Lamilept
Dane pochodzą z oficjalnych ulotek i ChPL. Zostały wyodrębnione automatycznie (częściowo z użyciem AI), więc treści mogą być niepełne, przybliżone lub błędne. Wiążący jest zawsze oryginalny dokument. Brak informacji w serwisie nie oznacza, że jej nie ma. To nie jest porada medyczna, ranking ani polecenie leku: o wyborze i dawkowaniu decyduje lekarz lub farmaceuta. Nie odstawiaj leków na własną rękę. W razie nagłego, ciężkiego objawu dzwoń pod 112.
- Podmiot odpowiedzialny
- Teva Pharmaceuticals Polska Sp. z o.o.
- Substancje czynne
- Lamotriginum: 25 mg, 50 mg, 100 mg
- Stan bazy na dzień
- 2026-10-22
Dostępne moce i opakowania · 3 pozycje
| Nazwa | Postać | Opakowania | Dostępność |
|---|---|---|---|
| Lamilept 25 mg | Tabletki | 30 tabl., 42 tabl. | na receptę (Rx) |
| Lamilept 50 mg | Tabletki | 30 tabl., 42 tabl. | na receptę (Rx) |
| Lamilept 100 mg | Tabletki | 30 tabl., 42 tabl., 56 tabl., 60 tabl., 90 tabl. | na receptę (Rx) |
Zamienniki o tej samej mocy i postaci · 15 leków
Ta sama substancja, moc i postać; kolejność alfabetyczna według nazwy, potem podmiotu, to nie jest ranking. Zamiennik nie oznacza, że lek można zmienić bez konsultacji: decyzję podejmuje lekarz lub farmaceuta.
Lamotriginum 100 mg (tabletki) · 6 leków
Lamotriginum 50 mg (tabletki) · 5 leków
Zamienniki: ta sama substancja, inna moc lub postać · 1 lek
Wspólna lista dla wszystkich mocy na tej stronie (kolejność alfabetyczna według nazwy, to nie jest ranking); produkty o tej samej mocy i grupie postaci są wymienione przy odpowiedniej mocy powyżej.
| Nazwa | Postać | Substancja | Podmiot odpowiedzialny |
|---|---|---|---|
| Lamitrin S | Tabletki do rozgryzania i żucia / do sporządzania zawiesiny | Lamotriginum: 2 mg, 5 mg, 25 mg, 50 mg, 100 mg, 200 mg | GlaxoSmithKline Trading Services Limited |
Wskazania (wg ChPL 4.1)
-
Depresja wskazanie z ChPL
źródło: „Pacjenci w wieku 18 lat i powyżej: zapobieganie epizodom depresji u pacjentów z zaburzeniami afektywnymi dwubiegunowymi typu I, u których występują głównie epizody depresyjne (patrz punkt 5.1).” · ChPL, pkt 4.1 -
Epilepsja wskazanie z ChPL
źródło: „Padaczka” · ChPL, pkt 4.1 -
Napady padaczkowe wskazanie z ChPL
źródło: „Leczenie skojarzone lub w monoterapii napadów częściowych i uogólnionych, w tym napadów toniczno-klonicznych.” · ChPL, pkt 4.1
źródło: „Napady związane z zespołem Lennox-Gastaut.” · ChPL, pkt 4.1
źródło: „Lamilept jest stosowany w leczeniu skojarzonym, jednak może zostać zastosowany jako pierwszy lek przeciwpadaczkowy włączany do leczenia zespołu Lennox-Gastaut.” · ChPL, pkt 4.1
Kiedy nie stosować (wg ChPL 4.3) wyodrębnione automatycznie
- Nadwrażliwość na substancję czynną lub którąkolwiek z substancji pomocniczych wymienionych w punkcie 6.1.
Lamotriginum 25 mg (tabletki)
Dane z dokumentów wyodrębnione automatycznie
- Przechowywanie
- brak specjalnych zaleceń (wg dokumentu)
- Termin ważności
- 3 lata (opakowanie nieotwarte)
- Substancje pomocnicze
- Laktoza jednowodna; Celuloza mikrokrystaliczna; Skrobia żelowana, kukurydziana; Powidon K-30; Krzemionka koloidalna bezwodna; Karboksymetyloskrobia sodowa (typ A); Magnezu stearynian źródło: ChPL, pkt 6.1
- Substancje wymienione w dokumencie (m.in. alergeny, cukry, alkohol, sód)
- laktoza: w składzie
- sód: mniej niż 1 mmol (23 mg) na tabletkę (ChPL pkt 4.4)
Pokazane są tylko substancje wymienione w dokumencie; brak wzmianki nie oznacza, że substancji nie ma w leku.
- Opakowanie i akcesoria
- opakowanie bezpośrednie: blister
- Wygląd
- biały okrągły romb z linią podziału nadruk: 93 nadruk: 9 nadruk: 3 nadruk: 39 nadruk: 50 nadruk: LT nadruk: 463
• Lamilept, 25 mg, tabletki to białe lub prawie białe tabletki, w kształcie rombu, z wytłoczoną liczbą „93” na jednej stronie i linią podziału pomiędzy cyframi „9” i „3”, na drugiej stronie wytłoczona jest liczba „39”. • Lamilept, 50 mg, tabletki to białe lub prawie białe tabletki, okrągłe, z wytłoczoną liczbą „50” na jednej stronie oraz wytłoczonymi literami „LT” na drugiej. • Lamilept, 100 mg, tabletki to tabletki koloru brzoskwiniowego, w kształcie rombu, z wytłoczoną liczbą „93” na jednej stronie i linią podziału pomiędzy cyframi „9” i „3”, na drugiej stronie wytłoczona jest liczba „463”. źródło: Ulotka, pkt 6 - biały romb z linią podziału nadruk: 93 nadruk: 9 nadruk: 3 nadruk: 39
Tabletki Lamilept, 25 mg są białe lub prawie białe, w kształcie rombu, z wytłoczoną liczbą „93” po jednej stronie i linią podziału pomiędzy cyframi „9” i „3”, na drugiej stronie wytłoczona jest liczba „39”. Linia podziału na tabletce ułatwia tylko jej rozkruszenie, w celu łatwiejszego połknięcia, a nie podział na równe dawki. źródło: ChPL, pkt 3
- biały okrągły romb z linią podziału nadruk: 93 nadruk: 9 nadruk: 3 nadruk: 39 nadruk: 50 nadruk: LT nadruk: 463
- Prowadzenie pojazdów i obsługa maszyn
- dokument: możliwy wpływ lub zalecana ostrożność źródło: „Z uwagi na różnice osobnicze w reakcji na leki przeciwpadaczkowe, pacjenci przyjmujący produkt Lamilept w leczeniu padaczki powinni skonsultować się z lekarzem w kwestiach dotyczących specyficznych problemów związanych z prowadzeniem pojazdów mechanicznych i padaczką. Nie prowadzono badań dotyczących wpływu produktu na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania maszyn. W dwóch badaniach z udziałem ochotników udowodniono, że wpływ lamotryginy na precyzyjną koordynację wzrokowo-ruchową, ruchy gałek ocznych, zdolność zachowania równowagi ciała i subiektywne działanie sedatywne, nie różnił się od placebo. W badaniach klinicznych lamotryginy zgłaszano działania niepożądane o charakterze neurologicznym, takie jak zawroty głowy czy podwójne widzenie.” · ChPL, pkt 4.7
- Działania niepożądane
34 pozycji, według częstości
- bardzo często: † Ból głowy § Senność†§; zawroty głowy†§; drżenie†; bezsenność† pobudzenie§ † Ataksja † Oczopląs; jałowe zapalenie opon mózgowordzeniowych (patrz punkt 4.4); 5 Wysypka skórna †§ Łysienie; reakcja fotowrażliwości Rumień wielopostaciowy; zespół Stevensa- Johnsona § Martwica toksyczno-rozpływna naskórka Zespół nadwrażliwości polekowej z eozynofilią oraz objawami ogólnoustrojowymi2
- często: Agresja; drażliwość; Nudności †; wymioty †; biegunka †; suchość § w ustach; § Bóle stawów Zespół rzekomotoczniowy; † § § Zmęczenie; ból; ból pleców
- niezbyt często: Podwójne widzenie†; niewyraźne widzenie† Zapalenie spojówek
- bardzo rzadko: Zmiany hematologiczne1, w tym neutropenia; leukopenia; niedokrwistość; trombocytopenia; pancytopenia; niedokrwistość aplastyczna; agranulocytoza Limfohistiocytoza hemofagocytarna (HLH) Limfadenopatia1; Chłoniak rzekomy; Zespół nadwrażliwości2 Hipogammaglobulinemia; Niewydolność wątroby; zaburzenie czynności wątroby4; zwiększenie wartości wyników badań czynnościowych wątroby. wyników badań czynnościowych wątroby
- częstość nieznana: Cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek; cewkowośródmiąższowe zapalenie nerek i zapalenie błony naczyniowej oka
Lista może być niepełna: wyodrębniono tylko zapisy w układzie „Często: …”. Pełna lista jest w ChPL.
źródło: ChPL, pkt 4.8
Dawkowanie wg dokumentu wyodrębnione automatycznie
- Wiek i masa ciała
-
- nie zaleca się poniżej 2 lat
źródło: „Z tego względu Lamilept nie jest zalecany u dzieci w wieku poniżej 2 lat.” · ChPL, pkt 4.2 - nie zaleca się poniżej 18 lat (dzieci, młodzież)
źródło: „Stosowanie produktu Lamilept nie jest zalecane u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat, ponieważ w randomizowanym badaniu z odstawieniem leku wykazano brak znamiennej skuteczności oraz zgłoszono zwiększoną liczbę zachowań samobójczych (patrz punkt 4.4 i 5.1).” · ChPL, pkt 4.2 - nie stosować poniżej 18 lat
źródło: „Leku Lamilept nie należy stosować w leczeniu zaburzeń afektywnych dwubiegunowych u pacjentów w wieku poniżej 18 lat.” · Ulotka, pkt 2
- nie zaleca się poniżej 2 lat
- Maksymalna dawka wg dokumentu
-
- 200 mg na dobę · dzieci · pod nagłówkiem „Dawki w zakresie 100-”
źródło: „Maksymalna dawka 200 mg/dobę może być stosowana w zależności od odpowiedzi klinicznej.” · ChPL, pkt 4.2
- 200 mg na dobę · dzieci · pod nagłówkiem „Dawki w zakresie 100-”
- Dawkowanie wg grup (cytat)
-
Dzieci w wieku poniżej 2 lat
„Dzieci w wieku poniżej 2 lat Dane dotyczące skuteczności i bezpieczeństwa stosowania lamotryginy w terapii skojarzonej napadów częściowych u dzieci w wieku od 1 miesiąca do 2 lat są ograniczone (patrz punkt 4.4). Brak danych dotyczących dzieci w wieku poniżej 1 miesiąca. Z tego względu Lamilept nie jest zalecany u dzieci w wieku poniżej 2 lat. Jeżeli, opierając się na potrzebie klinicznej, decyzja o leczeniu zostanie jednak podjęta, patrz punkty 4.4, 5.1 i 5.2.”Dzieci i młodzież w wieku poniżej 18 lat
„Dzieci i młodzież w wieku poniżej 18 lat Stosowanie produktu Lamilept nie jest zalecane u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat, ponieważ w randomizowanym badaniu z odstawieniem leku wykazano brak znamiennej skuteczności oraz zgłoszono zwiększoną liczbę zachowań samobójczych (patrz punkt 4.4 i 5.1). Ogólne zalecenia dotyczące dawkowania produktu Lamilept w szczególnych grupach pacjentów”- dawkowanie: „0,3 mg/kg/dobę (raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych)”
- dawkowanie: „0,6 mg/kg/dobę (raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych)”
- dawkowanie: „1 do 15 mg/kg/dobę (raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych)”
- dawkowanie: „1 do 5 mg/kg/dobę (raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych) zachowany w leczeniu skojarzonym z walproinianem bez względu na inne stosowane jednocześnie leki.”
- dawkowanie: „0,6 mg/kg/dobę (w dwóch dawkach podzielonych)”
- dawkowanie: „1,2 mg/kg/dobę (w dwóch dawkach podzielonych)”
- dawkowanie: „5 do 15 mg/kg/dobę (raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych)”
- dawkowanie: „1 do 10 mg/kg/dobę (raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych)”
- Grupy szczególne (cytat)
-
- Osoby w podeszłym wieku (powyżej 65 lat): „Osoby w podeszłym wieku (powyżej 65 lat) Nie ma potrzeby dostosowywania zalecanego schematu dawkowania. Farmakokinetyka lamotryginy u pacjentów w podeszłym wieku nie różni się znacząco od farmakokinetyki lamotryginy u pacjentów młodszych (patrz punkt 5.2).” źródło: ChPL, pkt 4.2
- źródło: ChPL, pkt 4.2
Zaburzenia czynności nerek
„Zaburzenia czynności nerek Należy zachować ostrożność podczas stosowania produktu Lamilept u pacjentów z niewydolnością nerek. U pacjentów ze schyłkową niewydolnością nerek początkowe dawki lamotryginy powinny być uzależnione od rodzaju stosowanych jednocześnie produktów leczniczych; zredukowana dawka podtrzymująca może być skuteczna u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (patrz punkty 4.4 i 5.2).” - źródło: ChPL, pkt 4.2
Zaburzenia czynności wątroby
„Zaburzenia czynności wątroby Dawka początkowa, dawka w okresie zwiększania i dawka podtrzymująca u pacjentów z umiarkowaną niewydolnością wątroby (stopień B według klasyfikacji Child-Pugh) powinna być zmniejszona o około 50%, natomiast u osób z ciężką niewydolnością (stopień C według klasyfikacji Child-Pugh) o około 75%. Dawki w okresie zwiększania i dawki podtrzymujące należy dostosować do reakcji klinicznej (patrz punkt 5.2).” - (początek fragmentu; dalszy ciąg w dokumencie) źródło: ChPL, pkt 4.6
Ciąża
„Ciąża Duża liczba danych dotyczących kobiet stosujących lamotryginę w monoterapii w pierwszym trymestrze ciąży (ponad 8700) nie wskazuje na znaczące zwiększenie ryzyka poważnych wad rozwojowych, w tym rozszczepu warg lub podniebienia. Badania na zwierzętach wykazały toksyczny wpływ na rozwój (patrz punkt 5.3). Zaleca się stosowanie najmniejszej możliwej dawki terapeutycznej, jeżeli konieczne jest leczenie produktem Lamilept podczas ciąży. Lamotrygina jest słabym inhibitorem reduktazy kwasu dihydrofoliowego i teoretycznie może powodować zwiększenie ryzyka uszkodzenia zarodka lub płodu poprzez zmniejszenie stężenia kwasu foliowego.” - (początek fragmentu; dalszy ciąg w dokumencie) źródło: ChPL, pkt 4.6
Karmienie piersią
„Karmienie piersią Dane wskazują, że lamotrygina przenika do mleka kobiecego w wysoce zróżnicowanych stężeniach. Całkowite stężenie lamotryginy u niemowląt może osiągnąć około 50% wartości stężenia obserwowanego u matki. W związku z tym, u niektórych niemowląt karmionych piersią, stężenia lamotryginy w surowicy mogą osiągać poziomy, przy których występują działania farmakologiczne. Należy ocenić, czy potencjalne korzyści z karmienia piersią przewyższają potencjalne ryzyko działań niepożądanych u niemowlęcia.” - Płodność: „Płodność Badania na zwierzętach nie wykazały upośledzenia płodności przez lamotryginę (patrz punkt 5.3).” źródło: ChPL, pkt 4.6
- Jedzenie, napoje i alkohol (cytat)
-
- jedzenie i napoje: „Lek Lamilept można przyjmować z jedzeniem lub bez jedzenia.” źródło: Ulotka, pkt 3
Tabele z dokumentów wyodrębnione automatycznie
| Schemat dawkowania | Tygodnie 1+2 | Tygodnie 3+4 | Zwykle stosowana dawka podtrzymująca |
|---|---|---|---|
| Monoterapia: | 25 mg/dobę (raz na dobę) | 50 mg/dobę (raz na dobę) | 1 00 do 200 mg/dobę (raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych) Aby osiągnąć dawkę podtrzymującą można zwiększać dawkę o maksymalnie 50 do 100 mg co jeden do dwóch tygodni, aż do uzyskania optymalnej odpowiedzi na leczenie. U niektórych pacjentów konieczne było zastosowanie dawki 500 mg/dobę w celu uzyskania żądanej odpowiedzi na leczenie. |
| Leczenie skojarzone Z walproinianem (inhibitor glukuronidacji lamotryginy – patrz punkt 4.5): | |||
| Ten schemat dawkowania powinien | 12,5 mg/dobę (podawane | 25 mg/dobę (raz na dobę) | 100 do 200 mg/dobę |
źródło: ChPL, pkt 4.2, s. 2
| być zachowany w leczeniu skojarzonym z walproinianem bez względu na inne stosowane jednocześnie leki. | jako 25 mg co drugi dzień) | (raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych) Aby osiągnąć dawkę podtrzymującą można zwiększać dawkę o maksymalnie 25 do 50 mg co jeden do dwóch tygodni, aż do uzyskania optymalnej odpowiedzi na leczenie. | |
|---|---|---|---|
| Leczenie skojarzone BEZ walproinianu i Z induktorami glukuronidacji lamotryginy (patrz punkt 4.5): | |||
| Ten schemat dawkowania należy stosować w leczeniu skojarzonym bez walproinianu, ale z: fenytoiną karbamazepiną fenobarbitalem prymidonem ryfampicyną lopinawirem/ rytonawirem | 50 mg/dobę (raz na dobę) | 100 mg/dobę (w dwóch dawkach podzielonych) | 200 do 400 mg/dobę (w dwóch dawkach podzielonych) Aby osiągnąć dawkę podtrzymującą można zwiększać dawkę o maksymalnie 100 mg co jeden do dwóch tygodni, aż do uzyskania optymalnej odpowiedzi na leczenie. U niektórych pacjentów konieczne było zastosowanie dawki 700 mg/dobę w celu uzyskania żądanej odpowiedzi na leczenie. |
| Leczenie skojarzone BEZ walproinianu i BEZ induktorów glukuronidacji lamotryginy (patrz punkt 4.5): | |||
| Ten schemat dawkowania należy zastosować w leczeniu skojarzonym z innymi lekami, które w znaczącym stopniu nie hamują lub indukują glukuronidacji lamotryginy. | 25 mg/dobę (raz na dobę) | 50 mg/dobę (raz na dobę) | 100 do 200 mg/dobę (raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych) Aby osiągnąć dawkę podtrzymującą można zwiększać dawkę o maksymalnie 50 do 100 mg co jeden do dwóch tygodni, aż do uzyskania optymalnej odpowiedzi na leczenie. |
| U pacjentów przyjmujących produkty lecznicze o obecnie nieznanych interakcjach farmakokinetycznych z lamotryginą (patrz punkt 4.5), należy zastosować schemat leczenia taki jak dla lamotryginy w leczeniu skojarzonym z walproinianem. | |||
źródło: ChPL, pkt 4.2, s. 3
| Schemat dawkowania | Tygodnie 1+2 | Tygodnie 3+4 | Zwykle stosowana dawka podtrzymująca |
|---|---|---|---|
| Monoterapia w leczeniu typowych napadów nieświadomości: | 0,3 mg/kg/dobę (raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych) | 0,6 mg/kg/dobę (raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych) | 1 do 15 mg/kg/dobę (raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych) Aby osiągnąć dawkę podtrzymującą można zwiększać dawkę o maksymalnie 0,6 mg/kg/dobę co jeden do dwóch tygodni, aż do uzyskania optymalnej odpowiedzi na leczenie, z maksymalną dawką podtrzymującą 200 mg/dobę. |
| Leczenie skojarzone Z walproinianem (inhibitor glukuronidacji lamotryginy – patrz punkt 4.5): | |||
| Ten schemat dawkowania powinien być | 0,15 mg/kg/dobę* (raz na dobę) | 0,3 mg/kg/dobę (raz na dobę) | 1 do 5 mg/kg/dobę (raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych) |
źródło: ChPL, pkt 4.2, s. 3
| zachowany w leczeniu skojarzonym z walproinianem bez względu na inne stosowane jednocześnie leki. | Aby osiągnąć dawkę podtrzymującą można zwiększać dawkę o maksymalnie 0,3 mg/kg/dobę co jeden do dwóch tygodni, aż do uzyskania optymalnej odpowiedzi na leczenie, z maksymalną dawką podtrzymującą 200 mg/dobę. | ||
|---|---|---|---|
| Leczenie skojarzone BEZ walproinianu i Z induktorami glukuronidacji lamotryginy (patrz punkt 4.5): | |||
| Ten schemat dawkowania należy stosować w leczeniu skojarzonym bez walproinianu, ale z: fenytoiną karbamazepiną fenobarbitalem prymidonem ryfampicyną lopinawirem/ rytonawirem | 0,6 mg/kg/dobę (w dwóch dawkach podzielonych) | 1,2 mg/kg/dobę (w dwóch dawkach podzielonych) | 5 do 15 mg/kg/dobę (raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych) Aby osiągnąć dawkę podtrzymującą można zwiększać dawkę o maksymalnie 1,2 mg/kg/dobę co jeden do dwóch tygodni, aż do uzyskania optymalnej odpowiedzi na leczenie, z maksymalną dawką podtrzymującą 400 mg/dobę. |
| Leczenie skojarzone BEZ walproinianu i BEZ induktorów glukuronidacji lamotryginy (patrz punkt 4.5): | |||
| Ten schemat dawkowania należy zastosować w leczeniu skojarzonym z innymi lekami, które w znaczącym stopniu nie hamują lub indukują glukuronidacji lamotryginy. | 0,3 mg/kg/dobę (raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych) | 0,6 mg/kg/dobę (raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych) | 1 do 10 mg/kg/dobę (raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych) Aby osiągnąć dawkę podtrzymującą można zwiększać dawkę o maksymalnie 0,6 mg/kg/dobę co jeden do dwóch tygodni, aż do uzyskania optymalnej odpowiedzi na leczenie, z maksymalną dawką podtrzymującą 200 mg/dobę. |
| U pacjentów przyjmujących produkty lecznicze o obecnie nieznanych interakcjach farmakokinetycznych z lamotryginą (patrz punkt 4.5), należy zastosować schemat leczenia taki jak dla lamotryginy w leczeniu skojarzonym z walproinianem. | |||
| Jeśli wyliczona dawka dobowa u dzieci jest mniejsza niż 25 mg, należy zastosować produkt o innej mocy. *Jeśli wyliczona dawka dobowa jest mniejsza niż 1 mg, nie należy podawać lamotryginy. | |||
źródło: ChPL, pkt 4.2, s. 4
| Schemat dawkowania | Tygodnie 1 + 2 | Tygodnie 3 + 4 | Tydzień 5 | Docelowa dawka stabilizująca ( Tydzień 6)* |
|---|---|---|---|---|
| Lamotrygina w monoterapii LUB w leczeniu skojarzonym BEZ walproinianu i BEZ induktorów glukuronidacji lamotryginy (patrz punkt 4.5): | ||||
| Ten schemat dawkowania należy zastosować z innymi produktami leczniczymi, które nie wykazują istotnego wpływu na hamowanie lub indukcję glukuronidacji lamotryginy | 25 mg/dobę (raz na dobę) | 50 mg/dobę (raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych) | 100 mg/dobę (raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych) | 200 mg/dobę – zwykle stosowana dawka dla uzyskania optymalnej odpowiedzi (raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych). Dawki w zakresie 100- 400 mg/dobę stosowano w badaniach klinicznych. |
| Terapia skojarzona Z walproinianem (inhibitor glukuronidacji lamotryginy – patrz punkt 4.5): | ||||
| Ten schemat dawkowania należy zastosować z walproinianem bez względu na jednoczesne podawanie innych produktów leczniczych | 12,5 mg/dobę (podawane jako 25 mg co drugi dzień) | 25 mg/dobę (raz na dobę) | 50 mg/dobę (raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych) | 100 mg/dobę – zwykle stosowana dawka dla uzyskania optymalnej odpowiedzi (raz na dobę lub w dwóch |
| dawkach podzielonych). Maksymalna dawka 200 mg/dobę może być stosowana w zależności od odpowiedzi klinicznej. | ||||
| Terapia skojarzona BEZ walproinianu i Z induktorami glukuronidacji lamotryginy (patrz punkt 4.5): | ||||
| Ten schemat dawkowania należy zastosować bez walproinianu ale z: fenytoiną karbamazepiną fenobarbitalem prymidonem ryfampicyną lopinawirem/rytonawirem | 50 mg/dobę (raz na dobę) | 100 mg/dobę (w dwóch dawkach podzielonych) | 200 mg/dobę (w dwóch dawkach podzielonych) | 300 mg/dobę w 6 tygodniu leczenia, jeśli konieczne dawka może być zwiększona do dawki docelowej 400 mg na dobę w 7 tygodniu leczenia w celu uzyskania optymalnej odpowiedzi (w dwóch dawkach podzielonych). |
| U pacjentów przyjmujących produkty lecznicze, których interakcje farmakokinetyczne z lamotryginą są obecnie nieznane (patrz punkt 4.5), należy zastosować schemat dawkowania tak jak zalecany w przypadku leczenia skojarzonego lamotryginą z walproinianem. | ||||
źródło: ChPL, pkt 4.2, s. 5–6
| Schemat leczenia | Obecna dawka podtrzymująca lamotryginy (przed odstawieniem) | Tydzień 1 (początek odstawienia) | Tydzień 2 | Tydzień 3 i następne* |
|---|---|---|---|---|
| Odstawienie walproinianu (inhibitor glukuronizacji lamotryginy – patrz punkt 4.5), w zależności od stosowanej początkowo dawki lamotryginy: | ||||
| W przypadku odstawienia walproinianu, należy podwoić dawkę | 100 mg na dobę | 200 mg na dobę | Należy pozostać przy dawce 200 mg na dobę (w dwóch dawkach podzielonych) | |
| stabilizującą, nie należy przekraczać zwiększenia dawki o więcej niż 100 mg na tydzień. | 200 mg na dobę | 300 mg na dobę | 400 mg na dobę | Należy pozostać przy dawce 400 mg na dobę |
| Odstawienie induktorów glukuronidacji lamotryginy (patrz punkt 4.5), w zależności od stosowanej pierwotnie dawki lamotryginy: | ||||
| Ten schemat dawkowania należy zastosować w przypadku odstawienia: fenytoiny karbamazepiny fenobarbitalu prymidony ryfampicyny lopinawiru/rytonawiru | 400 mg na dobę | 400 mg na dobę | 300 mg na dobę | 200 mg na dobę |
| 300 mg na dobę | 300 mg na dobę | 225 mg na dobę | 150 mg na dobę | |
| 200 mg na dobę | 200 mg na dobę | 150 mg na dobę | 100 mg na dobę | |
| Odstawienie produktów leczniczych, które NIE wykazują istotnego wpływu na hamowanie lub indukcję glukuronidacji lamotryginy (patrz punkt 4.5): | ||||
| Ten schemat dawkowania należy zastosować kiedy odstawiane są inne produkty lecznicze, które nie wykazują istotnego wpływu na hamowanie lub indukcję glukuronidacji lamotryginy | Należy pozostać przy dawce docelowej uzyskanej przez zwiększenie dawki (200 mg na dobę; w dwóch dawkach podzielonych) (zakres dawek 100-400 mg/dobę) | |||
| U pacjentów przyjmujących produkty lecznicze, których interakcje farmakokinetyczne z lamotryginą są obecnie nieznane (patrz punkt 4.5), zalecany schemat dawkowania w przypadku leczenia lamotryginą polega na utrzymaniu bieżącej dawki i dostosowaniu leczenia lamotryginą do odpowiedzi na leczenie. | ||||
źródło: ChPL, pkt 4.2, s. 6–7
| Schemat leczenia | Obecna dawka podtrzymująca lamotryginy (przed dodaniem) | Tydzień 1 (początek z dodaniem) | Tydzień 2 | Tydzień 3 i następne |
|---|---|---|---|---|
| Dodanie walproinianu (inhibitor glukuronizacji lamotryginy – patrz punkt 4.5), w zależności od stosowanej początkowo dawki lamotryginy: | ||||
| Ten schemat dawkowania należy zastosować w przypadku dodania | 200 mg na dobę | 100 mg na dobę | Należy pozostać przy dawce 100 mg na dobę | |
źródło: ChPL, pkt 4.2, s. 7
| walproinianu, niezależnie od innych jednocześnie stosowanych produktów leczniczych | 300 mg na dobę | 150 mg na dobę | Należy pozostać przy dawce 150 mg na dobę | |
|---|---|---|---|---|
| 400 mg na dobę | 200 mg na dobę | Należy pozostać przy dawce 200 mg na dobę | ||
| Dodanie induktorów glukuronidacji lamotryginy u pacjentów, którzy NIE stosują walproinianu (patrz punkt 4.5), w zależności od stosowanej początkowo dawki lamotryginy: | ||||
| Ten schemat dawkowania należy zastosować w przypadku dodania następujących substancji bez walproinianu: fenytoiny karbamazepiny fenobarbitalu prymidony ryfampicyny lopinawiru/rytonawiru | 200 mg na dobę | 200 mg na dobę | 300 mg na dobę | 400 mg na dobę |
| 150 mg na dobę | 150 mg na dobę | 225 mg na dobę | 300 mg na dobę | |
| 100 mg na dobę | 100 mg na dobę | 150 mg na dobę | 200 mg na dobę | |
| Dodanie produktów leczniczych, które NIE wykazują istotnego wpływu na hamowanie lub indukcję glukuronidacji lamotryginy (patrz punkt 4.5): | ||||
| Ten schemat dawkowania należy zastosować kiedy dodawane są inne produkty lecznicze, które nie wykazują istotnego wpływu na hamowanie lub indukcję glukuronidacji lamotryginy | Należy pozostać przy dawce docelowej uzyskanej przez zwiększenie dawki (200 mg na dobę; dawka w zakresie 100 – 400 mg/dobę). | |||
| U pacjentów przyjmujących produkty lecznicze, których interakcje farmakokinetyczne z lamotryginą są obecnie nieznane (patrz punkt 4.5), należy zastosować schemat dawkowania tak jak zalecany w przypadku leczenia skojarzonego lamotryginą z walproinianem. | ||||
źródło: ChPL, pkt 4.2, s. 8
Z ulotki i ChPL wyodrębnione automatycznie
Ulotka, pkt 2: Informacje ważne przed zastosowaniem leku Lamilept
Kiedy nie stosować leku Lamilept
• Jeśli u pacjenta stwierdzono uczulenie (nadwrażliwość) na lamotryginę lub którykolwiek z
pozostałych składników tego leku (wymienionych w punkcie 6).
Jeśli wystąpi wyżej wymieniony przypadek:
→ Należy poinformować lekarza prowadzącego i nie przyjmować leku Lamilept.
Ostrzeżenia i środki ostrożności
Należy porozmawiać z lekarzem lub farmaceutą przed rozpoczęciem przyjmowania leku
Lamilept:
• jeżeli u pacjenta występuje jakakolwiek choroba nerek
• jeżeli u pacjenta wystąpiła kiedykolwiek wysypka po zastosowaniu lamotryginy lub innych
leków stosowanych w leczeniu zaburzeń afektywnych lub padaczki
• jeżeli u pacjenta po przyjęciu lamotryginy wystąpiła wysypka lub oparzenie słoneczne w
wyniku narażenia na działanie światła słonecznego lub sztucznego (np. w solarium).
Lekarz zweryfikuje leczenie stosowane przez pacjenta i może doradzić unikanie światła
słonecznego lub stosowanie ochrony przed słońcem (np. używanie kremu z filtrem lub
noszenie odzieży ochronnej).
• jeżeli u pacjenta kiedykolwiek wystąpiło zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych po
zastosowaniu lamotryginy (należy przeczytać opis objawów w punkcie 4 niniejszej ulotki:
Rzadkie działania niepożądane)
• jeżeli pacjent przyjmuje lek zawierający lamotryginę
• jeżeli u pacjenta występuje schorzenie zwane zespołem Brugadów lub inne choroby
serca. Zespół Brugadów jest uwarunkowaną genetycznie chorobą serca objawiającą się
zaburzeniami czynności elektrycznej w sercu. Nieprawidłowe zapisy w EKG wiążą się z
arytmią (nieprawidłowym rytmem serca), która może być spowodowana przyjmowaniem
lamotryginy. Jeśli taka sytuacja dotyczy pacjenta, należy skonsultować się z lekarzem.
Jeśli wystąpi którykolwiek z wyżej wymienionych przypadków:
→ Należy poinformować lekarza prowadzącego, który może zalecić zmniejszenie dawki lub
zdecydować, że lek Lamilept nie jest odpowiednim lekiem dla pacjenta.
Ważne informacje dotyczące potencjalnie zagrażających życiu reakcji
U niewielkiej liczby pacjentów przyjmujących lek Lamilept występuje reakcja alergiczna lub
potencjalnie ciężka reakcja skórna, która nieleczona może prowadzić do poważniejszych stanów.
Mogą one obejmować zespół Stevensa -Johnsona (SJS, ang. Stevens–Johnson syndrome), martwicę
toksyczno-rozpływną naskórka (TEN, ang. toxic epidermal necrolysis) oraz zespół nadwrażliwości
polekowej z eozynofilią oraz objawami ogólnoustrojowymi (DRESS, ang. Drug Rash with
Eosinophilia and Systemic Symptoms). Pacjent powinien wiedzieć, na jakie objawy zwracać uwagę w
trakcie stosowania leku Lamilept. To ryzyko może być powiązane z wariantem genu występującym u
osób pochodzenia azjatyckiego (głównie chińskiego Han i tajskiego). Jeśli pacjent jest takiego
pochodzenia i wcześniej stwierdzono u niego występowanie tego genetycznego wariantu (HLA -B*
1502), należy omówić to z lekarzem prowadzącym przed przyjęciem leku Lamilept.
→ Należy przeczytać opis tych objawów w punkcie 4 niniejszej ulotki, w części „Potencjalnie
zagrażające życiu reakcje: należy jak najszybciej skontaktować się z lekarzem”.
Limfohistiocytoza hemofagocytarna (HLH)
U pacjentów przyjmujących lamotryginę notowano przypadki rzadkiej, lecz bardzo ciężkiej reakcji ze
strony układu immunologicznego.
→ Jeśli podczas przyjmowania lamotryginy u pacjenta wystąpią następujące objawy: gorączka,
wysypka, objawy neurologiczne (np. drżenia lub dreszcze, stan splątania, zaburzenia czynności
mózgu), należy natychmiast skontaktować się z lekarzem lub farmaceutą.
Myśli o samouszkodzeniu lub samobójstwie
Leki przeciwpadaczkowe stosowane są w leczeniu kilku schorzeń, w tym padaczki i zaburzeń
afektywnych dwubiegunowych. U pacjentów z zaburzeniami afektywnymi dwubiegunowymi mogą
niekiedy wystąpić myśli o samouszkodzeniu lub popełnieniu samobójstwa. Jeżeli u pacjenta występują
zaburzenia afektywne dwubiegunowe, takie myśli mogą pojawiać się częściej:
• podczas rozpoczynania leczenia po raz pierwszy
• jeżeli pacjent miał już wcześniej myśli o samouszkodzeniu lub samobójstwie
• jeżeli pacjent jest w wieku poniżej 25 lat
Jeżeli u pacjenta występują niepokojące myśli lub doznania, lub jeśli podczas stosowania leku
Lamilept u pacjenta nastąpi pogorszenie samopoczucia lub wystąpią nowe objawy:
→ Należy jak najszybciej skontaktować się z lekarzem lub udać do najbliższego szpitala w
celu uzyskania pomocy.
Pomocne może okazać się poinformowanie krewnego, opiekuna lub przyjaciela o tym, że u
pacjenta może wystąpić depresja lub znaczące zmiany nastroju i poproszenie ich o przeczytanie
tej ulotki. Pacjent może poprosić ich o poinformowanie go, gdy zauważą, że wystąpiła u niego
depresja lub niepokojące zmiany w zachowaniu.
Niewielka liczba osób stosujących leki przeciwpadaczkowe, takie jak Lamilept myślała o tym, aby się
skrzywdzić lub zabić. Jeśli kiedykolwiek u pacjenta pojawią się takie myśli, należy natychmiast
skontaktować się z lekarzem.
Stosowanie leku Lamilept w leczeniu padaczki
Napady w niektórych rodzajach padaczki mogą niekiedy ulec nasileniu lub występować częściej
podczas stosowania leku Lamilept. U niektórych pacjentów mogą wystąpić ciężkie napady, które
mogą stanowić poważne zagrożenie dla zdrowia pacjenta. Jeżeli podczas leczenia lekiem Lamilept
napady występują częściej lub jeśli wystąpi ciężki napad:
→ Należy jak najszybciej udać się do lekarza.
Dzieci i młodzież
Leku Lamilept nie należy stosować w leczeniu zaburzeń afektywnych dwubiegunowych u
pacjentów w wieku poniżej 18 lat. Leki stosowane w leczeniu depresji i innych zaburzeń
psychicznych zwiększają ryzyko wystąpienia myśli lub zachowań samobójczych u dzieci i młodzieży
w wieku poniżej 18 lat.
Lamilept a inne leki
Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych przez
pacjenta obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować – włączając
leki ziołowe lub inne leki wydawane bez recepty.
Lekarz prowadzący musi wiedzieć, że pacjent przyjmuje inne leki stosowane w leczeniu padaczki lub
zaburzeń psychicznych. Pozwoli to na ustalenie odpowiedniej dawki leku Lamilept. Do tych leków
należą:
• oksykarbazepina, felbamat, gabapentyna, lewetyracetam, pregabalina, topiramat,
zonisamid, stosowane w leczeniu padaczki
• lit, olanzapina lub aripiprazol stosowane w leczeniu zaburzeń psychicznych
• bupropion, stosowany w leczeniu zaburzeń psychicznych lub w leczeniu uzależnienia od
nikotyny
• paracetamol, stosowany w leczeniu bólu i gorączki
→ Należy poinformować lekarza prowadzącego, jeżeli pacjent przyjmuje którykolwiek z tych
leków.
Niektóre leki wchodzą w interakcję z lekiem Lamilept lub zwiększają ryzyko wystąpienia działań
niepożądanych. Do tych leków należą:
• walproinian, stosowany w leczeniu padaczki i zaburzeń psychicznych
• karbamazepina, stosowana w leczeniu padaczki i zaburzeń psychicznych
• fenytoina, prymidon lub fenobarbital, stosowane w leczeniu padaczki
• rysperydon, stosowany w leczeniu zaburzeń psychicznych
• ryfampicyna, która jest antybiotykiem
• leki stosowane w leczeniu zakażenia ludzkim wirusem niedoboru odporności (HIV)
(połączenie lopinawiru z rytonawirem lub atazanawiru z rytonawirem)
• produkty zawierające estrogeny, w tym hormonalne środki antykoncepcyjne, takie jak
pigułka antykoncepcyjna (patrz poniżej) oraz hormonalna terapia zastępcza (HTZ)
→ Należy poinformować lekarza prowadzącego, jeżeli pacjent przyjmuje którykolwiek z tych
leków lub jeśli rozpoczyna lub zaprzestaje przyjmowania któregokolwiek z tych leków.
Hormonalne środki antykoncepcyjne (takie jak pigułka antykoncepcyjna) mogą mieć wpływ na
działanie leku Lamilept
Lekarz prowadzący może zalecić stosowanie określonego rodzaju hormonalnego środka
antykoncepcyjnego lub też innej metody antykoncepcji, takiej jak prezerwatywa, kapturek
dopochwowy lub wkładka domaciczna. Jeżeli pacjentka stosuje hormonalne środki antykoncepcyjne,
takie jak „pigułka antykoncepcyjna”, lekarz prowadzący może zalecić wykonanie badań w celu
sprawdzenia stężenia leku Lamilept we krwi. Jeżeli pacjentka stosuje hormonalne środki
antykoncepcyjne lub planuje rozpoczęcie stosowania:
→ Należy porozmawiać z lekarzem prowadzącym o odpowiedniej metodzie antykoncepcji.
Lek Lamilept również może wpływać na działanie hormonalnych środków antykoncepcyjnych,
chociaż jest mało prawdopodobne, by zmniejszał ich skuteczność. Jeżeli pacjentka stosuje hormonalne
środki antykoncepcyjne i zauważy jakiekolwiek zmiany w cyklu miesiączkowym, takie jak
krwawienie lub plamienie międzymiesiączkowe:
→ Należy poinformować lekarza prowadzącego. Takie objawy mogą świadczyć o wpływie leku
Lamilept na działanie środka antykoncepcyjnego.
Hormonalna terapia zastępcza (HTZ) może mieć wpływ na działanie leku Lamilept
Jeżeli pacjentka stosuje hormonalną terapię zastępczą (HTZ) zawierającą estrogeny, to lekarz
prowadzący może zalecić wykonanie badań w celu sprawdzenia stężenia lamotryginy we krwi.
Ciąża i karmienie piersią
→ Jeżeli pacjentka jest w ciąży, przypuszcza, że może być w ciąży lub gdy planuje mieć
dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku.
• Nie należy przerywać leczenia bez uprzedniej konsultacji z lekarzem prowadzącym. Jest
to szczególnie ważne, jeśli pacjent ma padaczkę.
• Ciąża może zmieniać skuteczność leku Lamilept, dlatego też może zaistnieć potrzeba
wykonania badań krwi oraz dostosowania dawki leku Lamilept.
• Może nastąpić niewielki wzrost ryzyka wystąpienia wad wrodzonych, w tym rozszczepu warg i
podniebienia, jeśli lek Lamilept jest przyjmowany w trakcie pierwszych trzech miesięcy ciąży.
• Jeżeli pacjentka planuje zajście w ciążę lub jest w ciąży, lekarz prowadzący może zalecić
dodatkowo przyjmowanie kwasu foliowego.
→ Jeśli pacjentka karmi piersią lub planuje karmić piersią, powinna poradzić się lekarza lub
farmaceuty przed zastosowaniem tego leku. Substancja czynna leku Lamilept przenika do
mleka matki i może mieć wpływ na dziecko. Lekarz prowadzący porozmawia o ryzyku i
korzyściach karmienia piersią w trakcie stosowania leku Lamilept i jeżeli pacjentka zdecyduje
się na karmienie piersią, będzie co jakiś czas badał dziecko, czy nie występuje u niego
nadmierna senność, wysypka lub ma za mały przyrost masy ciała. Jeśli zauważy się
którykolwiek z tych objawów u dziecka, należy poinformować o tym lekarza.
Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
Lek Lamilept może powodować zawroty głowy i podwójne widzenie.
→ Nie należy prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn, chyba że pacjent jest pewny, że te
objawy u niego nie występują.
Jeśli pacjent ma padaczkę, powinien porozmawiać z lekarzem prowadzącym o prowadzeniu
pojazdów i obsłudze maszyn.
Lamilept zawiera laktozę.
Jeżeli stwierdzono wcześniej u pacjenta nietolerancję niektórych cukrów, pacjent powinien
skontaktować się z lekarzem przed przyjęciem leku.
Lamilept zawiera sód.
Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletkę, to znaczy lek uznaje się za „wolny od
sodu”.
Lamilept, 100 mg, tabletki zawiera żółcień pomarańczową FCF (E 110).
Lek może powodować reakcje alergiczne.
Ulotka, pkt 4: Możliwe działania niepożądane
Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.
Potencjalnie zagrażające życiu reakcje: należy natychmiast skontaktować się z lekarzem
U niewielkiej liczby pacjentów przyjmujących lek Lamilept występuje reakcja alergiczna lub
potencjalnie zagrażająca życiu reakcja skórna, która może ulec nasileniu, jeżeli pozostanie nieleczona.
Takie objawy mogą wystąpić częściej w ciągu pierwszych paru miesięcy stosowania leku Lamilept,
zwłaszcza gdy u pacjenta zastosowano zbyt dużą dawkę początkową lub gdy zbyt szybko ją
zwiększano, lub gdy Lamilept jest przyjmowany w skojarzeniu z innym lekiem zwanym
walproinianem. Niektóre z tych objawów częściej występują u dzieci, więc rodzice powinni zwracać
na nie szczególną uwagę.
Do objawów tych reakcji należą:
• wysypka skórna lub zaczerwienienie skóry, które mogą się nasilać, aż do ciężkich lub,
czasami, zagrażających życiu reakcji skórnych, w tym wysypki ze zmianami obrączkowatymi
o wyglądzie tarczy strzelniczej (rumień wielopostaciowy), rozległej wysypki z pęcherzami i
złuszczaniem naskórka, występującą szczególnie w okolicach ust, nosa, oczu i narządów
płciowych (zespół Stevensa-Johnsona), rozległe złuszczanie naskórka (obejmujące ponad 30%
powierzchni ciała – martwica toksyczno-rozpływna naskórka) lub rozległą wysypkę, której
towarzyszą zmiany dotyczące wątroby, krwi oraz innych narządów (zespół nadwrażliwości
polekowej z eozynofilią oraz objawami ogólnoustrojowymi, DRESS)
• owrzodzenia jamy ustnej, gardła, nosa lub narządów płciowych
• ból w jamie ustnej lub zaczerwienione lub opuchnięte oczy (zapalenie spojówek)
• wysoka temperatura ciała (gorączka), objawy przypominające grypę lub senność
• obrzęk twarzy lub powiększenie węzłów chłonnych w obrębie szyi, pod pachami i w
pachwinach
• niespodziewanie występujące krwawienie lub sinienie lub niebieskie zabarwienie palców
• ból gardła, lub częściej niż zwykle występujące infekcje (takie jak przeziębienia)
• zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych widoczne w badaniach krwi
• zwiększenie liczby pewnego typu białych krwinek (eozynofilia)
• powiększone węzły chłonne
• objawy narządowe, w tym dotyczące wątroby i nerek.
W wielu przypadkach objawy te świadczą o mniej ciężkich działaniach niepożądanych. Należy
jednak pamiętać, że są one potencjalnie zagrażające życiu i w przypadku ich nieleczenia mogą
prowadzić do poważnych problemów, takich jak niewydolność narządowa.
Dlatego też w przypadku zauważenia któregokolwiek z nich:
→ Należy natychmiast skontaktować się z lekarzem. Lekarz prowadzący może zdecydować o
konieczności wykonania badań czynności wątroby, nerek lub krwi i może zalecić odstawienie
leku Lamilept. W przypadku, gdy u pacjenta wystąpił zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczno-
rozpływna nekroliza naskórka lekarz poinformuje o tym, że pacjentowi nie wolno już nigdy
stosować lamotryginy.
Limfohistiocytoza hemofagocytarna (HLH) (patrz punkt 2. Informacje ważne przed zastosowaniem
leku Lamilept)
Bardzo częste działania niepożądane
Mogą wystąpić u więcej niż 1 na 10 pacjentów:
• ból głowy
• wysypka skórna.
Częste działania niepożądane
Mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 10 pacjentów:
• agresja lub drażliwość
• uczucie senności
• zawroty głowy
• drżenie
• trudności z zasypianiem (bezsenność)
• uczucie pobudzenia
• biegunka
• suchość w jamie ustnej
• nudności lub wymioty
• uczucie zmęczenia
• ból pleców, stawów lub ból w jakimkolwiek innym miejscu.
Niezbyt częste działania niepożądane
Mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 100 pacjentów:
• niezborność ruchów i brak koordynacji (ataksja)
• podwójne lub niewyraźne widzenie
• nietypowa utrata lub przerzedzenie włosów (łysienie)
• wysypka skórna lub oparzenie słoneczne po narażeniu na działanie światła słonecznego lub
sztucznego (fotowrażliwość).
Rzadkie działania niepożądane
Mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 1000 pacjentów:
• reakcja skórna, która powoduje występowanie czerwonych punktów i plam na skórze, które
mogą wyglądać jak tarcza lub „bycze oko” z ciemnym, czerwonym środkiem otoczonym
przez jaśniejsze, czerwone pierścienie (rumień wielopostaciowy)
• zagrażająca życiu reakcja skórna (zespół Stevensa-Johnsona): (patrz także informacja na
początku punktu 4)
• grupa objawów obejmujących jednocześnie: gorączkę, nudności, wymioty, ból głowy,
sztywność karku i skrajną nadwrażliwość na silne światło. Może to być spowodowane stanem
zapalnym błon otaczających mózg i rdzeń kręgowy (zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych).
Objawy te zazwyczaj ustępują po zaprzestaniu leczenia, jednak jeśli nie ustępują lub nasilają
się, należy skontaktować się z lekarzem
• szybkie, mimowolne ruchy gałek ocznych (oczopląs)
• swędzenie oczu z towarzyszącą wydzieliną (zapalenie spojówek).
Bardzo rzadkie działania niepożądane
Mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 10 000 pacjentów:
• zagrażająca życiu reakcja skórna (martwica toksyczno-rozpływna naskórka): (patrz także
informacja na początku punktu 4)
• zespół nadwrażliwości polekowej z eozynofilią oraz objawami ogólnoustrojowymi (DRESS):
(patrz także informacja na początku punktu 4)
• wysoka temperatura ciała (gorączka): (patrz także informacja na początku punktu 4)
• obrzęk twarzy, powiększenie węzłów chłonnych w obrębie szyi, pod pachami i w pachwinach
(uogólnione powiększenie węzłów chłonnych): (patrz także informacja na początku punktu 4)
• zmiany czynnościowe wątroby, które wykazano w badaniach krwi lub niewydolność wątroby:
(patrz także informacja na początku punktu 4)
• poważne zaburzenie krzepnięcia krwi, które może spowodować nieoczekiwane krwawienie
lub sinienie (rozsiane krzepnięcie śródnaczyniowe): (patrz także informacja na początku
punktu 4)
• limfohistiocytoza hemofagocytarna (HLH) (patrz punkt 2. Informacje ważne przed
zastosowaniem leku Lamilept)
• zmiany w wynikach badań krwi – włączając zmniejszenie liczby krwinek czerwonych
(anemia), zmniejszenie liczby krwinek białych (leukopenia, neutropenia, agranulocytoza),
zmniejszenie liczby płytek krwi (trombocytopenia), zmniejszenie liczby wszystkich krwinek
(pancytopenia) oraz zaburzenie szpiku kostnego zwane niedokrwistością aplastyczną
• omamy („widzenie” lub „słyszenie” rzeczy, które nie są rzeczywiste)
• dezorientacja
• uczucie chwiejności i braku stabilności w trakcie poruszania się
• mimowolne powtarzające się ruchy ciała i (lub) dźwięki lub słowa (tiki), mimowolne skurcze
mięśni dotyczące oczu, głowy, tułowia (choreoatetoza) lub inne nietypowe ruchy ciała takie
jak szarpnięcia, drżenia lub sztywność
• zwiększenie częstości napadów padaczkowych u pacjentów z wcześniej rozpoznaną padaczką
• nasilenie objawów choroby u pacjentów z rozpoznaną chorobą Parkinsona
• reakcja tocznio-podobna (objawy mogą obejmować: ból pleców lub stawów, któremu może
czasem towarzyszyć gorączka i/lub ogólnie zły stan zdrowia)
Inne działania niepożądane
U niewielkiej liczby osób pojawiły się inne działania niepożądane, jednak dokładna częstość ich
występowania jest nieznana:
• Istnieją doniesienia dotyczące chorób kości w tym osteopenii i osteoporozy (ścieńczenie
warstwy korowej kości) i złamań. Jeśli pacjent jest długotrwale leczony lekami
przeciwpadaczkowymi, chorował kiedyś na osteoporozę lub przyjmuje steroidy, powinien to
omówić z lekarzem lub farmaceutą
• Zapalenie nerek (cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek), lub jednoczesne zapalenie nerek
i oka (cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek i zapalenie błony naczyniowej oka)
• Koszmary senne
• Osłabiona odporność spowodowana mniejszym stężeniem we krwi przeciwciał, nazywanych
immunoglobulinami, które pomagają chronić organizm przed zakażeniami
• Czerwone guzki lub plamy na skórze (chłoniak rzekomy).
Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione
w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie.
Działania niepożądane można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania
Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,
Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, Al. Jerozolimskie 181 C, 02-222 Warszawa
Tel.: + 48 22 49 21 301
Faks: + 48 22 49 21 309
Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat
bezpieczeństwa stosowania leku.
ChPL, pkt 4.3: Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na substancję czynną lub którąkolwiek z substancji pomocniczych wymienionych w
punkcie 6.1.
ChPL, pkt 4.4: Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania
Wysypka skórna
Informowano o niepożądanych reakcjach skórnych, które występowały zwykle w ciągu pierwszych
ośmiu tygodni po rozpoczęciu leczenia lamotryginą. Większość przypadków wysypki ma łagodne
nasilenie i ustępuje samoistnie, jednak informowano także o ciężkich przypadkach wysypki,
wymagających hospitalizacji i przerwania stosowania lamotryginy.
Obejmowały one także potencjalnie zagrażające życiu reakcje, takie jak zespół Stevensa-Johnsona
(SJS, ang. Stevens–Johnson syndrome), martwica toksyczno-rozpływna naskórka (TEN, ang. toxic
epidermal necrolysis) oraz zespół nadwrażliwości polekowej z eozynofilią oraz objawami
ogólnoustrojowymi (DRESS, ang. Drug Rash with Eosinophilia and Systemic Symptoms), znany
także jako zespół nadwrażliwości (HSS, ang. hypersensitivity syndrome) (patrz punkt 4.8).
W badaniach klinicznych z udziałem dorosłych pacjentów przyjmujących lamotryginę zgodnie z
obowiązującymi zaleceniami dotyczącymi dawkowania, częstość występowania wysypek skórnych o
znacznym nasileniu wynosiła około 1 na 500 pacjentów z padaczką. W około połowie tych
przypadków stwierdzono zespół Stevensa-Johnsona (1 na 1000). W badaniach klinicznych u
pacjentów z chorobą dwubiegunową, częstość występowania ciężkiej wysypki wynosi około 1 na
1000.
Ryzyko wystąpienia wysypki skórnej o znacznym nasileniu jest większe u dzieci niż u osób dorosłych.
Dostępne dane pochodzące z wielu badań klinicznych wskazują, że u dzieci częstość wysypek
wymagających hospitalizacji wynosiła od 1 na 300 do 1 na 100.
U dzieci początkowe objawy wysypki mogą być mylone z infekcją. Lekarze powinni brać pod uwagę
możliwość wystąpienia reakcji na leczenie lamotryginą u dzieci, u których podczas pierwszych ośmiu
tygodni terapii wystąpiła wysypka i gorączka.
Oprócz tego, ogólne ryzyko wysypki wydaje się wyraźnie związane z:
- dużymi dawkami początkowymi lamotryginy i niezgodnym z zaleceniami zbyt szybkim
zwiększaniem dawki (patrz punkt 4.2)
- jednoczesnym stosowaniem walproinianu (patrz punkt 4.2).
Należy również zachować ostrożność podczas leczenia pacjentów z alergią lub wysypką
spowodowaną stosowaniem innych leków przeciwpadaczkowych w wywiadzie, ponieważ u tych
pacjentów częstość występowania nieciężkiej wysypki po leczeniu lamotryginą była około trzy razy
większa niż u pacjentów bez tych schorzeń w wywiadzie.
Wykazano, że występowanie allelu HLA-B*1502 u osób pochodzenia azjatyckiego (głównie
chińskiego Han i tajskiego) jest powiązane z ryzykiem rozwoju zespołu Stevensa-Johnsona (SJS, ang.
Stevens-Johnson syndrome) lub toksycznego martwiczego oddzielania się naskórka (TEN, ang. toxic
epidermal necrolysis) podczas terapii lamotryginą. Jeśli u pacjenta stwierdza się występowanie allelu
HLA-B*1502, należy szczególnie dokładnie rozważyć zastosowanie lamotryginy.
Należy natychmiast ocenić stan wszystkich pacjentów (dorosłych i dzieci), u których wystąpi wysypka
i odstawić leczenie produktem Lamilept, chyba że wystąpienie wysypki jest wyraźnie nie związane ze
stosowaniem lamotryginy. Zaleca się, aby nie rozpoczynać ponownie leczenia produktem Lamilept u
pacjentów, którzy przerwali leczenie z powodu wysypki spowodowanej wcześniejszym leczeniem
lamotryginą, chyba że potencjalne korzyści przeważają nad ryzykiem. Jeśli po zastosowaniu
lamotryginy u pacjenta wystąpił zespół Stevensa-Johnsona, martwica toksyczno-rozpływna naskórka
lub DRESS, nie wolno ponownie rozpoczynać leczenia lamotryginą u tego pacjenta kiedykolwiek w
przyszłości.
Opisywano również wysypkę stanowiącą element zespołu DRESS (ang. Drug Reaction with
Eosinophilia and Systemic Symptoms), również znanego jako zespół nadwrażliwości. Ten stan jest
związany z różnym nasileniem objawów ogólnoustrojowych, takich jak gorączka, uogólnione
powiększenie węzłów chłonnych, obrzęk twarzy, nieprawidłowości w wynikach badań morfologii
krwi, badań czynnościowych wątroby, nerek oraz jałowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych
(patrz punkt 4.8). Zespół ten może mieć różne nasilenie kliniczne, i w rzadkich przypadkach może
prowadzić do wystąpienia rozsianego krzepnięcia śródnaczyniowego oraz niewydolności
wielonarządowej. Należy zaznaczyć, że wczesne objawy nadwrażliwości (na przykład gorączka,
uogólnione powiększenie węzłów chłonnych) mogą wystąpić bez wyraźnej wysypki. W przypadku
pojawienia się takich objawów, należy natychmiast ocenić stan pacjenta i przerwać leczenie
produktem Lamilept, jeżeli nie można ustalić innej etiologii.
W większości przypadków jałowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych było odwracalne po
odstawieniu leku, jednak u wielu pacjentów nawracało po ponownym podaniu lamotryginy. Ponowne
podanie lamotryginy powodowało szybki nawrót objawów, często o większym nasileniu.
Nie należy ponownie rozpoczynać leczenia lamotryginą u pacjentów, którzy przerwali je z powodu
wystąpienia jałowego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych związanego z wcześniejszym
stosowaniem lamotryginy.
W związku ze stosowaniem lamotryginy notowano też reakcje fotowrażliwości (patrz punkt 4.8). W
kilku przypadkach reakcje te występowały po podaniu dużej dawki (400 mg lub większej), podczas
zwiększania dawki albo po szybkim jej zwiększeniu. Jeśli podejrzewa się, że występujące u pacjenta
objawy fotowrażliwości (np. silne oparzenia słoneczne) są związane z przyjmowaniem lamotryginy,
należy rozważyć przerwanie leczenia. Jeśli kontynuowanie leczenia lamotryginą uznane jest za
zasadne ze względów klinicznych, pacjentowi należy doradzić, by unikał narażenia na działanie
światła słonecznego i sztucznego promieniowania ultrafioletowego (UV) oraz stosował środki
ochronne (np. noszenie odzieży ochronnej i stosowanie kremów z filtrem).
Limfohistiocytoza hemofagocytarna (HLH)
Limfohistiocytozę hemofagocytarną notowano u pacjentów przyjmujących lamotryginę (patrz punkt
4.8). Charakterystycznymi objawami przedmiotowymi i podmiotowymi są: gorączka, wysypka,
objawy neurologiczne, hepatosplenomegalia, limfadenopatia, cytopenie, duże stężenie ferrytyny w
osoczu, hipertriglicerydemia oraz zaburzenia czynności wątroby i krzepliwości krwi. Objawy na ogół
występują w ciągu 4 tygodni od rozpoczęcia leczenia. Limfohistiocytoza hemofagocytarna może
stanowić zagrożenie życia.
Pacjenta należy poinformować o objawach związanych z HLH oraz o konieczności natychmiastowego
skontaktowania się z lekarzem, jeśli w trakcie leczenia lamotryginą wystąpią u niego takie objawy.
Jeśli u pacjenta wystąpiły takie objawy przedmiotowe i podmiotowe, należy niezwłocznie go zbadać
oraz wziąć pod uwagę rozpoznanie HLH. Należy natychmiast przerwać stosowanie lamotryginy,
chyba że ustalona zostanie inna przyczyna choroby.
Kliniczne nasilenie choroby i ryzyko samobójstwa
U pacjentów, u których stosowano leki przeciwpadaczkowe w poszczególnych wskazaniach,
odnotowano przypadki myśli i zachowań samobójczych. Meta-analiza randomizowanych,
kontrolowanych placebo badań leków przeciwpadaczkowych również wskazuje na niewielkie
zwiększenie ryzyka myśli i zachowań samobójczych. Nie jest znany mechanizm powstawania tego
ryzyka, a dostępne dane nie wykluczają możliwości, że zwiększone ryzyko występuje także podczas
stosowania lamotryginy.
W związku z tym należy uważnie obserwować, czy u pacjenta nie występują oznaki myśli i zachowań
samobójczych i w razie konieczności rozważyć zastosowanie odpowiedniego leczenia. Pacjentów
(oraz ich opiekunów) należy poinformować, że w razie wystąpienia oznak myśli lub zachowań
samobójczych należy poradzić się lekarza.
U pacjentów z zaburzeniami afektywnymi dwubiegunowymi, nasilenie objawów depresji i (lub)
zdarzeń związanych z samobójstwem może wystąpić niezależnie od tego, czy przyjmują oni leki
stosowane w leczeniu zaburzeń afektywnych dwubiegunowych, w tym produkt Lamilept. Dlatego
pacjenci przyjmujący lek Lamilept w terapii zaburzeń afektywnych dwubiegunowych powinni być
poddani ścisłej obserwacji ze względu na możliwość wystąpienia objawów klinicznego nasilenia
choroby (w tym pojawienia się nowych objawów) oraz zdarzeń związanych z samobójstwem, w
szczególności na początku leczenia lub w trakcie zmian dawkowania. Niektórzy pacjenci, na przykład
ci z zachowaniami lub myślami samobójczymi w wywiadzie, młodzi dorośli, lub ci pacjenci, u
których przed rozpoczęciem leczenia występowały znacznie nasilone myśli samobójcze, mogą być w
grupie zwiększonego ryzyka wystąpienia myśli samobójczych lub prób samobójczych i powinni
podczas leczenia pozostawać pod ścisłą kontrolą.
U pacjentów, u których wystąpią objawy klinicznego nasilenia choroby (w tym wystąpienie nowych
objawów) i (lub) pojawią się myśli lub zachowania samobójcze, zwłaszcza jeśli objawy te będą
znacznie nasilone, pojawią się nagle, lub nie będą częścią dotychczas zgłaszanych przez pacjenta
objawów, należy rozważyć zmianę postępowania terapeutycznego, w tym możliwość przerwania
leczenia.
Wpływ produktów zawierających estrogeny, w tym hormonalnych środków antykoncepcyjnych na
skuteczność lamotryginy
Zastosowanie połączenia etynyloestradiolu/lewonorgestrelu (30 μg/150 μg) powodowało około
dwukrotne zwiększenie klirensu lamotryginy i przez to zmniejszenie stężenia lamotryginy (patrz punkt
4.5). Zmniejszenie stężenia lamotryginy powodowało utratę kontroli nad napadami padaczkowymi. W
większości przypadków po etapie stopniowego zwiększania dawki do uzyskania maksymalnej reakcji
na leczenie będą konieczne większe (nawet dwukrotnie) dawki podtrzymujące lamotryginy. W
przypadku kobiet zaprzestających stosowania hormonalnych środków antykoncepcyjnych, klirens
lamotryginy może być zmniejszony o połowę. Zwiększone stężenie lamotryginy może być związane z
wystąpieniem działań niepożądanych zależnych od dawki. Dlatego pacjentki należy poddać
obserwacji.
U kobiet nie stosujących obecnie induktorów glukuronidacji lamotryginy a stosujących hormonalne
środki antykoncepcyjne, w przypadku których przez jeden tydzień jest stosowany preparat bez
substancji czynnej (na przykład „tydzień bez tabletek antykoncepcyjnych”), w tygodniu leczenia bez
substancji czynnej występuje stopniowe, przemijające zwiększenie stężenia lamotryginy (patrz punkt
4.2). Tego rodzaju zmiany stężeń lamotryginy mogą być związane z wystąpieniem działań
niepożądanych. Z uwagi na to, jako leczenie pierwszego rzutu należy rozważyć stosowanie
antykoncepcji nie wymagającej tygodniowej przerwy w stosowaniu (na przykład hormonalne środki
antykoncepcyjne podawane w sposób ciągły lub zastosowanie innych niż hormonalne metod
antykoncepcji).
Nie badano interakcji między innymi doustnymi środkami antykoncepcyjnymi lub innymi terapiami
zawierającymi estrogeny (takimi jak hormonalna terapia zastępcza) a lamotryginą, jednak mogą one
mieć podobny wpływ na parametry farmakokinetyczne lamotryginy.
Wpływ lamotryginy na skuteczność hormonalnych środków antykoncepcyjnych
Badania interakcji z udziałem 16 zdrowych ochotniczek wykazały, że w przypadku jednoczesnego
podawania lamotryginy i hormonalnego środka antykoncepcyjnego (połączenie
etynyloestradiolu/lewonorgestrelu) następuje nieznaczne zwiększenie klirensu lewonorgestrelu oraz
zmiany stężenia FSH oraz LH w surowicy (patrz punkt 4.5). Nie jest znany wpływ tych zmian na
zmniejszenie skuteczności antykoncepcyjnej u niektórych pacjentek przyjmujących preparaty
hormonalne jednocześnie z lamotryginą. Z tego względu pacjentki należy poinformować o
konieczności niezwłocznego powiadamiania lekarza w przypadku wystąpienia zmian w cyklu
miesiączkowym, takich jak krwawienie międzymiesiączkowe.
Reduktaza dihydrofolianowa
Lamotrygina wykazuje słabe działanie hamujące na reduktazę kwasu dihydrofoliowego, więc podczas
długotrwałego leczenia istnieje możliwość zaburzeń metabolizmu folianów (patrz punkt 4.6). Jednak
w przypadku długotrwałego stosowania u ludzi przez okres do 1 roku lamotrygina nie powodowała
znaczących zmian stężenia hemoglobiny, średniej objętości krwinek ani stężeń folianów w surowicy
albo erytrocytach, a podczas stosowania leku przez okres 5 lat nie obserwowano zmian stężeń
folianów w krwinkach czerwonych.
Niewydolność nerek
W badaniach, w których pojedynczą dawkę podawano pacjentom ze schyłkową niewydolnością nerek,
stężenia lamotryginy w osoczu nie ulegały istotnej zmianie. U pacjentów z niewydolnością nerek
może dochodzić do kumulacji metabolitu glukuronidowego; dlatego należy zachować ostrożność
podczas leczenia pacjentów z niewydolnością nerek.
Pacjenci stosujący inne preparaty zawierające lamotryginę
Pacjentom stosującym obecnie inne preparaty zawierające lamotryginę nie należy podawać produktu
Lamilept bez konsultacji z lekarzem.
EKG o typie zespołu Brugadów oraz inne zaburzenia rytmu serca i przewodzenia
U pacjentów leczonych lamotryginą odnotowywano zaburzenia rytmu z nieprawidłowym zapisem ST-
T i EKG z typowymi zmianami dla zespołu Brugadów. Badania in vitro wykazały możliwość
spowalniania przez lamotryginę przewodzenia komorowego (poszerzenie zespołu QRS) i wywołania
proarytmii w stężeniach istotnych terapeutycznie u pacjentów z chorobą serca. Lamotrygina posiada
słabe właściwości przeciwarytmiczne leków klasy IB i związane z tym ryzyko ciężkich lub
śmiertelnych zdarzeń sercowych. Równoczesne przyjmowanie innych blokerów kanałów sodowych
może zwiększyć to ryzyko (patrz punkt 5.3). W dawkach terapeutycznych do 400 mg na dobę
lamotrygina nie spowalniała przewodzenia komorowego (poszerzenie zespołu QRS) lub nie
powodowała wydłużenia odstępu QT u zdrowych ochotników w szczegółowym badaniu odstępu QT.
Należy starannie rozważyć stosowanie lamotryginy u pacjentów z klinicznie istotną strukturalną lub
funkcjonalną chorobą serca, taką jak: zespół Brugadów lub innymi kanałopatiami sercowymi,
niewydolnością serca, chorobą niedokrwienną serca, blokiem serca lub arytmią komorową. Jeśli
stosowanie lamotryginy jest klinicznie uzasadnione u tych pacjentów, przed rozpoczęciem leczenia
lamotryginą należy najpierw rozważyć konsultację z kardiologiem..
Rozwój dziecka
Brak danych dotyczących wpływu lamotryginy na wzrost, dojrzewanie płciowe, rozwój poznawczy,
emocjonalny i behawioralny u dzieci.
Środki ostrożności dotyczące leczenia padaczki
Tak jak w przypadku innych leków przeciwpadaczkowych, nagłe odstawienie produktu Lamilept
może spowodować nawrót napadów padaczkowych. Jeżeli produkt Lamilept nie musi być nagle
odstawiony ze względów bezpieczeństwa (np. wysypka), jego dawkę należy stopniowo zmniejszać
przez okres dwóch tygodni.
W literaturze istnieją doniesienia, że ciężkie napady padaczkowe ze stanem padaczkowym, mogą
prowadzić do rozpadu mięśni poprzecznie prążkowanych, niewydolności wielonarządowej oraz
rozsianego krzepnięcia śródnaczyniowego, które czasami prowadzą do zgonu. Podobne przypadki
obserwowano w związku ze stosowaniem lamotryginy.
Może być zaobserwowane znaczące klinicznie zwiększenie częstości napadów padaczkowych zamiast
jego zmniejszenia. U pacjentów z więcej niż jednym typem napadów, należy przeanalizować korzyści
dotyczące kontroli jednego typu napadów w stosunku do jakiegokolwiek pogorszenia objawów innego
typu napadów.
Objawy napadów mioklonicznych mogą ulec pogorszeniu po zastosowaniu lamotryginy.
Dane sugerują, że odpowiedź na leczenie w połączeniu z induktorami enzymów jest mniejsza niż w
przypadku połączenia z lekami przeciwpadaczkowymi nie indukującymi enzymów. Przyczyny nie są
jasne.
U dzieci stosujących lamotryginę w leczeniu typowych napadów nieświadomości, skuteczność może
nie być podtrzymywana u wszystkich pacjentów.
Środki ostrożności dotyczące leczenia zaburzeń afektywnych dwubiegunowych:
Dzieci i młodzież w wieku poniżej 18 lat
Stosowanie leków przeciwdepresyjnych jest związane ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia myśli i
zachowań samobójczych u dzieci i młodzieży z zaburzeniami depresyjnymi i innymi zaburzeniami
psychicznymi.
Substancje pomocnicze
Laktoza
Ten produkt leczniczy nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną
nietolerancją galaktozy, brakiem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.
Sód
Ten produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletkę, to znaczy lek uznaje się za
„wolny od sodu”.
ChPL, pkt 4.5: Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji
Badania interakcji prowadzono tylko u osób dorosłych.
Stwierdzono, że enzymami odpowiedzialnymi za metabolizm lamotryginy są urydyno-5’-difosforo
(UDP)-glukuronylotransferazy (UGT). Produkty lecznicze, które indukują lub hamują glukuronidację,
mogą więc wpływać na klirens lamotryginy. Silne lub umiarkowane induktory cytochromu P450 3A4
(CYP3A4), o których wiadomo, że indukują też UGT, mogą również przyspieszać metabolizm
lamotryginy.
Brak dowodów na to, że lamotrygina powoduje istotną klinicznie indukcję lub hamowanie aktywności
enzymów cytochromu P450. Lamotrygina może indukować własny metabolizm, ale jest to działanie
znikome i jest mało prawdopodobne, aby miało istotne konsekwencje kliniczne.
Produkty lecznicze, dla których wykazano klinicznie istotny wpływ na stężenie lamotryginy, zostały
przedstawione w Tabeli 6. Dokładne wskazówki odnośnie dawkowania tych produktów leczniczych
przedstawiono w punkcie 4.2. Dodatkowo, w tabeli przedstawiono produkty lecznicze o niewielkim
wpływie lub niewpływające na stężenie lamotryginy. Nie oczekuje się, aby jednoczesne podawanie
tych leków miało znaczenie kliniczne. Mimo to należy zachować ostrożność u pacjentów z padaczką
szczególnie wrażliwych na zmiany stężenia lamotryginy.
Tabela 6. Wpływ produktów leczniczych na stężenie lamotryginy
Produkty lecznicze, które
zwiększają stężenie
lamotryginy
Produkty lecznicze, które
zmniejszają stężenie
lamotryginy
Produkty lecznicze, które
mają niewielki wpływ lub nie
wpływają na stężenie
lamotryginy
Walproinian Atazanawir/rytonawir*
Karbamazepina
Połączenie etynyloestradiolu/
lewonorgestrelu*
Lopinawir/rytonawir
Fenobarbital
Fenytoina
Prymidon
Ryfampicyna
Aripiprazol
Bupropion
Felbamat
Gabapentyna
Lakozamid
Lewetyracetam
Lit
Olanzapina
Okskarbazepina
Paracetamol
Perampanel
Pregabalina
Topiramat
Zonisamid
*W celu uzyskania informacji dotyczących schematu dawkowania patrz punkt 4.2, a w przypadku
kobiet przyjmujących hormonalne produkty antykoncepcyjne patrz również punkt 4.4.
Interakcje z innymi lekami przeciwpadaczkowymi
Walproinian, który hamuje glukuronidację lamotryginy, zmniejsza metabolizm lamotryginy i prawie
dwukrotnie wydłuża średni okres półtrwania lamotryginy. U pacjentów przyjmujących jednocześnie
walproinian należy stosować odpowiedni schemat leczenia (patrz punkt 4.2).
Niektóre leki przeciwpadaczkowe (takie jak fenytoina, karbamazepina, fenobarbital i prymidon), które
uaktywniają enzymy cytochromu P450, powodują również indukcję UGT i dlatego przyspieszają
metabolizm lamotryginy. U pacjentów przyjmujących jednocześnie fenytoinę, karbamazepinę,
fenobarbital lub prymidon należy stosować odpowiedni schemat leczenia (patrz punkt 4.2).
Opisywano objawy ze strony ośrodkowego układu nerwowego, tj. zawroty głowy, ataksja, podwójne
widzenie, zaburzenia ostrości wzroku i nudności, występujących u pacjentów przyjmujących
karbamazepinę po wprowadzeniu do leczenia lamotryginy. Objawy te zwykle ustępowały po
zmniejszeniu dawki karbamazepiny. Podobne działanie zaobserwowano podczas badania, w którym
dorosłym zdrowym ochotnikom podawano lamotryginę i okskarbazepinę, nie badano jednak wpływu
zmniejszenia dawki.
Istnieją doniesienia w literaturze o zmniejszeniu stężenia lamotryginy podczas podawania lamotryginy
w połączeniu z okskarbazepiną. Jednakże w badaniu prospektywnym, w którym zdrowym dorosłym
ochotnikom podawano 200 mg lamotryginy i 1200 mg okskarbazepiny, okskarbazepina nie zmieniała
metabolizmu lamotryginy, a lamotrygina nie zmieniała metabolizmu okskarbazepiny. Z tego względu
u pacjentów otrzymujących skojarzone leczenie z okskarbazepiną, należy zastosować schemat
dawkowania dla leczenia skojarzonego bez walproinianu i bez induktorów glukuronidacji lamotryginy
(patrz punkt 4.2).
W badaniu z udziałem zdrowych ochotników jednoczesne stosowanie felbamatu (1200 mg dwa razy
na dobę) i lamotryginy (100 mg dwa razy na dobę, przez 10 dni) nie wykazano istotnego klinicznie
wpływu na farmakokinetykę lamotryginy.
Opierając się na analizie retrospektywnej stężeń w osoczu u pacjentów otrzymujących lamotryginę
zarówno z gabapentyną, jak i bez gabapentyny, gabapentyna nie zmieniała klirensu lamotryginy.
Potencjalne interakcje między lewetyracetamem i lamotryginą oceniano na podstawie analiz stężeń
obydwu substancji w surowicy podczas badań klinicznych kontrolowanych placebo. Dane te
wskazują, że lamotrygina nie wpływa na farmakokinetykę lewetyracetamu i że lewetyracetam nie
wpływa na farmakokinetykę lamotryginy.
Na stężenie stacjonarne lamotryginy w osoczu nie wpływało równoczesne podawanie pregabaliny
(200 mg, 3 razy na dobę). Nie zachodzą interakcje farmakokinetyczne między lamotryginą i
pregabaliną.
Topiramat nie powodował zmiany stężeń lamotryginy w osoczu. Podawanie lamotryginy powodowało
zwiększenie stężeń topiramatu o 15%.
W badaniu z udziałem pacjentów chorych na padaczkę jednoczesne podawanie zonisamidu (200 do
400 mg/dobę) i lamotryginy (150 do 500 mg/dobę) przez 35 dni nie wywierało znaczącego wpływu na
farmakokinetykę lamotryginy.
W kontrolowanych placebo badaniach klinicznych z udziałem pacjentów z napadami częściowymi nie
stwierdzono wpływu jednoczesnego podawania lakozamidu (w dawkach 200, 400 lub 600 mg/dobę)
na stężenia lamotryginy w osoczu.
W zbiorczej analizie danych z trzech kontrolowanych placebo badań klinicznych dotyczących terapii
skojarzonej z perampanelem u pacjentów, u których występują napady częściowe i pierwotnie
uogólnione napady toniczno-kloniczne, największa oceniana dawka perampanelu (12 mg/dobę)
zwiększała klirens lamotryginy o mniej niż 10%.
Mimo że informowano o zmianach stężeń innych leków przeciwpadaczkowych w osoczu, w
kontrolowanych badaniach nie udowodniono oddziaływania lamotryginy na stężenia w osoczu
jednocześnie podawanych leków przeciwpadaczkowych. Badania in vitro dowodzą, że lamotrygina
nie wypiera innych leków przeciwpadaczkowych z miejsc wiązania z białkami.
Interakcje z innymi lekami psychotropowymi
Farmakokinetyka litu po podaniu 2 g bezwodnego glukonianu litu dwa razy na dobę przez sześć dni
20 zdrowym osobom nie uległa zmianie podczas jednoczesnego przyjmowania lamotryginy w dawce
100 mg/dobę.
Wielokrotne podanie doustnych dawek bupropionu nie miało statystycznie istotnego wpływu na
farmakokinetykę pojedynczej dawki lamotryginy u 12 pacjentów i powodowało jedynie nieznaczne
zwiększenie wartości AUC dla glukuronidu lamotryginy.
W badaniu z udziałem zdrowych dorosłych ochotników olanzapina w dawce 15 mg spowodowała
zmniejszenie wartości AUC i Cmax lamotryginy, średnio odpowiednio o 24% i 20%. Lamotrygina w
dawce 200 mg nie wpływała na farmakokinetykę olanzapiny.
Wielokrotne podanie doustnych dawek lamotryginy wynoszących 400 mg na dobę nie miało
klinicznie znaczącego wpływu na farmakokinetykę pojedynczej dawki rysperydonu wynoszącej 2 mg
u 14 zdrowych dorosłych ochotników. Po jednoczesnym podaniu 2 mg rysperydonu łącznie z
lamotryginą, 12 na 14 ochotników zgłaszało senność, podczas gdy po przyjęciu samego rysperydonu
ten stosunek wynosił 1 na 20, natomiast przy podawaniu samej lamotryginy nie było zgłoszeń.
W badaniu z udziałem 18 dorosłych pacjentów z zaburzeniami afektywnymi dwubiegunowymi typu I,
przyjmujących ustaloną dawkę lamotryginy (100-400 mg na dobę), dawki aripiprazolu zwiększono w
ciągu 7 dni z 10 mg na dobę do docelowych 30 mg na dobę i kontynuowano podawanie raz na dobę
przez kolejnych 7 dni. Zaobserwowano zmniejszenie Cmax i AUC lamotryginy przeciętnie o około
10%.
Badania in vitro wykazały, że tworzenie głównego metabolitu lamotryginy, 2-N-glukuronidu, było w
minimalnym stopniu hamowane przez amitryptylinę, bupropion, klonazepam, haloperydol lub
lorazepam. Badania te wskazują również, że mało prawdopodobne jest hamowanie metabolizmu
lamotryginy przez klozapinę, fluoksetynę, fenelzynę, rysperydon, sertralinę i trazodon. Oprócz tego
badanie metabolizmu bufuralolu w mikrosomach ludzkiej wątroby sugerują, że lamotrygina nie
zmniejsza klirensu leków metabolizowanych głównie przez CYP2D6.
Interakcje z hormonalnymi środkami antykoncepcyjnymi
Wpływ hormonalnych środków antykoncepcyjnych na farmakokinetykę lamotryginy
W badaniu z udziałem 16 ochotniczek podawanie doustnych tabletek antykoncepcyjnych
zawierających połączenie 30 μg etynyloestradiolu i 150 μg lewonorgestrelu powodowało około
dwukrotne zwiększenie klirensu lamotryginy po podaniu doustnym, co powodowało zmniejszenie
wartości AUC i Cmax lamotryginy średnio odpowiednio o 52% i 39%. Stężenie lamotryginy w
surowicy stopniowo zwiększało się podczas tygodnia, w którym nie stosowano substancji czynnej
(tydzień „bez tabletki antykoncepcyjnej”). Stężenie lamotryginy przed podaniem kolejnej dawki, pod
koniec tygodnia, w którym nie stosowano substancji czynnej, było średnio około dwukrotnie większe
niż podczas stosowania preparatu zawierającego substancję czynną (patrz punkt 4.4). Nie jest
konieczne dostosowywanie zalecanego schematu zwiększania dawki dla lamotryginy wyłącznie ze
względu na stosowanie hormonalnych środków antykoncepcyjnych, ale w większości przypadków
rozpoczęcia lub zakończenia stosowania hormonalnych środków antykoncepcyjnych konieczne będzie
zwiększenie lub zmniejszenie podtrzymującej dawki lamotryginy (patrz punkt 4.2).
Wpływ lamotryginy na farmakokinetykę hormonalnych środków antykoncepcyjnych
W badaniu z udziałem 16 ochotniczek stosowanie lamotryginy w dawce 300 mg po osiągnięciu stanu
stacjonarnego nie wpływało na farmakokinetykę etynyloestradiolu zawartego w złożonej doustnej
tabletce antykoncepcyjnej. Obserwowano niewielki wzrost klirensu lewonorgestrelu po podaniu
doustnym, co powodowało zmniejszenie wartości AUC i Cmax dla lewonorgestrelu przeciętnie o
odpowiednio 19% i 12%. Przeprowadzony podczas badania pomiar stężeń FSH, LH i estradiolu w
surowicy wskazywał na pewne osłabienie hamowania czynności hormonalnej jajników u niektórych
kobiet, chociaż pomiary stężenia progesteronu w surowicy nie wykazywały hormonalnych dowodów
wystąpienia owulacji u żadnej z 16 pacjentek. Nie jest znany wpływ niewielkiego zwiększenia
klirensu lewonorgestrelu oraz zmian stężenia FSH i LH w surowicy na aktywność owulacyjną
jajników (patrz punkt 4.4). Nie badano wpływu dawki lamotryginy innej niż 300 mg/dobę i nie
prowadzono badań z innymi preparatami zawierającymi żeńskie hormony płciowe.
Interakcje z innymi produktami leczniczymi
W badaniu z udziałem 10 ochotników płci męskiej, ryfampicyna zwiększała klirens i skracała okres
półtrwania lamotryginy, ze względu na indukcję enzymów wątrobowych odpowiedzialnych za
glukuronidację. U pacjentów przyjmujących równocześnie ryfampicynę należy stosować odpowiedni
schemat leczenia (patrz punkt 4.2).
W badaniu z udziałem zdrowych ochotników połączenie lopinawiru/rytonawiru powodowało
zmniejszenie stężenia lamotryginy w osoczu mniej więcej o połowę, prawdopodobnie z powodu
indukcji glukuronidacji. U pacjentów przyjmujących równocześnie lopinawir/rytonawir należy
stosować odpowiedni schemat leczenia (patrz punkt 4.2).
W badaniu z udziałem zdrowych dorosłych ochotników, atazanawir/rytonawir (300 mg/100 mg)
podawany przez 9 dni spowodował zmniejszenie wartości AUC i Cmax lamotryginy w surowicy
(pojedyncza dawka 100 mg), średnio o odpowiednio 32% i 6%. U pacjentów przyjmujących
jednocześnie atazanawir/rytonawir, należy stosować odpowiedni schemat leczenia (patrz punkt 4.2).
W badaniu z udziałem zdrowych, dorosłych ochotników, podawanie 1 g paracetamolu (4 razy na
dobę) zmniejszało osoczowe AUC i Cmin lamotryginy średnio o odpowiednio 20% i 25%.
Dane z badań in vitro wskazują, że lamotrygina, lecz nie jej N(2)-glukuronidowy metabolit, jest
inhibitorem transportera kationów organicznych 2 (ang. Organic Cation Transporter 2, OCT 2) w
stężeniach potencjalnie znamiennych klinicznie. Dane te wskazują , że lamotrygina jest inhibitorem
OCT 2 z wartością IC50 53,8 μM. Jednoczesne podawanie lamotryginy z produktami leczniczymi
wydalanymi przez nerki i będącymi substratami OCT 2 (np. metformina, gabapentyna, wareniklina)
może powodować zwiększenie stężenia tych produktów w osoczu.
Znamienność kliniczna tego zjawiska nie została jednoznacznie określona, jednakże należy zachować
ostrożność podczas jednoczesnego stosowania tych leków u pacjentów.
ChPL, pkt 4.8: Działania niepożądane
Działania niepożądane związane z leczeniem padaczki i choroby afektywnej dwubiegunowej oparte są
na dostępnych danych pochodzących z kontrolowanych badań klinicznych lub innego rodzaju
doświadczenia klinicznego i wymienione są w poniższej tabeli. Częstość występowania pochodzi z
badań klinicznych (monoterapia padaczki (oznaczone krzyżykiem†) oraz choroby afektywnej
dwubiegunowej (oznaczone §)). W przypadku, gdy częstość występowania różni się pomiędzy danymi
otrzymanymi z badań dotyczących padaczki i choroby afektywnej dwubiegunowej przedstawiono
wartość najbardziej konserwatywną. Jednakże w przypadku, gdy brak jest danych z kontrolowanych
badań klinicznych, częstości występowania pochodzą z innych doświadczeń klinicznych..
Działania niepożądane zostały pogrupowane według częstości występowania, określonej w
następujący sposób: bardzo często (≥1/10); często (≥1/100 do <1/10); niezbyt często (≥1/1000 do
<1/100); rzadko (≥1/10 000 do <1/1000); bardzo rzadko (<1/10 000); częstość nieznana (częstość nie
może być określona na podstawie dostępnych danych).
Bardzo rzadko: Zmiany hematologiczne1, w tym neutropenia, leukopenia, niedokrwistość, trombocytopenia, pancytopenia, niedokrwistość aplastyczna, agranulocytoza Limfohistiocytoza hemofagocytarna (HLH) Limfadenopatia1, Chłoniak rzekomy
20
Bardzo rzadko: Zespół nadwrażliwości2 Hipogammaglobulinemia
Często: Agresja, drażliwość. Splątanie, omamy, tiki (ruchowe i (lub) głosowe) Koszmary senne
Bardzo często: † Ból głowy § Senność†§, zawroty głowy†§, drżenie†, bezsenność† pobudzenie§ † Ataksja † Oczopląs , jałowe zapalenie opon mózgowordzeniowych (patrz punkt 4.4). Chwiejny chód, zaburzenia ruchowe, nasilenie 3 objawów choroby Parkinsona , objawy † pozapiramidowe, choreoatetoza , zwiększenie częstości napadów padaczkowych.
Niezbyt często: Podwójne widzenie†, niewyraźne widzenie† Zapalenie spojówek
Często: Nudności †, wymioty †, biegunka †, suchość § w ustach
Bardzo rzadko: Niewydolność wątroby, zaburzenie czynności wątroby4 , zwiększenie wartości wyników badań czynnościowych wątroby.
wyników badań czynnościowych wątroby.
21
Bardzo często: 5 Wysypka skórna †§ Łysienie, reakcja fotowrażliwości Rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa- Johnsona § Martwica toksyczno-rozpływna naskórka Zespół nadwrażliwości polekowej z eozynofilią oraz objawami ogólnoustrojowymi2
Często: § Bóle stawów Zespół rzekomotoczniowy
Częstość nieznana: Cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek, cewkowośródmiąższowe zapalenie nerek i zapalenie błony naczyniowej oka
Często: † § § Zmęczenie , ból , ból pleców
Opis wybranych działań niepożądanych
1
Zaburzenia hematologiczne oraz limfadenopatia mogą, ale nie muszą być związane z zespołem
nadwrażliwości polekowej z eozynofilią oraz objawami ogólnoustrojowymi (ang. DRESS) / zespołem
nadwrażliwości (patrz punkt 4.4 i Zaburzenia układu immunologicznego).
2
Istnieją doniesienia również o wysypce stanowiącej jeden z elementów tego zespołu, znanego
również jako zespół nadwrażliwości polekowej z eozynofilią oraz objawami ogólnoustrojowymi (ang.
DRESS). Ten stan obejmuje szereg różnorodnych objawów układowych takich jak gorączka,
uogólnione powiększenie węzłów chłonnych, obrzęk twarzy i nieprawidłowości w wynikach badań
krwi, badań czynnościowych wątroby i nerek. Zespół wykazuje różny stopień nasilenia zmian
klinicznych i w rzadkich przypadkach może prowadzić do rozsianego krzepnięcia śródnaczyniowego
oraz niewydolności wielonarządowej. Należy wspomnieć, że wczesne objawy nadwrażliwości (na
przykład gorączka, uogólnione powiększenie węzłów chłonnych) mogą wystąpić bez wyraźnej
wysypki. W przypadku pojawienia się takich objawów, należy natychmiast ocenić stan pacjenta i
przerwać leczenie produktem Lamilept, jeżeli nie można ustalić innej etiologii (patrz punkt 4.4.).
3
Działania niepożądane obserwowane podczas innych doświadczeń klinicznych.
Istnieją doniesienia, że lamotrygina może nasilać objawy parkinsonizmu u pacjentów z wcześniej
rozpoznaną chorobą Parkinsona, a w pojedynczych przypadkach może wywoływać objawy
pozapiramidowe i choreoatetozę u pacjentów bez pierwotnego schorzenia.
4
Zaburzenia czynności wątroby są zwykle związane z reakcjami nadwrażliwości, ale zgłaszano także
pojedyncze przypadki bez widocznych oznak nadwrażliwości.
22
5
W badaniach klinicznych prowadzonych metodą podwójnie ślepej próby, przeprowadzonych u osób
dorosłych, wysypka skórna wystąpiła u maksymalnie 8-12% pacjentów przyjmujących lamotryginę i u
5-6% pacjentów przyjmujących placebo. U 2% pacjentów wysypka skórna była powodem
zaprzestania leczenia lamotryginą. Wysypka, zwykle o wyglądzie plamisto-grudkowym, występowała
zwykle w ciągu pierwszych ośmiu tygodni od rozpoczęcia leczenia i ustępowała po odstawieniu
produktu Lamilept (patrz punkt 4.4).
Informowano o przypadkach wysypki o znacznym nasileniu, stanowiącej potencjalne zagrożenie dla
życia, w tym zespół Stevensa-Johnsona czy martwicy toksyczno-rozpływnej naskórka (zespół Lyella)
oraz zespół nadwrażliwości polekowej z eozynofilią oraz objawami ogólnoustrojowymi (DRESS).
Pomimo tego, że u większości pacjentów objawy ustępowały po odstawieniu lamotryginy, u
niektórych następowało nieodwracalne bliznowacenie i, w rzadkich przypadkach, zgon (patrz punkt
4.4).
Ogólne ryzyko wysypki ma ścisły związek z:
• dużymi dawkami początkowymi lamotryginy i zbyt szybkim zwiększaniem dawki, niezgodnym
z zaleceniami (patrz punkt 4.2).
• jednoczesnym podawaniem walproinianu (patrz punkt 4.2).
ZPog łdaospzaunsziec zdezniiauł apńro ndiuekptouż ląedcaznniycczhe go do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań
niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania
produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać
wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania
Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,
Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa,
Tel. + 48 22 49 21 301,
Faks: + 48 22 49 21 309,
Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
Lamotriginum 50 mg (tabletki)
Dane z dokumentów wyodrębnione automatycznie
- Przechowywanie
- brak specjalnych zaleceń (wg dokumentu)
- Termin ważności
- 3 lata (opakowanie nieotwarte)
- Substancje pomocnicze
- Laktoza jednowodna; Celuloza mikrokrystaliczna; Skrobia żelowana, kukurydziana; Powidon K-30; Krzemionka koloidalna bezwodna; Karboksymetyloskrobia sodowa (typ A); Magnezu stearynian źródło: ChPL, pkt 6.1
- Substancje wymienione w dokumencie (m.in. alergeny, cukry, alkohol, sód)
- laktoza: w składzie
- sód: mniej niż 1 mmol (23 mg) na tabletkę (ChPL pkt 4.4)
Pokazane są tylko substancje wymienione w dokumencie; brak wzmianki nie oznacza, że substancji nie ma w leku.
- Opakowanie i akcesoria
- opakowanie bezpośrednie: blister
- Wygląd
- biały okrągły romb z linią podziału nadruk: 93 nadruk: 9 nadruk: 3 nadruk: 39 nadruk: 50 nadruk: LT nadruk: 463
• Lamilept, 25 mg, tabletki to białe lub prawie białe tabletki, w kształcie rombu, z wytłoczoną liczbą „93” na jednej stronie i linią podziału pomiędzy cyframi „9” i „3”, na drugiej stronie wytłoczona jest liczba „39”. • Lamilept, 50 mg, tabletki to białe lub prawie białe tabletki, okrągłe, z wytłoczoną liczbą „50” na jednej stronie oraz wytłoczonymi literami „LT” na drugiej. • Lamilept, 100 mg, tabletki to tabletki koloru brzoskwiniowego, w kształcie rombu, z wytłoczoną liczbą „93” na jednej stronie i linią podziału pomiędzy cyframi „9” i „3”, na drugiej stronie wytłoczona jest liczba „463”. źródło: Ulotka, pkt 6 - biały okrągły nadruk: 50 nadruk: LT
Tabletki Lamilept, 50 mg są białe lub prawie białe, okrągłe, z wytłoczoną liczbą „50” po jednej stronie oraz wytłoczonymi literami „LT” po drugiej. źródło: ChPL, pkt 3
- biały okrągły romb z linią podziału nadruk: 93 nadruk: 9 nadruk: 3 nadruk: 39 nadruk: 50 nadruk: LT nadruk: 463
- Prowadzenie pojazdów i obsługa maszyn
- dokument: możliwy wpływ lub zalecana ostrożność źródło: „Z uwagi na różnice osobnicze w reakcji na leki przeciwpadaczkowe, pacjenci przyjmujący produkt Lamilept w leczeniu padaczki powinni skonsultować się z lekarzem w kwestiach dotyczących specyficznych problemów związanych z prowadzeniem pojazdów mechanicznych i padaczką. Nie prowadzono badań dotyczących wpływu produktu na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania maszyn. W dwóch badaniach z udziałem ochotników udowodniono, że wpływ lamotryginy na precyzyjną koordynację wzrokowo-ruchową, ruchy gałek ocznych, zdolność zachowania równowagi ciała i subiektywne działanie sedatywne, nie różnił się od placebo. W badaniach klinicznych lamotryginy zgłaszano działania niepożądane o charakterze neurologicznym, takie jak zawroty głowy czy podwójne widzenie.” · ChPL, pkt 4.7
- Działania niepożądane
35 pozycji, według częstości
- bardzo często: † Ból głowy § Senność†§; zawroty głowy†§; drżenie†; bezsenność† pobudzenie§ † Ataksja † Oczopląs; jałowe zapalenie opon mózgowordzeniowych (patrz punkt 4.4); 5 Wysypka skórna †§ Łysienie; reakcja fotowrażliwości Rumień wielopostaciowy; zespół Stevensa- Johnsona § Martwica toksyczno-rozpływna naskórka Zespół nadwrażliwości polekowej z eozynofilią oraz objawami ogólnoustrojowymi2
- często: Agresja; drażliwość Splątanie; omamy; tiki (ruchowe i (lub) głosowe) Koszmary senne; Nudności †; wymioty †; biegunka †; suchość w ustach§; § Bóle stawów Zespół rzekomotoczniowy; † § § Zmęczenie; ból; ból pleców
- niezbyt często: Podwójne widzenie†; niewyraźne widzenie† Zapalenie spojówek
- bardzo rzadko: Zmiany hematologiczne1, w tym neutropenia; leukopenia; niedokrwistość; trombocytopenia; pancytopenia; niedokrwistość aplastyczna; agranulocytoza; Zespół nadwrażliwości2 Hipogammaglobulinemia; Niewydolność wątroby; zaburzenie czynności wątroby4; zwiększenie wartości wyników badań czynnościowych wątroby
- częstość nieznana: Cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek; cewkowośródmiąższowe zapalenie nerek i zapalenie błony naczyniowej oka
Lista może być niepełna: wyodrębniono tylko zapisy w układzie „Często: …”. Pełna lista jest w ChPL.
źródło: ChPL, pkt 4.8
Dawkowanie wg dokumentu wyodrębnione automatycznie
- Wiek i masa ciała
-
- nie zaleca się poniżej 2 lat
źródło: „Z tego względu Lamilept nie jest zalecany u dzieci w wieku poniżej 2 lat.” · ChPL, pkt 4.2 - nie zaleca się poniżej 18 lat (dzieci, młodzież)
źródło: „Stosowanie produktu Lamilept nie jest zalecane u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat, ponieważ w randomizowanym badaniu z odstawieniem leku wykazano brak znamiennej skuteczności oraz zgłoszono zwiększoną liczbę zachowań samobójczych (patrz punkt 4.4 i 5.1).” · ChPL, pkt 4.2 - nie stosować poniżej 18 lat
źródło: „Leku Lamilept nie należy stosować w leczeniu zaburzeń afektywnych dwubiegunowych u pacjentów w wieku poniżej 18 lat.” · Ulotka, pkt 2
- nie zaleca się poniżej 2 lat
- Maksymalna dawka wg dokumentu
-
- 200 mg na dobę · dzieci · pod nagłówkiem „Dawki w zakresie 100-”
źródło: „Maksymalna dawka 200 mg/dobę może być stosowana w zależności od odpowiedzi klinicznej.” · ChPL, pkt 4.2
- 200 mg na dobę · dzieci · pod nagłówkiem „Dawki w zakresie 100-”
- Dawkowanie wg grup (cytat)
-
Dzieci w wieku poniżej 2 lat
„Dzieci w wieku poniżej 2 lat Dane dotyczące skuteczności i bezpieczeństwa stosowania lamotryginy w terapii skojarzonej napadów częściowych u dzieci w wieku od 1 miesiąca do 2 lat są ograniczone (patrz punkt 4.4). Brak danych dotyczących dzieci w wieku poniżej 1 miesiąca. Z tego względu Lamilept nie jest zalecany u dzieci w wieku poniżej 2 lat. Jeżeli, opierając się na potrzebie klinicznej, decyzja o leczeniu zostanie jednak podjęta, patrz punkty 4.4, 5.1 i 5.2.”Dzieci i młodzież w wieku poniżej 18 lat
„Dzieci i młodzież w wieku poniżej 18 lat Stosowanie produktu Lamilept nie jest zalecane u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat, ponieważ w randomizowanym badaniu z odstawieniem leku wykazano brak znamiennej skuteczności oraz zgłoszono zwiększoną liczbę zachowań samobójczych (patrz punkt 4.4 i 5.1). Ogólne zalecenia dotyczące dawkowania produktu Lamilept w szczególnych grupach pacjentów”- dawkowanie: „0,3 mg/kg/dobę (raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych)”
- dawkowanie: „0,6 mg/kg/dobę (raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych)”
- dawkowanie: „1 do 15 mg/kg/dobę (raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych)”
- dawkowanie: „1 do 5 mg/kg/dobę (raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych)”
- dawkowanie: „0,6 mg/kg/dobę (w dwóch dawkach podzielonych)”
- dawkowanie: „1,2 mg/kg/dobę (w dwóch dawkach podzielonych)”
- dawkowanie: „5 do 15 mg/kg/dobę (raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych)”
- dawkowanie: „1 do 10 mg/kg/dobę (raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych)”
- Grupy szczególne (cytat)
-
- Osoby w podeszłym wieku (powyżej 65 lat): „Osoby w podeszłym wieku (powyżej 65 lat) Nie ma potrzeby dostosowywania zalecanego schematu dawkowania. Farmakokinetyka lamotryginy u pacjentów w podeszłym wieku nie różni się znacząco od farmakokinetyki lamotryginy u pacjentów młodszych (patrz punkt 5.2).” źródło: ChPL, pkt 4.2
- źródło: ChPL, pkt 4.2
Zaburzenia czynności nerek
„Zaburzenia czynności nerek Należy zachować ostrożność podczas stosowania produktu Lamilept u pacjentów z niewydolnością nerek. U pacjentów ze schyłkową niewydolnością nerek początkowe dawki lamotryginy powinny być uzależnione od rodzaju stosowanych jednocześnie produktów leczniczych; zredukowana dawka podtrzymująca może być skuteczna u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (patrz punkty 4.4 i 5.2).” - źródło: ChPL, pkt 4.2
Zaburzenia czynności wątroby
„Zaburzenia czynności wątroby Dawka początkowa, dawka w okresie zwiększania i dawka podtrzymująca u pacjentów z umiarkowaną niewydolnością wątroby (stopień B według klasyfikacji Child-Pugh) powinna być zmniejszona o około 50%, natomiast u osób z ciężką niewydolnością (stopień C według klasyfikacji Child-Pugh) o około 75%. Dawki w okresie zwiększania i dawki podtrzymujące należy dostosować do reakcji klinicznej (patrz punkt 5.2).” - (początek fragmentu; dalszy ciąg w dokumencie) źródło: ChPL, pkt 4.6
Ciąża
„Ciąża Duża liczba danych dotyczących kobiet stosujących lamotryginę w monoterapii w pierwszym trymestrze ciąży (ponad 8700) nie wskazuje na znaczące zwiększenie ryzyka poważnych wad rozwojowych, w tym rozszczepu warg lub podniebienia. Badania na zwierzętach wykazały toksyczny wpływ na rozwój (patrz punkt 5.3). Zaleca się stosowanie najmniejszej możliwej dawki terapeutycznej, jeżeli konieczne jest leczenie produktem Lamilept podczas ciąży. Lamotrygina jest słabym inhibitorem reduktazy kwasu dihydrofoliowego i teoretycznie może powodować zwiększenie ryzyka uszkodzenia zarodka lub płodu poprzez zmniejszenie stężenia kwasu foliowego.” - (początek fragmentu; dalszy ciąg w dokumencie) źródło: ChPL, pkt 4.6
Karmienie piersią
„Karmienie piersią Dane wskazują, że lamotrygina przenika do mleka kobiecego w wysoce zróżnicowanych stężeniach. Całkowite stężenie lamotryginy u niemowląt może osiągnąć około 50% wartości stężenia obserwowanego u matki. W związku z tym, u niektórych niemowląt karmionych piersią, stężenia lamotryginy w surowicy mogą osiągać poziomy, przy których występują działania farmakologiczne. Należy ocenić, czy potencjalne korzyści z karmienia piersią przewyższają potencjalne ryzyko działań niepożądanych u niemowlęcia.” - Płodność: „Płodność Badania na zwierzętach nie wykazały upośledzenia płodności przez lamotryginę (patrz punkt 5.3).” źródło: ChPL, pkt 4.6
- Jedzenie, napoje i alkohol (cytat)
-
- jedzenie i napoje: „Lek Lamilept można przyjmować z jedzeniem lub bez jedzenia.” źródło: Ulotka, pkt 3
Tabele z dokumentów wyodrębnione automatycznie
| Schemat dawkowania | Tygodnie 1+2 | Tygodnie 3+4 | Zwykle stosowana dawka podtrzymująca |
|---|---|---|---|
| Monoterapia: | 25 mg/dobę (raz na dobę) | 50 mg/dobę (raz na dobę) | 1 00 do 200 mg/dobę (raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych) Aby osiągnąć dawkę podtrzymującą można zwiększać dawkę o maksymalnie 50 do 100 mg co jeden do dwóch tygodni, aż do uzyskania optymalnej odpowiedzi na leczenie. U niektórych pacjentów konieczne było zastosowanie dawki 500 mg/dobę w celu uzyskania żądanej odpowiedzi na leczenie. |
| Leczenie skojarzone Z walproinianem (inhibitor glukuronidacji lamotryginy – patrz punkt 4.5): | |||
| Ten schemat dawkowania powinien być zachowany w leczeniu skojarzonym z walproinianem bez względu na inne stosowane | 12,5 mg/dobę (podawane jako 25 mg co drugi dzień) | 25 mg/dobę (raz na dobę) | 100 do 200 mg/dobę (raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych) Aby osiągnąć dawkę podtrzymującą można zwiększać dawkę o maksymalnie 25 do 50 mg co jeden do dwóch tygodni, |
| jednocześnie leki. | aż do uzyskania optymalnej odpowiedzi na leczenie. | ||
| Leczenie skojarzone BEZ walproinianu i Z induktorami glukuronidacji lamotryginy (patrz punkt 4.5): | |||
| Ten schemat dawkowania należy stosować w leczeniu skojarzonym bez walproinianu, ale z: fenytoiną karbamazepiną fenobarbitalem prymidonem ryfampicyną lopinawirem/ rytonawirem | 50 mg/dobę (raz na dobę) | 100 mg/dobę (w dwóch dawkach podzielonych) | 200 do 400 mg/dobę (w dwóch dawkach podzielonych) Aby osiągnąć dawkę podtrzymującą można zwiększać dawkę o maksymalnie 100 mg co jeden do dwóch tygodni, aż do uzyskania optymalnej odpowiedzi na leczenie. U niektórych pacjentów konieczne było zastosowanie dawki 700 mg/dobę w celu uzyskania żądanej odpowiedzi na leczenie. |
| Leczenie skojarzone BEZ walproinianu i BEZ induktorów glukuronidacji lamotryginy (patrz punkt 4.5): | |||
| Ten schemat dawkowania należy zastosować w leczeniu skojarzonym z innymi lekami, które w znaczącym stopniu nie hamują lub indukują glukuronidacji lamotryginy. | 25 mg/dobę (raz na dobę) | 50 mg/dobę (raz na dobę) | 100 do 200 mg/dobę (raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych) Aby osiągnąć dawkę podtrzymującą można zwiększać dawkę o maksymalnie 50 do 100 mg co jeden do dwóch tygodni, aż do uzyskania optymalnej odpowiedzi na leczenie. |
| U pacjentów przyjmujących produkty lecznicze o obecnie nieznanych interakcjach farmakokinetycznych z lamotryginą (patrz punkt 4.5), należy zastosować schemat leczenia taki jak dla lamotryginy w leczeniu skojarzonym z walproinianem. | |||
źródło: ChPL, pkt 4.2, s. 2–3
| Schemat dawkowania | Tygodnie 1+2 | Tygodnie 3+4 | Zwykle stosowana dawka podtrzymująca |
|---|---|---|---|
| Monoterapia w leczeniu typowych napadów nieświadomości: | 0,3 mg/kg/dobę (raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych) | 0,6 mg/kg/dobę (raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych) | 1 do 15 mg/kg/dobę (raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych) Aby osiągnąć dawkę podtrzymującą można zwiększać dawkę o maksymalnie 0,6 mg/kg/dobę co jeden do dwóch tygodni, aż do uzyskania optymalnej odpowiedzi na leczenie, z maksymalną dawką podtrzymującą 200 mg/dobę.. |
| Leczenie skojarzone Z walproinianem (inhibitor glukuronidacji lamotryginy – patrz punkt 4.5): | |||
| Ten schemat dawkowania powinien być zachowany w leczeniu skojarzonym z walproinianem bez względu na inne stosowane jednocześnie leki. | 0,15 mg/kg/dobę* (raz na dobę) | 0,3 mg/kg/dobę (raz na dobę) | 1 do 5 mg/kg/dobę (raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych) Aby osiągnąć dawkę podtrzymującą można zwiększać dawkę o maksymalnie 0,3 mg/kg/dobę co jeden do dwóch tygodni, aż do uzyskania optymalnej odpowiedzi na leczenie, z maksymalną dawką podtrzymującą 200 mg/dobę. |
| Leczenie skojarzone BEZ walproinianu i Z induktorami glukuronidacji lamotryginy (patrz punkt 4.5): | |||
| Ten schemat dawkowania należy stosować w leczeniu skojarzonym bez walproinianu, ale z: fenytoiną karbamazepiną fenobarbitalem prymidonem ryfampicyną lopinawirem/ rytonawirem | 0,6 mg/kg/dobę (w dwóch dawkach podzielonych) | 1,2 mg/kg/dobę (w dwóch dawkach podzielonych) | 5 do 15 mg/kg/dobę (raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych) Aby osiągnąć dawkę podtrzymującą można zwiększać dawkę o maksymalnie 1,2 mg/kg/dobę co jeden do dwóch tygodni, aż do uzyskania optymalnej odpowiedzi na leczenie, z maksymalną dawką podtrzymującą 400 mg/dobę. |
| Leczenie skojarzone BEZ walproinianu i BEZ induktorów glukuronidacji lamotryginy (patrz punkt 4.5): | |||
| Ten schemat dawkowania należy zastosować w leczeniu skojarzonym z innymi lekami, które w znaczącym stopniu nie hamują lub indukują glukuronidacji lamotryginy. | 0,3 mg/kg/dobę (raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych) | 0,6 mg/kg/dobę (raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych) | 1 do 10 mg/kg/dobę (raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych) Aby osiągnąć dawkę podtrzymującą można zwiększać dawkę o maksymalnie 0,6 mg/kg/dobę co jeden do dwóch tygodni, aż do uzyskania optymalnej odpowiedzi na leczenie, z maksymalną dawką podtrzymującą 200 mg/dobę. |
| U pacjentów przyjmujących produkty lecznicze o obecnie nieznanych interakcjach farmakokinetycznych z lamotryginą (patrz punkt 4.5), należy zastosować schemat leczenia taki jak dla lamotryginy w leczeniu skojarzonym z walproinianem. | |||
| Jeśli wyliczona dawka dobowa u dzieci jest mniejsza niż 25 mg, należy zastosować produkt o innej mocy. *Jeśli wyliczona dawka dobowa jest mniejsza niż 1 mg, nie należy podawać lamotryginy. | |||
źródło: ChPL, pkt 4.2, s. 3–4
| Schemat dawkowania | Tygodnie 1 + 2 | Tygodnie 3 + 4 | Tydzień 5 | Docelowa dawka stabilizująca (Tydzień 6)* |
|---|---|---|---|---|
| Lamotrygina w monoterapii LUB w leczeniu skojarzonym BEZ walproinianu i BEZ induktorów glukuronidacji lamotryginy (patrz punkt 4.5): | ||||
| Ten schemat dawkowania należy zastosować z innymi produktami leczniczymi, które nie wykazują istotnego wpływu na hamowanie lub indukcję glukuronidacji lamotryginy | 25 mg/dobę (raz na dobę) | 50 mg/dobę (raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych) | 100 mg/dobę (raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych) | 200 mg/dobę – zwykle stosowana dawka dla uzyskania optymalnej odpowiedzi (raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych). Dawki w zakresie 100- 400 mg/dobę stosowano w badaniach klinicznych. |
| Terapia skojarzona Z walproinianem (inhibitor glukuronidacji lamotryginy – patrz punkt 4.5): | ||||
| Ten schemat dawkowania należy zastosować z walproinianem bez względu na jednoczesne podawanie innych produktów leczniczych | 12,5 mg/dobę (podawane jako 25 mg co drugi dzień) | 25 mg/dobę (raz na dobę) | 50 mg/dobę (raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych) | 100 mg/dobę – zwykle stosowana dawka dla uzyskania optymalnej odpowiedzi (raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych). Maksymalna dawka 200 mg/dobę może być stosowana w zależności od odpowiedzi klinicznej. |
| Terapia skojarzona BEZ walproinianu i Z induktorami glukuronidacji lamotryginy (patrz punkt 4.5): | ||||
źródło: ChPL, pkt 4.2, s. 5
| Ten schemat dawkowania należy zastosować bez walproinianu ale z: fenytoiną karbamazepiną fenobarbitalem prymidonem ryfampicyną lopinawirem/rytonawirem | 50 mg/dobę (raz na dobę) | 100 mg/dobę (w dwóch dawkach podzielonych) | 200 mg/dobę (w dwóch dawkach podzielonych) | 300 mg/dobę w 6 tygodniu leczenia, jeśli konieczne dawka może być zwiększona do dawki docelowej 400 mg na dobę w 7 tygodniu leczenia w celu uzyskania optymalnej odpowiedzi (w dwóch dawkach podzielonych). |
|---|---|---|---|---|
| U pacjentów przyjmujących produkty lecznicze, których interakcje farmakokinetyczne z lamotryginą są obecnie nieznane (patrz punkt 4.5), należy zastosować schemat dawkowania tak jak zalecany w przypadku leczenia skojarzonego lamotryginą z walproinianem. | ||||
*docelowa dawka podtrzymująca będzie się zmieniać w zależności od odpowiedzi klinicznej.
źródło: ChPL, pkt 4.2, s. 6
| Schemat leczenia | Obecna dawka podtrzymująca lamotryginy (przed odstawieniem) | Tydzień 1 (początek odstawienia) | Tydzień 2 | Tydzień 3 i następne* |
|---|---|---|---|---|
| Odstawienie walproinianu (inhibitor glukuronidacji lamotryginy – patrz punkt 4.5), w zależności od stosowanej początkowo dawki lamotryginy: | ||||
| W przypadku odstawienia walproinianu, należy podwoić dawkę stabilizującą, nie należy przekraczać zwiększenia dawki o więcej niż 100 mg na tydzień. | 100 mg na dobę | 200 mg na dobę | Należy pozostać przy dawce 200 mg na dobę (w dwóch dawkach podzielonych) | |
| 200 mg na dobę | 300 mg na dobę | 400 mg na dobę | Należy pozostać przy dawce 400 mg na dobę | |
| Odstawienie induktorów glukuronidacji lamotryginy (patrz punkt 4.5), w zależności od stosowanej pierwotnie dawki lamotryginy: | ||||
| Ten schemat dawkowania należy zastosować w przypadku odstawienia: fenytoiny karbamazepiny | 400 mg na dobę | 400 mg na dobę | 300 mg na dobę | 200 mg na dobę |
| 300 mg na dobę | 300 mg na dobę | 225 mg na dobę | 150 mg na dobę | |
źródło: ChPL, pkt 4.2, s. 6
| fenobarbitalu prymidony ryfampicyny lopinawiru/rytonawiru | 200 mg na dobę | 200 mg na dobę | 150 mg na dobę | 100 mg na dobę |
|---|---|---|---|---|
| Odstawienie produktów leczniczych, które NIE wykazują istotnego wpływu na hamowanie lub indukcję glukuronidacji lamotryginy (patrz punkt 4.5): | ||||
| Ten schemat dawkowania należy zastosować kiedy odstawiane są inne produkty lecznicze, które nie wykazują istotnego wpływu na hamowanie lub indukcję glukuronidacji lamotryginy | Należy pozostać przy dawce docelowej uzyskanej przez zwiększenie dawki (200 mg na dobę; w dwóch dawkach podzielonych) (zakres dawek 100-400 mg/dobę) | |||
| U pacjentów przyjmujących produkty lecznicze, których interakcje farmakokinetyczne z lamotryginą są obecnie nieznane (patrz punkt 4.5) zalecany schemat dawkowania w przypadku leczenia lamotryginą polega na utrzymaniu bieżącej dawki i dostosowaniu leczenia lamotryginą do odpowiedzi na leczenie. | ||||
*dawka może być zwiększona do 400 mg na dobę, jeśli to konieczne
źródło: ChPL, pkt 4.2, s. 7
| Schemat leczenia | Obecna dawka podtrzymująca lamotryginy (przed dodaniem) | Tydzień 1 (początek z dodaniem) | Tydzień 2 | Tydzień 3 i następne |
|---|---|---|---|---|
| Dodanie walproinianu (inhibitor glukuronidacji lamotryginy – patrz punkt 4.5), w zależności od stosowanej początkowo dawki lamotryginy: | ||||
| Ten schemat dawkowania należy zastosować w przypadku dodania walproinianu, niezależnie od innych jednocześnie stosowanych produktów leczniczych | 200 mg na dobę | 100 mg na dobę | Należy pozostać przy dawce 100 mg na dobę | |
| 300 mg na dobę | 150 mg na dobę | Należy pozostać przy dawce 150 mg na dobę | ||
| 400 mg na dobę | 200 mg na dobę | Należy pozostać przy dawce 200 mg na dobę | ||
| Dodanie induktorów glukuronidacji lamotryginy u pacjentów, którzy NIE stosują walproinianu (patrz punkt 4.5), w zależności od stosowanej początkowo dawki lamotryginy: | ||||
| Ten schemat dawkowania należy zastosować w | 200 mg na dobę | 200 mg na dobę | 300 mg na dobę | 400 mg na dobę |
źródło: ChPL, pkt 4.2, s. 7
| przypadku dodania następujących substancji bez walproinianu: fenytoiny karbamazepiny fenobarbitalu prymidony ryfampicyny lopinawiru/rytonawiru | 150 mg na dobę | 150 mg na dobę | 225 mg na dobę | 300 mg na dobę |
|---|---|---|---|---|
| 100 mg na dobę | 100 mg na dobę | 150 mg na dobę | 200 mg na dobę | |
| Dodanie produktów leczniczych, które NIE wykazują istotnego wpływu na hamowanie lub indukcję glukuronidacji lamotryginy (patrz punkt 4.5): | ||||
| Ten schemat dawkowania należy zastosować kiedy dodawane są inne produkty lecznicze, które nie wykazują istotnego wpływu na hamowanie lub indukcję glukuronidacji lamotryginy | Należy pozostać przy dawce docelowej uzyskanej przez zwiększenie dawki (200 mg na dobę; dawka w zakresie 100 – 400 mg/dobę). | |||
| U pacjentów przyjmujących produkty lecznicze, których interakcje farmakokinetyczne z lamotryginą są obecnie nieznane (patrz punkt 4.5), należy zastosować schemat dawkowania tak jak zalecany w przypadku leczenia skojarzonego lamotryginą z walproinianem. | ||||
źródło: ChPL, pkt 4.2, s. 8
Z ulotki i ChPL wyodrębnione automatycznie
Ulotka, pkt 2: Informacje ważne przed zastosowaniem leku Lamilept
Kiedy nie stosować leku Lamilept
• Jeśli u pacjenta stwierdzono uczulenie (nadwrażliwość) na lamotryginę lub którykolwiek z
pozostałych składników tego leku (wymienionych w punkcie 6).
Jeśli wystąpi wyżej wymieniony przypadek:
→ Należy poinformować lekarza prowadzącego i nie przyjmować leku Lamilept.
Ostrzeżenia i środki ostrożności
Należy porozmawiać z lekarzem lub farmaceutą przed rozpoczęciem przyjmowania leku
Lamilept:
• jeżeli u pacjenta występuje jakakolwiek choroba nerek
• jeżeli u pacjenta wystąpiła kiedykolwiek wysypka po zastosowaniu lamotryginy lub innych
leków stosowanych w leczeniu zaburzeń afektywnych lub padaczki
• jeżeli u pacjenta po przyjęciu lamotryginy wystąpiła wysypka lub oparzenie słoneczne w
wyniku narażenia na działanie światła słonecznego lub sztucznego (np. w solarium).
Lekarz zweryfikuje leczenie stosowane przez pacjenta i może doradzić unikanie światła
słonecznego lub stosowanie ochrony przed słońcem (np. używanie kremu z filtrem lub
noszenie odzieży ochronnej).
• jeżeli u pacjenta kiedykolwiek wystąpiło zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych po
zastosowaniu lamotryginy (należy przeczytać opis objawów w punkcie 4 niniejszej ulotki:
Rzadkie działania niepożądane)
• jeżeli pacjent przyjmuje lek zawierający lamotryginę
• jeżeli u pacjenta występuje schorzenie zwane zespołem Brugadów lub inne choroby
serca. Zespół Brugadów jest uwarunkowaną genetycznie chorobą serca objawiającą się
zaburzeniami czynności elektrycznej w sercu. Nieprawidłowe zapisy w EKG wiążą się z
arytmią (nieprawidłowym rytmem serca), która może być spowodowana przyjmowaniem
lamotryginy. Jeśli taka sytuacja dotyczy pacjenta, należy skonsultować się z lekarzem.
Jeśli wystąpi którykolwiek z wyżej wymienionych przypadków:
→ Należy poinformować lekarza prowadzącego, który może zalecić zmniejszenie dawki lub
zdecydować, że lek Lamilept nie jest odpowiednim lekiem dla pacjenta.
Ważne informacje dotyczące potencjalnie zagrażających życiu reakcji
U niewielkiej liczby pacjentów przyjmujących lek Lamilept występuje reakcja alergiczna lub
potencjalnie ciężka reakcja skórna, która nieleczona może prowadzić do poważniejszych stanów.
Mogą one obejmować zespół Stevensa -Johnsona (SJS, ang. Stevens–Johnson syndrome), martwicę
toksyczno-rozpływną naskórka (TEN, ang. toxic epidermal necrolysis) oraz zespół nadwrażliwości
polekowej z eozynofilią oraz objawami ogólnoustrojowymi (DRESS, ang. Drug Rash with
Eosinophilia and Systemic Symptoms). Pacjent powinien wiedzieć, na jakie objawy zwracać uwagę w
trakcie stosowania leku Lamilept. To ryzyko może być powiązane z wariantem genu występującym u
osób pochodzenia azjatyckiego (głównie chińskiego Han i tajskiego). Jeśli pacjent jest takiego
pochodzenia i wcześniej stwierdzono u niego występowanie tego genetycznego wariantu (HLA -B*
1502), należy omówić to z lekarzem prowadzącym przed przyjęciem leku Lamilept.
→ Należy przeczytać opis tych objawów w punkcie 4 niniejszej ulotki, w części „Potencjalnie
zagrażające życiu reakcje: należy jak najszybciej skontaktować się z lekarzem”.
Limfohistiocytoza hemofagocytarna (HLH)
U pacjentów przyjmujących lamotryginę notowano przypadki rzadkiej, lecz bardzo ciężkiej reakcji ze
strony układu immunologicznego.
→ Jeśli podczas przyjmowania lamotryginy u pacjenta wystąpią następujące objawy: gorączka,
wysypka, objawy neurologiczne (np. drżenia lub dreszcze, stan splątania, zaburzenia czynności
mózgu), należy natychmiast skontaktować się z lekarzem lub farmaceutą.
Myśli o samouszkodzeniu lub samobójstwie
Leki przeciwpadaczkowe stosowane są w leczeniu kilku schorzeń, w tym padaczki i zaburzeń
afektywnych dwubiegunowych. U pacjentów z zaburzeniami afektywnymi dwubiegunowymi mogą
niekiedy wystąpić myśli o samouszkodzeniu lub popełnieniu samobójstwa. Jeżeli u pacjenta występują
zaburzenia afektywne dwubiegunowe, takie myśli mogą pojawiać się częściej:
• podczas rozpoczynania leczenia po raz pierwszy
• jeżeli pacjent miał już wcześniej myśli o samouszkodzeniu lub samobójstwie
• jeżeli pacjent jest w wieku poniżej 25 lat
Jeżeli u pacjenta występują niepokojące myśli lub doznania, lub jeśli podczas stosowania leku
Lamilept u pacjenta nastąpi pogorszenie samopoczucia lub wystąpią nowe objawy:
→ Należy jak najszybciej skontaktować się z lekarzem lub udać do najbliższego szpitala w
celu uzyskania pomocy.
Pomocne może okazać się poinformowanie krewnego, opiekuna lub przyjaciela o tym, że u
pacjenta może wystąpić depresja lub znaczące zmiany nastroju i poproszenie ich o przeczytanie
tej ulotki. Pacjent może poprosić ich o poinformowanie go, gdy zauważą, że wystąpiła u niego
depresja lub niepokojące zmiany w zachowaniu.
Niewielka liczba osób stosujących leki przeciwpadaczkowe, takie jak Lamilept myślała o tym, aby się
skrzywdzić lub zabić. Jeśli kiedykolwiek u pacjenta pojawią się takie myśli, należy natychmiast
skontaktować się z lekarzem.
Stosowanie leku Lamilept w leczeniu padaczki
Napady w niektórych rodzajach padaczki mogą niekiedy ulec nasileniu lub występować częściej
podczas stosowania leku Lamilept. U niektórych pacjentów mogą wystąpić ciężkie napady, które
mogą stanowić poważne zagrożenie dla zdrowia pacjenta. Jeżeli podczas leczenia lekiem Lamilept
napady występują częściej lub jeśli wystąpi ciężki napad:
→ Należy jak najszybciej udać się do lekarza.
Dzieci i młodzież
Leku Lamilept nie należy stosować w leczeniu zaburzeń afektywnych dwubiegunowych u
pacjentów w wieku poniżej 18 lat. Leki stosowane w leczeniu depresji i innych zaburzeń
psychicznych zwiększają ryzyko wystąpienia myśli lub zachowań samobójczych u dzieci i młodzieży
w wieku poniżej 18 lat.
Lamilept a inne leki
Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych przez
pacjenta obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować – włączając
leki ziołowe lub inne leki wydawane bez recepty.
Lekarz prowadzący musi wiedzieć, że pacjent przyjmuje inne leki stosowane w leczeniu padaczki lub
zaburzeń psychicznych. Pozwoli to na ustalenie odpowiedniej dawki leku Lamilept. Do tych leków
należą:
• oksykarbazepina, felbamat, gabapentyna, lewetyracetam, pregabalina, topiramat,
zonisamid, stosowane w leczeniu padaczki
• lit, olanzapina lub aripiprazol stosowane w leczeniu zaburzeń psychicznych
• bupropion, stosowany w leczeniu zaburzeń psychicznych lub w leczeniu uzależnienia od
nikotyny
• paracetamol, stosowany w leczeniu bólu i gorączki
→ Należy poinformować lekarza prowadzącego, jeżeli pacjent przyjmuje którykolwiek z tych
leków.
Niektóre leki wchodzą w interakcję z lekiem Lamilept lub zwiększają ryzyko wystąpienia działań
niepożądanych. Do tych leków należą:
• walproinian, stosowany w leczeniu padaczki i zaburzeń psychicznych
• karbamazepina, stosowana w leczeniu padaczki i zaburzeń psychicznych
• fenytoina, prymidon lub fenobarbital, stosowane w leczeniu padaczki
• rysperydon, stosowany w leczeniu zaburzeń psychicznych
• ryfampicyna, która jest antybiotykiem
• leki stosowane w leczeniu zakażenia ludzkim wirusem niedoboru odporności (HIV)
(połączenie lopinawiru z rytonawirem lub atazanawiru z rytonawirem)
• produkty zawierające estrogeny, w tym hormonalne środki antykoncepcyjne, takie jak
pigułka antykoncepcyjna (patrz poniżej) oraz hormonalna terapia zastępcza (HTZ)
→ Należy poinformować lekarza prowadzącego, jeżeli pacjent przyjmuje którykolwiek z tych
leków lub jeśli rozpoczyna lub zaprzestaje przyjmowania któregokolwiek z tych leków.
Hormonalne środki antykoncepcyjne (takie jak pigułka antykoncepcyjna) mogą mieć wpływ na
działanie leku Lamilept
Lekarz prowadzący może zalecić stosowanie określonego rodzaju hormonalnego środka
antykoncepcyjnego lub też innej metody antykoncepcji, takiej jak prezerwatywa, kapturek
dopochwowy lub wkładka domaciczna. Jeżeli pacjentka stosuje hormonalne środki antykoncepcyjne,
takie jak „pigułka antykoncepcyjna”, lekarz prowadzący może zalecić wykonanie badań w celu
sprawdzenia stężenia leku Lamilept we krwi. Jeżeli pacjentka stosuje hormonalne środki
antykoncepcyjne lub planuje rozpoczęcie stosowania:
→ Należy porozmawiać z lekarzem prowadzącym o odpowiedniej metodzie antykoncepcji.
Lek Lamilept również może wpływać na działanie hormonalnych środków antykoncepcyjnych,
chociaż jest mało prawdopodobne, by zmniejszał ich skuteczność. Jeżeli pacjentka stosuje hormonalne
środki antykoncepcyjne i zauważy jakiekolwiek zmiany w cyklu miesiączkowym, takie jak
krwawienie lub plamienie międzymiesiączkowe:
→ Należy poinformować lekarza prowadzącego. Takie objawy mogą świadczyć o wpływie leku
Lamilept na działanie środka antykoncepcyjnego.
Hormonalna terapia zastępcza (HTZ) może mieć wpływ na działanie leku Lamilept
Jeżeli pacjentka stosuje hormonalną terapię zastępczą (HTZ) zawierającą estrogeny, to lekarz
prowadzący może zalecić wykonanie badań w celu sprawdzenia stężenia lamotryginy we krwi.
Ciąża i karmienie piersią
→ Jeżeli pacjentka jest w ciąży, przypuszcza, że może być w ciąży lub gdy planuje mieć
dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku.
• Nie należy przerywać leczenia bez uprzedniej konsultacji z lekarzem prowadzącym. Jest
to szczególnie ważne, jeśli pacjent ma padaczkę.
• Ciąża może zmieniać skuteczność leku Lamilept, dlatego też może zaistnieć potrzeba
wykonania badań krwi oraz dostosowania dawki leku Lamilept.
• Może nastąpić niewielki wzrost ryzyka wystąpienia wad wrodzonych, w tym rozszczepu warg i
podniebienia, jeśli lek Lamilept jest przyjmowany w trakcie pierwszych trzech miesięcy ciąży.
• Jeżeli pacjentka planuje zajście w ciążę lub jest w ciąży, lekarz prowadzący może zalecić
dodatkowo przyjmowanie kwasu foliowego.
→ Jeśli pacjentka karmi piersią lub planuje karmić piersią, powinna poradzić się lekarza lub
farmaceuty przed zastosowaniem tego leku. Substancja czynna leku Lamilept przenika do
mleka matki i może mieć wpływ na dziecko. Lekarz prowadzący porozmawia o ryzyku i
korzyściach karmienia piersią w trakcie stosowania leku Lamilept i jeżeli pacjentka zdecyduje
się na karmienie piersią, będzie co jakiś czas badał dziecko, czy nie występuje u niego
nadmierna senność, wysypka lub ma za mały przyrost masy ciała. Jeśli zauważy się
którykolwiek z tych objawów u dziecka, należy poinformować o tym lekarza.
Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
Lek Lamilept może powodować zawroty głowy i podwójne widzenie.
→ Nie należy prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn, chyba że pacjent jest pewny, że te
objawy u niego nie występują.
Jeśli pacjent ma padaczkę, powinien porozmawiać z lekarzem prowadzącym o prowadzeniu
pojazdów i obsłudze maszyn.
Lamilept zawiera laktozę.
Jeżeli stwierdzono wcześniej u pacjenta nietolerancję niektórych cukrów, pacjent powinien
skontaktować się z lekarzem przed przyjęciem leku.
Lamilept zawiera sód.
Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletkę, to znaczy lek uznaje się za „wolny od
sodu”.
Lamilept, 100 mg, tabletki zawiera żółcień pomarańczową FCF (E 110).
Lek może powodować reakcje alergiczne.
Ulotka, pkt 4: Możliwe działania niepożądane
Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.
Potencjalnie zagrażające życiu reakcje: należy natychmiast skontaktować się z lekarzem
U niewielkiej liczby pacjentów przyjmujących lek Lamilept występuje reakcja alergiczna lub
potencjalnie zagrażająca życiu reakcja skórna, która może ulec nasileniu, jeżeli pozostanie nieleczona.
Takie objawy mogą wystąpić częściej w ciągu pierwszych paru miesięcy stosowania leku Lamilept,
zwłaszcza gdy u pacjenta zastosowano zbyt dużą dawkę początkową lub gdy zbyt szybko ją
zwiększano, lub gdy Lamilept jest przyjmowany w skojarzeniu z innym lekiem zwanym
walproinianem. Niektóre z tych objawów częściej występują u dzieci, więc rodzice powinni zwracać
na nie szczególną uwagę.
Do objawów tych reakcji należą:
• wysypka skórna lub zaczerwienienie skóry, które mogą się nasilać, aż do ciężkich lub,
czasami, zagrażających życiu reakcji skórnych, w tym wysypki ze zmianami obrączkowatymi
o wyglądzie tarczy strzelniczej (rumień wielopostaciowy), rozległej wysypki z pęcherzami i
złuszczaniem naskórka, występującą szczególnie w okolicach ust, nosa, oczu i narządów
płciowych (zespół Stevensa-Johnsona), rozległe złuszczanie naskórka (obejmujące ponad 30%
powierzchni ciała – martwica toksyczno-rozpływna naskórka) lub rozległą wysypkę, której
towarzyszą zmiany dotyczące wątroby, krwi oraz innych narządów (zespół nadwrażliwości
polekowej z eozynofilią oraz objawami ogólnoustrojowymi, DRESS)
• owrzodzenia jamy ustnej, gardła, nosa lub narządów płciowych
• ból w jamie ustnej lub zaczerwienione lub opuchnięte oczy (zapalenie spojówek)
• wysoka temperatura ciała (gorączka), objawy przypominające grypę lub senność
• obrzęk twarzy lub powiększenie węzłów chłonnych w obrębie szyi, pod pachami i w
pachwinach
• niespodziewanie występujące krwawienie lub sinienie lub niebieskie zabarwienie palców
• ból gardła, lub częściej niż zwykle występujące infekcje (takie jak przeziębienia)
• zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych widoczne w badaniach krwi
• zwiększenie liczby pewnego typu białych krwinek (eozynofilia)
• powiększone węzły chłonne
• objawy narządowe, w tym dotyczące wątroby i nerek.
W wielu przypadkach objawy te świadczą o mniej ciężkich działaniach niepożądanych. Należy
jednak pamiętać, że są one potencjalnie zagrażające życiu i w przypadku ich nieleczenia mogą
prowadzić do poważnych problemów, takich jak niewydolność narządowa.
Dlatego też w przypadku zauważenia któregokolwiek z nich:
→ Należy natychmiast skontaktować się z lekarzem. Lekarz prowadzący może zdecydować o
konieczności wykonania badań czynności wątroby, nerek lub krwi i może zalecić odstawienie
leku Lamilept. W przypadku, gdy u pacjenta wystąpił zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczno-
rozpływna nekroliza naskórka lekarz poinformuje o tym, że pacjentowi nie wolno już nigdy
stosować lamotryginy.
Limfohistiocytoza hemofagocytarna (HLH) (patrz punkt 2. Informacje ważne przed zastosowaniem
leku Lamilept)
Bardzo częste działania niepożądane
Mogą wystąpić u więcej niż 1 na 10 pacjentów:
• ból głowy
• wysypka skórna.
Częste działania niepożądane
Mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 10 pacjentów:
• agresja lub drażliwość
• uczucie senności
• zawroty głowy
• drżenie
• trudności z zasypianiem (bezsenność)
• uczucie pobudzenia
• biegunka
• suchość w jamie ustnej
• nudności lub wymioty
• uczucie zmęczenia
• ból pleców, stawów lub ból w jakimkolwiek innym miejscu.
Niezbyt częste działania niepożądane
Mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 100 pacjentów:
• niezborność ruchów i brak koordynacji (ataksja)
• podwójne lub niewyraźne widzenie
• nietypowa utrata lub przerzedzenie włosów (łysienie)
• wysypka skórna lub oparzenie słoneczne po narażeniu na działanie światła słonecznego lub
sztucznego (fotowrażliwość).
Rzadkie działania niepożądane
Mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 1000 pacjentów:
• reakcja skórna, która powoduje występowanie czerwonych punktów i plam na skórze, które
mogą wyglądać jak tarcza lub „bycze oko” z ciemnym, czerwonym środkiem otoczonym
przez jaśniejsze, czerwone pierścienie (rumień wielopostaciowy)
• zagrażająca życiu reakcja skórna (zespół Stevensa-Johnsona): (patrz także informacja na
początku punktu 4)
• grupa objawów obejmujących jednocześnie: gorączkę, nudności, wymioty, ból głowy,
sztywność karku i skrajną nadwrażliwość na silne światło. Może to być spowodowane stanem
zapalnym błon otaczających mózg i rdzeń kręgowy (zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych).
Objawy te zazwyczaj ustępują po zaprzestaniu leczenia, jednak jeśli nie ustępują lub nasilają
się, należy skontaktować się z lekarzem
• szybkie, mimowolne ruchy gałek ocznych (oczopląs)
• swędzenie oczu z towarzyszącą wydzieliną (zapalenie spojówek).
Bardzo rzadkie działania niepożądane
Mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 10 000 pacjentów:
• zagrażająca życiu reakcja skórna (martwica toksyczno-rozpływna naskórka): (patrz także
informacja na początku punktu 4)
• zespół nadwrażliwości polekowej z eozynofilią oraz objawami ogólnoustrojowymi (DRESS):
(patrz także informacja na początku punktu 4)
• wysoka temperatura ciała (gorączka): (patrz także informacja na początku punktu 4)
• obrzęk twarzy, powiększenie węzłów chłonnych w obrębie szyi, pod pachami i w pachwinach
(uogólnione powiększenie węzłów chłonnych): (patrz także informacja na początku punktu 4)
• zmiany czynnościowe wątroby, które wykazano w badaniach krwi lub niewydolność wątroby:
(patrz także informacja na początku punktu 4)
• poważne zaburzenie krzepnięcia krwi, które może spowodować nieoczekiwane krwawienie
lub sinienie (rozsiane krzepnięcie śródnaczyniowe): (patrz także informacja na początku
punktu 4)
• limfohistiocytoza hemofagocytarna (HLH) (patrz punkt 2. Informacje ważne przed
zastosowaniem leku Lamilept)
• zmiany w wynikach badań krwi – włączając zmniejszenie liczby krwinek czerwonych
(anemia), zmniejszenie liczby krwinek białych (leukopenia, neutropenia, agranulocytoza),
zmniejszenie liczby płytek krwi (trombocytopenia), zmniejszenie liczby wszystkich krwinek
(pancytopenia) oraz zaburzenie szpiku kostnego zwane niedokrwistością aplastyczną
• omamy („widzenie” lub „słyszenie” rzeczy, które nie są rzeczywiste)
• dezorientacja
• uczucie chwiejności i braku stabilności w trakcie poruszania się
• mimowolne powtarzające się ruchy ciała i (lub) dźwięki lub słowa (tiki), mimowolne skurcze
mięśni dotyczące oczu, głowy, tułowia (choreoatetoza) lub inne nietypowe ruchy ciała takie
jak szarpnięcia, drżenia lub sztywność
• zwiększenie częstości napadów padaczkowych u pacjentów z wcześniej rozpoznaną padaczką
• nasilenie objawów choroby u pacjentów z rozpoznaną chorobą Parkinsona
• reakcja tocznio-podobna (objawy mogą obejmować: ból pleców lub stawów, któremu może
czasem towarzyszyć gorączka i/lub ogólnie zły stan zdrowia)
Inne działania niepożądane
U niewielkiej liczby osób pojawiły się inne działania niepożądane, jednak dokładna częstość ich
występowania jest nieznana:
• Istnieją doniesienia dotyczące chorób kości w tym osteopenii i osteoporozy (ścieńczenie
warstwy korowej kości) i złamań. Jeśli pacjent jest długotrwale leczony lekami
przeciwpadaczkowymi, chorował kiedyś na osteoporozę lub przyjmuje steroidy, powinien to
omówić z lekarzem lub farmaceutą
• Zapalenie nerek (cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek), lub jednoczesne zapalenie nerek
i oka (cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek i zapalenie błony naczyniowej oka)
• Koszmary senne
• Osłabiona odporność spowodowana mniejszym stężeniem we krwi przeciwciał, nazywanych
immunoglobulinami, które pomagają chronić organizm przed zakażeniami
• Czerwone guzki lub plamy na skórze (chłoniak rzekomy).
Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione
w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie.
Działania niepożądane można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania
Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,
Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, Al. Jerozolimskie 181 C, 02-222 Warszawa
Tel.: + 48 22 49 21 301
Faks: + 48 22 49 21 309
Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat
bezpieczeństwa stosowania leku.
ChPL, pkt 4.3: Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na substancję czynną lub którąkolwiek z substancji pomocniczych wymienionych w
punkcie 6.1.
ChPL, pkt 4.4: Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania
Wysypka skórna
Informowano o niepożądanych reakcjach skórnych, które występowały zwykle w ciągu pierwszych
ośmiu tygodni po rozpoczęciu leczenia lamotryginą. Większość przypadków wysypki ma łagodne
nasilenie i ustępuje samoistnie, jednak informowano także o ciężkich przypadkach wysypki,
wymagających hospitalizacji i przerwania stosowania lamotryginy.
Obejmowały one także potencjalnie zagrażające życiu reakcje, takie jak zespół Stevensa-Johnsona
(SJS, ang. Stevens–Johnson syndrome), martwica toksyczno-rozpływna naskórka (TEN, ang. toxic
epidermal necrolysis) oraz zespół nadwrażliwości polekowej z eozynofilią oraz objawami
ogólnoustrojowymi (DRESS, ang. Drug Rash with Eosinophilia and Systemic Symptoms), znany
także jako zespół nadwrażliwości (HSS, ang. hypersensitivity syndrome) (patrz punkt 4.8).
W badaniach klinicznych z udziałem dorosłych pacjentów przyjmujących lamotryginę zgodnie z
obowiązującymi zaleceniami dotyczącymi dawkowania, częstość występowania wysypek skórnych o
znacznym nasileniu wynosiła około 1 na 500 pacjentów z padaczką. W około połowie tych
przypadków stwierdzono zespół Stevensa-Johnsona (1 na 1000). W badaniach klinicznych u
pacjentów z chorobą dwubiegunową, częstość występowania ciężkiej wysypki wynosi około 1 na
1000.
Ryzyko wystąpienia wysypki skórnej o znacznym nasileniu jest większe u dzieci niż u osób dorosłych.
Dostępne dane pochodzące z wielu badań klinicznych wskazują, że u dzieci częstość wysypek
wymagających hospitalizacji wynosiła od 1 na 300 do 1 na 100.
U dzieci początkowe objawy wysypki mogą być mylone z infekcją. Lekarze powinni brać pod uwagę
możliwość wystąpienia reakcji na leczenie lamotryginą u dzieci, u których podczas pierwszych ośmiu
tygodni terapii wystąpiła wysypka i gorączka.
Oprócz tego, ogólne ryzyko wysypki wydaje się wyraźnie związane z:
- dużymi dawkami początkowymi lamotryginy i niezgodnym z zaleceniami zbyt szybkim
zwiększaniem dawki (patrz punkt 4.2)
- jednoczesnym stosowaniem walproinianu (patrz punkt 4.2).
Należy również zachować ostrożność podczas leczenia pacjentów z alergią lub wysypką
spowodowaną stosowaniem innych leków przeciwpadaczkowych w wywiadzie, ponieważ u tych
pacjentów częstość występowania nieciężkiej wysypki po leczeniu lamotryginą była około trzy razy
większa niż u pacjentów bez tych schorzeń w wywiadzie.
Wykazano, że występowanie allelu HLA-B*1502 u osób pochodzenia azjatyckiego (głównie
chińskiego Han i tajskiego) jest powiązane z ryzykiem rozwoju zespołu Stevensa-Johnsona (SJS, ang.
Stevens-Johnson syndrome) lub toksycznego martwiczego oddzielania się naskórka (TEN, ang. toxic
epidermal necrolysis) podczas terapii lamotryginą. Jeśli u pacjenta stwierdza się występowanie allelu
HLA-B*1502, należy szczególnie dokładnie rozważyć zastosowanie lamotryginy.
Należy natychmiast ocenić stan wszystkich pacjentów (dorosłych i dzieci), u których wystąpi wysypka
i odstawić leczenie produktem Lamilept, chyba że wystąpienie wysypki jest wyraźnie nie związane ze
stosowaniem lamotryginy. Zaleca się, aby nie rozpoczynać ponownie leczenia produktem Lamilept u
pacjentów, którzy przerwali leczenie z powodu wysypki spowodowanej wcześniejszym leczeniem
lamotryginą, chyba że potencjalne korzyści przeważają nad ryzykiem. Jeśli po zastosowaniu
lamotryginy u pacjenta wystąpił zespół Stevensa-Johnsona, martwica toksyczno-rozpływna naskórka
lub DRESS, nie wolno ponownie rozpoczynać leczenia lamotryginą u tego pacjenta kiedykolwiek w
przyszłości.
Opisywano również wysypkę stanowiącą element zespołu DRESS (ang. Drug Reaction with
Eosinophilia and Systemic Symptoms), również znanego jako zespół nadwrażliwości. Ten stan jest
związany z różnym nasileniem objawów ogólnoustrojowych, takich jak gorączka, uogólnione
powiększenie węzłów chłonnych, obrzęk twarzy, nieprawidłowości w wynikach badań morfologii
krwi, badań czynnościowych wątroby, nerek oraz jałowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych
(patrz punkt 4.8). Zespół ten może mieć różne nasilenie kliniczne, i w rzadkich przypadkach może
prowadzić do wystąpienia rozsianego krzepnięcia śródnaczyniowego oraz niewydolności
wielonarządowej. Należy zaznaczyć, że wczesne objawy nadwrażliwości (na przykład gorączka,
uogólnione powiększenie węzłów chłonnych) mogą wystąpić bez wyraźnej wysypki. W przypadku
pojawienia się takich objawów, należy natychmiast ocenić stan pacjenta i przerwać leczenie
produktem Lamilept, jeżeli nie można ustalić innej etiologii.
W większości przypadków jałowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych było odwracalne po
odstawieniu leku, jednak u wielu pacjentów nawracało po ponownym podaniu lamotryginy. Ponowne
podanie lamotryginy powodowało szybki nawrót objawów, często o większym nasileniu. Nie należy
ponownie rozpoczynać leczenia lamotryginą u pacjentów, którzy przerwali je z powodu wystąpienia
jałowego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych związanego z wcześniejszym stosowaniem
lamotryginy.
W związku ze stosowaniem lamotryginy notowano też reakcje fotowrażliwości (patrz punkt 4.8). W
kilku przypadkach reakcje te występowały po podaniu dużej dawki (400 mg lub większej), podczas
zwiększania dawki albo po szybkim jej zwiększeniu. Jeśli podejrzewa się, że występujące u pacjenta
objawy fotowrażliwości (np. silne oparzenia słoneczne) są związane z przyjmowaniem lamotryginy,
należy rozważyć przerwanie leczenia. Jeśli kontynuowanie leczenia lamotryginą uznane jest za
zasadne ze względów klinicznych, pacjentowi należy doradzić, by unikał narażenia na działanie
światła słonecznego i sztucznego promieniowania ultrafioletowego (UV) oraz stosował środki
ochronne (np. noszenie odzieży ochronnej i stosowanie kremów z filtrem).
Limfohistiocytoza hemofagocytarna (HLH)
Limfohistiocytozę hemofagocytarną notowano u pacjentów przyjmujących lamotryginę (patrz punkt
4.8). Charakterystycznymi objawami przedmiotowymi i podmiotowymi są: gorączka, wysypka,
objawy neurologiczne, hepatosplenomegalia, limfadenopatia, cytopenie, duże stężenie ferrytyny w
osoczu, hipertriglicerydemia oraz zaburzenia czynności wątroby i krzepliwości krwi. Objawy na ogół
występują w ciągu 4 tygodni od rozpoczęcia leczenia. Limfohistiocytoza hemofagocytarna może
stanowić zagrożenie życia.
Pacjenta należy poinformować o objawach związanych z HLH oraz o konieczności natychmiastowego
skontaktowania się z lekarzem, jeśli w trakcie leczenia lamotryginą wystąpią u niego takie objawy.
Jeśli u pacjenta wystąpiły takie objawy przedmiotowe i podmiotowe, należy niezwłocznie go zbadać
oraz wziąć pod uwagę rozpoznanie HLH. Należy natychmiast przerwać stosowanie lamotryginy,
chyba że ustalona zostanie inna przyczyna choroby.
Kliniczne nasilenie choroby i ryzyko samobójstwa
U pacjentów, u których stosowano leki przeciwpadaczkowe w kilku wskazaniach, odnotowano
przypadki myśli i zachowań samobójczych. Meta-analiza randomizowanych, kontrolowanych placebo
badań leków przeciwpadaczkowych również wskazuje na niewielkie zwiększenie ryzyka myśli i
zachowań samobójczych. Nie jest znany mechanizm powstawania tego ryzyka, a dostępne dane nie
wykluczają możliwości, że zwiększone ryzyko występuje także podczas stosowania lamotryginy.
W związku z tym należy uważnie obserwować, czy u pacjenta nie występują oznaki myśli i zachowań
samobójczych i w razie konieczności rozważyć zastosowanie odpowiedniego leczenia. Pacjentów
(oraz ich opiekunów) należy poinformować, że w razie wystąpienia oznak myśli lub zachowań
samobójczych należy poradzić się lekarza.
U pacjentów z zaburzeniami afektywnymi dwubiegunowymi, nasilenie objawów depresji i (lub)
zdarzeń związanych z samobójstwem może wystąpić niezależnie od tego, czy przyjmują oni leki
stosowane w leczeniu zaburzeń afektywnych dwubiegunowych, w tym produkt Lamilept. Dlatego
pacjenci przyjmujący lek Lamilept w terapii zaburzeń afektywnych dwubiegunowych powinni być
poddani ścisłej obserwacji ze względu na możliwość wystąpienia objawów klinicznego nasilenia
choroby (w tym pojawienia się nowych objawów) oraz zdarzeń związanych z samobójstwem, w
szczególności na początku leczenia lub w trakcie zmian dawkowania. Niektórzy pacjenci, na przykład
ci z zachowaniami lub myślami samobójczymi w wywiadzie, młodzi dorośli, lub ci pacjenci, u
których przed rozpoczęciem leczenia występowały znacznie nasilone myśli samobójcze, mogą być w
grupie zwiększonego ryzyka wystąpienia myśli samobójczych lub prób samobójczych i powinni
podczas leczenia pozostawać pod ścisłą kontrolą.
U pacjentów, u których wystąpią objawy klinicznego nasilenia choroby (w tym wystąpienie nowych
objawów) i (lub) pojawią się myśli lub zachowania samobójcze, zwłaszcza jeśli objawy te będą
znacznie nasilone, pojawią się nagle, lub nie będą częścią dotychczas zgłaszanych przez pacjenta
objawów, należy rozważyć zmianę postępowania terapeutycznego, w tym możliwość przerwania
leczenia.
Wpływ produktów zawierających estrogeny, w tym hormonalnych środków antykoncepcyjnych na
skuteczność lamotryginy
Zastosowanie połączenia etynyloestradiolu/lewonorgestrelu (30 μg/150 μg) powodowało około
dwukrotne zwiększenie klirensu lamotryginy i przez to zmniejszenie stężenia lamotryginy (patrz punkt
4.5). Zmniejszenie stężenia lamotryginy powodowało utratę kontroli nad napadami padaczkowymi. W
większości przypadków po etapie stopniowego zwiększania dawki do uzyskania maksymalnej reakcji
na leczenie będą konieczne większe (nawet dwukrotnie) dawki podtrzymujące lamotryginy. W
przypadku kobiet zaprzestających stosowania hormonalnych środków antykoncepcyjnych, klirens
lamotryginy może być zmniejszony o połowę. Zwiększone stężenie lamotryginy może być związane z
wystąpieniem działań niepożądanych zależnych od dawki. Dlatego pacjentki należy poddać
obserwacji.
U kobiet nie stosujących obecnie induktorów glukuronidacji lamotryginy a stosujących hormonalne
środki antykoncepcyjne, w przypadku których przez jeden tydzień jest stosowany preparat bez
substancji czynnej (na przykład „tydzień bez tabletek antykoncepcyjnych”), w tygodniu leczenia bez
substancji czynnej występuje stopniowe, przemijające zwiększenie stężenia lamotryginy (patrz punkt
4.2). Tego rodzaju zmiany stężeń lamotryginy mogą być związane z wystąpieniem działań
niepożądanych. Z uwagi na to, jako leczenie pierwszego rzutu należy rozważyć stosowanie
antykoncepcji nie wymagającej tygodniowej przerwy w stosowaniu (na przykład hormonalne środki
antykoncepcyjne podawane w sposób ciągły lub zastosowanie innych niż hormonalne metod
antykoncepcji).
Nie badano interakcji między innymi doustnymi środkami antykoncepcyjnymi lub innymi terapiami
zawierającymi estrogeny (takimi jak hormonalna terapia zastępcza) a lamotryginą, jednak mogą one
mieć podobny wpływ na parametry farmakokinetyczne lamotryginy.
Wpływ lamotryginy na skuteczność hormonalnych środków antykoncepcyjnych
Badania interakcji z udziałem 16 zdrowych ochotniczek wykazały, że w przypadku jednoczesnego
podawania lamotryginy i hormonalnego środka antykoncepcyjnego (połączenie
etynyloestradiolu/lewonorgestrelu) następuje nieznaczne zwiększenie klirensu lewonorgestrelu oraz
zmiany stężenia FSH oraz LH w surowicy (patrz punkt 4.5). Nie jest znany wpływ tych zmian na
zmniejszenie skuteczności antykoncepcyjnej u niektórych pacjentek przyjmujących preparaty
hormonalne jednocześnie z lamotryginą. Z tego względu pacjentki należy poinformować o
konieczności niezwłocznego powiadamiania lekarza w przypadku wystąpienia zmian w cyklu
miesiączkowym, takich jak krwawienie międzymiesiączkowe.
Reduktaza dihydrofolianowa
Lamotrygina wykazuje słabe działanie hamujące na reduktazę kwasu dihydrofoliowego, więc podczas
długotrwałego leczenia istnieje możliwość zaburzeń metabolizmu folianów (patrz punkt 4.6). Jednak
w przypadku długotrwałego stosowania u ludzi przez okres do 1 roku lamotrygina nie powodowała
znaczących zmian stężenia hemoglobiny, średniej objętości krwinek ani stężeń folianów w surowicy
albo erytrocytach, a podczas stosowania leku przez okres 5 lat nie obserwowano zmian stężeń
folianów w krwinkach czerwonych.
Niewydolność nerek
W badaniach, w których pojedynczą dawkę podawano pacjentom ze schyłkową niewydolnością nerek,
stężenia lamotryginy w osoczu nie ulegały istotnej zmianie. U pacjentów z niewydolnością nerek
może dochodzić do kumulacji metabolitu glukuronidowego; dlatego należy zachować ostrożność
podczas leczenia pacjentów z niewydolnością nerek.
Pacjenci stosujący inne preparaty zawierające lamotryginę
Pacjentom stosującym obecnie inne preparaty zawierające lamotryginę nie należy podawać produktu
Lamilept bez konsultacji z lekarzem.
EKG o typie zespołu Brugadów oraz inne zaburzenia rytmu serca i przewodzenia
U pacjentów leczonych lamotryginą odnotowywano zaburzenia rytmu z nieprawidłowym zapisem ST-
T i EKG z typowymi zmianami dla zespołu Brugadów. Badania in vitro wykazały możliwość
spowalniania przez lamotryginę przewodzenia komorowego (poszerzenie zespołu QRS) i
wywołania proarytmii w stężeniach istotnych terapeutycznie u pacjentów z chorobą serca.
Lamotrygina posiada słabe właściwości przeciwarytmiczne leków klasy IB i związane z tym
ryzyko ciężkich lub śmiertelnych zdarzeń sercowych. Równoczesne przyjmowanie innych
blokerów kanałów sodowych może zwiększyć to ryzyko (patrz punkt 5.3). W dawkach
terapeutycznych do 400 mg na dobę lamotrygina nie spowalniała przewodzenia komorowego
(poszerzenie zespołu QRS) lub nie powodowała wydłużenia odstępu QT u zdrowych
ochotników w szczegółowym badaniu odstępu QT. Należy starannie rozważyć stosowanie
lamotryginy u pacjentów z klinicznie istotną strukturalną lub funkcjonalną chorobą serca, taką
jak: zespół Brugadów lub innymi kanałopatiami sercowymi, niewydolnością serca, chorobą
niedokrwienną serca, blokiem serca lub arytmią komorową. Jeśli stosowanie lamotryginy jest
klinicznie uzasadnione u tych pacjentów, przed rozpoczęciem leczenia lamotryginą należy
najpierw rozważyć konsultację z kardiologiem.
Rozwój dziecka
Brak danych dotyczących wpływu lamotryginy na wzrost, dojrzewanie płciowe, rozwój poznawczy,
emocjonalny i behawioralny u dzieci.
Środki ostrożności dotyczące leczenia padaczki
Tak jak w przypadku innych leków przeciwpadaczkowych, nagłe odstawienie produktu Lamilept
może spowodować nawrót napadów padaczkowych. Jeżeli produkt Lamilept nie musi być nagle
odstawiony ze względów bezpieczeństwa (np. wysypka), jego dawkę należy stopniowo zmniejszać
przez okres dwóch tygodni.
W literaturze istnieją doniesienia, że ciężkie napady padaczkowe ze stanem padaczkowym, mogą
prowadzić do rozpadu mięśni poprzecznie prążkowanych, niewydolności wielonarządowej oraz
rozsianego krzepnięcia śródnaczyniowego, które czasami prowadzą do zgonu. Podobne przypadki
obserwowano w związku ze stosowaniem lamotryginy.
Może być zaobserwowane znaczące klinicznie zwiększenie częstości napadów padaczkowych zamiast
jego zmniejszenia. U pacjentów z więcej niż jednym typem napadów, należy przeanalizować korzyści
dotyczące kontroli jednego typu napadów w stosunku do jakiegokolwiek pogorszenia objawów innego
typu napadów.
Objawy napadów mioklonicznych mogą ulec pogorszeniu po zastosowaniu lamotryginy.
Dane sugerują, że odpowiedź na leczenie w połączeniu z induktorami enzymów jest mniejsza niż w
przypadku połączenia z lekami przeciwpadaczkowymi nie indukującymi enzymów. Przyczyny nie są
jasne.
U dzieci stosujących lamotryginę w leczeniu typowych napadów nieświadomości, skuteczność może
nie być podtrzymywana u wszystkich pacjentów.
Środki ostrożności dotyczące leczenia zaburzeń afektywnych dwubiegunowych:
Dzieci i młodzież w wieku poniżej 18 lat
Stosowanie leków przeciwdepresyjnych jest związane ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia myśli i
zachowań samobójczych u dzieci i młodzieży z zaburzeniami depresyjnymi i innymi zaburzeniami
psychicznymi.
Substancje pomocnicze
Laktoza
Ten produkt leczniczy nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną
nietolerancją galaktozy, brakiem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.
Sód
Ten produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletkę, to znaczy lek uznaje się za
„wolny od sodu”.
ChPL, pkt 4.5: Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji
Badania interakcji prowadzono tylko u osób dorosłych.
Stwierdzono, że enzymami odpowiedzialnymi za metabolizm lamotryginy są urydyno-5’-difosforo
(UDP)-glukuronylotransferazy (UGT). Produkty lecznicze, które indukują lub hamują glukuronidację,
mogą więc wpływać na klirens lamotryginy. Silne lub umiarkowane induktory cytochromu P450 3A4
(CYP3A4), o których wiadomo, że indukują też UGT, mogą również przyspieszać metabolizm
lamotryginy.
Brak dowodów na to, że lamotrygina powoduje istotną klinicznie indukcję lub hamowanie aktywności
enzymów cytochromu P450. Lamotrygina może indukować własny metabolizm, ale jest to działanie
znikome i jest mało prawdopodobne, aby miało istotne konsekwencje kliniczne.
Produkty lecznicze, dla których wykazano klinicznie istotny wpływ na stężenie lamotryginy, zostały
przedstawione w Tabeli 6. Dokładne wskazówki odnośnie dawkowania tych produktów leczniczych
przedstawiono w punkcie 4.2. Dodatkowo, w tabeli przedstawiono produkty lecznicze o niewielkim
wpływie lub niewpływające na stężenie lamotryginy. Nie oczekuje się, aby jednoczesne podawanie
tych leków miało znaczenie kliniczne. Mimo to należy zachować ostrożność u pacjentów z padaczką
szczególnie wrażliwych na zmiany stężenia lamotryginy.
Tabela 6. Wpływ produktów leczniczych na stężenie lamotryginy
Produkty lecznicze, które
zwiększają stężenie
lamotryginy
Produkty lecznicze, które
zmniejszają stężenie
lamotryginy
Produkty lecznicze, które
mają niewielki wpływ lub nie
wpływają na stężenie
lamotryginy
Walproinian Atazanawir/rytonawir*
Karbamazepina
Połączenie etynyloestradiolu/
lewonorgestrelu*
Aripiprazol
Bupropion
Felbamat
Gabapentyna
Lopinawir/rytonawir
Fenobarbital
Fenytoina
Prymidon
Ryfampicyna
Lakozamid
Lewetyracetam
Lit
Olanzapina
Okskarbazepina
Paracetamol
Perampanel
Pregabalina
Topiramat
Zonisamid
*W celu uzyskania informacji dotyczących schematu dawkowania patrz punkt 4.2, a w przypadku
kobiet przyjmujących hormonalne produkty antykoncepcyjne patrz również punkt 4.4.
Interakcje z innymi lekami przeciwpadaczkowymi
Walproinian, który hamuje glukuronidację lamotryginy, zmniejsza metabolizm lamotryginy i prawie
dwukrotnie wydłuża średni okres półtrwania lamotryginy. U pacjentów przyjmujących jednocześnie
walproinian należy stosować odpowiedni schemat leczenia (patrz punkt 4.2).
Niektóre leki przeciwpadaczkowe (takie jak fenytoina, karbamazepina, fenobarbital i prymidon), które
uaktywniają enzymy cytochromu P450, powodują również indukcję UGT i dlatego przyspieszają
metabolizm lamotryginy. U pacjentów przyjmujących jednocześnie fenytoinę, karbamazepinę,
fenobarbital lub prymidon należy stosować odpowiedni schemat leczenia (patrz punkt 4.2).
Opisywano objawy ze strony ośrodkowego układu nerwowego, tj. zawroty głowy, ataksja, podwójne
widzenie, zaburzenia ostrości wzroku i nudności, występujących u pacjentów przyjmujących
karbamazepinę po wprowadzeniu do leczenia lamotryginy. Objawy te zwykle ustępowały po
zmniejszeniu dawki karbamazepiny. Podobne działanie zaobserwowano podczas badania, w którym
dorosłym zdrowym ochotnikom podawano lamotryginę i okskarbazepinę, nie badano jednak wpływu
zmniejszenia dawki.
Istnieją doniesienia w literaturze o zmniejszeniu stężenia lamotryginy podczas podawania lamotryginy
w połączeniu z okskarbazepiną. Jednakże w badaniu prospektywnym, w którym zdrowym dorosłym
ochotnikom podawano 200 mg lamotryginy i 1200 mg okskarbazepiny, okskarbazepina nie zmieniała
metabolizmu lamotryginy, a lamotrygina nie zmieniała metabolizmu okskarbazepiny. Z tego względu
u pacjentów otrzymujących skojarzone leczenie z okskarbazepiną, należy zastosować schemat
dawkowania dla leczenia skojarzonego bez walproinianu i bez induktorów glukuronidacji lamotryginy
(patrz punkt 4.2).
W badaniu z udziałem zdrowych ochotników jednoczesne stosowanie felbamatu (1200 mg dwa razy
na dobę) i lamotryginy (100 mg dwa razy na dobę, przez 10 dni) nie wykazano istotnego klinicznie
wpływu na farmakokinetykę lamotryginy.
Opierając się na analizie retrospektywnej stężeń w osoczu u pacjentów otrzymujących lamotryginę
zarówno z gabapentyną, jak i bez gabapentyny, gabapentyna nie zmieniała klirensu lamotryginy.
Potencjalne interakcje między lewetyracetamem i lamotryginą oceniano na podstawie analiz stężeń
obydwu substancji w surowicy podczas badań klinicznych kontrolowanych placebo. Dane te
wskazują, że lamotrygina nie wpływa na farmakokinetykę lewetyracetamu i że lewetyracetam nie
wpływa na farmakokinetykę lamotryginy.
Na stężenie stacjonarne lamotryginy w osoczu nie wpływało równoczesne podawanie pregabaliny
(200 mg, 3 razy na dobę). Nie zachodzą interakcje farmakokinetyczne między lamotryginą i
pregabaliną.
Topiramat nie powodował zmiany stężeń lamotryginy w osoczu. Podawanie lamotryginy powodowało
zwiększenie stężeń topiramatu o 15%.
W badaniu z udziałem pacjentów chorych na padaczkę jednoczesne podawanie zonisamidu (200 do
400 mg/dobę) i lamotryginy (150 do 500 mg/dobę) przez 35 dni nie wywierało znaczącego wpływu na
farmakokinetykę lamotryginy.
W kontrolowanych placebo badaniach klinicznych z udziałem pacjentów z napadami częściowymi nie
stwierdzono wpływu jednoczesnego podawania lakozamidu (w dawkach 200, 400 lub 600 mg/dobę)
na stężenia lamotryginy w osoczu.
W zbiorczej analizie danych z trzech kontrolowanych placebo badań klinicznych dotyczących terapii
skojarzonej z perampanelem u pacjentów, u których występują napady częściowe i pierwotnie
uogólnione napady toniczno-kloniczne, największa oceniana dawka perampanelu (12 mg/dobę)
zwiększała klirens lamotryginy o mniej niż 10%.
Mimo że informowano o zmianach stężeń innych leków przeciwpadaczkowych w osoczu, w
kontrolowanych badaniach nie udowodniono oddziaływania lamotryginy na stężenia w osoczu
jednocześnie podawanych leków przeciwpadaczkowych. Badania in vitro dowodzą, że lamotrygina
nie wypiera innych leków przeciwpadaczkowych z miejsc wiązania z białkami.
Interakcje z innymi lekami psychotropowymi
Farmakokinetyka litu po podaniu 2 g bezwodnego glukonianu litu dwa razy na dobę przez sześć dni
20 zdrowym osobom nie uległa zmianie podczas jednoczesnego przyjmowania lamotryginy w dawce
100 mg/dobę.
Wielokrotne podanie doustnych dawek bupropionu nie miało statystycznie istotnego wpływu na
farmakokinetykę pojedynczej dawki lamotryginy u 12 pacjentów i powodowało jedynie nieznaczne
zwiększenie wartości AUC dla glukuronidu lamotryginy.
W badaniu z udziałem zdrowych dorosłych ochotników olanzapina w dawce 15 mg spowodowała
zmniejszenie wartości AUC i Cmax lamotryginy, średnio odpowiednio o 24% i 20%. Lamotrygina w
dawce 200 mg nie wpływała na farmakokinetykę olanzapiny.
Wielokrotne podanie doustnych dawek lamotryginy wynoszących 400 mg na dobę nie miało
klinicznie znaczącego wpływu na farmakokinetykę pojedynczej dawki rysperydonu wynoszącej 2 mg
u 14 zdrowych dorosłych ochotników. Po jednoczesnym podaniu 2 mg rysperydonu łącznie z
lamotryginą, 12 na 14 ochotników zgłaszało senność, podczas gdy po przyjęciu samego rysperydonu
ten stosunek wynosił 1 na 20, natomiast przy podawaniu samej lamotryginy nie było zgłoszeń.
W badaniu z udziałem 18 dorosłych pacjentów z zaburzeniami afektywnymi dwubiegunowymi typu I,
przyjmujących ustaloną dawkę lamotryginy (100-400 mg na dobę), dawki aripiprazolu zwiększono w
ciągu 7 dni z 10 mg na dobę do docelowych 30 mg na dobę i kontynuowano podawanie raz na dobę
przez kolejnych 7 dni. Zaobserwowano zmniejszenie Cmax i AUC lamotryginy przeciętnie o około
10%.
Badania in vitro wykazały, że tworzenie głównego metabolitu lamotryginy, 2-N-glukuronidu, było w
minimalnym stopniu hamowane przez amitryptylinę, bupropion, klonazepam, haloperydol lub
lorazepam. Badania te wskazują również, że mało prawdopodobne jest hamowanie metabolizmu
lamotryginy przez klozapinę, fluoksetynę, fenelzynę, rysperydon, sertralinę i trazodon. Oprócz tego
badanie metabolizmu bufuralolu w mikrosomach ludzkiej wątroby sugerują, że lamotrygina nie
zmniejsza klirensu leków metabolizowanych głównie przez CYP2D6.
Interakcje z hormonalnymi środkami antykoncepcyjnymi
Wpływ hormonalnych środków antykoncepcyjnych na farmakokinetykę lamotryginy
W badaniu z udziałem 16 ochotniczek podawanie doustnych tabletek antykoncepcyjnych
zawierających połączenie 30 μg etynyloestradiolu i 150 μg lewonorgestrelu powodowało około
dwukrotne zwiększenie klirensu lamotryginy po podaniu doustnym, co powodowało zmniejszenie
wartości AUC i Cmax lamotryginy średnio odpowiednio o 52% i 39%. Stężenie lamotryginy w
surowicy stopniowo zwiększało się podczas tygodnia, w którym nie stosowano substancji czynnej
(tydzień „bez tabletki antykoncepcyjnej”). Stężenie lamotryginy przed podaniem kolejnej dawki, pod
koniec tygodnia, w którym nie stosowano substancji czynnej, było średnio około dwukrotnie większe
niż podczas stosowania preparatu zawierającego substancję czynną (patrz punkt 4.4). Nie jest
konieczne dostosowywanie zalecanego schematu zwiększania dawki dla lamotryginy wyłącznie ze
względu na stosowanie hormonalnych środków antykoncepcyjnych, ale w większości przypadków
rozpoczęcia lub zakończenia stosowania hormonalnych środków antykoncepcyjnych konieczne będzie
zwiększenie lub zmniejszenie podtrzymującej dawki lamotryginy (patrz punkt 4.2).
Wpływ lamotryginy na farmakokinetykę hormonalnych środków antykoncepcyjnych
W badaniu z udziałem 16 ochotniczek stosowanie lamotryginy w dawce 300 mg po osiągnięciu stanu
stacjonarnego nie wpływało na farmakokinetykę etynyloestradiolu zawartego w złożonej doustnej
tabletce antykoncepcyjnej. Obserwowano niewielki wzrost klirensu lewonorgestrelu po podaniu
doustnym, co powodowało zmniejszenie wartości AUC i Cmax dla lewonorgestrelu przeciętnie o
odpowiednio 19% i 12%. Przeprowadzony podczas badania pomiar stężeń FSH, LH i estradiolu w
surowicy wskazywał na pewne osłabienie hamowania czynności hormonalnej jajników u niektórych
kobiet, chociaż pomiary stężenia progesteronu w surowicy nie wykazywały hormonalnych dowodów
wystąpienia owulacji u żadnej z 16 pacjentek. Nie jest znany wpływ niewielkiego zwiększenia
klirensu lewonorgestrelu oraz zmian stężenia FSH i LH w surowicy na aktywność owulacyjną
jajników (patrz punkt 4.4). Nie badano wpływu dawki lamotryginy innej niż 300 mg/dobę i nie
prowadzono badań z innymi preparatami zawierającymi żeńskie hormony płciowe.
Interakcje z innymi produktami leczniczymi
W badaniu z udziałem 10 ochotników płci męskiej, ryfampicyna zwiększała klirens i skracała okres
półtrwania lamotryginy, ze względu na indukcję enzymów wątrobowych odpowiedzialnych za
glukuronidację. U pacjentów przyjmujących równocześnie ryfampicynę należy stosować odpowiedni
schemat leczenia (patrz punkt 4.2).
W badaniu z udziałem zdrowych ochotników połączenie lopinawiru/rytonawiru powodowało
zmniejszenie stężenia lamotryginy w osoczu mniej więcej o połowę, prawdopodobnie z powodu
indukcji glukuronidacji. U pacjentów przyjmujących równocześnie lopinawir/rytonawir należy
stosować odpowiedni schemat leczenia (patrz punkt 4.2).
W badaniu z udziałem zdrowych dorosłych ochotników, atazanawir/rytonawir (300 mg/100 mg)
podawany przez 9 dni spowodował zmniejszenie wartości AUC i Cmax lamotryginy w surowicy
(pojedyncza dawka 100 mg), średnio o odpowiednio 32% i 6%. U pacjentów przyjmujących
jednocześnie atazanawir/rytonawir, należy stosować odpowiedni schemat leczenia (patrz punkt 4.2).
W badaniu z udziałem zdrowych, dorosłych ochotników, podawanie 1 g paracetamolu (4 razy na
dobę) zmniejszało osoczowe AUC i Cmin lamotryginy średnio o odpowiednio 20% i 25%.
Dane z badań in vitro wskazują, że lamotrygina, lecz nie jej N(2)-glukuronidowy metabolit, jest
inhibitorem transportera kationów organicznych 2 (ang. Organic Cation Transporter 2, OCT 2) w
stężeniach potencjalnie znamiennych klinicznie. Dane te wskazują , że lamotrygina jest inhibitorem
OCT 2 z wartością IC50 53,8 μM. Jednoczesne podawanie lamotryginy z produktami leczniczymi
wydalanymi przez nerki i będącymi substratami OCT 2 (np. metformina, gabapentyna, wareniklina)
może powodować zwiększenie stężenia tych produktów w osoczu.
Znamienność kliniczna tego zjawiska nie została jednoznacznie określona, jednakże należy zachować
ostrożność podczas jednoczesnego stosowania tych leków u pacjentów.
ChPL, pkt 4.8: Działania niepożądane
Działania niepożądane związane z leczeniem padaczki i choroby afektywnej dwubiegunowej oparte są
na dostępnych danych pochodzących z kontrolowanych badań klinicznych lub innego rodzaju
doświadczenia klinicznego i wymienione są w poniższej tabeli. Częstość występowania pochodzi z
badań klinicznych (monoterapia padaczki (oznaczone krzyżykiem†) oraz choroby afektywnej
dwubiegunowej (oznaczone §)). W przypadku, gdy częstość występowania różni się pomiędzy danymi
otrzymanymi z badań dotyczących padaczki i choroby afektywnej dwubiegunowej przedstawiono
wartość najbardziej konserwatywną. Jednakże w przypadku, gdy brak jest danych z kontrolowanych
badań klinicznych, częstości występowania pochodzą z innych doświadczeń klinicznych..
Działania niepożądane zostały pogrupowane według częstości występowania, określonej w
następujący sposób: bardzo często (≥1/10);
często (≥1/100 do <1/10); niezbyt często (≥1/1000 do <1/100); rzadko (≥1/10 000 do <1/1000); bardzo
rzadko (<1/10 000); częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych
danych).
Bardzo rzadko: Zmiany hematologiczne1, w tym neutropenia, leukopenia, niedokrwistość, trombocytopenia, pancytopenia, niedokrwistość aplastyczna, agranulocytoza. Limfohistiocytoza hemofagocytarna (HLH) Limfadenopatia1, Chłoniak rzekomy
Bardzo rzadko: Zespół nadwrażliwości2 Hipogammaglobulinemia
Często: Agresja, drażliwość Splątanie, omamy, tiki (ruchowe i (lub) głosowe) Koszmary senne
Koszmary senne
20
Bardzo często: † Ból głowy § Senność†§, zawroty głowy†§, drżenie†, bezsenność† pobudzenie§ † Ataksja † Oczopląs , jałowe zapalenie opon mózgowordzeniowych (patrz punkt 4.4). Chwiejny chód, zaburzenia ruchowe, nasilenie 3 objawów choroby Parkinsona , objawy † pozapiramidowe, choreoatetoza , zwiększenie częstości napadów padaczkowych
Niezbyt często: Podwójne widzenie†, niewyraźne widzenie† Zapalenie spojówek
Często: Nudności † , wymioty † , biegunka † , suchość w ustach§
Bardzo rzadko: Niewydolność wątroby, zaburzenie czynności wątroby4 , zwiększenie wartości wyników badań czynnościowych wątroby
Bardzo często: 5 Wysypka skórna †§ Łysienie, reakcja fotowrażliwości Rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa- Johnsona § Martwica toksyczno-rozpływna naskórka Zespół nadwrażliwości polekowej z eozynofilią oraz objawami ogólnoustrojowymi2
Często: § Bóle stawów Zespół rzekomotoczniowy
Częstość nieznana: Cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek, cewkowośródmiąższowe zapalenie nerek i zapalenie błony naczyniowej oka
21
Często: † § § Zmęczenie , ból , ból pleców
Opis wybranych działań niepożądanych
1
Zaburzenia hematologiczne oraz limfadenopatia mogą, ale nie muszą być związane z zespołem
nadwrażliwości polekowej z eozynofilią oraz objawami ogólnoustrojowymi (ang. DRESS) / zespołem
nadwrażliwości (patrz punkt 4.4 i Zaburzenia układu immunologicznego).
2
Istnieją doniesienia również o wysypce stanowiącej jeden z elementów tego zespołu, znanego
również jako zespół nadwrażliwości polekowej z eozynofilią oraz objawami ogólnoustrojowymi (ang.
DRESS). Ten stan obejmuje szereg różnorodnych objawów układowych takich jak gorączka,
uogólnione powiększenie węzłów chłonnych, obrzęk twarzy i nieprawidłowości w wynikach badań
krwi, badań czynnościowych wątroby i nerek. Zespół wykazuje różny stopień nasilenia zmian
klinicznych i w rzadkich przypadkach może prowadzić do rozsianego krzepnięcia śródnaczyniowego
oraz niewydolności wielonarządowej. Należy wspomnieć, że wczesne objawy nadwrażliwości (na
przykład gorączka, uogólnione powiększenie węzłów chłonnych) mogą wystąpić bez wyraźnej
wysypki. W przypadku pojawienia się takich objawów, należy natychmiast ocenić stan pacjenta i
przerwać leczenie produktem Lamilept, jeżeli nie można ustalić innej etiologii (patrz punkt 4.4.)..
3
Działania niepożądane obserwowane podczas innych doświadczeń klinicznych.
Istnieją doniesienia, że lamotrygina może nasilać objawy parkinsonizmu u pacjentów z wcześniej
rozpoznaną chorobą Parkinsona, a w pojedynczych przypadkach może wywoływać objawy
pozapiramidowe i choreoatetozę u pacjentów bez pierwotnego schorzenia.
4
Zaburzenia czynności wątroby są zwykle związane z reakcjami nadwrażliwości, ale zgłaszano także
pojedyncze przypadki bez widocznych oznak nadwrażliwości.
5
W badaniach klinicznych prowadzonych metodą podwójnie ślepej próby, przeprowadzonych u osób
dorosłych, wysypka skórna wystąpiła u maksymalnie 8-12% pacjentów przyjmujących lamotryginę i u
5-6% pacjentów przyjmujących placebo. U 2% pacjentów wysypka skórna była powodem
zaprzestania leczenia lamotryginą. Wysypka, zwykle o wyglądzie plamisto-grudkowym, występowała
zwykle w ciągu pierwszych ośmiu tygodni od rozpoczęcia leczenia i ustępowała po odstawieniu
produktu Lamilept (patrz punkt 4.4).
Informowano o przypadkach wysypki o znacznym nasileniu, stanowiącej potencjalne zagrożenie dla
życia, w tym zespół Stevensa-Johnsona czy martwicy toksyczno-rozpływnej naskórka (zespół Lyella)
oraz zespół nadwrażliwości polekowej z eozynofilią oraz objawami ogólnoustrojowymi (DRESS).
Pomimo tego, że u większości pacjentów objawy ustępowały po odstawieniu lamotryginy, u
niektórych następowało nieodwracalne bliznowacenie i, w rzadkich przypadkach, zgon (patrz punkt
4.4).
Ogólne ryzyko wysypki ma ścisły związek z:
• dużymi dawkami początkowymi lamotryginy i zbyt szybkim zwiększaniem dawki,
niezgodnym z zaleceniami (patrz punkt 4.2).
• jednoczesnym podawaniem walproinianu (patrz punkt 4.2).
Istnieją doniesienia o zmniejszeniu gęstości mineralnej kości, osteopenii, osteoporozy i złamań u
pacjentów będących na długoterminowej terapii z lamotryginą. Mechanizm, dzięki któremu
lamotrygina wpływa na metabolizm kostny nie został zidentyfikowany.
22
Zgłaszanie działań niepożądanych
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań
niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania
produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać
wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania
Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,
Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa,
Tel. + 48 22 49 21 301,
Faks: + 48 22 49 21 309,
Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
Lamotriginum 100 mg (tabletki)
Dane z dokumentów wyodrębnione automatycznie
- Przechowywanie
- brak specjalnych zaleceń (wg dokumentu)
- Termin ważności
- 3 lata (opakowanie nieotwarte)
- Substancje pomocnicze
- Laktoza jednowodna; Celuloza mikrokrystaliczna; Skrobia żelowana, kukurydziana; Powidon K-30; Krzemionka koloidalna bezwodna; Karboksymetyloskrobia sodowa (typ A); Magnezu stearynian; Żółcień pomarańczowa FCF (E110) źródło: ChPL, pkt 6.1
- Substancje wymienione w dokumencie (m.in. alergeny, cukry, alkohol, sód)
- barwniki: w składzie
- laktoza: w składzie
- sód: mniej niż 1 mmol (23 mg) na tabletkę (ChPL pkt 4.4)
Pokazane są tylko substancje wymienione w dokumencie; brak wzmianki nie oznacza, że substancji nie ma w leku.
- Opakowanie i akcesoria
- opakowanie bezpośrednie: blister
- Wygląd
- biały okrągły romb z linią podziału nadruk: 93 nadruk: 9 nadruk: 3 nadruk: 39 nadruk: 50 nadruk: LT nadruk: 463
• Lamilept, 25 mg, tabletki to białe lub prawie białe tabletki, w kształcie rombu, z wytłoczoną liczbą „93” na jednej stronie i linią podziału pomiędzy cyframi „9” i „3”, na drugiej stronie wytłoczona jest liczba „39”. • Lamilept, 50 mg, tabletki to białe lub prawie białe tabletki, okrągłe, z wytłoczoną liczbą „50” na jednej stronie oraz wytłoczonymi literami „LT” na drugiej. • Lamilept, 100 mg, tabletki to tabletki koloru brzoskwiniowego, w kształcie rombu, z wytłoczoną liczbą „93” na jednej stronie i linią podziału pomiędzy cyframi „9” i „3”, na drugiej stronie wytłoczona jest liczba „463”. źródło: Ulotka, pkt 6 - romb z linią podziału nadruk: 93 nadruk: 9 nadruk: 3 nadruk: 463
Tabletki Lamilept, 100 mg są koloru brzoskwiniowego, w kształcie rombu, z wytłoczoną liczbą „93” po jednej stronie i linią podziału pomiędzy cyframi „9” i „3”, na drugiej stronie wytłoczona jest liczba „463”. Linia podziału na tabletce tylko ułatwia rozkruszenie, w celu łatwiejszego połknięcia, a nie podział na równe dawki. źródło: ChPL, pkt 3
- biały okrągły romb z linią podziału nadruk: 93 nadruk: 9 nadruk: 3 nadruk: 39 nadruk: 50 nadruk: LT nadruk: 463
- Prowadzenie pojazdów i obsługa maszyn
- dokument: możliwy wpływ lub zalecana ostrożność źródło: „Z uwagi na różnice osobnicze w reakcji na leki przeciwpadaczkowe, pacjenci przyjmujący produkt Lamilept w leczeniu padaczki powinni skonsultować się z lekarzem w kwestiach dotyczących specyficznych problemów związanych z prowadzeniem pojazdów mechanicznych i padaczką. Nie prowadzono badań dotyczących wpływu produktu na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania maszyn. W dwóch badaniach z udziałem ochotników udowodniono, że wpływ lamotryginy na precyzyjną koordynację wzrokowo-ruchową, ruchy gałek ocznych, zdolność zachowania równowagi ciała i subiektywne działanie sedatywne, nie różnił się od placebo. W badaniach klinicznych lamotryginy zgłaszano działania niepożądane o charakterze neurologicznym, takie jak zawroty głowy czy podwójne widzenie.” · ChPL, pkt 4.7
- Działania niepożądane
34 pozycji, według częstości
- bardzo często: † Ból głowy § Senność†§; zawroty głowy†§; drżenie†; bezsenność† pobudzenie§ † Ataksja † Oczopląs; jałowe zapalenie opon mózgowordzeniowych (patrz punkt 4.4); 5 Wysypka skórna †§ Łysienie; reakcja fotowrażliwości
- często: Agresja; drażliwość; Nudności †; wymioty †; biegunka †; suchość w ustach§; § Bóle stawów Zespół rzekomotoczniowy; † § § Zmęczenie; ból; ból pleców
- niezbyt często: Podwójne widzenie†; niewyraźne widzenie† Zapalenie spojówek
- bardzo rzadko: Zmiany hematologiczne1, w tym neutropenia; leukopenia; niedokrwistość; trombocytopenia; pancytopenia; niedokrwistość aplastyczna; agranulocytoza; Zespół nadwrażliwości2 Hipogammaglobulinemia; Niewydolność wątroby; zaburzenie czynności wątroby4; zwiększenie wartości wyników badań czynnościowych wątroby; Rumień wielopostaciowy; zespół Stevensa- Johnsona § Martwica toksyczno-rozpływna naskórka Zespół nadwrażliwości polekowej z eozynofilią oraz objawami ogólnoustrojowymi2
- częstość nieznana: Cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek; cewkowośródmiąższowe zapalenie nerek i zapalenie błony naczyniowej oka
Lista może być niepełna: wyodrębniono tylko zapisy w układzie „Często: …”. Pełna lista jest w ChPL.
źródło: ChPL, pkt 4.8
Dawkowanie wg dokumentu wyodrębnione automatycznie
- Wiek i masa ciała
-
- nie zaleca się poniżej 2 lat
źródło: „Z tego względu Lamilept nie jest zalecany u dzieci w wieku poniżej 2 lat.” · ChPL, pkt 4.2 - nie zaleca się poniżej 18 lat (dzieci, młodzież)
źródło: „Stosowanie produktu Lamilept nie jest zalecane u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat, ponieważ w randomizowanym badaniu z odstawieniem leku wykazano brak znamiennej skuteczności oraz zgłoszono zwiększoną liczbę zachowań samobójczych (patrz punkt 4.4 i 5.1).” · ChPL, pkt 4.2 - nie stosować poniżej 18 lat
źródło: „Leku Lamilept nie należy stosować w leczeniu zaburzeń afektywnych dwubiegunowych u pacjentów w wieku poniżej 18 lat.” · Ulotka, pkt 2
- nie zaleca się poniżej 2 lat
- Maksymalna dawka wg dokumentu
-
- 200 mg na dobę · dzieci · pod nagłówkiem „Dawki w zakresie 100-”
źródło: „Maksymalna dawka 200 mg/dobę może być stosowana w zależności od odpowiedzi klinicznej.” · ChPL, pkt 4.2
- 200 mg na dobę · dzieci · pod nagłówkiem „Dawki w zakresie 100-”
- Dawkowanie wg grup (cytat)
-
Dzieci w wieku poniżej 2 lat
„Dzieci w wieku poniżej 2 lat Dane dotyczące skuteczności i bezpieczeństwa stosowania lamotryginy w terapii skojarzonej napadów częściowych u dzieci w wieku od 1 miesiąca do 2 lat są ograniczone (patrz punkt 4.4). Brak danych dotyczących dzieci w wieku poniżej 1 miesiąca. Z tego względu Lamilept nie jest zalecany u dzieci w wieku poniżej 2 lat. Jeżeli, opierając się na potrzebie klinicznej, decyzja o leczeniu zostanie jednak podjęta, patrz punkty 4.4, 5.1 i 5.2.”Dzieci i młodzież w wieku poniżej 18 lat
„Dzieci i młodzież w wieku poniżej 18 lat Stosowanie produktu Lamilept nie jest zalecane u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat, ponieważ w randomizowanym badaniu z odstawieniem leku wykazano brak znamiennej skuteczności oraz zgłoszono zwiększoną liczbę zachowań samobójczych (patrz punkt 4.4 i 5.1). Ogólne zalecenia dotyczące dawkowania produktu Lamilept w szczególnych grupach pacjentów”- dawkowanie: „0,3 mg/kg/dobę (raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych)”
- dawkowanie: „0,6 mg/kg/dobę (raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych)”
- dawkowanie: „1 do 15 mg/kg/dobę (raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych)”
- dawkowanie: „1 do 5 mg/kg/dobę (raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych) zachowany w leczeniu skojarzonym z walproinianem bez względu na inne stosowane jednocześnie leki.”
- dawkowanie: „0,6 mg/kg/dobę (w dwóch dawkach podzielonych)”
- dawkowanie: „1,2 mg/kg/dobę (w dwóch dawkach podzielonych)”
- dawkowanie: „5 do 15 mg/kg/dobę (raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych)”
- dawkowanie: „1 do 10 mg/kg/dobę (raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych)”
- Grupy szczególne (cytat)
-
- Osoby w podeszłym wieku (powyżej 65 lat): „Osoby w podeszłym wieku (powyżej 65 lat) Nie ma potrzeby dostosowywania zalecanego schematu dawkowania. Farmakokinetyka lamotryginy u pacjentów w podeszłym wieku nie różni się znacząco od farmakokinetyki lamotryginy u pacjentów młodszych (patrz punkt 5.2).” źródło: ChPL, pkt 4.2
- źródło: ChPL, pkt 4.2
Zaburzenia czynności nerek
„Zaburzenia czynności nerek Należy zachować ostrożność podczas stosowania produktu Lamilept u pacjentów z niewydolnością nerek. U pacjentów ze schyłkową niewydolnością nerek początkowe dawki lamotryginy powinny być uzależnione od rodzaju stosowanych jednocześnie produktów leczniczych; zredukowana dawka podtrzymująca może być skuteczna u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (patrz punkty 4.4 i 5.2).” - źródło: ChPL, pkt 4.2
Zaburzenia czynności wątroby
„Zaburzenia czynności wątroby Dawka początkowa, dawka w okresie zwiększania i dawka podtrzymująca u pacjentów z umiarkowaną niewydolnością wątroby (stopień B według klasyfikacji Child-Pugh) powinna być zmniejszona o około 50%, natomiast u osób z ciężką niewydolnością (stopień C według klasyfikacji Child-Pugh) o około 75%. Dawki w okresie zwiększania i dawki podtrzymujące należy dostosować do reakcji klinicznej (patrz punkt 5.2).” - (początek fragmentu; dalszy ciąg w dokumencie) źródło: ChPL, pkt 4.6
Ciąża
„Ciąża Duża liczba danych dotyczących kobiet stosujących lamotryginę w monoterapii w pierwszym trymestrze ciąży (ponad 8700) nie wskazuje na znaczące zwiększenie ryzyka poważnych wad rozwojowych, w tym rozszczepu warg lub podniebienia. Badania na zwierzętach wykazały toksyczny wpływ na rozwój (patrz punkt 5.3). Zaleca się stosowanie najmniejszej możliwej dawki terapeutycznej, jeżeli konieczne jest leczenie produktem Lamilept podczas ciąży. Lamotrygina jest słabym inhibitorem reduktazy kwasu dihydrofoliowego i teoretycznie może powodować zwiększenie ryzyka uszkodzenia zarodka lub płodu poprzez zmniejszenie stężenia kwasu foliowego.” - (początek fragmentu; dalszy ciąg w dokumencie) źródło: ChPL, pkt 4.6
Karmienie piersią
„Karmienie piersią Dane wskazują, że lamotrygina przenika do mleka kobiecego w wysoce zróżnicowanych stężeniach. Całkowite stężenie lamotryginy u niemowląt może osiągnąć około 50% wartości stężenia obserwowanego u matki. W związku z tym, u niektórych niemowląt karmionych piersią, stężenia lamotryginy w surowicy mogą osiągać poziomy, przy których występują działania farmakologiczne. Należy ocenić, czy potencjalne korzyści z karmienia piersią przewyższają potencjalne ryzyko działań niepożądanych u niemowlęcia.” - Płodność: „Płodność Badania na zwierzętach nie wykazały upośledzenia płodności przez lamotryginę (patrz punkt 5.3).” źródło: ChPL, pkt 4.6
- Jedzenie, napoje i alkohol (cytat)
-
- jedzenie i napoje: „Lek Lamilept można przyjmować z jedzeniem lub bez jedzenia.” źródło: Ulotka, pkt 3
Tabele z dokumentów wyodrębnione automatycznie
| Schemat dawkowania | Tygodnie 1+2 | Tygodnie 3+4 | Zwykle stosowana dawka podtrzymująca |
|---|---|---|---|
| Monoterapia: | 25 mg/dobę (raz na dobę) | 50 mg/dobę (raz na dobę) | 1 00 do 200 mg/dobę (raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych) Aby osiągnąć dawkę podtrzymującą można zwiększać dawkę o maksymalnie 50 do 100 mg co jeden do dwóch tygodni, aż do uzyskania optymalnej odpowiedzi na leczenie. U niektórych pacjentów konieczne było zastosowanie dawki 500 mg/dobę w celu uzyskania żądanej odpowiedzi na leczenie. |
| Leczenie skojarzone Z walproinianem (inhibitor glukuronidacji lamotryginy – patrz punkt 4.5): | |||
| Ten schemat dawkowania powinien | 12,5 mg/dobę (podawane | 25 mg/dobę (raz na dobę) | 100 do 200 mg/dobę |
źródło: ChPL, pkt 4.2, s. 2
| być zachowany w leczeniu skojarzonym z walproinianem bez względu na inne stosowane jednocześnie leki. | jako 25 mg co drugi dzień) | (raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych) Aby osiągnąć dawkę podtrzymującą można zwiększać dawkę o maksymalnie 25 do 50 mg co jeden do dwóch tygodni, aż do uzyskania optymalnej odpowiedzi na leczenie. | |
|---|---|---|---|
| Leczenie skojarzone BEZ walproinianu i Z induktorami glukuronidacji lamotryginy (patrz punkt 4.5): | |||
| Ten schemat dawkowania należy stosować w leczeniu skojarzonym bez walproinianu, ale z: fenytoiną karbamazepiną fenobarbitalem prymidonem ryfampicyną lopinawirem/ rytonawirem | 50 mg/dobę (raz na dobę) | 100 mg/dobę (w dwóch dawkach podzielonych) | 200 do 400 mg/dobę (w dwóch dawkach podzielonych) Aby osiągnąć dawkę podtrzymującą można zwiększać dawkę o maksymalnie 100 mg co jeden do dwóch tygodni, aż do uzyskania optymalnej odpowiedzi na leczenie. U niektórych pacjentów konieczne było zastosowanie dawki 700 mg/dobę w celu uzyskania żądanej odpowiedzi na leczenie. |
| Leczenie skojarzone BEZ walproinianu i BEZ induktorów glukuronidacji lamotryginy (patrz punkt 4.5): | |||
| Ten schemat dawkowania należy zastosować w leczeniu skojarzonym z innymi lekami, które w znaczącym stopniu nie hamują lub indukują glukuronidacji lamotryginy. | 25 mg/dobę (raz na dobę) | 50 mg/dobę (raz na dobę) | 100 do 200 mg/dobę (raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych) Aby osiągnąć dawkę podtrzymującą można zwiększać dawkę o maksymalnie 50 do 100 mg co jeden do dwóch tygodni, aż do uzyskania optymalnej odpowiedzi na leczenie. |
| U pacjentów przyjmujących produkty lecznicze o obecnie nieznanych interakcjach farmakokinetycznych z lamotryginą (patrz punkt 4.5), należy zastosować schemat leczenia taki jak dla lamotryginy w leczeniu skojarzonym z walproinianem. | |||
źródło: ChPL, pkt 4.2, s. 3
| Schemat dawkowania | Tygodnie 1+2 | Tygodnie 3+4 | Zwykle stosowana dawka podtrzymująca |
|---|---|---|---|
| Monoterapia w leczeniu typowych napadów nieświadomości: | 0,3 mg/kg/dobę (raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych) | 0,6 mg/kg/dobę (raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych) | 1 do 15 mg/kg/dobę (raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych) Aby osiągnąć dawkę podtrzymującą można zwiększać dawkę o maksymalnie 0,6 mg/kg/dobę co jeden do dwóch tygodni, aż do uzyskania optymalnej odpowiedzi na leczenie, z maksymalną dawką podtrzymującą 200 mg/dobę.. |
| Leczenie skojarzone Z walproinianem (inhibitor glukuronidacji lamotryginy – patrz punkt 4.5): | |||
| Ten schemat dawkowania powinien być | 0,15 mg/kg/dobę* (raz na dobę) | 0,3 mg/kg/dobę (raz na dobę) | 1 do 5 mg/kg/dobę (raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych) |
źródło: ChPL, pkt 4.2, s. 3
| zachowany w leczeniu skojarzonym z walproinianem bez względu na inne stosowane jednocześnie leki. | Aby osiągnąć dawkę podtrzymującą można zwiększać dawkę o maksymalnie 0,3 mg/kg/dobę co jeden do dwóch tygodni, aż do uzyskania optymalnej odpowiedzi na leczenie, z maksymalną dawką podtrzymującą 200 mg/dobę. | ||
|---|---|---|---|
| Leczenie skojarzone BEZ walproinianu i Z induktorami glukuronidacji lamotryginy (patrz punkt 4.5): | |||
| Ten schemat dawkowania należy stosować w leczeniu skojarzonym bez walproinianu, ale z: fenytoiną karbamazepiną fenobarbitalem prymidonem ryfampicyną lopinawirem/ rytonawirem | 0,6 mg/kg/dobę (w dwóch dawkach podzielonych) | 1,2 mg/kg/dobę (w dwóch dawkach podzielonych) | 5 do 15 mg/kg/dobę (raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych) Aby osiągnąć dawkę podtrzymującą można zwiększać dawkę o maksymalnie 1,2 mg/kg/dobę co jeden do dwóch tygodni, aż do uzyskania optymalnej odpowiedzi na leczenie, z maksymalną dawką podtrzymującą 400 mg/dobę. |
| Leczenie skojarzone BEZ walproinianu i BEZ induktorów glukuronidacji lamotryginy (patrz punkt 4.5): | |||
| Ten schemat dawkowania należy zastosować w leczeniu skojarzonym z innymi lekami, które w znaczącym stopniu nie hamują lub indukują glukuronidacji lamotryginy. | 0,3 mg/kg/dobę (raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych) | 0,6 mg/kg/dobę (raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych) | 1 do 10 mg/kg/dobę (raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych) Aby osiągnąć dawkę podtrzymującą można zwiększać dawkę o maksymalnie 0,6 mg/kg/dobę co jeden do dwóch tygodni, aż do uzyskania optymalnej odpowiedzi na leczenie, z maksymalną dawką podtrzymującą 200 mg/dobę. |
| U pacjentów przyjmujących produkty lecznicze o obecnie nieznanych interakcjach farmakokinetycznych z lamotryginą (patrz punkt 4.5), należy zastosować schemat leczenia taki jak dla lamotryginy w leczeniu skojarzonym z walproinianem. | |||
| Jeśli wyliczona dawka dobowa u dzieci jest mniejsza niż 25 mg, należy zastosować produkt o innej mocy. *Jeśli wyliczona dawka dobowa jest mniejsza niż 1 mg, nie należy podawać lamotryginy. | |||
źródło: ChPL, pkt 4.2, s. 4
| Schemat dawkowania | Tygodnie 1 + 2 | Tygodnie 3 + 4 | Tydzień 5 | Docelowa dawka stabilizująca (Tydzień 6)* |
|---|---|---|---|---|
| Lamotrygina w monoterapii LUB w leczeniu skojarzonym BEZ walproinianu i BEZ induktorów glukuronidacji lamotryginy (patrz punkt 4.5): | ||||
| Ten schemat dawkowania należy zastosować z innymi produktami leczniczymi, które nie wykazują istotnego wpływu na hamowanie lub indukcję glukuronidacji lamotryginy | 25 mg/dobę (raz na dobę) | 50 mg/dobę (raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych) | 100 mg/dobę (raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych) | 200 mg/dobę – zwykle stosowana dawka dla uzyskania optymalnej odpowiedzi (raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych). Dawki w zakresie 100- 400 mg/dobę stosowano w badaniach klinicznych. |
| Terapia skojarzona Z walproinianem (inhibitor glukuronidacji lamotryginy – patrz punkt 4.5): | ||||
| Ten schemat dawkowania należy zastosować z walproinianem bez względu na jednoczesne podawanie innych produktów leczniczych | 12,5 mg/dobę (podawane jako 25 mg co drugi dzień) | 25 mg/dobę (raz na dobę) | 50 mg/dobę (raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych) | 100 mg/dobę – zwykle stosowana dawka dla uzyskania optymalnej odpowiedzi (raz na dobę lub w dwóch |
| dawkach podzielonych). Maksymalna dawka 200 mg/dobę może być stosowana w zależności od odpowiedzi klinicznej. | ||||
| Terapia skojarzona BEZ walproinianu i Z induktorami glukuronidacji lamotryginy (patrz punkt 4.5): | ||||
| Ten schemat dawkowania należy zastosować bez walproinianu ale z: fenytoiną karbamazepiną fenobarbitalem prymidonem ryfampicyną lopinawirem/rytonawirem | 50 mg/dobę (raz na dobę) | 100 mg/dobę (w dwóch dawkach podzielonych) | 200 mg/dobę (w dwóch dawkach podzielonych) | 300 mg/dobę w 6 tygodniu leczenia, jeśli konieczne dawka może być zwiększona do dawki docelowej 400 mg na dobę w 7 tygodniu leczenia w celu uzyskania optymalnej odpowiedzi (w dwóch dawkach podzielonych). |
| U pacjentów przyjmujących produkty lecznicze, których interakcje farmakokinetyczne z lamotryginą są obecnie nieznane (patrz punkt 4.5), należy zastosować schemat dawkowania tak jak zalecany w przypadku leczenia skojarzonego lamotryginą z walproinianem. | ||||
źródło: ChPL, pkt 4.2, s. 5–6
| Schemat leczenia | Obecna dawka podtrzymująca lamotryginy (przed odstawieniem) | Tydzień 1 (początek odstawienia) | Tydzień 2 | Tydzień 3 i następne* |
|---|---|---|---|---|
| Odstawienie walproinianu (inhibitor glukuronidacji lamotryginy – patrz punkt 4.5), w zależności od stosowanej początkowo dawki lamotryginy: | ||||
| W przypadku odstawienia walproinianu, należy podwoić dawkę | 100 mg na dobę | 200 mg na dobę | Należy pozostać przy dawce 200 mg na dobę (w dwóch dawkach podzielonych) | |
| stabilizującą, nie należy przekraczać zwiększenia dawki o więcej niż 100 mg na tydzień. | 200 mg na dobę | 300 mg na dobę | 400 mg na dobę | Należy pozostać przy dawce 400 mg na dobę |
| Odstawienie induktorów glukuronidacji lamotryginy (patrz punkt 4.5), w zależności od stosowanej pierwotnie dawki lamotryginy: | ||||
| Ten schemat dawkowania należy zastosować w przypadku odstawienia: fenytoiny karbamazepiny fenobarbitalu prymidony ryfampicyny lopinawiru/rytonawiru | 400 mg na dobę | 400 mg na dobę | 300 mg na dobę | 200 mg na dobę |
| 300 mg na dobę | 300 mg na dobę | 225 mg na dobę | 150 mg na dobę | |
| 200 mg na dobę | 200 mg na dobę | 150 mg na dobę | 100 mg na dobę | |
| Odstawienie produktów leczniczych, które NIE wykazują istotnego wpływu na hamowanie lub indukcję glukuronidacji lamotryginy (patrz punkt 4.5): | ||||
| Ten schemat dawkowania należy zastosować kiedy odstawiane są inne produkty lecznicze, które nie wykazują istotnego wpływu na hamowanie lub indukcję glukuronidacji lamotryginy | Należy pozostać przy dawce docelowej uzyskanej przez zwiększenie dawki (200 mg na dobę; w dwóch dawkach podzielonych) (zakres dawek 100-400 mg/dobe) | |||
| U pacjentów przyjmujących produkty lecznicze, których interakcje farmakokinetyczne z lamotryginą są obecnie nieznane (patrz punkt 4.5), zalecany schemat dawkowania w przypadku leczenia lamotryginą polega na utrzymaniu bieżącej dawki i dostosowaniu leczenia lamotryginą do odpowiedzi na leczenie. | ||||
źródło: ChPL, pkt 4.2, s. 6–7
| Schemat leczenia | Obecna dawka podtrzymująca lamotryginy (przed dodaniem) | Tydzień 1 (początek z dodaniem) | Tydzień 2 | Tydzień 3 i następne |
|---|---|---|---|---|
| Dodanie walproinianu (inhibitor glukuronidacji lamotryginy – patrz punkt 4.5), w zależności od stosowanej początkowo dawki lamotryginy: | ||||
| Ten schemat dawkowania należy zastosować w przypadku dodania | 200 mg na dobę | 100 mg na dobę | Należy pozostać przy dawce 100 mg na dobę | |
źródło: ChPL, pkt 4.2, s. 7
| walproinianu, niezależnie od innych jednocześnie stosowanych produktów leczniczych | 300 mg na dobę | 150 mg na dobę | Należy pozostać przy dawce 150 mg na dobę | |
|---|---|---|---|---|
| 400 mg na dobę | 200 mg na dobę | Należy pozostać przy dawce 200 mg na dobę | ||
| Dodanie induktorów glukuronidacji lamotryginy u pacjentów, którzy NIE stosują walproinianu (patrz punkt 4.5), w zależności od stosowanej początkowo dawki lamotryginy: | ||||
| Ten schemat dawkowania należy zastosować w przypadku dodania następujących substancji bez walproinianu: fenytoiny karbamazepiny fenobarbitalu prymidony ryfampicyny lopinawiru/rytonawiru | 200 mg na dobę | 200 mg na dobę | 300 mg na dobę | 400 mg na dobę |
| 150 mg na dobę | 150 mg na dobę | 225 mg na dobę | 300 mg na dobę | |
| 100 mg na dobę | 100 mg na dobę | 150 mg na dobę | 200 mg na dobę | |
| Dodanie produktów leczniczych, które NIE wykazują istotnego wpływu na hamowanie lub indukcję glukuronidacji lamotryginy (patrz punkt 4.5): | ||||
| Ten schemat dawkowania należy zastosować kiedy dodawane są inne produkty lecznicze, które nie wykazują istotnego wpływu na hamowanie lub indukcję glukuronidacji lamotryginy | Należy pozostać przy dawce docelowej uzyskanej przez zwiększenie dawki (200 mg na dobę; dawka w zakresie 100 – 400 mg/dobę). | |||
| U pacjentów przyjmujących produkty lecznicze, których interakcje farmakokinetyczne z lamotryginą są obecnie nieznane (patrz punkt 4.5), należy zastosować schemat dawkowania tak jak zalecany w przypadku leczenia skojarzonego lamotryginą z walproinianem. | ||||
źródło: ChPL, pkt 4.2, s. 8
Z ulotki i ChPL wyodrębnione automatycznie
Ulotka, pkt 2: Informacje ważne przed zastosowaniem leku Lamilept
Kiedy nie stosować leku Lamilept
• Jeśli u pacjenta stwierdzono uczulenie (nadwrażliwość) na lamotryginę lub którykolwiek z
pozostałych składników tego leku (wymienionych w punkcie 6).
Jeśli wystąpi wyżej wymieniony przypadek:
→ Należy poinformować lekarza prowadzącego i nie przyjmować leku Lamilept.
Ostrzeżenia i środki ostrożności
Należy porozmawiać z lekarzem lub farmaceutą przed rozpoczęciem przyjmowania leku
Lamilept:
• jeżeli u pacjenta występuje jakakolwiek choroba nerek
• jeżeli u pacjenta wystąpiła kiedykolwiek wysypka po zastosowaniu lamotryginy lub innych
leków stosowanych w leczeniu zaburzeń afektywnych lub padaczki
• jeżeli u pacjenta po przyjęciu lamotryginy wystąpiła wysypka lub oparzenie słoneczne w
wyniku narażenia na działanie światła słonecznego lub sztucznego (np. w solarium).
Lekarz zweryfikuje leczenie stosowane przez pacjenta i może doradzić unikanie światła
słonecznego lub stosowanie ochrony przed słońcem (np. używanie kremu z filtrem lub
noszenie odzieży ochronnej).
• jeżeli u pacjenta kiedykolwiek wystąpiło zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych po
zastosowaniu lamotryginy (należy przeczytać opis objawów w punkcie 4 niniejszej ulotki:
Rzadkie działania niepożądane)
• jeżeli pacjent przyjmuje lek zawierający lamotryginę
• jeżeli u pacjenta występuje schorzenie zwane zespołem Brugadów lub inne choroby
serca. Zespół Brugadów jest uwarunkowaną genetycznie chorobą serca objawiającą się
zaburzeniami czynności elektrycznej w sercu. Nieprawidłowe zapisy w EKG wiążą się z
arytmią (nieprawidłowym rytmem serca), która może być spowodowana przyjmowaniem
lamotryginy. Jeśli taka sytuacja dotyczy pacjenta, należy skonsultować się z lekarzem.
Jeśli wystąpi którykolwiek z wyżej wymienionych przypadków:
→ Należy poinformować lekarza prowadzącego, który może zalecić zmniejszenie dawki lub
zdecydować, że lek Lamilept nie jest odpowiednim lekiem dla pacjenta.
Ważne informacje dotyczące potencjalnie zagrażających życiu reakcji
U niewielkiej liczby pacjentów przyjmujących lek Lamilept występuje reakcja alergiczna lub
potencjalnie ciężka reakcja skórna, która nieleczona może prowadzić do poważniejszych stanów.
Mogą one obejmować zespół Stevensa -Johnsona (SJS, ang. Stevens–Johnson syndrome), martwicę
toksyczno-rozpływną naskórka (TEN, ang. toxic epidermal necrolysis) oraz zespół nadwrażliwości
polekowej z eozynofilią oraz objawami ogólnoustrojowymi (DRESS, ang. Drug Rash with
Eosinophilia and Systemic Symptoms). Pacjent powinien wiedzieć, na jakie objawy zwracać uwagę w
trakcie stosowania leku Lamilept. To ryzyko może być powiązane z wariantem genu występującym u
osób pochodzenia azjatyckiego (głównie chińskiego Han i tajskiego). Jeśli pacjent jest takiego
pochodzenia i wcześniej stwierdzono u niego występowanie tego genetycznego wariantu (HLA -B*
1502), należy omówić to z lekarzem prowadzącym przed przyjęciem leku Lamilept.
→ Należy przeczytać opis tych objawów w punkcie 4 niniejszej ulotki, w części „Potencjalnie
zagrażające życiu reakcje: należy jak najszybciej skontaktować się z lekarzem”.
Limfohistiocytoza hemofagocytarna (HLH)
U pacjentów przyjmujących lamotryginę notowano przypadki rzadkiej, lecz bardzo ciężkiej reakcji ze
strony układu immunologicznego.
→ Jeśli podczas przyjmowania lamotryginy u pacjenta wystąpią następujące objawy: gorączka,
wysypka, objawy neurologiczne (np. drżenia lub dreszcze, stan splątania, zaburzenia czynności
mózgu), należy natychmiast skontaktować się z lekarzem lub farmaceutą.
Myśli o samouszkodzeniu lub samobójstwie
Leki przeciwpadaczkowe stosowane są w leczeniu kilku schorzeń, w tym padaczki i zaburzeń
afektywnych dwubiegunowych. U pacjentów z zaburzeniami afektywnymi dwubiegunowymi mogą
niekiedy wystąpić myśli o samouszkodzeniu lub popełnieniu samobójstwa. Jeżeli u pacjenta występują
zaburzenia afektywne dwubiegunowe, takie myśli mogą pojawiać się częściej:
• podczas rozpoczynania leczenia po raz pierwszy
• jeżeli pacjent miał już wcześniej myśli o samouszkodzeniu lub samobójstwie
• jeżeli pacjent jest w wieku poniżej 25 lat
Jeżeli u pacjenta występują niepokojące myśli lub doznania, lub jeśli podczas stosowania leku
Lamilept u pacjenta nastąpi pogorszenie samopoczucia lub wystąpią nowe objawy:
→ Należy jak najszybciej skontaktować się z lekarzem lub udać do najbliższego szpitala w
celu uzyskania pomocy.
Pomocne może okazać się poinformowanie krewnego, opiekuna lub przyjaciela o tym, że u
pacjenta może wystąpić depresja lub znaczące zmiany nastroju i poproszenie ich o przeczytanie
tej ulotki. Pacjent może poprosić ich o poinformowanie go, gdy zauważą, że wystąpiła u niego
depresja lub niepokojące zmiany w zachowaniu.
Niewielka liczba osób stosujących leki przeciwpadaczkowe, takie jak Lamilept myślała o tym, aby się
skrzywdzić lub zabić. Jeśli kiedykolwiek u pacjenta pojawią się takie myśli, należy natychmiast
skontaktować się z lekarzem.
Stosowanie leku Lamilept w leczeniu padaczki
Napady w niektórych rodzajach padaczki mogą niekiedy ulec nasileniu lub występować częściej
podczas stosowania leku Lamilept. U niektórych pacjentów mogą wystąpić ciężkie napady, które
mogą stanowić poważne zagrożenie dla zdrowia pacjenta. Jeżeli podczas leczenia lekiem Lamilept
napady występują częściej lub jeśli wystąpi ciężki napad:
→ Należy jak najszybciej udać się do lekarza.
Dzieci i młodzież
Leku Lamilept nie należy stosować w leczeniu zaburzeń afektywnych dwubiegunowych u
pacjentów w wieku poniżej 18 lat. Leki stosowane w leczeniu depresji i innych zaburzeń
psychicznych zwiększają ryzyko wystąpienia myśli lub zachowań samobójczych u dzieci i młodzieży
w wieku poniżej 18 lat.
Lamilept a inne leki
Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych przez
pacjenta obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować – włączając
leki ziołowe lub inne leki wydawane bez recepty.
Lekarz prowadzący musi wiedzieć, że pacjent przyjmuje inne leki stosowane w leczeniu padaczki lub
zaburzeń psychicznych. Pozwoli to na ustalenie odpowiedniej dawki leku Lamilept. Do tych leków
należą:
• oksykarbazepina, felbamat, gabapentyna, lewetyracetam, pregabalina, topiramat,
zonisamid, stosowane w leczeniu padaczki
• lit, olanzapina lub aripiprazol stosowane w leczeniu zaburzeń psychicznych
• bupropion, stosowany w leczeniu zaburzeń psychicznych lub w leczeniu uzależnienia od
nikotyny
• paracetamol, stosowany w leczeniu bólu i gorączki
→ Należy poinformować lekarza prowadzącego, jeżeli pacjent przyjmuje którykolwiek z tych
leków.
Niektóre leki wchodzą w interakcję z lekiem Lamilept lub zwiększają ryzyko wystąpienia działań
niepożądanych. Do tych leków należą:
• walproinian, stosowany w leczeniu padaczki i zaburzeń psychicznych
• karbamazepina, stosowana w leczeniu padaczki i zaburzeń psychicznych
• fenytoina, prymidon lub fenobarbital, stosowane w leczeniu padaczki
• rysperydon, stosowany w leczeniu zaburzeń psychicznych
• ryfampicyna, która jest antybiotykiem
• leki stosowane w leczeniu zakażenia ludzkim wirusem niedoboru odporności (HIV)
(połączenie lopinawiru z rytonawirem lub atazanawiru z rytonawirem)
• produkty zawierające estrogeny, w tym hormonalne środki antykoncepcyjne, takie jak
pigułka antykoncepcyjna (patrz poniżej) oraz hormonalna terapia zastępcza (HTZ)
→ Należy poinformować lekarza prowadzącego, jeżeli pacjent przyjmuje którykolwiek z tych
leków lub jeśli rozpoczyna lub zaprzestaje przyjmowania któregokolwiek z tych leków.
Hormonalne środki antykoncepcyjne (takie jak pigułka antykoncepcyjna) mogą mieć wpływ na
działanie leku Lamilept
Lekarz prowadzący może zalecić stosowanie określonego rodzaju hormonalnego środka
antykoncepcyjnego lub też innej metody antykoncepcji, takiej jak prezerwatywa, kapturek
dopochwowy lub wkładka domaciczna. Jeżeli pacjentka stosuje hormonalne środki antykoncepcyjne,
takie jak „pigułka antykoncepcyjna”, lekarz prowadzący może zalecić wykonanie badań w celu
sprawdzenia stężenia leku Lamilept we krwi. Jeżeli pacjentka stosuje hormonalne środki
antykoncepcyjne lub planuje rozpoczęcie stosowania:
→ Należy porozmawiać z lekarzem prowadzącym o odpowiedniej metodzie antykoncepcji.
Lek Lamilept również może wpływać na działanie hormonalnych środków antykoncepcyjnych,
chociaż jest mało prawdopodobne, by zmniejszał ich skuteczność. Jeżeli pacjentka stosuje hormonalne
środki antykoncepcyjne i zauważy jakiekolwiek zmiany w cyklu miesiączkowym, takie jak
krwawienie lub plamienie międzymiesiączkowe:
→ Należy poinformować lekarza prowadzącego. Takie objawy mogą świadczyć o wpływie leku
Lamilept na działanie środka antykoncepcyjnego.
Hormonalna terapia zastępcza (HTZ) może mieć wpływ na działanie leku Lamilept
Jeżeli pacjentka stosuje hormonalną terapię zastępczą (HTZ) zawierającą estrogeny, to lekarz
prowadzący może zalecić wykonanie badań w celu sprawdzenia stężenia lamotryginy we krwi.
Ciąża i karmienie piersią
→ Jeżeli pacjentka jest w ciąży, przypuszcza, że może być w ciąży lub gdy planuje mieć
dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku.
• Nie należy przerywać leczenia bez uprzedniej konsultacji z lekarzem prowadzącym. Jest
to szczególnie ważne, jeśli pacjent ma padaczkę.
• Ciąża może zmieniać skuteczność leku Lamilept, dlatego też może zaistnieć potrzeba
wykonania badań krwi oraz dostosowania dawki leku Lamilept.
• Może nastąpić niewielki wzrost ryzyka wystąpienia wad wrodzonych, w tym rozszczepu warg i
podniebienia, jeśli lek Lamilept jest przyjmowany w trakcie pierwszych trzech miesięcy ciąży.
• Jeżeli pacjentka planuje zajście w ciążę lub jest w ciąży, lekarz prowadzący może zalecić
dodatkowo przyjmowanie kwasu foliowego.
→ Jeśli pacjentka karmi piersią lub planuje karmić piersią, powinna poradzić się lekarza lub
farmaceuty przed zastosowaniem tego leku. Substancja czynna leku Lamilept przenika do
mleka matki i może mieć wpływ na dziecko. Lekarz prowadzący porozmawia o ryzyku i
korzyściach karmienia piersią w trakcie stosowania leku Lamilept i jeżeli pacjentka zdecyduje
się na karmienie piersią, będzie co jakiś czas badał dziecko, czy nie występuje u niego
nadmierna senność, wysypka lub ma za mały przyrost masy ciała. Jeśli zauważy się
którykolwiek z tych objawów u dziecka, należy poinformować o tym lekarza.
Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
Lek Lamilept może powodować zawroty głowy i podwójne widzenie.
→ Nie należy prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn, chyba że pacjent jest pewny, że te
objawy u niego nie występują.
Jeśli pacjent ma padaczkę, powinien porozmawiać z lekarzem prowadzącym o prowadzeniu
pojazdów i obsłudze maszyn.
Lamilept zawiera laktozę.
Jeżeli stwierdzono wcześniej u pacjenta nietolerancję niektórych cukrów, pacjent powinien
skontaktować się z lekarzem przed przyjęciem leku.
Lamilept zawiera sód.
Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletkę, to znaczy lek uznaje się za „wolny od
sodu”.
Lamilept, 100 mg, tabletki zawiera żółcień pomarańczową FCF (E 110).
Lek może powodować reakcje alergiczne.
Ulotka, pkt 4: Możliwe działania niepożądane
Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.
Potencjalnie zagrażające życiu reakcje: należy natychmiast skontaktować się z lekarzem
U niewielkiej liczby pacjentów przyjmujących lek Lamilept występuje reakcja alergiczna lub
potencjalnie zagrażająca życiu reakcja skórna, która może ulec nasileniu, jeżeli pozostanie nieleczona.
Takie objawy mogą wystąpić częściej w ciągu pierwszych paru miesięcy stosowania leku Lamilept,
zwłaszcza gdy u pacjenta zastosowano zbyt dużą dawkę początkową lub gdy zbyt szybko ją
zwiększano, lub gdy Lamilept jest przyjmowany w skojarzeniu z innym lekiem zwanym
walproinianem. Niektóre z tych objawów częściej występują u dzieci, więc rodzice powinni zwracać
na nie szczególną uwagę.
Do objawów tych reakcji należą:
• wysypka skórna lub zaczerwienienie skóry, które mogą się nasilać, aż do ciężkich lub,
czasami, zagrażających życiu reakcji skórnych, w tym wysypki ze zmianami obrączkowatymi
o wyglądzie tarczy strzelniczej (rumień wielopostaciowy), rozległej wysypki z pęcherzami i
złuszczaniem naskórka, występującą szczególnie w okolicach ust, nosa, oczu i narządów
płciowych (zespół Stevensa-Johnsona), rozległe złuszczanie naskórka (obejmujące ponad 30%
powierzchni ciała – martwica toksyczno-rozpływna naskórka) lub rozległą wysypkę, której
towarzyszą zmiany dotyczące wątroby, krwi oraz innych narządów (zespół nadwrażliwości
polekowej z eozynofilią oraz objawami ogólnoustrojowymi, DRESS)
• owrzodzenia jamy ustnej, gardła, nosa lub narządów płciowych
• ból w jamie ustnej lub zaczerwienione lub opuchnięte oczy (zapalenie spojówek)
• wysoka temperatura ciała (gorączka), objawy przypominające grypę lub senność
• obrzęk twarzy lub powiększenie węzłów chłonnych w obrębie szyi, pod pachami i w
pachwinach
• niespodziewanie występujące krwawienie lub sinienie lub niebieskie zabarwienie palców
• ból gardła, lub częściej niż zwykle występujące infekcje (takie jak przeziębienia)
• zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych widoczne w badaniach krwi
• zwiększenie liczby pewnego typu białych krwinek (eozynofilia)
• powiększone węzły chłonne
• objawy narządowe, w tym dotyczące wątroby i nerek.
W wielu przypadkach objawy te świadczą o mniej ciężkich działaniach niepożądanych. Należy
jednak pamiętać, że są one potencjalnie zagrażające życiu i w przypadku ich nieleczenia mogą
prowadzić do poważnych problemów, takich jak niewydolność narządowa.
Dlatego też w przypadku zauważenia któregokolwiek z nich:
→ Należy natychmiast skontaktować się z lekarzem. Lekarz prowadzący może zdecydować o
konieczności wykonania badań czynności wątroby, nerek lub krwi i może zalecić odstawienie
leku Lamilept. W przypadku, gdy u pacjenta wystąpił zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczno-
rozpływna nekroliza naskórka lekarz poinformuje o tym, że pacjentowi nie wolno już nigdy
stosować lamotryginy.
Limfohistiocytoza hemofagocytarna (HLH) (patrz punkt 2. Informacje ważne przed zastosowaniem
leku Lamilept)
Bardzo częste działania niepożądane
Mogą wystąpić u więcej niż 1 na 10 pacjentów:
• ból głowy
• wysypka skórna.
Częste działania niepożądane
Mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 10 pacjentów:
• agresja lub drażliwość
• uczucie senności
• zawroty głowy
• drżenie
• trudności z zasypianiem (bezsenność)
• uczucie pobudzenia
• biegunka
• suchość w jamie ustnej
• nudności lub wymioty
• uczucie zmęczenia
• ból pleców, stawów lub ból w jakimkolwiek innym miejscu.
Niezbyt częste działania niepożądane
Mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 100 pacjentów:
• niezborność ruchów i brak koordynacji (ataksja)
• podwójne lub niewyraźne widzenie
• nietypowa utrata lub przerzedzenie włosów (łysienie)
• wysypka skórna lub oparzenie słoneczne po narażeniu na działanie światła słonecznego lub
sztucznego (fotowrażliwość).
Rzadkie działania niepożądane
Mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 1000 pacjentów:
• reakcja skórna, która powoduje występowanie czerwonych punktów i plam na skórze, które
mogą wyglądać jak tarcza lub „bycze oko” z ciemnym, czerwonym środkiem otoczonym
przez jaśniejsze, czerwone pierścienie (rumień wielopostaciowy)
• zagrażająca życiu reakcja skórna (zespół Stevensa-Johnsona): (patrz także informacja na
początku punktu 4)
• grupa objawów obejmujących jednocześnie: gorączkę, nudności, wymioty, ból głowy,
sztywność karku i skrajną nadwrażliwość na silne światło. Może to być spowodowane stanem
zapalnym błon otaczających mózg i rdzeń kręgowy (zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych).
Objawy te zazwyczaj ustępują po zaprzestaniu leczenia, jednak jeśli nie ustępują lub nasilają
się, należy skontaktować się z lekarzem
• szybkie, mimowolne ruchy gałek ocznych (oczopląs)
• swędzenie oczu z towarzyszącą wydzieliną (zapalenie spojówek).
Bardzo rzadkie działania niepożądane
Mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 10 000 pacjentów:
• zagrażająca życiu reakcja skórna (martwica toksyczno-rozpływna naskórka): (patrz także
informacja na początku punktu 4)
• zespół nadwrażliwości polekowej z eozynofilią oraz objawami ogólnoustrojowymi (DRESS):
(patrz także informacja na początku punktu 4)
• wysoka temperatura ciała (gorączka): (patrz także informacja na początku punktu 4)
• obrzęk twarzy, powiększenie węzłów chłonnych w obrębie szyi, pod pachami i w pachwinach
(uogólnione powiększenie węzłów chłonnych): (patrz także informacja na początku punktu 4)
• zmiany czynnościowe wątroby, które wykazano w badaniach krwi lub niewydolność wątroby:
(patrz także informacja na początku punktu 4)
• poważne zaburzenie krzepnięcia krwi, które może spowodować nieoczekiwane krwawienie
lub sinienie (rozsiane krzepnięcie śródnaczyniowe): (patrz także informacja na początku
punktu 4)
• limfohistiocytoza hemofagocytarna (HLH) (patrz punkt 2. Informacje ważne przed
zastosowaniem leku Lamilept)
• zmiany w wynikach badań krwi – włączając zmniejszenie liczby krwinek czerwonych
(anemia), zmniejszenie liczby krwinek białych (leukopenia, neutropenia, agranulocytoza),
zmniejszenie liczby płytek krwi (trombocytopenia), zmniejszenie liczby wszystkich krwinek
(pancytopenia) oraz zaburzenie szpiku kostnego zwane niedokrwistością aplastyczną
• omamy („widzenie” lub „słyszenie” rzeczy, które nie są rzeczywiste)
• dezorientacja
• uczucie chwiejności i braku stabilności w trakcie poruszania się
• mimowolne powtarzające się ruchy ciała i (lub) dźwięki lub słowa (tiki), mimowolne skurcze
mięśni dotyczące oczu, głowy, tułowia (choreoatetoza) lub inne nietypowe ruchy ciała takie
jak szarpnięcia, drżenia lub sztywność
• zwiększenie częstości napadów padaczkowych u pacjentów z wcześniej rozpoznaną padaczką
• nasilenie objawów choroby u pacjentów z rozpoznaną chorobą Parkinsona
• reakcja tocznio-podobna (objawy mogą obejmować: ból pleców lub stawów, któremu może
czasem towarzyszyć gorączka i/lub ogólnie zły stan zdrowia)
Inne działania niepożądane
U niewielkiej liczby osób pojawiły się inne działania niepożądane, jednak dokładna częstość ich
występowania jest nieznana:
• Istnieją doniesienia dotyczące chorób kości w tym osteopenii i osteoporozy (ścieńczenie
warstwy korowej kości) i złamań. Jeśli pacjent jest długotrwale leczony lekami
przeciwpadaczkowymi, chorował kiedyś na osteoporozę lub przyjmuje steroidy, powinien to
omówić z lekarzem lub farmaceutą
• Zapalenie nerek (cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek), lub jednoczesne zapalenie nerek
i oka (cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek i zapalenie błony naczyniowej oka)
• Koszmary senne
• Osłabiona odporność spowodowana mniejszym stężeniem we krwi przeciwciał, nazywanych
immunoglobulinami, które pomagają chronić organizm przed zakażeniami
• Czerwone guzki lub plamy na skórze (chłoniak rzekomy).
Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione
w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie.
Działania niepożądane można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania
Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,
Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, Al. Jerozolimskie 181 C, 02-222 Warszawa
Tel.: + 48 22 49 21 301
Faks: + 48 22 49 21 309
Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat
bezpieczeństwa stosowania leku.
ChPL, pkt 4.3: Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na substancję czynną lub którąkolwiek z substancji pomocniczych wymienionych w
punkcie 6.1.
ChPL, pkt 4.4: Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania
Wysypka skórna
Informowano o niepożądanych reakcjach skórnych, które występowały zwykle w ciągu pierwszych
ośmiu tygodni po rozpoczęciu leczenia lamotryginą. Większość przypadków wysypki ma łagodne
nasilenie i ustępuje samoistnie, jednak informowano także o ciężkich przypadkach wysypki,
wymagających hospitalizacji i przerwania stosowania lamotryginy. Obejmowały one także
potencjalnie zagrażające życiu reakcje, takie jak zespół Stevensa-Johnsona (SJS, ang. Stevens–
Johnson syndrome), martwica toksyczno-rozpływna naskórka (TEN, ang. toxic epidermal necrolysis)
oraz zespół nadwrażliwości polekowej z eozynofilią oraz objawami ogólnoustrojowymi (DRESS, ang.
Drug Rash with Eosinophilia and Systemic Symptoms), znany także jako zespół nadwrażliwości
(HSS, ang. hypersensitivity syndrome) (patrz punkt 4.8).
W badaniach klinicznych z udziałem dorosłych pacjentów przyjmujących lamotryginę zgodnie z
obowiązującymi zaleceniami dotyczącymi dawkowania, częstość występowania wysypek skórnych o
znacznym nasileniu wynosiła około 1 na 500 pacjentów z padaczką. W około połowie tych
przypadków stwierdzono zespół Stevensa-Johnsona (1 na 1000). W badaniach klinicznych u
pacjentów z chorobą dwubiegunową, częstość występowania ciężkiej wysypki wynosi około 1 na
1000.
Ryzyko wystąpienia wysypki skórnej o znacznym nasileniu jest większe u dzieci niż u osób dorosłych.
Dostępne dane pochodzące z wielu badań klinicznych wskazują, że u dzieci częstość wysypek
wymagających hospitalizacji wynosiła od 1 na 300 do 1 na 100.
U dzieci początkowe objawy wysypki mogą być mylone z infekcją. Lekarze powinni brać pod uwagę
możliwość wystąpienia reakcji na leczenie lamotryginą u dzieci, u których podczas pierwszych ośmiu
tygodni terapii wystąpiła wysypka i gorączka.
Oprócz tego, ogólne ryzyko wysypki wydaje się wyraźnie związane z:
- dużymi dawkami początkowymi lamotryginy i niezgodnym z zaleceniami zbyt szybkim
zwiększaniem dawki (patrz punkt 4.2)
- jednoczesnym stosowaniem walproinianu (patrz punkt 4.2).
Należy również zachować ostrożność podczas leczenia pacjentów z alergią lub wysypką
spowodowaną stosowaniem innych leków przeciwpadaczkowych w wywiadzie, ponieważ u tych
pacjentów częstość występowania nieciężkiej wysypki po leczeniu lamotryginą była około trzy razy
większa niż u pacjentów bez tych schorzeń w wywiadzie.
Wykazano, że występowanie allelu HLA-B*1502 u osób pochodzenia azjatyckiego (głównie
chińskiego Han i tajskiego) jest powiązane z ryzykiem rozwoju zespołu Stevensa-Johnsona (SJS, ang.
Stevens-Johnson syndrome) lub toksycznego martwiczego oddzielania się naskórka (TEN, ang. toxic
epidermal necrolysis) podczas terapii lamotryginą. Jeśli u pacjenta stwierdza się występowanie allelu
HLA-B*1502, należy szczególnie dokładnie rozważyć zastosowanie lamotryginy.
Należy natychmiast ocenić stan wszystkich pacjentów (dorosłych i dzieci), u których wystąpi wysypka
i odstawić leczenie produktem Lamilept, chyba że wystąpienie wysypki jest wyraźnie nie związane ze
stosowaniem lamotryginy. Zaleca się, aby nie rozpoczynać ponownie leczenia produktem Lamilept u
pacjentów, którzy przerwali leczenie z powodu wysypki spowodowanej wcześniejszym leczeniem
lamotryginą, chyba że potencjalne korzyści przeważają nad ryzykiem. .Jeśli po zastosowaniu
lamotryginy u pacjenta wystąpił zespół Stevensa-Johnsona, martwica toksyczno-rozpływna naskórka
lub DRESS, nie wolno ponownie rozpoczynać leczenia lamotryginą u tego pacjenta kiedykolwiek w
przyszłości.
Opisywano również wysypkę stanowiącą element zespołu DRESS (ang. Drug Reaction with
Eosinophilia and Systemic Symptoms), również znanego jako zespół nadwrażliwości. Ten stan jest
związany z różnym nasileniem objawów ogólnoustrojowych, takich jak gorączka, uogólnione
powiększenie węzłów chłonnych, obrzęk twarzy, nieprawidłowości w wynikach badań morfologii
krwi, badań czynnościowych wątroby, nerek oraz jałowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych
(patrz punkt 4.8). Zespół ten może mieć różne nasilenie kliniczne, i w rzadkich przypadkach może
prowadzić do wystąpienia rozsianego krzepnięcia śródnaczyniowego oraz niewydolności
wielonarządowej. Należy zaznaczyć, że wczesne objawy nadwrażliwości (na przykład gorączka,
uogólnione powiększenie węzłów chłonnych) mogą wystąpić bez wyraźnej wysypki. W przypadku
pojawienia się takich objawów, należy natychmiast ocenić stan pacjenta i przerwać leczenie
produktem Lamilept, jeżeli nie można ustalić innej etiologii.
W większości przypadków jałowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych było odwracalne po
odstawieniu leku, jednak u wielu pacjentów nawracało po ponownym podaniu lamotryginy. Ponowne
podanie lamotryginy powodowało szybki nawrót objawów, często o większym nasileniu. Nie należy
ponownie rozpoczynać leczenia lamotryginą u pacjentów, którzy przerwali je z powodu wystąpienia
jałowego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych związanego z wcześniejszym stosowaniem
lamotryginy.
W związku ze stosowaniem lamotryginy notowano też reakcje fotowrażliwości (patrz punkt 4.8). W
kilku przypadkach reakcje te występowały po podaniu dużej dawki (400 mg lub większej), podczas
zwiększania dawki albo po szybkim jej zwiększeniu. Jeśli podejrzewa się, że występujące u pacjenta
objawy fotowrażliwości (np. silne oparzenia słoneczne) są związane z przyjmowaniem lamotryginy,
należy rozważyć przerwanie leczenia. Jeśli kontynuowanie leczenia lamotryginą uznane jest za
zasadne ze względów klinicznych, pacjentowi należy doradzić, by unikał narażenia na działanie
światła słonecznego i sztucznego promieniowania ultrafioletowego (UV) oraz stosował środki
ochronne (np. noszenie odzieży ochronnej i stosowanie kremów z filtrem).
Limfohistiocytoza hemofagocytarna (HLH)
Limfohistiocytozę hemofagocytarną notowano u pacjentów przyjmujących lamotryginę (patrz punkt
4.8). Charakterystycznymi objawami przedmiotowymi i podmiotowymi są: gorączka, wysypka,
objawy neurologiczne, hepatosplenomegalia, limfadenopatia, cytopenie, duże stężenie ferrytyny w
osoczu, hipertriglicerydemia oraz zaburzenia czynności wątroby i krzepliwości krwi. Objawy na ogół
występują w ciągu 4 tygodni od rozpoczęcia leczenia. Limfohistiocytoza hemofagocytarna może
stanowić zagrożenie życia.
Pacjenta należy poinformować o objawach związanych z HLH oraz o konieczności natychmiastowego
skontaktowania się z lekarzem, jeśli w trakcie leczenia lamotryginą wystąpią u niego takie objawy.
Jeśli u pacjenta wystąpiły takie objawy przedmiotowe i podmiotowe, należy niezwłocznie go zbadać
oraz wziąć pod uwagę rozpoznanie HLH. Należy natychmiast przerwać stosowanie lamotryginy,
chyba że ustalona zostanie inna przyczyna choroby.
Kliniczne nasilenie choroby i ryzyko samobójstwa
U pacjentów, u których stosowano leki przeciwpadaczkowe w kilku wskazaniach, odnotowano
przypadki myśli i zachowań samobójczych. Meta-analiza randomizowanych, kontrolowanych placebo
badań leków przeciwpadaczkowych również wskazuje na niewielkie zwiększenie ryzyka myśli i
zachowań samobójczych. Nie jest znany mechanizm powstawania tego ryzyka, a dostępne dane nie
wykluczają możliwości, że zwiększone ryzyko występuje także podczas stosowania lamotryginy.
W związku z tym należy uważnie obserwować, czy u pacjenta nie występują oznaki myśli i zachowań
samobójczych i w razie konieczności rozważyć zastosowanie odpowiedniego leczenia. Pacjentów
(oraz ich opiekunów) należy poinformować, że w razie wystąpienia oznak myśli lub zachowań
samobójczych należy poradzić się lekarza.
U pacjentów z zaburzeniami afektywnymi dwubiegunowymi, nasilenie objawów depresji i (lub)
zdarzeń związanych z samobójstwem może wystąpić niezależnie od tego, czy przyjmują oni leki
stosowane w leczeniu zaburzeń afektywnych dwubiegunowych, w tym produkt Lamilept. Dlatego
pacjenci przyjmujący lek Lamilept w terapii zaburzeń afektywnych dwubiegunowych powinni być
poddani ścisłej obserwacji ze względu na możliwość wystąpienia objawów klinicznego nasilenia
choroby (w tym pojawienia się nowych objawów) oraz zdarzeń związanych z samobójstwem, w
szczególności na początku leczenia lub w trakcie zmian dawkowania. Niektórzy pacjenci, na przykład
ci z zachowaniami lub myślami samobójczymi w wywiadzie, młodzi dorośli, lub ci pacjenci, u
których przed rozpoczęciem leczenia występowały znacznie nasilone myśli samobójcze, mogą być w
grupie zwiększonego ryzyka wystąpienia myśli samobójczych lub prób samobójczych i powinni
podczas leczenia pozostawać pod ścisłą kontrolą.
U pacjentów, u których wystąpią objawy klinicznego nasilenia choroby (w tym wystąpienie nowych
objawów) i (lub) pojawią się myśli lub zachowania samobójcze, zwłaszcza jeśli objawy te będą
znacznie nasilone, pojawią się nagle, lub nie będą częścią dotychczas zgłaszanych przez pacjenta
objawów, należy rozważyć zmianę postępowania terapeutycznego, w tym możliwość przerwania
leczenia.
Wpływ produktów zawierających estrogeny, w tym hormonalnych środków antykoncepcyjnych na
skuteczność lamotryginy
Zastosowanie połączenia etynyloestradiolu/lewonorgestrelu (30 μg/150 μg) powodowało około
dwukrotne zwiększenie klirensu lamotryginy i przez to zmniejszenie stężenia lamotryginy (patrz punkt
4.5). Zmniejszenie stężenia lamotryginy powodowało utratę kontroli nad napadami padaczkowymi. W
większości przypadków po etapie stopniowego zwiększania dawki do uzyskania maksymalnej reakcji
na leczenie będą konieczne większe (nawet dwukrotnie) dawki podtrzymujące lamotryginy. W
przypadku kobiet zaprzestających stosowania hormonalnych środków antykoncepcyjnych, klirens
lamotryginy może być zmniejszony o połowę. Zwiększone stężenie lamotryginy może być związane z
wystąpieniem działań niepożądanych zależnych od dawki. Dlatego pacjentki należy poddać
obserwacji.
U kobiet nie stosujących obecnie induktorów glukuronidacji lamotryginy a stosujących hormonalne
środki antykoncepcyjne, w przypadku których przez jeden tydzień jest stosowany preparat bez
substancji czynnej (na przykład „tydzień bez tabletek antykoncepcyjnych”), w tygodniu leczenia bez
substancji czynnej występuje stopniowe, przemijające zwiększenie stężenia lamotryginy (patrz punkt
4.2). Tego rodzaju zmiany stężeń lamotryginy mogą być związane z wystąpieniem działań
niepożądanych. Z uwagi na to, jako leczenie pierwszego rzutu należy rozważyć stosowanie
antykoncepcji nie wymagającej tygodniowej przerwy w stosowaniu (na przykład hormonalne środki
antykoncepcyjne podawane w sposób ciągły lub zastosowanie innych niż hormonalne metod
antykoncepcji).
Nie badano interakcji między innymi doustnymi środkami antykoncepcyjnymi lub innymi terapiami
zawierającymi estrogeny (takimi jak hormonalna terapia zastępcza) a lamotryginą, jednak mogą one
mieć podobny wpływ na parametry farmakokinetyczne lamotryginy.
Wpływ lamotryginy na skuteczność hormonalnych środków antykoncepcyjnych
Badania interakcji z udziałem 16 zdrowych ochotniczek wykazały, że w przypadku jednoczesnego
podawania lamotryginy i hormonalnego środka antykoncepcyjnego (połączenie
etynyloestradiolu/lewonorgestrelu) następuje nieznaczne zwiększenie klirensu lewonorgestrelu oraz
zmiany stężenia FSH oraz LH w surowicy (patrz punkt 4.5). Nie jest znany wpływ tych zmian na
zmniejszenie skuteczności antykoncepcyjnej u niektórych pacjentek przyjmujących preparaty
hormonalne jednocześnie z lamotryginą. Z tego względu pacjentki należy poinformować o
konieczności niezwłocznego powiadamiania lekarza w przypadku wystąpienia zmian w cyklu
miesiączkowym, takich jak krwawienie międzymiesiączkowe.
Reduktaza dihydrofolianowa
Lamotrygina wykazuje słabe działanie hamujące na reduktazę kwasu dihydrofoliowego, więc podczas
długotrwałego leczenia istnieje możliwość zaburzeń metabolizmu folianów (patrz punkt 4.6). Jednak
w przypadku długotrwałego stosowania u ludzi przez okres do 1 roku lamotrygina nie powodowała
znaczących zmian stężenia hemoglobiny, średniej objętości krwinek ani stężeń folianów w surowicy
albo erytrocytach, a podczas stosowania leku przez okres 5 lat nie obserwowano zmian stężeń
folianów w krwinkach czerwonych.
Niewydolność nerek
W badaniach, w których pojedynczą dawkę podawano pacjentom ze schyłkową niewydolnością nerek,
stężenia lamotryginy w osoczu nie ulegały istotnej zmianie. U pacjentów z niewydolnością nerek
może dochodzić do kumulacji metabolitu glukuronidowego; dlatego należy zachować ostrożność
podczas leczenia pacjentów z niewydolnością nerek.
Pacjenci stosujący inne preparaty zawierające lamotryginę
Pacjentom stosującym obecnie inne preparaty zawierające lamotryginę nie należy podawać produktu
Lamilept bez konsultacji z lekarzem.
EKG o typie zespołu Brugadów oraz inne zaburzenia rytmu serca i przewodzenia
U pacjentów leczonych lamotryginą odnotowywano zaburzenia rytmu z nieprawidłowym zapisem ST-
T i EKG z typowymi zmianami dla zespołu Brugadów. Badania in vitro wykazały możliwość
spowalniania przez lamotryginę przewodzenia komorowego (poszerzenie zespołu QRS) i wywołania
proarytmii w stężeniach istotnych terapeutycznie u pacjentów z chorobą serca. Lamotrygina posiada
słabe właściwości przeciwarytmiczne leków klasy IB i związane z tym ryzyko ciężkich lub
śmiertelnych zdarzeń sercowych. Równoczesne przyjmowanie innych blokerów kanałów sodowych
może zwiększyć to ryzyko (patrz punkt 5.3). W dawkach terapeutycznych do 400 mg na dobę
lamotrygina nie spowalniała przewodzenia komorowego (poszerzenie zespołu QRS) lub nie
powodowała wydłużenia odstępu QT u zdrowych ochotników w szczegółowym badaniu odstępu QT.
Należy starannie rozważyć stosowanie lamotryginy u pacjentów z klinicznie istotną strukturalną lub
funkcjonalną chorobą serca, taką jak: zespół Brugadów lub innymi kanałopatiami sercowymi,
niewydolnością serca, chorobą niedokrwienną serca, blokiem serca lub arytmią komorową. Jeśli
stosowanie lamotryginy jest klinicznie uzasadnione u tych pacjentów, przed rozpoczęciem leczenia
lamotryginą należy najpierw rozważyć konsultację z kardiologiem..
Rozwój dziecka
Brak danych dotyczących wpływu lamotryginy na wzrost, dojrzewanie płciowe, rozwój poznawczy,
emocjonalny i behawioralny u dzieci.
Środki ostrożności dotyczące leczenia padaczki
Tak jak w przypadku innych leków przeciwpadaczkowych, nagłe odstawienie produktu Lamilept
może spowodować nawrót napadów padaczkowych. Jeżeli produkt Lamilept nie musi być nagle
odstawiony ze względów bezpieczeństwa (np. wysypka), jego dawkę należy stopniowo zmniejszać
przez okres dwóch tygodni.
W literaturze istnieją doniesienia, że ciężkie napady padaczkowe ze stanem padaczkowym, mogą
prowadzić do rozpadu mięśni poprzecznie prążkowanych, niewydolności wielonarządowej oraz
rozsianego krzepnięcia śródnaczyniowego, które czasami prowadzą do zgonu. Podobne przypadki
obserwowano w związku ze stosowaniem lamotryginy.
Może być zaobserwowane znaczące klinicznie zwiększenie częstości napadów padaczkowych zamiast
jego zmniejszenia. U pacjentów z więcej niż jednym typem napadów, należy przeanalizować korzyści
dotyczące kontroli jednego typu napadów w stosunku do jakiegokolwiek pogorszenia objawów innego
typu napadów.
Objawy napadów mioklonicznych mogą ulec pogorszeniu po zastosowaniu lamotryginy.
Dane sugerują, że odpowiedź na leczenie w połączeniu z induktorami enzymów jest mniejsza niż w
przypadku połączenia z lekami przeciwpadaczkowymi nie indukującymi enzymów. Przyczyny nie są
jasne.
U dzieci stosujących lamotryginę w leczeniu typowych napadów nieświadomości, skuteczność może
nie być podtrzymywana u wszystkich pacjentów.
Środki ostrożności dotyczące leczenia zaburzeń afektywnych dwubiegunowych:
Dzieci i młodzież w wieku poniżej 18 lat
Stosowanie leków przeciwdepresyjnych jest związane ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia myśli i
zachowań samobójczych u dzieci i młodzieży z zaburzeniami depresyjnymi i innymi zaburzeniami
psychicznymi.
Substancje pomocnicze
Laktoza
Ten produkt leczniczy nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną
nietolerancją galaktozy, brakiem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.
Sód
Ten produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletkę, to znaczy lek uznaje się za
„wolny od sodu”.
Żółcień pomarańczowa FCF (E110)
Produkt może powodować reakcje alergiczne.
ChPL, pkt 4.5: Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji
Badania interakcji prowadzono tylko u osób dorosłych.
Stwierdzono, że enzymami odpowiedzialnymi za metabolizm lamotryginy są urydyno-5’-difosforo
(UDP)-glukuronylotransferazy (UGT). Produkty lecznicze, które indukują lub hamują glukuronidację,
mogą więc wpływać na klirens lamotryginy. Silne lub umiarkowane induktory cytochromu P450 3A4
(CYP3A4), o których wiadomo, że indukują też UGT, mogą również przyspieszać metabolizm
lamotryginy.
Brak dowodów na to, że lamotrygina powoduje istotną klinicznie indukcję lub hamowanie aktywności
enzymów cytochromu P450. Lamotrygina może indukować własny metabolizm, ale jest to działanie
znikome i jest mało prawdopodobne, aby miało istotne konsekwencje kliniczne.
Produkty lecznicze, dla których wykazano klinicznie istotny wpływ na stężenie lamotryginy, zostały
przedstawione w Tabeli 6. Dokładne wskazówki odnośnie dawkowania tych produktów leczniczych
przedstawiono w punkcie 4.2. Dodatkowo, w tabeli przedstawiono produkty lecznicze o niewielkim
wpływie lub niewpływające na stężenie lamotryginy. Nie oczekuje się, aby jednoczesne podawanie
tych leków miało znaczenie kliniczne. Mimo to należy zachować ostrożność u pacjentów z padaczką
szczególnie wrażliwych na zmiany stężenia lamotryginy.
Tabela 6. Wpływ produktów leczniczych na stężenie lamotryginy
Produkty lecznicze, które
zwiększają stężenie
lamotryginy
Produkty lecznicze, które
zmniejszają stężenie
lamotryginy
Produkty lecznicze, które
mają niewielki wpływ lub nie
wpływają na stężenie
lamotryginy
Walproinian Atazanawir/rytonawir*
Karbamazepina
Połączenie etynyloestradiolu/
lewonorgestrelu*
Lopinawir/rytonawir
Fenobarbital
Fenytoina
Prymidon
Ryfampicyna
Aripiprazol
Bupropion
Felbamat
Gabapentyna
Lakozamid
Lewetyracetam
Lit
Olanzapina
Okskarbazepina
Paracetamol
Perampanel
Pregabalina
Topiramat
Zonisamid
*W celu uzyskania informacji dotyczących schematu dawkowania patrz punkt 4.2, a w przypadku
kobiet przyjmujących hormonalne produkty antykoncepcyjne patrz również punkt 4.4.
Interakcje z innymi lekami przeciwpadaczkowymi
Walproinian, który hamuje glukuronidację lamotryginy, zmniejsza metabolizm lamotryginy i prawie
dwukrotnie wydłuża średni okres półtrwania lamotryginy. U pacjentów przyjmujących jednocześnie
walproinian należy stosować odpowiedni schemat leczenia (patrz punkt 4.2).
Niektóre leki przeciwpadaczkowe (takie jak fenytoina, karbamazepina, fenobarbital i prymidon), które
uaktywniają enzymy cytochromu P450, powodują również indukcję UGT i dlatego przyspieszają
metabolizm lamotryginy. U pacjentów przyjmujących jednocześnie fenytoinę, karbamazepinę,
fenobarbital lub prymidon należy stosować odpowiedni schemat leczenia (patrz punkt 4.2).
Opisywano objawy ze strony ośrodkowego układu nerwowego, tj. zawroty głowy, ataksja, podwójne
widzenie, zaburzenia ostrości wzroku i nudności, występujących u pacjentów przyjmujących
karbamazepinę po wprowadzeniu do leczenia lamotryginy. Objawy te zwykle ustępowały po
zmniejszeniu dawki karbamazepiny. Podobne działanie zaobserwowano podczas badania, w którym
dorosłym zdrowym ochotnikom podawano lamotryginę i okskarbazepinę, nie badano jednak wpływu
zmniejszenia dawki.
Istnieją doniesienia w literaturze o zmniejszeniu stężenia lamotryginy podczas podawania lamotryginy
w połączeniu z okskarbazepiną. Jednakże w badaniu prospektywnym, w którym zdrowym dorosłym
ochotnikom podawano 200 mg lamotryginy i 1200 mg okskarbazepiny, okskarbazepina nie zmieniała
metabolizmu lamotryginy, a lamotrygina nie zmieniała metabolizmu okskarbazepiny. Z tego względu
u pacjentów otrzymujących skojarzone leczenie z okskarbazepiną, należy zastosować schemat
dawkowania dla leczenia skojarzonego bez walproinianu i bez induktorów glukuronidacji lamotryginy
(patrz punkt 4.2).
W badaniu z udziałem zdrowych ochotników jednoczesne stosowanie felbamatu (1200 mg dwa razy
na dobę) i lamotryginy (100 mg dwa razy na dobę, przez 10 dni) nie wykazano istotnego klinicznie
wpływu na farmakokinetykę lamotryginy.
Opierając się na analizie retrospektywnej stężeń w osoczu u pacjentów otrzymujących lamotryginę
zarówno z gabapentyną, jak i bez gabapentyny, gabapentyna nie zmieniała klirensu lamotryginy.
Potencjalne interakcje między lewetyracetamem i lamotryginą oceniano na podstawie analiz stężeń
obydwu substancji w surowicy podczas badań klinicznych kontrolowanych placebo. Dane te
wskazują, że lamotrygina nie wpływa na farmakokinetykę lewetyracetamu i że lewetyracetam nie
wpływa na farmakokinetykę lamotryginy.
Na stężenie stacjonarne lamotryginy w osoczu nie wpływało równoczesne podawanie pregabaliny
(200 mg, 3 razy na dobę). Nie zachodzą interakcje farmakokinetyczne między lamotryginą i
pregabaliną.
Topiramat nie powodował zmiany stężeń lamotryginy w osoczu. Podawanie lamotryginy powodowało
zwiększenie stężeń topiramatu o 15%.
W badaniu z udziałem pacjentów chorych na padaczkę jednoczesne podawanie zonisamidu (200 do
400 mg/dobę) i lamotryginy (150 do 500 mg/dobę) przez 35 dni nie wywierało znaczącego wpływu na
farmakokinetykę lamotryginy.
W kontrolowanych placebo badaniach klinicznych z udziałem pacjentów z napadami częściowymi nie
stwierdzono wpływu jednoczesnego podawania lakozamidu (w dawkach 200, 400 lub 600 mg/dobę)
na stężenia lamotryginy w osoczu.
W zbiorczej analizie danych z trzech kontrolowanych placebo badań klinicznych dotyczących terapii
skojarzonej z perampanelem u pacjentów, u których występują napady częściowe i pierwotnie
uogólnione napady toniczno-kloniczne, największa oceniana dawka perampanelu (12 mg/dobę)
zwiększała klirens lamotryginy o mniej niż 10%.
Mimo że informowano o zmianach stężeń innych leków przeciwpadaczkowych w osoczu, w
kontrolowanych badaniach nie udowodniono oddziaływania lamotryginy na stężenia w osoczu
jednocześnie podawanych leków przeciwpadaczkowych. Badania in vitro dowodzą, że lamotrygina
nie wypiera innych leków przeciwpadaczkowych z miejsc wiązania z białkami.
Interakcje z innymi lekami psychotropowymi
Farmakokinetyka litu po podaniu 2 g bezwodnego glukonianu litu dwa razy na dobę przez sześć dni
20 zdrowym osobom nie uległa zmianie podczas jednoczesnego przyjmowania lamotryginy w dawce
100 mg/dobę.
Wielokrotne podanie doustnych dawek bupropionu nie miało statystycznie istotnego wpływu na
farmakokinetykę pojedynczej dawki lamotryginy u 12 pacjentów i powodowało jedynie nieznaczne
zwiększenie wartości AUC dla glukuronidu lamotryginy.
W badaniu z udziałem zdrowych dorosłych ochotników olanzapina w dawce 15 mg spowodowała
zmniejszenie wartości AUC i Cmax lamotryginy, średnio odpowiednio o 24% i 20%. Lamotrygina w
dawce 200 mg nie wpływała na farmakokinetykę olanzapiny.
Wielokrotne podanie doustnych dawek lamotryginy wynoszących 400 mg na dobę nie miało
klinicznie znaczącego wpływu na farmakokinetykę pojedynczej dawki rysperydonu wynoszącej 2 mg
u 14 zdrowych dorosłych ochotników. Po jednoczesnym podaniu 2 mg rysperydonu łącznie z
lamotryginą, 12 na 14 ochotników zgłaszało senność, podczas gdy po przyjęciu samego rysperydonu
ten stosunek wynosił 1 na 20, natomiast przy podawaniu samej lamotryginy nie było zgłoszeń.
W badaniu z udziałem 18 dorosłych pacjentów z zaburzeniami afektywnymi dwubiegunowymi typu I,
przyjmujących ustaloną dawkę lamotryginy (100-400 mg na dobę), dawki aripiprazolu zwiększono w
ciągu 7 dni z 10 mg na dobę do docelowych 30 mg na dobę i kontynuowano podawanie raz na dobę
przez kolejnych 7 dni. Zaobserwowano zmniejszenie Cmax i AUC lamotryginy przeciętnie o około
10%.
Badania in vitro wykazały, że tworzenie głównego metabolitu lamotryginy, 2-N-glukuronidu, było w
minimalnym stopniu hamowane przez amitryptylinę, bupropion, klonazepam, haloperydol lub
lorazepam. Badania te wskazują również, że mało prawdopodobne jest hamowanie metabolizmu
lamotryginy przez klozapinę, fluoksetynę, fenelzynę, rysperydon, sertralinę i trazodon. Oprócz tego
badanie metabolizmu bufuralolu w mikrosomach ludzkiej wątroby sugerują, że lamotrygina nie
zmniejsza klirensu leków metabolizowanych głównie przez CYP2D6.
Interakcje z hormonalnymi środkami antykoncepcyjnymi
Wpływ hormonalnych środków antykoncepcyjnych na farmakokinetykę lamotryginy
W badaniu z udziałem 16 ochotniczek podawanie doustnych tabletek antykoncepcyjnych
zawierających połączenie 30 μg etynyloestradiolu i 150 μg lewonorgestrelu powodowało około
dwukrotne zwiększenie klirensu lamotryginy po podaniu doustnym, co powodowało zmniejszenie
wartości AUC i Cmax lamotryginy średnio odpowiednio o 52% i 39%. Stężenie lamotryginy w
surowicy stopniowo zwiększało się podczas tygodnia, w którym nie stosowano substancji czynnej
(tydzień „bez tabletki antykoncepcyjnej”). Stężenie lamotryginy przed podaniem kolejnej dawki, pod
koniec tygodnia, w którym nie stosowano substancji czynnej, było średnio około dwukrotnie większe
niż podczas stosowania preparatu zawierającego substancję czynną (patrz punkt 4.4). Nie jest
konieczne dostosowywanie zalecanego schematu zwiększania dawki dla lamotryginy wyłącznie ze
względu na stosowanie hormonalnych środków antykoncepcyjnych, ale w większości przypadków
rozpoczęcia lub zakończenia stosowania hormonalnych środków antykoncepcyjnych konieczne będzie
zwiększenie lub zmniejszenie podtrzymującej dawki lamotryginy (patrz punkt 4.2).
Wpływ lamotryginy na farmakokinetykę hormonalnych środków antykoncepcyjnych
W badaniu z udziałem 16 ochotniczek stosowanie lamotryginy w dawce 300 mg po osiągnięciu stanu
stacjonarnego nie wpływało na farmakokinetykę etynyloestradiolu zawartego w złożonej doustnej
tabletce antykoncepcyjnej. Obserwowano niewielki wzrost klirensu lewonorgestrelu po podaniu
doustnym, co powodowało zmniejszenie wartości AUC i Cmax dla lewonorgestrelu przeciętnie o
odpowiednio 19% i 12%. Przeprowadzony podczas badania pomiar stężeń FSH, LH i estradiolu w
surowicy wskazywał na pewne osłabienie hamowania czynności hormonalnej jajników u niektórych
kobiet, chociaż pomiary stężenia progesteronu w surowicy nie wykazywały hormonalnych dowodów
wystąpienia owulacji u żadnej z 16 pacjentek. Nie jest znany wpływ niewielkiego zwiększenia
klirensu lewonorgestrelu oraz zmian stężenia FSH i LH w surowicy na aktywność owulacyjną
jajników (patrz punkt 4.4). Nie badano wpływu dawki lamotryginy innej niż 300 mg/dobę i nie
prowadzono badań z innymi preparatami zawierającymi żeńskie hormony płciowe.
Interakcje z innymi produktami leczniczymi
W badaniu z udziałem 10 ochotników płci męskiej, ryfampicyna zwiększała klirens i skracała okres
półtrwania lamotryginy, ze względu na indukcję enzymów wątrobowych odpowiedzialnych za
glukuronidację. U pacjentów przyjmujących równocześnie ryfampicynę należy stosować odpowiedni
schemat leczenia (patrz punkt 4.2).
W badaniu z udziałem zdrowych ochotników połączenie lopinawiru/rytonawiru powodowało
zmniejszenie stężenia lamotryginy w osoczu mniej więcej o połowę, prawdopodobnie z powodu
indukcji glukuronidacji. U pacjentów przyjmujących równocześnie lopinawir/rytonawir należy
stosować odpowiedni schemat leczenia (patrz punkt 4.2).
W badaniu z udziałem zdrowych dorosłych ochotników, atazanawir/rytonawir (300 mg/100 mg)
podawany przez 9 dni spowodował zmniejszenie wartości AUC i Cmax lamotryginy w surowicy
(pojedyncza dawka 100 mg), średnio o odpowiednio 32% i 6%. U pacjentów przyjmujących
jednocześnie atazanawir/rytonawir, należy stosować odpowiedni schemat leczenia (patrz punkt 4.2).
W badaniu z udziałem zdrowych, dorosłych ochotników, podawanie 1 g paracetamolu (4 razy na
dobę) zmniejszało osoczowe AUC i Cmin lamotryginy średnio o odpowiednio 20% i 25%.
Dane z badań in vitro wskazują, że lamotrygina, lecz nie jej N(2)-glukuronidowy metabolit, jest
inhibitorem transportera kationów organicznych 2 (ang. Organic Cation Transporter 2, OCT 2) w
stężeniach potencjalnie znamiennych klinicznie. Dane te wskazują , że lamotrygina jest inhibitorem
OCT 2 z wartością IC50 53,8 μM. Jednoczesne podawanie lamotryginy z produktami leczniczymi
wydalanymi przez nerki i będącymi substratami OCT 2 (np. metformina, gabapentyna, wareniklina)
może powodować zwiększenie stężenia tych produktów w osoczu.
Znamienność kliniczna tego zjawiska nie została jednoznacznie określona, jednakże należy zachować
ostrożność podczas jednoczesnego stosowania tych leków u pacjentów.
ChPL, pkt 4.8: Działania niepożądane
Działania niepożądane związane z leczeniem padaczki i choroby afektywnej dwubiegunowej oparte są
na dostępnych danych pochodzących z kontrolowanych badań klinicznych lub innego rodzaju
doświadczenia klinicznego i wymienione są w poniższej tabeli. Częstość występowania pochodzi z
badań klinicznych (monoterapia padaczki (oznaczone krzyżykiem†) oraz choroby afektywnej
dwubiegunowej (oznaczone §)). W przypadku, gdy częstość występowania różni się pomiędzy danymi
otrzymanymi z badań dotyczących padaczki i choroby afektywnej dwubiegunowej przedstawiono
wartość najbardziej konserwatywną. Jednakże w przypadku, gdy brak jest danych z kontrolowanych
badań klinicznych, częstości występowania pochodzą z innych doświadczeń klinicznych.
Działania niepożądane zostały pogrupowane według częstości występowania, określonej w
następujący sposób: bardzo często (≥1/10); często (≥1/100 do <1/10); niezbyt często (≥1/1000 do
<1/100); rzadko (≥1/10 000 do <1/1000); bardzo rzadko (<1/10 000); częstość nieznana (częstość nie
może być określona na podstawie dostępnych danych).
Bardzo rzadko: Zmiany hematologiczne1, w tym neutropenia, leukopenia, niedokrwistość, trombocytopenia, pancytopenia, niedokrwistość aplastyczna, agranulocytoza. Limfohistiocytoza hemofagocytarna (HLH) Limfadenopatia1, Chłoniak rzekomy
20
Bardzo rzadko: Zespół nadwrażliwości2 Hipogammaglobulinemia
Często: Agresja, drażliwość. Splątanie, omamy, tiki (ruchowe i (lub) głosowe) Koszmary senne
Bardzo często: † Ból głowy § Senność†§, zawroty głowy†§, drżenie†, bezsenność† pobudzenie§ † Ataksja † Oczopląs , jałowe zapalenie opon mózgowordzeniowych (patrz punkt 4.4). Chwiejny chód, zaburzenia ruchowe, nasilenie 3 objawów choroby Parkinsona , objawy † pozapiramidowe, choreoatetoza , zwiększenie częstości napadów padaczkowych.
Niezbyt często: Podwójne widzenie†, niewyraźne widzenie† Zapalenie spojówek
Często: Nudności † , wymioty † , biegunka † , suchość w ustach§
Bardzo rzadko: Niewydolność wątroby, zaburzenie czynności wątroby4 , zwiększenie wartości wyników badań czynnościowych wątroby.
Bardzo często: 5 Wysypka skórna †§ Łysienie, reakcja fotowrażliwości
Rzadko
21
Bardzo rzadko: Rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa- Johnsona § Martwica toksyczno-rozpływna naskórka Zespół nadwrażliwości polekowej z eozynofilią oraz objawami ogólnoustrojowymi2
Często: § Bóle stawów Zespół rzekomotoczniowy
Częstość nieznana: Cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek, cewkowośródmiąższowe zapalenie nerek i zapalenie błony naczyniowej oka
Często: † § § Zmęczenie , ból , ból pleców
Opis wybranych działań niepożądanych
1
Zaburzenia hematologiczne oraz limfadenopatia mogą, ale nie muszą być związane z zespołem
nadwrażliwości polekowej z eozynofilią oraz objawami ogólnoustrojowymi (ang. DRESS) / zespołem
nadwrażliwości (patrz punkt 4.4 i Zaburzenia układu immunologicznego).
2
Istnieją doniesienia również o wysypce stanowiącej jeden z elementów tego zespołu, znanego
również jako zespół nadwrażliwości polekowej z eozynofilią oraz objawami ogólnoustrojowymi (ang.
DRESS). Ten stan obejmuje szereg różnorodnych objawów układowych takich jak gorączka,
uogólnione powiększenie węzłów chłonnych, obrzęk twarzy i nieprawidłowości w wynikach badań
krwi, badań czynnościowych wątroby i nerek. Zespół wykazuje różny stopień nasilenia zmian
klinicznych i w rzadkich przypadkach może prowadzić do rozsianego krzepnięcia śródnaczyniowego
oraz niewydolności wielonarządowej. Należy wspomnieć, że wczesne objawy nadwrażliwości (na
przykład gorączka, uogólnione powiększenie węzłów chłonnych) mogą wystąpić bez wyraźnej
wysypki. W przypadku pojawienia się takich objawów, należy natychmiast ocenić stan pacjenta i
przerwać leczenie produktem Lamilept, jeżeli nie można ustalić innej etiologii (patrz punkt 4.4.)..
3
Działania niepożądane obserwowane podczas innych doświadczeń klinicznych:
Istnieją doniesienia, że lamotrygina może nasilać objawy parkinsonizmu u pacjentów z wcześniej
rozpoznaną chorobą Parkinsona, a w pojedynczych przypadkach może wywoływać objawy
pozapiramidowe i choreoatetozę u pacjentów bez pierwotnego schorzenia.
4
Zaburzenia czynności wątroby są zwykle związane z reakcjami nadwrażliwości, ale zgłaszano także
pojedyncze przypadki bez widocznych oznak nadwrażliwości.
5
W badaniach klinicznych prowadzonych metodą podwójnie ślepej próby, przeprowadzonych u osób
dorosłych, wysypka skórna wystąpiła u maksymalnie 8-12% pacjentów przyjmujących lamotryginę i u
5-6% pacjentów przyjmujących placebo. U 2% pacjentów wysypka skórna była powodem
zaprzestania leczenia lamotryginą. Wysypka, zwykle o wyglądzie plamisto-grudkowym, występowała
zwykle w ciągu pierwszych ośmiu tygodni od rozpoczęcia leczenia i ustępowała po odstawieniu
produktu Lamilept (patrz punkt 4.4).
22
Informowano o przypadkach wysypki o znacznym nasileniu, stanowiącej potencjalne zagrożenie dla
życia, w tym zespół Stevensa-Johnsona czy martwicy toksyczno-rozpływnej naskórka (zespół Lyella)
oraz zespół nadwrażliwości polekowej z eozynofilią oraz objawami ogólnoustrojowymi (DRESS).
Pomimo tego, że u większości pacjentów objawy ustępowały po odstawieniu lamotryginy, u
niektórych następowało nieodwracalne bliznowacenie i, w rzadkich przypadkach, zgon (patrz punkt
4.4).
Ogólne ryzyko wysypki ma ścisły związek z:
• dużymi dawkami początkowymi lamotryginy i zbyt szybkim zwiększaniem dawki, niezgodnym
z zaleceniami (patrz punkt 4.2).
• jednoczesnym podawaniem walproinianu (patrz punkt 4.2).
Istnieją doniesienia o zmniejszeniu gęstości mineralnej kości, osteopenii, osteoporozy i złamań u
pacjentów będących na długoterminowej terapii z lamotryginą. Mechanizm, dzięki któremu
lamotrygina wpływa na metabolizm kostny nie został zidentyfikowany.
ZPog łdaospzaunsziec zdezniiauł apńro ndiuekptouż ląedcaznniycczhe go do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań
niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania
produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać
wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania
Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,
Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa,
Tel. + 48 22 49 21 301,
Faks: + 48 22 49 21 309,
Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
Dane rejestrowe
| Substancja | Postać | Numer pozwolenia | Numer w rejestrze | Dokumenty |
|---|---|---|---|---|
| Lamotriginum 25 mg | Tabletki | 12686 | 100174464 | ChPL: 2025-11-13, Ulotka: 2025-11-13 |
| Lamotriginum 50 mg | Tabletki | 12687 | 100174458 | ChPL: 2025-11-13, Ulotka: 2025-11-13 |
| Lamotriginum 100 mg | Tabletki | 12688 | 100161651 | ChPL: 2025-11-13, Ulotka: 2025-11-13 |