Ladinorm

Kiedy nie przyjmować leku Ladinorm: • jeśli pacjent ma uczulenie na ramipryl, inny lek z grupy inhibitorów ACE, bisoprolol lub którąkolwiek z innych substancji zwartych w leku (wymienionych w punkcie 6.). Objawami reakcji alergicznej mogą być: wysypka, trudności w połykaniu lub oddychaniu, obrzęk warg, twarzy, gardła lub języka. • jeśli u pacjenta kiedykolwiek wystąpiła ciężka reakcja alergiczna zwana “obrzękiem naczynioruchowym”. Jej objawami są: swędzenie, pokrzywka, czerwone plamy na rękach, stopach i gardle, obrzęk gardła i języka, obrzęk wokół oczu i ust, trudności w oddychaniu i połykaniu. • jeśli pacjent przyjmował niedawno lub przyjmuje aktualnie sakubitryl/walsartan, lek stosowany w leczeniu pewnego rodzaju długotrwałej (przewlekłej) niewydolności serca u dorosłych. • jeśli pacjent jest poddawany dializie lub filtracji krwi innego rodzaju. W zależności od stosowanego urządzenia lek Ladinorm może być nieodpowiedni do stosowania u takiego pacjenta. • jeśli pacjent ma chorobę nerek, w której dopływ krwi do nerki jest zmniejszony (zwężenie tętnicy nerkowej), • jeśli pacjentka jest od ponad 3 miesięcy w ciąży (również we wczesnej ciąży lepiej jest unikać leku Ladinorm – patrz punkt ‘Ciąża i karmienie piersią’). • jeśli ciśnienie tętnicze u pacjenta jest nieprawidłowo niskie lub niestabilne. Lekarz będzie musiał dokonać odpowiedniej oceny. • jeśli pacjent ma cukrzycę lub zaburzenia czynności nerek i jest leczony lekiem obniżającym ciśnienie zawierającym aliskiren. • jeśli pacjent ma ostrą niewydolność serca lub jeśli dojdzie do zaostrzenia przewlekłej niewydolności serca, z koniecznością podawania dożylnie leków, które zwiększają siłę skurczu mięśnia sercowego. • jeśli pacjent ma wstrząs kardiogenny, który jest groźnym, nagłym stanem kardiologicznym, spowodowanym nieprawidłową pracą serca i prowadzącym do małego ciśnienia tętniczego i niewydolności krążenia. • jeśli pacjent ma choroby serca, które powodują bardzo wolną czynność serca lub nierówne bicie serca (blok przedsionkowo-komorowy II lub III stopnia bez wszczepionego rozrusznika serca, blok zatokowo- przedsionkowy, zespół chorej zatoki). • jeśli pacjent ma wolną czynność serca, która powoduje dolegliwości. • jeśli pacjent ma ciężką astmę. • jeśli pacjent ma ciężkie problemy dotyczące krążenia krwi w kończynach (np. zespół Raynauda), które mogą powodować mrowienie, drętwienie lub zmiany zabarwienia palców rąk i stóp po ekspozycji na zimno. • jeśli pacjent ma nieleczonego guza chromochłonnego nadnerczy, czyli rzadki nowotwór rdzenia nadnerczy. • W przypadku zaburzeń metabolicznych, w których we krwi jest za dużo kwasu (kwasica metaboliczna). W razie wątpliwości przez rozpoczęciem przyjmowania leku Ladinorm należy skonsultować się z lekarzem. Ostrzeżenia i środki ostrożności Przed rozpoczęciem przyjmowania leku Ladinorm należy omówić to z lekarzem lub farmaceutą. Należy poinformować lekarza, jeśli u pacjenta występują którekolwiek z poniższych stanów lub zaburzeń. Lekarz może zdecydować o podjęciu specjalnych środków ostrożności (na przykład zalecić dodatkowe leczenie lub przeprowadzać częstsze kontrole): • jeśli pacjent ma lżejszą chorobę układu oddechowego, taką jak astmę lub przewlekłą obturacyjną chorobę płuc; • jeśli pacjent ma cukrzycę; • jeśli pacjent pozostaje na ścisłej diecie lub pości; • jeśli pacjent planuje leczenie, które ma osłabić skutki alergii na jad pszczół lub os (leczenie odczulające). Lek Ladinorm może zwiększyć prawdopodobieństwo wystąpienia reakcji alergicznej lub sprawić, że taka reakcja będzie bardziej nasilona. • jeśli pacjent ma zaburzenia rytmu serca lub skurcz mięśni naczyń, który może powodować zaburzenia perfuzji wieńcowej (dławica Prinzmetala lub blok przedsionkowo-komorowy I stopnia); • jeśli pacjent ma niewydolność serca lub inne problemy dotyczące serca; • jeśli serce lub mózg są słabo dotlenione; • jeśli pacjent ma łagodniejsze zaburzenia krążenia w kończynach; • jeśli ma lub miał łuszczące się zmiany skórne (łuszczycę); • jeśli pacjent ma chorobę tarczycy. Lek Ladinorm może ukrywać objawy nadczynności tarczycy; • w przypadku leczonego guza chromochłonnego, czyli rzadkiego nowotworu rdzenia nadnerczy; • jeśli pacjent ma otrzymać znieczulenie do operacji lub zabiegu stomatologicznego. Być może trzeba będzie przerwać leczenie na dzień przed znieczuleniem; należy poradzić się lekarza, • jeśli pacjent ma obrzęk naczynioruchowy (ciężką reakcję alergiczną ze obrzękiem twarzy, warg, języka lub gardła, z trudnościami w połykaniu lub oddychaniu). Reakcja taka może wystąpić w dowolnym momencie leczenia. Jeśli wystąpią takie objawy, należy przerwać przyjmowanie leku Ladinorm i natychmiast zgłosić się do lekarza. • jeśli pacjent ma ból brzucha, wymioty i biegunkę. Może to być objaw obrzęku naczynioruchowego jelit; • jeśli pacjent jest rasy czarnej, gdyż u takich pacjentów istnieje większe ryzyko obrzęku naczynioruchowego a lek może być mniej skuteczny w obniżaniu ciśnienia tętniczego niż u osób innych ras; • jeśli pacjent przyjmuje którykolwiek z poniższych leków, ryzyko obrzęku naczynioruchowego może być zwiększone: - wildagliptyna i inne leki należące do klasy tak zwanych gliptyn (stosowanych w leczeniu cukrzycy), - racekadotryl (stosowany w leczeniu biegunki), - syrolimus, ewerolimus, temsyrolimus i inne leki należące do klasy tak zwanych inhibitorów mTOR (stosowanych w celu zapobiegania odrzuceniu przeszczepionych narządów lub w leczeniu nowotworów). • jeśli pacjent jest w starszym wieku; • jeśli pacjent ma problemy dotyczące nerek (łącznie z transplantacją nerek); • jeśli pacjent ma problemy dotyczące wątroby; • jeśli pacjent ma zwężenie zastawki aortalnej lub mitralnej (zwężenie zastawki, która wypuszcza krew z serca lub zwężenie zastawki leżącej między lewym przedsionkiem a lewą komorą serca) lub zwężenie tętnicy nerkowej (zwężenie tętnicy doprowadzającej krew do nerki); • jeśli pacjent stracił dużo soli lub płynów z organizmu (na skutek wymiotów, biegunki, większych niż zwykle potów, stosowania diety o małej zawartości soli, przyjmowania diuretyków (leków moczopędnych) przez dłuższy czas lub po zabiegu dializy); • jeśli pacjent ma duże stężenie potasu we krwi (potwierdzone wynikami badań krwi); • jeśli pacjent przyjmuje leki lub ma choroby, które mogą zmniejszać stężenia sodu we krwi. Lekarz może zalecić regularne badania krwi, szczególnie w celu kontroli stężeń sodu we krwi, zwłaszcza u osób w starszym wieku; • jeśli pacjent ma kolagenową chorobę naczyń (chorobę tkanki łącznej), taką jak toczeń rumieniowaty układowy lub twardzinę układową; • jeśli pacjent przyjmuje którykolwiek z poniższych leków stosowanych w leczeniu wysokiego ciśnienia tętniczego: - “antagoniści receptora angiotensyny II” (ang. angiotensin II receptor blocker, ARB) (nazywane również sartanami – na przykład walsartan, telmisartan, irbesartan), w szczególności, jeśli ma chorobę nerek związaną z cukrzycą. - aliskiren. Lekarz może zalecić regularną kontrolę czynności nerek, ciśnienia tętniczego i stężeń elektrolitów (np. potasu) we krwi. Patrz również informacje pod nagłówkiem “Kiedy nie przyjmować leku Ladinorm”. • Należy również powiedzieć lekarzowi, jeśli pacjentka jest w ciąży (lub może zajść w ciążę). Nie zaleca się stosowania leku Ladinorm w pierwszych 3 miesiącach ciąży i nie wolno go przyjmować po 3. miesiącu ciąży, ponieważ może poważnie zaszkodzić dziecku, jeśli będzie stosowany w tym okresie (patrz punkt "Ciąża i karmienie piersią”). Dzieci i młodzież Nie zaleca się stosowania leku Ladinorm u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat. Lek Ladinorm a inne leki Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować. Jest to konieczne, ponieważ lek Ladinorm może wpływać na działanie niektórych innych leków. Również inne leki mogą wpływać na działanie leku Ladinorm. Lekarz może zalecić zmianę dawki lub podjąć inne środki ostrożności, a nawet zalecić całkowite odstawienie któregoś z poniższych leków. Koniecznie należy powiedzieć lekarzowi, jeśli pacjent przyjmuje którekolwiek z poniższych leków: - sakubitryl i walsartan, stosowany w leczeniu pewnego rodzaju długotrwałej (przewlekłej) niewydolności serca. Nie wolno przyjmować leku Ladinorm jednocześnie z lekiem zawierającym sakubitryl/walsartan. Jeśli pacjent przyjmował sakubitryl/walsartan, powinien odczekać 36 godzin od przyjęcia ostatniej dawki saubitrylu/walsartanu, zanim zacznie stosować lek Ladinorm (patrz “Kiedy nie przyjmować leku Ladinorm”). Po zaprzestaniu przyjmowania leku Ladinorm należy odczekać 36 godzin od przyjęcia ostatniej dawki leku Ladinorm, zanim można będzie rozpocząć przyjmowanie sakubitrylu/walsartanu. - antagoniści receptora angiotensyny II (ARB) (nazywane również sartanami - na przykład walsartan, telmisartan, irbesartan) lub aliskiren (patrz również informacje pod nagłówkami “Kiedy nie przyjmować leku Ladinorm” i “Ostrzeżenia i środki ostrożności”). - niektóre leki stosowane w leczeniu wysokiego ciśnienia tętniczego, dławicy piersiowej lub nierównego bicia serca (antagoniści wapnia, jak werapamil, diltiazem, felodypina, amlodypina). - niektóre leki stosowane w leczeniu wysokiego ciśnienia tętniczego, takie jak klonidyna, metyldopa, moksonidyna, rylmenidyna (tak zwane leki przeciwnadciśnieniowe działające ośrodkowo): nie należy przerywać stosowania tych leków bez uprzedniej konsultacji z lekarzem. - niektóre leki stosowane w leczeniu nierównego lub nieprawidłowego bicia serca, jak chinidyna, dyzopiramid, lidokaina, fenytoina, flekainid, propafenon, amiodaron, prokainamid). - glikozydy nasercowe (leki stosowane w leczeniu niewydolności serca, takie jak digoksyna). - diuretyki (leki moczopędne), takie jak furosemid, spironolakton, triamteren, amiloryd. - wszystkie leki, które mogą obniżać ciśnienie krwi, jako działanie pożądane lub niepożądane, takie jak: • leki stosowane w leczeniu wysokiego ciśnienia tętniczego, • niektóre leki stosowane w leczeniu depresji, takie jak imipramina, dezypramina, nortryptylina, amitryptylina, mirtazapina, • niektóre leki stosowane w leczeniu padaczki lub podczas znieczulenia ogólnego (barbiturany, jak fenobarbital), • niektóre leki do leczenia choroby psychicznej charakteryzującej się utratą kontaktu z rzeczywistością (fenotiazyny, jak lewomepromazyna, chlorpromazyna i prometazyna), • azotany (stosowane w leczeniu lub zapobieganiu dławicy piersiowej), • baklofen, lek rozkurczający mięśnie, • leki stosowane w leczeniu łagodnego rozrostu gruczołu krokowego, takie jak alfuzosyna, doksazosyna, prazosyna, tamsulosyna, terazosyna. - niektóre leki stosowane w leczeniu na przykład choroby Alzheimera lub jaskry (tak zwane parasympatykomimetyki, jak rywastygmina lub karbachol). - niektóre leki stosowane w leczeniu depresji, zwane inhibitorami monoaminooksydazy (z wyjątkiem inhibitorów MAO-B), takie jak moklobemid. - stosowane miejscowo leki zawierające beta-antagonistów (takie jak krople do oczu zawierające tymolol do leczenia jaskry). - leki na cukrzycę, takie jak doustne leki obniżające stężenie glukozy (np. metformina, linagliptyna, saksagliptyna, sitagliptyna i wildagliptyna) i insulina. Lek Ladinorm może obniżać stężenie glukozy we krwi. W czasie przyjmowania leku Ladinorm należy starannie kontrolować stężenia glukozy we krwi. - środki znieczulające. - leki stosowane w leczeniu bólu i zapalenia (np. niesteroidowe leki przeciwzapalne, takie jak ibuprofen, diklofenak lub indometacyna oraz duże dawki kwasu acetylosalicylowego). - leki stosowane w leczeniu niskiego ciśnienia tętniczego, wstrząsu, niewydolności serca, astmy lub alergii, takie jak izoprenalina, dobutamina, norepinefryna, epinefryna, efedryna, dopamina. Lekarz będzie musiał kontrolować ciśnienie tętnicze. - meflochina (lek stosowany w zapobieganiu lub leczeniu malarii). - leki stosowane w leczeniu nowotworów (chemioterapia). - leki, które mogą zwiększać stężenie potasu we krwi, takie jak suplementy potasu (w tym substytuty soli) i inne leki mogące zwiększać stężenie potasu we krwi, takie jak trimetoprym, sam lub w połączeniu z sulfametoksazolem (stosowany w leczeniu zakażeń wywoływanych przez bakterie), heparyna (lek stosowany do rozrzedzania krwi, aby zapobiegać zakrzepom), - leki zapobiegające odrzucaniu przeszczepionych narządów, takie jak cyklosporyna, - allopurynol (stosowany do obniżania stężenia kwasu moczowego we krwi). - lit (stosowany w chorobach psychicznych). Lek Ladinorm może zwiększać stężenie litu we krwi. Lekarz będzie musiał starannie kontrolować stężenia litu we krwi pacjenta. - leki steroidowe stosowane w leczeniu zapalenia, takie jak prednizolon. - temsyrolimus, ewerolimus, syrolimus (stosowane w celu zapobiegania odrzucaniu przeszczepionych narządów lub w leczeniu nowotworów) i inne leki należące do klasy tak zwanych inhibitorów mTOR. - leki zwane inhibitorami neprylizyny (NEP), takie jak racekadotryl (stosowany przeciwko biegunce). Lek Ladinorm a alkohol Picie alkoholu w czasie leczenia lekiem Ladinorm może powodować zawroty głowy. Jeśli pacjent ma wątpliwości, ile alkoholu może wypić w czasie przyjmowania tego leku, powinien porozmawiać z lekarzem, ponieważ leki stosowane do obniżania ciśnienia tętniczego i alkohol mogą nawzajem nasilać swoje działanie nasenne. Ciąża i karmienie piersią Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza że może być w ciąży lub gdy planuje mieć dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku. Ciąża Jeśli pacjentka sądzi, że jest w ciąży (lub może zajść w ciążę), powinna powiedzieć o tym lekarzowi. Leku Ladinorm nie powinno się stosować w pierwszych 12 tygodniach ciąży, i nie wolno go stosować po 13. tygodniu ciąży, ponieważ jego stosowanie w czasie ciąży może zaszkodzić dziecku. Jeśli pacjentka zajdzie w ciążę w czasie przyjmowania leku Ladinorm, powinna natychmiast powiedzieć o tym lekarzowi. Przed planowaną ciążą należy zmienić leczenie na inny odpowiedni lek. Karmienie piersią Nie zaleca się stosowania leku Ladinorm w czasie karmienia piersią. Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie urządzeń mechanicznych Lek Ladinorm może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania urządzeń mechanicznych. Jeśli lek powoduje zawroty głowy lub uczucie zmęczenia, lub wywołuje bóle głowy, należy zrezygnować z prowadzenia pojazdów i obsługiwania urządzeń mechanicznych i niezwłocznie skonsultować się z lekarzem. Lek Ladinorm zawiera sód Lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na kapsułkę, to znaczy lek uznaje się za ”wolny od sodu”. Leki Ladinorm, 10 mg + 5 mg, kapsułki, twarde i Ladinorm 10 mg + 10 mg, kapsułki, twarde zawierają azorubinę (karmoizynę) Azorubina (karmoizyna) może wywoływać reakcje alergiczne.

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią. Należy przerwać stosowanie tego leku i natychmiast skontaktować się z lekarzem, jeśli wystąpią którekolwiek z poniższych działań niepożądanych – być może potrzebna będzie pilna pomoc lekarska: • Obrzęk twarzy, warg, jamy ustnej, języka i (lub) gardła, utrudniający połykanie lub oddychanie, a także świąd i wysypka. Mogą to być objawy ciężkiej reakcji alergicznej. • Ciężkie reakcje skórne, w tym nasilona wysypka skórna, owrzodzenie jamy ustnej, nasilenie istniejącej wcześniej choroby skóry, zaczerwienienie, powstawanie pęcherzy lub oddzielanie się skóry (zespół Stevensa-Johnsona, martwica toksyczna rozpływna naskórka lub rumień wielopostaciowy). Należy natychmiast powiedzieć lekarzowi jeśli wystąpią: • Szybsze bicie serca, nierówne lub silne bicie serca (kołatanie), ból w klatce piersiowej, uczucie ucisku w klatce piersiowej lub poważniejsze problemy, jak zawał serca i udar mózgu. • Krótki oddech lub kaszel. Mogą to być objawy choroby płuc. • Zaostrzenie niewydolności serca powodujące nasilenie duszności i (lub) zatrzymanie płynów. • Łatwiejsze powstawanie siniaków, dłuższe niż zwykle krwawienie, krwawienia różnego rodzaju (np. krwawienie z dziąseł), fioletowe plamki, zmiany na skórze lub częstsze niż zwykle zakażenia, ból gardła i gorączka, uczucie zmęczenia, omdlenia, zawroty głowy lub bladość skóry. Mogą to być objawy choroby krwi lub szpiku kostnego. • Silny ból brzucha, który może promieniować do pleców. Może to być objaw zapalenia trzustki. • Gorączka, dreszcze, zmęczenie, utrata apetytu, ból brzucha, nudności, zażółcenie skóry lub oczu (żółtaczka). Mogą to być objawy choroby wątroby, na przykład zapalenia wątroby lub uszkodzenia wątroby. • Zagęszczony mocz (w ciemnym kolorze), nudności lub wymioty, skurcze mięśni, splątanie i drgawki, które mogą wynikać z nieadekwatnego wydzielania wazopresyny (hormonu antydiuretycznego). Inne działania niepożądane to: Częste (mogą występować z częstością do 1 na 10 osób): • wyniki badań krwi wskazujące na zwiększone stężenie potasu we krwi, • ból głowy, • zawroty głowy, • uczucie marznięcia lub drętwienia rąk lub stóp, • omdlenie, hipotonia (nieprawidłowo niskie ciśnienie tętnicze), szczególnie przy szybkim wstawaniu lub siadaniu z pozycji leżącej, • suchy, drażniący kaszel, zapalenie zatok lub zapalenie oskrzeli, krótki oddech, • ból lub dyskomfort żołądka lub jelit, biegunka, zaparcie, niestrawność, nudności lub wymioty, • wysypka skórna z uniesionymi zmianami skórnymi lub bez nich, • skurcze lub bóle mięśni, • ból w klatce piersiowej, • uczucie zmęczenia. Niezbyt częste (mogą występować z częstością do 1 na 100 osób): • wyniki badań krwi wskazujące na zmienioną pracę wątroby (zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, zwiększone stężenie bilirubiny), trzustki (zwiększenie aktywności enzymów trzustkowych) lub nerek (zwiększone stężenie mocznika lub kreatyniny), • zwiększenie liczby eozynofili (rodzaj białych krwinek) we krwi, • utrata lub zmniejszenie apetytu, • zaburzenia snu, w tym nadmierna senność, • depresja, uczucie przygnębienia, lęk, większa nerwowość niż zwykle lub niepokój ruchowy, • uczucie wirowania (zawroty głowy pochodzenia błędnikowego), • nietypowe odczucia na skórze, jak drętwienie, mrowienie, kłucie, pieczenie lub ciarki (parestezje), • utrata lub zmiana odczuwania smaków, • problemy z oczami, w tym nieostre widzenie, • spowolnienie lub przyspieszenie bicia serca, nieregularne lub silne bicie serca, • puchnięcie rąk lub nóg. Może to być objaw zatrzymywania wody w organizmie. • uderzenia gorąca, • zatkany nos, • trudności w oddychaniu lub zaostrzenie astmy, • opuchnięcie jelit, zwane “obrzękiem naczynioruchowym jelit”, objawiające się bólem brzucha, wymiotami i biegunką, • wzdęcie brzucha lub zgaga (zapalenie błony śluzowej żołądka) lub suchość w jamie ustnej, • silniejsze niż zwykle pocenie się, • swędzenie, • osłabienie mięśni, • bóle stawów, • wydalanie większej ilości wody (moczu) na dobę niż zwykle, • pogorszenie czynności nerek (łącznie z niewydolnością nerek), • obecność białka w moczu, • impotencja u mężczyzn, osłabienie pożądania seksualnego u mężczyzn i kobiet, • gorączka, • uczucie osłabienia. Rzadkie (mogą występować z częstością do 1 na 1000 osób): • wyniki badań krwi wskazujące na zmniejszenie liczby czerwonych krwinek, białych krwinek lub płytek krwi lub zmniejszenie stężenia hemoglobiny, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (AlAT, AspAT), zwiększenie stężeń niektórych tłuszczów. • koszmary senne, omamy, • uczucie drżenia, • uczucie splątania, • zaburzenia równowagi, • zmniejszone wydzielanie łez (suchość oczu), • zaczerwienienie, swędzenie, opuchnięcie lub łzawienie oczu (zapalenie spojówek), • zaburzenia słuchu lub dzwonienie w uszach, • zwężenie naczyń, zmniejszenie przepływu krwi przez naczynia (hipoperfuzja), zapalenie naczyń, • katar alergiczny, • zaczerwienienie i opuchnięcie języka, • reakcje przypominające alergię, jak swędzenie, zaczerwienienie, wysypka, • ciężkie odwarstwianie lub łuszczenie się skóry, swędzące guzkowate zmiany skórne (złuszczające zapalenie skóry), pokrzywka, • zaburzenia paznokci (np. rozluźnienie lub oddzielanie się płytki paznokciowej od łożyska paznokcia), • powstawanie plam na skórze • zaburzenia erekcji. Bardzo rzadkie (mogą występować z częstością do 1 na 10000 osób): • wypadanie włosów, • wystąpienie lub nasilenie łuszczących się zmian na skórze (łuszczycy) lub wysypki łuszczycopodobnej, • większa niż zwykle wrażliwość na światło. O nieznanej częstości występowania (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych): • wyniki badań wskazujące na zwiększone miano przeciwciał przeciwjądrowych , zmniejszenie stężenia sodu lub zmniejszenie liczby krwinek, • trudności w koncentracji, • zmiany zabarwienia palców rąk i stóp, gdy jest zimno, a następnie mrowienie lub ból po ogrzaniu (objaw Raynauda), • spowolnienie lub osłabienie reakcji, • uczucie pieczenia, • zmiana odczuwania zapachów, • niewielkie owrzodzenia w jamie ustnej (afty), • powiększenie piersi u mężczyzn. Niektóre z tych działań niepożądanych były opisywane częściej u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca (spowolnienie czynności serca bardzo często, nasilenie niewydolności serca i osłabienie często). Zgłaszanie działań niepożądanych Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione w tej ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi, farmaceucie lub pielęgniarce. Działania niepożądane można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych: Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa Tel.: + 48 22 49 21 301 Faks: + 48 22 49 21 309 Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu. Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat bezpieczeństwa stosowania leku.

• Nadwrażliwość na bisoprolol, ramipryl lub jakikolwiek inny inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę (ang. Angiotensin Converting Enzyme; ACE), lub którąkolwiek z substancji pomocniczych wymienionych w punkcie 6.1. • Obrzęk naczynioruchowy w wywiadzie (wrodzony, idiopatyczny lub związany z przyjęciem inhibitora ACE lub antagonisty receptora angiotensyny II (ang. angiotensin II receptor antagonist; AIIRA)). • Jednoczesne stosowanie z sakubitrylem/walsartanem (patrz punkty 4.4 i 4.5). • Pozaustrojowe procedury lecznicze prowadzące do kontaktu krwi z powierzchniami o ujemnym ładunku elektrycznym (patrz punkt 4.5). • Istotne obustronne zwężenie tętnic nerkowych lub zwężenie tętnicy nerkowej zaopatrującej jedyną czynną nerkę. • Drugi i trzeci trymestr ciąży (patrz punkty 4.4 i 4.6). • Hipotonia lub niestabilność hemodynamiczna. • Jednoczesne stosowanie produktów leczniczych zawierających aliskirenu pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniami czynności nerek (GFR < 60 ml/min/1,73 m²) (patrz punkty 4.4, 4.5 i 5.1). • Ostra niewydolność serca lub epizody niewydolności serca wymagające dożylnego podawania leków inotropowych. • Wstrząs kardiogenny. • Blok przedsionkowo-komorowy II lub III stopnia (bez stymulatora serca). • Zespół chorego węzła zatokowego • Blok zatokowo-przedsionkowy. • Objawowa bradykardia. • Objawowa hipotonia. • Ciężka astma oskrzelowa. • Ciężkie postaci choroby zarostowej tętnic obwodowych lub zespołu Raynauda. • Nieleczony guz chromochłonny nadnerczy (patrz punkt 4.4). • Kwasica metaboliczna.

Wszystkie ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania poszczególnych składników tego preparatu złożonego odnoszą się również do produktu leczniczego Ladinorm. Ramipryl Szczególne grupy pacjentów Ciąża W czasie ciąży nie należy rozpoczynać leczenia inhibitorami ACE, takimi jak ramipryl, lub antagonistami receptora angiotensyny II (AIIRA). Jeśli kontynowanie terapii inhibitorem ACE/AIIRA nie jest bezwzględnie konieczne, u pacjentek planujących ciążę należy zmienić leczenie na inne leki hipotensyjne o ustalonym profilu bezpieczeństwa w czasie ciąży. W przypadku rozpoznania ciąży leczenie inhibitorami ACE/lekami z grupy AIIRA należy natychmiast przerwać i, jeśli jest to konieczne, rozpocząć leczenie innymi lekami (patrz punkty 4.3 i 4.6). Pacjenci zagrożeni szczególnym ryzykiem hipotonii • Pacjenci ze wzmożoną aktywacją układu renina-angiotensyna-aldosteron U pacjentów ze wzmożoną aktywacją układu renina-angiotensyna-aldosteron istnieje ryzyko nagłego silnego spadku ciśnienia tętniczego i pogorszenia czynności nerek z powodu zahamowania aktywności ACE, szczególnie w przypadku podania inhibitora ACE lub jednoczesnego podania leku moczopędnego po raz pierwszy lub w zwiększonej dawce. Istotnej aktywacji układu renina-angiotensyna-aldosteron, z koniecznością nadzoru medycznego, w tym monitorowania ciśnienia tętniczego, należy spodziewać się na przykład u: - pacjentów z ciężkim nadciśnieniem tętniczym. - pacjentów z niewyrównaną zastoinową niewydolnością serca - pacjentów z istotnym hemodynamicznie zmniejszeniem napływu lub odpływu z lewej komory (np. ze stenozą zastawki aortalnej lub mitralnej) - pacjentów z jednostronnym zwężeniem tętnicy nerkowej i czynną drugą nerką - pacjentów, u których istnieje lub może się rozwinąć niedobór płynów lub soli (w tym u pacjentów otrzymujących leki moczopędne) - pacjentów z marskością wątroby i (lub) wodobrzuszem - pacjentów poddawanych rozległym zabiegom chirurgicznym lub znieczuleniu środkami wywołującymi hipotonię. Generalnie zaleca się, aby przed włączeniem leczenia skorygować odwodnienie, hipowolemię lub niedobór soli (aczkolwiek u pacjentów z niewydolnością serca takie postępowanie należy starannie wyważyć z ryzykiem przeciążenia płynami). • Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (ang. renin-angiotensin-aldosterone system; RAAS) Istnieją dowody, że jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu zwiększa ryzyko hipotonii, hiperkaliemii i pogorszenia czynności nerek (łącznie z ostrą niewydolnością nerek). W związku z tym nie zaleca się podwójnej blokady RAAS poprzez jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu (patrz punkty 4.5 i 5.1). Jeśli zastosowanie podwójnej blokady jest absolutnie konieczne, powinno być prowadzone pod nadzorem specjalisty, z częstą kontrolą czynności nerek, stężeń elektrolitów i ciśnienia tętniczego. U pacjentów z nefropatią cukrzycową nie należy stosować jednocześnie inhibitorów ACE i antagonistów receptora angiotensyny II. • Przejściowa lub utrzymująca się niewydolność serca po zawale mięśnia sercowego • Pacjenci zagrożeni ryzykiem niedokrwienia serca lub mózgu w przypadku ostrej hipotonii Początkowa faza leczenia wymaga szczególnego nadzoru lekarskiego. Osoby w podeszłym wieku: patrz punkt 4.2. Leczenie chirurgiczne Zaleca się, aby - o ile to możliwe – na dzień przed operacją przerwać leczenie inhibitorami ACE, takimi jak ramipryl. Kontrola czynności nerek Przed włączeniem i w trakcie leczenia należy kontrolować czynność nerek i odpowiednio dostosować dawkę, szczególnie w pierwszych tygodniach terapii. Produkt leczniczy Ladinorm nie jest przeznaczony do rozpoczynania leczenia (patrz punkt 4.2). Szczególnie staranna kontrola konieczna jest u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (patrz punkt 4.2). Istnieje ryzyko pogorszenia czynności nerek, zwłaszcza u pacjentów z zastoinową niewydolnością serca lub po przeszczepieniu nerki. Obrzęk naczynioruchowy U pacjentów leczonych inhibitorami ACE, w tym ramiprylem, opisywano występowanie obrzęku naczynioruchowego (patrz punkt 4.8). Ryzyko obrzęku naczynioruchowego (np. obrzęku dróg oddechowych lub języka, z zaburzeniami oddychania lub bez zaburzeń) może zwiększać się u pacjentów przyjmujących jednocześnie leki mogące wywoływać obrzęk naczynioruchowy, takie jak inhibitory mTOR (ang. mammalian target of rapamycin; punkt uchwytu dla rapamycyny u ssaków) (np. temsyrolimus, ewerolimus, syrolimus); gliptyny (np. linagliptyna, saksagliptyna, sitagliptyna, wildagliptyna) lub inhibitory neprylizyny (NEP) (np. racekadotryl). Łączenie ramiprylu z sakubitrylem/walsartanem jest przeciwwskazane z uwagi na zwiększone ryzyko obrzęku naczynioruchowego (patrz punkty 4.3 i 4.5). W przypadku obrzęku naczynioruchowego produkt leczniczy Ladinorm należy odstawić. Należy natychmiast zastosować leczenie doraźne. Pacjent powinien pozostawać pod obserwacją przez co najmniej 12 do 24 godzin. Pacjent może zostać wypisany do domu dopiero po całkowitym ustąpieniu objawów. U pacjentów leczonych inhibitorami ACE, w tym ramiprylem, opisywano obrzęk naczynioruchowy jelit (patrz punkt 4.8). Pacjenci ci zgłaszali się do lekarza z bólem brzucha (z nudnościami lub wymiotami lub bez nich). Reakcje anafilaktyczne podczas terapii odczulającej W czasie inhibicji ACE zwiększa się prawdopodobieństwo wystąpienia i nasilenia reakcji anafilaktycznych i rzekomoanafilaktycznych na jad owadów i inne alergeny. Przed terapią odczulającą należy rozważyć tymczasowe odstawienie ramiprylu. Monitorowanie stężenia elektrolitów: hiperkaliemia U niektórych chorych leczonych inhibitorami ACE, w tym ramiprylem, obserwowano hiperkaliemię. Zwiększone ryzyko wystąpienia hiperkaliemii istnieje u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, w starszym wieku (• 70 lat), z niekontrolowaną cukrzycą oraz u pacjentów przyjmujących sole potasu, leki moczopędne oszczędzające potas i inne substancje czynne zwiększające stężenia potasu w osoczu, a także u pacjentów w takich stanach jak odwodnienie, ostra niewydolność serca, kwasica metaboliczna. Jeśli potrzebne jest stosowanie wyżej wymienionych leków, zaleca się regularną kontrolę stężenia potasu w surowicy (patrz punkt 4.5). Monitorowanie stężenia elektrolitów: hiponatremia U niektórych pacjentów leczonych ramiprylem obserwowano zespół nieadekwatnego wydzielania z wazopresyny (ang. Syndrome of Inappropriate Anti-diuretic Hormone secretion; SIADH) z następczą hiponatremią. Zaleca się, aby u osób w starszym wieku i u innych pacjentów zagrożonych ryzykiem hiponatremii regularnie kontrolować stężenia sodu w surowicy. Neutropenia/agranulocytoza W rzadkich przypadkach obserwowano neutropenię/agranulocytozę oraz małopłytkowość i niedokrwistość, a także opisywano zahamowanie czynności szpiku. Zaleca się regularną kontrolę leukocytozy w celu wykrycia ewentualnej leukopenii. Częstsze kontrole zalecane są w pierwszym okresie leczenia oraz u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, ze współistniejącą kolagenozą (np. toczeń rumieniowaty lub twardzina układowa) lub leczonych innymi produktami leczniczymi, które mogą powodować zmiany w obrazie krwi (patrz punkty 4.5 i 4.8). Różnice etniczne Inhibitory ACE częściej powodują obrzęk naczynioruchowy u pacjentów rasy czarnej niż u innych ras. Ramipryl, podobnie jak inne inhibitory ACE, może być mniej skuteczny w obniżaniu ciśnienia tętniczego u pacjentów rasy czarnej niż u pacjentów innych ras, prawdopodobnie z powodu częstszego występowania nadciśnienia niskoreninowego w populacji osób z nadciśnieniem rasy czarnej. Kaszel W czasie stosowania inhibitorów ACE opisywano występowanie kaszlu. Kaszel ten jest suchy, uporczywy i ustępuje po przerwaniu leczenia. W diagnostyce różnicowej kaszlu należy uwzględniać kaszel indukowany inhibitorem ACE. Bisoprolol Szczególnie u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca nie należy nagle przerywać leczenia bisoprololem, o ile nie jest to bezwzględnie konieczne, ponieważ może to prowadzić do przejściowego pogorszenia stanu serca. Należy zachować szczególną ostrożność stosując bisoprololu pacjentów z nadciśnieniem tętniczym współistniejącym z niewydolnością serca. Należy zachować ostrożność stosując bisoprolol w następujących sytuacjach: - Skurcz oskrzeli (astma oskrzelowa, obturacyjne choroby płuc). Mimo iż kardioselektywne (beta-1-selektywne) beta-adrenolityki mogą mieć słabszy wpływ na czynność płuc niż beta-adrenolityki nieselektywne, należy ich unikać, podobnie jak wszystkich leków z tej grupy, u pacjentów z obturacyjnymi chorobami płuc, o ile nie ma silnych wskazań klinicznych do ich stosowania. Jeśli takie wskazania istnieją, bisoprolol może być stosowany z zachowaniem ostrożności. W astmie oskrzelowej lub innych przewlekłych obturacyjnych chorobach płuc mogących dawać objawy należy jednocześnie stosować leki rozszerzające oskrzela. W rzadkich przypadkach może dojść do zwiększenia oporu w drogach oddechowych u pacjentów z astmą, w związku z czym konieczne może być zwiększenie dawki leków pobudzających receptory beta-2-adrenergiczne. - Cukrzyca z dużymi wahaniami stężeń glukozy we krwi. Może dojść do zamaskowania objawów hipoglikemii (takich jak tachykardia, kołatanie serca lub poty). - Ścisła dieta, post. - Prowadzona aktualnie terapia odczulająca. Podobnie jak inne beta-adrenoliztyki, bisoprolol może zwiększać zarówno wrażliwość na alergeny, jak i nasilenie reakcji anafilaktycznych. Leczenie epinefryną nie zawsze może przynieść oczekiwane działanie terapeutyczne. - Blok przedsionkowo-komorowy I stopnia. - Dławica Prinzmetala. Obserwowano przypadki skurczu tętnic wieńcowych. Pomimo wysokiej beta-1-selektywności bisoprololu nie można całkowicie wykluczyć napadu dławicy piersiowej podczas stosowania bisoprololu u pacjentów z dławicą Prinzmetala. - Choroba zarostowa tętnic obwodowych. Szczególnie na początku leczenia może dojść do nasilenia objawów. - Łuszczyca. U pacjentów z łuszczycą lub z wywiadem łuszczycy beta-adrenolityki (np. bisoprolol) można zastosować jedynie po starannym wyważeniu korzyści i ryzyka. - Leczenie bisoprololem może maskować objawy tyreotoksykozy. - Guz chromochłonny nadnerczy. U pacjentów z guzem chromochłonnym nadnerczy nie wolno podawać bisoprololu bez blokady receptorów alfa (patrz punkt 4.3). - Znieczulenie ogólne. U pacjentów poddawanych znieczuleniu ogólnemu blokada receptorów beta-adrenergicznych zmniejsza częstość występowania arytmii i niedokrwienia mięśnia serca w czasie indukcji znieczulenia i intubacji oraz w okresie pooperacyjnym. Obecnie zaleca się, aby kontynuować podtrzymujące leczenie beta-adrenolityczne w okresie okołooperacyjnym. O stosowanej beta-blokadzie musi wiedzieć anestezjolog z uwagi na możliwość interakcji z innymi produktami leczniczymi, które mogą doprowadzić do bradyarytmii, osłabienia odruchowej tachykardii i zmniejszonej zdolności odruchowej kompensacji utraty krwi. Jeśli konieczne jest odstawienie leku beta-adrenolitycznego przed operacją, należy to robić stopniowo i zakończyć odstawianie leku około 48 godzin przed znieczuleniem. Substancje pomocnicze Lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) w 1 kapsułce, to znaczy lek uznaje się za „wolny od sodu”. Produkty lecznicze Ladinorm, 10 mg/5 mg, kapsułki twarde i Ladinorm, 10 mg/10 mg, kapsułki twarde zawierają azorubinę (karmoizynę), która może powodować reakcje alergiczne.

Ramipryl Dane z badań klinicznych wykazują, że podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS) na skutek jednoczesnego stosowania inhibitorów ACE, anatgonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu wiąże się z większą częstością występowania zdarzeń niepożądanych, takich jak hipotonia, hiperkaliemia i pogorszenie czynności nerek (łącznie z ostrą niewydolnością nerek) w porównaniu ze stosowaniem jednego leku działającego na układ RAAS (patrz punkty 4.3, 4.4 i 5.1). Przeciwwskazane skojarzenia: - Sakubitryl/walsartan: Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z sakubitrylem/walsartanem jest przeciwwskazane, ponieważ takie skojarzenie zwiększa ryzyko obrzęku naczynioruchowego (patrz punkty 4.3 i 4.4). Leczenie ramiprylem wolno rozpocząć dopiero po 36 godzinach od przyjęcia ostatniej dawki sakubitrylu/walsartanu. Leczenie sakubitrylem/walsartem można rozpocząć nie wcześniej niż po 36 godzinach od ostatniej dawki ramiprylu. - Zabiegi pozaustrojowe: Zabiegi pozaustrojowe prowadzące do kontaktu krwi z powierzchniami o ujemnym ładunku elektrycznym, takie jak dializa lub hemofiltracja z użyciem błon o dużej przepuszczalności (np. błony poliakrylonitrylowe) i afereza lipoprotein o małej gęstości z użyciem siarczanu dekstranu z powodu zwiększonego ryzyka ciężkich reakcji rzekomoanafilaktycznych (patrz punkt 4.3). Jeśli takie leczenie jest konieczne, należy rozważyć użycie innej błony dializacyjnej lub leku hipotensyjnego z innej klasy terapeutycznej. Środki ostrożności dotyczące stosowania: - Sole potasu, heparyna, leki moczopędne oszczędzające potas i inne leki zwiększające stężenie potasu w osoczu (w tym antagoniści angiotensyny II, trimetoprim- w monoterapii i w skojarzeniu z sulfametoksazolem, takrolimus, cyklosporyna): Może wystąpić hiperkaliemia, dlatego konieczne jest staranne kontrolowanie stężenia potasu w surowicy. - Leki przeciwnadciśnieniowe (np. moczopędne) i inne substancje, które mogą obniżać ciśnienie tętnicze (np. azotany, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, środki znieczulające, nadużycie alkoholu, baklofen, alfuzosyna, doksazosyna, prazosyna, tamsulosyna, terazosyna): Można oczekiwać zwiększonego ryzyka hipotonii. - Wazopresyjne sympatykomimetyki i inne substancje o działaniu wazopresyjnym (np. izoprenalina, dobutamina, dopamina, epinefryna), które mogą osłabiać przeciwnadciśnieniowe działanie ramiprylu: Zaleca się kontrolowanie ciśnienia tętniczego. - Allopurynol, leki immunosupresyjne, kortykosteroidy, prokainamid, cytostatyki i inne substancje, które mogą wpływać na morfologię krwi: Większe prawdopodobieństwo reakcji hematologicznych (patrz punkt 4.4). - Sole litu: Inhibitory ACE mogą zmniejszać wydalanie litu, co może powodować zwiększenie toksyczności litu. Należy kontrolować stężenie litu. - Leki przeciwcukrzycowe w skojarzeniu z insuliną: Mogą wystąpić reakcje hipoglikemiczne. Zaleca się kontrolę stężenia glukozy we krwi. - Niesteroidowe leki przeciwzapalne i kwas acetylosalicylowy: Można spodziewać się osłabienia przeciwnadciśnieniowego działania ramiprylu. Poza tym jednoczesne leczenie inhibitorami ACE i niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi może prowadzić do zwiększonego ryzyka pogorszenia czynności nerek i zwiększenia stężeń potasu. - Inhibitory mTOR lub inhibitory DPP-IV: U pacjentów przyjmujących jednocześnie takie leki, jak inhibitory mTOR (np. temsyrolimus, ewerolimus, syrolimus) lub inhibitory DPP-IV (np. linagliptyna, saksagliptyna, sitagliptyna, wildagliptyna) możliwe jest zwiększenie ryzyka obrzęku naczynioruchowego. Należy zachować ostrożność podczas rozpoczynania leczenia (patrz punkt 4.4). - Inhibitory neprylizyny (NEP): Podczas jednoczesnego stosowania inhibitorów ACE (jak ramipryl) i inhibitorów NEP (jak racekadotryl) opisywano zwiększone ryzyko obrzęku naczynioruchowego (patrz punkt 4.4). Bisoprolol: Skojarzenia niezalecane: We wszystkich wskazaniach: - Antagoniści wapnia typu werapamilu i w mniejszym stopniu typu diltiazemu: Ujemny wpływ na kurczliwość mięśnia serca i przewodzenie przedsionkowo -komorowe. Dożylne podawanie werapamilu u pacjentów leczonych lekami beta-adrenolitycznymi może prowadzić do głębokiej hipotonii i bloku przedsionkowo-komorowego. - Leki przeciwnadciśnieniowe o działaniu ośrodkowym (np. klonidyna, metyldopa, moksonidyna, rylmenidyna): Jednoczesne stosowanie leków przeciwnadciśnieniowych o działaniu ośrodkowym może nasilać niewydolność serca poprzez zmniejszanie ośrodkowego napięcia współczulnego (zwolnienie czynności serca i zmniejszenie pojemności minutowej serca, rozszerzenie naczyń). Nagłe odstawienie tych leków, szczególnie przed odstawieniem beta- adrenolityku, może zwiększać ryzyko “nadciśnienia z odbicia”. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca: - Leki antyarytmiczne klasy I (np. dyzopiramid, chinidyna, lidokaina, fenytoina, flekainid, propafenon): Możliwy jest silniejszy wpływ na czas przewodzenia przedsionkowo- komorowego i zwiększone działanie inotropowo ujemne. Połączenia wymagające szczególnej ostrożności: We wszystkich wskazaniach: - Antagoniści wapnia typu dihydropirydyny (np. felodypina, amlodypina, nifedypina): Jednoczesne stosowanie może zwiększać ryzyko hipotonii . U pacjentów z niewydolnością serca nie można wykluczyć zwiększenia ryzyka dalszego pogarszania się czynności serca jako pompy. - - Leki antyarytmiczne klasy III (np. amiodaron): Wpływ na czas przewodzenia przedsionkowo- komorowego może ulec nasileniu. - Leki parasympatykomimetyczne: Jednoczesne stosowanie może wydłużać czas przewodzenia przedsionkowo-komorowego, zwiększając tym samym ryzyko bradykardii. - Leki miejscowe zawierające beta-adrenolityki (np. krople do oczu do leczenia jaskry) mogą nasilać ogólnoustrojowe działania bisoprololu. - Insulina i doustne leki przeciwcukrzycowe: Nasilenie działania obniżającego stężenie glukozy we krwi. Blokada receptorów beta-adrenergicznych może maskować objawy hipoglikemii. - Środki znieczulające: Osłabienie odruchowej tachykardii i zwiększenie ryzyka hipotonii (dokładniejsze informacje dotyczące znieczulenia ogólnego znajdują się w punkcie 4.4). - Glikozydy naparstnicy: Wydłużenie czasu przewodzenia przedsionkowo-komorowego, zwolnienie czynności serca. - Niesteroidowe leki przeciwzapalne: Niesteroidowe leki przeciwzapalne mogą osłabiać przeciwnadciśnieniowe działanie bisoprololu. - Leki beta-sympatykomimetyczne (np. izoprenalina, dobutamina): Połączenie z bisoprololem może osłabiać działanie obu leków. - Sympatykomimetyki aktywujące receptory beta- i alfa-adrenergiczne (np. norepinefryna, epinefryna): Połączenie z bisoprololem może ujawnić wazokonstrykcyjne działanie tych leków za pośrednictwem receptorów alfa-adrenergicznych, prowadząc do zwiększenia ciśnienia tętniczego i nasilenia chromania przestankowego. Uważa się, że prawdopodobieństwo takich interakcji jest większe w przypadku nieselektywnych beta- adrenolityków. - Jednoczesne stosowanie z lekami przeciwnadciśnieniowymi oraz z innymi lekami mogącymi obniżać ciśnienie tętnicze (takimi jak trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, barbiturany, fenotiazyny) może zwiększać ryzyko hipotonii. U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i chorobą wieńcową (dławicą piersiową): - Leki antyarytmiczne klasy I (np. dyzopyramid, chinidyna, lidokaina, fenytoina, flekainid, propafenon):Możliwe jest nasilenie wpływu na czas przewodzenia przedsionkowo- komorowego i zwiększenie ujemnego działania inotropowego. Skojarzenia wymagające rozważenia: - Meflochina: zwiększone ryzyko bradykardii. - Inhibitory monoaminooksydazy (z wyjątkiem inhibitorów MAO-B): Nasilone działanie hipotensyjne leków beta-adrenolitycznych, ale również ryzyko przełomu nadciśnieniowego.

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa: W profilu bezpieczeństwa ramiprylu wymienić należy uporczywy suchy kaszel i reakcje spowodowane niedociśnieniem. Ciężkie działania niepożądane to: obrzęk naczynioruchowy, hiperkaliemia, zaburzenia czynności nerek lub wątroby, zapalenie trzustki, ciężkie reakcje skórne i neutropenia/agranulocytoza. Najczęstsze działania niepożądane bisoprololu to: zawroty głowy, ból głowy, marznięcie kończyn, nudności, wymioty, biegunka, zaparcia i zmęczenie. Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych: Wymienione poniżej działania niepożądane pogrupowano według częstości występowania i klasyfikacji układów i narządów. Częstość występowania działań niepożądanych określono w następujący sposób: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100 do < 1/10); niezbyt często (≥ 1/1000 do < 1/100); rzadko (≥ 1/10000 do < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10000); częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych). Klasa układów i narządów wg MedDRA Częstość Bisoprolol Ramipryl Zaburzenia krwi i układu chłonnego Niezbyt często - eozynofilia Rzadko - zmniejszenie liczby białych krwinek (w tym neutropenia lub agranulocytoza), zmniejszenie liczby czerwonych krwinek, zmniejszenie stężenia hemoglobiny, zmniejszenie liczby płytek krwi Częstość nieznana - niewydolność szpiku kostnego, pancytopenia, niedokrwistość hemolityczna Zaburzenia układu immunologicznego Częstość nieznana - reakcje anafilaktyczne lub rzekomoanafilaktyczne, zwiększenie przeciwciał przeciwjądrowych Zaburzenia endokrynologiczne Częstość nieznana - zespół nieadekwatnego wydzielania wazopresyny (SIADH) Zaburzenia metabolizmu i odżywiania Często - zwiększenie stężenia potasu we krwi Niezbyt często - anoreksja, zmniejszenie apetytu Częstość nieznana - zmniejszenie stężenia sodu we krwi Zaburzenia psychiczne Niezbyt często depresja, zaburzenia snu obniżenie nastroju, zaburzenia snu, w tym senność, lęk, nerwowość, niepokój ruchowy Rzadko koszmary senne, omamy stan splątania Częstość nieznana - zaburzenia uwagi Zaburzenia układu nerwowego Często zawroty głowy*, ból głowy* zawroty głowy, ból głowy Niezbyt często - zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, parestezje, utrata smaku, zaburzenia smaku Rzadko omdlenie drżenie, zaburzenia równowagi Częstość nieznana - niedokrwienie mózgu, w tym udar niedokrwienny i przejściowy napad niedokrwienny, pogorszenie sprawności psychomotorycznej, uczucie pieczenia, zaburzenia węchu Zaburzenia oka Niezbyt często - zaburzenia widzenia, w tym nieostre widzenie Rzadko zmniejszone wytwarzanie łez (do uwzględnienia, jeśli pacjent używa soczewek kontaktowych) zapalenie spojówek Bardzo rzadko zapalenie spojówek - Zaburzenia ucha i błędnika Rzadko zaburzenia słuchu pogorszenie słuchu, szum w uszach Zaburzenia serca Niezbyt często zaburzenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego, nasilenie obecnej wcześniej niewydolności serca,** bradykardia*** niedokrwienie mięśnia serca, w tym dławica piersiowa lub zawał mięśnia sercowego, tachykardia, zaburzenia rytmu serca, kołatanie serca, obrzęki obwodowe Zaburzenia naczyniowe Często uczucie marznięcia lub drętwienia kończyn hipotonia, ortostatyczne spadki ciśnienia, omdlenie Niezbyt często hipotonia uderzenia gorąca Rzadko - zwężenie naczyń, hipoperfuzja, zapalenie naczyń Częstość nieznana - objaw Raynauda Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia Często - suchy drażniący kaszel, zapalenie oskrzeli, zapalenie zatok, duszność Niezbyt często skurcz oskrzeli u pacjentów z astmą oskrzelową lub wywiadem obturacyjnej choroby płuc skurcz oskrzeli, w tym zaostrzenie astmy, przekrwienie błony śluzowej nosa Rzadko alergiczny nieżyt nosa - Zaburzenia żołądka i jelit Często dolegliwości żołądkowo- jelitowe, takie jak nudności, wymioty, biegunka, zaparcia zapalenie żołądka i jelit, zaburzenia trawienia, dyskomfort brzucha, dyspepsja, nudności, wymioty, biegunka Niezbyt często - zapalenie trzustki (wyjątkowo opisywane były przypadki zgonów podczas stosowania inhibitorów ACE), zwiększenie aktywności enzymów trzustkowych, obrzęk naczynioruchowy jelita cienkiego, ból w nadbrzuszu, w tym zapalenie żołądka, zaparcia, suchość w jamie ustnej Rzadko - zapalenie języka Częstość nieznana - aftowe zapalenie jamy ustnej Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych Niezbyt często - zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych i (lub) bilirubiny sprzężonej Rzadko zapalenie wątroby żółtaczka cholestatyczna, uszkodzenie komórek wątrobowych Częstość nieznana - ostra niewydolność wątroby, cholestatyczne lub cytolityczne zapalenie wątroby (w wyjątkowych przypadkach zakończone zgonem) Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej Często - wysypka plamisto-grudkowa Niezbyt często - obrzęk naczynioruchowy; w wyjątkowych przypadkach obturacja dróg oddechowych spowodowana obrzękiem naczynioruchowym może prowadzić do zgonu; świąd skóry, zwiększona potliwość Rzadko reakcje nadwrażliwości, takie jak świąd skóry, zaczerwienienie, wysypka i obrzęk naczynioruchowy złuszczające zapalenie skóry, pokrzywka, onycholiza Bardzo rzadko łysienie, leki beta-adrenolityczne mogą indukować lub nasilać łuszczycę, lub indukować wysypkę łuszczycopodobną reakcje nadwrażliwości na światło Częstość nieznana - martwica toksyczna rozpływna naskórka, zespół Stevensa-Johnsona, rumień wielopostaciowy, pęcherzyca, zaostrzenie łuszczycy, łuszczycopodobne zapalenie skóry, pemfigoid lub wysypka liszajowata na skórze lub błonach śluzowych, łysienie Zaburzenia układu mięśniowo- szkieletowego i tkanki łącznej Często - skurcze mięśni, bóle mięśni Niezbyt często osłabienie i skurcze mięśni bóle stawów Zaburzenia nerek i dróg moczowych Niezbyt często - zaburzenia czynności nerek, łącznie z ostrą niewydolnością nerek, zwiększone wydalanie moczu, nasilenie obecnego wcześniej białkomoczu, zwiększenie stężenia mocznika we krwi, zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi Zaburzenia układu rozrodczego i piersi Niezbyt często - przejściowa impotencja, zmniejszenie libido Rzadko zaburzenia erekcji - Częstość nieznana - ginekomastia Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania Często zmęczenie* ból w klatce piersiowej, zmęczenie Niezbyt często osłabienie** gorączka Rzadko - osłabienie Badania diagnostyczne Rzadko zwiększenie stężenia trójglicerydów, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (AlAT, AspAT) - *Objawy te występują szczególnie na początku leczenia. Zwykle mają łagodne nasilenie i często ustępują w ciągu 1-2 tygodni. **Te zdarzenia niepożądane występują często u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca. ***Te zdarzenia niepożądane występują bardzo często u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa, Tel.: + 48 22 49 21 301, Faks: + 48 22 49 21 309, Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.plhttps://smz.ezdrowie.gov.pl Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.