Epirubicin Accord

Kiedy nie stosować leku Epirubicin Accord • jeśli pacjent ma uczulenie na epirubicynę lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku (wymienione w punkcie 6) lub podobnych leków stosowanych w chemioterapii (antracykliny lub antracenodiony); • jeśli pacjentka karmi piersią; • jeśli u pacjenta wystęouje zahamowanie wytwarzania komórek krwi w szpiku kostnym, co prowadzi do zmniejszenia liczby krwinek we krwi, ponieważ lek może ją dodatkowo zmniejszać; • jeśli u pacjenta występuje ciężka choroba wątroby; • jeśli u pacjenta wystąpił niedawny zawał serca, osłabienie czynności mięśnia sercowego, ciężkie zaburzenia rytmu serca, nagły ból w klatce piersiowej, niezapalna choroba mięśnia sercowego lub jakiekolwiek inne ciężkie choroby serca w przeszłości lub jest on obecnie leczony z tego powodu; • jeśli pacjent był wcześniej leczony epirubicyną lub podobnymi lekami stosowanymi w chemioterapii, ponieważ wcześniejsze leczenie tymi lekami może zwiększać ryzyko wystąpienia działań niepożądanych; • jeśli u pacjenta występują ostre, ciężkie zakażenia, które mogą obejmować wiele narządów. Nie podawać leku Epirubicin Accord bezpośrednio do pęcherza (podawanie dopęcherzowe): • jeśli u pacjenta stwierdzono zakażenie dróg moczowych; • jeśli u pacjenta wytępuje zapalenie pęcherza moczowego; • jeśli pacjent ma inwazyjny nowotwór naciekający ścianę pęcherza moczowego • jeśli u pacjenta występują problemy z cewnikowaniem [lekarz ma problem z wprowadzeniem cewnika (rurki) do pęcherza]; • jeśli u pacjenta występuje krew w moczu. Ostrzeżenia i środki ostrożności Przed zastosowaniem leku Epirubicin Accord należy zwrócić się do lekarza, farmaceuty lub pielęgniarki: • jeśli u pacjenta występują zaburzenia czynności wątroby lub nerek. • jeśli pacjent otrzymał lub ma otrzymać jakiekolwiek szczepienie. • jeśli pacjent jest w podeszłym wieku, ze względu na większe ryzyko ciężkich działań niepożądanych ze strony układu krążenia. Czynność serca pacjenta będzie badana przed i po leczeniu epirubicyną. • jeśli u pacjenta występowały w przeszłości lub obecnie występują choroby serca. Należy powiedzieć o tym lekarzowi, ponieważ może być konieczne dostosowanie dawki epirubicyny. Lekarz będzie to regularnie kontrolować. • jeśli pacjent był wcześniej leczony lekami przeciwnowotworowymi lub jeśli był poddawany radioterapii, ponieważ ryzyko wystąpienia działań niepożądanych ze strony układu krążenia jest większe. Może to mieć wpływ na dawkowanie epirubicyny. • jeśli u pacjenta występuje zakażenie lub krwawienie. Epirubicyna może wpływać na szpik kostny. Liczba białych krwinek we krwi ulegnie zmniejszeniu, co zwiększy podatność na zakażenia (leukopenia). Może łatwiej dojść do krwawienia (małopłytkowość). Te działania niepożądane są przemijające. Liczba białych krwinek jest najmniejsza po 10-14 dniach od rozpoczęcia leczenia, a następnie powraca do prawidłowej wartości do 21 dnia. • jeśli u pacjenta występuje obecnie ostre zakażenie, takie jak: o ostre zapalenie jamy ustnej, o mała liczba białych krwinek, o mała liczba płytek krwi lub o zakażenie ogólnoustrojowe. • jeśli pacjent przyjmuje lub ostatnio przyjmował trastuzumab (lek stosowany w leczeniu niektórych nowotworów). Trastuzumab może pozostawać w organizmie do 7 miesięcy. Ponieważ trastuzumab może wpływać na serce, nie należy stosować leku Epirubicin Accord przez okres do 7 miesięcy po zakończeniu przyjmowania trastuzumabu. Jeśli lek Epirubicin Accord zostanie zastosowany przed upływem tego czasu, należy ściśle monitorować czynność serca. • jeśli pacjent był lub będzie poddawany radioterapii okolic klatki piersiowej • jeśli pacjentka jest w ciąży. U kobiet w ciąży zgłaszano przypadki wiążące stosowanie epirubicyny z zaburzeniami serca u noworodków i nienarodzonych dzieci, w tym przypadki śmierci płodu. Pomoże to lekarzowi zdecydować, czy lek ten jest odpowiedni dla pacjenta. Należy porozmawiać z lekarzem lub pielęgniarką, jeśli wystąpi lub nasili się którekolwiek z poniższych zaburzeń. PODCZAS leczenia lekiem Epirubicin Accord (patrz także punkt 4 „Możliwe działania niepożądane”): • choroby serca, które mogą być: • ostre (występujące bezpośrednio po rozpoczęciu leczenia): zwiększenie lub zmniejszenie częstości uderzeń serca i zmiany rytmu uderzeń (arytmia). Zaburzenia te można łatwo zauważyć wykonując badanie elektrokardiograficzne (EKG) i nie są one na tyle istotne, aby wymagały przerwania leczenia tym lekiem; • opóźnione ( zazwyczaj występujące długo po rozpoczęciu leczenia) Najczęstszymi objawami opóźnionej toksyczności są: • niezdolność serca do dostarczania krwi w ilości wystarczającej do zaspokojenia potrzeb organizmu (niewydolność serca). Najczęstsze objawy to trudności w oddychaniu (duszność), gromadzenie się płynu w płucach (obrzęk płuc), obrzęk innych części ciała, zwłaszcza nóg i kostek (obrzęk ortostatyczny), powiększenie serca (kardiomegalia) i wątroby (hepatomegalia), zmniejszone wytwarzanie moczu (skąpomocz), gromadzenie się płynu w jamie brzusznej (wodobrzusze) i przestrzeni między płucami a klatką piersiową (wysięk opłucnowy), zaburzenia rytmu serca (rytm cwałowy). Czasami niewydolność serca może być ciężka i prowadzić do śmierci. • zmniejszenie całkowitej liczby białych krwinek we krwi (leukopenia) lub rodzaju białych krwinek zwanych neutrofilami (neutropenia), płytek krwi (małopłytkowość) lub czerwonych krwinek (niedokrwistość). Na ogół liczba białych krwinek jest najmniejsza po 10-14 dniach od rozpoczęcia leczenia, a następnie powraca do prawidłowej wartości do 21 dnia. Czasami konsekwencje zmniejszenia liczby tych krwinek mogą być ciężkie i obejmują gorączkę, zakażenia różnych narządów i krwi, wstrząs, krwotok, zmniejszenie dopływu tlenu do mózgu i śmierć. • nowotwór krwinek białych (białaczka), który nie występował przed rozpoczęciem leczenia epirubicyną (białaczka wtórna). Białaczka może pojawić się 1-3 lat po zakończeniu leczenia epirubicyną, a ryzyko jest większe, jeśli lek ten jest podawany w dużych dawkach lub w skojarzeniu z innymi lekami przeciwnowotworowymi lub radioterapią. • wymioty i zapalenie błony śluzowej jamy ustnej. W ciężkich przypadkach mogą również pojawić się owrzodzenia błon śluzowych. Zmiany te na ogół ustępują do trzeciego tygodnia leczenia. • choroby wątroby, ponieważ zwiększa się niebezpieczeństwo spowodowania przez ten lek działań toksycznych w całym organizmie. Lekarz dostosuje dawkę epirubicyny do stanu pacjenta; • zapalenie żył do których wielokrotnie wstrzykiwano epirubicynę, • zapalenie i niedrożność żył (zakrzepowe zapalenie żył), • uczucie pieczenia w miejscu podania. Może to wskazywać na wyciek epirubicyny poza naczynie krwionośne. Należy natychmiast powiadomić lekarza. • znaczne zwiększenie stężenia kwasu moczowego we krwi; • zapalenie i powstawanie zakrzepów krwi w żyłach, głównie nóg, miednicy (zakrzepowe zapalenie żył) i płucach (zatorowość płucna). W niektórych przypadkach zatorowość płucna może prowadzić do śmierci. Należy powiedzieć lekarzowi lub pielęgniarce, jeśli którekolwiek z poniższych zaburzeń wystąpi lub nasili się PODCZAS podawania leku Epirubicin Accord bezpośrednio do pęcherza moczowego (podawanie dopęcherzowe) (patrz także punkt 4 „Możliwe działania niepożądane”). • trudności w oddawaniu moczu (dyzuria), częste oddawanie małych ilości moczu bez jednoczesnego przyjmowania płynów (częstomocz), częsta potrzeba oddawania moczu w nocy (nykturia), bolesne, powolne i przerywane oddawanie moczu, często kroplami (stranguria), obecność krwi w moczu (krwiomocz), uczucie dyskomfortu w pęcherzu moczowym, martwica wewnętrznej ściany pęcherza, ucisk pęcherza moczowego. Podczas leczenia lekiem Epirubicin Accord lekarz będzie również regularnie kontrolować: - liczbę krwinek, aby nie była zbyt mała, - stężenie kwasu moczowego i innych czynników we krwi, - czynność serca i wątroby, czy jest prawidłowa. Podczas leczenia lekiem Epirubicin Accord nie należy poddawać się szczepieniom „żywymi” lub „atenuowanymi” szczepionkami, ponieważ mogą wystąpić ciężkie lub śmiertelne zakażenia z powodu osłabienia odporności. Pacjent może jednak otrzymać szczepionki z martwymi drobnoustrojami lub „inaktywowane”, chociaż efekt takiego szczepienia może być zmniejszony. Ten lek może spowodować nieodwracalne zmiany, które mogą mieć również wpływ na nienarodzone dzieci. Podczas stosowania leku Epirubicin Accord należy poinformować kobiety w wieku rozrodczym o konieczności stosowania skutecznej metody antykoncepcji, aby zapobiec zajściu w ciążę. Jeżeli po leczeniu pacjentka pragnie mieć dzieci, należy skonsultować się ze specjalistą. Przed leczeniem zarówno mężczyźni, jak i kobiety muszą zasięgnąć porady dotyczącej metod zachowania płodności (patrz punkt 2 „Ciąża, karmienie piersią i płodność”).Przed i podczas stosowania leku Epirubicin Accord lekarz będzie zlecał częste i regularne badania laboratoryjne w celu oceny stanu zdrowia pacjenta i skuteczności tego leku. Lek Epirubicin Accord a inne leki Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować, w tym leki dostępne bez recepty. W szczególności dotyczy to następujących leków: - Cymetydyna (lek zwykle stosowany w leczeniu wrzodów żołądka i zgagi). Cymetydyna może nasilać działanie leku Epirubicin Accord. - Antagoniści kanału wapniowego (leki nasercowe). - Interferon α2b (lek stosowany w leczeniu nowotworów). - Chinina (lek stosowany w leczeniu malarii). - Antybiotyki takie jak: sulfonamid i chloramfenikol. - Leki przeciw retrowirusom (leki stosowane w leczeniu zakażenia HIV). - Difenylohydantoina (lek stosowany w leczeniu padaczki). - Leki przeciwbólowe, takie jak pochodne amidopiryny. - Dekswerapamil (lek stosowany w leczeniu niektórych chorób serca). - Trastuzumab stosowany w leczeniu raka. Lekarz nie powinien stosować leku Epirubicin Accord do 7 miesięcy po zakończeniu podawania trastuzumabu, jeśli to możliwe. Jeśli lek Epirubicin Accord przed upływem tego czasu stosuje się zaleca się staranne monitorowanie czynności serca. - Deksrazoksan (stosowany w zapobieganiu przewlekłej skumulowanej kardiotoksyczności spowodowanej epirubicyną). - Nie należy podawać szczepionek zawierających żywe drobnoustroje pacjentom otrzymującym epirubicynę. - Paklitaksel lub docetaksel (leki stosowane w leczeniu raka). Gdy paklitaksel jest podawany przed epirubicyną, może zwiększać stężenie epirubicyny we krwi. Jednakże, gdy paklitaksel i docetaksel podawane są jednocześnie i po epirubicynie, nie wpływają na jej stężenie. - Antybiotyki, takie jak sulfonamidy i niektóre leki moczopędne (tzw. „diuretyki”); addytywny wpływ epirubicyny na zwiększenie stężenia kwasu moczowego we krwi. - Heparyna (lek zapobiegający krzepnięciu krwi); może prowadzić do utraty skuteczności zarówno epirubicyny, jak i heparyny. Ciąża, karmienie piersią i wpływ na płodność Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza, że może być w ciąży lub gdy planuje mieć dziecko, powinna poradzić się lekarza przed zastosowaniem tego leku. Ciąża Należy unikać zajścia w ciążę, kiedy pacjentka lub jej partner przyjmują ten lek. Zarówno kobiety jak i mężczyźni prowadzący aktywne życie seksualne powinni stosować skuteczne metody antykoncepcji w celu zapobiegania ciąży podczas leczenia. Lek ten może powodować wady wrodzone, dlatego ważne jest poinformowanie lekarza, jeśli pacjentka przypuszcza, że może być w ciąży. Karmienie piersią Nie karmić piersią w trakcie leczenia tym lekiem i przez co najmniej 7 dni po przyjęciu ostatniej dawki. Wpływ na płodność Epirubicyna może mieć negatywny wpływ na płodność mężczyzn i kobiet. Mężczyźni: istnieje ryzyko wystąpienia niepłodności w związku z leczeniem epirubicyną. Pacjenci powinni rozważyć przechowanie nasienia przed leczeniem. Mężczyzn leczonych epirubicyną należy poinformować, aby nie planowali poczęcia dziecka w trakcie leczenia i przez co najmniej 4 miesiące po jego zakończeniu. Kobiety: Epirubicyna może powodować brak miesiączki lub przedwczesną menopauzę u kobiet przed menopauzą. Kobiety leczone epirubicyną należy poinformować, aby nie zachodziły w ciążę podczas leczenia i przez co najmniej 7 miesięcy po jego zakończeniu. Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn Nie ma specjalnych środków ostrożności, o ile pacjent czuje się całkowicie zdrowy po leczeniu szpitalnymi omówił to z lekarzem. Lek Epirubicin Accord zawiera sód Lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na mL, to znaczy lek uznaje się za „wolny od sodu”.

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią. Najcięższe działania niepożądane W przypadku wystąpienia następujących działań niepożądanych, należy natychmiast skontaktować się z lekarzem, ponieważ może być konieczna pilna pomoc medyczna lub hospitalizacja: Bardzo często (mogą wystąpić u więcej niż 1 osoby na 10) • znaczne zmniejszenie wytwarzania krwinek w szpiku kostnym (mielosupresja), co może powodować: • zmniejszenie liczby białych krwinek (które zwalczają zakażenia), co zwiększa ryzyko zakażeń i gorączki (leukopenia) • zmniejszenie liczby płytek krwi (biorących udział w krzepnięciu krwi), co może doprowadzić do łatwiejszego powstania siniaków lub krwawienia (małopłytkowość) • zmniejszenie liczby niektórych rodzajów białych krwinek - granulocytów i neutrofili (granulocytopenia i neutropenia) • zmniejszenie liczby niektórych rodzajów białych krwinek z towarzyszącą gorączką (gorączka neutropeniczna) • zmniejszenie liczby czerwonych krwinek (niedokrwistość), co może powodować zmęczenie i ospałość • zapalenie żył Często (mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 10 osób) • zaburzenie czynności serca (niewydolność serca) (patrz punkt 2 „Ostrzeżenia i środki ostrożności”). Problemy z sercem mogą objawiać się trudnościami w oddychaniu (duszność), obrzękiem różnych części ciała spowodowanym gromadzeniem się płynu, zwłaszcza stóp, kostek, nóg i ramion, powiększeniem wątroby, obecnością płynu i powiększeniem jamy brzusznej (wodobrzusze) oraz obecnością płynu w przestrzeni między płucami lub ścianą klatki piersiowej (wysięk opłucnowy) • ciężkie zaburzenia rytmu serca (arytmia komorowa) • niektóre postacie zaburzeń rytmu serca (blok przedsionkowo-komorowy, blok odnogi pęczka Hisa) • wolna akcja serca (bradykardia) • utrata krwi (krwotok) • ból lub pieczenie w przewodzie pokarmowym • owrzodzenie przewodu pokarmowego • zapalenie błony śluzowej przewodu pokarmowego Niezbyt często (mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 100 osób) • niektóre rodzaje nowotworów krwi (ostra białaczka limfoblastyczna, ostra białaczka szpikowa) (patrz punkt 2 „Ostrzeżenia i środki ostrożności”) • wysoka gorączka, dreszcze, ogólne złe samopoczucie, możliwe uczucie zimnych rąk i nóg z powodu zakażenia krwi • zablokowanie żyły przez skrzeplinę (zator), która może się oderwać i zostać przeniesiona wraz z krwią do płuc, co może powodować ból i duszność (zatorowość płucna) • zablokowanie tętnicy (zatorowość tętnicza) • obrzęki ból nóg lub ramion z powodu zapalenia naczynia krwionośnego spowodowanego wielokrotnymi wstrzyknięciami leku (patrz punkt 2 „Ostrzeżenia i środki ostrożności”) lub niedrożność naczynia spowodowana zakrzepami krwi • utrata krwi z przewodu pokarmowego (krwotok z przewodu pokarmowego) Rzadko (mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 1 000 osób) • nagła, zagrażająca życiu reakcja alergiczna. Objawy obejmują nagłe oznaki alergii, takie jak: wysypka, świąd lub pokrzywka na skórze, obrzęk twarzy, warg, języka lub innych części ciała, duszność, świszczący oddech lub trudności w oddychaniu. • brak plemników w nasieniu • reakcje alergiczne po podaniu epirubicyny chlorowodorku bezpośrednio do pęcherza moczowego Częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych) • stan zagrożający życiu, który występuje, gdy ciśnienie krwi jest zbyt niskie z powodu zakażenia krwi (wstrząs) • uczucie dyskomfortu w obrębie jamy brzusznej • wstrząs septyczny • brak tlenu w tkankach • obumarcie tkanki (martwica) w wyniku wycieku leku z żyły, do której wkłuto igłę. W takim przypadku należy natychmiast przerwać podawanie leku Epirubicin Accord (patrz punkt 2 „Ostrzeżenia i środki ostrożności”). Inne działania niepożądane Bardzo często (mogą wystąpić u więcej niż 1 osoby na 10) • zakażenia • zapalenie oka z zaczerwienieniem i łzawieniem oczu (zapalenie spojówek) • zapalenie przezroczystej części oka zwanej rogówką (zapalenie rogówki) • uderzenia gorąca • nudności • wymioty • zapalenie błony śluzowej jamy ustnej • gorączka • biegunka • wypadanie włosów (łysienie) • zmiany skórne • czerwone zabarwienie moczu przez 1 do 2 dni po podaniu leku Epirubicin Accord • brak miesiączki • bolesne zapalenie i owrzodzenie błony śluzowej przewodu pokarmowego • ogólne złe samopoczucie • zmiany aktywności niektórych enzymów wątrobowych (transaminaz) • zapalenie pęcherza (chemiczne zapalenie pęcherza moczowego) po podaniu dopęcherzowym. Objawami mogą być: trudności w oddawaniu moczu (dyzuria), częste oddawanie moczu w niewielkich ilościach bez jednoczesnego przyjmowania płynów (częstomocz), częsta potrzeba oddawania moczu w nocy (nykturia), bolesne, powolne i przerywane oddawanie moczu, często kroplami (stranguria), obecność krwi w moczu (krwiomocz), dyskomfort w pęcherzu, martwica wewnętrznej ściany pęcherza moczowego (patrz punkt 2 „Ostrzeżenia i środki ostrożności”) Często (mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 10 osób) • zmniejszenie apetytu/utrata apetytu • utrata wody lub płynów ustrojowych (odwodnienie) • zmniejszenie ilości krwi pompowanej przez serce do organizmu poprzez tętnice (frakcja wyrzutowa lewej komory) • zaczerwienienie skóry (nagłe zaczerwienienie twarzy) • zapalenie błony śluzowej przewodu pokarmowego • wysypka, świąd, zmiany skórne, ciemniejsze zabarwienie skóry i paznokci (hiperpigmentacja) • konieczność częstszego niż zwykle oddawania moczu po podaniu leku Epirubicin Accord bezpośrednio do pęcherza moczowego • dreszcze • podrażnienie w miejscu wstrzyknięcia • pieczenie po podaniu leku Epirubicin Accord bezpośrednio do pęcherza moczowego Niezbyt często (mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 100 osób) • zakażenie płuc (zapalenie płuc) • pokrzywka • rumień • uczucie osłabienia Rzadko (mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 1 000 osób) • zwiększone stężenie kwasu moczowego we krwi (hiperurykemia) • nieprawidłowości w zapisie EKG (elektrokardiogram) spowodowane zaburzeniami czynności serca • zawroty głowy (,,uczucie pustki w głowie’’) Częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych) • uszkodzenie błony śluzowej jamy ustnej, ból i uczucie pieczenia błony śluzowej, krwawienie z jamy ustnej i pojawienie się ciemnych plam w jamie ustnej • zaczerwienienie lub inne reakcje skórne przypominające oparzenia słoneczne po ekspozycji na światło słoneczne lub promienie ultrafioletowe (np. w solarium) • zwiększona wrażliwość skóry, poddanej wcześniej radioterapii • ból w miejscu wstrzyknięcia • zapalenie tkanki łącznej • pogrubienie ścian naczyń krwionośnych (stwardnienie żył) Zgłaszanie działań niepożądanych Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie, lub pielęgniarce. Działania niepożądane można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych: AL. Jerozolimskie 181C 02-222 Warszawa tel.: + 48 22 49 21 301 faks: + 48 22 49 21 309 strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl Działania niepożądane można zgłaszać również do podmiotu odpowiedzialnego. Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat bezpieczeństwa stosowania leku.

Epirubicyna jest przeciwwskazana: • u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1, oraz inne antracykliny lub antracenediony; • w okresie karmienia piersią. Podanie dożylne: • u pacjentów z długotrwałym zahamowaniem czynności szpiku kostnego; • ciężkie zaburzenia czynności wątroby; • ciężka niewydolność mięśnia sercowego; • niedawno przebyty zawał mięśnia sercowego; • ciężka arytmia; • wcześniejsze leczenie maksymalnymi, skumulowanymi dawkami epirubicyny i (lub) innych antracyklin lub antracenedionów (patrz punkt 4.4); • pacjenci z ostrymi zakażeniami ogólnoustrojowymi; • niestabilna dławica piersiowa; • kardiomiopatia. Podawanie dopęcherzowe: • zakażenia dróg moczowych; • nowotwory inwazyjne naciekające ścianę pęcherza moczowego; • utrudnione cewnikowanie pęcherza; • zapalenie pęcherza moczowego; • krwiomocz.

Ogólne Epirubicyny chlorowodorek należy podawać wyłącznie pod nadzorem wyspecjalizowanego lekarza, który ma doświadczenie w stosowaniu leków cytotoksycznych. Przed rozpoczęciem Leczenie epirubicyny chlorowodorkiem można rozpocząć po ustąpieniu objawów ostrej toksyczności (np. zapalenie jamy ustnej, neutropenia, małopłytkowość i zakażenia uogólnione) związanych z uprzednim leczeniem cytotoksycznym. Leczenie dużymi dawkami epirubicyny chlorowodorku (np. ≥ 90 mg/m2 pc. co 3 lub 4 tygodnie) powoduje zazwyczaj wystąpienie działań niepożądanych podobnych do tych występujących po podaniu standardowych dawek (< 90 mg/m2 pc. co 3 lub 4 tygodnie), jednakże nasilenie neutropenii i zapalenie błon śluzowych (w tym jamy ustnej) może być zwiększone. Leczenie dużymi dawkami epirubicyny chlorowodorku wymaga stałej obserwacji ze względu na możliwość wystąpienia klinicznych powikłań związanych z ciężkim zahamowaniem czynności szpiku kostnego. Zaburzenia czynności serca – leczenie antracyklinami wiąże się z ryzykiem wystąpienia kardiotoksyczności, której objawy mogą pojawić się w postaci wczesnych (tj. ostrych) lub późnych (tj. opóźnionych) działań niepożądanych. Kardiotoksyczność wczesna (tj. ostra) – wczesna kardiotoksyczność powstająca na skutek stosowania epirubicyny chlorowodorku charakteryzuje się głównie częstoskurczem zatokowym i (lub) nieprawidłowościami w zapisie elektrokardiogramu (EKG), takimi jak niespecyficzne zmiany odcinka ST-T. Zgłaszane również były: tachyarytmia, w tym przedwczesne skurcze komorowe, częstoskurcz komorowy i bradykardia, jak również blok przedsionkowo-komorowy i blok odnogi pęczka Hisa. Zmiany te zwykle nie rozwijają się w kardiotoksyczność opóźnioną, rzadko mają znaczenie kliniczne i na ogół nie wymagają przerwania leczenia epirubicyny chlorowodorkiem. Kardiotoksycznośc późna (tj. opóźniona) – kardiotoksyczność późna rozwija się na skutek długiego leczenia epirubicyny chlorowodorkiem lub w ciągu 2-3 miesięcy po zakończeniu leczenia. Ale obserwowano także wystąpienie późnych objawów kardiotoksyczności nawet kilka miesięcy lub lat po zakończeniu leczenia. Opóźniona kardiomiopatia przejawia się zmniejszeniem frakcji wyrzutowej lewej komory (ang. left ventricular ejection fraction, LVEF) i (lub) objawami zastoinowej niewydolności serca (ang. congestive heart failure, CHF), takimi jak duszność, obrzęk płuc, obrzęk ortostatyczny, kardiomegalia i powiększenie wątroby, skąpomocz, wodobrzusze, wysięk opłucnowy oraz rytm cwałowy serca. Zagrażająca życiu CHF jest najcięższą postacią kardiomiopatii wywołanej antracyklinami i reprezentuje skumulowaną toksyczność ograniczającą dawkę epirubicyny chlorowodorku. Ryzyko rozwoju CHF wzrasta gwałtownie wraz ze zwiększeniem całkowitej dawki skumulowanej epirubicyny chlorowodorku powyżej 900 mg/m2 pc., w przypadku zastosowania dawki większej niż ta dawka skumulowana należy zachować szczególną ostrożność (patrz punkt 5.1). Zarówno przed rozpoczęciem leczenia epirubicyny chlorowodorkiem jak i w trakcie leczenia należy kontrolować czynność serca, aby zmniejszyć do minimum ryzyko ciężkiego uszkodzenia serca. Wskazana jest ocena czynności serca metodami nieinwazyjnymi. Zmiany w elektrokardiogramie (EKG) mogą wskazywać na kardiomiopatię wywołaną antracyklinami, ale EKG nie jest czułą ani swoistą metodą wykrywania kardiotoksyczności związanej z antracyklinami. Ryzyko ciężkich zaburzeń czynności serca można zmniejszyć poprzez regularne monitorowanie frakcji wyrzutowej lewej komory (LVEF) w trakcie leczenia i natychmiastowe odstawienie epirubicyny po wystąpieniu pierwszych objawów zaburzeń czynnościowych. Preferowaną metodą wielokrotnej oceny czynności serca jest ocena LVEF za pomocą wielobramkowej wentrykulografii radioizotopowej (ang. multi- gated radionuclide angiography, MUGA) lub echokardiografii (ECHO). Wyjściowa ocena czynności serca za pomocą badania EKG i metod MUGA lub ECHO jest szczególnie zalecana wśród pacjentów z czynnikami ryzyka do wystąpienia kardiotoksyczności. Ponowne zastosowanie metod MUGA lub ECHO do oceny LVEF powinno być wykonywane w szczególności przy stosowaniu większych, skumulowanych dawek antracyklin. Techniki stosowane do oceny czynność serca powinny być spójne podczas całego procesu leczenia. U pacjentów z czynnikami ryzyka, szczególnie przed stosowaniem antracyklin lub antracendionu, należy szczególnie rygorystycznie kontrolować czynność serca. Biorąc pod uwagę ryzyko kardiomiopatii, skumulowane dawki 900 mg/m2 pc. epirubicyny chlorowodorku można zwiększyć tylko przy zachowaniu szczególnej ostrożności. Czynniki ryzyka kardiotoksyczności obejmują aktywne lub uśpione choroby układu krążenia, wcześniejszą lub jednoczesną radioterapię w okolicy śródpiersia/osierdzia, wcześniejsze leczenie innymi antracyklinami lub antracenodionów, jednoczesne stosowanie innych leków wpływających na kurczliwość serca lub leków o działaniu kardiotoksycznym (np. trastuzumab) (patrz punkt 4.5). Ryzyko kardiotoksyczności jest również zwiększone u pacjentów w podeszłym wieku. Niewydolność serca (klasa II-IV wg NYHA [New York Heart Association]) obserwowano u pacjentów leczonych trastuzumabem w monoterapii lub w skojarzeniu z antracyklinami, takimi jak epirubicyny chlorowodorek. Może ona być umiarkowana lub ciężka i prowadzić do zgonu. Trastuzumab i antracykliny, takie jak epirubicyna, nie powinny być obecnie stosowane w połączeniu, z wyjątkiem dobrze kontrolowanych badań klinicznych z monitorowaniem czynności serca. Pacjenci, którzy wcześniej otrzymywali antracykliny są również narażeni na ryzyko kardiotoksyczności podczas leczenia trastuzumabem, chociaż ryzyko to jest mniejsze niż w przypadku jednoczesnego stosowania traztuzumabu i antracyklin. Zgłaszany okres półtrwania trastuzumabu jest zmienny. Trastuzumab może utrzymywać się w krwiobiegu do siedmiu miesięcy. U pacjentów otrzymujących antracykliny, takie jak epirubicyna, ryzyko kardiotoksyczności po przerwaniu leczenia trastuzumabem może być zwiększone. Dlatego, jeśli to możliwe, lekarze powinni unikać leczenia opartego na podawaniu antracyklin przez okres do siedmiu miesięcy po zakończeniu lub przerwaniu podawania trastuzumabu. W przypadku stosowania antracyklin, przykładowo epirubicyny, należy uważnie kontrolować czynność serca. W przypadku wystąpienia objawowej niewydolności serca podczas leczenia trastuzumabem po leczeniu epirubicyny chlorowodorkiem, należy zastosować terapię standardowymi lekami przeznaczonymi do tego celu. Czynność serca u pacjentów otrzymujących duże dawki skumulowane oraz u pacjentów z czynnikami ryzyka kardiotoksyczności musi być ściśle monitorowana. Bez względu na występowanie czynników ryzyka podawanie mniejszych dawek skumulowanych epirubicyny chlorowodorku także może wpływać na wystąpienie kardiotoksyczności. Istnieją sporadyczne przypadki zdarzeń kardiotoksycznych u płodu/noworodka, w tym śmierci płodu, w następstwie narażenia na epirubicynę w życiu płodowym (patrz punkt 4.6). Istnieje prawdopodobieństwo addytywnej toksyczności epirubicyny i innych antracylkin lub antracenodionów. Toksyczność hematologiczna – tak jak inne leki cytotoksyczne, epirubicyny chlorowodorek może powodować zahamowanie czynności szpiku kostnego. Pełna morfologia krwi, w tym rozmaz dotyczący białych krwinek powinien być oceniany przed i podczas każdego cyklu leczenia epirubicyny chlorowodorkiem. Zależne od dawki, odwracalna leukopenia i (lub) granulocytopenia (neutropenia) są dominującymi objawami toksyczności hematologicznej epirubicyny chlorowodorku oraz najczęstszym ograniczającym dawkę ostrym działaniem toksycznym produktu leczniczego. Objawy leukopenii i neutropenii są zazwyczaj cięższe w przypadku stosowania dużych dawek epirubicyny chlorowodorku osiągając maksymalne nasilenie między 10 a 14 dniem po podaniu produktu leczniczego. W większości przypadków liczba krwinek białych/neutrofili wraca do wartości prawidłowych 21 dnia po podaniu produktu leczniczego. Może również wystąpić małopłytkowość i niedokrwistość. Klinicznymi następstwami ciężkiego zahamowania czynności szpiku kostnego mogą być: gorączka, zakażenia, sepsa/posocznica, wstrząs septyczny, krwotok, niedotlenienie tkanek lub zgon. Wtórna białaczka – wtórną białaczkę występującą z lub bez stanu przedbiałaczkowego obserwowano u pacjentów leczonych antracyklinami w tym epirubicyny chlorowodorkiem. Wtórna białaczka występuje częściej przy stosowaniu skojarzonego leczenia epirubicyną z lekami przeciwnowotworowymi uszkadzającymi DNA, w połączeniu z radioterapią, u pacjentów nieleczonych wcześniej lekami cytotoksycznymi lub gdy dawka antracyklin zostanie zwiększona. Okres latencji białaczki może wynosić 1-3 lat (patrz punkt 5.1). Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego – epirubicyny chlorowodorek jest substancją wywołującą wymioty. W krótkim czasie po podaniu produktu leczniczego pojawia się zapalenie błony śluzowej/zapalenie jamy ustnej, które w ciężkich postaciach może doprowadzić w przeciągu kilku dni do owrzodzenia błony śluzowej. U większości pacjentów objawy tego działania niepożądanego ustępują w ciągu 3 tygodni od rozpoczęcia leczenia. Czynność wątroby – główną drogą eliminacji epirubicyny chlorowodorku jest układ wątrobowo- żółciowy. Przed rozpoczęciem leczenia epirubicyną oraz w trakcie leczenia należy oceniać czynność wątroby (AspAT, AlAT, fosfataza alkaliczna, bilirubina) (patrz punkt 4.2). U pacjentów z zwiększonym stężeniem bilirubiny lub zwiększeniem aktywności AspAT może wystąpić wolniejszy klirens epirubicyny i zwiększona ogólna toksyczność. U tych pacjentów zaleca się zastosowanie mniejszych dawek produktu leczniczego (patrz punkty 4.2 i 5.2). Pacjenci z ciężką niewydolnością wątroby nie powinni być leczeni epirubicyny chlorowodorkiem (patrz punkt 4.3). Czynność nerek – przed rozpoczęciem terapii, jaki i w trakcie jej trwania należy oznaczyć stężenie kreatyniny w surowicy krwi. U pacjentów ze stężeniem kreatyniny w surowicy > 5 mg/dL należy odpowiednio dostosować dawkę produktu leczniczego (patrz punkt 4.2). Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania – w miejscu podania może pojawić się stwardnienie ścian naczynia żylnego na skutek wstrzyknięcia produktu leczniczego do małego naczynia krwionośnego lub na skutek wielokrotnego podawania do tej samej żyły. Przestrzegając zasad dawkowania produktu leczniczego można zminimalizować ryzyko zapalenia żył/zakrzepowego zapalenia żył występującego w miejscu podania (patrz punkt 4.2). Wynaczynienie – wynaczynienie epirubicyny chlorowodorku podczas iniekcji dożylnej może spowodować ból, ciężkie uszkodzenie tkanek (pęcherze, ciężkie zapalenie tkanki łącznej), martwicę tkanek. Jeżeli wystąpią objawy wynaczynienia podczas podawania dożylnego epirubicyny chlorowodorku podawanie produktu leczniczego należy natychmiast przerwać. Działaniom niepożądanym związanym z wynaczynieniem antracyklin można zapobiec lub zmniejszyć je poprzez natychmiastowe zastosowanie swoistego leczenia, np. deksrazoksan (należy zapoznać się z odpowiednimi informacjami dotyczącymi stosowania). Ból można złagodzić przez schłodzenie danego obszaru oraz zastosowanie kwasu hialuronowego i sulfotlenku dimetylu (DMSO). Martwica może wystąpić po kilku tygodniach od wynaczynienia dlatego pacjent powinien być pod ścisłą kontrolą lekarza. Należy skonsultować się z chirurgiem plastycznym w celu ewentualnej resekcji. Inne zaburzenia – tak jak w przypadku innych leków cytotoksycznych, w przypadku stosowania epirubicyny chlorowodorku opisywano występowanie zakrzepowego zapalenia żył i zdarzeń zakrzepowo-zatorowych, w tym zatorowość płucną (w niektórych przypadkach prowadzącą do zgonu). Zespół rozpadu guza – epirubicyny chlorowodorek może powodować hiperurykemię ze względu na znaczny katabolizm puryn, który towarzyszy szybkiemu polekowemu rozpadowi komórek nowotworowych (zespół rozpadu guza). Po rozpoczęciu leczenia należy monitorować stężenia kwasu moczowego, potasu, fosforanu wapnia i kreatyniny we krwi. Potencjalne powikłania zespołu rozpadu guza można minimalizować poprzez nawadnianie pacjenta, alkalizację moczu oraz profilaktykę hiperurykemi podając allopurinol. Działanie immunosupresyjne/zwiększona podatność na zakażenia – podawanie żywych lub żywych atenuowanych (o osłabionej zjadliwości) szczepionek pacjentom z obniżoną przez chemioterapeutyki (w tym epirubicyny chlorowodorek) odpornością może spowodować wystąpienie ostrych lub prowadzących do zgonu zakażeń (patrz punkt 4.5). Należy unikać podawania żywych szczepionek pacjentom otrzymującym epirubicynę. Można podawać szczepionki z martwymi drobnoustrojami lub inaktywowane, jednak odpowiedź organizmu na takie szczepionki może być zmniejszona. Zaburzenia układu rozrodczego – epirubicyny chlorowodorek może mieć działanie genotoksyczne. Zarówno mężczyźni, jak i kobiety, leczeni epirubicyny chlorowodorkiem, muszą stosować skuteczną antykoncepcję podczas leczenia epirubicyną i przez pewien okres po zakończeniu leczenia (patrz punkt 4.6). Pacjenci planujący posiadanie dzieci po zakończeniu leczenia powinni zasięgnąć porady genetyka. Podanie dopęcherzowe – epirubicyny chlorowodorek może powodować objawy chemicznego zapalenia pęcherza moczowego (trudności w oddawaniu moczu, wielomocz, moczenie nocne, bolesne oddawanie moczu, krwiomocz, dyskomfort pęcherza moczowego, martwicę ściany pęcherza) oraz obkurczenie pęcherza moczowego. Szczególnej uwagi wymagają problemy z cewnikowaniem pacjenta (np. niedrożność cewki moczowej na skutek występowania dużego guza wewnątrz pęcherza moczowego). Podanie dotętnicze – dotętnicze podanie epirubicyny chlorowodorku (przezcewnikowa embolizacja tętnicy w miejscowej lub obszarowej terapii pierwotnego lub przerzutowego nowotworu wątroby) może powodować (oprócz toksyczności ogólnej jakościowo podobnej do obserwowanej po podaniu dożylnym epirubicyny chlorowodorku) miejscowe lub obszarowe zaburzenia obejmujące wrzody żołądka i dwunastnicy (prawdopodobnie na skutek refluksu produktu leczniczego do tętnicy żołądkowej) oraz zwężenie dróg żółciowych występujące z powodu polekowego pierwotnego stwardniającego zapalenia dróg żółciowych. Ta droga podania może doprowadzić do rozległej martwicy tkanek, które uległy perfuzji. Ostrzeżenie dotyczące substancji pomocniczych Sód Ten produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na mL, to znaczy produkt leczniczy uznaje się za ,,wolny od sodu’’.

Epirubicyny chlorowodorek jest głównie stosowany w skojarzeniu z innymi lekami cytotoksycznymi. W związku z tym mogą wystąpić objawy toksyczności addytywnej, zwłaszcza toksycznego działania na szpik kostny oraz układ pokarmowy (patrz punkt 4.4). Stosowanie epirubicyny chlorowodorku w chemioterapii w skojarzeniu z innymi lekami o potencjalnym działaniu kardiotoksycznym, jak również podczas jednoczesnego stosowania kardioaktywnych leków (np. blokery kanału wapniowego) wymaga monitorowania czynności serca w trakcie leczenia. Epirubicyny chlorowodorek jest intensywnie metabolizowany w wątrobie. Zmiany w funkcjonowaniu wątroby wywołane przez jednoczesne stosowanie innych terapii mogą wpływać na metabolizm epirubicyny, jej farmakokinetykę, skuteczność terapii i (lub) toksyczność (patrz punkt 4.4). Antracyklin, w tym epirubicyny chlorowodorku, nie wolno podawać w skojarzeniu z innymi kardiotoksycznymi lekami chyba, że czynność serca pacjenta jest ściśle monitorowana. Pacjenci otrzymujący antracykliny po zakończeniu lub przerwaniu leczenia z innymi kardiotoksycznymi lekami, zwłaszcza tymi z długim okresem półtrwania takimi jak trastuzumab, mogą być narażeni na większe ryzyko wystąpienia kardiotoksyczności. Okres półtrwania trastuzumabu jest zmienny. Trastuzumab może utrzymywać się w krwiobiegu do 7 miesięcy od podania. Dlatego, jeśli to możliwe, należy unikać leczenia antracyklinami do 7 miesięcy po zakończeniu leczenia trastuzumabem. Jeśli antracykliny są stosowane przed upłynięciem tego okresu, należy ściśle monitorować czynność serca pacjenta. Należy unikać szczepienia żywą szczepionką pacjentów otrzymujących epirubicyny chlorowodorek. Pacjentom mogą być podawane szczepionki z zabitymi drobnoustrojami lub inaktywowane, jednak odpowiedź na nie może być zmniejszona. Cymetydyna zwiększa pole pod krzywą zależności stężenia epirubicyny od czasu (AUC) o 50% i podawanie tego leku należy przerwać podczas leczenia epirubicyny chlorowodorkiem. Paklitaksel podawany przed epirubicyny chlorowodorkiem może powodować zwiększenie stężenia niezmienionego epirubicyny chlorowodorku w osoczu oraz jego metabolitów, przy czym metabolity te są nieaktywne oraz nie wykazują działania toksycznego. Jednoczesne podawanie paklitakselu lub docetakselu nie wpływało na farmakokinetykę epirubicyny chlorowodorku tylko, gdy epirubicyny chlorowodorek był podawany przed taksanami. Skojarzenie epirubicyny z paklitakselem może być stosowane w przypadku zachowania odstępu czasowego w infuzji obu leków. Pomiędzy infuzją epirubicyny chlorowodorku i paklitakselu należy zachować 24-godzinną przerwę. Dekswerapamil może wpływać na farmakokinetykę epirubicyny chlorowodorku i ewentualnie zwiększać jego działanie hamujące czynność szpiku kostnego. W jednym z badań wykazano, że docetaksel podawany natychmiast po epirubicyny chlorowodorku może zwiększać stężenie jego metabolitów. Chinina może przyspieszać początkową dystrybucję epirubicyny z krwi do tkanek oraz wpływać na przechodzenie epirubicyny do czerwonych krwinek. Jednoczesne podanie interferonu α-2b może powodować zarówno zmniejszenie końcowego okresu półtrwania jak i całkowitego klirensu epirubicyny chlorowodorku. Należy brać pod uwagę możliwość znacznego zaburzenia hematopoezy w przypadku (wcześniejszego) stosowania leków wpływających na czynność szpiku (tj. cytostatyków, sulfonamidu, chloramfenikolu, difenylohydantoiny, pochodnych amidopirydyny, leków przeciwko retrowirusom). Zwiększenie mielosupresji może wystąpić u pacjentów otrzymujących terapię skojarzoną z użyciem antracykliny i deksrazoksanu. Epirubicyna może powodować hiperurykemię w wyniku szybkiej lizy komórek nowotworowych. Jednoczesne stosowanie epirubicyny z innymi produktami leczniczymi opóźniającymi wydalanie kwasu moczowego (np. sulfonamidy, niektóre leki moczopędne) może nasilać hiperurykemię. Epirubicyna jest chemicznie niezgodna z heparyną; po zmieszaniu obu substancji może nastąpić wytrącenie i utrata ich skuteczności (patrz punkt 6.2).

Podczas leczenia epirubicyną obserwowano i zgłaszano następujące działania niepożądane występujące z podaną częstością: bardzo często (≥1/10); często (≥1/100 do <1/10); niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100); rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000); bardzo rzadko (<1/10 000); częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych). Bardzo często: zakażenie, zapalenie spojówek Niezbyt często: posocznica*, zapalenie płuc* Częstość nieznana: wstrząs septyczny, zapalenie tkanki łącznej Niezbyt często: ostra białaczka limfoblastyczna, ostra białaczka szpikowa Bardzo często: zahamowanie czynności szpiku kostnego (niedokrwistość, leukopenia, neutropenia, granulocytopenia, małopłytkowość, gorączka neutropeniczna) Rzadko: nadwrażliwość§, układu wość , 10 Rzadko: reakcja anafilaktyczna* Często: zmniejszenie apetytu, odwodnienie* Rzadko: hiperurykemia* Często: uczucie pieczenia§ Rzadko: zawroty głowy Bardzo często: zapalenie rogówki Często: częstoskurcz komorowy, blok przedsionkowokomorowy, blok odnogi pęczka Hisa, bradykardia, zastoinowa niewydolność serca^ Rzadko: kardiotoksyczność‖ Bardzo często: uderzenia gorąca, zapalenie żył* Często: krwawienie*, nagłe zaczerwienienie twarzy* Niezbyt często: zator, zator tętnicy*, zakrzepowe zapalenie żył* Częstość nieznana: wstrząs* Niezbyt często: zatorowość płucna* Częstość nieznana: niedotlenienie** Bardzo często: nudności, wymioty, zapalenie jamy ustnej, zapalenie błon śluzowych, biegunka Często: bóle żołądkowojelitowe* nadżerka w przewodzie pokarmowym* zapalenie przełyku owrzodzenie żołądka i dwunastnicy* Niezbyt często: krwotok z przewodu pokarmowego* Częstość nieznana: dyskomfort w jamie brzusznej, nadżerki błony śluzowej jamy ustnej, owrzodzenie jamy ustnej, ból w jamie ustnej, uczucie pieczenia błon śluzowych, krwotok z jamy ustnej, pigmentacja błony śluzowej od strony policzków* Bardzo często: łysienie, miejscowe działanie Często: wysypka, świąd, przebarwienie paznokci*, zmiany skórne, Niezbyt często: pokrzywka*, rumień* Częstość nieznana: nadwrażliwość na światło* zmiany skórne, 11 Bardzo często: toksyczne na skórę Często: hiperpigmentacja skóry* Bardzo często: zmiana zabarwienia † moczu * Często: częstomocz§ Bardzo często: brak miesiączki Rzadko: azoospermia Bardzo często: złe samopoczucie, gorączka* Często: rumień w miejscu podania, dreszcze* Niezbyt często: astenia Częstość nieznana: stwardnienie żył, ból, martwica tkanek miękkich Bardzo często: zmiany aktywności aminotransferaz Często: zmniejszenie frakcji wyrzutowej Bardzo często: chemiczne zapalenie pęcherza*§ Częstość nieznana: nawrót objawów popromiennych* Δ * pDoz ziaałbaineigaa cnhie pożądane zidentyfikowane po wprowadzeniu epirubicyny do obrotu. **Indukowane przez mielosupresję † Czerwone zabarwienie moczu przez 1 do 2 dni po podaniu. ԑ Po przypadkowym wstrzyknięciu pozażylnym.§ Po podaniu dopęcherzowym. Δ Nadwrażliwość skóry poddanej wcześniej napromienianiu (nawrót objawów popromiennych). ^ (duszność, obrzęki, powiększenie wątroby, wodobrzusze, obrzęk płuc, wysięk opłucnowy, rytm cwałowy). Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych: AL. Jerozolimskie 181C 02-222 Warszawa, Tel.: + 48 22 49 21 301 Faks: + 48 22 49 21 309 Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl Działania niepożądane można zgłaszać również do podmiotu odpowiedzialnego.