Isoptin 40

Kiedy nie stosować leku Isoptin 40 – jeśli pacjent ma uczulenie na werapamilu chlorowodorek lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku (wymienionych w punkcie 6) – we wstrząsie kardiogennym – w bloku przedsionkowo-komorowym II˚ lub III˚ (z wyjątkiem pacjentów ze sprawnym stymulatorem serca) – w zespole chorego węzła zatokowego (z wyjątkiem pacjentów ze sprawnym stymulatorem serca) – w niewydolności serca ze zmniejszeniem frakcji wyrzutowej poniżej 35% oraz (lub) ciśnieniem zaklinowania w tętnicy płucnej powyżej 20 mmHg (jeśli nie jest wtórne do częstoskurczu nadkomorowego ustępującego po leczeniu werapamilem) – w migotaniu/trzepotaniu przedsionków z obecnością dodatkowej drogi przewodzenia (np. zespół Wolffa-Parkinsona-White’a [WPW], zespół Lowna-Ganonga-Levine’a [LGL]). W przypadku podania leku u tych pacjentów istnieje ryzyko wystąpienia tachyarytmii komorowej, w tym migotania komór – jeśli pacjent przyjmuje iwabradynę. Ostrzeżenia i środki ostrożności Przed rozpoczęciem stosowania leku Isoptin 40 należy omówić to z lekarzem. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów: – z ostrym zawałem mięśnia sercowego powikłanym rzadkoskurczem, znacznym niedociśnieniem tętniczym lub zaburzeniami czynności lewej komory – z blokiem serca, blokiem przedsionkowo-komorowym I˚, rzadkoskurczem, asystolią – stosujących leki przeciwarytmiczne, leki β-adrenolityczne – stosujących digoksynę – z niewydolnością serca z frakcją wyrzutową powyżej 35% – z niedociśnieniem tętniczym – stosujących statyny – z zaburzeniami przewodzenia nerwowo-mięśniowego [miastenia (myasthenia gravis), zespół Lamberta i Eatona, późne stadia dystrofii mięśniowej Duchenne’a] – z zaburzeniami czynności nerek – z ciężką niewydolnością wątroby. Lek Isoptin 40 a inne leki Należy powiedzieć lekarzowi o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta obecnie lub ostatnio, także o lekach, które pacjent planuje przyjmować. Możliwe są interakcje werapamilu z następującymi lekami: – leki α-adrenolityczne (np. prazosyna, terazosyna) – leki przeciwarytmiczne (np. flekainid, chinidyna) – leki rozszerzające oskrzela (np. teofilina) – leki przeciwdrgawkowe i przeciwpadaczkowe (np. karbamazepina, fenytoina) – leki przeciwdepresyjne (np. imipramina) – leki przeciwcukrzycowe (np. gliburyd) – leki przeciw dnie moczanowej (np. kolchicyna) – leki stosowane w zakażeniach (np. klarytromycyna, erytromycyna, ryfampicyna, telitromycyna) – leki przeciwnowotworowe (np. doksorubicyna) – barbiturany (np. fenobarbital) – benzodiazepiny i inne leki przeciwlękowe (np. buspiron, midazolam) – leki β-adrenolityczne (np. metoprolol, propranolol) – glikozydy nasercowe (np. digitoksyna, digoksyna) – antagoniści receptora H2 (np. cymetydyna) – leki immunomodulujące i immunosupresyjne (np. cyklosporyna, ewerolimus, syrolimus, takrolimus) – leki zmniejszające stężenie lipidów (np. atorwastatyna, lowastatyna, symwastatyna) – agoniści receptora serotoninowego (np. almotryptan) – leki zwiększające wydalanie kwasu moczowego z moczem (np. sulfinpirazon) – dabigatran (lek przeciwzakrzepowy) i bezpośrednio działające doustne leki przeciwzakrzepowe – iwabradyna (stosowana w leczeniu chorób serca), patrz punkt „Kiedy nie stosować leku Isoptin 40” – metformina (stosowana w leczeniu cukrzycy). Werapamil może osłabić działanie metforminy zmniejszające stężenie glukozy. Lek Isoptin 40 z jedzeniem i piciem Możliwe są również interakcje z sokiem grejpfrutowym i środkami zawierającymi wyciąg z dziurawca zwyczajnego. Poniżej podano dodatkowe informacje dotyczące niektórych interakcji. Leki przeciwwirusowe przeciw ludzkiemu wirusowi upośledzenia odporności (HIV) Rytonawir może zwiększyć stężenie werapamilu w osoczu nasilając działanie leku. Należy zachować ostrożność kiedy leki te stosowane są jednocześnie i jeśli to konieczne zmniejszyć dawkę werapamilu. Lit Informowano o zwiększonej wrażliwości na działanie litu (neurotoksyczność) podczas jednoczesnego leczenia lekiem Isoptin 40 i litem bez zmian lub ze zwiększeniem stężenia litu w surowicy. Dodanie leku Isoptin 40 powodowało jednak również zmniejszenie stężenia litu w surowicy u pacjentów przewlekle otrzymujących drogą doustną stałe dawki litu. Należy dokładnie kontrolować stan pacjentów otrzymujących obydwa leki. Leki blokujące przekaźnictwo nerwowo-mięśniowe Lek może nasilać działanie leków blokujących przekaźnictwo nerwowo-mięśniowe (leki kuraropodobne i depolaryzujące). Konieczne może być zmniejszenie dawki leku Isoptin 40 i (lub) dawki leku blokującego przekaźnictwo nerwowo-mięśniowe, gdy leki te są stosowane równocześnie. Kwas acetylosalicylowy Zwiększona skłonność do krwawień. Alkohol etylowy Zwiększenie stężenia etanolu w osoczu. Inhibitory reduktazy hydroksymetyloglutarylo-koenzymu A (statyny) U pacjentów stosujących lek Isoptin 40 leczenie inhibitorami reduktazy hydroksymetyloglutarylo- koenzymu A (np. symwastatyną, atorwastatyną lub lowastatyną) należy rozpocząć od podawania najmniejszej możliwej dawki, którą następnie dostosowuje się przez stopniowe zwiększanie. Jeśli stosowanie leku rozpoczyna się u pacjentów już przyjmujących inhibitor reduktazy hydroksymetyloglutarylo-koenzymu A (np. symwastatynę, atorwastatynę lub lowastatynę), należy rozważyć zmniejszenie dawki statyny, a następnie powtórnie ją dostosować uwzględniając stężenie cholesterolu w surowicy. Prawdopodobieństwo interakcji fluwastatyny, prawastatyny lub rozuwastatyny z lekiem jest mniejsze. Leki hipotensyjne, moczopędne i rozszerzające naczynia krwionośne Nasilenie efektu hipotensyjnego. Ciąża i karmienie piersią Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza że może być w ciąży lub gdy planuje mieć dziecko, powinna poradzić się lekarza przed zastosowaniem tego leku. Brak jest danych dotyczących stosowania leku u kobiet w ciąży i dlatego lek można stosować w ciąży tylko wtedy, gdy jest to bezwzględnie konieczne. Lek w niewielkim procencie przenika do mleka kobiecego. Nie można wykluczyć ryzyka u noworodków i niemowląt. Jednak, ze względu na możliwość wystąpienia ciężkich działań niepożądanych u karmionych piersią niemowląt, lek można stosować w okresie karmienia piersią tylko wtedy, gdy jest to istotne dla zdrowia matki. Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn U niektórych pacjentów lek Isoptin 40 może wpływać na zdolność reagowania w takim stopniu, że powoduje to upośledzenie zdolności prowadzenia pojazdów, obsługiwania urządzeń mechanicznych lub pracy w stwarzających zagrożenie warunkach. Występuje to zwłaszcza w początkowym okresie leczenia, w okresie zwiększania dawki, przy przechodzeniu ze stosowania innego leku i przy równoczesnym spożywaniu alkoholu. Lek może zwiększać stężenie alkoholu we krwi i opóźniać jego wydalanie. Z tego powodu działanie alkoholu może być nasilone. Lek Isoptin 40 zawiera sód Lek Isoptin 40 zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu w jednej tabletce, to znaczy lek uznaje się za „wolny od sodu”.

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią. Najczęściej występującymi działaniami niepożądanymi były: ból głowy, zawroty głowy, zaburzenia żołądkowo-jelitowe: nudności, zaparcia i bóle brzucha, jak również rzadkoskurcz, częstoskurcz, kołatanie serca, niedociśnienie tętnicze, zaczerwienienie skóry z uczuciem gorąca, obrzęki obwodowe i uczucie zmęczenia. Działania niepożądane wymieniono poniżej wg klasyfikacji układów i narządów: Często (u 1 do 10 pacjentów ze 100 pacjentów): – ośrodkowe zawroty głowy, bóle głowy – rzadkoskurcz – zaczerwienienie skóry z uczuciem gorąca, niedociśnienie tętnicze – zaparcia, nudności – obrzęki obwodowe Niezbyt często (u 1 do 10 pacjentów z 1000 pacjentów): – kołatanie serca, częstoskurcz – ból brzucha – uczucie zmęczenia Rzadko (u 1 do 10 pacjentów z 10 000 pacjentów): – parestezje, drżenia mięśniowe – senność – szumy uszne – wymioty – nadmierne pocenie się Działania niepożądane występujące z nieznaną częstością występowania (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych): – reakcje nadwrażliwości – zaburzenia pozapiramidowe, napady – hiperkaliemia – obwodowe zawroty głowy – blok przedsionkowo-komorowy (I˚, II˚, III˚), niewydolność serca, zatrzymanie akcji węzła zatokowego, rzadkoskurcz zatokowy, asystolia (zatrzymanie akcji serca) – skurcz oskrzeli, duszność – dyskomfort w jamie brzusznej, przerost dziąseł, niedrożność jelit – obrzęk naczynioruchowy, zespół Stevensa i Johnsona, rumień wielopostaciowy, łysienie, swędzenie, świąd, plamica, wysypka plamkowo-grudkowa, pokrzywka – bóle stawów, osłabienie siły mięśni, bóle mięśni – niewydolność nerek – zaburzenia wzwodu, mlekotok, ginekomastia – zwiększenie stężenia prolaktyny we krwi, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych Po wprowadzeniu do obrotu informowano o jednym przypadku porażenia (niedowład czterokończynowy) po jednoczesnym zastosowaniu werapamilu i kolchicyny. Zgłaszanie działań niepożądanych Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie. Działania niepożądane można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa, tel.: + 48 22 49 21 301, faks: + 48 22 49 21 309, strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl. Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat bezpieczeństwa stosowania leku.

- Nadwrażliwość na werapamilu chlorowodorek lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. - Wstrząs kardiogenny. - Blok przedsionkowo-komorowy II° lub III° (z wyjątkiem pacjentów ze sprawnym stymulatorem serca). - Zespół chorego węzła zatokowego (z wyjątkiem pacjentów ze sprawnym stymulatorem serca). - Niewydolność serca ze zmniejszeniem frakcji wyrzutowej poniżej 35% oraz (lub) ciśnieniem zaklinowania w tętnicy płucnej powyżej 20 mmHg (jeśli nie jest wtórne do częstoskurczu nadkomorowego ustępującego po leczeniu werapamilem). - Migotanie/trzepotanie przedsionków z obecnością dodatkowej drogi przewodzenia (np. zespół Wolffa-Parkinsona-White’a [WPW], zespół Lowna-Ganonga-Levine’a [LGL]). W przypadku podania werapamilu chlorowodorku u tych pacjentów istnieje ryzyko wystąpienia tachyarytmii komorowej, w tym migotania komór. - Jednoczesne przyjmowanie iwabradyny (patrz punkt 4.5).

Ostry zawał mięśnia sercowego Stosować z zachowaniem ostrożności w ostrym zawale mięśnia sercowego powikłanym rzadkoskurczem, znacznym niedociśnieniem tętniczym lub zaburzeniami czynności lewej komory. Blok serca/blok przedsionkowo-komorowy Io/rzadkoskurcz/asystolia Werapamilu chlorowodorek działa na węzeł przedsionkowo-komorowy oraz węzeł zatokowo- przedsionkowy i wydłuża czas przewodzenia przedsionkowo-komorowego. Należy stosować z zachowaniem ostrożności, ponieważ w przypadku wystąpienia bloku przedsionkowo-komorowego IIo lub IIIo (przeciwwskazanie) lub jednowiązkowego, dwuwiązkowego lub trójwiązkowego bloku pęczka Hisa należy zaprzestać stosowania i, w razie potrzeby, wdrożyć odpowiednie leczenie. Werapamilu chlorowodorek działa na węzeł przedsionkowo-komorowy i węzeł zatokowo- przedsionkowy i w rzadkich przypadkach może powodować blok przedsionkowo-komorowy IIo lub IIIo, rzadkoskurcz, a w skrajnych przypadkach – asystolię. Jest to bardziej prawdopodobne u pacjentów z zespołem chorego węzła zatokowego (choroba węzła zatokowo-przedsionkowego), który występuje częściej u pacjentów w podeszłym wieku. Asystolia u pacjentów, u których nie występuje zespół chorego węzła zatokowego, jest zazwyczaj krótkotrwała (kilka sekund lub krócej) z samoistnym powrotem rytmu węzłowego (z węzła przedsionkowo-komorowego) lub prawidłowego rytmu zatokowego. Jeśli nie nastąpi to natychmiast, należy bezzwłocznie zastosować odpowiednie leczenie (patrz punkt 4.8). Leki przeciwarytmiczne, leki β-adrenolityczne Wzajemne nasilanie działania na układ krążenia (blok przedsionkowo-komorowy wyższego stopnia, większy stopień zmniejszenia częstości akcji serca, wywołanie niewydolności serca i nasilenie niedociśnienia tętniczego). U pacjenta otrzymującego równocześnie tymolol (lek β-adrenolityczny) w kroplach do oczu i werapamilu chlorowodorek doustnie zaobserwowano bezobjawowy rzadkoskurcz (36 uderzeń/minutę) z wędrowaniem stymulatora. Digoksyna W przypadku jednoczesnego podawania werapamilu z digoksyną, należy zmniejszyć dawkę digoksyny (patrz punkt 4.5). Niewydolność serca Niewydolność serca u pacjentów z frakcją wyrzutową powyżej 35% należy wyrównać przed rozpoczęciem stosowania werapamilu i następnie przez cały czas stosować odpowiednie leczenie. Niedociśnienie tętnicze Werapamilu chlorowodorek podawany drogą dożylną często powoduje zmniejszenie ciśnienia tętniczego poniżej wartości wyjściowych. Zazwyczaj takie zmniejszenie jest krótkotrwałe i bezobjawowe, choć może powodować zawroty głowy. Inhibitory reduktazy hydroksymetyloglutarylo-koenzymu A (statyny) – patrz punkt 4.5. Zaburzenia przewodzenia nerwowo-mięśniowego Werapamilu chlorowodorek należy stosować z zachowaniem ostrożności w obecności chorób powodujących zaburzenia przewodzenia nerwowo-mięśniowego [miastenia (myasthenia gravis), zespół Lamberta i Eatona, późne stadia dystrofii mięśniowej Duchenne’a]. Inne Specjalne populacje pacjentów Zaburzenia czynności nerek Chociaż w dobrej jakości badaniach porównawczych wykazano, że zaburzenia czynności nerek nie mają wpływu na farmakokinetykę werapamilu u pacjentów ze schyłkową niewydolnością nerek, to kilka opisów przypadków sugeruje, że stosując werapamilu pacjentów z zaburzeniami czynności nerek należy zachować ostrożność i dokładnie kontrolować stan pacjenta. Werapamilu nie można usunąć z ustroju drogą hemodializy. Zaburzenia czynności wątroby Zachować ostrożność stosując u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (również patrz zaburzenia czynności wątroby w punkcie 4.2). Ważne informacje o niektórych substancjach pomocniczych produktu leczniczego Isoptin Produkt leczniczy Isoptin zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu w jednej tabletce, to znaczy produkt uznaje się za „wolny od sodu”.

Badania metabolizmu in vitro wskazują, że werapamilu chlorowodorek jest metabolizowany przez izoenzymy CYP3A4, CYP1A2, CYP2C8, CYP2C9 i CYP2C18 cytochromu P450. Wykazano, że werapamil jest inhibitorem CYP3A4 i glikoproteiny P (Pgp). Informowano o istotnych klinicznie interakcjach z lekami hamującymi CYP3A4, które powodowały zwiększenie stężenia werapamilu chlorowodorku w osoczu oraz lekami pobudzającymi CYP3A4, które powodowały zmniejszenie stężenia werapamilu chlorowodorku w osoczu. Pacjenci powinni zatem pozostawać pod kontrolą pod kątem interakcji. Jednoczesne stosowanie werapamilu i leków głównie metabolizowanych przez izoenzym CYP3A4 lub będących substratami Pgp, może wiązać się ze zwiększeniem stężenia leków we krwi, co może spowodować zwiększenie lub przedłużenie zarówno działania terapeutycznego jak i działań niepożądanych obu przyjmowanych leków. W tabeli poniżej przedstawiono listę możliwych interakcji wynikających z właściwości farmakokinetycznych. Potencjalne interakcje Jednocześnie stosowany produkt leczniczy Potencjalne działanie na werapamil lub jednocześnie stosowany produkt leczniczy Komentarz Leki α-adrenolityczne Prazosyna • Cmax prazosyny (~40%), bez wpływu na okres półtrwania Addycyjne działanie hipotensyjne. Terazosyna • AUC terazosyny (~24%) i Cmax (~25%) Leki przeciwarytmiczne Flekainid Niewielki wpływ na klirens osoczowy flekainidu (•~10%), brak wpływu na klirens osoczowy werapamilu Patrz punkt 4.4. Chinidyna • klirensu chinidyny po podaniu doustnym (~35%) Niedociśnienie. U pacjentów z kardiomiopatią przerostową ze zwężeniem drogi odpływu wystąpić może obrzęk płuc. Leki rozszerzające oskrzela Teofilina • klirensu całkowitego po podaniu doustnym (~20%) U palaczy zmniejszenie klirensu było mniejsze i wynosiło ~11%. Leki przeciwdrgawkowe/ przeciwpadaczkowe Karbamazepina • AUC karbamazepiny (~46%) u pacjentów z lekooporną padaczką ogniskową Zwiększenie stężenia karbamazepiny. Może to powodować działania niepożądane karbamazepiny takie, jak podwójne widzenie, bóle głowy, ataksja lub zawroty głowy. Fenytoina • stężenia w osoczu werapamilu Leki przeciwdepresyjne Imipramina • AUC imipraminy (~15%) Brak wpływu na stężenie aktywnego metabolitu – dezypraminy. Leki przeciwcukrzycowe Gliburyd • Cmax gliburydu (~28%), AUC (~26%) Leki przeciw dnie moczanowej Kolchicyna • AUC kolchicyny (~2,0. krotny) i Cmax (~1,3. krotnie) Zmniejszenie dawki kolchicyny (patrz Charakterystyka produktu leczniczego kolchicyny). Leki stosowane w zakażeniach Klarytromycyna Możliwe • stężenia werapamilu Erytromycyna Możliwe • stężenia werapamilu Ryfampicyna • AUC werapamilu (~97%), Cmax (~94%), biodostępności po podaniu doustnym (~92%) Działanie obniżające ciśnienie krwi może być mniejsze. Brak zmian parametrów farmakokinetycznych po podaniu dożylnym werapamilu Telitromycyna Możliwe • stężenia werapamilu Leki przeciwnowotworowe Doksorubicyna • AUC doksorubicyny (104%) i Cmax (61%) po podaniu doustnym werapamilu U pacjentów z rakiem drobnokomórkowym płuc. Brak zmian parametrów farmakokinetycznych doksorubicyny po podaniu dożylnym werapamilu U pacjentów z zaawansowanym nowotworem. Barbiturany Fenobarbital • klirensu werapamilu po podaniu doustnym (~5. krotny) Benzodiazepiny i inne leki przeciwlękowe Buspiron • AUC buspironu i Cmax ~3,4. krotny Midazolam • AUC midazolamu (~3. krotny) i Cmax (~ 2. krotny) Leki β-adrenolityczne Metoprolol • AUC metoprololu (~32,5%) i Cmax (~41%) u pacjentów z dławicą piersiową Patrz punkt 4.4. Propranolol • AUC propranololu (~65%) i Cmax (~94%) u pacjentów z dławicą piersiową. Glikozydy nasercowe Digitoksyna • całkowitego klirensu digitoksyny (~27%) i klirensu nerkowego (~29%) Digoksyna Zdrowe osoby: • Cmax digoksyny (~44%), • C12h digoksyny (~53%), • Css digoksyny (~44%) i • AUC digoksyny (~50%) Zmniejszenie dawki digoksyny. Patrz także punkt 4.4. Antagoniści receptora H2 Cymetydyna • AUC R-werapamilu (~25%) i S-werapamilu (~40%) z jednoczesnym • klirensu R- i S-werapamilu Cymetydyna zmniejsza klirens werapamilu po podaniu dożylnym. Leki immunomodulujące/immunosupresyjne Cyklosporyna • AUC, Css i Cmax cyklosporyny o ~45% Ewerolimus Ewerolimus: • AUC (~3,5. krotnie) i • Cmax (~2,3. krotnie) Werapamil: • Ctrough (~2,3. krotnie) Oznaczanie i dostosowywanie dawki ewerolimusu może być konieczne. Syrolimus Syrolimus • AUC (~2,2. krotnie); S-werapamil • AUC (~1,5. krotnie) Oznaczanie i dostosowywanie dawki syrolimusu może być konieczne. Takrolimus Możliwe • stężenia takrolimusa Leki zmniejszające stężenie lipidów (inhibitory reduktazy hydroksymetyloglutarylo-koenzymu A) Atorwastatyna Możliwe • stężenia atorwastatyny • AUC werapamilu o ~43% Dodatkowe informacje poniżej. Lowastatyna Możliwe • stężenia lowastatyny • AUC werapamilu (~63%) i Cmax (~32%) Symwastatyna • AUC symwastatyny (~2,6. krotny) i Cmax (~4,6. krotny) Agoniści receptora serotoninowego Almotryptan • AUC almotryptanu (~20%), • Cmax (~24%) Leki zwiększające wydalanie kwasu moczowego z moczem Sulfinpirazon • klirensu werapamilu po podaniu doustnym (~3. krotny) • biodostępności (~60%) Działanie obniżające ciśnienie krwi może być mniejsze. Brak zmian parametrów farmakokinetycznych po podaniu dożylnym werapamilu Leki przeciwzakrzepowe Dabigatran • Cmax (do 180%) i • AUC (do 150%) dabigatranu Możliwość zwiększenia ryzyka krwawień. Podczas stosowania z werapamilem w postaci doustnej konieczne może być zmniejszenie dawki dabigatranu. Schemat dawkowania - patrz ulotka dabigatranu. Bezpośrednio działające doustne leki przeciwzakrzepowe (ang. direct oral anticoagulants DOACs) Zwiększone wchłanianie DOACs gdy są substratami Pgp i, jeśli dotyczy, również zmniejszona eliminacja DOACs, które są metabolizowane przez izoenzym CYP3A4, może zwiększać biodostępność DOACs Niektóre dane wskazują na możliwe zwiększenie ryzyka krwawienia, zwłaszcza u pacjentów z dodatkowymi czynnikami ryzyka. Dawka DOACs przyjmowanych z werapamilem może wymagać zmniejszenia (schemat dawkowania - patrz ulotka DOACs) Inne leki nasercowe Iwabradyna Jednoczesne stosowanie z iwabradyną jest przeciwwskazane ze względu na addycyjne działanie werapamilu i iwabradyny spowalniające czynność serca. Patrz punkt 4.3 Inne Sok grejpfrutowy • AUC R-werapamilu (~49%) i S-werapamilu (~37%), • Cmax R-werapamilu (~75%) i S- werapamilu (~51%) Okres półtrwania i klirens nerkowy bez zmian. Nie należy stosować soku grejpfrutowego z werapamilem. Dziurawiec zwyczajny • AUC R-werapamilu (~78%) i S-werapamilu (~80%) z jednoczesnym zmniejszeniem Cmax Interakcje z innymi lekami oraz dodatkowe informacje dotyczące interakcji Leki przeciwwirusowe przeciw ludzkiemu wirusowi upośledzenia odporności (HIV) Ze względu na możliwe działanie hamujące metabolizm wywierane przez niektóre leki przeciwwirusowe przeciw ludzkiemu wirusowi upośledzenia odporności takie jak rytonawir, może się zwiększyć stężenie werapamilu w osoczu. Należy zachować ostrożność lub zmniejszyć dawkę werapamilu. Lit Informowano o zwiększonej wrażliwości na działanie litu (neurotoksyczność) podczas jednoczesnego leczenia werapamilu chlorowodorkiem i litem bez zmian lub ze zwiększeniem stężenia litu w surowicy. Dodanie werapamilu chlorowodorku powodowało jednak również zmniejszenie stężenia litu w surowicy u pacjentów przewlekle otrzymujących drogą doustną stałe dawki litu. Należy dokładnie kontrolować stan pacjentów otrzymujących obydwa leki. Leki blokujące przekaźnictwo nerwowo-mięśniowe Dane kliniczne i uzyskane w badaniach na zwierzętach wskazują, że werapamilu chlorowodorek może nasilać działanie leków blokujących przekaźnictwo nerwowo-mięśniowe (leki kuraropodobne i depolaryzujące). Konieczne może być zmniejszenie dawki werapamilu chlorowodorku i (lub) dawki leku blokującego przekaźnictwo nerwowo-mięśniowe, gdy leki te są stosowane równocześnie. Kwas acetylosalicylowy Zwiększona skłonność do krwawień. Alkohol etylowy Zwiększenie stężenia etanolu w osoczu. Inhibitory reduktazy hydroksymetyloglutarylo-koenzymu A (statyny) Leczenie inhibitorami reduktazy hydroksymetyloglutarylo-koenzymu A (np. symwastatyną, atorwastatyną lub lowastatyną) u pacjentów stosujących werapamil należy rozpocząć od podawania najmniejszej możliwej dawki, którą następnie dostosowuje się przez stopniowe zwiększanie. Jeśli stosowanie werapamilu rozpoczyna się u pacjentów już przyjmujących inhibitor reduktazy hydroksymetyloglutarylo-koenzymu A (np. symwastatynę, atorwastatynę lub lowastatynę), należy rozważyć zmniejszenie dawki statyny, a następnie powtórnie ją dostosować uwzględniając stężenie cholesterolu w surowicy. Fluwastatyna, prawastatyna i rozuwastatyna nie są metabolizowane przez CYP3A4 i prawdopodobieństwo interakcji z werapamilem jest mniejsze. Leki hipotensyjne, moczopędne i rozszerzające naczynia krwionośne Nasilenie efektu hipotensyjnego. Dabigatran Podczas jednoczesnego podawania werapamilu w postaci doustnej i dabigatranu eteksylanu (150 mg), substratu glikoproteiny P, Cmax i AUC dabigatranu zwiększyły się, ale nasilenie tej zmiany było różne, w zależności od czasu pomiędzy podaniami i postaci farmaceutycznej werapamilu. Jeśli werapamil w dawce 120 mg i w postaci o natychmiastowym uwalnianiu zastosowano godzinę przed podaniem pojedynczej dawki dabigatranu eteksylanu, Cmax dabigatranu zwiększyło się o około 180%, a AUC o około 150%. Nie zaobserwowano znaczącej interakcji, jeśli werapamil podawano 2 godziny po zastosowaniu dabigatranu eteksylanu (zwiększenie Cmax o około 10%, a AUC o około 20%) Zaleca się ścisły nadzór kliniczny, jeśli jednocześnie podaje się werapamil i dabigatranu eteksylan, w szczególności jeśli wystąpi krwawienie, zwłaszcza u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek. Metformina Jednoczesne podawanie werapamilu i metforminy może zmniejszyć skuteczność metforminy.

Następujące działania niepożądane zgłaszane po zastosowaniu werapamilu w badaniach klinicznych, po wprowadzeniu do obrotu lub w badaniach IV fazy wymieniono poniżej wg klasyfikacji układów i narządów według częstości występowania: często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1 000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000); bardzo rzadko (<1/10 000) oraz częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych). Najczęściej występującymi działaniami niepożądanymi były: ból głowy, zawroty głowy, zaburzenia żołądkowo-jelitowe: nudności, zaparcia i bóle brzucha, jak również rzadkoskurcz, częstoskurcz, kołatanie serca, niedociśnienie tętnicze, zaczerwienienie skóry z uczuciem gorąca, obrzęki obwodowe i uczucie zmęczenia. Działania niepożądane zgłaszane po wprowadzeniu werapamilu do obrotu oraz w badaniach klinicznych. Często: Ośrodkowe zawroty głowy Bóle głowy Rzadko: Parestezje Drżenia mięśniowe 9 Rzadko: Senność Rzadko: Szumy uszne Często: Rzadkoskurcz Niezbyt często: Kołatanie serca Częstoskurcz Często: Zaczerwienienie skóry z uczuciem gorąca Niedociśnienie tętnicze Często: Zaparcia Nudności Niezbyt często: Ból brzucha Rzadko: Wymioty Rzadko: Nadmierne pocenie się 10 Często: Obrzęki obwodowe Niezbyt często: Uczucie zmęczenia 1 Po wprowadzeniu do obrotu informowano o jednym przypadku porażenia (niedowład czterokończynowy) po jednoczesnym zastosowaniu werapamilu i kolchicyny. Mógł on być spowodowany przez kolchicynę, która przeniknęła barierę krew-mózg w wyniku zahamowania przez werapamil CYP3A i Pgp (patrz punkt 4.5). Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa Tel.: + 48 22 49 21 301; Faks: + 48 22 49 21 309; strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.