Lamitrin
Dane pochodzą z oficjalnych ulotek i ChPL. Zostały wyodrębnione automatycznie (częściowo z użyciem AI), więc treści mogą być niepełne, przybliżone lub błędne. Wiążący jest zawsze oryginalny dokument. Brak informacji w serwisie nie oznacza, że jej nie ma. To nie jest porada medyczna, ranking ani polecenie leku: o wyborze i dawkowaniu decyduje lekarz lub farmaceuta. Nie odstawiaj leków na własną rękę. W razie nagłego, ciężkiego objawu dzwoń pod 112.
- Podmiot odpowiedzialny
- GlaxoSmithKline Trading Services Limited
- Substancje czynne
- Lamotriginum: 25 mg, 50 mg, 100 mg
- Stan bazy na dzień
- 2026-10-22
Dostępne moce i opakowania · 3 pozycje
| Nazwa | Postać | Opakowania | Dostępność |
|---|---|---|---|
| Lamitrin 25 mg | Tabletki | 14 tabl., 21 tabl., 28 tabl., 30 tabl., 42 tabl., 50 tabl., 56 tabl., 100 tabl. | na receptę (Rx) |
| Lamitrin 50 mg | Tabletki | 14 tabl., 28 tabl., 30 tabl., 42 tabl., 56 tabl., 90 tabl., 98 tabl., 100 tabl. | na receptę (Rx) |
| Lamitrin 100 mg | Tabletki | 28 tabl., 30 tabl., 42 tabl., 50 tabl., 56 tabl., 60 tabl., 90 tabl., 98 tabl., 100 tabl. | na receptę (Rx) |
Zamienniki o tej samej mocy i postaci · 15 leków
Ta sama substancja, moc i postać; kolejność alfabetyczna według nazwy, potem podmiotu, to nie jest ranking. Zamiennik nie oznacza, że lek można zmienić bez konsultacji: decyzję podejmuje lekarz lub farmaceuta.
Lamotriginum 25 mg (tabletki) · 4 leki
Lamotriginum 100 mg (tabletki) · 6 leków
Zamienniki: ta sama substancja, inna moc lub postać · 1 lek
Wspólna lista dla wszystkich mocy na tej stronie (kolejność alfabetyczna według nazwy, to nie jest ranking); produkty o tej samej mocy i grupie postaci są wymienione przy odpowiedniej mocy powyżej.
| Nazwa | Postać | Substancja | Podmiot odpowiedzialny |
|---|---|---|---|
| Lamitrin S | Tabletki do rozgryzania i żucia / do sporządzania zawiesiny | Lamotriginum: 2 mg, 5 mg, 25 mg, 50 mg, 100 mg, 200 mg | GlaxoSmithKline Trading Services Limited |
Wskazania (wg ChPL 4.1)
-
Depresja wskazanie z ChPL
źródło: „Zapobieganie epizodom depresji u pacjentów z zaburzeniami afektywnymi dwubiegunowymi typu I, u których występują głównie epizody depresji (patrz punkt 5.1).” · ChPL, pkt 4.1 -
Epilepsja wskazanie z ChPL
źródło: „Padaczka” · ChPL, pkt 4.1 -
Napady padaczkowe wskazanie z ChPL
źródło: „Leczenie skojarzone lub w monoterapii napadów częściowych i uogólnionych, w tym napadów toniczno-klonicznych.” · ChPL, pkt 4.1
źródło: „Napady związane z zespołem Lennoxa-Gastauta.” · ChPL, pkt 4.1
źródło: „Lamitrin jest stosowany w leczeniu skojarzonym, jednak może zostać zastosowany jako pierwszy lek przeciwpadaczkowy włączany do leczenia zespołu Lennoxa-Gastauta.” · ChPL, pkt 4.1
Kiedy nie stosować (wg ChPL 4.3) wyodrębnione automatycznie
- Nadwrażliwość na substancję czynną lub którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1.
Dokumenty: wspólne dla wszystkich mocy
Dotyczy wszystkich mocy: te bloki mają dla każdej mocy ten sam zapis w dokumentach, więc są pokazane raz. Linki do plików ulotki i ChPL każdej mocy są w tabeli „Dostępne moce i opakowania”.
Dawkowanie wg dokumentu wyodrębnione automatycznie
- Wiek i masa ciała
-
- nie zaleca się poniżej 2 lat
źródło: „Z tego względu Lamitrin nie jest zalecany u dzieci w wieku poniżej 2 lat.” · ChPL, pkt 4.2 - nie zaleca się poniżej 18 lat (dzieci, młodzież)
źródło: „Stosowanie produktu Lamitrin u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat nie jest zalecane, ponieważ w przeprowadzonym randomizowanym badaniu z odstawieniem leku wykazano brak znamiennej skuteczności oraz zgłoszono zwiększoną liczbę zachowań samobójczych (patrz punkt 4.4 i 5.1).” · ChPL, pkt 4.2 - nie stosować poniżej 18 lat
źródło: „Leku Lamitrin nie należy stosować w leczeniu zaburzeń afektywnych dwubiegunowych u pacjentów w wieku poniżej 18 lat.” · Ulotka, pkt 2
- nie zaleca się poniżej 2 lat
- Maksymalna dawka wg dokumentu
-
- 200 mg na dobę · dzieci · pod nagłówkiem „Dawki w zakresie 100–400 mg/dobę stosowano w badaniach klinicznych”
źródło: „W zależności od odpowiedzi klinicznej można zastosować maksymalną dawkę 200 mg/dobę” · ChPL, pkt 4.2
- 200 mg na dobę · dzieci · pod nagłówkiem „Dawki w zakresie 100–400 mg/dobę stosowano w badaniach klinicznych”
- Dawkowanie wg grup (cytat)
-
Dzieci w wieku poniżej 2 lat
„Dzieci w wieku poniżej 2 lat Dane dotyczące skuteczności i bezpieczeństwa stosowania lamotryginy w terapii skojarzonej napadów częściowych u dzieci w wieku od 1 miesiąca do 2 lat są ograniczone (patrz punkt 4.4). Brak danych dotyczących dzieci w wieku poniżej 1 miesiąca. Z tego względu Lamitrin nie jest zalecany u dzieci w wieku poniżej 2 lat. Jeżeli, opierając się na potrzebie klinicznej, decyzja o leczeniu zostanie jednak podjęta, patrz punkty 4.4, 5.1 i 5.2.”Dzieci i młodzież w wieku poniżej 18 lat
„Dzieci i młodzież w wieku poniżej 18 lat Stosowanie produktu Lamitrin u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat nie jest zalecane, ponieważ w przeprowadzonym randomizowanym badaniu z odstawieniem leku wykazano brak znamiennej skuteczności oraz zgłoszono zwiększoną liczbę zachowań samobójczych (patrz punkt 4.4 i 5.1). Ogólne zalecenia dotyczące dawkowania produktu Lamitrin w szczególnych grupach pacjentów”- dawkowanie: „0,3 mg/kg/dobę (raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych)”
- dawkowanie: „0,6 mg/kg/dobę (raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych)”
- dawkowanie: „1–15 mg/kg/dobę (raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych)”
- dawkowanie: „1–5 mg/kg/dobę (raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych)”
- dawkowanie: „0,6 mg/kg/dobę (w dwóch dawkach podzielonych)”
- dawkowanie: „1,2 mg/kg/dobę (w dwóch dawkach podzielonych)”
- dawkowanie: „5–15 mg/kg/dobę (raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych)”
- dawkowanie: „1–10 mg/kg/dobę (raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych)”
- Grupy szczególne (cytat)
-
- Pacjenci w podeszłym wieku (powyżej 65 lat): „Pacjenci w podeszłym wieku (powyżej 65 lat) Nie ma potrzeby dostosowywania zalecanego schematu dawkowania. Farmakokinetyka lamotryginy u pacjentów w podeszłym wieku nie różni się znacząco od farmakokinetyki lamotryginy u pacjentów młodszych (patrz punkt 5.2).” źródło: ChPL, pkt 4.2
- źródło: ChPL, pkt 4.2
Zaburzenia czynności nerek
„Zaburzenia czynności nerek Należy zachować ostrożność podczas stosowania produktu Lamitrin u pacjentów z niewydolnością nerek. U pacjentów ze schyłkową niewydolnością nerek początkowe dawki lamotryginy powinny być uzależnione od rodzaju stosowanych jednocześnie produktów leczniczych; zredukowana dawka podtrzymująca może być skuteczna u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (patrz punkt 4.4 i 5.2).” - źródło: ChPL, pkt 4.2
Zaburzenia czynności wątroby
„Zaburzenia czynności wątroby Dawka początkowa, dawka w okresie zwiększania i dawka podtrzymująca u pacjentów z umiarkowaną niewydolnością wątroby (stopień B według klasyfikacji Child-Pugh) powinna być zmniejszona o około 50%, natomiast u osób z ciężką niewydolnością (stopień C według klasyfikacji Child-Pugh) o około 75%. Dawki w okresie zwiększania i dawki podtrzymujące należy dostosować do reakcji klinicznej (patrz punkt 5.2).” - (początek fragmentu; dalszy ciąg w dokumencie) źródło: ChPL, pkt 4.6
Ciąża
„Ciąża Duża liczba danych dotyczących kobiet stosujących lamotryginę w monoterapii w pierwszym trymestrze ciąży (ponad 8700) nie wskazuje na znaczące zwiększenie ryzyka poważnych wad rozwojowych, w tym rozszczepu warg lub podniebienia. Badania na zwierzętach wykazały toksyczny wpływ na rozwój (patrz punkt 5.3). Zaleca się stosowanie najmniejszej możliwej dawki terapeutycznej, jeżeli konieczne jest leczenie lamotryginą podczas ciąży. Lamotrygina jest słabym inhibitorem reduktazy kwasu dihydrofoliowego i teoretycznie może powodować zwiększenie ryzyka uszkodzenia zarodka lub płodu przez zmniejszenie stężenia kwasu foliowego.” - źródło: ChPL, pkt 4.6
Karmienie piersią
„Karmienie piersią Zaobserwowano, że lamotrygina przenika do mleka kobiecego w bardzo zmiennych stężeniach, skutkiem czego ogólne stężenie lamotryginy u niemowlęcia dochodzi do około 50% stężenia u matki. Z tego względu u niektórych niemowląt karmionych piersią stężenia lamotryginy w surowicy mogą osiągnąć wartości, które powodują wystąpienie działania farmakologicznego. Należy ocenić, czy potencjalne korzyści z karmienia piersią przewyższają ryzyko działań niepożądanych u niemowlęcia. Jeżeli kobieta leczona lamotryginą zdecyduje się karmić piersią, należy obserwować, czy u niemowlęcia nie występują takie działania niepożądane, jak nadmierne uspokojenie, wysypka i za mały przyrost masy ciała.” - Płodność: „Płodność Badania na zwierzętach nie wykazały upośledzenia płodności przez lamotryginę (patrz punkt 5.3).” źródło: ChPL, pkt 4.6
- Jedzenie, napoje i alkohol (cytat)
-
- jedzenie i napoje: „Lamitrin może być przyjmowany z jedzeniem lub bez jedzenia.” źródło: Ulotka, pkt 3
Tabele z dokumentów wyodrębnione automatycznie
Dawkowanie (tabela z dokumentu): Tabela 1: Dorośli i młodzież w wieku 13 lat i powyżej – zalecany schemat dawkowania w leczeniu padaczki (młodzież, dorośli)
| Schemat dawkowania | Tygodnie 1 + 2 | Tygodnie 3 + 4 | Zwykle stosowana dawka podtrzymująca |
|---|---|---|---|
| Monoterapia: | 25 mg/dobę (raz na dobę) | 50 mg/dobę (raz na dobę) | 100–200 mg/dobę (raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych) Aby osiągnąć dawkę podtrzymującą można zwiększać dawkę o maksymalnie 50-100 mg co jeden do dwóch tygodni, aż do uzyskania optymalnej odpowiedzi na leczenie. U niektórych pacjentów wymagane było zastosowanie dawki 500 mg/dobę w celu uzyskania pożądanej odpowiedzi na leczenie. |
| Leczenie skojarzone Z walproinianem (inhibitor glukuronidacji lamotryginy – patrz punkt 4.5): | |||
| Ten schemat dawkowania powinien być zachowany w leczeniu skojarzonym z walproinianem bez względu na inne stosowane jednocześnie leki. | 12,5 mg/dobę (podawane jako 25 mg co drugi dzień) | 25 mg/dobę (raz na dobę) | 100–200 mg/dobę (raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych) Aby osiągnąć dawkę podtrzymującą można zwiększać dawkę o maksymalnie 25-50 mg co jeden do dwóch tygodni, aż do uzyskania optymalnej odpowiedzi na leczenie. |
| Leczenie skojarzone BEZ walproinianu i Z induktorami glukuronidacji lamotryginy (patrz punkt 4.5): | |||
| Ten schemat dawkowania należy stosować w leczeniu skojarzonym bez walproinianu, ale z: fenytoiną karbamazepiną fenobarbitalem prymidonem ryfampicyną lopinawirem/ rytonawirem | 50 mg/dobę (raz na dobę) | 100 mg/dobę (w dwóch dawkach podzielonych) | 200–400 mg/dobę (w dwóch dawkach podzielonych) Aby osiągnąć dawkę podtrzymującą, można zwiększać dawkę o maksymalnie 100 mg co jeden do dwóch tygodni, aż do uzyskania optymalnej odpowiedzi na leczenie. U niektórych pacjentów wymagane było zastosowanie dawki 700 mg/dobę w celu uzyskania pożądanej odpowiedzi na leczenie. |
| Leczenie skojarzone BEZ walproinianu i BEZ induktorów glukuronidacji lamotryginy (patrz punkt 4.5): | |||
| Ten schemat dawkowania należy zastosować w leczeniu skojarzonym z innymi lekami, które w znaczącym stopniu nie hamują ani nie indukują glukuronidacji lamotryginy. | 25 mg/dobę (raz na dobę) | 50 mg/dobę (raz na dobę) | 100−200 mg/dobę (raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych) Aby osiągnąć dawkę podtrzymującą, można zwiększać dawkę o maksymalnie 50-100 mg co jeden do dwóch tygodni, aż do uzyskania optymalnej odpowiedzi na leczenie. |
| U pacjentów przyjmujących produkty lecznicze o obecnie nieznanych interakcjach farmakokinetycznych z lamotryginą (patrz punkt 4.5), należy zastosować schemat leczenia taki, jak dla lamotryginy w leczeniu skojarzonym z walproinianem. | |||
| Monoterapia w leczeniu typowych napadów nieświadomości: | 0,3 mg/kg/dobę (raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych) | 0,6 mg/kg/dobę (raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych) | 1–15 mg/kg/dobę (raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych) Aby osiągnąć dawkę podtrzymującą można zwiększać dawkę o maksymalnie 0,6 mg/kg/dobę co jeden do dwóch tygodni, aż do uzyskania optymalnej reakcji na leczenie, maksymalna dawka podtrzymująca: 200 mg na dobę. |
| Leczenie skojarzone Z walproinianem (inhibitor glukuronidacji lamotryginy – patrz punkt 4.5): | |||
| Ten schemat dawkowania powinien być zachowany w leczeniu skojarzonym z walproinianem bez względu na inne stosowane jednocześnie leki. | 0,15 mg/kg/dobę (raz na dobę) | 0,3 mg/kg/dobę (raz na dobę) | 1–5 mg/kg/dobę (raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych) Aby osiągnąć dawkę podtrzymującą można zwiększać dawkę o maksymalnie 0,3 mg/kg/dobę co jeden do dwóch tygodni, aż do uzyskania optymalnej reakcji na leczenie, z maksymalną dawką podtrzymującą 200 mg/dobę |
| Leczenie skojarzone BEZ walproinianu i Z induktorami glukuronidacji lamotryginy (patrz punkt 4.5): | |||
| Ten schemat dawkowania należy stosować w leczeniu skojarzonym bez walproinianu, ale z: fenytoiną karbamazepiną fenobarbitalem prymidonem ryfampicyną lopinawirem/ rytonawirem. | 0,6 mg/kg/dobę (w dwóch dawkach podzielonych) | 1,2 mg/kg/dobę (w dwóch dawkach podzielonych) | 5–15 mg/kg/dobę (raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych) Aby osiągnąć dawkę podtrzymującą, można zwiększać dawkę o maksymalnie 1,2 mg/kg/dobę co jeden do dwóch tygodni, aż do uzyskania optymalnej reakcji na leczenie, z maksymalną dawką podtrzymującą 400 mg/dobę |
| Leczenie skojarzone BEZ walproinianu i BEZ induktorów glukuronidacji lamotryginy (patrz punkt 4.5): | |||
| Ten schemat dawkowania należy zastosować w leczeniu skojarzonym z innymi lekami, które w znaczącym stopniu nie hamują ani nie indukują glukuronidacji lamotryginy. | 0,3 mg/kg/dobę (raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych) | 0,6 mg/kg/dobę (raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych) | 1–10 mg/kg/dobę (raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych) Aby osiągnąć dawkę podtrzymującą, można zwiększać dawkę o maksymalnie 0,6 mg/kg/dobę co jeden do dwóch tygodni, aż do uzyskania optymalnej reakcji na leczenie, z maksymalną dawką podtrzymującą 200 mg/dobę |
| U pacjentów przyjmujących produkty lecznicze o obecnie nieznanych interakcjach farmakokinetycznych z lamotryginą (patrz punkt 4.5), należy zastosować schemat leczenia taki, jak dla lamotryginy w leczeniu skojarzonym z walproinianem. | |||
źródło: ChPL, pkt 4.2, s. 3–4
| Schemat dawkowania | Tygodnie 1 + 2 | Tygodnie 3 + 4 | Tydzień 5 | Docelowa dawka stabilizująca (Tydzień 6)* |
|---|---|---|---|---|
| Lamotrygina stosowana w monoterapii LUB w leczeniu skojarzonym BEZ walproinianu i BEZ induktorów glukuronidacji lamotryginy (patrz punkt 4.5): | ||||
| Ten schemat dawkowania należy zastosować w leczeniu skojarzonym z innymi lekami, które w znaczącym stopniu nie hamują ani nie indukują glukuronidacji lamotryginy. | 25 mg/dobę (raz na dobę) | 50 mg/dobę (raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych) | 100 mg/dobę (raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych) | 200 mg/dobę – zwykle stosowana dawka docelowa zapewniająca optymalną odpowiedź kliniczną (raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych) Dawki w zakresie 100–400 mg/dobę stosowano w badaniach klinicznych |
| Leczenie skojarzone Z walproinianem (inhibitor glukuronidacji lamotryginy – patrz punkt 4.5): | ||||
| Ten schemat dawkowania powinien być zachowany w leczeniu skojarzonym z walproinianem bez względu na inne stosowane jednocześnie leki. | 12,5 mg/dobę (podawane jako 25 mg co drugi dzień) | 25 mg/dobę (raz na dobę) | 50 mg/dobę (raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych) | 100 mg/dobę – zwykle stosowana dawka docelowa zapewniająca optymalną odpowiedź kliniczną (raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych) W zależności od odpowiedzi klinicznej można zastosować maksymalną dawkę 200 mg/dobę |
| Leczenie skojarzone BEZ walproinianu i Z induktorami glukuronidacji lamotryginy (patrz punkt 4.5): | ||||
| Ten schemat dawkowania należy stosować w leczeniu skojarzonym bez walproinianu, ale z: fenytoiną karbamazepiną fenobarbitalem prymidonem ryfampicyną lopinawirem/rytonawirem | 50 mg/dobę (raz na dobę) | 100 mg/dobę (w dwóch dawkach podzielonych) | 200 mg/dobę (w dwóch dawkach podzielonych) | 300 mg/dobę w tygodniu 6., zwiększona do zwykle stosowanej dawki docelowej 400 mg/dobę w tygodniu 7., jeśli konieczne do uzyskania optymalnej odpowiedzi klinicznej (w dwóch dawkach podzielonych) |
| U pacjentów przyjmujących produkty lecznicze o obecnie nieznanych interakcjach farmakokinetycznych z lamotryginą (patrz punkt 4.5), należy zastosować schemat leczenia taki, jak dla lamotryginy w leczeniu skojarzonym z walproinianem. | ||||
*Docelowa dawka stabilizująca jest uzależniona od reakcji na leczenie.
źródło: ChPL, pkt 4.2, s. 6
| Schemat dawkowania | Aktualnie stosowana dawka stabilizująca lamotryginy (przed odstawieniem) | Tydzień 1 (rozpoczynanie odstawiania) | Tydzień 2 | Tydzień 3 i następne* |
|---|---|---|---|---|
| Odstawienie walproinianu (inhibitor glukuronidacji lamotryginy – patrz punkt 4.5), w zależności od początkowej dawki lamotryginy: | ||||
| Podczas odstawiania walproinianu należy dawkę stabilizującą podwoić, lecz nie zwiększać o więcej niż 100 mg na tydzień | 100 mg/dobę | 200 mg/dobę | Należy kontynuować leczenie dawką (200 mg/dobę) (w dwóch dawkach podzielonych) | |
| 200 mg/dobę | 300 mg/dobę | 400 mg/dobę | Należy kontynuować leczenie dawką (400 mg/dobę) | |
| Odstawienie induktorów glukuronidacji lamotryginy (patrz punkt 4.5), w zależności od wyjściowej dawki lamotryginy: | ||||
| Ten schemat dawkowania należy stosować w trakcie odstawiania: fenytoiny karbamazepiny fenobarbitalu prymidonu ryfampicyny lopinawiru/rytonawiru | 400 mg/dobę | 400 mg/dobę | 300 mg/dobę | 200 mg/dobę |
| 300 mg/dobę | 300 mg/dobę | 225 mg/dobę | 150 mg/dobę | |
| 200 mg/dobę | 200 mg/dobę | 150 mg/dobę | 100 mg/dobę | |
| Odstawianie leków, które w znaczącym stopniu NIE hamują ani nie indukują glukuronidacji lamotryginy (patrz punkt 4.5): | ||||
| Ten schemat dawkowania należy zastosować w trakcie odstawiania leków, które w znaczącym stopniu nie hamują ani nie indukują glukuronidacji lamotryginy. | Należy kontynuować leczenie dawką docelową uzyskaną w trakcie etapu zwiększania dawek (200 mg/dobę; w dwóch dawkach podzielonych) (zakres dawek 100–400 mg/dobę) | |||
| U pacjentów przyjmujących leki o obecnie nieznanych interakcjach farmakokinetycznych z lamotryginą (patrz punkt 4.5), zalecanym schematem leczenia jest początkowe utrzymanie aktualnie przyjmowanej dawki lamotryginy i dostosowanie terapii w zależności od odpowiedzi klinicznej. | ||||
źródło: ChPL, pkt 4.2, s. 7
| Schemat dawkowania | Aktualna stosowana dawka stabilizująca lamotryginy (przed dołączeniem) | Tydzień 1 (rozpoczynanie dołączania) | Tydzień 2 | Tydzień 3 i następne |
|---|---|---|---|---|
| Włączenie do terapii walproinianu (inhibitor glukuronidacji lamotryginy – patrz punkt 4.5), w zależności od początkowej dawki lamotryginy: | ||||
| Ten schemat dawkowania powinien być zachowany w przypadku dołączania walproinianu, bez względu na inne stosowane jednocześnie leki. | 200 mg/dobę | 100 mg/dobę | Należy kontynuować leczenie dawką (100 mg/dobę) | |
| 300 mg/dobę | 150 mg/dobę | Należy kontynuować leczenie dawką (150 mg/dobę) | ||
| 400 mg/dobę | 200 mg/dobę | Należy kontynuować leczenie dawką (200 mg/dobę) | ||
| Włączenie do terapii induktorów glukuronidacji lamotryginy u pacjentów NIE przyjmujących walproinianu (patrz punkt 4.5), w zależności od początkowej dawki lamotryginy: | ||||
| Ten schemat dawkowania należy stosować w trakcie dołączania do terapii bez walproinianu: fenytoiny karbamazepiny fenobarbitalu prymidonu ryfampicyny lopinawiru/rytonawiru | 200 mg/dobę | 200 mg/dobę | 300 mg/dobę | 400 mg/dobę |
| 150 mg/dobę | 150 mg/dobę | 225 mg/dobę | 300 mg/dobę | |
| 100 mg/dobę | 100 mg/dobę | 150 mg/dobę | 200 mg/dobę | |
| Dołączenie do terapii leków, które w znaczącym stopniu NIE hamują ani NIE indukują glukuronidacji lamotryginy (patrz punkt 4.5): | ||||
| Ten schemat dawkowania należy zastosować w trakcie dołączania do terapii leków, które w znaczącym stopniu nie hamują ani nie indukują glukuronidacji lamotryginy. | Utrzymywać dawkę docelową uzyskaną w trakcie etapu zwiększania dawek (200 mg/dobę; zakres dawek 100–400 mg/dobę) | |||
| U pacjentów przyjmujących produkty lecznicze o obecnie nieznanych interakcjach farmakokinetycznych z lamotryginą (patrz punkt 4.5), należy zastosować schemat leczenia taki, jak dla lamotryginy w leczeniu skojarzonym z walproinianem. | ||||
źródło: ChPL, pkt 4.2, s. 8
Lamotriginum 25 mg (tabletki)
Dane z dokumentów wyodrębnione automatycznie
- Przechowywanie
- brak specjalnych zaleceń (wg dokumentu)
- Termin ważności
- 3 lata (opakowanie nieotwarte)
- Substancje pomocnicze
- Laktoza jednowodna; Celuloza mikrokrystaliczna; Powidon K30; Karboksymetyloskrobia sodowa (typ A); Żelaza tlenek żółty (E 172); Magnezu stearynian źródło: ChPL, pkt 6.1
- Substancje wymienione w dokumencie (m.in. alergeny, cukry, alkohol, sód)
- barwniki: w składzie
- laktoza: wymieniona w ChPL pkt 4.4; w składzie
- sód: mniej niż 1 mmol (23 mg) na jedną tabletkę (ChPL pkt 4.4)
Pokazane są tylko substancje wymienione w dokumencie; brak wzmianki nie oznacza, że substancji nie ma w leku.
- Opakowanie i akcesoria
- opakowanie bezpośrednie: blister
- Wygląd
- żółty kwadratowy nadruk: GSEC7 nadruk: 25 nadruk: GSEE1 nadruk: 50 nadruk: GSEE5 nadruk: 100
Tabletki leku Lamitrin (wszystkie moce) są kwadratowe o zaokrąglonych rogach, w jasnym, żółtobrązowym kolorze. Nie wszystkie rodzaje opakowań muszą znajdować się w obrocie. Lamitrin, 25 mg, tabletki oznaczone są napisem „GSEC7” na jednej stronie i „25” na drugiej stronie. Lamitrin, 50 mg, tabletki oznaczone są napisem „GSEE1” na jednej stronie i „50” na drugiej stronie. Lamitrin, 100 mg, tabletki oznaczone są napisem „GSEE5” na jednej stronie i „100” na drugiej stronie. źródło: Ulotka, pkt 6, ChPL, pkt 3
- żółty kwadratowy nadruk: GSEC7 nadruk: 25 nadruk: GSEE1 nadruk: 50 nadruk: GSEE5 nadruk: 100
- Prowadzenie pojazdów i obsługa maszyn
- dokument: możliwy wpływ lub zalecana ostrożność źródło: „Z uwagi na różnice osobnicze w reakcji na leki przeciwpadaczkowe, pacjenci przyjmujący produkt Lamitrin w leczeniu padaczki powinni skonsultować się z lekarzem w kwestiach dotyczących specyficznych problemów związanych z prowadzeniem pojazdów mechanicznych i padaczką. Nie badano wpływu produktu na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu. W dwóch badaniach z udziałem ochotników udowodniono, że wpływ lamotryginy na precyzyjną koordynację wzrokowo-ruchową, ruchy gałek ocznych, zdolność zachowania równowagi i subiektywne działanie sedatywne, nie różnił się od placebo. W badaniach klinicznych lamotryginy zgłaszano działania niepożądane o charakterze neurologicznym, takie jak zawroty głowy czy podwójne widzenie.” · ChPL, pkt 4.7
- Działania niepożądane
52 pozycji wyodrębnione przez model AI
- bardzo często: Ból głowy; Wysypka skórna
- często: Agresja, drażliwość.; Senność; zawroty głowy; drżenie; bezsenność; pobudzenie; Nudności; wymioty; biegunka; suchość w jamie ustnej; Wysypka; Ból stawów; Zmęczenie; ból; ból pleców
- niezbyt często: Ataksja; Podwójne widzenie; niewyraźne widzenie; Łysienie; reakcja fotowrażliwości
- rzadko: Oczopląs; jałowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych; Zapalenie spojówek.; Rumień wielopostaciowy; zespół Stevensa-Johnsona
- bardzo rzadko: Zmiany hematologiczne1, w tym neutropenia, leukopenia, niedokrwistość, trombocytopenia, pancytopenia, niedokrwistość aplastyczna, agranulocytoza.; Limfohistiocytoza hemofagocytarna (HLH) (patrz punkt 4.4); Zespół nadwrażliwości; Splątanie, omamy, tiki (ruchowe i (lub) głosowe); Chwiejny chód; zaburzenia ruchowe; nasilenie objawów choroby Parkinsona; objawy pozapiramidowe; choreoatetoza; zwiększenie częstości napadów padaczkowych.; Niewydolność wątroby; zaburzenie czynności wątroby; zwiększenie wartości wyników badań czynnościowych wątroby.; Toksyczna nekroliza naskórka; Zespół nadwrażliwości polekowej z eozynofilią oraz objawami ogólnoustrojowymi; Zespół rzekomotoczniowy
- częstość nieznana: Limfadenopatia1, chłoniak rzekomy; Hipogammaglobulinemia; Koszmary senne.; Cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek; cewkkośródmiąższowe zapalenie nerek i zapalenie błony naczyniowej oka
- częstość niepodana w tekście: zmniejszona gęstość mineralna kości; osteopenia; osteoporoza; złamania
Ten układ ChPL nie dał się odczytać regułami, więc listę wyodrębnił model językowy (AI) z punktu 4.8; może być niepełna lub błędna, a częstość podano tylko tam, gdzie tekst ją zawiera. Sprawdź w ChPL.
źródło: ChPL, pkt 4.8
Z ulotki i ChPL wyodrębnione automatycznie
Ulotka, pkt 2: Informacje ważne przed zastosowaniem leku Lamitrin
Kiedy nie stosować leku Lamitrin
• Jeżeli u pacjenta stwierdzono uczulenie (nadwrażliwość) na lamotryginę lub którykolwiek z
pozostałych składników tego leku (wymienionych w punkcie 6).
W takim przypadku:
• Należy poinformować lekarza prowadzącego i nie przyjmować leku Lamitrin.
Ostrzeżenia i środki ostrożności
Kiedy zachować szczególną ostrożność, stosując lek Lamitrin
Przed rozpoczęciem przyjmowania leku Lamitrin należy zwrócić się do lekarza prowadzącego lub
farmaceuty, jeżeli:
• u pacjenta występuje jakakolwiek choroba nerek;
• u pacjenta wystąpiła kiedykolwiek wysypka po zastosowaniu lamotryginy lub innych leków
stosowanych w leczeniu zaburzeń afektywnych dwubiegunowych lub padaczki;
• u pacjenta po przyjęciu lamotryginy wystąpiła wysypka lub oparzenie słoneczne w wyniku
narażenia na działanie światła słonecznego lub sztucznego (np. w solarium). Lekarz zweryfikuje
leczenie stosowane przez pacjenta i może doradzić unikanie światła słonecznego lub stosowanie
ochrony przed słońcem (np. używanie kremu z filtrem lub noszenie odzieży ochronnej);
• u pacjenta kiedykolwiek wystąpiło zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych po zastosowaniu
lamotryginy (należy przeczytać opis objawów w punkcie 4 niniejszej ulotki: Rzadkie działania
niepożądane);
• pacjent przyjmuje lek zawierający lamotryginę;
• u pacjenta występuje schorzenie zwane zespołem Brugadów lub inne choroby serca. Zespół
Brugadów jest uwarunkowaną genetycznie chorobą serca objawiającą się zaburzeniami czynności
elektrycznej w sercu. Nieprawidłowe zapisy w EKG wiążą się z arytmią (nieprawidłowym rytmem
serca), która może być spowodowana przyjmowaniem lamotryginy.
W razie wystąpienia któregokolwiek z wymienionych przypadków:
• Należy poinformować lekarza prowadzącego, który może zalecić zmniejszenie dawki lub
zdecydować, że lek Lamitrin nie jest odpowiednim lekiem dla pacjenta.
Ważne informacje dotyczące reakcji zagrażających życiu
U niewielkiej liczby pacjentów przyjmujących lek Lamitrin występuje reakcja alergiczna lub mogąca
zagrażać życiu reakcja skórna, która nieleczona może się nasilić. Do takich reakcji zalicza się zespół
Stevensa-Johnsona (SJS), toksyczną nekrolizę naskórka (TEN) oraz zespół nadwrażliwości polekowej z
eozynofilią oraz objawami ogólnoustrojowymi (DRESS). Pacjent powinien zapoznać się z objawami tych
stanów i mieć je na uwadze w trakcie stosowania leku Lamitrin. To ryzyko może być powiązane z
wariantem genu występującym u osób pochodzenia azjatyckiego (głównie chińskiego Han i tajskiego). Jeśli
pacjent jest takiego pochodzenia i wcześniej stwierdzono u niego występowanie tego genetycznego wariantu
(HLA-B* 1502), należy omówić to z lekarzem prowadzącym przed przyjęciem leku Lamitrin.
• Należy przeczytać opis tych objawów w punkcie 4 niniejszej ulotki, w części „Reakcje
zagrażające życiu: należy natychmiast skontaktować się z lekarzem”.
Limfohistiocytoza hemofagocytarna (HLH)
U pacjentów przyjmujących lamotryginę notowano przypadki rzadkiej, lecz bardzo ciężkiej reakcji ze strony
układu immunologicznego.
• Jeśli podczas przyjmowania lamotryginy u pacjenta wystąpią następujące objawy: gorączka,
wysypka, objawy neurologiczne (np. drżenia lub dreszcze, stan splątania, zaburzenia czynności
mózgu), należy natychmiast skontaktować się z lekarzem lub farmaceutą.
Myśli o samouszkodzeniu lub samobójstwie
Leki przeciwpadaczkowe są stosowane w leczeniu różnych chorób, w tym padaczki i zaburzeń afektywnych
dwubiegunowych. U pacjentów z zaburzeniami afektywnymi dwubiegunowymi mogą czasem wystąpić
myśli o samookaleczeniu lub popełnieniu samobójstwa. Jeżeli u pacjenta występują zaburzenia afektywne
dwubiegunowe, takie myśli mogą pojawiać się częściej:
• podczas rozpoczynania leczenia po raz pierwszy
• jeżeli pacjent miał wcześniej myśli o samookaleczeniu lub samobójstwie
• jeżeli pacjent jest w wieku poniżej 25 lat.
Jeżeli u pacjenta wystąpią niepokojące myśli lub doznania, lub jeśli podczas stosowania leku Lamitrin u
pacjenta wystąpi gorsze samopoczucie, lub wystąpią nowe objawy:
• Należy jak najszybciej udać się do lekarza lub do najbliższego szpitala w celu uzyskania
pomocy.
Pomocne może okazać się poinformowanie krewnego, opiekuna lub przyjaciela o tym, że u pacjenta
może wystąpić depresja lub znaczące zmiany nastroju i poproszenie ich o przeczytanie tej ulotki.
Pacjent może poprosić ich o poinformowanie go, gdy zauważą, że wystąpiła u niego depresja lub
niepokojące zmiany w zachowaniu.
U niewielkiej liczby pacjentów leczonych lekami przeciwpadaczkowymi, takimi jak lek Lamitrin, wystąpiły
również myśli o samouszkodzeniu lub popełnieniu samobójstwa. Jeżeli u pacjenta kiedykolwiek wystąpią
takie myśli, należy natychmiast skontaktować się z lekarzem prowadzącym.
Stosowanie leku Lamitrin w leczeniu padaczki
Napady w niektórych rodzajach padaczki mogą się niekiedy nasilić lub występować częściej podczas
stosowania leku Lamitrin. U niektórych pacjentów mogą wystąpić ciężkie napady, które mogą stanowić
poważne zagrożenia dla zdrowia pacjenta. Jeżeli podczas leczenia lekiem Lamitrin napady występują
częściej lub jeśli wystąpi ciężki napad:
• należy jak najszybciej udać się do lekarza.
Leku Lamitrin nie należy stosować w leczeniu zaburzeń afektywnych dwubiegunowych u pacjentów w
wieku poniżej 18 lat. Leki stosowane w leczeniu depresji lub innych zaburzeń psychicznych zwiększają
ryzyko wystąpienia myśli lub zachowań samobójczych u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat.
Lek Lamitrin a inne leki
Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta
obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje stosować, włączając leki ziołowe lub inne
leki wydawane bez recepty.
Lekarz prowadzący musi wiedzieć, że pacjent przyjmuje inne leki stosowane w leczeniu padaczki lub
zaburzeń psychicznych. Umożliwi to ustalenie odpowiedniej dawki leku Lamitrin. Do tych leków należą:
• okskarbazepina, felbamat, gabapentyna, lewetyracetam, pregabalina, topiramat, zonisamid,
stosowane w leczeniu padaczki
• lit, olanzapina lub aripiprazol, stosowane w leczeniu zaburzeń psychicznych
• bupropion, stosowany w leczeniu zaburzeń psychicznych lub w leczeniu uzależnienia od
nikotyny
• paracetamol, stosowany w leczeniu bólu i gorączki
• Należy poinformować lekarza prowadzącego, jeżeli pacjent przyjmuje którykolwiek z tych leków.
Niektóre leki wchodzą w interakcję z lekiem Lamitrin lub zwiększają ryzyko wystąpienia działań
niepożądanych. Do tych leków należą:
• walproinian, stosowany w leczeniu padaczki i zaburzeń psychicznych
• karbamazepina, stosowana w leczeniu padaczki i zaburzeń psychicznych
• fenytoina, prymidon lub fenobarbital, stosowane w leczeniu padaczki
• rysperydon, stosowany w leczeniu zaburzeń psychicznych
• ryfampicyna, która jest antybiotykiem
• leki stosowane w leczeniu zakażenia ludzkim wirusem niedoboru odporności (HIV) (połączenie
lopinawiru z rytonawirem lub atazanawiru z rytonawirem)
• produkty zawierające estrogeny, w tym hormonalne środki antykoncepcyjne, takie jak pigułka
antykoncepcyjna (patrz poniżej) oraz hormonalna terapia zastępcza (HTZ).
• Należy poinformować lekarza prowadzącego, jeżeli pacjent przyjmuje, przyjmował lub
rozpoczyna przyjmowanie któregokolwiek z tych leków.
Hormonalne środki antykoncepcyjne (takie jak pigułka antykoncepcyjna) mogą mieć wpływ na
działanie leku Lamitrin
Lekarz prowadzący może zalecić stosowanie określonego rodzaju hormonalnego środka antykoncepcyjnego
lub też innej metody antykoncepcji, takiej jak prezerwatywa, kapturek dopochwowy lub wkładka
domaciczna. Jeżeli pacjentka stosuje hormonalne środki antykoncepcyjne, takie jak pigułka
antykoncepcyjna, lekarz prowadzący może zalecić wykonanie badań w celu sprawdzenia stężenia leku
Lamitrin we krwi. Jeżeli pacjentka stosuje lub planuje rozpoczęcie stosowania hormonalnych środków
antykoncepcyjnych:
• należy porozmawiać z lekarzem prowadzącym o odpowiedniej metodzie antykoncepcji.
Lek Lamitrin również może wpływać na działanie hormonalnych środków antykoncepcyjnych, chociaż jest
mało prawdopodobne, by zmniejszał ich skuteczność. Jeżeli pacjentka stosuje hormonalne środki
antykoncepcyjne i zauważy jakiekolwiek zmiany w cyklu miesiączkowym, takie jak krwawienie lub
plamienie międzymiesiączkowe:
• należy poinformować lekarza prowadzącego. Takie objawy mogą świadczyć o wpływie leku
Lamitrin na działanie środka antykoncepcyjnego.
Hormonalna terapia zastępcza (HTZ) może mieć wpływ na działanie leku Lamitrin
Jeżeli pacjentka stosuje hormonalną terapię zastępczą (HTZ) zawierającą estrogeny, to lekarz prowadzący
może zalecić wykonanie badań w celu sprawdzenia stężenia leku Lamitrin we krwi.
Ciąża i karmienie piersią
• W ciąży lub gdy istnieje podejrzenie, że kobieta jest w ciąży lub gdy planuje ciążę, przed
zastosowaniem tego leku należy poradzić się lekarza prowadzącego lub farmaceuty.
• Nie należy przerywać leczenia bez uprzedniej konsultacji z lekarzem prowadzącym.
Jest to szczególnie ważne, jeśli pacjentka ma padaczkę.
• Ciąża może zmieniać skuteczność leku Lamitrin, dlatego też może zaistnieć potrzeba
wykonania badań krwi oraz dostosowania dawki leku Lamitrin.
• Może nastąpić niewielki wzrost ryzyka wystąpienia wad wrodzonych, w tym rozszczepu
warg i podniebienia, jeśli lek Lamitrin jest przyjmowany w trakcie pierwszych trzech
miesięcy ciąży.
• Jeżeli pacjentka planuje zajście w ciążę lub jest w ciąży, lekarz prowadzący może zalecić
dodatkowo przyjmowanie kwasu foliowego.
• W okresie karmienia piersią lub gdy kobieta planuje karmienie piersią, przed
zastosowaniem tego leku należy poradzić się lekarza prowadzącego lub farmaceuty.
Substancja czynna leku Lamitrin przenika do mleka matki i może mieć wpływ na dziecko.
Lekarz porozmawia o ryzyku i korzyściach karmienia piersią w trakcie stosowania leku
Lamitrin i jeżeli pacjentka zdecyduje się na karmienie piersią, będzie co jakiś czas badał
dziecko, czy nie występuje u niego nadmierna senność, wysypka lub ma za mały przyrost masy
ciała. Jeśli zauważy się którykolwiek z tych objawów u dziecka, należy poinformować o tym
lekarza.
Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
Lek Lamitrin może powodować zawroty głowy i podwójne widzenie.
• Nie należy prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn, chyba że pacjent jest pewny, że te
objawy u niego nie występują.
Jeżeli pacjent ma padaczkę, powinien porozmawiać z lekarzem o prowadzeniu pojazdów i obsłudze
maszyn.
Ważne informacje o niektórych składnikach leku Lamitrin
Tabletki leku Lamitrin zawierają niewielkie ilości cukru zwanego laktozą. Jeżeli stwierdzono wcześniej u
pacjenta nietolerancję niektórych cukrów, pacjent powinien skontaktować się z lekarzem przed przyjęciem
tego leku.
Lek Lamitrin tabletki zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na jedną tabletkę, to znaczy lek uznaje
się za „wolny od sodu”.
Ulotka, pkt 4: Możliwe działania niepożądane
Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.
Reakcje zagrażające życiu: należy natychmiast skontaktować się z lekarzem.
U niewielkiej liczby pacjentów przyjmujących lek Lamitrin występuje reakcja alergiczna lub potencjalnie
zagrażająca życiu reakcja skórna, która może się nasilić, jeżeli pozostanie nieleczona.
Takie objawy mogą wystąpić częściej w ciągu pierwszych paru miesięcy stosowania leku Lamitrin,
zwłaszcza gdy u pacjenta zastosowano zbyt dużą dawkę, zbyt szybko ją zwiększano lub gdy pacjent
przyjmuje lek Lamitrin w skojarzeniu z innym lekiem zwanym walproinianem. Niektóre z tych objawów
występują częściej u dzieci, więc rodzice powinni zwracać na nie szczególną uwagę.
Do objawów tych reakcji należą:
• wysypki skórne lub zaczerwienienie skóry, które mogą się nasilać, aż do ciężkich lub, czasami,
zagrażających życiu reakcji skórnych, w tym wysypki ze zmianami obrączkowatymi o wyglądzie
tarczy strzelniczej (rumień wielopostaciowy), rozległej wysypki z pęcherzami i złuszczaniem
naskórka, występującej szczególnie w okolicach ust, nosa, oczu i genitaliów (zespół Stevensa-
Johnsona), rozległego złuszczania naskórka (obejmującego ponad 30% powierzchni ciała –
toksyczna nekroliza naskórka) lub rozległej wysypki, której towarzyszą zmiany dotyczące wątroby,
krwi i innych narządów (zespół nadwrażliwości polekowej z eozynofilią oraz objawami
ogólnoustrojowymi, znany również jako zespół nadwrażliwości DRESS)
• owrzodzenie jamy ustnej, gardła, nosa lub genitaliów
• ból w jamie ustnej lub zaczerwienienie i opuchlizna oczu (zapalenie spojówek)
• wysoka temperatura ciała (gorączka), objawy przypominające grypę lub senność
• obrzęk twarzy, powiększenie węzłów chłonnych w obrębie szyi, pod pachami i w pachwinach
• niespodziewanie występujące krwawienie, sinienie lub niebieskie zabarwienie palców
• ból gardła lub częściej niż zwykle występujące infekcje (takie jak przeziębienia)
• zwiększony poziom enzymów wątrobowych w badaniach krwi
• zwiększona liczba białych krwinek (eozynofili)
• powiększone węzły chłonne
• zmiany dotyczące innych narządów, w tym wątroby i nerek.
W wielu przypadkach są to objawy mniej ciężkich działań niepożądanych. Należy jednak pamiętać, że
potencjalnie zagrażają one życiu i, jeżeli pozostaną nieleczone, mogą się rozwinąć, aż do poważnych
stanów, takich jak niewydolność narządowa. W razie zauważenia któregokolwiek z nich:
• należy natychmiast skontaktować się z lekarzem. Lekarz prowadzący może zdecydować o
konieczności wykonania badań czynności wątroby, nerek lub krwi i może zalecić odstawienie leku
Lamitrin. Jeśli u pacjenta wystąpi zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczna nekroliza naskórka,
lekarz poinformuje o tym, że pacjentowi nie wolno już nigdy stosować lamotryginy.
Limfohistiocytoza hemofagocytarna (HLH) (patrz punkt 2. Informacje ważne przed zastosowaniem leku
Lamitrin).
Bardzo częste działania niepożądane
Mogą wystąpić u więcej niż 1 na 10 pacjentów:
• ból głowy
• wysypka skórna.
Częste działania niepożądane
Mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 10 pacjentów:
• agresja lub drażliwość
• uczucie senności
• zawroty głowy
• drżenie
• trudności z zasypianiem (bezsenność)
• uczucie pobudzenia
• biegunka
• suchość w jamie ustnej
• nudności lub wymioty
• uczucie zmęczenia
• ból pleców, stawów lub ból w jakimkolwiek innym miejscu.
Niezbyt częste działania niepożądane
Mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 100 pacjentów:
• niezborność ruchów i brak koordynacji (ataksja)
• podwójne lub niewyraźne widzenie
• nietypowa utrata lub przerzedzenie włosów (alopecja)
• wysypka skórna lub oparzenie słoneczne po narażeniu na działanie światła słonecznego lub
sztucznego (fotowrażliwość).
Rzadkie działania niepożądane
Mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 1 000 pacjentów:
• reakcja skórna, która powoduje występowanie czerwonych punktów i plam na skórze, które mogą
wyglądać jak tarcza lub „bycze oko” z ciemnym, czerwonym środkiem otoczonym przez
jaśniejsze, czerwone pierścienie (rumień wielopostaciowy)
• zagrażająca życiu reakcja skórna (zespół Stevensa-Johnsona: należy także zapoznać się z
informacjami na początku punktu 4)
• grupa objawów obejmujących jednocześnie:
gorączkę, nudności, wymioty, ból głowy, sztywność karku, skrajną wrażliwość na silne światło.
Może to być spowodowane stanem zapalnym błon otaczających mózg i rdzeń kręgowy (zapalenie
opon mózgowo-rdzeniowych). Objawy te zazwyczaj ustępują po zaprzestaniu leczenia, jednak jeśli
nadal się nasilają, należy skontaktować się z lekarzem.
• szybkie, mimowolne ruchy gałek ocznych (oczopląs)
• swędzenie oczu z towarzyszącą wydzieliną (zapalenie spojówek).
Bardzo rzadkie działania niepożądane
Mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 10 000 pacjentów:
• zagrażająca życiu reakcja skórna (toksyczna nekroliza naskórka): (należy także zapoznać się z
informacjami na początku punktu 4)
• zespół nadwrażliwości polekowej z eozynofilią oraz objawami ogólnoustrojowymi (DRESS)
(należy także zapoznać się z informacjami na początku punktu 4)
• wysoka temperatura ciała (gorączka): (należy także zapoznać się z informacjami na początku
punktu 4)
• obrzęk twarzy, powiększenie węzłów chłonnych w obrębie szyi, pod pachami i w pachwinach
(uogólnione powiększenie węzłów chłonnych): (należy także zapoznać się z informacjami na
początku punktu 4)
• zmiany czynnościowe wątroby, które wykazano w badaniach krwi lub niewydolność wątroby:
(należy także zapoznać się z informacjami na początku punktu 4)
• ciężkie zaburzenie krzepnięcia krwi, które może spowodować nieoczekiwane krwawienie lub
sinienie (rozsiane krzepnięcie śródnaczyniowe): (należy także zapoznać się z informacjami na
początku punktu 4)
• limfohistiocytoza hemofagocytarna (HLH) (patrz punkt 2. Informacje ważne przed zastosowaniem
leku Lamitrin)
• zmiany w wynikach badań krwi – włączając zmniejszenie liczby krwinek czerwonych (anemia),
zmniejszenie liczby krwinek białych (leukopenia, neutropenia, agranulocytoza), zmniejszenie
liczby płytek krwi (trombocytopenia), zmniejszenie liczby wszystkich krwinek (pancytopenia) oraz
zaburzenie szpiku kostnego zwane niedokrwistością aplastyczną
• omamy („widzenie” lub „słyszenie” rzeczy, które nie są rzeczywiste)
• dezorientacja
• uczucie chwiejności lub braku równowagi w trakcie poruszania się
• mimowolne powtarzające się ruchy ciała i (lub) dźwięki lub słowa (tiki), mimowolne skurcze
mięśni dotyczące oczu, głowy i tułowia (choreoatetoza) lub inne nietypowe ruchy ciała, takie jak
szarpnięcia, drżenia lub sztywność
• zwiększenie częstości napadów padaczkowych u pacjentów z wcześniej rozpoznaną padaczką
• nasilenie objawów choroby u pacjentów z rozpoznaną chorobą Parkinsona
• zespół rzekomotoczniowy (objawy mogą obejmować: ból pleców lub stawów, któremu może
niekiedy towarzyszyć gorączka i (lub) ogólne złe samopoczucie).
Inne działania niepożądane
Inne działania niepożądane wystąpiły u niewielkiej liczby pacjentów, jednak z nieznaną częstością.
• Informowano o zaburzeniach kości obejmujących osteopenię i osteoporozę (osłabienie kości) oraz
złamania. Jeśli pacjent jest długotrwale leczony lekami przeciwpadaczkowymi, chorował kiedyś na
osteoporozę lub przyjmuje steroidy, powinien to omówić z lekarzem lub farmaceutą
• Zapalenie nerek (cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek) lub jednoczesne zapalenie nerek i oka
(cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek i zapalenie błony naczyniowej oka)
• Koszmary senne
• Osłabiona odporność spowodowana mniejszym stężeniem we krwi przeciwciał, nazywanych
immunoglobulinami, które pomagają chronić organizm przed zakażeniami
• Czerwone guzki lub plamy na skórze (chłoniak rzekomy).
Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione w
ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie. Działania niepożądane można zgłaszać
bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu
Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych,
Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa, tel.: + 48 22 49 21 301, faks: + 48 22 49 21 309, strona
internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat
bezpieczeństwa stosowania leku.
ChPL, pkt 4.3: Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na substancję czynną lub którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1.
ChPL, pkt 4.4: Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania
Wysypka skórna
Informowano o niepożądanych reakcjach skórnych, które występowały zwykle w ciągu pierwszych ośmiu
tygodni po rozpoczęciu leczenia lamotryginą. W większości przypadków wysypki mają łagodne nasilenie i
ustępują samoistnie, jednak informowano także o ciężkich przypadkach wysypki, wymagających
hospitalizacji i przerwania stosowania lamotryginy. Obejmowały one także potencjalnie zagrażające życiu
reakcje, takie jak zespół Stevensa-Johnsona (SJS), toksyczna nekroliza naskórka (TEN) oraz zespół
nadwrażliwości polekowej z eozynofilią oraz objawami ogólnoustrojowymi (DRESS) znany również jako
zespół nadwrażliwości (HSS) (patrz punkt 4.8).
W badaniach klinicznych z udziałem dorosłych pacjentów przyjmujących lamotryginę zgodnie z
obowiązującymi zaleceniami dotyczącymi dawkowania, częstość wysypek skórnych o znacznym nasileniu
wynosiła około 1 na 500 pacjentów z padaczką. W około połowie tych przypadków stwierdzono zespół
Stevensa-Johnsona (1 na 1000). W badaniach klinicznych u pacjentów z zaburzeniami afektywnymi
dwubiegunowymi częstość wysypki o znacznym nasileniu wynosiła około 1 na 1000 przypadków.
Ryzyko wystąpienia wysypki skórnej o znacznym nasileniu jest większe u dzieci niż u osób dorosłych.
Dostępne dane pochodzące z wielu badań klinicznych wskazują, że u dzieci częstość wysypek
wymagających hospitalizacji wynosiła od 1 na 300 do 1 na 100.
U dzieci początkowe objawy wysypki mogą być mylone z infekcją. Lekarze powinni brać pod uwagę
możliwość reakcji na leczenie lamotryginą u dzieci, u których podczas pierwszych ośmiu tygodni terapii
wystąpiła wysypka i gorączka.
Oprócz tego, ogólne ryzyko wysypki wydaje się być wyraźnie związane z:
- dużymi dawkami początkowymi lamotryginy i niezgodnym z zaleceniami zbyt szybkim
zwiększaniem dawki (patrz punkt 4.2)
- jednoczesnym stosowaniem walproinianu (patrz punkt 4.2).
Należy również zachować ostrożność podczas leczenia pacjentów z alergią lub wysypką spowodowaną
stosowaniem innych leków przeciwpadaczkowych w wywiadzie, ponieważ u tych pacjentów częstość
nieciężkiej wysypki po leczeniu lamotryginą była około trzy razy większa niż u pacjentów bez tych chorób
w wywiadzie.
Wykazano, że występowanie allelu HLA-B*1502 u osób pochodzenia azjatyckiego (głównie chińskiego Han
i tajskiego) jest powiązane z ryzykiem rozwoju zespołu Stevensa-Johnsona (SJS, ang. Stevens-Johnson
syndrome) lub toksycznej nekrolizy naskórka (TEN, ang. toxic epidermal necrolysis) podczas terapii
lamotryginą. Jeśli u pacjenta stwierdza się występowanie allelu HLA-B*1502, należy szczególnie dokładnie
rozważyć zastosowanie lamotryginy.
Należy natychmiast ocenić stan wszystkich pacjentów (dorosłych i dzieci), u których wystąpi wysypka i
odstawić leczenie produktem Lamitrin, dopóki nie wyjaśni się, że wysypka nie jest związana ze stosowaniem
lamotryginy. Zaleca się, aby nie rozpoczynać ponownie leczenia produktem Lamitrin u pacjentów, którzy
przerwali leczenie z powodu wysypki spowodowanej wcześniejszym leczeniem lamotryginą, chyba że
potencjalne korzyści przeważają znacznie nad ryzykiem. Jeśli u pacjenta po zastosowaniu lamotryginy
wystąpił zespół Stevensa-Johnsona, toksyczna nekroliza naskórka lub zespół nadwrażliwości polekowej z
eozynofilią oraz objawami ogólnoustrojowymi, leczenia lamotryginą nigdy nie należy wznawiać.
Opisywano również wysypkę stanowiącą element zespołu DRESS (ang. Drug Reaction with Eosinophilia
and Systemic Symptoms) również znanego jako zespół nadwrażliwości. Ten stan jest związany z różnym
nasileniem objawów ogólnoustrojowych, takich jak gorączka, uogólnione powiększenie węzłów chłonnych,
obrzęk twarzy oraz nieprawidłowości w wynikach badań morfologii krwi i badań czynnościowych wątroby i
nerek, oraz jałowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych (patrz punkt 4.8). Zespół ten może mieć różne
nasilenie kliniczne i, w rzadkich przypadkach, może prowadzić do wystąpienia rozsianego krzepnięcia
śródnaczyniowego oraz niewydolności wielonarządowej. Należy zaznaczyć, że wczesne objawy
nadwrażliwości (na przykład gorączka, uogólnione powiększenie węzłów chłonnych) mogą wystąpić bez
wyraźnej wysypki. W razie pojawienia się takich objawów, należy natychmiast ocenić stan pacjenta i
przerwać leczenie produktem Lamitrin, jeżeli nie można ustalić innej etiologii.
W większości przypadków jałowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych było odwracalne po odstawieniu
leku, jednak u wielu pacjentów nawracało po ponownym podaniu lamotryginy. Ponowne podanie
lamotryginy powodowało szybki nawrót objawów, często o większym nasileniu. Nie należy ponownie
rozpoczynać leczenia lamotryginą u pacjentów, którzy przerwali je z powodu wystąpienia jałowego
zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych związanego z wcześniejszym stosowaniem lamotryginy.
W związku ze stosowaniem lamotryginy notowano też reakcje fotowrażliwości (patrz punkt 4.8). W kilku
przypadkach reakcje te występowały po podaniu dużej dawki (400 mg lub większej), podczas zwiększania
dawki albo po szybkim jej zwiększeniu. Jeśli podejrzewa się, że występujące u pacjenta objawy
fotowrażliwości (np. silne oparzenia słoneczne) są związane z przyjmowaniem lamotryginy, należy
rozważyć przerwanie leczenia. Jeśli kontynuowanie leczenia lamotryginą uznane jest za zasadne ze
względów klinicznych, pacjentowi należy doradzić, by unikał narażenia na działanie światła słonecznego i
sztucznego promieniowania ultrafioletowego (UV) oraz stosował środki ochronne (np. noszenie odzieży
ochronnej i stosowanie kremów z filtrem).
Limfohistiocytoza hemofagocytarna (HLH)
Limfohistiocytozę hemofagocytarną notowano u pacjentów przyjmujących lamotryginę (patrz punkt 4.8).
Charakterystycznymi objawami przedmiotowymi i podmiotowymi są: gorączka, wysypka, objawy
neurologiczne, hepatosplenomegalia, limfadenopatia, cytopenie, duże stężenie ferrytyny w osoczu,
hipertriglicerydemia oraz zaburzenia czynności wątroby i krzepliwości krwi. Objawy na ogół występują w
ciągu 4 tygodni od rozpoczęcia leczenia. Limfohistiocytoza hemofagocytarna może stanowić zagrożenie życia.
Pacjenta należy poinformować o objawach związanych z HLH oraz o konieczności natychmiastowego
skontaktowania się z lekarzem, jeśli w trakcie leczenia lamotryginą wystąpią u niego takie objawy.
Jeśli u pacjenta wystąpiły takie objawy przedmiotowe i podmiotowe, należy niezwłocznie go zbadać oraz
wziąć pod uwagę rozpoznanie HLH. Należy natychmiast przerwać stosowanie lamotryginy, chyba że
ustalona zostanie inna przyczyna choroby.
Kliniczne nasilenie choroby i ryzyko samobójstwa
Myśli i zachowania samobójcze zgłaszano u pacjentów leczonych lekami przeciwpadaczkowymi w różnych
wskazaniach. Metaanaliza randomizowanych, kontrolowanych placebo badań z zastosowaniem leków
przeciwpadaczkowych wykazała również niewielkie zwiększenie ryzyka wystąpienia myśli i zachowań
samobójczych. Mechanizm tego ryzyka nie jest znany, a dostępne dane nie wykluczają możliwości
wystąpienia zwiększonego ryzyka po zastosowaniu lamotryginy.
Pacjenci powinni być poddani ścisłej obserwacji ze względu na możliwość wystąpienia myśli i zachowań
samobójczych oraz należy rozważyć odpowiednie leczenie. Pacjenci (i opiekunowie pacjentów) powinni
zostać poinformowani o potrzebie zasięgnięcia porady lekarskiej w razie wystąpienia objawów myśli i
zachowań samobójczych.
U pacjentów z zaburzeniami afektywnymi dwubiegunowymi, nasilenie objawów depresji i (lub) zdarzeń
związanych z samobójstwem może wystąpić niezależnie od tego, czy przyjmują oni leki stosowane w
leczeniu zaburzeń afektywnych dwubiegunowych, w tym produkt Lamitrin. Dlatego pacjenci przyjmujący
Lamitrin w terapii zaburzeń afektywnych dwubiegunowych powinni być poddani ścisłej obserwacji ze
względu na możliwość wystąpienia objawów klinicznego nasilenia choroby (w tym pojawienia się nowych
objawów) oraz zdarzeń związanych z samobójstwem, w szczególności na początku leczenia lub w trakcie
zmian dawkowania. Niektórzy pacjenci, na przykład ci z zachowaniami lub myślami samobójczymi w
wywiadzie, młodzi dorośli, lub pacjenci, u których przed rozpoczęciem leczenia występowały znacznie
nasilone myśli samobójcze, mogą być w grupie zwiększonego ryzyka wystąpienia myśli samobójczych lub
prób samobójczych i powinni podczas leczenia pozostawać pod ścisłą kontrolą.
U pacjentów, u których wystąpią objawy klinicznego nasilenia choroby (w tym nowe objawy) i (lub)
pojawią się myśli lub zachowania samobójcze, zwłaszcza jeśli objawy te będą znacznie nasilone, pojawią się
nagle, lub nie będą częścią dotychczas zgłaszanych przez pacjenta objawów, należy rozważyć zmianę
postępowania terapeutycznego, w tym możliwość przerwania leczenia.
Wpływ produktów zawierających estrogeny, w tym hormonalnych środków antykoncepcyjnych, na
skuteczność lamotryginy
Zastosowanie połączenia etynyloestradiolu/lewonorgestrelu (30 µg/150 µg) powodowało około dwukrotne
zwiększenie klirensu lamotryginy i przez to zmniejszenie stężenia lamotryginy (patrz punkt 4.5).
Zmniejszenie stężenia lamotryginy powodowało utratę kontroli nad napadami padaczkowymi. W większości
przypadków po etapie stopniowego zwiększania dawki do uzyskania maksymalnej reakcji na leczenie będą
konieczne większe (nawet dwukrotnie) dawki podtrzymujące lamotryginy. W przypadku kobiet
zaprzestających stosowania hormonalnych środków antykoncepcyjnych, klirens lamotryginy może być
zmniejszony o połowę. Zwiększone stężenie lamotryginy może być związane z wystąpieniem działań
niepożądanych zależnych od dawki. Dlatego pacjentki należy poddać obserwacji.
U kobiet, które nie otrzymują obecnie induktorów glukuronidacji lamotryginy, a stosują hormonalne środki
antykoncepcyjne w schemacie dawkowania z jednym tygodniem bez substancji czynnej (na przykład
„tydzień bez tabletek antykoncepcyjnych”), w tygodniu leczenia bez substancji czynnej występuje
stopniowe, przemijające zwiększenie stężenia lamotryginy (patrz punkt 4.2). Tego rodzaju zmiany stężeń
lamotryginy mogą być związane z wystąpieniem działań niepożądanych. Z uwagi na to, należy rozważyć
stosowanie antykoncepcji niewymagającej tygodniowej przerwy w stosowaniu (na przykład hormonalne
środki antykoncepcyjne podawane w sposób ciągły lub zastosowanie innych niż hormonalne metod
antykoncepcji).
Nie badano interakcji między innymi doustnymi produktami antykoncepcyjnymi lub innymi terapiami
zawierającymi estrogeny (takimi jak hormonalna terapia zastępcza) a lamotryginą, jednak mogą one mieć
podobny wpływ na parametry farmakokinetyczne lamotryginy.
Wpływ lamotryginy na skuteczność hormonalnych produktów antykoncepcyjnych
Badania interakcji z udziałem 16 zdrowych ochotniczek wykazały, że w przypadku jednoczesnego
podawania lamotryginy i hormonalnego produktu antykoncepcyjnego (połączenie
etynyloestradiolu/lewonorgestrelu) następuje nieznaczne zwiększenie klirensu lewonorgestrelu oraz zmiany
stężenia FSH oraz LH w surowicy (patrz punkt 4.5). Nie jest znany wpływ tych zmian na aktywność
owulacyjną jajników. Nie można jednak wykluczyć możliwości zmniejszenia skuteczności antykoncepcyjnej
u niektórych pacjentek przyjmujących produkty hormonalne jednocześnie z lamotryginą. Z tego względu
pacjentki należy poinformować o konieczności niezwłocznego powiadamiania lekarza w przypadku
wystąpienia zmian w cyklu miesiączkowym, takich jak krwawienie międzymiesiączkowe.
Reduktaza dihydrofolianowa
Lamotrygina wykazuje słabe działanie hamujące na reduktazę kwasu dihydrofoliowego, więc podczas
długotrwałego leczenia istnieje możliwość zaburzeń metabolizmu folianów (patrz punkt 4.6). Jednak w
przypadku długotrwałego stosowania u ludzi (przez okres do 1 roku) lamotrygina nie powodowała
znaczących zmian stężenia hemoglobiny, średniej objętości krwinek ani stężeń folianów w surowicy albo
erytrocytach, a podczas stosowania leku przez okres do 5 lat nie obserwowano zmian stężeń folianów w
krwinkach czerwonych.
Niewydolność nerek
W badaniach, w których pojedynczą dawkę podawano pacjentom ze schyłkową niewydolnością nerek,
stężenia lamotryginy w osoczu nie ulegały istotnej zmianie. U pacjentów z niewydolnością nerek może
dochodzić do kumulacji metabolitu glukuronidowego; dlatego należy zachować ostrożność podczas leczenia
pacjentów z niewydolnością nerek.
Pacjenci stosujący inne produkty zawierające lamotryginę
Pacjentom stosującym obecnie inne produkty zawierające lamotryginę nie należy podawać produktu
Lamitrin bez konsultacji z lekarzem.
EKG o typie zespołu Brugadów oraz inne zaburzenia rytmu serca i przewodzenia
U pacjentów leczonych lamotryginą odnotowywano zaburzenia rytmu z nieprawidłowym zapisem ST-T
i EKG z typowymi zmianami dla zespołu Brugadów. Badania in vitro wykazały możliwość spowalniania
przez lamotryginę przewodzenia komorowego (poszerzenie zespołu QRS) i wywołania proarytmii w
stężeniach istotnych terapeutycznie u pacjentów z chorobą serca. Lamotrygina posiada słabe właściwości
przeciwarytmiczne leków klasy IB i związane z tym ryzyko ciężkich lub śmiertelnych zdarzeń sercowych.
Równoczesne przyjmowanie innych blokerów kanałów sodowych może zwiększyć to ryzyko (patrz punkt
5.3). W dawkach terapeutycznych do 400 mg na dobę lamotrygina nie spowalniała przewodzenia
komorowego (poszerzenie zespołu QRS) lub nie powodowała wydłużenia odstępu QT u zdrowych
ochotników w szczegółowym badaniu odstępu QT. Należy starannie rozważyć stosowanie lamotryginy u
pacjentów z klinicznie istotną strukturalną lub funkcjonalną chorobą serca, taką jak zespół Brugadów lub
innymi kanałopatiami sercowymi, niewydolnością serca, chorobą niedokrwienną serca, blokiem serca lub
arytmią komorową. Jeśli stosowanie lamotryginy jest klinicznie uzasadnione u tych pacjentów, przed
rozpoczęciem leczenia lamotryginą należy najpierw rozważyć konsultację z kardiologiem.
Substancje pomocnicze
Produkt Lamitrin tabletki zawiera laktozę jednowodną. Produkt nie powinien być stosowany u pacjentów z
rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, brakiem laktazy lub zespołem złego wchłaniania
glukozy-galaktozy.
Produkt Lamitrin tabletki zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na jedną tabletkę, to znaczy lek uznaje się
za „wolny od sodu”.
Rozwój dziecka
Brak danych dotyczących wpływu lamotryginy na wzrost, dojrzewanie płciowe, rozwój poznawczy,
emocjonalny i behawioralny u dzieci.
Środki ostrożności dotyczące leczenia padaczki
Tak jak w przypadku innych leków przeciwpadaczkowych, nagłe odstawienie produktu Lamitrin może
spowodować nawrót napadów padaczkowych. Jeżeli produkt Lamitrin nie musi być nagle odstawiony ze
względów bezpieczeństwa (np. wysypka), jego dawkę należy stopniowo zmniejszać przez okres dwóch
tygodni.
W literaturze istnieją doniesienia, że ciężkie napady padaczkowe ze stanem padaczkowym, mogą prowadzić
do rozpadu mięśni poprzecznie prążkowanych, niewydolności wielonarządowej oraz rozsianego krzepnięcia
śródnaczyniowego, które czasami prowadzą do zgonu. Podobne przypadki obserwowano w związku ze
stosowaniem lamotryginy.
Może wystąpić znaczące klinicznie zwiększenie częstości napadów padaczkowych zamiast jego
zmniejszenia. U pacjentów z więcej niż jednym typem napadów, należy przeanalizować korzyści dotyczące
kontroli jednego typu napadów w stosunku do jakiegokolwiek pogorszenia objawów innego typu napadów.
Objawy napadów mioklonicznych mogą ulec pogorszeniu po zastosowaniu lamotryginy.
Dane sugerują, że odpowiedź na leczenie w połączeniu z induktorami enzymów jest mniejsza niż w
przypadku połączenia z lekami przeciwpadaczkowymi nieindukującymi enzymów. Przyczyny nie są jasne.
U dzieci stosujących lamotryginę w leczeniu typowych napadów nieświadomości, skuteczność może nie być
podtrzymywana u wszystkich pacjentów.
Środki ostrożności dotyczące leczenia zaburzeń afektywnych dwubiegunowych
Dzieci i młodzież w wieku poniżej 18 lat
Stosowanie leków przeciwdepresyjnych jest związane ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia myśli i
zachowań samobójczych u dzieci i młodzieży z zaburzeniami depresyjnymi i innymi zaburzeniami
psychicznymi.
ChPL, pkt 4.5: Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji
Badania dotyczące interakcji przeprowadzono wyłącznie u dorosłych.
Stwierdzono, że enzymami odpowiedzialnymi za metabolizm lamotryginy są urydyno-5’-difosforo (UDP)-
glukuronylotransferazy (UGT). Produkty lecznicze, które indukują lub hamują glukuronidację, mogą więc
wpływać na klirens lamotryginy. Silne lub umiarkowane induktory cytochromu P450 3A4 (CYP3A4), o
których wiadomo, że indukują też UGT, mogą również nasilać metabolizm lamotryginy. Brak dowodów na
to, że lamotrygina powoduje istotną klinicznie indukcję lub hamowanie aktywności enzymów cytochromu
P450. Lamotrygina może indukować własny metabolizm, ale jest to działanie znikome i jest mało
prawdopodobne, aby miało istotne konsekwencje kliniczne.
Produkty lecznicze, dla których wykazano klinicznie istotny wpływ na stężenie lamotryginy, zostały
przedstawione w Tabeli 6. Dokładne wskazówki odnośnie dawkowania tych produktów leczniczych
przedstawiono w punkcie 4.2. Dodatkowo, w tabeli przedstawiono produkty lecznicze o niewielkim wpływie
lub niewpływające na stężenie lamotryginy. Nie oczekuje się, aby jednoczesne podawanie tych leków miało
znaczenie kliniczne. Mimo to należy zachować ostrożność u pacjentów z padaczką szczególnie wrażliwych
na zmiany stężenia lamotryginy.
Tabela 6: Wpływ produktów leczniczych na stężenie lamotryginy
Produkty lecznicze, które
zwiększają stężenie lamotryginy
Produkty lecznicze, które
zmniejszają stężenie
lamotryginy
Produkty lecznicze, które mają
niewielki wpływ lub nie
wpływają na stężenie
lamotryginy
Walproinian Atazanawir/rytonawir Aripiprazol
Karbamazepina Bupropion
Połączenie etynyloestradiolu i
lewonorgestrelu*
Felbamat
Lopinawir/rytonawir Gabapentyna
Fenobarbital Lakozamid
Fenytoina Lewetiracetam
Prymidon Lit
Ryfampicyna Olanzapina
Okskarbazepina
Paracetamol
Perampanel
Pregabalina
Topiramat
Zonisamid
*W celu uzyskania informacji dotyczących schematu dawkowania patrz punkt 4.2, a w przypadku kobiet
przyjmujących hormonalne produkty antykoncepcyjne patrz w punkcie 4.4.
Interakcje z innymi lekami przeciwpadaczkowymi
Walproinian, który hamuje glukuronidację lamotryginy, zmniejsza metabolizm lamotryginy i prawie
dwukrotnie wydłuża średni okres półtrwania lamotryginy. U pacjentów przyjmujących jednocześnie
walproinian należy stosować odpowiedni schemat leczenia (patrz punkt 4.2).
Niektóre leki przeciwpadaczkowe (takie jak fenytoina, karbamazepina, fenobarbital i prymidon), które
uaktywniają enzymy cytochromu P450, powodują również indukcję UGT i dlatego przyspieszają
metabolizm lamotryginy. U pacjentów przyjmujących jednocześnie fenytoinę, karbamazepinę, fenobarbital
lub prymidon należy stosować odpowiedni schemat leczenia (patrz punkt 4.2).
Opisywano objawy ze strony ośrodkowego układu nerwowego, tj. zawroty głowy, ataksję, podwójne
widzenie, zaburzenia ostrości wzroku i nudności, występujące u pacjentów przyjmujących karbamazepinę po
wprowadzeniu do leczenia lamotryginy. Objawy te zwykle ustępowały po zmniejszeniu dawki
karbamazepiny. Podobne działanie zaobserwowano podczas badania, w którym dorosłym zdrowym
ochotnikom podawano lamotryginę i okskarbazepinę, nie badano jednak wpływu zmniejszenia dawki.
Istnieją doniesienia w literaturze o zmniejszeniu stężenia lamotryginy podczas podawania jej w połączeniu z
okskarbazepiną. Jednak w badaniu prospektywnym, w którym zdrowym dorosłym ochotnikom podawano
200 mg lamotryginy i 1200 mg okskarbazepiny, okskarbazepina nie zmieniała metabolizmu lamotryginy, a
lamotrygina nie zmieniała metabolizmu okskarbazepiny. Z tego względu, u pacjentów otrzymujących
skojarzone leczenie z okskarbazepiną, należy zastosować schemat dawkowania dla leczenia skojarzonego
bez walproinianu i bez induktorów glukuronidacji lamotryginy (patrz punkt 4.2).
W badaniu z udziałem zdrowych ochotników jednoczesne stosowanie felbamatu (1200 mg dwa razy na
dobę) i lamotryginy (100 mg dwa razy na dobę, przez 10 dni) nie wykazano istotnego klinicznie wpływu na
farmakokinetykę lamotryginy.
Jak wynika z analizy retrospektywnej stężeń w osoczu u pacjentów otrzymujących lamotryginę zarówno z
gabapentyną, jak i bez gabapentyny, gabapentyna nie zmienia klirensu lamotryginy.
Potencjalne interakcje między lewetiracetamem i lamotryginą oceniano na podstawie analiz stężeń obydwu
substancji w surowicy podczas badań klinicznych kontrolowanych placebo. Dane te wskazują, że
lamotrygina nie wpływa na farmakokinetykę lewetiracetamu i lewetiracetam nie wpływa na farmakokinetykę
lamotryginy.
Na stężenia stacjonarne lamotryginy w osoczu nie wpływało równoczesne podawanie pregabaliny (200 mg,
3 razy dziennie). Nie zachodzą interakcje farmakokinetyczne między lamotryginą i pregabaliną.
Topiramat nie powodował zmiany stężeń lamotryginy w osoczu. Podawanie lamotryginy powodowało
zwiększenie stężeń topiramatu o 15%.
W badaniu z udziałem pacjentów chorych na padaczkę jednoczesne podawanie zonisamidu (200 do 400
mg/dobę) i lamotryginy (150 do 500 mg/dobę) przez 35 dni nie wywierało znaczącego wpływu na
farmakokinetykę lamotryginy.
W kontrolowanych placebo badaniach klinicznych z udziałem pacjentów z napadami częściowymi nie
stwierdzono wpływu jednoczesnego podawania lakozamidu (w dawkach 200, 400 lub 600 mg/dobę) na
stężenia lamotryginy w osoczu.
W zbiorczej analizie danych z trzech kontrolowanych placebo badań klinicznych dotyczących terapii
skojarzonej z perampanelem u pacjentów, u których występują napady częściowe i pierwotnie uogólnione
napady toniczno-kloniczne, największa oceniana dawka perampanelu (12 mg/dobę) zwiększała klirens
lamotryginy o mniej niż 10%.
Mimo, że informowano o zmianach stężeń innych leków przeciwpadaczkowych w osoczu, w
kontrolowanych badaniach nie udowodniono oddziaływania lamotryginy na stężenia w osoczu jednocześnie
podawanych leków przeciwpadaczkowych. Badania in vitro dowodzą, że lamotrygina nie wypiera innych
leków przeciwpadaczkowych z miejsc wiązania z białkami.
Interakcje z innymi lekami psychotropowymi
Farmakokinetyka litu po podaniu 2 g bezwodnego glukonianu litu dwa razy na dobę przez sześć dni 20
zdrowym osobom nie zmieniła się podczas jednoczesnego przyjmowania lamotryginy w dawce 100
mg/dobę.
Wielokrotne podanie doustnych dawek bupropionu nie miało statystycznie istotnego wpływu na
farmakokinetykę pojedynczej dawki lamotryginy u 12 pacjentów i powodowało jedynie nieznaczne
zwiększenie wartości AUC dla glukuronidu lamotryginy.
W badaniu z udziałem zdrowych dorosłych ochotników olanzapina w dawce 15 mg spowodowała
zmniejszenie wartości AUC i Cmax lamotryginy, średnio odpowiednio o 24% i 20%. Lamotrygina w dawce
200 mg nie wpływała na farmakokinetykę olanzapiny.
Wielokrotne podanie doustnych dawek lamotryginy wynoszących 400 mg na dobę nie miało klinicznie
znaczącego wpływu na farmakokinetykę pojedynczej dawki rysperydonu wynoszącej 2 mg u 14 zdrowych
dorosłych ochotników. Po jednoczesnym podaniu 2 mg rysperydonu łącznie z lamotryginą, 12 na 14
ochotników zgłaszało senność, podczas gdy po przyjęciu samego rysperydonu ten stosunek wynosił 1 na 20,
natomiast po podawaniu samej lamotryginy nie było takich zgłoszeń.
W badaniu z udziałem 18 dorosłych pacjentów z zaburzeniami afektywnymi dwubiegunowymi typu I,
przyjmujących ustaloną dawkę lamotryginy (100-400 mg na dobę), dawki aripiprazolu zwiększono w ciągu
7 dni z 10 mg na dobę do docelowych 30 mg na dobę i kontynuowano podawanie raz na dobę przez
kolejnych 7 dni. Zaobserwowano zmniejszenie Cmax i AUC lamotryginy przeciętnie o około 10%.
Badania in vitro wykazały, że tworzenie głównego metabolitu lamotryginy, 2-N-glukuronidu, było w
minimalnym stopniu hamowane przez amitryptylinę, bupropion, klonazepam, haloperydol lub lorazepam.
Badania te wskazują również, że mało prawdopodobne jest hamowanie metabolizmu lamotryginy przez
klozapinę, fluoksetynę, fenelzynę, rysperydon, sertralinę i trazodon. Oprócz tego badanie metabolizmu
bufuralolu w mikrosomach ludzkiej wątroby sugeruje, że lamotrygina nie zmniejsza klirensu leków
metabolizowanych głównie przez CYP2D6.
Interakcje z hormonalnymi produktami antykoncepcyjnymi
Wpływ hormonalnych produktów antykoncepcyjnych na farmakokinetykę lamotryginy
W badaniu z udziałem 16 ochotniczek podawanie doustnych tabletek antykoncepcyjnych zawierających
połączenie 30 µg etynyloestradiolu i 150 µg lewonorgestrelu wywoływało około dwukrotne zwiększenie
klirensu lamotryginy po podaniu doustnym, co powodowało zmniejszenie wartości AUC i Cmax lamotryginy
średnio odpowiednio o 52% i 39%. Stężenie lamotryginy w surowicy wzrastało w ciągu tygodnia, w którym
nie stosowano substancji czynnej (tydzień „bez tabletki antykoncepcyjnej”). Stężenie lamotryginy przed
podaniem kolejnej dawki, pod koniec tygodnia, w którym nie stosowano substancji czynnej, było średnio
około dwukrotnie większe niż podczas stosowania produktu zawierającego substancję czynną (patrz punkt
4.4). Nie jest konieczne dostosowywanie zalecanego schematu zwiększania dawki dla lamotryginy
wyłącznie ze względu na stosowanie hormonalnych środków antykoncepcyjnych, ale w większości
przypadków rozpoczęcia lub zakończenia stosowania hormonalnych środków antykoncepcyjnych konieczne
będzie zwiększenie lub zmniejszenie podtrzymującej dawki lamotryginy (patrz punkt 4.2).
Wpływ lamotryginy na farmakokinetykę hormonalnych produktów antykoncepcyjnych
W badaniu z udziałem 16 ochotniczek stosowanie lamotryginy w dawce 300 mg po osiągnięciu stanu
stacjonarnego nie wpływało na farmakokinetykę etynyloestradiolu zawartego w złożonej doustnej tabletce
antykoncepcyjnej. Obserwowano niewielki wzrost klirensu lewonorgestrelu po podaniu doustnym, co
powodowało zmniejszenie wartości AUC i Cmax dla lewonorgestrelu przeciętnie o odpowiednio 19% i 12%.
Przeprowadzony podczas badania pomiar stężenia FSH, LH i estradiolu w surowicy wskazywał na pewne
osłabienie hamowania czynności hormonalnej jajników u niektórych kobiet, chociaż pomiary stężenia
progesteronu w surowicy nie wykazywały hormonalnych dowodów wystąpienia owulacji u żadnej z 16
pacjentek. Nie jest znany wpływ niewielkiego zwiększenia klirensu lewonorgestrelu oraz zmian stężenia
FSH i LH w surowicy na aktywność owulacyjną jajników (patrz punkt 4.4). Nie badano wpływu dawki
lamotryginy innej niż 300 mg/dobę i nie prowadzono badań z innymi produktami zawierającymi żeńskie
hormony płciowe.
Interakcje z innymi produktami leczniczymi
W badaniu z udziałem 10 ochotników płci męskiej, ryfampicyna powodowała zwiększenie klirensu
lamotryginy i skracała okres półtrwania lamotryginy ze względu na indukcję enzymów wątrobowych
odpowiedzialnych za glukuronidację. U pacjentów przyjmujących równocześnie ryfampicynę należy
stosować odpowiedni schemat leczenia (patrz punkt 4.2).
W badaniu z udziałem zdrowych ochotników połączenie lopinawiru/rytonawiru powodowało zmniejszenie
stężenia lamotryginy w osoczu mniej więcej o połowę, prawdopodobnie w wyniku indukcji glukuronidacji.
U pacjentów przyjmujących równocześnie lopinawir/rytonawir należy stosować odpowiedni schemat
leczenia (patrz punkt 4.2).
W badaniu z udziałem zdrowych ochotników połączenie atazanawiru/rytonawiru (300 mg/100 mg)
podawane przez 9 dni powodowało zmniejszenie osoczowych AUC i Cmax lamotryginy (pojedyncza dawka
100 mg) odpowiednio o około 32% i 6%.
U pacjentów przyjmujących równocześnie atazanawir/lopinawir należy stosować odpowiedni schemat
leczenia (patrz punkt 4.2).
W badaniu z udziałem zdrowych, dorosłych ochotników, podawanie 1 g paracetamolu (4 razy na dobę)
zmniejszało osoczowe AUC i Cmax lamotryginy średnio o odpowiednio 20% i 25%.
Dane z badań in vitro wskazują, że lamotrygina, lecz nie jej N(2)-glukuronidowy metabolit, jest inhibitorem
transportera kationów organicznych 2 (ang. Organic Cation Transporter 2, OCT 2) w stężeniach
potencjalnie znamiennych klinicznie. Dane te wskazują, że lamotrygina jest inhibitorem OCT 2 z wartością
IC50 53.8 μM. Jednoczesne podawanie lamotryginy z produktami leczniczymi wydalanymi przez nerki i
będącymi substratami OCT 2 (np. metformina, gabapentyna, wareniklina), może powodować zwiększenie
stężenia tych produktów w osoczu.
Znamienność kliniczna tego zjawiska nie została jednoznacznie określona, jednakże należy zachować
ostrożność podczas jednoczesnego stosowania tych leków u pacjentów.
ChPL, pkt 4.8: Działania niepożądane
Zamieszczone w poniższej tabeli działania niepożądane obserwowane w leczeniu padaczki i zaburzeń
afektywnych dwubiegunowych ustalono na podstawie dostępnych danych z kontrolowanych badań
klinicznych oraz z innych zastosowań klinicznych. Kategorie częstości ustalono na podstawie danych z
kontrolowanych badań klinicznych [monoterapia w padaczce (oznaczone jako †) i w zaburzeniach
afektywnych dwubiegunowych (oznaczone jako §)]. W sytuacji wystąpienia różnic w kategoriach częstości
między danymi z badań klinicznych w padaczce i w zaburzeniach afektywnych dwubiegunowych, przyjęto
najostrożniejszą częstość występowania. Jeśli jednak dane z kontrolowanych badań klinicznych nie były
dostępne, kategorię częstości przyznano na podstawie doświadczenia z zastosowania klinicznego.
Działania niepożądane pogrupowano według częstości występowania, określonej w następujący sposób:
bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100 do < 1/10); niezbyt często (≥ 1/1 000 do < 1/100); rzadko (≥ 1/10 000
do < 1/1 000), bardzo rzadko (< 1/10 000), nieznana (częstość nie może być określona na podstawie
dostępnych danych).
Klasyfikacja
układowo-
narządowa
Działanie niepożądane Częstość
Zaburzenia krwi i
układu chłonnego
Zmiany hematologiczne1, w tym neutropenia, leukopenia,
niedokrwistość, trombocytopenia, pancytopenia,
niedokrwistość aplastyczna, agranulocytoza.
Limfohistiocytoza hemofagocytarna (HLH) (patrz punkt 4.4)
Limfadenopatia1, chłoniak rzekomy
Bardzo rzadko
Bardzo rzadko
Nieznana
Zaburzenia układu
immunologicznego
Zespół nadwrażliwości2
Hipogammaglobulinemia
Bardzo rzadko
Nieznana
Zaburzenia
psychiczne
Agresja, drażliwość.
Splątanie, omamy, tiki (ruchowe i (lub) głosowe)
Koszmary senne.
Często
Bardzo rzadko
Nieznana
Zaburzenia układu
nerwowego
Ból głowy†§.
Bardzo często
Senność†§, zawroty głowy†§, drżenie†, bezsenność†,
pobudzenie§
Często
Ataksja†.
Niezbyt często
Oczopląs†, jałowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych
(patrz punkt 4.4).
Rzadko
Chwiejny chód, zaburzenia ruchowe, nasilenie objawów
choroby Parkinsona3, objawy pozapiramidowe, choreoatetoza†,
zwiększenie częstości napadów padaczkowych.
Bardzo rzadko
Zaburzenia oka
Podwójne widzenie†, niewyraźne widzenie†.
Zapalenie spojówek.
Niezbyt często
Rzadko
Zaburzenia żołądka i
jelit
Nudności†, wymioty†, biegunka†, suchość w jamie ustnej§.
Często
Zaburzenia wątroby i
dróg żółciowych
Niewydolność wątroby, zaburzenie czynności wątroby4,
zwiększenie wartości wyników badań czynnościowych
wątroby.
Bardzo rzadko
Zaburzenia skóry i
tkanki podskórnej
Wysypka skórna5†§.
Bardzo często
Opis wybranych działań niepożądanych
1 Zaburzenia hematologiczne i limfadenopatia mogą, ale nie muszą, być związane z zespołem
nadwrażliwości polekowej z eozynofilią oraz objawami ogólnoustrojowymi (ang. DRESS)/zespołem
nadwrażliwości (patrz punkt 4.4 i Zaburzenia układu immunologicznego).
2 Istnieją również doniesienia o wysypce stanowiącej jeden z elementów tego zespołu, znanego również jako
zespół nadwrażliwości polekowej z eozynofilią oraz objawami ogólnoustrojowymi (ang. DRESS), który
obejmuje wiele różnorodnych objawów układowych, takich jak: gorączka, uogólnione powiększenie węzłów
chłonnych, obrzęk twarzy i nieprawidłowe wyniki badań krwi i badań czynnościowych wątroby i nerek.
Zespół wykazuje różny stopień nasilenia zmian klinicznych i w rzadkich przypadkach może prowadzić do
rozsianego krzepnięcia śródnaczyniowego oraz niewydolności wielonarządowej. Należy wspomnieć, że
wczesne objawy nadwrażliwości (na przykład gorączka, uogólnione powiększenie węzłów chłonnych) mogą
wystąpić bez wyraźnej wysypki. W razie pojawienia się takich objawów, należy natychmiast ocenić stan
pacjenta i przerwać leczenie produktem Lamitrin, jeżeli nie można ustalić innej etiologii (patrz punkt 4.4.).
3 Działania niepożądane obserwowane podczas innych doświadczeń klinicznych. Istnieją doniesienia, że
lamotrygina może nasilać objawy parkinsonizmu u pacjentów z wcześniej rozpoznaną chorobą Parkinsona, a
w pojedynczych przypadkach może wywoływać objawy pozapiramidowe i choreoatetozę u pacjentów bez
pierwotnego schorzenia.
4 Zaburzenia czynności wątroby są zwykle związane z reakcjami nadwrażliwości, ale zgłaszano także
pojedyncze przypadki bez widocznych oznak nadwrażliwości.
5 W badaniach klinicznych u osób dorosłych wysypka skórna wystąpiła u 8-12% pacjentów przyjmujących
lamotryginę i u 5-6% pacjentów przyjmujących placebo. Wysypka skórna prowadziła do przerwania leczenia
lamotryginą u 2% pacjentów. Wysypka, zwykle grudkowo-plamista, występowała na ogół w ciągu
pierwszych ośmiu tygodni leczenia i ustępowała po odstawieniu produktu Lamitrin (patrz punkt 4.4).
Informowano o przypadkach wysypki o znacznym nasileniu, stanowiącej potencjalne zagrożenie dla życia,
w tym zespołu Stevensa-Johnsona czy toksycznej nekrolizy naskórka (zespół Lyella) czy zespołu
nadwrażliwości polekowej z eozynofilią oraz objawami ogólnoustrojowymi (DRESS). Choć u większości
pacjentów objawy ustępowały po odstawieniu leczenia lamotryginą, u niektórych następowało
nieodwracalne bliznowacenie i, w rzadkich przypadkach, zgon (patrz punkt 4.4).
Łysienie, reakcja fotowrażliwości
Rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona§.
Toksyczna nekroliza naskórka.
Zespół nadwrażliwości polekowej z eozynofilią oraz objawami
ogólnoustrojowymi2.
Niezbyt często
Rzadko
Bardzo rzadko
Bardzo rzadko
Zaburzenia
mięśniowo-
szkieletowe i tkanki
łącznej
Ból stawów§.
Zespół rzekomotoczniowy.
Często
Bardzo rzadko
Zaburzenia nerek i
dróg moczowych
Cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek, cewkowo-
śródmiąższowe zapalenie nerek i zapalenie błony naczyniowej
oka
Nieznana
Zaburzenia ogólne i
stany w miejscu
podania
Zmęczenie†, ból§, ból pleców§.
Często
Ogólne ryzyko wysypki ma ścisły związek z:
- dużymi dawkami początkowymi lamotryginy i zbyt szybkim zwiększaniem dawki, niezgodnym z
zaleceniami (patrz punkt 4.2)
- jednoczesnym podawaniem walproinianu (patrz punkt 4.2).
Informowano o zmniejszonej gęstości mineralnej kości, osteopenii, osteoporozie i złamaniach u pacjentów
leczonych długotrwale lamotryginą. Mechanizm działania lamotryginy na metabolizm kości nie został
poznany.
Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań
niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania
produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie
podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych
Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych
i Produktów Biobójczych Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa, tel.: + 48 22 49 21 301,
faks: + 48 22 49 21 309, strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
Lamotriginum 50 mg (tabletki)
Dane z dokumentów wyodrębnione automatycznie
- Przechowywanie
- brak specjalnych zaleceń (wg dokumentu)
- Termin ważności
- 3 lata (opakowanie nieotwarte)
- Substancje pomocnicze
- Laktoza jednowodna; Celuloza mikrokrystaliczna; Powidon K30; Karboksymetyloskrobia sodowa (typ A); Żelaza tlenek żółty (E 172); Magnezu stearynian źródło: ChPL, pkt 6.1
- Substancje wymienione w dokumencie (m.in. alergeny, cukry, alkohol, sód)
- barwniki: w składzie
- laktoza: wymieniona w ChPL pkt 4.4; w składzie
- sód: mniej niż 1 mmol (23 mg) na jedną tabletkę (ChPL pkt 4.4)
Pokazane są tylko substancje wymienione w dokumencie; brak wzmianki nie oznacza, że substancji nie ma w leku.
- Opakowanie i akcesoria
- opakowanie bezpośrednie: blister
- Wygląd
- żółty kwadratowy nadruk: GSEC7 nadruk: 25 nadruk: GSEE1 nadruk: 50 nadruk: GSEE5 nadruk: 100
Tabletki leku Lamitrin (wszystkie moce) są kwadratowe o zaokrąglonych rogach, w jasnym, żółtobrązowym kolorze. Nie wszystkie rodzaje opakowań muszą znajdować się w obrocie. Lamitrin, 25 mg, tabletki oznaczone są napisem „GSEC7” na jednej stronie i „25” na drugiej stronie. Lamitrin, 50 mg, tabletki oznaczone są napisem „GSEE1” na jednej stronie i „50” na drugiej stronie. Lamitrin, 100 mg, tabletki oznaczone są napisem „GSEE5” na jednej stronie i „100” na drugiej stronie. źródło: Ulotka, pkt 6, ChPL, pkt 3
- żółty kwadratowy nadruk: GSEC7 nadruk: 25 nadruk: GSEE1 nadruk: 50 nadruk: GSEE5 nadruk: 100
- Prowadzenie pojazdów i obsługa maszyn
- dokument: możliwy wpływ lub zalecana ostrożność źródło: „Z uwagi na różnice osobnicze w reakcji na leki przeciwpadaczkowe, pacjenci przyjmujący produkt Lamitrin w leczeniu padaczki powinni skonsultować się z lekarzem w kwestiach dotyczących specyficznych problemów związanych z prowadzeniem pojazdów mechanicznych i padaczką. Nie badano wpływu produktu na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu. W dwóch badaniach z udziałem ochotników udowodniono, że wpływ lamotryginy na precyzyjną koordynację wzrokowo-ruchową, ruchy gałek ocznych, zdolność zachowania równowagi i subiektywne działanie sedatywne, nie różnił się od placebo. W badaniach klinicznych lamotryginy zgłaszano działania niepożądane o charakterze neurologicznym, takie jak zawroty głowy czy podwójne widzenie.” · ChPL, pkt 4.7
- Działania niepożądane
52 pozycji wyodrębnione przez model AI
- bardzo często: Ból głowy; Wysypka skórna
- często: Agresja, drażliwość.; Senność; zawroty głowy; drżenie; bezsenność; pobudzenie; Nudności; wymioty; biegunka; suchość w jamie ustnej; Wysypka; Ból stawów; Zmęczenie; ból; ból pleców
- niezbyt często: Ataksja; Podwójne widzenie; niewyraźne widzenie; Łysienie; reakcja fotowrażliwości
- rzadko: Oczopląs; jałowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych; Zapalenie spojówek.; Rumień wielopostaciowy; zespół Stevensa-Johnsona
- bardzo rzadko: Zmiany hematologiczne1, w tym neutropenia, leukopenia, niedokrwistość, trombocytopenia, pancytopenia, niedokrwistość aplastyczna, agranulocytoza.; Limfohistiocytoza hemofagocytarna (HLH) (patrz punkt 4.4); Zespół nadwrażliwości; Splątanie, omamy, tiki (ruchowe i (lub) głosowe); Chwiejny chód; zaburzenia ruchowe; nasilenie objawów choroby Parkinsona; objawy pozapiramidowe; choreoatetoza; zwiększenie częstości napadów padaczkowych.; Niewydolność wątroby; zaburzenie czynności wątroby; zwiększenie wartości wyników badań czynnościowych wątroby.; Toksyczna nekroliza naskórka; Zespół nadwrażliwości polekowej z eozynofilią oraz objawami ogólnoustrojowymi; Zespół rzekomotoczniowy
- częstość nieznana: Limfadenopatia1, chłoniak rzekomy; Hipogammaglobulinemia; Koszmary senne.; Cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek; cewkkośródmiąższowe zapalenie nerek i zapalenie błony naczyniowej oka
- częstość niepodana w tekście: zmniejszona gęstość mineralna kości; osteopenia; osteoporoza; złamania
Ten układ ChPL nie dał się odczytać regułami, więc listę wyodrębnił model językowy (AI) z punktu 4.8; może być niepełna lub błędna, a częstość podano tylko tam, gdzie tekst ją zawiera. Sprawdź w ChPL.
źródło: ChPL, pkt 4.8
Z ulotki i ChPL wyodrębnione automatycznie
Ulotka, pkt 2: Informacje ważne przed zastosowaniem leku Lamitrin
Kiedy nie stosować leku Lamitrin
• Jeżeli u pacjenta stwierdzono uczulenie (nadwrażliwość) na lamotryginę lub którykolwiek z
pozostałych składników tego leku (wymienionych w punkcie 6).
W takim przypadku:
• Należy poinformować lekarza prowadzącego i nie przyjmować leku Lamitrin.
Ostrzeżenia i środki ostrożności
Kiedy zachować szczególną ostrożność, stosując lek Lamitrin
Przed rozpoczęciem przyjmowania leku Lamitrin należy zwrócić się do lekarza prowadzącego lub
farmaceuty, jeżeli:
• u pacjenta występuje jakakolwiek choroba nerek;
• u pacjenta wystąpiła kiedykolwiek wysypka po zastosowaniu lamotryginy lub innych leków
stosowanych w leczeniu zaburzeń afektywnych dwubiegunowych lub padaczki;
• u pacjenta po przyjęciu lamotryginy wystąpiła wysypka lub oparzenie słoneczne w wyniku
narażenia na działanie światła słonecznego lub sztucznego (np. w solarium). Lekarz zweryfikuje
leczenie stosowane przez pacjenta i może doradzić unikanie światła słonecznego lub stosowanie
ochrony przed słońcem (np. używanie kremu z filtrem lub noszenie odzieży ochronnej);
• u pacjenta kiedykolwiek wystąpiło zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych po zastosowaniu
lamotryginy (należy przeczytać opis objawów w punkcie 4 niniejszej ulotki: Rzadkie działania
niepożądane);
• pacjent przyjmuje lek zawierający lamotryginę;
• u pacjenta występuje schorzenie zwane zespołem Brugadów lub inne choroby serca. Zespół
Brugadów jest uwarunkowaną genetycznie chorobą serca objawiającą się zaburzeniami czynności
elektrycznej w sercu. Nieprawidłowe zapisy w EKG wiążą się z arytmią (nieprawidłowym rytmem
serca), która może być spowodowana przyjmowaniem lamotryginy.
W razie wystąpienia któregokolwiek z wymienionych przypadków:
• Należy poinformować lekarza prowadzącego, który może zalecić zmniejszenie dawki lub
zdecydować, że lek Lamitrin nie jest odpowiednim lekiem dla pacjenta.
Ważne informacje dotyczące reakcji zagrażających życiu
U niewielkiej liczby pacjentów przyjmujących lek Lamitrin występuje reakcja alergiczna lub mogąca
zagrażać życiu reakcja skórna, która nieleczona może się nasilić. Do takich reakcji zalicza się zespół
Stevensa-Johnsona (SJS), toksyczną nekrolizę naskórka (TEN) oraz zespół nadwrażliwości polekowej z
eozynofilią oraz objawami ogólnoustrojowymi (DRESS). Pacjent powinien zapoznać się z objawami tych
stanów i mieć je na uwadze w trakcie stosowania leku Lamitrin. To ryzyko może być powiązane z
wariantem genu występującym u osób pochodzenia azjatyckiego (głównie chińskiego Han i tajskiego). Jeśli
pacjent jest takiego pochodzenia i wcześniej stwierdzono u niego występowanie tego genetycznego wariantu
(HLA-B* 1502), należy omówić to z lekarzem prowadzącym przed przyjęciem leku Lamitrin.
• Należy przeczytać opis tych objawów w punkcie 4 niniejszej ulotki, w części „Reakcje
zagrażające życiu: należy natychmiast skontaktować się z lekarzem”.
Limfohistiocytoza hemofagocytarna (HLH)
U pacjentów przyjmujących lamotryginę notowano przypadki rzadkiej, lecz bardzo ciężkiej reakcji ze strony
układu immunologicznego.
• Jeśli podczas przyjmowania lamotryginy u pacjenta wystąpią następujące objawy: gorączka,
wysypka, objawy neurologiczne (np. drżenia lub dreszcze, stan splątania, zaburzenia czynności
mózgu), należy natychmiast skontaktować się z lekarzem lub farmaceutą.
Myśli o samouszkodzeniu lub samobójstwie
Leki przeciwpadaczkowe są stosowane w leczeniu różnych chorób, w tym padaczki i zaburzeń afektywnych
dwubiegunowych. U pacjentów z zaburzeniami afektywnymi dwubiegunowymi mogą czasem wystąpić
myśli o samookaleczeniu lub popełnieniu samobójstwa. Jeżeli u pacjenta występują zaburzenia afektywne
dwubiegunowe, takie myśli mogą pojawiać się częściej:
• podczas rozpoczynania leczenia po raz pierwszy
• jeżeli pacjent miał wcześniej myśli o samookaleczeniu lub samobójstwie
• jeżeli pacjent jest w wieku poniżej 25 lat.
Jeżeli u pacjenta wystąpią niepokojące myśli lub doznania, lub jeśli podczas stosowania leku Lamitrin u
pacjenta wystąpi gorsze samopoczucie, lub wystąpią nowe objawy:
• Należy jak najszybciej udać się do lekarza lub do najbliższego szpitala w celu uzyskania
pomocy.
Pomocne może okazać się poinformowanie krewnego, opiekuna lub przyjaciela o tym, że u pacjenta
może wystąpić depresja lub znaczące zmiany nastroju i poproszenie ich o przeczytanie tej ulotki.
Pacjent może poprosić ich o poinformowanie go, gdy zauważą, że wystąpiła u niego depresja lub
niepokojące zmiany w zachowaniu.
U niewielkiej liczby pacjentów leczonych lekami przeciwpadaczkowymi, takimi jak lek Lamitrin, wystąpiły
również myśli o samouszkodzeniu lub popełnieniu samobójstwa. Jeżeli u pacjenta kiedykolwiek wystąpią
takie myśli, należy natychmiast skontaktować się z lekarzem prowadzącym.
Stosowanie leku Lamitrin w leczeniu padaczki
Napady w niektórych rodzajach padaczki mogą się niekiedy nasilić lub występować częściej podczas
stosowania leku Lamitrin. U niektórych pacjentów mogą wystąpić ciężkie napady, które mogą stanowić
poważne zagrożenia dla zdrowia pacjenta. Jeżeli podczas leczenia lekiem Lamitrin napady występują
częściej lub jeśli wystąpi ciężki napad:
• należy jak najszybciej udać się do lekarza.
Leku Lamitrin nie należy stosować w leczeniu zaburzeń afektywnych dwubiegunowych u pacjentów w
wieku poniżej 18 lat. Leki stosowane w leczeniu depresji lub innych zaburzeń psychicznych zwiększają
ryzyko wystąpienia myśli lub zachowań samobójczych u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat.
Lek Lamitrin a inne leki
Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta
obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje stosować, włączając leki ziołowe lub inne
leki wydawane bez recepty.
Lekarz prowadzący musi wiedzieć, że pacjent przyjmuje inne leki stosowane w leczeniu padaczki lub
zaburzeń psychicznych. Umożliwi to ustalenie odpowiedniej dawki leku Lamitrin. Do tych leków należą:
• okskarbazepina, felbamat, gabapentyna, lewetyracetam, pregabalina, topiramat, zonisamid,
stosowane w leczeniu padaczki
• lit, olanzapina lub aripiprazol, stosowane w leczeniu zaburzeń psychicznych
• bupropion, stosowany w leczeniu zaburzeń psychicznych lub w leczeniu uzależnienia od
nikotyny
• paracetamol, stosowany w leczeniu bólu i gorączki
• Należy poinformować lekarza prowadzącego, jeżeli pacjent przyjmuje którykolwiek z tych leków.
Niektóre leki wchodzą w interakcję z lekiem Lamitrin lub zwiększają ryzyko wystąpienia działań
niepożądanych. Do tych leków należą:
• walproinian, stosowany w leczeniu padaczki i zaburzeń psychicznych
• karbamazepina, stosowana w leczeniu padaczki i zaburzeń psychicznych
• fenytoina, prymidon lub fenobarbital, stosowane w leczeniu padaczki
• rysperydon, stosowany w leczeniu zaburzeń psychicznych
• ryfampicyna, która jest antybiotykiem
• leki stosowane w leczeniu zakażenia ludzkim wirusem niedoboru odporności (HIV) (połączenie
lopinawiru z rytonawirem lub atazanawiru z rytonawirem)
• produkty zawierające estrogeny, w tym hormonalne środki antykoncepcyjne, takie jak pigułka
antykoncepcyjna (patrz poniżej) oraz hormonalna terapia zastępcza (HTZ).
• Należy poinformować lekarza prowadzącego, jeżeli pacjent przyjmuje, przyjmował lub
rozpoczyna przyjmowanie któregokolwiek z tych leków.
Hormonalne środki antykoncepcyjne (takie jak pigułka antykoncepcyjna) mogą mieć wpływ na
działanie leku Lamitrin
Lekarz prowadzący może zalecić stosowanie określonego rodzaju hormonalnego środka antykoncepcyjnego
lub też innej metody antykoncepcji, takiej jak prezerwatywa, kapturek dopochwowy lub wkładka
domaciczna. Jeżeli pacjentka stosuje hormonalne środki antykoncepcyjne, takie jak pigułka
antykoncepcyjna, lekarz prowadzący może zalecić wykonanie badań w celu sprawdzenia stężenia leku
Lamitrin we krwi. Jeżeli pacjentka stosuje lub planuje rozpoczęcie stosowania hormonalnych środków
antykoncepcyjnych:
• należy porozmawiać z lekarzem prowadzącym o odpowiedniej metodzie antykoncepcji.
Lek Lamitrin również może wpływać na działanie hormonalnych środków antykoncepcyjnych, chociaż jest
mało prawdopodobne, by zmniejszał ich skuteczność. Jeżeli pacjentka stosuje hormonalne środki
antykoncepcyjne i zauważy jakiekolwiek zmiany w cyklu miesiączkowym, takie jak krwawienie lub
plamienie międzymiesiączkowe:
• należy poinformować lekarza prowadzącego. Takie objawy mogą świadczyć o wpływie leku
Lamitrin na działanie środka antykoncepcyjnego.
Hormonalna terapia zastępcza (HTZ) może mieć wpływ na działanie leku Lamitrin
Jeżeli pacjentka stosuje hormonalną terapię zastępczą (HTZ) zawierającą estrogeny, to lekarz prowadzący
może zalecić wykonanie badań w celu sprawdzenia stężenia leku Lamitrin we krwi.
Ciąża i karmienie piersią
• W ciąży lub gdy istnieje podejrzenie, że kobieta jest w ciąży lub gdy planuje ciążę, przed
zastosowaniem tego leku należy poradzić się lekarza prowadzącego lub farmaceuty.
• Nie należy przerywać leczenia bez uprzedniej konsultacji z lekarzem prowadzącym.
Jest to szczególnie ważne, jeśli pacjentka ma padaczkę.
• Ciąża może zmieniać skuteczność leku Lamitrin, dlatego też może zaistnieć potrzeba
wykonania badań krwi oraz dostosowania dawki leku Lamitrin.
• Może nastąpić niewielki wzrost ryzyka wystąpienia wad wrodzonych, w tym rozszczepu
warg i podniebienia, jeśli lek Lamitrin jest przyjmowany w trakcie pierwszych trzech
miesięcy ciąży.
• Jeżeli pacjentka planuje zajście w ciążę lub jest w ciąży, lekarz prowadzący może zalecić
dodatkowo przyjmowanie kwasu foliowego.
• W okresie karmienia piersią lub gdy kobieta planuje karmienie piersią, przed
zastosowaniem tego leku należy poradzić się lekarza prowadzącego lub farmaceuty.
Substancja czynna leku Lamitrin przenika do mleka matki i może mieć wpływ na dziecko.
Lekarz porozmawia o ryzyku i korzyściach karmienia piersią w trakcie stosowania leku
Lamitrin i jeżeli pacjentka zdecyduje się na karmienie piersią, będzie co jakiś czas badał
dziecko, czy nie występuje u niego nadmierna senność, wysypka lub ma za mały przyrost masy
ciała. Jeśli zauważy się którykolwiek z tych objawów u dziecka, należy poinformować o tym
lekarza.
Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
Lek Lamitrin może powodować zawroty głowy i podwójne widzenie.
• Nie należy prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn, chyba że pacjent jest pewny, że te
objawy u niego nie występują.
Jeżeli pacjent ma padaczkę, powinien porozmawiać z lekarzem o prowadzeniu pojazdów i obsłudze
maszyn.
Ważne informacje o niektórych składnikach leku Lamitrin
Tabletki leku Lamitrin zawierają niewielkie ilości cukru zwanego laktozą. Jeżeli stwierdzono wcześniej u
pacjenta nietolerancję niektórych cukrów, pacjent powinien skontaktować się z lekarzem przed przyjęciem
tego leku.
Lek Lamitrin tabletki zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na jedną tabletkę, to znaczy lek uznaje
się za „wolny od sodu”.
Ulotka, pkt 4: Możliwe działania niepożądane
Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.
Reakcje zagrażające życiu: należy natychmiast skontaktować się z lekarzem.
U niewielkiej liczby pacjentów przyjmujących lek Lamitrin występuje reakcja alergiczna lub potencjalnie
zagrażająca życiu reakcja skórna, która może się nasilić, jeżeli pozostanie nieleczona.
Takie objawy mogą wystąpić częściej w ciągu pierwszych paru miesięcy stosowania leku Lamitrin,
zwłaszcza gdy u pacjenta zastosowano zbyt dużą dawkę, zbyt szybko ją zwiększano lub gdy pacjent
przyjmuje lek Lamitrin w skojarzeniu z innym lekiem zwanym walproinianem. Niektóre z tych objawów
występują częściej u dzieci, więc rodzice powinni zwracać na nie szczególną uwagę.
Do objawów tych reakcji należą:
• wysypki skórne lub zaczerwienienie skóry, które mogą się nasilać, aż do ciężkich lub, czasami,
zagrażających życiu reakcji skórnych, w tym wysypki ze zmianami obrączkowatymi o wyglądzie
tarczy strzelniczej (rumień wielopostaciowy), rozległej wysypki z pęcherzami i złuszczaniem
naskórka, występującej szczególnie w okolicach ust, nosa, oczu i genitaliów (zespół Stevensa-
Johnsona), rozległego złuszczania naskórka (obejmującego ponad 30% powierzchni ciała –
toksyczna nekroliza naskórka) lub rozległej wysypki, której towarzyszą zmiany dotyczące wątroby,
krwi i innych narządów (zespół nadwrażliwości polekowej z eozynofilią oraz objawami
ogólnoustrojowymi, znany również jako zespół nadwrażliwości DRESS)
• owrzodzenie jamy ustnej, gardła, nosa lub genitaliów
• ból w jamie ustnej lub zaczerwienienie i opuchlizna oczu (zapalenie spojówek)
• wysoka temperatura ciała (gorączka), objawy przypominające grypę lub senność
• obrzęk twarzy, powiększenie węzłów chłonnych w obrębie szyi, pod pachami i w pachwinach
• niespodziewanie występujące krwawienie, sinienie lub niebieskie zabarwienie palców
• ból gardła lub częściej niż zwykle występujące infekcje (takie jak przeziębienia)
• zwiększony poziom enzymów wątrobowych w badaniach krwi
• zwiększona liczba białych krwinek (eozynofili)
• powiększone węzły chłonne
• zmiany dotyczące innych narządów, w tym wątroby i nerek.
W wielu przypadkach są to objawy mniej ciężkich działań niepożądanych. Należy jednak pamiętać, że
potencjalnie zagrażają one życiu i, jeżeli pozostaną nieleczone, mogą się rozwinąć, aż do poważnych
stanów, takich jak niewydolność narządowa. W razie zauważenia któregokolwiek z nich:
• należy natychmiast skontaktować się z lekarzem. Lekarz prowadzący może zdecydować o
konieczności wykonania badań czynności wątroby, nerek lub krwi i może zalecić odstawienie leku
Lamitrin. Jeśli u pacjenta wystąpi zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczna nekroliza naskórka,
lekarz poinformuje o tym, że pacjentowi nie wolno już nigdy stosować lamotryginy.
Limfohistiocytoza hemofagocytarna (HLH) (patrz punkt 2. Informacje ważne przed zastosowaniem leku
Lamitrin).
Bardzo częste działania niepożądane
Mogą wystąpić u więcej niż 1 na 10 pacjentów:
• ból głowy
• wysypka skórna.
Częste działania niepożądane
Mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 10 pacjentów:
• agresja lub drażliwość
• uczucie senności
• zawroty głowy
• drżenie
• trudności z zasypianiem (bezsenność)
• uczucie pobudzenia
• biegunka
• suchość w jamie ustnej
• nudności lub wymioty
• uczucie zmęczenia
• ból pleców, stawów lub ból w jakimkolwiek innym miejscu.
Niezbyt częste działania niepożądane
Mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 100 pacjentów:
• niezborność ruchów i brak koordynacji (ataksja)
• podwójne lub niewyraźne widzenie
• nietypowa utrata lub przerzedzenie włosów (alopecja)
• wysypka skórna lub oparzenie słoneczne po narażeniu na działanie światła słonecznego lub
sztucznego (fotowrażliwość).
Rzadkie działania niepożądane
Mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 1 000 pacjentów:
• reakcja skórna, która powoduje występowanie czerwonych punktów i plam na skórze, które mogą
wyglądać jak tarcza lub „bycze oko” z ciemnym, czerwonym środkiem otoczonym przez
jaśniejsze, czerwone pierścienie (rumień wielopostaciowy)
• zagrażająca życiu reakcja skórna (zespół Stevensa-Johnsona: należy także zapoznać się z
informacjami na początku punktu 4)
• grupa objawów obejmujących jednocześnie:
gorączkę, nudności, wymioty, ból głowy, sztywność karku, skrajną wrażliwość na silne światło.
Może to być spowodowane stanem zapalnym błon otaczających mózg i rdzeń kręgowy (zapalenie
opon mózgowo-rdzeniowych). Objawy te zazwyczaj ustępują po zaprzestaniu leczenia, jednak jeśli
nadal się nasilają, należy skontaktować się z lekarzem.
• szybkie, mimowolne ruchy gałek ocznych (oczopląs)
• swędzenie oczu z towarzyszącą wydzieliną (zapalenie spojówek).
Bardzo rzadkie działania niepożądane
Mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 10 000 pacjentów:
• zagrażająca życiu reakcja skórna (toksyczna nekroliza naskórka): (należy także zapoznać się z
informacjami na początku punktu 4)
• zespół nadwrażliwości polekowej z eozynofilią oraz objawami ogólnoustrojowymi (DRESS)
(należy także zapoznać się z informacjami na początku punktu 4)
• wysoka temperatura ciała (gorączka): (należy także zapoznać się z informacjami na początku
punktu 4)
• obrzęk twarzy, powiększenie węzłów chłonnych w obrębie szyi, pod pachami i w pachwinach
(uogólnione powiększenie węzłów chłonnych): (należy także zapoznać się z informacjami na
początku punktu 4)
• zmiany czynnościowe wątroby, które wykazano w badaniach krwi lub niewydolność wątroby:
(należy także zapoznać się z informacjami na początku punktu 4)
• ciężkie zaburzenie krzepnięcia krwi, które może spowodować nieoczekiwane krwawienie lub
sinienie (rozsiane krzepnięcie śródnaczyniowe): (należy także zapoznać się z informacjami na
początku punktu 4)
• limfohistiocytoza hemofagocytarna (HLH) (patrz punkt 2. Informacje ważne przed zastosowaniem
leku Lamitrin)
• zmiany w wynikach badań krwi – włączając zmniejszenie liczby krwinek czerwonych (anemia),
zmniejszenie liczby krwinek białych (leukopenia, neutropenia, agranulocytoza), zmniejszenie
liczby płytek krwi (trombocytopenia), zmniejszenie liczby wszystkich krwinek (pancytopenia) oraz
zaburzenie szpiku kostnego zwane niedokrwistością aplastyczną
• omamy („widzenie” lub „słyszenie” rzeczy, które nie są rzeczywiste)
• dezorientacja
• uczucie chwiejności lub braku równowagi w trakcie poruszania się
• mimowolne powtarzające się ruchy ciała i (lub) dźwięki lub słowa (tiki), mimowolne skurcze
mięśni dotyczące oczu, głowy i tułowia (choreoatetoza) lub inne nietypowe ruchy ciała, takie jak
szarpnięcia, drżenia lub sztywność
• zwiększenie częstości napadów padaczkowych u pacjentów z wcześniej rozpoznaną padaczką
• nasilenie objawów choroby u pacjentów z rozpoznaną chorobą Parkinsona
• zespół rzekomotoczniowy (objawy mogą obejmować: ból pleców lub stawów, któremu może
niekiedy towarzyszyć gorączka i (lub) ogólne złe samopoczucie).
Inne działania niepożądane
Inne działania niepożądane wystąpiły u niewielkiej liczby pacjentów, jednak z nieznaną częstością.
• Informowano o zaburzeniach kości obejmujących osteopenię i osteoporozę (osłabienie kości) oraz
złamania. Jeśli pacjent jest długotrwale leczony lekami przeciwpadaczkowymi, chorował kiedyś na
osteoporozę lub przyjmuje steroidy, powinien to omówić z lekarzem lub farmaceutą
• Zapalenie nerek (cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek) lub jednoczesne zapalenie nerek i oka
(cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek i zapalenie błony naczyniowej oka)
• Koszmary senne
• Osłabiona odporność spowodowana mniejszym stężeniem we krwi przeciwciał, nazywanych
immunoglobulinami, które pomagają chronić organizm przed zakażeniami
• Czerwone guzki lub plamy na skórze (chłoniak rzekomy).
Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione w
ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie. Działania niepożądane można zgłaszać
bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu
Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych,
Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa, tel.: + 48 22 49 21 301, faks: + 48 22 49 21 309, strona
internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat
bezpieczeństwa stosowania leku.
ChPL, pkt 4.3: Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na substancję czynną lub którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1.
ChPL, pkt 4.4: Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania
Wysypka skórna
Informowano o niepożądanych reakcjach skórnych, które występowały zwykle w ciągu pierwszych ośmiu
tygodni po rozpoczęciu leczenia lamotryginą. W większości przypadków wysypki mają łagodne nasilenie i
ustępują samoistnie, jednak informowano także o ciężkich przypadkach wysypki, wymagających
hospitalizacji i przerwania stosowania lamotryginy. Obejmowały one także potencjalnie zagrażające życiu
reakcje, takie jak zespół Stevensa-Johnsona (SJS), toksyczna nekroliza naskórka (TEN) oraz zespół
nadwrażliwości polekowej z eozynofilią oraz objawami ogólnoustrojowymi (DRESS) znany również jako
zespół nadwrażliwości (HSS) (patrz punkt 4.8).
W badaniach klinicznych z udziałem dorosłych pacjentów przyjmujących lamotryginę zgodnie z
obowiązującymi zaleceniami dotyczącymi dawkowania, częstość wysypek skórnych o znacznym nasileniu
wynosiła około 1 na 500 pacjentów z padaczką. W około połowie tych przypadków stwierdzono zespół
Stevensa-Johnsona (1 na 1000). W badaniach klinicznych u pacjentów z zaburzeniami afektywnymi
dwubiegunowymi częstość wysypki o znacznym nasileniu wynosiła około 1 na 1000 przypadków.
Ryzyko wystąpienia wysypki skórnej o znacznym nasileniu jest większe u dzieci niż u osób dorosłych.
Dostępne dane pochodzące z wielu badań klinicznych wskazują, że u dzieci częstość wysypek
wymagających hospitalizacji wynosiła od 1 na 300 do 1 na 100.
U dzieci początkowe objawy wysypki mogą być mylone z infekcją. Lekarze powinni brać pod uwagę
możliwość reakcji na leczenie lamotryginą u dzieci, u których podczas pierwszych ośmiu tygodni terapii
wystąpiła wysypka i gorączka.
Oprócz tego, ogólne ryzyko wysypki wydaje się być wyraźnie związane z:
- dużymi dawkami początkowymi lamotryginy i niezgodnym z zaleceniami zbyt szybkim
zwiększaniem dawki (patrz punkt 4.2)
- jednoczesnym stosowaniem walproinianu (patrz punkt 4.2).
Należy również zachować ostrożność podczas leczenia pacjentów z alergią lub wysypką spowodowaną
stosowaniem innych leków przeciwpadaczkowych w wywiadzie, ponieważ u tych pacjentów częstość
nieciężkiej wysypki po leczeniu lamotryginą była około trzy razy większa niż u pacjentów bez tych chorób
w wywiadzie.
Wykazano, że występowanie allelu HLA-B*1502 u osób pochodzenia azjatyckiego (głównie chińskiego Han
i tajskiego) jest powiązane z ryzykiem rozwoju zespołu Stevensa-Johnsona (SJS, ang. Stevens-Johnson
syndrome) lub toksycznej nekrolizy naskórka (TEN, ang. toxic epidermal necrolysis) podczas terapii
lamotryginą. Jeśli u pacjenta stwierdza się występowanie allelu HLA-B*1502, należy szczególnie dokładnie
rozważyć zastosowanie lamotryginy.
Należy natychmiast ocenić stan wszystkich pacjentów (dorosłych i dzieci), u których wystąpi wysypka i
odstawić leczenie produktem Lamitrin, dopóki nie wyjaśni się, że wysypka nie jest związana ze stosowaniem
lamotryginy. Zaleca się, aby nie rozpoczynać ponownie leczenia produktem Lamitrin u pacjentów, którzy
przerwali leczenie z powodu wysypki spowodowanej wcześniejszym leczeniem lamotryginą, chyba że
potencjalne korzyści przeważają znacznie nad ryzykiem. Jeśli u pacjenta po zastosowaniu lamotryginy
wystąpił zespół Stevensa-Johnsona, toksyczna nekroliza naskórka lub zespół nadwrażliwości polekowej z
eozynofilią oraz objawami ogólnoustrojowymi, leczenia lamotryginą nigdy nie należy wznawiać.
Opisywano również wysypkę stanowiącą element zespołu DRESS (ang. Drug Reaction with Eosinophilia
and Systemic Symptoms) również znanego jako zespół nadwrażliwości. Ten stan jest związany z różnym
nasileniem objawów ogólnoustrojowych, takich jak gorączka, uogólnione powiększenie węzłów chłonnych,
obrzęk twarzy oraz nieprawidłowości w wynikach badań morfologii krwi i badań czynnościowych wątroby i
nerek, oraz jałowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych (patrz punkt 4.8). Zespół ten może mieć różne
nasilenie kliniczne i, w rzadkich przypadkach, może prowadzić do wystąpienia rozsianego krzepnięcia
śródnaczyniowego oraz niewydolności wielonarządowej. Należy zaznaczyć, że wczesne objawy
nadwrażliwości (na przykład gorączka, uogólnione powiększenie węzłów chłonnych) mogą wystąpić bez
wyraźnej wysypki. W razie pojawienia się takich objawów, należy natychmiast ocenić stan pacjenta i
przerwać leczenie produktem Lamitrin, jeżeli nie można ustalić innej etiologii.
W większości przypadków jałowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych było odwracalne po odstawieniu
leku, jednak u wielu pacjentów nawracało po ponownym podaniu lamotryginy. Ponowne podanie
lamotryginy powodowało szybki nawrót objawów, często o większym nasileniu. Nie należy ponownie
rozpoczynać leczenia lamotryginą u pacjentów, którzy przerwali je z powodu wystąpienia jałowego
zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych związanego z wcześniejszym stosowaniem lamotryginy.
W związku ze stosowaniem lamotryginy notowano też reakcje fotowrażliwości (patrz punkt 4.8). W kilku
przypadkach reakcje te występowały po podaniu dużej dawki (400 mg lub większej), podczas zwiększania
dawki albo po szybkim jej zwiększeniu. Jeśli podejrzewa się, że występujące u pacjenta objawy
fotowrażliwości (np. silne oparzenia słoneczne) są związane z przyjmowaniem lamotryginy, należy
rozważyć przerwanie leczenia. Jeśli kontynuowanie leczenia lamotryginą uznane jest za zasadne ze
względów klinicznych, pacjentowi należy doradzić, by unikał narażenia na działanie światła słonecznego i
sztucznego promieniowania ultrafioletowego (UV) oraz stosował środki ochronne (np. noszenie odzieży
ochronnej i stosowanie kremów z filtrem).
Limfohistiocytoza hemofagocytarna (HLH)
Limfohistiocytozę hemofagocytarną notowano u pacjentów przyjmujących lamotryginę (patrz punkt 4.8).
Charakterystycznymi objawami przedmiotowymi i podmiotowymi są: gorączka, wysypka, objawy
neurologiczne, hepatosplenomegalia, limfadenopatia, cytopenie, duże stężenie ferrytyny w osoczu,
hipertriglicerydemia oraz zaburzenia czynności wątroby i krzepliwości krwi. Objawy na ogół występują w
ciągu 4 tygodni od rozpoczęcia leczenia. Limfohistiocytoza hemofagocytarna może stanowić zagrożenie życia.
Pacjenta należy poinformować o objawach związanych z HLH oraz o konieczności natychmiastowego
skontaktowania się z lekarzem, jeśli w trakcie leczenia lamotryginą wystąpią u niego takie objawy.
Jeśli u pacjenta wystąpiły takie objawy przedmiotowe i podmiotowe, należy niezwłocznie go zbadać oraz
wziąć pod uwagę rozpoznanie HLH. Należy natychmiast przerwać stosowanie lamotryginy, chyba że
ustalona zostanie inna przyczyna choroby.
Kliniczne nasilenie choroby i ryzyko samobójstwa
Myśli i zachowania samobójcze zgłaszano u pacjentów leczonych lekami przeciwpadaczkowymi w różnych
wskazaniach. Metaanaliza randomizowanych, kontrolowanych placebo badań z zastosowaniem leków
przeciwpadaczkowych wykazała również niewielkie zwiększenie ryzyka wystąpienia myśli i zachowań
samobójczych. Mechanizm tego ryzyka nie jest znany, a dostępne dane nie wykluczają możliwości
wystąpienia zwiększonego ryzyka po zastosowaniu lamotryginy.
Pacjenci powinni być poddani ścisłej obserwacji ze względu na możliwość wystąpienia myśli i zachowań
samobójczych oraz należy rozważyć odpowiednie leczenie. Pacjenci (i opiekunowie pacjentów) powinni
zostać poinformowani o potrzebie zasięgnięcia porady lekarskiej w razie wystąpienia objawów myśli i
zachowań samobójczych.
U pacjentów z zaburzeniami afektywnymi dwubiegunowymi, nasilenie objawów depresji i (lub) zdarzeń
związanych z samobójstwem może wystąpić niezależnie od tego, czy przyjmują oni leki stosowane w
leczeniu zaburzeń afektywnych dwubiegunowych, w tym produkt Lamitrin. Dlatego pacjenci przyjmujący
Lamitrin w terapii zaburzeń afektywnych dwubiegunowych powinni być poddani ścisłej obserwacji ze
względu na możliwość wystąpienia objawów klinicznego nasilenia choroby (w tym pojawienia się nowych
objawów) oraz zdarzeń związanych z samobójstwem, w szczególności na początku leczenia lub w trakcie
zmian dawkowania. Niektórzy pacjenci, na przykład ci z zachowaniami lub myślami samobójczymi w
wywiadzie, młodzi dorośli, lub pacjenci, u których przed rozpoczęciem leczenia występowały znacznie
nasilone myśli samobójcze, mogą być w grupie zwiększonego ryzyka wystąpienia myśli samobójczych lub
prób samobójczych i powinni podczas leczenia pozostawać pod ścisłą kontrolą.
U pacjentów, u których wystąpią objawy klinicznego nasilenia choroby (w tym nowe objawy) i (lub)
pojawią się myśli lub zachowania samobójcze, zwłaszcza jeśli objawy te będą znacznie nasilone, pojawią się
nagle, lub nie będą częścią dotychczas zgłaszanych przez pacjenta objawów, należy rozważyć zmianę
postępowania terapeutycznego, w tym możliwość przerwania leczenia.
Wpływ produktów zawierających estrogeny, w tym hormonalnych środków antykoncepcyjnych, na
skuteczność lamotryginy
Zastosowanie połączenia etynyloestradiolu/lewonorgestrelu (30 µg/150 µg) powodowało około dwukrotne
zwiększenie klirensu lamotryginy i przez to zmniejszenie stężenia lamotryginy (patrz punkt 4.5).
Zmniejszenie stężenia lamotryginy powodowało utratę kontroli nad napadami padaczkowymi. W większości
przypadków po etapie stopniowego zwiększania dawki do uzyskania maksymalnej reakcji na leczenie będą
konieczne większe (nawet dwukrotnie) dawki podtrzymujące lamotryginy. W przypadku kobiet
zaprzestających stosowania hormonalnych środków antykoncepcyjnych, klirens lamotryginy może być
zmniejszony o połowę. Zwiększone stężenie lamotryginy może być związane z wystąpieniem działań
niepożądanych zależnych od dawki. Dlatego pacjentki należy poddać obserwacji.
U kobiet, które nie otrzymują obecnie induktorów glukuronidacji lamotryginy, a stosują hormonalne środki
antykoncepcyjne w schemacie dawkowania z jednym tygodniem bez substancji czynnej (na przykład
„tydzień bez tabletek antykoncepcyjnych”), w tygodniu leczenia bez substancji czynnej występuje
stopniowe, przemijające zwiększenie stężenia lamotryginy (patrz punkt 4.2). Tego rodzaju zmiany stężeń
lamotryginy mogą być związane z wystąpieniem działań niepożądanych. Z uwagi na to, należy rozważyć
stosowanie antykoncepcji niewymagającej tygodniowej przerwy w stosowaniu (na przykład hormonalne
środki antykoncepcyjne podawane w sposób ciągły lub zastosowanie innych niż hormonalne metod
antykoncepcji).
Nie badano interakcji między innymi doustnymi produktami antykoncepcyjnymi lub innymi terapiami
zawierającymi estrogeny (takimi jak hormonalna terapia zastępcza) a lamotryginą, jednak mogą one mieć
podobny wpływ na parametry farmakokinetyczne lamotryginy.
Wpływ lamotryginy na skuteczność hormonalnych produktów antykoncepcyjnych
Badania interakcji z udziałem 16 zdrowych ochotniczek wykazały, że w przypadku jednoczesnego
podawania lamotryginy i hormonalnego produktu antykoncepcyjnego (połączenie
etynyloestradiolu/lewonorgestrelu) następuje nieznaczne zwiększenie klirensu lewonorgestrelu oraz zmiany
stężenia FSH oraz LH w surowicy (patrz punkt 4.5). Nie jest znany wpływ tych zmian na aktywność
owulacyjną jajników. Nie można jednak wykluczyć możliwości zmniejszenia skuteczności antykoncepcyjnej
u niektórych pacjentek przyjmujących produkty hormonalne jednocześnie z lamotryginą. Z tego względu
pacjentki należy poinformować o konieczności niezwłocznego powiadamiania lekarza w przypadku
wystąpienia zmian w cyklu miesiączkowym, takich jak krwawienie międzymiesiączkowe.
Reduktaza dihydrofolianowa
Lamotrygina wykazuje słabe działanie hamujące na reduktazę kwasu dihydrofoliowego, więc podczas
długotrwałego leczenia istnieje możliwość zaburzeń metabolizmu folianów (patrz punkt 4.6). Jednak w
przypadku długotrwałego stosowania u ludzi (przez okres do 1 roku) lamotrygina nie powodowała
znaczących zmian stężenia hemoglobiny, średniej objętości krwinek ani stężeń folianów w surowicy albo
erytrocytach, a podczas stosowania leku przez okres do 5 lat nie obserwowano zmian stężeń folianów w
krwinkach czerwonych.
Niewydolność nerek
W badaniach, w których pojedynczą dawkę podawano pacjentom ze schyłkową niewydolnością nerek,
stężenia lamotryginy w osoczu nie ulegały istotnej zmianie. U pacjentów z niewydolnością nerek może
dochodzić do kumulacji metabolitu glukuronidowego; dlatego należy zachować ostrożność podczas leczenia
pacjentów z niewydolnością nerek.
Pacjenci stosujący inne produkty zawierające lamotryginę
Pacjentom stosującym obecnie inne produkty zawierające lamotryginę nie należy podawać produktu
Lamitrin bez konsultacji z lekarzem.
EKG o typie zespołu Brugadów oraz inne zaburzenia rytmu serca i przewodzenia
U pacjentów leczonych lamotryginą odnotowywano zaburzenia rytmu z nieprawidłowym zapisem ST-T
i EKG z typowymi zmianami dla zespołu Brugadów. Badania in vitro wykazały możliwość spowalniania
przez lamotryginę przewodzenia komorowego (poszerzenie zespołu QRS) i wywołania proarytmii w
stężeniach istotnych terapeutycznie u pacjentów z chorobą serca. Lamotrygina posiada słabe właściwości
przeciwarytmiczne leków klasy IB i związane z tym ryzyko ciężkich lub śmiertelnych zdarzeń sercowych.
Równoczesne przyjmowanie innych blokerów kanałów sodowych może zwiększyć to ryzyko (patrz punkt
5.3). W dawkach terapeutycznych do 400 mg na dobę lamotrygina nie spowalniała przewodzenia
komorowego (poszerzenie zespołu QRS) lub nie powodowała wydłużenia odstępu QT u zdrowych
ochotników w szczegółowym badaniu odstępu QT. Należy starannie rozważyć stosowanie lamotryginy u
pacjentów z klinicznie istotną strukturalną lub funkcjonalną chorobą serca, taką jak zespół Brugadów lub
innymi kanałopatiami sercowymi, niewydolnością serca, chorobą niedokrwienną serca, blokiem serca lub
arytmią komorową. Jeśli stosowanie lamotryginy jest klinicznie uzasadnione u tych pacjentów, przed
rozpoczęciem leczenia lamotryginą należy najpierw rozważyć konsultację z kardiologiem.
Substancje pomocnicze
Produkt Lamitrin tabletki zawiera laktozę jednowodną. Produkt nie powinien być stosowany u pacjentów z
rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, brakiem laktazy lub zespołem złego wchłaniania
glukozy-galaktozy.
Produkt Lamitrin tabletki zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na jedną tabletkę, to znaczy lek uznaje się
za „wolny od sodu”.
Rozwój dziecka
Brak danych dotyczących wpływu lamotryginy na wzrost, dojrzewanie płciowe, rozwój poznawczy,
emocjonalny i behawioralny u dzieci.
Środki ostrożności dotyczące leczenia padaczki
Tak jak w przypadku innych leków przeciwpadaczkowych, nagłe odstawienie produktu Lamitrin może
spowodować nawrót napadów padaczkowych. Jeżeli produkt Lamitrin nie musi być nagle odstawiony ze
względów bezpieczeństwa (np. wysypka), jego dawkę należy stopniowo zmniejszać przez okres dwóch
tygodni.
W literaturze istnieją doniesienia, że ciężkie napady padaczkowe ze stanem padaczkowym, mogą prowadzić
do rozpadu mięśni poprzecznie prążkowanych, niewydolności wielonarządowej oraz rozsianego krzepnięcia
śródnaczyniowego, które czasami prowadzą do zgonu. Podobne przypadki obserwowano w związku ze
stosowaniem lamotryginy.
Może wystąpić znaczące klinicznie zwiększenie częstości napadów padaczkowych zamiast jego
zmniejszenia. U pacjentów z więcej niż jednym typem napadów, należy przeanalizować korzyści dotyczące
kontroli jednego typu napadów w stosunku do jakiegokolwiek pogorszenia objawów innego typu napadów.
Objawy napadów mioklonicznych mogą ulec pogorszeniu po zastosowaniu lamotryginy.
Dane sugerują, że odpowiedź na leczenie w połączeniu z induktorami enzymów jest mniejsza niż w
przypadku połączenia z lekami przeciwpadaczkowymi nieindukującymi enzymów. Przyczyny nie są jasne.
U dzieci stosujących lamotryginę w leczeniu typowych napadów nieświadomości, skuteczność może nie być
podtrzymywana u wszystkich pacjentów.
Środki ostrożności dotyczące leczenia zaburzeń afektywnych dwubiegunowych
Dzieci i młodzież w wieku poniżej 18 lat
Stosowanie leków przeciwdepresyjnych jest związane ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia myśli i
zachowań samobójczych u dzieci i młodzieży z zaburzeniami depresyjnymi i innymi zaburzeniami
psychicznymi.
ChPL, pkt 4.5: Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji
Badania dotyczące interakcji przeprowadzono wyłącznie u dorosłych.
Stwierdzono, że enzymami odpowiedzialnymi za metabolizm lamotryginy są urydyno-5’-difosforo (UDP)-
glukuronylotransferazy (UGT). Produkty lecznicze, które indukują lub hamują glukuronidację, mogą więc
wpływać na klirens lamotryginy. Silne lub umiarkowane induktory cytochromu P450 3A4 (CYP3A4), o
których wiadomo, że indukują też UGT, mogą również nasilać metabolizm lamotryginy. Brak dowodów na
to, że lamotrygina powoduje istotną klinicznie indukcję lub hamowanie aktywności enzymów cytochromu
P450. Lamotrygina może indukować własny metabolizm, ale jest to działanie znikome i jest mało
prawdopodobne, aby miało istotne konsekwencje kliniczne.
Produkty lecznicze, dla których wykazano klinicznie istotny wpływ na stężenie lamotryginy, zostały
przedstawione w Tabeli 6. Dokładne wskazówki odnośnie dawkowania tych produktów leczniczych
przedstawiono w punkcie 4.2. Dodatkowo, w tabeli przedstawiono produkty lecznicze o niewielkim wpływie
lub niewpływające na stężenie lamotryginy. Nie oczekuje się, aby jednoczesne podawanie tych leków miało
znaczenie kliniczne. Mimo to należy zachować ostrożność u pacjentów z padaczką szczególnie wrażliwych
na zmiany stężenia lamotryginy.
Tabela 6: Wpływ produktów leczniczych na stężenie lamotryginy
Produkty lecznicze, które
zwiększają stężenie lamotryginy
Produkty lecznicze, które
zmniejszają stężenie
lamotryginy
Produkty lecznicze, które mają
niewielki wpływ lub nie
wpływają na stężenie
lamotryginy
Walproinian Atazanawir/rytonawir Aripiprazol
Karbamazepina Bupropion
Połączenie etynyloestradiolu i
lewonorgestrelu*
Felbamat
Lopinawir/rytonawir Gabapentyna
Fenobarbital Lakozamid
Fenytoina Lewetiracetam
Prymidon Lit
Ryfampicyna Olanzapina
Okskarbazepina
Paracetamol
Perampanel
Pregabalina
Topiramat
Zonisamid
*W celu uzyskania informacji dotyczących schematu dawkowania patrz punkt 4.2, a w przypadku kobiet
przyjmujących hormonalne produkty antykoncepcyjne patrz w punkcie 4.4.
Interakcje z innymi lekami przeciwpadaczkowymi
Walproinian, który hamuje glukuronidację lamotryginy, zmniejsza metabolizm lamotryginy i prawie
dwukrotnie wydłuża średni okres półtrwania lamotryginy. U pacjentów przyjmujących jednocześnie
walproinian należy stosować odpowiedni schemat leczenia (patrz punkt 4.2).
Niektóre leki przeciwpadaczkowe (takie jak fenytoina, karbamazepina, fenobarbital i prymidon), które
uaktywniają enzymy cytochromu P450, powodują również indukcję UGT i dlatego przyspieszają
metabolizm lamotryginy. U pacjentów przyjmujących jednocześnie fenytoinę, karbamazepinę, fenobarbital
lub prymidon należy stosować odpowiedni schemat leczenia (patrz punkt 4.2).
Opisywano objawy ze strony ośrodkowego układu nerwowego, tj. zawroty głowy, ataksję, podwójne
widzenie, zaburzenia ostrości wzroku i nudności, występujące u pacjentów przyjmujących karbamazepinę po
wprowadzeniu do leczenia lamotryginy. Objawy te zwykle ustępowały po zmniejszeniu dawki
karbamazepiny. Podobne działanie zaobserwowano podczas badania, w którym dorosłym zdrowym
ochotnikom podawano lamotryginę i okskarbazepinę, nie badano jednak wpływu zmniejszenia dawki.
Istnieją doniesienia w literaturze o zmniejszeniu stężenia lamotryginy podczas podawania jej w połączeniu z
okskarbazepiną. Jednak w badaniu prospektywnym, w którym zdrowym dorosłym ochotnikom podawano
200 mg lamotryginy i 1200 mg okskarbazepiny, okskarbazepina nie zmieniała metabolizmu lamotryginy, a
lamotrygina nie zmieniała metabolizmu okskarbazepiny. Z tego względu, u pacjentów otrzymujących
skojarzone leczenie z okskarbazepiną, należy zastosować schemat dawkowania dla leczenia skojarzonego
bez walproinianu i bez induktorów glukuronidacji lamotryginy (patrz punkt 4.2).
W badaniu z udziałem zdrowych ochotników jednoczesne stosowanie felbamatu (1200 mg dwa razy na
dobę) i lamotryginy (100 mg dwa razy na dobę, przez 10 dni) nie wykazano istotnego klinicznie wpływu na
farmakokinetykę lamotryginy.
Jak wynika z analizy retrospektywnej stężeń w osoczu u pacjentów otrzymujących lamotryginę zarówno z
gabapentyną, jak i bez gabapentyny, gabapentyna nie zmienia klirensu lamotryginy.
Potencjalne interakcje między lewetiracetamem i lamotryginą oceniano na podstawie analiz stężeń obydwu
substancji w surowicy podczas badań klinicznych kontrolowanych placebo. Dane te wskazują, że
lamotrygina nie wpływa na farmakokinetykę lewetiracetamu i lewetiracetam nie wpływa na farmakokinetykę
lamotryginy.
Na stężenia stacjonarne lamotryginy w osoczu nie wpływało równoczesne podawanie pregabaliny (200 mg,
3 razy dziennie). Nie zachodzą interakcje farmakokinetyczne między lamotryginą i pregabaliną.
Topiramat nie powodował zmiany stężeń lamotryginy w osoczu. Podawanie lamotryginy powodowało
zwiększenie stężeń topiramatu o 15%.
W badaniu z udziałem pacjentów chorych na padaczkę jednoczesne podawanie zonisamidu (200 do 400
mg/dobę) i lamotryginy (150 do 500 mg/dobę) przez 35 dni nie wywierało znaczącego wpływu na
farmakokinetykę lamotryginy.
W kontrolowanych placebo badaniach klinicznych z udziałem pacjentów z napadami częściowymi nie
stwierdzono wpływu jednoczesnego podawania lakozamidu (w dawkach 200, 400 lub 600 mg/dobę) na
stężenia lamotryginy w osoczu.
W zbiorczej analizie danych z trzech kontrolowanych placebo badań klinicznych dotyczących terapii
skojarzonej z perampanelem u pacjentów, u których występują napady częściowe i pierwotnie uogólnione
napady toniczno-kloniczne, największa oceniana dawka perampanelu (12 mg/dobę) zwiększała klirens
lamotryginy o mniej niż 10%.
Mimo, że informowano o zmianach stężeń innych leków przeciwpadaczkowych w osoczu, w
kontrolowanych badaniach nie udowodniono oddziaływania lamotryginy na stężenia w osoczu jednocześnie
podawanych leków przeciwpadaczkowych. Badania in vitro dowodzą, że lamotrygina nie wypiera innych
leków przeciwpadaczkowych z miejsc wiązania z białkami.
Interakcje z innymi lekami psychotropowymi
Farmakokinetyka litu po podaniu 2 g bezwodnego glukonianu litu dwa razy na dobę przez sześć dni 20
zdrowym osobom nie zmieniła się podczas jednoczesnego przyjmowania lamotryginy w dawce 100
mg/dobę.
Wielokrotne podanie doustnych dawek bupropionu nie miało statystycznie istotnego wpływu na
farmakokinetykę pojedynczej dawki lamotryginy u 12 pacjentów i powodowało jedynie nieznaczne
zwiększenie wartości AUC dla glukuronidu lamotryginy.
W badaniu z udziałem zdrowych dorosłych ochotników olanzapina w dawce 15 mg spowodowała
zmniejszenie wartości AUC i Cmax lamotryginy, średnio odpowiednio o 24% i 20%. Lamotrygina w dawce
200 mg nie wpływała na farmakokinetykę olanzapiny.
Wielokrotne podanie doustnych dawek lamotryginy wynoszących 400 mg na dobę nie miało klinicznie
znaczącego wpływu na farmakokinetykę pojedynczej dawki rysperydonu wynoszącej 2 mg u 14 zdrowych
dorosłych ochotników. Po jednoczesnym podaniu 2 mg rysperydonu łącznie z lamotryginą, 12 na 14
ochotników zgłaszało senność, podczas gdy po przyjęciu samego rysperydonu ten stosunek wynosił 1 na 20,
natomiast po podawaniu samej lamotryginy nie było takich zgłoszeń.
W badaniu z udziałem 18 dorosłych pacjentów z zaburzeniami afektywnymi dwubiegunowymi typu I,
przyjmujących ustaloną dawkę lamotryginy (100-400 mg na dobę), dawki aripiprazolu zwiększono w ciągu
7 dni z 10 mg na dobę do docelowych 30 mg na dobę i kontynuowano podawanie raz na dobę przez
kolejnych 7 dni. Zaobserwowano zmniejszenie Cmax i AUC lamotryginy przeciętnie o około 10%.
Badania in vitro wykazały, że tworzenie głównego metabolitu lamotryginy, 2-N-glukuronidu, było w
minimalnym stopniu hamowane przez amitryptylinę, bupropion, klonazepam, haloperydol lub lorazepam.
Badania te wskazują również, że mało prawdopodobne jest hamowanie metabolizmu lamotryginy przez
klozapinę, fluoksetynę, fenelzynę, rysperydon, sertralinę i trazodon. Oprócz tego badanie metabolizmu
bufuralolu w mikrosomach ludzkiej wątroby sugeruje, że lamotrygina nie zmniejsza klirensu leków
metabolizowanych głównie przez CYP2D6.
Interakcje z hormonalnymi produktami antykoncepcyjnymi
Wpływ hormonalnych produktów antykoncepcyjnych na farmakokinetykę lamotryginy
W badaniu z udziałem 16 ochotniczek podawanie doustnych tabletek antykoncepcyjnych zawierających
połączenie 30 µg etynyloestradiolu i 150 µg lewonorgestrelu wywoływało około dwukrotne zwiększenie
klirensu lamotryginy po podaniu doustnym, co powodowało zmniejszenie wartości AUC i Cmax lamotryginy
średnio odpowiednio o 52% i 39%. Stężenie lamotryginy w surowicy wzrastało w ciągu tygodnia, w którym
nie stosowano substancji czynnej (tydzień „bez tabletki antykoncepcyjnej”). Stężenie lamotryginy przed
podaniem kolejnej dawki, pod koniec tygodnia, w którym nie stosowano substancji czynnej, było średnio
około dwukrotnie większe niż podczas stosowania produktu zawierającego substancję czynną (patrz punkt
4.4). Nie jest konieczne dostosowywanie zalecanego schematu zwiększania dawki dla lamotryginy
wyłącznie ze względu na stosowanie hormonalnych środków antykoncepcyjnych, ale w większości
przypadków rozpoczęcia lub zakończenia stosowania hormonalnych środków antykoncepcyjnych konieczne
będzie zwiększenie lub zmniejszenie podtrzymującej dawki lamotryginy (patrz punkt 4.2).
Wpływ lamotryginy na farmakokinetykę hormonalnych produktów antykoncepcyjnych
W badaniu z udziałem 16 ochotniczek stosowanie lamotryginy w dawce 300 mg po osiągnięciu stanu
stacjonarnego nie wpływało na farmakokinetykę etynyloestradiolu zawartego w złożonej doustnej tabletce
antykoncepcyjnej. Obserwowano niewielki wzrost klirensu lewonorgestrelu po podaniu doustnym, co
powodowało zmniejszenie wartości AUC i Cmax dla lewonorgestrelu przeciętnie o odpowiednio 19% i 12%.
Przeprowadzony podczas badania pomiar stężenia FSH, LH i estradiolu w surowicy wskazywał na pewne
osłabienie hamowania czynności hormonalnej jajników u niektórych kobiet, chociaż pomiary stężenia
progesteronu w surowicy nie wykazywały hormonalnych dowodów wystąpienia owulacji u żadnej z 16
pacjentek. Nie jest znany wpływ niewielkiego zwiększenia klirensu lewonorgestrelu oraz zmian stężenia
FSH i LH w surowicy na aktywność owulacyjną jajników (patrz punkt 4.4). Nie badano wpływu dawki
lamotryginy innej niż 300 mg/dobę i nie prowadzono badań z innymi produktami zawierającymi żeńskie
hormony płciowe.
Interakcje z innymi produktami leczniczymi
W badaniu z udziałem 10 ochotników płci męskiej, ryfampicyna powodowała zwiększenie klirensu
lamotryginy i skracała okres półtrwania lamotryginy ze względu na indukcję enzymów wątrobowych
odpowiedzialnych za glukuronidację. U pacjentów przyjmujących równocześnie ryfampicynę należy
stosować odpowiedni schemat leczenia (patrz punkt 4.2).
W badaniu z udziałem zdrowych ochotników połączenie lopinawiru/rytonawiru powodowało zmniejszenie
stężenia lamotryginy w osoczu mniej więcej o połowę, prawdopodobnie w wyniku indukcji glukuronidacji.
U pacjentów przyjmujących równocześnie lopinawir/rytonawir należy stosować odpowiedni schemat
leczenia (patrz punkt 4.2).
W badaniu z udziałem zdrowych ochotników połączenie atazanawiru/rytonawiru (300 mg/100 mg)
podawane przez 9 dni powodowało zmniejszenie osoczowych AUC i Cmax lamotryginy (pojedyncza dawka
100 mg) odpowiednio o około 32% i 6%.
U pacjentów przyjmujących równocześnie atazanawir/lopinawir należy stosować odpowiedni schemat
leczenia (patrz punkt 4.2).
W badaniu z udziałem zdrowych, dorosłych ochotników, podawanie 1 g paracetamolu (4 razy na dobę)
zmniejszało osoczowe AUC i Cmax lamotryginy średnio o odpowiednio 20% i 25%.
Dane z badań in vitro wskazują, że lamotrygina, lecz nie jej N(2)-glukuronidowy metabolit, jest inhibitorem
transportera kationów organicznych 2 (ang. Organic Cation Transporter 2, OCT 2) w stężeniach
potencjalnie znamiennych klinicznie. Dane te wskazują, że lamotrygina jest inhibitorem OCT 2 z wartością
IC50 53.8 μM. Jednoczesne podawanie lamotryginy z produktami leczniczymi wydalanymi przez nerki i
będącymi substratami OCT 2 (np. metformina, gabapentyna, wareniklina), może powodować zwiększenie
stężenia tych produktów w osoczu.
Znamienność kliniczna tego zjawiska nie została jednoznacznie określona, jednakże należy zachować
ostrożność podczas jednoczesnego stosowania tych leków u pacjentów.
ChPL, pkt 4.8: Działania niepożądane
Zamieszczone w poniższej tabeli działania niepożądane obserwowane w leczeniu padaczki i zaburzeń
afektywnych dwubiegunowych ustalono na podstawie dostępnych danych z kontrolowanych badań
klinicznych oraz z innych zastosowań klinicznych. Kategorie częstości ustalono na podstawie danych z
kontrolowanych badań klinicznych [monoterapia w padaczce (oznaczone jako †) i w zaburzeniach
afektywnych dwubiegunowych (oznaczone jako §)]. W sytuacji wystąpienia różnic w kategoriach częstości
między danymi z badań klinicznych w padaczce i w zaburzeniach afektywnych dwubiegunowych, przyjęto
najostrożniejszą częstość występowania. Jeśli jednak dane z kontrolowanych badań klinicznych nie były
dostępne, kategorię częstości przyznano na podstawie doświadczenia z zastosowania klinicznego.
Działania niepożądane pogrupowano według częstości występowania, określonej w następujący sposób:
bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100 do < 1/10); niezbyt często (≥ 1/1 000 do < 1/100); rzadko (≥ 1/10 000
do < 1/1 000), bardzo rzadko (< 1/10 000), nieznana (częstość nie może być określona na podstawie
dostępnych danych).
Klasyfikacja
układowo-
narządowa
Działanie niepożądane Częstość
Zaburzenia krwi i
układu chłonnego
Zmiany hematologiczne1, w tym neutropenia, leukopenia,
niedokrwistość, trombocytopenia, pancytopenia,
niedokrwistość aplastyczna, agranulocytoza.
Limfohistiocytoza hemofagocytarna (HLH) (patrz punkt 4.4)
Limfadenopatia1, chłoniak rzekomy
Bardzo rzadko
Bardzo rzadko
Nieznana
Zaburzenia układu
immunologicznego
Zespół nadwrażliwości2
Hipogammaglobulinemia
Bardzo rzadko
Nieznana
Zaburzenia
psychiczne
Agresja, drażliwość.
Splątanie, omamy, tiki (ruchowe i (lub) głosowe)
Koszmary senne.
Często
Bardzo rzadko
Nieznana
Zaburzenia układu
nerwowego
Ból głowy†§.
Bardzo często
Senność†§, zawroty głowy†§, drżenie†, bezsenność†,
pobudzenie§
Często
Ataksja†.
Niezbyt często
Oczopląs†, jałowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych
(patrz punkt 4.4).
Rzadko
Chwiejny chód, zaburzenia ruchowe, nasilenie objawów
choroby Parkinsona3, objawy pozapiramidowe, choreoatetoza†,
zwiększenie częstości napadów padaczkowych.
Bardzo rzadko
Zaburzenia oka
Podwójne widzenie†, niewyraźne widzenie†.
Zapalenie spojówek.
Niezbyt często
Rzadko
Zaburzenia żołądka i
jelit
Nudności†, wymioty†, biegunka†, suchość w jamie ustnej§.
Często
Zaburzenia wątroby i
dróg żółciowych
Niewydolność wątroby, zaburzenie czynności wątroby4,
zwiększenie wartości wyników badań czynnościowych
wątroby.
Bardzo rzadko
Zaburzenia skóry i
tkanki podskórnej
Wysypka skórna5†§.
Bardzo często
Opis wybranych działań niepożądanych
1 Zaburzenia hematologiczne i limfadenopatia mogą, ale nie muszą, być związane z zespołem
nadwrażliwości polekowej z eozynofilią oraz objawami ogólnoustrojowymi (ang. DRESS)/zespołem
nadwrażliwości (patrz punkt 4.4 i Zaburzenia układu immunologicznego).
2 Istnieją również doniesienia o wysypce stanowiącej jeden z elementów tego zespołu, znanego również jako
zespół nadwrażliwości polekowej z eozynofilią oraz objawami ogólnoustrojowymi (ang. DRESS), który
obejmuje wiele różnorodnych objawów układowych, takich jak: gorączka, uogólnione powiększenie węzłów
chłonnych, obrzęk twarzy i nieprawidłowe wyniki badań krwi i badań czynnościowych wątroby i nerek.
Zespół wykazuje różny stopień nasilenia zmian klinicznych i w rzadkich przypadkach może prowadzić do
rozsianego krzepnięcia śródnaczyniowego oraz niewydolności wielonarządowej. Należy wspomnieć, że
wczesne objawy nadwrażliwości (na przykład gorączka, uogólnione powiększenie węzłów chłonnych) mogą
wystąpić bez wyraźnej wysypki. W razie pojawienia się takich objawów, należy natychmiast ocenić stan
pacjenta i przerwać leczenie produktem Lamitrin, jeżeli nie można ustalić innej etiologii (patrz punkt 4.4.).
3 Działania niepożądane obserwowane podczas innych doświadczeń klinicznych. Istnieją doniesienia, że
lamotrygina może nasilać objawy parkinsonizmu u pacjentów z wcześniej rozpoznaną chorobą Parkinsona, a
w pojedynczych przypadkach może wywoływać objawy pozapiramidowe i choreoatetozę u pacjentów bez
pierwotnego schorzenia.
4 Zaburzenia czynności wątroby są zwykle związane z reakcjami nadwrażliwości, ale zgłaszano także
pojedyncze przypadki bez widocznych oznak nadwrażliwości.
5 W badaniach klinicznych u osób dorosłych wysypka skórna wystąpiła u 8-12% pacjentów przyjmujących
lamotryginę i u 5-6% pacjentów przyjmujących placebo. Wysypka skórna prowadziła do przerwania leczenia
lamotryginą u 2% pacjentów. Wysypka, zwykle grudkowo-plamista, występowała na ogół w ciągu
pierwszych ośmiu tygodni leczenia i ustępowała po odstawieniu produktu Lamitrin (patrz punkt 4.4).
Informowano o przypadkach wysypki o znacznym nasileniu, stanowiącej potencjalne zagrożenie dla życia,
w tym zespołu Stevensa-Johnsona czy toksycznej nekrolizy naskórka (zespół Lyella) czy zespołu
nadwrażliwości polekowej z eozynofilią oraz objawami ogólnoustrojowymi (DRESS). Choć u większości
pacjentów objawy ustępowały po odstawieniu leczenia lamotryginą, u niektórych następowało
nieodwracalne bliznowacenie i, w rzadkich przypadkach, zgon (patrz punkt 4.4).
Łysienie, reakcja fotowrażliwości
Rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona§.
Toksyczna nekroliza naskórka.
Zespół nadwrażliwości polekowej z eozynofilią oraz objawami
ogólnoustrojowymi2.
Niezbyt często
Rzadko
Bardzo rzadko
Bardzo rzadko
Zaburzenia
mięśniowo-
szkieletowe i tkanki
łącznej
Ból stawów§.
Zespół rzekomotoczniowy.
Często
Bardzo rzadko
Zaburzenia nerek i
dróg moczowych
Cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek, cewkowo-
śródmiąższowe zapalenie nerek i zapalenie błony naczyniowej
oka
Nieznana
Zaburzenia ogólne i
stany w miejscu
podania
Zmęczenie†, ból§, ból pleców§.
Często
Ogólne ryzyko wysypki ma ścisły związek z:
- dużymi dawkami początkowymi lamotryginy i zbyt szybkim zwiększaniem dawki, niezgodnym z
zaleceniami (patrz punkt 4.2)
- jednoczesnym podawaniem walproinianu (patrz punkt 4.2).
Informowano o zmniejszonej gęstości mineralnej kości, osteopenii, osteoporozie i złamaniach u pacjentów
leczonych długotrwale lamotryginą. Mechanizm działania lamotryginy na metabolizm kości nie został
poznany.
Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań
niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania
produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie
podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych
Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych
i Produktów Biobójczych Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa, tel.: + 48 22 49 21 301,
faks: + 48 22 49 21 309, strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
Lamotriginum 100 mg (tabletki)
Dane z dokumentów wyodrębnione automatycznie
- Przechowywanie
- brak specjalnych zaleceń (wg dokumentu)
- Termin ważności
- 3 lata (opakowanie nieotwarte)
- Substancje pomocnicze
- Laktoza jednowodna; Celuloza mikrokrystaliczna; Powidon K30; Karboksymetyloskrobia sodowa (typ A); Żelaza tlenek żółty (E 172); Magnezu stearynian źródło: ChPL, pkt 6.1
- Substancje wymienione w dokumencie (m.in. alergeny, cukry, alkohol, sód)
- barwniki: w składzie
- laktoza: wymieniona w ChPL pkt 4.4; w składzie
- sód: mniej niż 1 mmol (23 mg) na jedną tabletkę (ChPL pkt 4.4)
Pokazane są tylko substancje wymienione w dokumencie; brak wzmianki nie oznacza, że substancji nie ma w leku.
- Opakowanie i akcesoria
- opakowanie bezpośrednie: blister
- Wygląd
- żółty kwadratowy nadruk: GSEC7 nadruk: 25 nadruk: GSEE1 nadruk: 50 nadruk: GSEE5 nadruk: 100
Tabletki leku Lamitrin (wszystkie moce) są wielopłaszczyznowe, kwadratowe o zaokrąglonych rogach, w jasnym, żółtobrązowym kolorze. Nie wszystkie rodzaje opakowań muszą znajdować się w obrocie. Lamitrin, 25 mg, tabletki oznaczone są napisem „GSEC7” na jednej stronie i „25” na drugiej stronie. Lamitrin, 50 mg, tabletki oznaczone są napisem „GSEE1” na jednej stronie i „50” na drugiej stronie. Lamitrin, 100 mg, tabletki oznaczone są napisem „GSEE5” na jednej stronie i „100” na drugiej stronie. źródło: Ulotka, pkt 6, ChPL, pkt 3
- żółty kwadratowy nadruk: GSEC7 nadruk: 25 nadruk: GSEE1 nadruk: 50 nadruk: GSEE5 nadruk: 100
- Prowadzenie pojazdów i obsługa maszyn
- dokument: możliwy wpływ lub zalecana ostrożność źródło: „Z uwagi na różnice osobnicze w reakcji na leki przeciwpadaczkowe, pacjenci przyjmujący produkt Lamitrin w leczeniu padaczki powinni skonsultować się z lekarzem w kwestiach dotyczących specyficznych problemów związanych z prowadzeniem pojazdów mechanicznych i padaczką. Nie badano wpływu produktu na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu. W dwóch badaniach z udziałem ochotników udowodniono, że wpływ lamotryginy na precyzyjną koordynację wzrokowo-ruchową, ruchy gałek ocznych, zdolność zachowania równowagi i subiektywne działanie sedatywne, nie różnił się od placebo. W badaniach klinicznych lamotryginy zgłaszano działania niepożądane o charakterze neurologicznym, takie jak zawroty głowy czy podwójne widzenie.” · ChPL, pkt 4.7
- Działania niepożądane
52 pozycji wyodrębnione przez model AI
- bardzo często: Ból głowy; Wysypka skórna
- często: Agresja, drażliwość.; Senność; zawroty głowy; drżenie; bezsenność; pobudzenie; Nudności; wymioty; biegunka; suchość w jamie ustnej; Wysypka; Ból stawów; Zmęczenie; ból; ból pleców
- niezbyt często: Ataksja; Podwójne widzenie; niewyraźne widzenie; Łysienie; reakcja fotowrażliwości
- rzadko: Oczopląs; jałowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych; Zapalenie spojówek.; Rumień wielopostaciowy; zespół Stevensa-Johnsona
- bardzo rzadko: Zmiany hematologiczne1, w tym neutropenia, leukopenia, niedokrwistość, trombocytopenia, pancytopenia, niedokrwistość aplastyczna, agranulocytoza.; Limfohistiocytoza hemofagocytarna (HLH) (patrz punkt 4.4); Zespół nadwrażliwości; Splątanie, omamy, tiki (ruchowe i (lub) głosowe); Chwiejny chód; zaburzenia ruchowe; nasilenie objawów choroby Parkinsona; objawy pozapiramidowe; choreoatetoza; zwiększenie częstości napadów padaczkowych.; Niewydolność wątroby; zaburzenie czynności wątroby; zwiększenie wartości wyników badań czynnościowych wątroby.; Toksyczna nekroliza naskórka; Zespół nadwrażliwości polekowej z eozynofilią oraz objawami ogólnoustrojowymi; Zespół rzekomotoczniowy
- częstość nieznana: Limfadenopatia1, chłoniak rzekomy; Hipogammaglobulinemia; Koszmary senne.; Cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek; cewkkośródmiąższowe zapalenie nerek i zapalenie błony naczyniowej oka
- częstość niepodana w tekście: zmniejszona gęstość mineralna kości; osteopenia; osteoporoza; złamania
Ten układ ChPL nie dał się odczytać regułami, więc listę wyodrębnił model językowy (AI) z punktu 4.8; może być niepełna lub błędna, a częstość podano tylko tam, gdzie tekst ją zawiera. Sprawdź w ChPL.
źródło: ChPL, pkt 4.8
Z ulotki i ChPL wyodrębnione automatycznie
Ulotka, pkt 2: Informacje ważne przed zastosowaniem leku Lamitrin
Kiedy nie stosować leku Lamitrin
• Jeżeli u pacjenta stwierdzono uczulenie (nadwrażliwość) na lamotryginę lub którykolwiek z
pozostałych składników tego leku (wymienionych w punkcie 6).
W takim przypadku:
• Należy poinformować lekarza prowadzącego i nie przyjmować leku Lamitrin.
Ostrzeżenia i środki ostrożności
Kiedy zachować szczególną ostrożność, stosując lek Lamitrin
Przed rozpoczęciem przyjmowania leku Lamitrin należy zwrócić się do lekarza prowadzącego, jeżeli:
• u pacjenta występuje jakakolwiek choroba nerek;
• u pacjenta wystąpiła kiedykolwiek wysypka po zastosowaniu lamotryginy lub innych leków
stosowanych w leczeniu zaburzeń afektywnych dwubiegunowych lub padaczki;
• u pacjenta po przyjęciu lamotryginy wystąpiła wysypka lub oparzenie słoneczne w wyniku
narażenia na działanie światła słonecznego lub sztucznego (np. w solarium). Lekarz zweryfikuje
leczenie stosowane przez pacjenta i może doradzić unikanie światła słonecznego lub stosowanie
ochrony przed słońcem (np. używanie kremu z filtrem lub noszenie odzieży ochronnej);
• u pacjenta kiedykolwiek wystąpiło zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych po zastosowaniu
lamotryginy (należy przeczytać opis objawów w punkcie 4 niniejszej ulotki: Rzadkie działania
niepożądane);
• pacjent przyjmuje lek zawierający lamotryginę;
• u pacjenta występuje schorzenie zwane zespołem Brugadów lub inne choroby serca. Zespół
Brugadów jest uwarunkowaną genetycznie chorobą serca objawiającą się zaburzeniami czynności
elektrycznej w sercu. Nieprawidłowe zapisy w EKG wiążą się z arytmią (nieprawidłowym rytmem
serca), która może być spowodowana przyjmowaniem lamotryginy.
W razie wystąpienia któregokolwiek z wymienionych przypadków:
• Należy poinformować lekarza prowadzącego, który może zalecić zmniejszenie dawki lub
zdecydować, że lek Lamitrin nie jest odpowiednim lekiem dla pacjenta.
Ważne informacje dotyczące reakcji zagrażających życiu
U niewielkiej liczby pacjentów przyjmujących lek Lamitrin występuje reakcja alergiczna lub mogąca
zagrażać życiu reakcja skórna, która nieleczona może się nasilić. Do takich reakcji zalicza się zespół
Stevensa-Johnsona (SJS), toksyczną nekrolizę naskórka (TEN) oraz zespół nadwrażliwości polekowej z
eozynofilią oraz objawami ogólnoustrojowymi (DRESS). Pacjent powinien zapoznać się z objawami tych
stanów i mieć je na uwadze w trakcie stosowania leku Lamitrin. To ryzyko może być powiązane z
wariantem genu występującym u osób pochodzenia azjatyckiego (głównie chińskiego Han i tajskiego). Jeśli
pacjent jest takiego pochodzenia i wcześniej stwierdzono u niego występowanie tego genetycznego wariantu
(HLA-B* 1502), należy omówić to z lekarzem prowadzącym przed przyjęciem leku Lamitrin.
• Należy przeczytać opis tych objawów w punkcie 4 niniejszej ulotki, w części „Reakcje
zagrażające życiu: należy natychmiast skontaktować się z lekarzem”.
Limfohistiocytoza hemofagocytarna (HLH)
U pacjentów przyjmujących lamotryginę notowano przypadki rzadkiej, lecz bardzo ciężkiej reakcji ze strony
układu immunologicznego.
• Jeśli podczas przyjmowania lamotryginy u pacjenta wystąpią następujące objawy: gorączka,
wysypka, objawy neurologiczne (np. drżenia lub dreszcze, stan splątania, zaburzenia czynności
mózgu), należy natychmiast skontaktować się z lekarzem lub farmaceutą.
Myśli o samouszkodzeniu lub samobójstwie
Leki przeciwpadaczkowe są stosowane w leczeniu różnych chorób, w tym padaczki i zaburzeń afektywnych
dwubiegunowych. U pacjentów z zaburzeniami afektywnymi dwubiegunowymi mogą czasem wystąpić
myśli o samookaleczeniu lub popełnieniu samobójstwa. Jeżeli u pacjenta występują zaburzenia afektywne
dwubiegunowe, takie myśli mogą pojawiać się częściej:
• podczas rozpoczynania leczenia po raz pierwszy
• jeżeli pacjent miał wcześniej myśli o samookaleczeniu lub samobójstwie
• jeżeli pacjent jest w wieku poniżej 25 lat.
Jeżeli u pacjenta wystąpią niepokojące myśli lub doznania, lub jeśli podczas stosowania leku Lamitrin u
pacjenta wystąpi gorsze samopoczucie lub wystąpią nowe objawy:
• Należy jak najszybciej udać się do lekarza lub do najbliższego szpitala w celu uzyskania
pomocy.
Pomocne może okazać się poinformowanie krewnego, opiekuna lub przyjaciela o tym, że u pacjenta
może wystąpić depresja lub znaczące zmiany nastroju i poproszenie ich o przeczytanie tej ulotki.
Pacjent może poprosić ich o poinformowanie go, gdy zauważą, że wystąpiła u niego depresja lub
niepokojące zmiany w zachowaniu.
U niewielkiej liczby pacjentów leczonych lekami przeciwpadaczkowymi, takimi jak lek Lamitrin, wystąpiły
również myśli o samouszkodzeniu lub popełnieniu samobójstwa. Jeżeli u pacjenta kiedykolwiek wystąpią
takie myśli, należy natychmiast skontaktować się z lekarzem prowadzącym.
Stosowanie leku Lamitrin w leczeniu padaczki
Napady w niektórych rodzajach padaczki mogą się niekiedy nasilić lub występować częściej podczas
stosowania leku Lamitrin. U niektórych pacjentów mogą wystąpić ciężkie napady, które mogą stanowić
poważne zagrożenia dla zdrowia pacjenta. Jeżeli podczas leczenia lekiem Lamitrin napady występują
częściej lub jeśli wystąpi ciężki napad:
• należy jak najszybciej udać się do lekarza.
Leku Lamitrin nie należy stosować w leczeniu zaburzeń afektywnych dwubiegunowych u pacjentów w
wieku poniżej 18 lat. Leki stosowane w leczeniu depresji lub innych zaburzeń psychicznych zwiększają
ryzyko wystąpienia myśli lub zachowań samobójczych u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat.
Lek Lamitrin a inne leki
Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta
obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje stosować, włączając leki ziołowe lub inne
leki wydawane bez recepty.
Lekarz prowadzący musi wiedzieć, że pacjent przyjmuje inne leki stosowane w leczeniu padaczki lub
zaburzeń psychicznych. Umożliwi to ustalenie odpowiedniej dawki leku Lamitrin. Do tych leków należą:
• okskarbazepina, felbamat, gabapentyna, lewetyracetam, pregabalina, topiramat, zonisamid,
stosowane w leczeniu padaczki
• lit, olanzapina lub aripiprazol, stosowane w leczeniu zaburzeń psychicznych
• bupropion, stosowany w leczeniu zaburzeń psychicznych lub w leczeniu uzależnienia od
nikotyny
• paracetamol, stosowany w leczeniu bólu i gorączki
• Należy poinformować lekarza prowadzącego, jeżeli pacjent przyjmuje którykolwiek z tych leków.
Niektóre leki wchodzą w interakcję z lekiem Lamitrin lub zwiększają ryzyko wystąpienia działań
niepożądanych. Do tych leków należą:
• walproinian, stosowany w leczeniu padaczki i zaburzeń psychicznych
• karbamazepina, stosowana w leczeniu padaczki i zaburzeń psychicznych
• fenytoina, prymidon lub fenobarbital, stosowane w leczeniu padaczki
• rysperydon, stosowany w leczeniu zaburzeń psychicznych
• ryfampicyna, która jest antybiotykiem
• leki stosowane w leczeniu zakażenia ludzkim wirusem niedoboru odporności (HIV) (połączenie
lopinawiru z rytonawirem lub atazanawiru z rytonawirem)
• hormonalne środki antykoncepcyjne, takie jak pigułka antykoncepcyjna (patrz poniżej)
• Należy poinformować lekarza prowadzącego, jeżeli pacjent przyjmuje, przyjmował lub
rozpoczyna przyjmowanie któregokolwiek z tych leków.
Hormonalne środki antykoncepcyjne (takie jak pigułka antykoncepcyjna) mogą mieć wpływ na
działanie leku Lamitrin
Lekarz prowadzący może zalecić stosowanie określonego rodzaju hormonalnego środka antykoncepcyjnego
lub też innej metody antykoncepcji, takiej jak prezerwatywa, kapturek dopochwowy lub wkładka
domaciczna. Jeżeli pacjentka stosuje hormonalne środki antykoncepcyjne, takie jak pigułka
antykoncepcyjna, lekarz prowadzący może zalecić wykonanie badań w celu sprawdzenia stężenia leku
Lamitrin we krwi. Jeżeli pacjentka stosuje lub planuje rozpoczęcie stosowania hormonalnych środków
antykoncepcyjnych:
• należy porozmawiać z lekarzem prowadzącym o odpowiedniej metodzie antykoncepcji.
Lek Lamitrin również może wpływać na działanie hormonalnych środków antykoncepcyjnych, chociaż jest
mało prawdopodobne, by zmniejszał ich skuteczność. Jeżeli pacjentka stosuje hormonalne środki
antykoncepcyjne i zauważy jakiekolwiek zmiany w cyklu miesiączkowym, takie jak krwawienie lub
plamienie międzymiesiączkowe:
• należy poinformować lekarza prowadzącego. Takie objawy mogą świadczyć o wpływie leku
Lamitrin na działanie środka antykoncepcyjnego.
Ciąża i karmienie piersią
• W ciąży lub gdy istnieje podejrzenie, że kobieta jest w ciąży lub gdy planuje ciążę, przed
zastosowaniem tego leku należy poradzić się lekarza prowadzącego lub farmaceuty.
• Nie należy przerywać leczenia bez uprzedniej konsultacji z lekarzem prowadzącym.
Jest to szczególnie ważne, jeśli pacjentka ma padaczkę.
• Ciąża może zmieniać skuteczność leku Lamitrin, dlatego też może zaistnieć potrzeba
wykonania badań krwi oraz dostosowania dawki leku Lamitrin.
• Może nastąpić niewielki wzrost ryzyka wystąpienia wad wrodzonych, w tym rozszczepu
warg i podniebienia, jeśli lek Lamitrin jest przyjmowany w trakcie pierwszych trzech
miesięcy ciąży.
• Jeżeli pacjentka planuje zajście w ciążę lub jest w ciąży, lekarz prowadzący może zalecić
dodatkowo przyjmowanie kwasu foliowego.
• W okresie karmienia piersią lub gdy kobieta planuje karmienie piersią, przed
zastosowaniem tego leku należy poradzić się lekarza prowadzącego lub farmaceuty.
Substancja czynna leku Lamitrin przenika do mleka matki i może mieć wpływ na dziecko.
Lekarz porozmawia o ryzyku i korzyściach karmienia piersią w trakcie stosowania leku
Lamitrin i jeżeli pacjentka zdecyduje się na karmienie piersią, będzie co jakiś czas badał
dziecko, czy nie występuje u niego nadmierna senność, wysypka lub ma za mały przyrost masy
ciała. Jeśli zauważy się którykolwiek z tych objawów u dziecka, należy poinformować o tym
lekarza.
Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
Lek Lamitrin może powodować zawroty głowy i podwójne widzenie.
• Nie należy prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn, chyba że pacjent jest pewny, że te
objawy u niego nie występują.
Jeżeli pacjent ma padaczkę, powinien porozmawiać z lekarzem o prowadzeniu pojazdów i obsłudze
maszyn.
Ważne informacje o niektórych składnikach leku Lamitrin
Tabletki leku Lamitrin zawierają niewielkie ilości cukru zwanego laktozą. Jeżeli stwierdzono wcześniej u
pacjenta nietolerancję niektórych cukrów, pacjent powinien skontaktować się z lekarzem przed przyjęciem
tego leku.
Lek Lamitrin tabletki zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na jedną tabletkę, to znaczy lek uznaje
się za „wolny od sodu”.
Ulotka, pkt 4: Możliwe działania niepożądane
Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.
Reakcje zagrażające życiu: należy natychmiast skontaktować się z lekarzem.
U niewielkiej liczby pacjentów przyjmujących lek Lamitrin występuje reakcja alergiczna lub potencjalnie
zagrażająca życiu reakcja skórna, która może się nasilić, jeżeli pozostanie nieleczona.
Takie objawy mogą wystąpić częściej w ciągu pierwszych paru miesięcy stosowania leku Lamitrin,
zwłaszcza gdy u pacjenta zastosowano zbyt dużą dawkę, zbyt szybko ją zwiększano lub gdy pacjent
przyjmuje lek Lamitrin w skojarzeniu z innym lekiem zwanym walproinianem. Niektóre z tych objawów
występują częściej u dzieci, więc rodzice powinni zwracać na nie szczególną uwagę.
Do objawów tych reakcji należą:
• wysypki skórne lub zaczerwienienie skóry, które mogą się nasilać, aż do ciężkich lub, czasami,
zagrażających życiu reakcji skórnych, w tym wysypki ze zmianami obrączkowatymi o wyglądzie
tarczy strzelniczej (rumień wielopostaciowy), rozległej wysypki z pęcherzami i złuszczaniem
naskórka, występującej szczególnie w okolicach ust, nosa, oczu i genitaliów (zespół Stevensa-
Johnsona), rozległego złuszczania naskórka (obejmującego ponad 30% powierzchni ciała –
toksyczna nekroliza naskórka) lub rozległej wysypki, której towarzyszą zmiany dotyczące wątroby,
krwi i innych narządów (zespół nadwrażliwości polekowej z eozynofilią oraz objawami
ogólnoustrojowymi, znany również jako zespół nadwrażliwości DRESS)
• owrzodzenie jamy ustnej, gardła, nosa lub genitaliów
• ból w jamie ustnej lub zaczerwienienie i opuchlizna oczu (zapalenie spojówek)
• wysoka temperatura ciała (gorączka), objawy przypominające grypę lub senność
• obrzęk twarzy, powiększenie węzłów chłonnych w obrębie szyi, pod pachami i w pachwinach
• niespodziewanie występujące krwawienie, sinienie lub niebieskie zabarwienie palców
• ból gardła lub częściej niż zwykle występujące infekcje (takie jak przeziębienia)
• zwiększony poziom enzymów wątrobowych w badaniach krwi
• zwiększona liczba białych krwinek (eozynofili)
• powiększone węzły chłonne
• zmiany dotyczące innych narządów, w tym wątroby i nerek.
W wielu przypadkach są to objawy mniej ciężkich działań niepożądanych. Należy jednak pamiętać, że
potencjalnie zagrażają one życiu i, jeżeli pozostaną nieleczone, mogą się rozwinąć, aż do poważnych
stanów, takich jak niewydolność narządowa. W razie zauważenia któregokolwiek z nich:
• należy natychmiast skontaktować się z lekarzem. Lekarz prowadzący może zdecydować o
konieczności wykonania badań czynności wątroby, nerek lub krwi i może zalecić odstawienie leku
Lamitrin. Jeśli u pacjenta wystąpi zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczna nekroliza naskórka,
lekarz poinformuje o tym, że pacjentowi nie wolno już nigdy stosować lamotryginy.
Limfohistiocytoza hemofagocytarna (HLH) (patrz punkt 2. Informacje ważne przed zastosowaniem leku
Lamitrin).
Bardzo częste działania niepożądane
Mogą wystąpić u więcej niż 1 na 10 pacjentów:
• ból głowy
• wysypka skórna.
Częste działania niepożądane
Mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 10 pacjentów:
• agresja lub drażliwość
• uczucie senności
• zawroty głowy
• drżenie
• trudności z zasypianiem (bezsenność)
• uczucie pobudzenia
• biegunka
• suchość w jamie ustnej
• nudności lub wymioty
• uczucie zmęczenia
• ból pleców, stawów lub ból w jakimkolwiek innym miejscu.
Niezbyt częste działania niepożądane
Mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 100 pacjentów:
• niezborność ruchów i brak koordynacji (ataksja)
• podwójne lub niewyraźne widzenie
• nietypowa utrata lub przerzedzenie włosów (alopecja)
• wysypka skórna lub oparzenie słoneczne po narażeniu na działanie światła słonecznego lub
sztucznego (fotowrażliwość).
Rzadkie działania niepożądane
Mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 1 000 pacjentów:
• reakcja skórna, która powoduje występowanie czerwonych punktów i plam na skórze, które mogą
wyglądać jak tarcza lub „bycze oko” z ciemnym, czerwonym środkiem otoczonym przez
jaśniejsze, czerwone pierścienie (rumień wielopostaciowy)
• zagrażająca życiu reakcja skórna (zespół Stevensa-Johnsona: należy także zapoznać się z
informacjami na początku punktu 4).
• grupa objawów obejmujących jednocześnie:
gorączkę, nudności, wymioty, ból głowy, sztywność karku, skrajną wrażliwość na silne światło.
Może to być spowodowane stanem zapalnym błon otaczających mózg i rdzeń kręgowy (zapalenie
opon mózgowo-rdzeniowych). Objawy te zazwyczaj ustępują po zaprzestaniu leczenia, jednak jeśli
nadal się nasilają, należy skontaktować się z lekarzem.
• szybkie, mimowolne ruchy gałek ocznych (oczopląs)
• swędzenie oczu z towarzyszącą wydzieliną (zapalenie spojówek).
Bardzo rzadkie działania niepożądane
Mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 10 000 pacjentów:
• zagrażająca życiu reakcja skórna (toksyczna nekroliza naskórka: należy także zapoznać się z
informacjami na początku punktu 4)
• zespół nadwrażliwości polekowej z eozynofilią oraz objawami ogólnoustrojowymi (DRESS) (patrz
punkt 4)
• wysoka temperatura ciała (gorączka: należy także zapoznać się z informacjami na początku punktu
4)
• obrzęk twarzy, powiększenie węzłów chłonnych w obrębie szyi, pod pachami i w pachwinach
(uogólnione powiększenie węzłów chłonnych: należy także zapoznać się z informacjami na
początku punktu 4)
• zmiany czynnościowe wątroby, które wykazano w badaniach krwi lub niewydolność wątroby:
należy także zapoznać się z informacjami na początku punktu 4
• ciężkie zaburzenie krzepnięcia krwi, które może spowodować nieoczekiwane krwawienie lub
sinienie (rozsiane krzepnięcie śródnaczyniowe: należy także zapoznać się z informacjami na
początku punktu 4)
• limfohistiocytoza hemofagocytarna (HLH) (patrz punkt 2. Informacje ważne przed zastosowaniem
leku Lamitrin)
• zmiany w wynikach badań krwi – włączając zmniejszenie liczby krwinek czerwonych (anemia),
zmniejszenie liczby krwinek białych (leukopenia, neutropenia, agranulocytoza), zmniejszenie
liczby płytek krwi (trombocytopenia) zmniejszenie liczby wszystkich krwinek (pancytopenia) oraz
zaburzenie szpiku kostnego zwane niedokrwistością aplastyczną
• omamy („widzenie” lub „słyszenie” rzeczy, które nie są rzeczywiste)
• dezorientacja
• uczucie chwiejności lub braku równowagi w trakcie poruszania się
• mimowolne powtarzające się ruchy ciała i (lub) dźwięki lub słowa (tiki), mimowolne skurcze
mięśni dotyczące oczu, głowy i tułowia (choreoatetoza) lub inne nietypowe ruchy ciała, takie jak
szarpnięcia, drżenia lub sztywność
• zwiększenie częstości napadów padaczkowych u pacjentów z wcześniej rozpoznaną padaczką
• nasilenie objawów choroby u pacjentów z rozpoznaną chorobą Parkinsona
• zespół rzekomotoczniowy (objawy mogą obejmować: ból pleców lub stawów, któremu może
niekiedy towarzyszyć gorączka i (lub) ogólne złe samopoczucie).
Inne działania niepożądane
Inne działania niepożądane wystąpiły u niewielkiej liczby pacjentów, jednak z nieznaną częstością.
• Informowano o zaburzeniach kości obejmujących osteopenię i osteoporozę (osłabienie kości) oraz
złamania. Jeśli pacjent jest długotrwale leczony lekami przeciwpadaczkowymi, chorował kiedyś na
osteoporozę lub przyjmuje steroidy, powinien to omówić z lekarzem lub farmaceutą
• Zapalenie nerek (cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek), lub jednoczesne zapalenie nerek i oka
(cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek i zapalenie błony naczyniowej oka)
• Koszmary senne
• Osłabiona odporność spowodowana mniejszym stężeniem we krwi przeciwciał, nazywanych
immunoglobulinami, które pomagają chronić organizm przed zakażeniami
• Czerwone guzki lub plamy na skórze (chłoniak rzekomy).
Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione w
ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie. Działania niepożądane można zgłaszać
bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu
Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych,
Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa, tel.: + 48 22 49 21 301, faks: + 48 22 49 21 309, strona
internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat
bezpieczeństwa stosowania leku.
ChPL, pkt 4.3: Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na substancję czynną lub którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1.
ChPL, pkt 4.4: Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania
Wysypka skórna
Informowano o niepożądanych reakcjach skórnych, które występowały zwykle w ciągu pierwszych ośmiu
tygodni po rozpoczęciu leczenia lamotryginą. W większości przypadków wysypki mają łagodne nasilenie i
ustępują samoistnie, jednak informowano także o ciężkich przypadkach wysypki, wymagających
hospitalizacji i przerwania stosowania lamotryginy. Obejmowały one także potencjalnie zagrażające życiu
reakcje, takie jak zespół Stevensa-Johnsona (SJS), toksyczna nekroliza naskórka (TEN) oraz zespół
nadwrażliwości polekowej z eozynofilią oraz objawami ogólnoustrojowymi (DRESS) znany również jako
zespół nadwrażliwości (HSS) (patrz punkt 4.8).
W badaniach klinicznych z udziałem dorosłych pacjentów przyjmujących lamotryginę zgodnie z
obowiązującymi zaleceniami dotyczącymi dawkowania, częstość wysypek skórnych o znacznym nasileniu
wynosiła około 1 na 500 pacjentów z padaczką. W około połowie tych przypadków stwierdzono zespół
Stevensa-Johnsona (1 na 1000). W badaniach klinicznych u pacjentów z zaburzeniami afektywnymi
dwubiegunowymi częstość wysypki o znacznym nasileniu wynosiła około 1 na 1000 przypadków.
Ryzyko wystąpienia wysypki skórnej o znacznym nasileniu jest większe u dzieci niż u osób dorosłych.
Dostępne dane pochodzące z wielu badań klinicznych wskazują, że u dzieci częstość wysypek
wymagających hospitalizacji wynosiła od 1 na 300 do 1 na 100.
U dzieci początkowe objawy wysypki mogą być mylone z infekcją. Lekarze powinni brać pod uwagę
możliwość reakcji na leczenie lamotryginą u dzieci, u których podczas pierwszych ośmiu tygodni terapii
wystąpiła wysypka i gorączka.
Oprócz tego, ogólne ryzyko wysypki wydaje się być wyraźnie związane z:
- dużymi dawkami początkowymi lamotryginy i niezgodnym z zaleceniami zbyt szybkim
zwiększaniem dawki (patrz punkt 4.2)
- jednoczesnym stosowaniem walproinianu (patrz punkt 4.2).
Należy również zachować ostrożność podczas leczenia pacjentów z alergią lub wysypką spowodowaną
stosowaniem innych leków przeciwpadaczkowych w wywiadzie, ponieważ u tych pacjentów częstość
nieciężkiej wysypki po leczeniu lamotryginą była około trzy razy większa niż u pacjentów bez tych chorób
w wywiadzie.
Wykazano, że występowanie allelu HLA-B*1502 u osób pochodzenia azjatyckiego (głównie chińskiego Han
i tajskiego) jest powiązane z ryzykiem rozwoju zespołu Stevensa-Johnsona (SJS, ang. Stevens-Johnson
syndrome) lub toksycznej nekrolizy naskórka (TEN, ang. toxic epidermal necrolysis) podczas terapii
lamotryginą. Jeśli u pacjenta stwierdza się występowanie allelu HLA-B*1502, należy szczególnie dokładnie
rozważyć zastosowanie lamotryginy.
Należy natychmiast ocenić stan wszystkich pacjentów (dorosłych i dzieci), u których wystąpi wysypka i
odstawić leczenie produktem Lamitrin, dopóki nie wyjaśni się, że wysypka nie jest związana ze stosowaniem
lamotryginy. Zaleca się, aby nie rozpoczynać ponownie leczenia produktem Lamitrin u pacjentów, którzy
przerwali leczenie z powodu wysypki spowodowanej wcześniejszym leczeniem lamotryginą, chyba że
potencjalne korzyści przeważają znacznie nad ryzykiem. Jeśli u pacjenta po zastosowaniu lamotryginy
wystąpił zespół Stevensa-Johnsona, toksyczna nekroliza naskórka lub zespół nadwrażliwości polekowej z
eozynofilią oraz objawami ogólnoustrojowymi, leczenia lamotryginą nigdy nie należy wznawiać.
Opisywano również wysypkę stanowiącą element zespołu DRESS (ang. Drug Reaction with Eosinophilia
and Systemic Symptoms) również znanego jako zespół nadwrażliwości. Ten stan jest związany z różnym
nasileniem objawów ogólnoustrojowych, takich jak gorączka, uogólnione powiększenie węzłów chłonnych,
obrzęk twarzy oraz nieprawidłowości w wynikach badań morfologii krwi i badań czynnościowych wątroby i
nerek, oraz jałowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych (patrz punkt 4.8). Zespół ten może mieć różne
nasilenie kliniczne i, w rzadkich przypadkach, może prowadzić do wystąpienia rozsianego krzepnięcia
śródnaczyniowego oraz niewydolności wielonarządowej. Należy zaznaczyć, że wczesne objawy
nadwrażliwości (na przykład gorączka, uogólnione powiększenie węzłów chłonnych) mogą wystąpić bez
wyraźnej wysypki. W razie pojawienia się takich objawów, należy natychmiast ocenić stan pacjenta i
przerwać leczenie produktem Lamitrin, jeżeli nie można ustalić innej etiologii.
W większości przypadków jałowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych było odwracalne po odstawieniu
leku, jednak u wielu pacjentów nawracało po ponownym podaniu lamotryginy. Ponowne podanie
lamotryginy powodowało szybki nawrót objawów, często o większym nasileniu. Nie należy ponownie
rozpoczynać leczenia lamotryginą u pacjentów, którzy przerwali je z powodu wystąpienia jałowego
zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych związanego z wcześniejszym stosowaniem lamotryginy.
W związku ze stosowaniem lamotryginy notowano też reakcje fotowrażliwości (patrz punkt 4.8). W kilku
przypadkach reakcje te występowały po podaniu dużej dawki (400 mg lub większej), podczas zwiększania
dawki albo po szybkim jej zwiększeniu. Jeśli podejrzewa się, że występujące u pacjenta objawy
fotowrażliwości (np. silne oparzenia słoneczne) są związane z przyjmowaniem lamotryginy, należy
rozważyć przerwanie leczenia. Jeśli kontynuowanie leczenia lamotryginą uznane jest za zasadne ze
względów klinicznych, pacjentowi należy doradzić, by unikał narażenia na działanie światła słonecznego i
sztucznego promieniowania ultrafioletowego (UV) oraz stosował środki ochronne (np. noszenie odzieży
ochronnej i stosowanie kremów z filtrem).
Limfohistiocytoza hemofagocytarna (HLH)
Limfohistiocytozę hemofagocytarną notowano u pacjentów przyjmujących lamotryginę (patrz punkt 4.8).
Charakterystycznymi objawami przedmiotowymi i podmiotowymi są: gorączka, wysypka, objawy
neurologiczne, hepatosplenomegalia, limfadenopatia, cytopenie, duże stężenie ferrytyny w osoczu,
hipertriglicerydemia oraz zaburzenia czynności wątroby i krzepliwości krwi. Objawy na ogół występują w
ciągu 4 tygodni od rozpoczęcia leczenia. Limfohistiocytoza hemofagocytarna może stanowić zagrożenie życia.
Pacjenta należy poinformować o objawach związanych z HLH oraz o konieczności natychmiastowego
skontaktowania się z lekarzem, jeśli w trakcie leczenia lamotryginą wystąpią u niego takie objawy.
Jeśli u pacjenta wystąpiły takie objawy przedmiotowe i podmiotowe, należy niezwłocznie go zbadać oraz
wziąć pod uwagę rozpoznanie HLH. Należy natychmiast przerwać stosowanie lamotryginy, chyba że
ustalona zostanie inna przyczyna choroby.
Kliniczne nasilenie choroby i ryzyko samobójstwa
Myśli i zachowania samobójcze zgłaszano u pacjentów leczonych lekami przeciwpadaczkowymi w różnych
wskazaniach. Metaanaliza randomizowanych, kontrolowanych placebo badań z zastosowaniem leków
przeciwpadaczkowych wykazała również niewielkie zwiększenie ryzyka wystąpienia myśli i zachowań
samobójczych. Mechanizm tego ryzyka nie jest znany, a dostępne dane nie wykluczają możliwości
wystąpienia zwiększonego ryzyka po zastosowaniu lamotryginy.
Pacjenci powinni być poddani ścisłej obserwacji ze względu na możliwość wystąpienia myśli i zachowań
samobójczych oraz należy rozważyć odpowiednie leczenie. Pacjenci (i opiekunowie pacjentów) powinni
zostać poinformowani o potrzebie zasięgnięcia porady lekarskiej w razie wystąpienia objawów myśli i
zachowań samobójczych.
U pacjentów z zaburzeniami afektywnymi dwubiegunowymi, nasilenie objawów depresji i (lub) zdarzeń
związanych z samobójstwem może wystąpić niezależnie od tego, czy przyjmują oni leki stosowane w
leczeniu zaburzeń afektywnych dwubiegunowych, w tym produkt Lamitrin. Dlatego pacjenci przyjmujący
Lamitrin w terapii zaburzeń afektywnych dwubiegunowych powinni być poddani ścisłej obserwacji ze
względu na możliwość wystąpienia objawów klinicznego nasilenia choroby (w tym pojawienia się nowych
objawów) oraz zdarzeń związanych z samobójstwem, w szczególności na początku leczenia lub w trakcie
zmian dawkowania. Niektórzy pacjenci, na przykład ci z zachowaniami lub myślami samobójczymi w
wywiadzie, młodzi dorośli, lub pacjenci, u których przed rozpoczęciem leczenia występowały znacznie
nasilone myśli samobójcze, mogą być w grupie zwiększonego ryzyka wystąpienia myśli samobójczych lub
prób samobójczych i powinni podczas leczenia pozostawać pod ścisłą kontrolą.
U pacjentów, u których wystąpią objawy klinicznego nasilenia choroby (w tym nowe objawy) i (lub)
pojawią się myśli lub zachowania samobójcze, zwłaszcza jeśli objawy te będą znacznie nasilone, pojawią się
nagle, lub nie będą częścią dotychczas zgłaszanych przez pacjenta objawów, należy rozważyć zmianę
postępowania terapeutycznego, w tym możliwość przerwania leczenia.
Wpływ produktów zawierających estrogeny, w tym hormonalnych środków antykoncepcyjnych, na
skuteczność lamotryginy
Zastosowanie połączenia etynyloestradiolu/lewonorgestrelu (30 µg/150 µg) powodowało około dwukrotne
zwiększenie klirensu lamotryginy i przez to zmniejszenie stężenia lamotryginy (patrz punkt 4.5).
Zmniejszenie stężenia lamotryginy powodowało utratę kontroli nad napadami padaczkowymi. W większości
przypadków po etapie stopniowego zwiększania dawki do uzyskania maksymalnej reakcji na leczenie będą
konieczne większe (nawet dwukrotnie) dawki podtrzymujące lamotryginy. W przypadku kobiet
zaprzestających stosowania hormonalnych środków antykoncepcyjnych, klirens lamotryginy może być
zmniejszony o połowę. Zwiększone stężenie lamotryginy może być związane z wystąpieniem działań
niepożądanych zależnych od dawki. Dlatego pacjentki należy poddać obserwacji.
U kobiet, które nie otrzymują obecnie induktorów glukuronidacji lamotryginy, a stosują hormonalne środki
antykoncepcyjne w schemacie dawkowania z jednym tygodniem bez substancji czynnej (na przykład
„tydzień bez tabletek antykoncepcyjnych”), w tygodniu leczenia bez substancji czynnej występuje
stopniowe, przemijające zwiększenie stężenia lamotryginy (patrz punkt 4.2). Tego rodzaju zmiany stężeń
lamotryginy mogą być związane z wystąpieniem działań niepożądanych. Z uwagi na to, należy rozważyć
stosowanie antykoncepcji niewymagającej tygodniowej przerwy w stosowaniu (na przykład hormonalne
środki antykoncepcyjne podawane w sposób ciągły lub zastosowanie innych niż hormonalne metod
antykoncepcji).
Nie badano interakcji między innymi doustnymi produktami antykoncepcyjnymi lub innymi terapiami
zawierającymi estrogeny (takimi jak hormonalna terapia zastępcza) a lamotryginą, jednak mogą one mieć
podobny wpływ na parametry farmakokinetyczne lamotryginy.
Wpływ lamotryginy na skuteczność hormonalnych produktów antykoncepcyjnych
Badania interakcji z udziałem 16 zdrowych ochotniczek wykazały, że w przypadku jednoczesnego
podawania lamotryginy i hormonalnego produktu antykoncepcyjnego (połączenie
etynyloestradiolu/lewonorgestrelu) następuje nieznaczne zwiększenie klirensu lewonorgestrelu oraz zmiany
stężenia FSH oraz LH w surowicy (patrz punkt 4.5). Nie jest znany wpływ tych zmian na aktywność
owulacyjną jajników. Nie można jednak wykluczyć możliwości zmniejszenia skuteczności antykoncepcyjnej
u niektórych pacjentek przyjmujących produkty hormonalne jednocześnie z lamotryginą. Z tego względu
pacjentki należy poinformować o konieczności niezwłocznego powiadamiania lekarza w przypadku
wystąpienia zmian w cyklu miesiączkowym, takich jak krwawienie międzymiesiączkowe.
Reduktaza dihydrofolianowa
Lamotrygina wykazuje słabe działanie hamujące na reduktazę kwasu dihydrofoliowego, więc podczas
długotrwałego leczenia istnieje możliwość zaburzeń metabolizmu folianów (patrz punkt 4.6). Jednak w
przypadku długotrwałego stosowania u ludzi (przez okres do 1 roku) lamotrygina nie powodowała
znaczących zmian stężenia hemoglobiny, średniej objętości krwinek ani stężeń folianów w surowicy albo
erytrocytach, a podczas stosowania leku przez okres do 5 lat nie obserwowano zmian stężeń folianów w
krwinkach czerwonych.
Niewydolność nerek
W badaniach, w których pojedynczą dawkę podawano pacjentom ze schyłkową niewydolnością nerek,
stężenia lamotryginy w osoczu nie ulegały istotnej zmianie. U pacjentów z niewydolnością nerek może
dochodzić do kumulacji metabolitu glukuronidowego; dlatego należy zachować ostrożność podczas leczenia
pacjentów z niewydolnością nerek.
Pacjenci stosujący inne produkty zawierające lamotryginę
Pacjentom stosującym obecnie inne produkty zawierające lamotryginę nie należy podawać produktu
Lamitrin bez konsultacji z lekarzem.
EKG o typie zespołu Brugadów oraz inne zaburzenia rytmu serca i przewodzenia
U pacjentów leczonych lamotryginą odnotowywano zaburzenia rytmu z nieprawidłowym zapisem ST-T
i EKG z typowymi zmianami dla zespołu Brugadów. Badania in vitro wykazały możliwość spowalniania
przez lamotryginę przewodzenia komorowego (poszerzenie zespołu QRS) i wywołania proarytmii w
stężeniach istotnych terapeutycznie u pacjentów z chorobą serca. Lamotrygina posiada słabe właściwości
przeciwarytmiczne leków klasy IB i związane z tym ryzyko ciężkich lub śmiertelnych zdarzeń sercowych.
Równoczesne przyjmowanie innych blokerów kanałów sodowych może zwiększyć to ryzyko (patrz punkt
5.3). W dawkach terapeutycznych do 400 mg na dobę lamotrygina nie spowalniała przewodzenia
komorowego (poszerzenie zespołu QRS) lub nie powodowała wydłużenia odstępu QT u zdrowych
ochotników w szczegółowym badaniu odstępu QT. Należy starannie rozważyć stosowanie lamotryginy u
pacjentów z klinicznie istotną strukturalną lub funkcjonalną chorobą serca, taką jak zespół Brugadów lub
innymi kanałopatiami sercowymi, niewydolnością serca, chorobą niedokrwienną serca, blokiem serca lub
arytmią komorową. Jeśli stosowanie lamotryginy jest klinicznie uzasadnione u tych pacjentów, przed
rozpoczęciem leczenia lamotryginą należy najpierw rozważyć konsultację z kardiologiem.
Substancje pomocnicze
Produkt Lamitrin tabletki zawiera laktozę jednowodną. Produkt nie powinien być stosowany u pacjentów z
rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, brakiem laktazy lub zespołem złego wchłaniania
glukozy-galaktozy.
Produkt Lamitrin tabletki zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na jedną tabletkę, to znaczy lek uznaje się
za „wolny od sodu”.
Rozwój dziecka
Brak danych dotyczących wpływu lamotryginy na wzrost, dojrzewanie płciowe, rozwój poznawczy,
emocjonalny i behawioralny u dzieci.
Środki ostrożności dotyczące leczenia padaczki
Tak jak w przypadku innych leków przeciwpadaczkowych, nagłe odstawienie produktu Lamitrin może
spowodować nawrót napadów padaczkowych. Jeżeli produkt Lamitrin nie musi być nagle odstawiony ze
względów bezpieczeństwa (np. wysypka), jego dawkę należy stopniowo zmniejszać przez okres dwóch
tygodni.
W literaturze istnieją doniesienia, że ciężkie napady padaczkowe ze stanem padaczkowym, mogą prowadzić
do rozpadu mięśni poprzecznie prążkowanych, niewydolności wielonarządowej oraz rozsianego krzepnięcia
śródnaczyniowego, które czasami prowadzą do zgonu. Podobne przypadki obserwowano w związku ze
stosowaniem lamotryginy.
Może wystąpić znaczące klinicznie zwiększenie częstości napadów padaczkowych zamiast jego
zmniejszenia. U pacjentów z więcej niż jednym typem napadów, należy przeanalizować korzyści dotyczące
kontroli jednego typu napadów w stosunku do jakiegokolwiek pogorszenia objawów innego typu napadów.
Objawy napadów mioklonicznych mogą ulec pogorszeniu po zastosowaniu lamotryginy.
Dane sugerują, że odpowiedź na leczenie w połączeniu z induktorami enzymów jest mniejsza niż w
przypadku połączenia z lekami przeciwpadaczkowymi nieindukującymi enzymów. Przyczyny nie są jasne.
U dzieci stosujących lamotryginę w leczeniu typowych napadów nieświadomości, skuteczność może nie być
podtrzymywana u wszystkich pacjentów.
Środki ostrożności dotyczące leczenia zaburzeń afektywnych dwubiegunowych
Dzieci i młodzież w wieku poniżej 18 lat
Stosowanie leków przeciwdepresyjnych jest związane ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia myśli i
zachowań samobójczych u dzieci i młodzieży z zaburzeniami depresyjnymi i innymi zaburzeniami
psychicznymi.
ChPL, pkt 4.5: Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji
Badania dotyczące interakcji przeprowadzono wyłącznie u dorosłych.
Stwierdzono, że enzymami odpowiedzialnymi za metabolizm lamotryginy są urydyno-5’-difosforo (UDP)-
glukuronylotransferazy (UGT). Produkty lecznicze, które indukują lub hamują glukuronidację, mogą więc
wpływać na klirens lamotryginy. Silne lub umiarkowane induktory cytochromu P450 3A4 (CYP3A4), o
których wiadomo, że indukują też UGT, mogą również nasilać metabolizm lamotryginy. Brak dowodów na
to, że lamotrygina powoduje istotną klinicznie indukcję lub hamowanie aktywności enzymów cytochromu
P450. Lamotrygina może indukować własny metabolizm, ale jest to działanie znikome i jest mało
prawdopodobne, aby miało istotne konsekwencje kliniczne.
Produkty lecznicze, dla których wykazano klinicznie istotny wpływ na stężenie lamotryginy, zostały
przedstawione w Tabeli 6. Dokładne wskazówki odnośnie dawkowania tych produktów leczniczych
przedstawiono w punkcie 4.2. Dodatkowo, w tabeli przedstawiono produkty lecznicze o niewielkim wpływie
lub niewpływające na stężenie lamotryginy. Nie oczekuje się, aby jednoczesne podawanie tych leków miało
znaczenie kliniczne. Mimo to należy zachować ostrożność u pacjentów z padaczką szczególnie wrażliwych
na zmiany stężenia lamotryginy.
Tabela 6: Wpływ produktów leczniczych na stężenie lamotryginy
Produkty lecznicze, które
zwiększają stężenie lamotryginy
Produkty lecznicze, które
zmniejszają stężenie
lamotryginy
Produkty lecznicze, które mają
niewielki wpływ lub nie
wpływają na stężenie
lamotryginy
Walproinian Atazanawir/rytonawir Aripiprazol
Karbamazepina Bupropion
Połączenie etynyloestradiolu i
lewonorgestrelu*
Felbamat
Lopinawir/rytonawir Gabapentyna
Fenobarbital Lakozamid
Fenytoina Lewetiracetam
Prymidon Lit
Ryfampicyna Olanzapina
Okskarbazepina
Paracetamol
Perampanel
Pregabalina
Topiramat
Zonisamid
*W celu uzyskania informacji dotyczących schematu dawkowania patrz punkt 4.2, a w przypadku kobiet
przyjmujących hormonalne produkty antykoncepcyjne patrz w punkcie 4.4.
Interakcje z innymi lekami przeciwpadaczkowymi
Walproinian, który hamuje glukuronidację lamotryginy, zmniejsza metabolizm lamotryginy i prawie
dwukrotnie wydłuża średni okres półtrwania lamotryginy. U pacjentów przyjmujących jednocześnie
walproinian należy stosować odpowiedni schemat leczenia (patrz punkt 4.2).
Niektóre leki przeciwpadaczkowe (takie jak fenytoina, karbamazepina, fenobarbital i prymidon), które
uaktywniają enzymy cytochromu P450, powodują również indukcję UGT i dlatego przyspieszają
metabolizm lamotryginy. U pacjentów przyjmujących jednocześnie fenytoinę, karbamazepinę, fenobarbital
lub prymidon należy stosować odpowiedni schemat leczenia (patrz punkt 4.2).
Opisywano objawy ze strony ośrodkowego układu nerwowego, tj. zawroty głowy, ataksję, podwójne
widzenie, zaburzenia ostrości wzroku i nudności, występujące u pacjentów przyjmujących karbamazepinę po
wprowadzeniu do leczenia lamotryginy. Objawy te zwykle ustępowały po zmniejszeniu dawki
karbamazepiny. Podobne działanie zaobserwowano podczas badania, w którym dorosłym zdrowym
ochotnikom podawano lamotryginę i okskarbazepinę, nie badano jednak wpływu zmniejszenia dawki.
Istnieją doniesienia w literaturze o zmniejszeniu stężenia lamotryginy podczas podawania jej w połączeniu z
okskarbazepiną. Jednak w badaniu prospektywnym, w którym zdrowym dorosłym ochotnikom podawano
200 mg lamotryginy i 1200 mg okskarbazepiny, okskarbazepina nie zmieniała metabolizmu lamotryginy, a
lamotrygina nie zmieniała metabolizmu okskarbazepiny. Z tego względu, u pacjentów otrzymujących
skojarzone leczenie z okskarbazepiną, należy zastosować schemat dawkowania dla leczenia skojarzonego
bez walproinianu i bez induktorów glukuronidacji lamotryginy (patrz punkt 4.2).
W badaniu z udziałem zdrowych ochotników jednoczesne stosowanie felbamatu (1200 mg dwa razy na
dobę) i lamotryginy (100 mg dwa razy na dobę, przez 10 dni) nie wykazano istotnego klinicznie wpływu na
farmakokinetykę lamotryginy.
Jak wynika z analizy retrospektywnej stężeń w osoczu u pacjentów otrzymujących lamotryginę zarówno z
gabapentyną, jak i bez gabapentyny, gabapentyna nie zmienia klirensu lamotryginy.
Potencjalne interakcje między lewetiracetamem i lamotryginą oceniano na podstawie analiz stężeń obydwu
substancji w surowicy podczas badań klinicznych kontrolowanych placebo. Dane te wskazują, że
lamotrygina nie wpływa na farmakokinetykę lewetiracetamu i lewetiracetam nie wpływa na farmakokinetykę
lamotryginy.
Na stężenia stacjonarne lamotryginy w osoczu nie wpływało równoczesne podawanie pregabaliny (200 mg,
3 razy dziennie). Nie zachodzą interakcje farmakokinetyczne między lamotryginą i pregabaliną.
Topiramat nie powodował zmiany stężeń lamotryginy w osoczu. Podawanie lamotryginy powodowało
zwiększenie stężeń topiramatu o 15%.
W badaniu z udziałem pacjentów chorych na padaczkę jednoczesne podawanie zonisamidu (200 do 400
mg/dobę) i lamotryginy (150 do 500 mg/dobę) przez 35 dni nie wywierało znaczącego wpływu na
farmakokinetykę lamotryginy.
W kontrolowanych placebo badaniach klinicznych z udziałem pacjentów z napadami częściowymi nie
stwierdzono wpływu jednoczesnego podawania lakozamidu (w dawkach 200, 400 lub 600 mg/dobę) na
stężenia lamotryginy w osoczu.
W zbiorczej analizie danych z trzech kontrolowanych placebo badań klinicznych dotyczących terapii
skojarzonej z perampanelem u pacjentów, u których występują napady częściowe i pierwotnie uogólnione
napady toniczno-kloniczne, największa oceniana dawka perampanelu (12 mg/dobę) zwiększała klirens
lamotryginy o mniej niż 10%.
Mimo, że informowano o zmianach stężeń innych leków przeciwpadaczkowych w osoczu, w
kontrolowanych badaniach nie udowodniono oddziaływania lamotryginy na stężenia w osoczu jednocześnie
podawanych leków przeciwpadaczkowych. Badania in vitro dowodzą, że lamotrygina nie wypiera innych
leków przeciwpadaczkowych z miejsc wiązania z białkami.
Interakcje z innymi lekami psychotropowymi
Farmakokinetyka litu po podaniu 2 g bezwodnego glukonianu litu dwa razy na dobę przez sześć dni 20
zdrowym osobom nie zmieniła się podczas jednoczesnego przyjmowania lamotryginy w dawce 100
mg/dobę.
Wielokrotne podanie doustnych dawek bupropionu nie miało statystycznie istotnego wpływu na
farmakokinetykę pojedynczej dawki lamotryginy u 12 pacjentów i powodowało jedynie nieznaczne
zwiększenie wartości AUC dla glukuronidu lamotryginy.
W badaniu z udziałem zdrowych dorosłych ochotników olanzapina w dawce 15 mg spowodowała
zmniejszenie wartości AUC i Cmax lamotryginy, średnio odpowiednio o 24% i 20%. Lamotrygina w dawce
200 mg nie wpływała na farmakokinetykę olanzapiny.
Wielokrotne podanie doustnych dawek lamotryginy wynoszących 400 mg na dobę nie miało klinicznie
znaczącego wpływu na farmakokinetykę pojedynczej dawki rysperydonu wynoszącej 2 mg u 14 zdrowych
dorosłych ochotników. Po jednoczesnym podaniu 2 mg rysperydonu łącznie z lamotryginą, 12 na 14
ochotników zgłaszało senność, podczas gdy po przyjęciu samego rysperydonu ten stosunek wynosił 1 na 20,
natomiast po podawaniu samej lamotryginy nie było takich zgłoszeń.
W badaniu z udziałem 18 dorosłych pacjentów z zaburzeniami afektywnymi dwubiegunowymi typu I,
przyjmujących ustaloną dawkę lamotryginy (100-400 mg na dobę), dawki aripiprazolu zwiększono w ciągu
7 dni z 10 mg na dobę do docelowych 30 mg na dobę i kontynuowano podawanie raz na dobę przez
kolejnych 7 dni. Zaobserwowano zmniejszenie Cmax i AUC lamotryginy przeciętnie o około 10%.
Badania in vitro wykazały, że tworzenie głównego metabolitu lamotryginy, 2-N-glukuronidu, było w
minimalnym stopniu hamowane przez amitryptylinę, bupropion, klonazepam, haloperydol lub lorazepam.
Badania te wskazują również, że mało prawdopodobne jest hamowanie metabolizmu lamotryginy przez
klozapinę, fluoksetynę, fenelzynę, rysperydon, sertralinę i trazodon. Oprócz tego badanie metabolizmu
bufuralolu w mikrosomach ludzkiej wątroby sugeruje, że lamotrygina nie zmniejsza klirensu leków
metabolizowanych głównie przez CYP2D6.
Interakcje z hormonalnymi produktami antykoncepcyjnymi
Wpływ hormonalnych produktów antykoncepcyjnych na farmakokinetykę lamotryginy
W badaniu z udziałem 16 ochotniczek podawanie doustnych tabletek antykoncepcyjnych zawierających
połączenie 30 µg etynyloestradiolu i 150 µg lewonorgestrelu wywoływało około dwukrotne zwiększenie
klirensu lamotryginy po podaniu doustnym, co powodowało zmniejszenie wartości AUC i Cmax lamotryginy
średnio odpowiednio o 52% i 39%. Stężenie lamotryginy w surowicy wzrastało w ciągu tygodnia, w którym
nie stosowano substancji czynnej (tydzień „bez tabletki antykoncepcyjnej”). Stężenie lamotryginy przed
podaniem kolejnej dawki, pod koniec tygodnia, w którym nie stosowano substancji czynnej, było średnio
około dwukrotnie większe niż podczas stosowania produktu zawierającego substancję czynną (patrz punkt
4.4). Nie jest konieczne dostosowywanie zalecanego schematu zwiększania dawki dla lamotryginy
wyłącznie ze względu na stosowanie hormonalnych środków antykoncepcyjnych, ale w większości
przypadków rozpoczęcia lub zakończenia stosowania hormonalnych środków antykoncepcyjnych konieczne
będzie zwiększenie lub zmniejszenie podtrzymującej dawki lamotryginy (patrz punkt 4.2).
Wpływ lamotryginy na farmakokinetykę hormonalnych produktów antykoncepcyjnych
W badaniu z udziałem 16 ochotniczek stosowanie lamotryginy w dawce 300 mg po osiągnięciu stanu
stacjonarnego nie wpływało na farmakokinetykę etynyloestradiolu zawartego w złożonej doustnej tabletce
antykoncepcyjnej. Obserwowano niewielki wzrost klirensu lewonorgestrelu po podaniu doustnym, co
powodowało zmniejszenie wartości AUC i Cmax dla lewonorgestrelu przeciętnie o odpowiednio 19% i 12%.
Przeprowadzony podczas badania pomiar stężenia FSH, LH i estradiolu w surowicy wskazywał na pewne
osłabienie hamowania czynności hormonalnej jajników u niektórych kobiet, chociaż pomiary stężenia
progesteronu w surowicy nie wykazywały hormonalnych dowodów wystąpienia owulacji u żadnej z 16
pacjentek. Nie jest znany wpływ niewielkiego zwiększenia klirensu lewonorgestrelu oraz zmian stężenia
FSH i LH w surowicy na aktywność owulacyjną jajników (patrz punkt 4.4). Nie badano wpływu dawki
lamotryginy innej niż 300 mg/dobę i nie prowadzono badań z innymi produktami zawierającymi żeńskie
hormony płciowe.
Interakcje z innymi produktami leczniczymi
W badaniu z udziałem 10 ochotników płci męskiej, ryfampicyna powodowała zwiększenie klirensu
lamotryginy i skracała okres półtrwania lamotryginy ze względu na indukcję enzymów wątrobowych
odpowiedzialnych za glukuronidację. U pacjentów przyjmujących równocześnie ryfampicynę należy
stosować odpowiedni schemat leczenia (patrz punkt 4.2).
W badaniu z udziałem zdrowych ochotników połączenie lopinawiru/rytonawiru powodowało zmniejszenie
stężenia lamotryginy w osoczu mniej więcej o połowę, prawdopodobnie w wyniku indukcji glukuronidacji.
U pacjentów przyjmujących równocześnie lopinawir/rytonawir należy stosować odpowiedni schemat
leczenia (patrz punkt 4.2).
W badaniu z udziałem zdrowych ochotników połączenie atazanawiru/rytonawiru (300 mg/100 mg)
podawane przez 9 dni powodowało zmniejszenie osoczowych AUC i Cmax lamotryginy (pojedyncza dawka
100 mg) odpowiednio o około 32% i 6%.
U pacjentów przyjmujących równocześnie atazanawir/lopinawir należy stosować odpowiedni schemat
leczenia (patrz punkt 4.2).
W badaniu z udziałem zdrowych, dorosłych ochotników, podawanie 1 g paracetamolu (4 razy na dobę)
zmniejszało osoczowe AUC i Cmax lamotryginy średnio o odpowiednio 20% i 25%.
Dane z badań in vitro wskazują, że lamotrygina, lecz nie jej N(2)-glukuronidowy metabolit, jest inhibitorem
transportera kationów organicznych 2 (ang. Organic Cation Transporter 2, OCT 2) w stężeniach
potencjalnie znamiennych klinicznie. Dane te wskazują, że lamotrygina jest inhibitorem OCT 2 z wartością
IC50 53.8 μM. Jednoczesne podawanie lamotryginy z produktami leczniczymi wydalanymi przez nerki i
będącymi substratami OCT 2 (np. metformina, gabapentyna, wareniklina), może powodować zwiększenie
stężenia tych produktów w osoczu.
Znamienność kliniczna tego zjawiska nie została jednoznacznie określona, jednakże należy zachować
ostrożność podczas jednoczesnego stosowania tych leków u pacjentów.
ChPL, pkt 4.8: Działania niepożądane
Zamieszczone w poniższej tabeli działania niepożądane obserwowane w leczeniu padaczki i zaburzeń
afektywnych dwubiegunowych ustalono na podstawie dostępnych danych z kontrolowanych badań
klinicznych oraz z innych zastosowań klinicznych. Kategorie częstości ustalono na podstawie danych z
kontrolowanych badań klinicznych [monoterapia w padaczce (oznaczone jako †) i w zaburzeniach
afektywnych dwubiegunowych (oznaczone jako §)]. W sytuacji wystąpienia różnic w kategoriach częstości
między danymi z badań klinicznych w padaczce i w zaburzeniach afektywnych dwubiegunowych, przyjęto
najostrożniejszą częstość występowania. Jeśli jednak dane z kontrolowanych badań klinicznych nie były
dostępne, kategorię częstości przyznano na podstawie doświadczenia z zastosowania klinicznego.
Działania niepożądane pogrupowano według częstości występowania, określonej w następujący sposób:
bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100 do < 1/10); niezbyt często (≥ 1/1 000 do < 1/100); rzadko (≥ 1/10 000
do < 1/1 000), bardzo rzadko (< 1/10 000), nieznana (częstość nie może być określona na podstawie
dostępnych danych).
Klasyfikacja
układowo-
narządowa
Działanie niepożądane Częstość
Zaburzenia krwi i
układu chłonnego
Zmiany hematologiczne1, w tym neutropenia, leukopenia,
niedokrwistość, trombocytopenia, pancytopenia,
niedokrwistość aplastyczna, agranulocytoza.
Limfohistiocytoza hemofagocytarna (HLH) (patrz punkt 4.4)
Limfadenopatia1, chłoniak rzekomy
Bardzo rzadko
Bardzo rzadko
Nieznana
Zaburzenia układu
immunologicznego
Zespół nadwrażliwości2
Hipogammaglobulinemia
Bardzo rzadko
Nieznana
Zaburzenia
psychiczne
Agresja, drażliwość.
Splątanie, omamy, tiki (ruchowe i (lub) głosowe)
Koszmary senne.
Często
Bardzo rzadko
Nieznana
Zaburzenia układu
nerwowego
Ból głowy†§.
Bardzo często
Senność†§, zawroty głowy†§, drżenie†, bezsenność†,
pobudzenie§
Często
Ataksja†.
Niezbyt często
Oczopląs†, jałowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych
(patrz punkt 4.4).
Rzadko
Chwiejny chód, zaburzenia ruchowe, nasilenie objawów
choroby Parkinsona3, objawy pozapiramidowe, choreoatetoza†,
zwiększenie częstości napadów padaczkowych.
Bardzo rzadko
Zaburzenia oka
Podwójne widzenie†, niewyraźne widzenie†.
Zapalenie spojówek.
Niezbyt często
Rzadko
Zaburzenia żołądka i
jelit
Nudności†, wymioty†, biegunka†, suchość w jamie ustnej§.
Często
Zaburzenia wątroby i
dróg żółciowych
Niewydolność wątroby, zaburzenie czynności wątroby4,
zwiększenie wartości wyników badań czynnościowych
wątroby.
Bardzo rzadko
Zaburzenia skóry i
tkanki podskórnej
Wysypka skórna5†§.
Bardzo często
Opis wybranych działań niepożądanych
1 Zaburzenia hematologiczne i limfadenopatia mogą, ale nie muszą, być związane z zespołem
nadwrażliwości polekowej z eozynofilią oraz objawami ogólnoustrojowymi (ang. DRESS)/zespołem
nadwrażliwości (patrz punkt 4.4 i Zaburzenia układu immunologicznego).
2 Istnieją również doniesienia o wysypce stanowiącej jeden z elementów tego zespołu, znanego również jako
zespół nadwrażliwości polekowej z eozynofilią oraz objawami ogólnoustrojowymi (ang. DRESS), który
obejmuje wiele różnorodnych objawów układowych, takich jak: gorączka, uogólnione powiększenie węzłów
chłonnych, obrzęk twarzy i nieprawidłowe wyniki badań krwi i badań czynnościowych wątroby i nerek.
Zespół wykazuje różny stopień nasilenia zmian klinicznych i w rzadkich przypadkach może prowadzić do
rozsianego krzepnięcia śródnaczyniowego oraz niewydolności wielonarządowej. Należy wspomnieć, że
wczesne objawy nadwrażliwości (na przykład gorączka, uogólnione powiększenie węzłów chłonnych) mogą
wystąpić bez wyraźnej wysypki. W razie pojawienia się takich objawów, należy natychmiast ocenić stan
pacjenta i przerwać leczenie produktem Lamitrin, jeżeli nie można ustalić innej etiologii (patrz punkt 4.4.).
3 Działania niepożądane obserwowane podczas innych doświadczeń klinicznych. Istnieją doniesienia, że
lamotrygina może nasilać objawy parkinsonizmu u pacjentów z wcześniej rozpoznaną chorobą Parkinsona, a
w pojedynczych przypadkach może wywoływać objawy pozapiramidowe i choreoatetozę u pacjentów bez
pierwotnego schorzenia.
4 Zaburzenia czynności wątroby są zwykle związane z reakcjami nadwrażliwości, ale zgłaszano także
pojedyncze przypadki bez widocznych oznak nadwrażliwości.
5 W badaniach klinicznych u osób dorosłych wysypka skórna wystąpiła u 8-12% pacjentów przyjmujących
lamotryginę i u 5-6% pacjentów przyjmujących placebo. Wysypka skórna prowadziła do przerwania leczenia
lamotryginą u 2% pacjentów. Wysypka, zwykle grudkowo-plamista, występowała na ogół w ciągu
pierwszych ośmiu tygodni leczenia i ustępowała po odstawieniu produktu Lamitrin (patrz punkt 4.4).
Informowano o przypadkach wysypki o znacznym nasileniu, stanowiącej potencjalne zagrożenie dla życia,
w tym zespołu Stevensa-Johnsona czy toksycznej nekrolizy naskórka (zespół Lyella) czy zespołu
nadwrażliwości polekowej z eozynofilią oraz objawami ogólnoustrojowymi (DRESS). Choć u większości
pacjentów objawy ustępowały po odstawieniu leczenia lamotryginą, u niektórych następowało
nieodwracalne bliznowacenie i, w rzadkich przypadkach, zgon (patrz punkt 4.4).
Łysienie, reakcja fotowrażliwości
Rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona§.
Toksyczna nekroliza naskórka.
Zespół nadwrażliwości polekowej z eozynofilią oraz objawami
ogólnoustrojowymi2.
Niezbyt często
Rzadko
Bardzo rzadko
Bardzo rzadko
Zaburzenia
mięśniowo-
szkieletowe i tkanki
łącznej
Ból stawów§.
Zespół rzekomotoczniowy.
Często
Bardzo rzadko
Zaburzenia nerek i
dróg moczowych
Cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek, cewkowo-
śródmiąższowe zapalenie nerek i zapalenie błony naczyniowej
oka
Nieznana
Zaburzenia ogólne i
stany w miejscu
podania
Zmęczenie†, ból§, ból pleców§.
Często
Ogólne ryzyko wysypki ma ścisły związek z:
- dużymi dawkami początkowymi lamotryginy i zbyt szybkim zwiększaniem dawki, niezgodnym z
zaleceniami (patrz punkt 4.2)
- jednoczesnym podawaniem walproinianu (patrz punkt 4.2).
Informowano o zmniejszonej gęstości mineralnej kości, osteopenii, osteoporozie i złamaniach u pacjentów
leczonych długotrwale lamotryginą. Mechanizm działania lamotryginy na metabolizm kości nie został
poznany.
Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań
niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania
produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie
podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych
Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych
i Produktów Biobójczych Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa, tel.: + 48 22 49 21 301,
faks: + 48 22 49 21 309, strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
Dane rejestrowe
| Substancja | Postać | Numer pozwolenia | Numer w rejestrze | Dokumenty |
|---|---|---|---|---|
| Lamotriginum 25 mg | Tabletki | 03548 | 100036667 | ChPL: 2025-08-28, Ulotka: 2025-08-28 |
| Lamotriginum 50 mg | Tabletki | 03462 | 100232204 | ChPL: 2025-08-28, Ulotka: 2025-08-28 |
| Lamotriginum 100 mg | Tabletki | 03463 | 100036673 | ChPL: 2025-08-28, Ulotka: 2025-01-27 |