lub płytek krwi, a także zmniejszenie stężenia hemoglobiny, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (AlAT, AspAT), zwiększone stężenie niektórych tłuszczy, • koszmary, omamy, • uczucie drżenia, • uczucie zagubienia, • zaburzenia równowagi, • zmniejszone wydzielanie łez (suche oczy), • czerwone, swędzące, opuchnięte lub łzawiące oczy (zapalenie spojówek), • zaburzenia słuchu lub dzwonienie w uszach, • zwężenie naczyń, zmniejszenie przepływu przez naczynia (hipoperfuzja), stan zapalny naczyń krwionośnych (zapalenie naczyń), • katar alergiczny, • czerwony i spuchnięty język, • reakcje alergiczne, takie jak swędzenie, zaczerwienienie, wysypka, • ciężkie odwarstwianie lub łuszczenie się skóry, swędzące guzkowate zmiany skórne (złuszczające zapalenie skóry), pokrzywka, • problemy dotyczące paznokci (np. rozluźnienie lub oddzielenie płytki paznokcia od łożyska), • plamy na skórze, • zaburzenia erekcji. Bardzo rzadko (występują u mniej niż 1 na 10 000 pacjentów): • wypadanie włosów, • wystąpienie lub nasilenie łuszczących się zmian na skórze (łuszczyca), bądź wysypki podobnej do łuszczycy, • większa niż zwykle wrażliwość na światło. Częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych): • wyniki badań wskazujące na zwiększone miano przeciwciał przeciwjądrowych w badaniach laboratoryjnych, niższe niż zwykle stężenie sodu lub zbyt małą liczbę krwinek, • trudności z koncentracją, • zmiana koloru palców rąk i stóp podczas wychłodzenia, a następnie mrowienie lub ból podczas ogrzewania (zjawisko Raynauda), • spowolnione lub zaburzone reakcje, • uczucie pieczenia, • zmiana w odczuwaniu zapachów, • małe wrzody w jamie ustnej (afta), • powiększenie piersi u mężczyzn. Niektóre działania niepożądane zgłaszano częściej u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca (bardzo często spowolnienie częstości akcji serca, często pogorszenie niewydolności serca i uczucie osłabienia). Zgłaszanie działań niepożądanych Jeśli u pacjenta wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione w tej ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie. Działania niepożądane można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych Al. Jerozolimskie 181C 02 - 222 Warszawa Tel.: + 48 22 49 21 301 Faks: + 48 22 49 21 309 Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu. Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat bezpieczeństwa stosowania leku.

• Nadwrażliwość na bisoprolol, ramipryl lub jakikolwiek inny inhibitor ACE (ang. Angiotensin Converting Enzyme; enzym konwertujący angiotensynę) lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. • Obrzęk naczynioruchowy w wywiadzie (dziedziczny, idiopatyczny lub spowodowany wcześniejszym wystąpieniem obrzęku naczynioruchowego po zastosowaniu inhibitora ACE lub antagonisty receptora angiotensyny II (ang. angiotensin II receptor antagonist, AIIRA)). • Jednoczesne stosowanie z sakubitrylem + walsartanem (patrz punkty 4.4 i 4.5). • Zabiegi pozaustrojowe prowadzące do kontaktu krwi z powierzchniami o ujemnym ładunku elektrycznym (patrz punkt 4.5). • Znaczące obustronne zwężenie tętnicy nerkowej lub tętnicy nerkowej w jedynej czynnej nerce. • Drugi i trzeci trymestr ciąży (patrz punkty 4.4 i 4.6). • Stany hipotensyjne lub hemodynamicznie niestabilne. • Jednoczesne stosowanie produktów leczniczych zawierających aliskirenu pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniami czynności nerek (GFR <60 ml/min/1,73 m²) (patrz punkty 4.4, 4.5 i 5.1). • Ostra niewydolność serca lub epizody niewydolności serca wymagające dożylnego podawania leków inotropowych. • Wstrząs kardiogenny. • Blok przedsionkowo-komorowy II lub III stopnia (AV) (bez stymulatora serca). • Zespół chorego węzła zatokowego. • Blok zatokowo-przedsionkowy. • Objawowa bradykardia. • Objawowe niedociśnienie. • Ciężka astma oskrzelowa. • Ciężkie postacie choroby zarostowej tętnic obwodowych lub zespołu Raynauda. • Nieleczony guz chromochłonny nadnerczy (patrz punkt 4.4). • Kwasica metaboliczna.

Wszystkie ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania poszczególnych składników tego produktu złożonego odnoszą się również do produktu leczniczego Polpril Biso. Ramipryl Szczególne grupy pacjentów Ciąża Stosowania inhibitorów ACE, takich jak ramipryl lub antagonistów receptorów angiotensyny II (AIIRAs), nie należy rozpoczynać w czasie ciąży. Jeśli kontynuowanie terapii inhibitorem ACE/AIIRAs nie jest bezwzględnie konieczne, u pacjentek planujących ciążę należy zastosować inne leki przeciwnadciśnieniowe, które mają ustalony profil bezpieczeństwa w czasie ciąży. W przypadku rozpoznania ciąży leczenie inhibitorami ACE/AIIRA należy natychmiast przerwać, a w razie konieczności rozpocząć leczenie innymi lekami (patrz punkty 4.3 i 4.6). Pacjenci szczególne narażeni na ryzyko niedociśnienia • Pacjenci ze wzmożoną aktywacją układu renina-angiotensyna-aldosteron Pacjenci ze wzmożoną aktywacją układu renina-angiotensyna-aldosteron są narażeni na ryzyko ostrego, znacznego obniżenia ciśnienia tętniczego oraz pogorszenia czynności nerek w związku z zahamowaniem aktywności ACE, szczególnie w przypadku, gdy inhibitor ACE lub stosowany jednocześnie lek moczopędny zostaną podane po raz pierwszy lub w zwiększonej dawce. Należy spodziewać się znacznej aktywacji układu renina-angiotensyna-aldosteron i zapewnić odpowiedni nadzór medyczny, w tym monitorowanie ciśnienia tętniczego, na przykład u pacjentów: - z ciężkim nadciśnieniem tętniczym - z niewyrównaną zastoinową niewydolnością serca - z hemodynamicznie istotnym zmniejszeniem napływu lub odpływu z lewej komory (np. stenozą zastawki aortalnej lub zastawki mitralnej) - z jednostronnym zwężeniem tętnicy nerkowej i z drugą czynną nerką - z istniejącym lub mogącym wystąpić niedoborem płynów lub soli (w tym pacjentów przyjmujących leki moczopędne) - z marskością wątroby i (lub) wodobrzuszem - poddawanych rozległym zabiegom chirurgicznym lub znieczuleniu z zastosowaniem środków powodujących niedociśnienie. Zazwyczaj zaleca się skorygowanie odwodnienia, hipowolemii lub niedoboru soli przed rozpoczęciem leczenia (jednak u pacjentów z niewydolnością serca takie działania korygujące muszą być starannie rozważone pod kątem ryzyka przeciążenia płynami). • Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (ang. renin-angiotensin-aldosterone system; RAAS) Istnieją dowody, że jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii i pogorszenia czynności nerek (w tym ostrej niewydolności nerek). Z tego względu nie zaleca się podwójnej blokady RAA poprzez skojarzone stosowanie inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu (patrz punkty 4.5 i 5.1). Jeżeli leczenie z zastosowaniem podwójnej blokady jest uważane za absolutnie konieczne, powinno ono odbywać się wyłącznie pod nadzorem specjalisty i z częstą i bardzo uważną kontrolą czynności nerek, stężenia elektrolitów i ciśnienia tętniczego. U pacjentów z nefropatią cukrzycową nie należy jednocześnie stosować inhibitorów ACE i antagonistów receptora angiotensyny II. • Pacjenci z przemijającą lub utrwaloną niewydolnością serca po zawale mięśnia sercowego • Pacjenci z grupy ryzyka niedokrwienia mięśnia sercowego lub mózgu w przypadku ostrego niedociśnienia Początkowa faza leczenia wymaga specjalnego nadzoru medycznego. • Osoby w podeszłym wieku: patrz punkt 4.2. Leczenie chirurgiczne W miarę możliwości wskazane jest odstawienie inhibitorów konwertazy angiotensyny, takich jak ramipryl, na dzień przed zabiegiem chirurgicznym. Kontrola czynności nerek Czynność nerek należy ocenić przed leczeniem i w jego trakcie oraz odpowiednio dostosować dawkowanie, zwłaszcza w pierwszych tygodniach leczenia. Produkt leczniczy Polpril Biso nie jest przeznaczony do rozpoczynania leczenia (patrz punkt 4.2). Szczególnie staranna kontrola wymagana jest u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (patrz punkt 4.2). Istnieje ryzyko pogorszenia czynności nerek, szczególnie u pacjentów z niewydolnością serca lub po przeszczepie nerki. Obrzęk naczynioruchowy U pacjentów leczonych inhibitorami ACE, w tym ramiprylem, obserwowano przypadki obrzęku naczynioruchowego (patrz punkt 4.8). Ryzyko obrzęku naczynioruchowego (np. obrzęk dróg oddechowych lub języka, z zaburzeniami oddychania lub bez nich) może być wyższe u pacjentów przyjmujących jednocześnie leki powodujące obrzęk naczynioruchowy, takie jak inhibitory mTOR (ang. mammalian target of rapamycin; punkt uchwytu dla rapamycyny u ssaków ) (np. temsyrolimus, ewerolimus, syrolimus); gliptyny (np. linagliptyna, saksagliptyna, sitagliptyna, wildagliptyna) lub inhibitory neprylizyny (NEP) (np. racekadotryl). Skojarzenie ramiprylu z sakubitrylem + walsartanem jest przeciwwskazane ze względu na zwiększone ryzyko obrzęku naczynioruchowego (patrz punkty 4.3 i 4.5). W przypadku obrzęku naczynioruchowego należy przerwać leczenie produktem Polpril Biso. Należy natychmiast zastosować leczenie doraźne. Pacjent powinien być pod obserwacją przez co najmniej 12 do 24 godzin i wypisany po całkowitym ustąpieniu objawów. U pacjentów leczonych inhibitorami ACE, w tym ramiprylem, zgłaszano obrzęk naczynioruchowy jelit (patrz punkt 4.8). Pacjenci ci zgłaszali się z bólem brzucha (z nudnościami lub wymiotami lub bez nich). Reakcje anafilaktyczne podczas terapii odczulającej W przypadku zahamowania ACE zwiększa się prawdopodobieństwo wystąpienia oraz nasilenia reakcji anafilaktycznych i rzekomoanafilaktycznych na jad owadów i inne alergeny. Przed odczulaniem należy rozważyć czasowe odstawienie ramiprylu. Kontrolowanie stężenia elektrolitów: hiperkaliemia U niektórych pacjentów leczonych inhibitorami ACE, w tym ramiprylem, obserwowano hiperkaliemię. Pacjenci narażeni na rozwój hiperkaliemii to pacjenci z zaburzeniami czynności nerek, w podeszłym wieku (•70 lat), z niekontrolowaną cukrzycą lub przyjmujący sole potasu, leki moczopędne oszczędzające potas oraz inne substancje czynne zwiększające stężenie potasu w osoczu, lub pacjenci w takich stanach jak: odwodnienie, ostra niewydolność serca, kwasica metaboliczna. Jeśli równoczesne stosowanie powyższych leków jest konieczne, zaleca się regularną kontrolę stężenia potasu w surowicy (patrz punkt 4.5). Kontrolowanie stężenia elektrolitów: hiponatraemia U niektórych pacjentów leczonych ramiprylem zaobserwowano zespół nieadekwatnego wydzielania hormonu antydiuretycznego (ang. Syndrome of Inappropriate Anti-diuretic Hormone secretion; SIADH) z następczą hiponatraemią. Zaleca się regularną kontrolę stężenia sodu w surowicy u pacjentów w podeszłym wieku oraz u innych pacjentów zagrożonych hiponatraemią. Neutropenia/agranulocytoza W rzadkich przypadkach obserwowano neutropenię/agranulocytozę, jak również małopłytkowość i niedokrwistość; zgłaszano także zahamowanie czynności szpiku kostnego. Zaleca się kontrolowanie liczby leukocytów, aby umożliwić wykrycie ewentualnej leukopenii. Częstsze kontrole zaleca się w początkowym okresie leczenia oraz u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, u pacjentów ze współistniejącą kolagenozą (np. toczeń rumieniowaty lub twardzina układowa) lub leczonych innymi produktami leczniczymi, które mogą powodować zmiany w morfologii krwi (patrz punkty 4.5 i 4.8). Różnice etniczne Inhibitory ACE częściej powodują obrzęk naczynioruchowy u pacjentów rasy czarnej niż u pacjentów innych ras. Podobnie jak inne inhibitory ACE, ramipryl może być mniej skuteczny w obniżaniu ciśnienia tętniczego u pacjentów rasy czarnej niż u pacjentów innych ras, prawdopodobnie ze względu na wyższą częstość występowania nadciśnienia tętniczego przy niskim poziomie reniny w populacji rasy czarnej z nadciśnieniem tętniczym. Kaszel Podczas stosowania inhibitorów ACE opisywano występowanie kaszłu. Charakterystyczny kaszel jest suchy, uporczywy i ustępuje po zakończeniu leczenia. Kaszel wywołany stosowaniem inhibitora ACE należy uwzględnić w diagnostyce różnicowej kaszlu. Bisoprolol Nie należy nagle przerywać leczenia bisoprololem, szczególnie u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca, o ile nie jest to bezwzględnie konieczne, ponieważ może to prowadzić do przejściowego nasilenia choroby serca. Bisoprolol należy podawać ze szczególną ostrożnością pacjentom z nadciśnieniem tętniczym związanym z niewydolnością serca. Bisoprolol należy stosować ostrożnie w przypadku: - Skurczu oskrzeli (astma oskrzelowa, obturacyjne choroby dróg oddechowych). Chociaż kardioselektywne (beta-1-selektywne) beta-adrenolityki mogą mieć słabszy wpływ na czynność płuc niż nieselektywne beta-adrenolityki, jak wszystkie leki beta-adrenolityczne, należy unikać ich stosowania u pacjentów z obturacyjnymi chorobami dróg oddechowych, chyba że istnieją poważne kliniczne powody ich podawania. Gdy takie przyczyny istnieją, bisoprolol należy stosować z zachowaniem ostrożności. W przypadku astmy oskrzelowej lub innych przewlekłych obturacyjnych chorób płuc, należy jednocześnie stosować leczenie rozszerzające oskrzela. U pacjentów z astmą może wystąpić wzrost oporu w drogach oddechowych, dlatego może być konieczne zwiększenie dawki beta-2-agonistów. - Cukrzycy z dużymi wahaniami stężenia glukozy we krwi. Objawy hipoglikemii (np. tachykardia, kołatanie serca lub pocenie) mogą być maskowane. - Ścisłej diety, postu. - Prowadzonej aktualnie terapii odczulającej. Podobnie jak inne leki beta-adrenolityczne, bisoprolol może zwiększać zarówno wrażliwość na alergeny, jak i zwiększać nasilenie reakcji anafilaktycznych. Leczenie adrenaliną nie zawsze przynosi oczekiwane działanie terapeutyczne. - Bloku przedsionkowo-komorowego pierwszego stopnia. - Dławicy Prinzmetala. Zaobserwowano przypadki skurczu naczyń wieńcowych. Pomimo wysokiej selektywności beta-1-adrenolityków, nie można całkowicie wykluczyć napadów dławicy piersiowej podczas podawania bisoprololu pacjentom z dławicą Prinzmetala. - Choroby zarostowej tętnic obwodowych. Nasilenie objawów może wystąpić zwłaszcza na początku leczenia. - Łuszczycy. Pacjenci z łuszczycą lub z łuszczycą w wywiadzie powinni otrzymywać beta-adrenolityki (np. bisoprolol) dopiero po starannym rozważeniu korzyści i ryzyka. - Podczas leczenia bisoprololem objawy tyreotoksykozy mogą być maskowane. - Guza chromochłonnego nadnerczy. U pacjentów z guzem chromochłonnym nadnerczy bisoprolol nie może być podawany przed zastosowaniem blokady receptorów alfa (patrz punkt 4.3). - Znieczulenia ogólnego. U pacjentów poddawanych znieczuleniu ogólnemu beta-adrenolityki zmniejszają częstość występowania arytmii i niedokrwienia mięśnia sercowego podczas indukcji znieczulenia i intubacji oraz w okresie pooperacyjnym. Obecnie zaleca się kontynuowanie podawania beta-adrenolityków w okresie okołooperacyjnym. Anestezjolog musi być świadomy stosowania przez pacjenta beta-adrenolityków ze względu na możliwość interakcji z innymi produktami leczniczymi, powodującymi bradyarytmię, osłabienie odruchowego częstoskurczu i zmniejszenie zdolności odruchowej do kompensacji utraty krwi. Jeśli przed zabiegiem chirurgicznym konieczne jest odstawienie beta-adrenolityków, należy to robić stopniowo i zakończyć około 48 godzin przed znieczuleniem. Substancje pomocnicze Produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na kapsułkę, to znaczy produkt leczniczy uznaje się za „wolny od sodu”. Polpril Biso, 5 mg + 5 mg oraz Polpril Biso, 5 mg + 10 mg zawierają czerwień allura AC, która może powodować reakcje alergiczne. Polpril Biso 10 mg + 5 mg oraz Polpril Biso 10 mg + 10 mg zawierają azorubinę (karmoizynę), która może powodować reakcje alergiczne.

Ramipryl Dane z badań klinicznych wykazały, że podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS) poprzez wspólne stosowanie inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu wiąże się z większą częstością występowania działań niepożądanych, takich jak niedociśnienie, hiperkaliemia i zaburzenia czynności nerek (w tym ostra niewydolność nerek) w porównaniu do stosowania pojedynczego leku działającego na układ RAAS (patrz punkty 4.3, 4.4 i 5.1). Skojarzenia przeciwwskazane: - Sakubitryl + walsartan: Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z sakubitrilem + walsartanem jest przeciwwskazane, ponieważ zwiększa się ryzyko obrzęku naczynioruchowego (patrz punkty 4.3 i 4.4). Leczenia ramiprylem nie można rozpoczynać przed upływem 36 godzin od ostatniej dawki sakubitrilu + walsartanu. Leczenia sakubitrilem + walsartanem nie wolno rozpoczynać wcześniej niż 36 godzin po ostatniej dawce ramiprilu. - Zabiegi pozaustrojowe: Zabiegi pozaustrojowe prowadzące do kontaktu krwi z powierzchniami o ujemnym ładunku elektrycznym, takie jak dializa lub hemofiltracja przy użyciu niektórych błon o wysokiej przepuszczalności (np. błony poliakrylonitrylowe) oraz afereza lipoprotein o niskiej gęstości z użyciem siarczanu dekstranu, ze względu na zwiększone ryzyko ciężkich reakcji rzekomoanafilaktycznych (patrz punkt 4.3). Jeśli takie leczenie jest konieczne, należy rozważyć użycie innego rodzaju błony dializacyjnej lub leku przeciwnadciśnieniowego z innej grupy. Środki ostrożności dotyczące stosowania: - Sole potasowe, heparyna, leki moczopędne oszczędzające potas oraz inne leki zwiększające stężenie potasu w osoczu (w tym antagoniści angiotensyny II, trimetoprym w monoterapii i w skojarzeniu z sulfametoksazolem, takrolimusem, cyklosporyną): Może wystąpić hiperkaliemia, dlatego konieczna jest bardzo uważna kontrola stężenia potasu w surowicy. - Leki przeciwnadciśnieniowe (np. leki moczopędne) oraz inne substancje mogą obniżać ciśnienie krwi (np. azotany, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, środki znieczulające, nadużycie alkoholu, baklofen, alfuzosyna, doksazosyna, prazosyna, tamsulosyna, terazosyna): Należy spodziewać się nasilenia ryzyka niedociśnienia. - Sympatykomimetyki zwiększające ciśnienie krwi i inne substancje (np. izoprenalina, dobutamina, dopamina, epinefryna), które mogą osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe ramiprylu: zaleca się kontrolę ciśnienia krwi. - Allopurynol, leki immunosupresyjne, kortykosteroidy, prokainamid, cytostatyki i inne substancje, które mogą zmieniać morfologię krwi: zwiększone prawdopodobieństwo wystąpienia reakcji hematologicznych (patrz punkt 4.4). - Sole litu: Wydalanie litu może być ograniczone przez inhibitory ACE, a tym samym zwiększa się toksyczność litu. Stężenie litu musi być kontrolowane. - Leki przeciwcukrzycowe w tym insulina: mogą wystąpić reakcje hipoglikemiczne. Zaleca się kontrolę stężenia glukozy we krwi. - Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) i kwas acetylosalicylowy: jednoczesne podawanie może osłabiać przeciwnadciśnieniowe działanie ramiprylu. Ponadto równolegle leczenie inhibitorami ACE i NLPZ może prowadzić do zwiększonego ryzyka pogorszenia czynności nerek oraz wzrostu stężenia potasu. - Inhibitory mTOR lub inhibitory DPP-IV: Zwiększone ryzyko obrzęku naczynioruchowego jest możliwe u pacjentów przyjmujących równolegle leki, takie jak inhibitory mTOR (np. temsyrolimus, ewerolimus, syrolimus) lub inhibitory DPP-IV (np. linagliptyna, saksagliptyna, sitagliptyna, wildagliptyna). Należy zachować ostrożność przy rozpoczynaniu terapii (patrz punkt 4.4). - Inhibitory neprylizyny (NEP): Zwiększone ryzyko obrzęku naczynioruchowego zgłaszano przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów ACE (takich jak ramipril) oraz inhibitorów NEP (np. racekadotrylu) (patrz punkt 4.4). Bisoprolol Niezalecane skojarzenia: We wszystkich wskazaniach: - Antagoniści wapnia typu werapamilu, a w mniejszym stopniu typu diltiazemu: Negatywny wpływ na kurczliwość mięśnia sercowego, przewodnictwo przedsionkowo-komorowe. Dożylne podanie werapamilu u pacjentów leczonych beta-adrenolitykami może prowadzić do głębokiego niedociśnienia i blokady przedsionkowo-komorowej. - Leki przeciwnadciśnieniowe działające ośrodkowo (np. klonidyna, metyldopa, moksonidyna, rylmenidyna): Jednoczesne stosowanie leków przeciwnadciśnieniowych działających ośrodkowo może pogorszyć niewydolność serca poprzez zmniejszenie napięcia współczulnego ośrodkowego (zmniejszenie częstości akcji serca i pojemności minutowej serca, rozszerzenie naczyń krwionośnych). Nagłe odstawienie, szczególnie przed zaprzestaniem stosowania beta- adrenolityków, może zwiększyć ryzyko wystąpienia „nadciśnienia z odbicia”. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca: - Leki przeciwarytmiczne klasy I (np. dyzopiramid, chinidyna, lidokaina, fenytoina, flekainid, propafenon): Wpływ na czas przewodzenia przedsionkowo-komorowego może być nasilony, a negatywny efekt inotropowy zwiększony. Skojarzenia, które należy stosować ze szczególną ostrożnością: We wszystkich wskazaniach: - Antagoniści wapnia typu dihydropirydyny (np. felodypina, amlodypina, nifedypina): Jednoczesne stosowanie może zwiększać ryzyko niedociśnienia. Nie można wykluczyć zwiększonego ryzyka dalszego pogorszenia czynności serca jako pompy, u pacjentów z niewydolnością serca. - Leki przeciwarytmiczne klasy III (np. amiodaron): Wpływ na czas przewodzenia przedsionkowo-komorowego może być nasilony. - Leki parasympatykomimetyczne: Jednoczesne stosowanie może wydłużać czas przewodzenia przedsionkowo-komorowego, a tym samym zwiększać ryzyko bradykardii. - Leki stosowane miejscowo zawierające beta-adrenolityki (np. krople do oczu do leczenia jaskry): Mogą nasilać ogólnoustrojowe działanie bisoprololu. - Insulina i doustne leki przeciwcukrzycowe: Nasilenie działania hipoglikemicznego. Blokada receptorów beta-adrenergicznych może maskować objawy hipoglikemii. - Środki znieczulające: Osłabienie częstoskurczu odruchowego i zwiększone ryzyko niedociśnienia (więcej informacji na temat znieczulenia ogólnego znajduje się w punkcie 4.4). - Glikozydy naparstnicy: Zwolnienie częstości akcji serca i wydłużenie czasu przewodzenia przedsionkowo-komorowego. - Niesteroidowe leki przeciwzapalne: Mogą zmniejszać działanie hipotensyjne bisoprololu. - Leki beta-sympatykomimetyczne (np. izoprenalina, dobutamina): Skojarzenie z bisoprololem może zmniejszyć działanie obu leków. - Sympatykomimetyki aktywujące zarówno receptory beta- jak i alfa-adrenergiczne (np. noradrenalina, adrenalina): skojarzenie z bisoprololem może ujawnić działanie zwężające naczynia krwionośne tych leków, za pośrednictwem receptora alfa-adrenergicznego, prowadząc do wzrostu ciśnienia tętniczego i nasilenia chromania przestankowego. Uważa się, że takie interakcje są bardziej prawdopodobne w przypadku nieselektywnych beta-adrenolityków. - Stosowanie równolegle z lekami przeciwnadciśnieniowymi oraz innymi lekami o potencjale obniżającym ciśnienie krwi (np. trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, barbiturany, fenotiazyny: Może spowodować dalsze obniżenie ciśnienia tętniczego. U pacjentów z nadciśnieniem i chorobą wieńcową (dławicą piersiową): - Leki przeciwarytmiczne klasy I (np. dyzopyramid, chinidyna, lidokaina, fenytoina, flekainid, propafenon): Wpływ na czas przewodzenia przedsionkowo-komorowego może być nasilony, a negatywny efekt inotropowy zwiększony. Kombinacje wymagające rozważenia: - Meflochina: Zwiększone ryzyko bradykardii. - Inhibitory monoaminooksydazy (z wyjątkiem inhibitorów MAO-B): Nasilone działanie hipotensyjne leków beta-adrenolitycznych, ale również ryzyko wystąpienia przełomu nadciśnieniowego.

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa: Profil bezpieczeństwa ramiprylu obejmuje utrzymujący się suchy kaszel oraz reakcje spowodowane niedociśnieniem. Poważne działania niepożądane to: obrzęk naczynionaczyniowy, hiperkaliemia, zaburzenia czynności nerek lub wątroby, zapalenie trzustki, ciężkie reakcje skórne oraz neutropenia/agranulocytoza. Najczęstsze reakcje niepożądane na bisoprolol to: zawroty głowy, ból głowy, marznięcie kończyn, nudności, wymioty, biegunka, zaparcia i zmęczenie. Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych: Poniżej wymienione działania niepożądane sklasyfikowane są zgodnie z klasyfikacją układów i narządów. Częstość występowania działań niepożądanych jest uszeregowana w następujący sposób: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000), bardzo rzadko (<1/10 000), częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych). Klasa układów i narządów wg MedDRA Częstość Bisoprolol Ramipril Zaburzenia krwi i układu chłonnego Niezbyt często - eozynofilia Rzadko - zmniejszenie liczby białych krwinek (w tym neutropenia lub agranulocytoza), zmniejszenie liczby czerwonych krwinek, zmniejszenie stężenia hemoglobiny, zmniejszenie liczba płytek krwi Częstość nieznana - niewydolność szpiku kostnego, pancytopenia, niedokrwistość hemolityczna Zaburzenia układu immunologicznego Częstość nieznana - reakcje anafilaktyczne lub rzekomoanafilaktyczne, zwiększenie miana przeciwciał przeciwjądrowych Zaburzenia endokrynologiczne Częstość nieznana - zespół nieadekwatnego wydzielania wazopresyny (SIADH) Zaburzenia metabolizmu i odżywiania Częste - zwiększenie stężenia potasu we krwi Niezbyt często - anoreksja, zmniejszony apetyt Częstość nieznana - zwiększenie stężenia sodu we krwi Zaburzenia psychiczne Niezbyt często depresja, zaburzenia snu obniżenie nastroju, zaburzenia snu, w tym senność, lęk, nerwowość, niepokój Rzadko Koszmary senne, omamy stan splątania Częstość nieznana - zaburzenia uwagi Zaburzenia układu nerwowego Często zawroty głowy*, ból głowy* zawroty głowy, ból głowy Niezbyt często - zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, paraestezje, utrata smaku, zaburzenia smaku Rzadko omdlenie drżenie, zaburzenia równowagi Częstość nieznana - niedokrwienie mózgu, w tym udar niedokrwienny i przejściowy napad niedokrwienny, zaburzenia zdolności psychomotorycznych, uczucie pieczenia, zaburzenia węchu Zaburzenia oka Niezbyt często - zaburzenia widzenia, w tym nieostre widzenie Rzadko zmniejszone wydzielanie łez (należy rozważyć, jeśli pacjent używa soczewek kontaktowych) zapalenie spojówek Bardzo rzadko zapalenie spojówek - Zaburzenia ucha i błędnika Rzadko zaburzenia słuchu niedosłuch, szumy uszne Zaburzenia serca Niezbyt często zaburzenia przewodzenia przedsionkowo- komorowego, pogorszenie istniejącej niewydolności serca,** bradykardia*** niedokrwienie mięśnia sercowego, w tym dławica piersiowa lub zawał mięśnia sercowego, tachykardia, zaburzenia rytmu serca, kołatanie serca, obrzęk obwodowy Zaburzenia naczyniowe Często uczucie zimna lub drętwienia kończyn nieodciśnienie, obniżone ciśnienie ortostatyczne, omdlenia, Niezbyt często niedociśnienie uderzenia gorąca Rzadko - zwężenie naczyń, hipoperfuzja, zapalenie naczyń Częstość nieznana - zespół Raynauda Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia Często - suchy drażniący kaszel, zapalenie oskrzeli, zapalenie zatok, duszność Niezbyt często skurcz oskrzeli u pacjentów z astmą oskrzelową lub z z przewlekłą obturacyjną chorobą płuc w wywiadzie skurcz oskrzeli, w tym zaostrzenie astmy, przekrwienie błony śluzowej nosa Rzadko alergiczny nieżyt nosa - Zaburzenia żołądka i jelit Często dolegliwości żołądkowo-jelitowe, takie jak nudności, wymioty, biegunka, zaparcia zapalenie żołądka i jelit, zaburzenia trawienne, dyskomfort brzucha, dyspepsja, nudności, wymioty, biegunka Niezbyt często - zapalenie trzustki (bardzo rzadko zgłaszano przypadki śmiertelne związane ze stosowaniem inhibitorów ACE), zwiększenie aktywności enzymów trzustkowych, obrzęk naczynioruchowy jelita cienkiego, ból brzucha w górnej części, w tym zapalenie żołądka, zaparcia, suchość w jamie ustnej Rzadko - zapalenie języka Częstość nieznana - aftowe zapalenie jamy ustnej Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych Niezbyt często - wzrost aktywności enzymów wątrobowych i (lub) stężenia bilirubiny sprzężonej Rzadko zapalenie wątroby żółtaczka cholestatyczna, uszkodzenie komórek wątrobowych Częstość nieznana - ostra niewydolność wątroby, cholestatyczne lub cytolityczne zapalenie wątroby (zgon był bardzo rzadkim przypadkiem) Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej Często - wysypka plamisto-grudkowa Niezbyt często - obrzęk naczynioruchowy; w bardzo rzadkich przypadkach obturacja dróg oddechowych spowodowana obrzękiem naczynioruchowym może prowadzić do zgonu; świąd, zwiększona potliwość Rzadko reakcje nadwrażliwości, takie jak świąd skóry, zaczerwienienie, wysypka i obrzęk naczynioruchowy złuszczące zapalenie skóry, pokrzywka, oddzielanie się paznokci Bardzo rzadko łysienie, beta-adrenolityki mogą wywoływać lub nasilać łuszczycę albo wywoływać wysypkę podobną do łuszczycy reakcje nadwrażliwości na światło Częstość nieznana - martwica toksyczna rozpływna naskórka, zespół Stevensa-Johnsona, rumień wielopostaciowy, pęcherzyca zwykła, zaostrzenie łuszczycy, łuszczycowe zapalenie skóry, pemfigoid pęcherzowy lub liszajowata wysypka na skórze lub błonach śluzowych, łysienie plackowate Zaburzenia mięśniowo- szkieletowe i tkanki łącznej Często - skurcze mięśni, ból mięśni Niezbyt często osłabienie i skurcze mięśni bóle stawów Zaburzenia nerek i dróg moczowych Niezbyt często - zaburzenia czynności nerek, w tym ostra niewydolność nerek, zwiększone wydzielanie moczu, nasilenie istniejącego białkomoczu, zwiększone stężenie mocznika we krwi, zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi Zaburzenia układu rozrodczego i piersi Niezbyt często - przejściowa impotencja związana z zaburzeniami erekcji, zmniejszone libido Rzadko zaburzenia erekcji - Częstość nieznana - ginekomastia Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podawania Często zmęczenie* ból w klatce piersiowej, zmęczenie Niezbyt często astenia** gorączka Rzadko - astenia Badania diagnostyczne Rzadko Zwiększenie stężenia triglicerydów we krwi, Zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (AlAT, AspAT) - *Objawy te pojawiają się szczególnie na początku leczenia. Zazwyczaj są łagodne i często ustępują w ciągu 1-2 tygodni. **Częstość występowania tych działań niepożądanych to: często u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca. *** Częstość występowania tych działań niepożądanych to: bardzo często u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych Al. Jerozolimskie 181C 02-222 Warszawa Tel.: + 48 22 49 21 301 Faks: + 48 22 49 21 309 Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.