Ropimol

Kiedy nie stosować leku Ropimol: • jeśli pacjent ma uczulenie (nadwrażliwość) na ropiwakainę lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku (wymienione w punkcie 6), • jeśli u pacjenta występowały w przeszłości reakcje uczuleniowe na inne leki znieczulające (łącznie z lekami miejscowo znieczulającymi z grupy amidów), • jeśli u pacjenta stwierdzono zmniejszenie objętości krwi krążącej (hipowolemia), • jeśli pacjent jednocześnie przyjmuje inny lek znieczulający we wstrzyknięciu lub infuzji (kroplówce). Nie należy stosować ropiwakainy jeśli któreś z powyższych ostrzeżeń dotyczy pacjenta. W razie wątpliwości przed zastosowaniem ropiwakainy należy poradzić się lekarza. Ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące leku Ropimol • Należy zachować szczególną ostrożność u dzieci, gdyż bezpieczeństwo i skuteczność podania dooponowego nie została u nich ustalona. Należy skonsultować się z lekarzem przed zastosowaniem leku, jeśli: • pacjent ma chorobę serca lub stwardnienie tętnic (choroba naczyń), • pacjent ma ostrą chorobę wątroby lub zaburzenia nerek, • pacjent jest na diecie niskosodowej, • pacjent lub ktoś z rodziny pacjenta cierpi na rzadką chorobę barwnika krwi - hemoglobiny (porfiria). Jeśli tak, należy powiedzieć o tym lekarzowi, ponieważ może być konieczne podanie innego leku znieczulającego. Jeśli pacjent nie jest pewny, czy powyższe ostrzeżenia go dotyczą, należy przed zastosowaniem leku poradzić się lekarza. Inne leki i Ropimol Należy powiedzieć lekarzowi o wszystkich lekach przyjmowanych obecnie lub ostatnio, również tych, które wydawane są bez recepty. W szczególności należy poinformować lekarza, gdy pacjent przyjmuje następujące leki: • leki stosowane w zaburzeniach rytmu serca (leki przeciwarytmiczne), • leki antydepresyjne (np. fluwoksamina), • leki przeciwbólowe (opioidy), • antybiotyki (np. enoksacyna). Jeśli pacjent nie jest pewny, czy powyższe ostrzeżenia go dotyczą, należy przed zastosowaniem leku poradzić się lekarza. Ciąża, karmienie piersią i wpływ na płodność W ciąży i w okresie karmienia piersią lub gdy istnieje podejrzenie, że kobieta jest w ciąży, lub gdy planuje ciążę, przed zastosowaniem tego leku należy poradzić się lekarza lub farmaceuty. Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn Należy poradzić się lekarza przed przystąpieniem do prowadzenia pojazdów, używania narzędzi lub obsługi maszyn, ponieważ lek Ropimol może powodować senność i spowolnienie reakcji. Należy zapytać lekarza, czy pacjent może prowadzić pojazd, używać narzędzi lub obsługiwać maszyny. Ważne informacje o niektórych składnikach leku Ropimol Ropimol zawiera sód. Lek zawiera 3 mg sodu w 1 ml. Należy wziąć to pod uwagę, jeżeli pacjent kontroluje zawartość sodu w diecie.

Jak każdy lek, Ropimol może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią. Następująca terminologia została wykorzystana do opisu częstości występowania działań niepożądanych. • bardzo często: objawy występują częściej niż u 1 pacjenta na 10, • często: objawy występują u 1 do 10 pacjentów na 100, • niezbyt często: objawy występują u 1 do 10 pacjentów na 1 000, • rzadko: objawy występują u 1 do 10 pacjentów na 10 000, • bardzo rzadko: objawy występują rzadziej niż u 1 pacjenta na 10 000, • nieznana: częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych. Mogą wystąpić następujące działania niepożądane: W przypadku wystąpienia któregokolwiek z niżej wymienionych objawów należy natychmiast powiadomić lekarza: • reakcje alergiczne, w tym wstrząs anafilaktyczny - objawy mogą obejmować: obrzęk twarzy, ust, jamy ustnej lub gardła, zawroty głowy lub uczucie pustki w głowie wynikające z niskiego ciśnienia krwi, uczucie utraty przytomności, wysypkę, swędzenie (występują rzadko), • nieregularne bicie serca, które może prowadzić do ataku serca (występuje rzadko), • szybkie lub powolne bicie serca (występują często). Należy skontaktować się z lekarzem natychmiast, gdy wystąpią powyższe objawy. Bardzo często • obniżone ciśnienie krwi, • nudności. Często • parestezje (uczucie pieczenia, kłucia lub drętwienia skóry), • trudności z oddawaniem moczu, • wysokie ciśnienie krwi, • zawroty głowy, • bóle głowy, • wymioty, • ból pleców, • wysoka temperatura i dreszcze. Niezbyt często • spadek temperatury ciała (hipotermia): objawy obejmują dreszcze oraz splątanie, • zdrętwienie lub utrata czucia wokół jamy ustnej i języka, • trudności w oddychaniu lub płytki oddech, • zaburzenia wzroku i słuchu, • utrata czucia lub wrażliwości skóry, • sztywność lub skurcze mięśni, • uczucie pustki w głowie, • trudności z mówieniem, • uczucie zdenerwowania (niepokoju), • drgawki (konwulsje), • utrata świadomości. Dzieci U dzieci działania niepożądane są takie same jak u dorosłych z wyjątkiem obniżonego ciśnienia krwi, które występuje rzadziej u dzieci (występuje rzadziej niż u 1 na 10 dzieci) i wymioty, które występują częściej u dzieci (występują częściej niż u 1 na 10 dzieci). Jeśli nasili się którykolwiek z objawów niepożądanych lub wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane niewymienione w ulotce, należy powiadomić lekarza. Zgłaszanie działań niepożądanych Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie, lub pielęgniarce. Działania niepożądane można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa, Tel.: + 48 22 49 21 301, Faks: + 48 22 49 21 309. Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl. Działania niepożądane można też zgłaszać podmiotowi odpowiedzialnemu. Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat bezpieczeństwa stosowania leku.

- Nadwrażliwość na ropiwakainę lub inne leki miejscowo znieczulające z grupy amidów. - Ogólne przeciwwskazania do znieczulenia przewodowego, niezależnie od rodzaju stosowanego leku znieczulającego. - Odcinkowe znieczulenie dożylne. - Znieczulenie okołoszyjkowe w położnictwie. - Blokady dużych nerwów są przeciwwskazane u pacjentów z hipowolemią.

Techniki znieczulenia przewodowego mogą być stosowane jedynie w odpowiednio wyposażonych ośrodkach, zatrudniających przeszkolony personel. Dostępne musi być wyposażenie i produkty lecznicze konieczne do monitorowania i resuscytacji pacjenta. Przed wykonaniem blokady, w której konieczne jest stosowanie dużych dawek leku, należy zapewnić dostęp do żyły pacjenta, a stan zdrowia pacjenta powinien być optymalny. Lekarz prowadzący znieczulenie powinien zachować wszelkie niezbędne środki ostrożności w celu uniknięcia donaczyniowego podania leku oraz powinien być odpowiednio przeszkolony oraz znać metody diagnozowania i postępowania w przypadku wystąpienia działań niepożądanych, objawów toksyczności ogólnoustrojowej oraz innych powikłań. Ponieważ dooponowo podaje się małe dawki leku, nie wydaje się, by w wyniku tego doszło do wystąpienia objawów toksyczności ogólnoustrojowej. Podanie za dużych dawek do przestrzeni podpajęczynówkowej może spowodować całkowitą blokadę podpajęczynówkową (patrz punkt 4.9). Układ sercowo-naczyniowy Pacjenci leczeni lekami przeciwarytmicznymi klasy III (np. amiodaron) powinni znajdować się pod ścisłą kontrolą lekarza i powinni mieć monitorowane EKG , ze względu na możliwe powikłania kardiologiczne. Nadwrażliwość Należy pamiętać o możliwości wystąpienia nadwrażliwości krzyżowej u pacjentów z nadwrażliwością na leki miejscowo znieczulające z grupy amidów (patrz punkt 4.3). Hipowolemia U pacjentów z hipowolemią, niezależnie od przyczyny, może wystąpić nagłe i znaczne obniżenie ciśnienia tętniczego podczas znieczulenia dooponowego, niezależnie od zastosowania któregokolwiek z leków miejscowo znieczulających do znieczulenia miejscowego. Pacjenci w złym stanie ogólnym Pacjenci w złym stanie ogólnym z powodu podeszłego wieku lub występujących stanów chorobowych, np. częściowy lub całkowity blok przewodzenia w obrębie serca, zaawansowana choroba wątroby lub ciężkie zaburzenia czynności nerek wymagają specjalnej uwagi, szczególnie że w tej grupie pacjentów często wskazane jest znieczulenie przewodowe. Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby i nerek Ropiwakaina jest metabolizowana w wątrobie i dlatego należy ją stosować ostrożnie u pacjentów z ciężką chorobą wątroby, a ilość kolejnych dawek może wymagać redukcji ze względu na spowolnione wydalanie leku. Zwykle nie istnieje potrzeba modyfikacji dawkowania u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek w przypadku stosowania pojedynczej dawki lub krótkotrwałego leczenia. Kwasica oraz zmniejszone stężenie białka w osoczu, często obserwowane u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, mogą zwiększać ryzyko wystąpienia objawów toksyczności podczas stosowania leku. Ostra porfiria Roztwór ropiwakainy do wstrzyknięć, może prawdopodobnie powodować porfirię, dlatego u pacjentów z ostrą porfirią należy stosować go tylko wówczas, gdy brak innej, bezpieczniejszej możliwości znieczulenia. W przypadku podatnych pacjentów należy zachować szczególne środki ostrożności, postępować zgodnie z zasadami opisanymi w podręcznikach i (lub) zaleceniami specjalistów w tej dziedzinie. Substancje pomocnicze o znanym działaniu/efekcie Ropimol zawiera 3 mg sodu w 1 ml, należy wziąć to pod uwagę u pacjentów ze zmniejszoną czynnością nerek i u pacjentów kontrolujących zawartość sodu w diecie. Przedłużone podawanie Należy unikać przedłużonego podawania ropiwakainy u pacjentów jednocześnie otrzymujących silne inhibitory izoenzymu CYP1A2, takie jak enoksacyna czy fluwoksamina (patrz punkt 4.5). Dzieci i mlodzież Podanie dooponowe u niemowląt, dzieci uczących się chodzić lub dzieci nie zostało udokumentowane. Bezpieczeństwo i skuteczność ropiwakainy 5 mg/ml do blokady nerwów obwodowych u niemowląt poniżej 1 roku życia nie zostało ustalone. Ropimol 5 mg/ml nie jest zatwierdzony do stosowania u dzieci w wieku poniżej 1 roku życia. Noworodki mogą wymagać szczególnej uwagi w związku z niedojrzałością szlaków metabolicznych. W badaniach klinicznych u noworodków obserwowano większe zmiany w stężeniu ropiwakainy w osoczu, co może wskazywać na zwiększenie ryzyka ogólnoustrojowej toksyczności w tej grupie wiekowej.

Ropiwakainę należy stosować ostrożnie u pacjentów otrzymujących inne leki miejscowo znieczulające lub leki o podobnej strukturze chemicznej do anestetyków z grupy amidów, np. niektóre leki przeciwarytmiczne takie jak lidokaina i meksyletyna, ponieważ w tych przypadkach występuje nasilenie ogólnoustrojowego działania toksycznego. Równoczesne podawanie ropiwakainy i leków ogólnie znieczulających lub opioidowych leków przeciwbólowych może powodować wzajemne nasilenie działań niepożądanych. Nie przeprowadzono szczegółowych badań interakcji zachodzących pomiędzy ropiwakainą i lekami przeciwarytmicznymi klasy III (np. amiodaron), w związku z czym należy zachować ostrożność (patrz również punkt 4.4.). Cytochrom P450 (CYP) 1A2 jest enzymem biorącym udział w metabolizmie ropiwakainy do 3-hydroksyropiwakainy, głównego metabolitu ropiwakainy. W badaniach in vivo podczas jednoczesnego stosowania ropiwakainy i fluwoksaminy (selektywny, silny inhibitor enzymu CYP1A2) zaobserwowano zmniejszenie klirensu ropiwakainy o 77%. Ze względu na możliwość wystąpienia interakcji, należy zwrócić szczególną uwagę podczas jednoczesnego przedłużonego stosowania ropiwakainy i silnych inhibitorów enzymu CYP1A2, takich jak fluwoksamina i enoksacyna. Należy unikać przedłużonego podawania ropiwakainy pacjentom leczonym jednocześnie silnymi inhibitorami enzymu CYP1A2 (patrz punkt 4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania). W badaniach in vivo zaobserwowano również zmniejszenie klirensu ropiwakainy o 15% w czasie równoczesnego stosowania ketokonazolu, silnego selektywnego inhibitora enzymu CYP3A4. Jednoczesne stosowanie inhibitorów izoenzymu CYP3A4 i ropiwakainy nie ma znaczenia klinicznego. Ropiwakaina w badaniach in vitro wykazuje konkurencyjne hamowanie izoenzymu CYP2D6, ale prawdopodobnie w stężeniach osiąganych w osoczu w warunkach klinicznych nie ma takiego działania.

Informacje ogólne Profil działań niepożądanych ropiwakainy jest podobny do działań niepożądanych występujących w przypadku stosowania innych długo działających leków miejscowo znieczulających z grupy amidów. Działania niepożądane należy odróżnić od fizjologicznych objawów blokady nerwów, tj. nagłego obniżenia ciśnienia tętniczego i bradykardii w następstwie znieczulenia dooponowego i zdarzeń spowodowanych przez nakłucie igłą (np. krwiak rdzeniowy, popunkcyjne bóle głowy, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych oraz zewnątrzoponowy ropień). Wiele spośród najczęściej zgłaszanych działań niepożądanych są bardzo częste w trakcie trwania znieczulenia i zabiegu, takie jak mdłości, wymioty i niedociśnienie i ogólnie nie jest to możliwe odróżnienie tych spowodowanych przez stany kliniczne od tych spowodowanych przez produkt leczniczy lub blokadę. Całkowita blokada podpajęczynówkowa może wystąpić w przypadku miejscowego znieczulenia, jeżeli dawka zewnątrzoponowa jest przypadkowo podana dooponowo lub jeżeli poda się za dużo dawki dooponowo. Ogólnoustrojowe i miejscowe działania niepożądane związane z ropiwakainą występują zwykle w wyniku zastosowania zbyt dużej dawki, szybkiego wchłaniania lub przypadkowego wstrzyknięcia donaczyniowego. Ponieważ w znieczuleniach dooponowych stosuje się niskie dawki, wystąpienie objawów ogólnoustrojowych toksyczności nie wydaje się prawdopodobne. Tabela działań niepożądanych Poniższe częstości wykorzystywane są w tabeli w punkcie 4.8: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000) oraz bardzo rzadko (<1/10 000), nie znana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych). 5 Niezbyt często: Niepokój Często: Parestezja, zawroty głowy, ból głowyc Objawy toksyczności ze strony OUN (drgawki, drgawki typu grand mal, napady padaczkowe, uczucie pustki w głowie, drętwienie wokół ust, drętwienie języka, nadwrażliwość słuchowa, szumy uszne, zaburzenia widzenia, dysartria, skurcze mięśni, drżenie)*, niedoczulicac Dyskineza Często: Bradykardiac, tachykardia Zatrzymanie akcji serca, arytmia serca Bardzo często: Niedociśnieniea Nadciśnienie tętnicze Omdleniec Niezbyt często: Dusznośćc Bardzo często: Nudności Wymiotyb,c Często: Zatrzymanie moczuc Często: Podwyższona temperatura, dreszcze Hipotermiac Rzadko: Reakcje alergiczne (reakcje anafilaktyczne, wstrząs anafilaktyczny, obrzęk naczynioruchowy i pokrzywka) Często: Ból pleców * Objawy te występują zazwyczaj na skutek przypadkowego podania donaczyniowego, przedawkowania lub szybkiego wchłaniania leku (patrz punkt 4.9). a Niedociśnienie jest rzadziej spotykane u dzieci (>1/100). b Wymioty są częściej spotykane u dzieci (>1/10). c Reakcje te są częstsze niż wskazano po podaniu dooponowym. Działania niepożądane związane z tą grupą leków Powikłania neurologiczne Neuropatia oraz dysfunkcja rdzenia kręgowego (np. zespół tętnicy rdzeniowej przedniej, zapalenie pajęczynówki, zespół ogona końskiego), które w rzadkich przypadkach mogą nie przemijać, są związane ze znieczuleniem przewodowym bez względu na zastosowany lek znieczulający. Całkowita blokada podpajęczynówkowa Całkowita blokada podpajęczynówkowa może wystąpić w przypadku podania zbyt dużej dawki produktu dooponowo. Ostre objawy toksyczności ogólnoustrojowej Objawy toksyczności ogólnoustrojowej dotyczą przede wszystkim ośrodkowego układu nerwowego oraz układu sercowo-naczyniowego. Objawy takie spowodowane są wysokim stężeniem leku miejscowo znieczulającego we krwi, które może nastąpić na skutek (przypadkowego) podania donaczyniowego, przedawkowania lub wyjątkowo szybkiego wchłaniania z bogato unaczynionych części ciała. Objawy 6 toksyczności ze strony OUN są podobne w przypadku wszystkich leków miejscowo znieczulających z grupy amidów, podczas gdy objawy ze strony układu sercowo-naczyniowego zależą bardziej od podanej substancji czynnej, zarówno pod względem jakościowym jak i ilościowym. Toksyczne działanie produktu na ośrodkowy układ nerwowy Objawy podmiotowe i przedmiotowe toksyczności ze strony OUN pojawiają się stopniowo i szybko się nasilają. Początkowo obserwuje się takie objawy jak zaburzenia widzenia i słuchu, drętwienie wokół ust, zawroty głowy, uczucie pustki w głowie, mrowienia i parestezje. Zaburzenia mowy oraz sztywność i skurcze mięśni są bardziej nasilone i mogą poprzedzać wystąpienie uogólnionych drgawek. Objawów tych nie należy błędnie oceniać jako zachowań neurotycznych. Następnie mogą wystąpić utrata przytomności i napady typu grand mal, które trwają od kilku sekund do kilku minut. Podczas drgawek szybko dochodzi do hipoksji i hiperkapni ze względu na zwiększoną aktywność mięśniową oraz zaburzenia oddychania. W ciężkich przypadkach może dojść nawet do zatrzymania oddechu. Kwasica metaboliczna i oddechowa nasila działanie toksyczne i zwiększa ilość objawów uszkodzenia powodowanych przez leki miejscowo znieczulające. Objawy ustępują po redystrybucji leku miejscowo znieczulającego z OUN oraz w wyniku jego metabolizmu i wydalania. Powrót do stanu sprzed podania leku następuje szybko, jeśli nie zostały podane bardzo duże dawki substancji czynnej. Toksyczne działanie na układ sercowo-naczyniowy Objawy toksyczności dotyczące układu sercowo-naczyniowego mają cięższy przebieg. Duże układowe stężenia leków znieczulających miejscowo mogą prowadzić do niedociśnienia, bradykardii, zaburzeń rytmu oraz nawet zatrzymania akcji serca. U badanych ochotników, dożylny wlew ropiwakainy powodował wystąpienie objawów zaburzeń przewodnictwa i kurczliwości mięśnia serca. Wystąpienie objawów toksyczności dotyczących układu sercowo-naczyniowego jest zwykle poprzedzone wystąpieniem objawów toksyczności dotyczących ośrodkowego układu nerwowego, jeśli pacjent nie otrzymuje leków znieczulających ogólnie lub dużych dawek uspokajających substancji czynnych, np. benzodiazepin lub barbituranów. Populacja pediatryczna Częstość, rodzaj i intensywność oczekiwanych działań niepożądanych u dzieci jest taka sama jak u dorosłych z wyjątkiem niedociśnienia, które występuje rzadziej u dzieci (< 1 na 10) i wymiotów, które występują częściej u dzieci (> 1 na 10). U dzieci, wczesne objawy toksyczności wywołane miejscowym znieczuleniem mogą być trudniejsze do wykrycia albowiem mogą być nie wyrażone w sposób werbalny. Leczenie objawów ostrej toksyczności ogólnoustrojowej Patrz punkt 4.9. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa, Tel.: + 48 22 49 21 301, Faks: + 48 22 49 21 309. Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl. Działania niepożądane można też zgłaszać podmiotowi odpowiedzialnemu.