Cordarone
Dane pochodzą z oficjalnych ulotek i ChPL. Zostały wyodrębnione automatycznie (częściowo z użyciem AI), więc treści mogą być niepełne, przybliżone lub błędne. Wiążący jest zawsze oryginalny dokument. Brak informacji w serwisie nie oznacza, że jej nie ma. To nie jest porada medyczna, ranking ani polecenie leku: o wyborze i dawkowaniu decyduje lekarz lub farmaceuta. Nie odstawiaj leków na własną rękę. W razie nagłego, ciężkiego objawu dzwoń pod 112.
- Podmiot odpowiedzialny
- Medezin Sp. z o.o. import równoległy
- Substancje czynne
- Amiodaroni hydrochloridum: 200 mg
- Stan bazy na dzień
- 2026-10-22
Dostępne moce i opakowania · 1 pozycja
| Nazwa | Postać | Opakowania | Dostępność |
|---|---|---|---|
| Cordarone 200 mg | Tabletki | 30 tabl. | na receptę (Rx) |
Zamienniki o tej samej mocy i postaci · 5 leków
Ta sama substancja, moc i postać; kolejność alfabetyczna według nazwy, potem podmiotu, to nie jest ranking. Zamiennik nie oznacza, że lek można zmienić bez konsultacji: decyzję podejmuje lekarz lub farmaceuta.
Zamienniki: ta sama substancja, inna moc lub postać · 5 leków
Wspólna lista dla wszystkich mocy na tej stronie (kolejność alfabetyczna według nazwy, to nie jest ranking); produkty o tej samej mocy i grupie postaci są wymienione przy odpowiedniej mocy powyżej.
| Nazwa | Postać | Substancja | Podmiot odpowiedzialny |
|---|---|---|---|
| Amiodaron Accord | Koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji | Amiodaroni hydrochloridum 30 mg/ml | Accord Healthcare Polska Sp. z o.o. |
| Amiodaron hameln | Koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji | Amiodaroni hydrochloridum 50 mg/ml | hameln Pharma GmbH |
| Amiokordin | Roztwór do wstrzykiwań | Amiodaroni hydrochloridum 150 mg | Krka, d.d., Novo mesto |
| Cordarone | Roztwór do wstrzykiwań | Amiodaroni hydrochloridum 150 mg | Sanofi Winthrop Industrie |
| Opacorden | Tabletki powlekane | Amiodaroni hydrochloridum 200 mg | Zakłady Farmaceutyczne POLPHARMA S.A. |
Stany, przy których zwykle stosuje się tę grupę leków
Kiedy nie stosować (wg ChPL 4.3) wyodrębnione automatycznie
Ulotka poniżej jest dokumentem tego importu równoległego (z rejestru), a ChPL pochodzi z produktu referencyjnego (dopuszczonego do obrotu w Polsce odpowiednika). Opakowanie, ulotka dołączona do opakowania i niektóre dane (np. język, nazwa lub wygląd opakowania) mogą się różnić: sprawdź ulotkę w opakowaniu. Produkt referencyjny: Cordarone (numer w rejestrze: 100015850).
- nadwrażliwość na jod, amiodaron lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1
- bradykardia zatokowa, blok zatokowo-przedsionkowy, zespół chorego węzła zatokowego, z wyjątkiem osób z wszczepionym stymulatorem (ryzyko zahamowania czynności węzła)
- blok przedsionkowo-komorowy II lub III stopnia, z wyjątkiem osób z wszczepionym stymulatorem
- podawanie innych leków, które stosowane jednocześnie z amiodaronem mogą wywołać zaburzenia rytmu typu torsade de pointes (patrz punkt 4.5)
- choroby tarczycy
- ciąża
- okres karmienia piersią.
Amiodaroni hydrochloridum 200 mg (tabletki)
Dane z dokumentów wyodrębnione automatycznie
- Przechowywanie
- poniżej 30 °C
- chronić przed światłem
- Termin ważności
- 3 lata (opakowanie nieotwarte)
- Substancje pomocnicze
- Skrobia kukurydziana; Laktoza jednowodna 200 mesh; Magnezu stearynian; Powidon K90 F; Krzemionka koloidalna bezwodna źródło: ChPL, pkt 6.1
- Substancje wymienione w dokumencie (m.in. alergeny, cukry, alkohol, sód)
- glukoza: wymieniona w ChPL pkt 4.4
- laktoza: wymieniona w ChPL pkt 4.4; w składzie
Pokazane są tylko substancje wymienione w dokumencie; brak wzmianki nie oznacza, że substancji nie ma w leku.
- Opakowanie i akcesoria
- opakowanie bezpośrednie: blister
- Wygląd
- biały okrągły z linią podziału
Okrągłe tabletki z rowkiem dzielącym, koloru białego do białawego, z wytłoczonym symbolem w kształcie serca i liczbą 200 po jednej stronie. W celu uzyskania bardziej szczegółowych informacji należy zwrócić się do podmiotu odpowiedzialnego lub importera równoległego. źródło: Ulotka, pkt 6 - biały z linią podziału
Tabletki koloru białego z rowkiem dzielącym po jednej stronie. źródło: ChPL, pkt 3
- biały okrągły z linią podziału
- Prowadzenie pojazdów i obsługa maszyn
- dokument nie rozstrzyga (brak danych lub badań) źródło: „W świetle danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania amiodaronu lek nie powoduje ograniczenia zdolności prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.” · ChPL, pkt 4.7
- Działania niepożądane
64 pozycji wyodrębnione przez model AI
- bardzo często: mikrozłogi w rogówce, tworzące się tuż pod źrenicą. Może im towarzyszyć widzenie kolorowej; nudności; wymioty; zaburzenia smaku; izolowane zwiększenie aktywności aminotransferaz w surowicy; nadwrażliwość na światło
- często: bradykardia, zazwyczaj umiarkowana i zależna od dawki leku; niedoczynność tarczycy; nadczynność tarczycy, czasami prowadzące do zgonu; zaparcie; ostre zaburzenia czynności wątroby z towarzyszącą dużą aktywnością aminotransferaz w surowicy i (lub) żółtaczką; niewydolność wątroby; drżenia pochodzenia pozapiramidowego; koszmary senne; zaburzenia snu; toksyczne uszkodzenie tkanki płucnej (pęcherzykowe/śródmiąższowe zapalenie płuc lub zwłóknienie płuc, zapalenie opłucnej, zarostowe zapalenie oskrzelików płucnych z zapaleniem płuc), czasami prowadzące do zgonu; zmniejszone libido; wyprysk; ciemnoszare lub niebieskawe zabarwienie skóry podczas długotrwałego stosowania dużych dawek amiodaronu, które ustępuje powoli po odstawieniu leku
- niezbyt często: wystąpienie lub nasilenie zaburzeń rytmu serca, czasami z zatrzymaniem czynności serca; zaburzenia przewodzenia w mięśniu sercowym (blok zatokowo-przedsionkowy, blok przedsionkowo-komorowy różnego stopnia); suchość w ustach; czuciowo-ruchowa obwodowa neuropatia i (lub) miopatia, zwykle przemijające po odstawieniu leczenia amiodaronem
- bardzo rzadko: niedokrwistość hemolityczna; niedokrwistość aplastyczna; trombocytopenia; znaczna bradykardia lub zatrzymanie czynności węzła zatokowego u pacjentów z zaburzeniem czynności węzła zatokowego i (lub) u pacjentów w podeszłym wieku; zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH); neuropatia i (lub) zapalenie nerwu wzrokowego; przewlekłe choroby wątroby (pseudoalkoholowe zapalenie wątroby, marskość wątroby); zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi; ataksja móżdżkowa; nieznaczne zwiększenie ciśnienia wewnątrzczaszkowego (rzekomy guz mózgu); bóle głowy; zapalenie najądrza; impotencja; skurcz oskrzeli u pacjentów z ciężką niewydolnością oddechową i zwłaszcza u pacjentów z astmą oskrzelową, zespołem ostrej niewydolności oddechowej dorosłych, czasami z prowadzące do zgonu, zwłaszcza bezpośrednio po zabiegu operacyjnym (możliwa interakcja z tlenem w dużym stężeniu); rumień podczas zabiegu radioterapii; wysypki skórne, zwykle niespecyficzne; złuszczające zapalenie skóry; łysienie; zapalenie naczyń
- częstość nieznana: neutropenia; agranulocytoza; torsade de pointes; zapalenie trzustki lub ostre zapalenie trzustki; ziarniniak, w tym ziarniniak szpiku kostnego; obrzęk naczynioruchowy (obrzęk Quinckego); reakcje anafilaktyczne lub rzekomoanafilaktyczne; wstrząs anafilaktyczny; parkinsonizm; zaburzenia węchu; zmniejszenie libido; krwotok płucny; zmniejszenie łaknienia; majaczenie (w tym splątanie); omamy; pokrzywka; ciężkie reakcje skórne, jak toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN); zespół Stevensa-Johnsona (SJS); pęcherzowe zapalenie skóry; reakcja polekowa z eozynofilią i objawami uogólnionymi (DRESS); zespół toczniopodobny; pierwotna dysfunkcja przeszczepu po przeszczepie serca
Ten układ ChPL nie dał się odczytać regułami, więc listę wyodrębnił model językowy (AI) z punktu 4.8; może być niepełna lub błędna, a częstość podano tylko tam, gdzie tekst ją zawiera. Sprawdź w ChPL.
źródło: ChPL, pkt 4.8
Dawkowanie wg dokumentu wyodrębnione automatycznie
- Dawkowanie wg grup (cytat)
-
- Stosowanie u dzieci: „Stosowanie u dzieci Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności leczenia lekiem Cordarone u dzieci. Dlatego nie zaleca się stosowania leku u tych pacjentów.” źródło: Ulotka, pkt 3
- dawkowanie (zdanie bez nagłówka grupy): „Dawka nasycająca: zwykle stosuje się 600 mg na dobę (3 razy po 200 mg) w ciągu tygodnia.” źródło: Ulotka, pkt 3
- dawkowanie (zdanie bez nagłówka grupy): „Dawka podtrzymująca: należy stosować minimalną skuteczną dawkę (umożliwiającą kontrolowanie zaburzeń rytmu); zależnie od indywidualnej wrażliwości dawka wynosi od 100 do 200 mg na dobę.” źródło: Ulotka, pkt 3, ChPL, pkt 4.2
- Dzieci i młodzież: „Dzieci i młodzież: Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania i skuteczności amiodaronu u dzieci. Dlatego też, nie zaleca się stosowania leku u tych pacjentów.” źródło: ChPL, pkt 4.2
- dawkowanie (zdanie bez nagłówka grupy): „Dawka nasycająca: zwykle stosuje się 600 mg na dobę (3 razy po 200 mg) przez tydzień.” źródło: ChPL, pkt 4.2
- Grupy szczególne (cytat)
-
- (początek fragmentu; dalszy ciąg w dokumencie) źródło: Ulotka, pkt 2
Ciąża, karmienie piersią i wpływ na płodność
„Ciąża, karmienie piersią i wpływ na płodność W ciąży i w okresie karmienia piersią lub gdy istnieje podejrzenie, że kobieta jest w ciąży, lub gdy planuje ciążę, przed zastosowaniem tego leku należy poradzić się lekarza. Ze względu na wpływ leku Cordarone na tarczycę płodu stosowanie leku w okresie ciąży jest przeciwwskazane, chyba że lekarz zaleci inaczej. Przed zastosowaniem leku należy poradzić się lekarza. Stosowanie leku Cordarone w okresie karmienia piersią jest przeciwwskazane. Brak danych dotyczących wpływu amiodaronu na płodność u ludzi.” - źródło: Ulotka, pkt 3
Stosowanie u pacjentów w podeszłym wieku
„Stosowanie u pacjentów w podeszłym wieku Podobnie jak w przypadku wszystkich pacjentów należy stosować minimalną skuteczną dawkę. Nie ma dowodów na to, że pacjenci w podeszłym wieku mogą wymagać dostosowania dawkowania. Jednakże pacjenci w podeszłym wieku mogą być bardziej podatni na wystąpienie bradykardii i zaburzeń przewodzenia w przypadku stosowania za dużych dawek. Należy zwrócić szczególną uwagę na czynność gruczołu tarczowego. W przypadku wrażenia, że działanie leku Cordarone jest za mocne lub za słabe, należy zwrócić się do lekarza.” - źródło: ChPL, pkt 4.2
Pacjenci w podeszłym wieku
„Pacjenci w podeszłym wieku Podobnie jak w przypadku wszystkich pacjentów należy stosować minimalną skuteczną dawkę. Nie ma dowodów na to, że pacjenci w podeszłym wieku mogą wymagać dostosowania dawkowania. Jednakże pacjenci w podeszłym wieku mogą być bardziej podatni na wystąpienie bradykardii i zaburzeń przewodzenia w przypadku stosowania za dużych dawek. Należy zwrócić szczególną uwagę na czynność gruczołu tarczowego.” - Ciąża: „Ciąża Ze względu na wpływ amiodaronu na tarczycę płodu stosowanie leku w okresie ciąży jest przeciwwskazane.” źródło: ChPL, pkt 4.6
- Karmienie piersią: „Karmienie piersią Amiodaron jest wydzielany do mleka kobiecego w znaczących ilościach, dlatego stosowanie leku w okresie karmienia piersią jest przeciwwskazane.” źródło: ChPL, pkt 4.6
- Płodność: „Płodność: Brak danych dotyczących wpływu amiodaronu na płodność u ludzi.” źródło: ChPL, pkt 4.6
- Jedzenie, napoje i alkohol (cytat)
-
- jedzenie i napoje: „Zaleca się unikanie inhibitorów CYP3A4 (np. soku z grejpfruta oraz pewnych leków) podczas leczenia amiodaronem.” źródło: ChPL, pkt 4.5
Z ulotki i ChPL wyodrębnione automatycznie
Ulotka, pkt 2: Informacje ważne przed zastosowaniem leku Cordarone
Kiedy nie stosować leku Cordarone:
– jeśli pacjent ma uczulenie na jod, amiodaron lub na którykolwiek z pozostałych składników tego
leku (wymienionych w punkcie 6);
W razie wystąpienia objawów uczulenia tj. swędząca wysypka, trudności z przełykaniem i
oddychaniem lub obrzęk warg, twarzy, gardła i języka, należy natychmiast skontaktować się z
lekarzem;
– u pacjentów z chorobami serca: bradykardią zatokową, blokiem zatokowo-przedsionkowym,
zespołem chorego węzła zatokowego, z wyjątkiem osób z wszczepionym stymulatorem (ryzyko
zahamowania czynności węzła);
– u pacjentów z blokiem przedsionkowo-komorowym II lub III stopnia, z wyjątkiem osób z
wszczepionym stymulatorem;
– jednocześnie z lekami, które mogą powodować zagrażające życiu zaburzenia rytmu serca - typu
torsade de pointes (patrz: „Lek Cordarone a inne leki”);
– jeśli pacjent ma chorobę tarczycy;
– jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią.
Ostrzeżenia i środki ostrożności
Przed rozpoczęciem leczenia amiodaronem zaleca się wykonanie badań EKG, stężenia hormonu TSH
oraz stężenia potasu w surowicy (zmniejszone stężenie potasu we krwi zwiększa ryzyko wystąpienia
zaburzeń rytmu serca).
Działanie farmakologiczne amiodaronu powoduje zmiany w badaniu EKG: wydłużenie odstępu QT
(związane z wydłużeniem okresu repolaryzacji) z możliwym powstaniem fali U.
Jednak te zmiany nie powodują działania toksycznego.
Czynność serca może zmniejszyć się znacząco u pacjentów w podeszłym wieku.
W przypadku wystąpienia bloku przedsionkowo-komorowego 2. lub 3. stopnia, bloku zatokowo-
przedsionkowego lub bloku dwuwiązkowego leczenie lekiem Cordarone należy przerwać.
Lek Cordarone wykazuje działanie proarytmiczne. Donoszono o wystąpieniu nowego typu zaburzeń
rytmu serca lub pogorszeniu leczonych zaburzeń rytmu serca, czasami prowadzących do zgonu.
Rzadziej donoszono o działaniu proarytmicznym leku Cordarone niż innych leków
przeciwarytmicznych. Działanie proarytmiczne amiodaronu występuje zwłaszcza jako rezultat
interakcji z lekami wydłużającymi odstęp QT i (lub) w przypadku zaburzeń elektrolitowych (patrz
podrozdział Lek Cordarone i inne leki i punkt 4). Niezależnie od wydłużenia odstępu QT, lek
Cordarone wykazuje niską aktywność powodowania zaburzeń rytmu serca typu torsade de pointes.
Amiodaron może wpływać na skuteczność działania rozrusznika lub wszczepialnego kardiowertera-
defibrylatora, szczególnie w sytuacji długotrwałego stosowania leków przeciwarytmicznych.
W związku z tym zalecana jest kontrola jego funkcjonowania przed i w trakcie leczenia amiodaronem.
Lek Cordarone stosowany doustnie nie jest przeciwwskazany u osób z niewydolnością serca, jednak
należy zachować ostrożność w czasie leczenia, gdyż może ją nasilać. W takich sytuacjach lek
Cordarone może być stosowany w skojarzeniu z innymi lekami.
Przed rozpoczęciem przyjmowania leku Cordarone należy omówić to z lekarzem lub farmaceutą, jeśli
pacjent obecnie przyjmuje lek zawierający sofosbuwir, stosowany w leczeniu wirusowego zapalenia
wątroby typu C, ponieważ może to spowodować zagrażające życiu spowolnienie pracy serca. Lekarz
może rozważyć alternatywne metody leczenia. Jeśli konieczne jest leczenie amiodaronem i
sofosbuwirem, wymagane może być dodatkowe monitorowanie pracy serca.
Należy natychmiast powiadomić lekarza, jeśli pacjent przyjmuje lek zawierający sofosbuwir,
stosowany w leczeniu wirusowego zapalenia wątroby typu C i jeśli w trakcie leczenia wystąpią:
• wolna lub nieregularna praca serca lub zaburzenia rytmu serca,
• duszność lub pogorszenie istniejącej duszności,
• ból w klatce piersiowej,
• zawroty głowy,
• kołatanie serca,
• stan bliski omdleniu lub omdlenie.
Lek Cordarone może powodować niedoczynność lub nadczynność tarczycy, zwłaszcza u pacjentów z
występowaniem w przeszłości zaburzeń tarczycy.
Kliniczne i biologiczne (w tym us TSH) monitorowanie jest zalecane przed rozpoczęciem leczenia u
wszystkich pacjentów. Monitorowanie powinno być wykonywane podczas leczenia, co 6 miesięcy i
przez kilka miesięcy po zakończeniu leczenia. Jest to szczególnie ważne u osób w wieku podeszłym.
U pacjentów z wywiadem wskazującym podwyższone ryzyko wystąpienia zaburzeń tarczycy,
zalecane jest regularne kontrolowanie jej czynności.
Podczas leczenia lub do kilku miesięcy po zakończeniu leczenia amiodaronem może wystąpić
nadczynność tarczycy. Kliniczne objawy, zwykle o niewielkim nasileniu, takie jak utrata masy ciała,
wystąpienie zaburzeń rytmu serca, dusznica, zastoinowa niewydolność serca powinny zwrócić uwagę
lekarza. Diagnoza jest oparta na wyraźnym zmniejszeniu aktywności w surowicy hormonu us TSH.
Należy wtedy odstawić lek Cordarone. Ustąpienie objawów występuje zwykle po kilku miesiącach od
zakończenia leczenia lekiem Cordarone; kliniczną poprawę poprzedzają prawidłowe wyniki badań
laboratoryjnych czynności tarczycy. Ciężkie przypadki nadczynności tarczycy, czasami prowadzące
do śmierci, wymagają natychmiastowego zastosowania odpowiedniego postępowania
terapeutycznego. Leczenie należy dostosować indywidualnie dla każdego pacjenta: leki
przeciwtarczycowe (które nie zawsze są skuteczne), kortykosteroidy, leki beta-adrenolityczne.
Pojawienie się duszności i nieproduktywnego kaszlu może być związane z toksycznym działaniem na
płuca, takim jak wystąpienie śródmiąższowego zapalenia płuc. U pacjentów, u których wystąpiła
duszność wysiłkowa, zarówno jako jedyny objaw, jak i związana z pogorszeniem ogólnego stanu
pacjenta (zmęczenie, utrata masy ciała, gorączka) należy wykonać badanie radiologiczne klatki
piersiowej. Należy rozważyć dalsze leczenie lekiem Cordarone, ponieważ śródmiąższowe zapalenie
płuc jest zwykle przemijające, jeżeli terapia lekiem zostanie szybko zakończona (kliniczne objawy
zwykle ustępują w ciągu 3 do 4 tygodni, zmiany radiologiczne i poprawa czynności płuc następuje w
ciągu kilku miesięcy). Należy rozważyć zastosowanie kortykosteroidów.
Zaleca się okresowe monitorowanie czynności wątroby (oznaczenie aktywności aminotransferaz)
podczas leczenia lekiem Cordarone. Dawkowanie leku Cordarone należy zmniejszyć lub zakończyć
leczenie w przypadku zwiększenia aktywności aminotransferaz 3-krotnie ponad prawidłowe wartości,
co może świadczyć o wystąpieniu ostrych lub przewlekłych zaburzeń czynności wątroby.
Kliniczne objawy przewlekłych zaburzeń czynności wątroby mogą być o niewielkim nasileniu
(możliwe powiększenie wątroby, zwiększenie aktywności aminotransferaz 1,5 do 5 razy ponad
prawidłowe wartości). Te nieprawidłowości zwykle ustępują po odstawieniu leku Cordarone;
donoszono jednak o przypadkach zgonów.
Należy natychmiast przerwać leczenie lekiem Cordarone, jeśli podczas jego stosowania pojawią się
ciężkie reakcje skórne (np. postępująca wysypka z pęcherzami lub zmiany na błonach śluzowych,
gorączka i bóle stawowe, ciężka gwałtownie przebiegająca choroba objawiająca się pękającymi
olbrzymimi pęcherzami podnaskórkowymi, rozległymi nadżerkami na skórze, spełzaniem dużych
płatów naskórka oraz gorączką – patrz też punkt 4). Objawy te mogą zagrażać życiu pacjenta.
Lek Cordarone może powodować czuciowo-ruchową obwodową neuropatię i (lub) miopatię.
Ustąpienie objawów występuje zwykle w ciągu kilku miesięcy po odstawieniu leku Cordarone, ale
czasami niektóre objawy mogą się utrzymywać.
W przypadku wystąpienia niewyraźnego widzenia lub pogorszenia widzenia należy niezwłocznie
przeprowadzić kompletne badanie okulistyczne, w tym badanie dna oka. Stwierdzenie uszkodzenia i
(lub) zapalenia nerwu wzrokowego konieczne jest odstawienie leku Cordarone ze względu na ryzyko
utraty wzroku.
Jednoczesne stosowanie amiodaronu z następującymi lekami: leki beta-adrenolityczne, antagoniści
kanału wapniowego zmniejszające czynność serca (werapamil, diltiazem), leki przeczyszczające, które
mogą powodować hipokaliemię nie jest zalecane.
Należy unikać ekspozycji na światło słoneczne i stosować środki chroniące przed światłem
słonecznym w czasie leczenia. Lek Cordarone powoduje nadwrażliwość na światło, która może
utrzymywać się po kilku miesiącach od zaprzestania leczenia.
Najczęściej występującymi objawami są: mrowienie, oparzenia i rumień, występujące na powierzchni
skóry, która poddana została działaniu promieni słonecznych.
Rzadko obserwowano reakcję fototoksyczną i wysypkę.
Przed zabiegiem chirurgicznym należy poinformować anestezjologa o stosowaniu przez pacjenta
amiodaronu; donoszono o przypadkach ciężkich zaburzeń ze strony układu krążenia i układu
oddechowego (czasami prowadzących do śmierci) u pacjentów poddawanych znieczuleniu ogólnemu i
tlenoterapii.
Jeśli pacjent znajduje się na liście oczekujących na przeszczep serca, lekarz prowadzący może zmienić
rodzaj leczenia przed przeszczepem. Wynika to z faktu, że przyjmowanie amiodaronu przed
przeszczepem serca zwiększa ryzyko wystąpienia zagrażającego życiu powikłania (pierwotna
dysfunkcja przeszczepu), w którym przeszczepione serce przestaje pracować prawidłowo w ciągu
pierwszych 24 godzin po operacji.
Lek Cordarone a inne leki
Należy powiedzieć lekarzowi o wszystkich lekach przyjmowanych obecnie lub ostatnio a także o
lekach, które pacjent planuje przyjmować.
Nie wolno stosować leku Cordarone jednocześnie z lekami mogącymi spowodować zagrażające życiu
zaburzenia rytmu serca (typu torsade de pointes). Do tych leków należą:
– leki stosowane w leczeniu arytmii (nierównego bicia serca): chinidyna, dyzopiramid,
prokainamid, sotalol, bretylium, bepridil,
– podawanie dożylne erytromycyny (antybiotyk), kotrimoksazolu (lek przeciwzakaźny) lub leku
pierwotniakobójczego - pentamidyny,
– leki przeciwpsychotyczne, takie jak: chloropromazyna, tiorydazyna, flufenazyna, pimozyd,
haloperidol, amisulpiryd, sertindol,
– niektóre leki stosowane w innych chorobach psychicznych: preparaty litu i trójpierścieniowe leki
przeciwdepresyjne, np. doksepina, amitryptylina,
– niektóre leki przeciwhistaminowe stosowane w leczeniu uczulenia: terfenadyna, astemizol,
mizolastyna,
– leki przeciw malarii: chinina, chlorochina, meflochina, halofantryna,
– lek stosowany w leczeniu zaburzeń krążenia mózgowego, zawrotów głowy, szumu w uszach,
zaburzeń pamięci i uczenia się, zwłaszcza w podeszłym wieku - winkamina,
– leki neuroleptyczne,
– lek stosowany w leczeniu opóźnionego opróżniania żołądka - cyzapryd.
Nie zaleca się stosowania leku Cordarone jednocześnie z:
– fluorochinolonami - lekami przeciw zakażeniom: cyprofloksacyną, ofloksacyną, lewofloksacyną,
– lekami beta-adrenolitycznymi - stosowanymi w chorobach serca np. propranololem,
– lekami z grupy antagonistów kanałów wapniowych spowalniających rytm serca - stosowanymi w
dusznicy bolesnej (choroba serca) lub w nadciśnieniu tętniczym (za duże ciśnienie krwi):
werapamilem, diltiazemem,
– lekami przeciwwirusowymi stosowanymi w leczeniu wirusowego zapalenia wątroby typu C, np.
sofosbuwirem, daklataswirem, symeprewirem czy ledipaswirem, ze względu na ryzyko
spowolnienia pracy serca (bradykardia),
– niektórymi lekami przeczyszczającymi (stosowanymi w leczeniu zaparć) wywołującymi za małe
stężenie potasu we krwi: bisakodylem, senesem,
– lekami obniżającymi stężenie cholesterolu – statynami, np. symwastatyną, atorwastatyną,
lowastatyną.
Należy zachować ostrożność podczas stosowania następujących leków jednocześnie z lekiem
Cordarone:
– leki moczopędne, np. furosemid,
– leki przeciwzapalne - kortykosteroidy stosowane ogólnoustrojowo, np. hydrokortyzon,
prednizolon,
– tetrakozaktyd – lek stosowany do badania pewnych zaburzeń hormonalnych,
– lek przeciwgrzybiczy - amfoterycyna B podawana dożylnie,
– środki stosowane w znieczuleniu ogólnym lub duże stężenie tlenu podawane podczas zabiegów
operacyjnych (patrz Ostrzeżenia i środki ostrożności w punkcie 2 i punkt 4). Przed zabiegiem
chirurgicznym należy poinformować anestezjologa o stosowaniu leku Cordarone,
– fenytoina – stosowany w leczeniu napadów padaczkowych: należy prowadzić ścisłą obserwację
pacjenta i natychmiast po wystąpieniu objawów przedawkowania zmniejszyć dawkę fenytoiny i
oznaczyć stężenie fenytoiny w osoczu;
– glikozyd naparstnicy np. digoksyna – stosowany w chorobach serca: lekarz zleci
przeprowadzanie badań stężenia digoksyny w osoczu oraz wykonanie badania EKG i zmieni
dawkę glikozydu naparstnicy; pacjenta należy obserwować pod kątem wystąpienia objawów
zatrucia glikozydami naparstnicy,
– leki przeciwzakrzepowe – warfaryna, dabigatran: konieczne będzie regularne badanie krzepnięcia
krwi, aby dostosować doustne dawki leków przeciwzakrzepowych, zarówno podczas leczenia jak
i po zakończeniu leczenia lekiem Cordarone; może być konieczne dostosowanie dawki
dabigatranu,
– leki zapobiegające odrzuceniu przeszczepu - cyklosporyna, takrolimus i syrolimus,
– flekainid – stosowany w leczeniu arytmii: leczenie będzie prowadzone pod ścisłą kontrolą
lekarską; lekarz zmieni dawkę flekainidu,
– fentanyl – silny lek przeciwbólowy,
– lidokaina – środek znieczulający,
– syldenafil – stosowany w leczeniu impotencji,
– midazolam – stosowany w stanach lękowych i w celu uspokojenia przed zabiegami
operacyjnymi,
– triazolam – stosowany w bezsenności,
– dihydroergotamina i ergotamina – leki przeciwmigrenowe,
– kolchicyna – stosowana w leczeniu ostrych napadów dny moczanowej.
Ciąża, karmienie piersią i wpływ na płodność
W ciąży i w okresie karmienia piersią lub gdy istnieje podejrzenie, że kobieta jest w ciąży, lub gdy
planuje ciążę, przed zastosowaniem tego leku należy poradzić się lekarza.
Ze względu na wpływ leku Cordarone na tarczycę płodu stosowanie leku w okresie ciąży jest
przeciwwskazane, chyba że lekarz zaleci inaczej. Przed zastosowaniem leku należy poradzić się
lekarza.
Stosowanie leku Cordarone w okresie karmienia piersią jest przeciwwskazane.
Brak danych dotyczących wpływu amiodaronu na płodność u ludzi.
Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
W świetle danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania amiodaronu, lek nie powoduje
ograniczenia zdolności prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn.
Lek Cordarone zawiera laktozę jednowodną
Pacjenci z występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub
zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy, nie powinni stosować tego leku.
Ulotka, pkt 4: Możliwe działania niepożądane
Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.
Należy zaprzestać stosowania leku Cordarone i niezwłocznie zasięgnąć porady medycznej w
razie wystąpienia:
Częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych)
• wstrząsu anafilaktycznego (zespół objawów klinicznych, gdy autoregulacyjne mechanizmy
ustroju nie są w stanie zapewnić prawidłowego przepływu krwi przez ważne dla życia narządy i
tkanki, spowodowany gwałtownie przebiegającą reakcją uczuleniową) objawiającego się
splątaniem, osłabieniem, omdleniem;
• reakcji anafilaktycznych - ciężkich reakcji uczuleniowych dotyczących jednocześnie kilku
narządów, zwykle: układu krążenia, oddechowego i skóry, występujących natychmiast po
kontakcie z alergenem;
• obrzęku Quinckego - ciężkiej reakcji uczuleniowej powodującej obrzęk w obrębie twarzy,
trudności w oddychaniu lub zawroty głowy;
• reakcji skórnych zagrażających życiu, charakteryzujących się występowaniem wysypki,
pęcherzy, złuszczaniem się skóry i bólem [toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN),
zespół Stevensa-Johnsona (SJS), pęcherzowe zapalenie skóry, reakcja polekowa z eozynofilią i
objawami uogólnionymi (DRESS)], zmian na błonach śluzowych (patrz też „Ostrzeżenia i środki
ostrożności” w punkcie 2). Objawy te mogą zagrażać życiu pacjenta, a nawet prowadzić do
zgonu.
• nieregularnego bicia serca, może to być objawem zagrażającej życiu arytmii typu torsade de
pointes (patrz „Ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Lek Cordarone i inne leki” w punkcie 2);
• odkrztuszania z krwią jako objawu krwotoku płucnego;
• bólu brzucha i zaparcia mogącego być objawem nagłego zapalenia trzustki lub ostrego zapalenia
trzustki;
• widzenie, słyszenie lub odczuwanie rzeczy, których nie ma (omamy);
• może wystąpić większa niż zwykle liczba zakażeń. Może to być spowodowane zmniejszeniem
liczby białych krwinek (neutropenia);
• znaczne zmniejszenie liczby białych krwinek, co zwiększa prawdopodobieństwo wystąpienia
zakażeń (agranulocytoza).
Często (mogą wystąpić nie częściej niż u 1 na 10 pacjentów)
• zażółcenia oczu i skóry (żółtaczki), bólów brzucha, utraty apetytu, zmęczenia, gorączki, dużej
aktywności aminotransferaz w badaniach krwi; są to objawy zagrażającego życiu ostrego
zaburzenia czynności wątroby lub niewydolności wątroby;
• duszności i kaszlu bez odkrztuszania; mogą to być objawy zagrażającego życiu śródmiąższowego
zapalenia płuc lub zwłóknienia płuc, zapalenia opłucnej, zarostowego zapalenia oskrzelików
płucnych z zapaleniem płuc (patrz „Ostrzeżenia i środki ostrożności” w punkcie 2) lub
wystąpienia skurczu oskrzeli i (lub) bezdechu w przypadku ciężkiej niewydolności oddechowej i
zwłaszcza u pacjentów z astmą oskrzelową.
• zmniejszenie popędu seksualnego.
Niezbyt często (mogą wystąpić nie częściej niż u 1 na 100 pacjentów)
• zaburzeń rytmu serca lub ich zaostrzenia, czasami z zatrzymaniem czynności serca (patrz
Ostrzeżenia i środki ostrożności oraz „Lek Cordarone a inne leki” w punkcie 2), zaburzenia
przewodzenia w mięśniu sercowym (blok zatokowo-przedsionkowy, blok przedsionkowo-
komorowy różnego stopnia);
• drętwienia, osłabienia mięśni, kłucia i pieczenia; mogą to być objawy czuciowo-ruchowej
obwodowej neuropatii (choroba nerwów) i (lub) miopatii (choroba mięśni), zwykle przemijające
po odstawieniu leku Cordarone.
Bardzo rzadko (mogą wystąpić nie częściej niż u 1 na 10 000 pacjentów)
• niewyraźnego widzenia lub pogorszenia widzenia; mogą to być objawy uszkodzenia nerwu
wzrokowego, które może prowadzić do utraty wzroku (patrz „Ostrzeżenia i środki ostrożności” w
punkcie 2);
• zawrotów głowy, zmęczenia i krótkiego oddechu; mogą to być objawy znacznego zwolnienia
rytmu serca, zatrzymania czynności węzła zatokowego, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniem
czynności węzła zatokowego i (lub) u pacjentów w podeszłym wieku;
• wysypki skórnej będącej objawem zapalenia naczyń krwionośnych;
• bólu głowy nasilającego się rano lub po wysiłku, nudności, drgawek, omdlenia, zaburzeń
widzenia lub dezorientacji, mogą to być objawy zaburzeń czynności mózgu z powodu
zwiększonego ciśnienia wewnątrzczaszkowego (rzekomy guz mózgu);
• zaburzenia koordynacji ruchów.
Pozostałe działania niepożądane leku Cordarone mogą wystąpić z następującą częstością:
Bardzo często (występują u co najmniej 1 na 10 pacjentów):
• mikrozłogi w rogówce, tworzące się tuż pod źrenicą. Może im towarzyszyć widzenie kolorowej
otoczki przedmiotów podczas patrzenia w ostrym świetle lub niewyraźne widzenie. Składają się
one ze złożonych złogów lipidowych i przemijają po odstawieniu leczenia amiodaronem;
• łagodne zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, zaburzenia smaku) zwykle
występujące podczas stosowania dawki nasycającej leku i ustępujące po zmniejszeniu dawki
amiodaronu;
• zwiększenie aktywności aminotransferaz uwidocznione w badaniach krwi, które jest zwykle
umiarkowanie nasilone (1,5 do 3 razy powyżej górnej granicy normy), występujące na początku
leczenia. Te nieprawidłowości mogą powrócić do wartości prawidłowych po zmniejszeniu dawki
leku lub samoistnie;
• nadwrażliwość na światło.
Często (mogą wystąpić nie częściej niż u 1 na 10 pacjentów)
• zbyt wolne bicie serca (bradykardia), zazwyczaj umiarkowana i zależna od dawki leku;
• niedoczynność tarczycy (objawiająca się silnym zmęczeniem, tyciem, zaparciami i bólem
mięśni), nadczynność tarczycy (objawiająca się pobudzeniem i niepokojem ruchowym, utratą
masy ciała, zwiększoną potliwością), czasami zakończone zgonem;
• drżenia pochodzenia pozapiramidowego, koszmary senne, zaburzenia snu;
• ciemnoszare lub niebieskawe zabarwienie skóry podczas długotrwałego stosowania dużych
dawek amiodaronu, które ustępuje powoli po odstawieniu leku;
• zaparcie;
• swędząca czerwona wysypka (wyprysk).
Niezbyt często (mogą wystąpić nie częściej niż u 1 na 100 pacjentów)
• suchość w jamie ustnej.
Bardzo rzadko (mogą wystąpić nie częściej niż u 1 na 10 000 pacjentów)
• niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość aplastyczna (anemie objawiające się bladością
skóry i błon śluzowych, zmęczeniem, osłabieniem i zawrotami głowy), trombocytopenia
(zmniejszenie liczby płytek krwi, objawiające się skłonnością do siniaków i krwawień);
• zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego (ang. skrót SIADH)
objawiający się złym samopoczuciem, osłabieniem, dezorientacją, nudnościami, utratą apetytu,
poddenerwowaniem;
• przewlekłe choroby wątroby (pseudoalkoholowe zapalenie wątroby, marskość wątroby), czasami
zakończone zgonem;
• zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi;
• bóle głowy;
• zapalenie najądrza, impotencja;
• skurcz oskrzeli u pacjentów z ciężką niewydolnością oddechową i zwłaszcza u pacjentów z astmą
oskrzelową, zespołem ostrej niewydolności oddechowej typu dorosłych, czasami zakończone
zgonem, szczególnie bezpośrednio po zabiegu operacyjnym (możliwa interakcja z tlenem w
dużym stężeniu) (patrz „Ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Lek Cordarone a inne leki” w
punkcie 2);
• rumień podczas zabiegu radioterapii, wysypki skórne, zwykle niespecyficzne, złuszczające
zapalenie skóry, łysienie.
Częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych):
• pokrzywka;
• neutropenia, agranulocytoza;
• zapalenie trzustki, ostre zapalenie trzustki, suchość w jamie ustnej, zaparcia;
• ziarniniak, w tym ziarniniak szpiku kostnego;
• sztywność; drżenie i niepokój ruchowy (parkinsonizm); nietypowe ruchy mięśni;
• nieprawidłowe odczuwanie zapachów (parosmia);
• zmniejszenie łaknienia;
• zmniejszenie libido;
• majaczenie (w tym splątanie), halucynacje;
• zespół toczniopodobny (choroba, w której układ odpornościowy uszkadza różne części ciała oraz
prowadzi do bólu, sztywności i obrzęku stawów a także zaczerwienienia skóry, czasem w
kształcie skrzydeł motyla na twarzy);
• zagrażające życiu powikłanie po przeszczepie serca (pierwotna dysfunkcja przeszczepu), w
którym przeszczepione serce przestaje działać prawidłowo (patrz „Ostrzeżenia i środki
ostrożności” w punkcie 2).
Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione
w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub pielęgniarce. Działania niepożądane można zgłaszać
bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych
Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych,
Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa, tel.: + 48 22 49 21 301, faks: + 48 22 49 21 309,
Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat
bezpieczeństwa stosowania leku.
ChPL, pkt 4.3: Przeciwwskazania
- nadwrażliwość na jod, amiodaron lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną
w punkcie 6.1,
- bradykardia zatokowa, blok zatokowo-przedsionkowy, zespół chorego węzła zatokowego,
z wyjątkiem osób z wszczepionym stymulatorem (ryzyko zahamowania czynności węzła),
- blok przedsionkowo-komorowy II lub III stopnia, z wyjątkiem osób z wszczepionym
stymulatorem,
- podawanie innych leków, które stosowane jednocześnie z amiodaronem mogą wywołać
zaburzenia rytmu typu torsade de pointes (patrz punkt 4.5),
- choroby tarczycy,
- ciąża,
- okres karmienia piersią.
ChPL, pkt 4.4: Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania
Przed rozpoczęciem leczenia amiodaronem zaleca się wykonanie badań EKG, stężenia hormonu TSH
oraz stężenia potasu w surowicy (hipokaliemia zwiększa ryzyko wystąpienia zaburzeń rytmu serca).
W trakcie leczenia amiodaronem zaleca się monitorowanie aktywności transaminaz wątrobowych
i wykonywanie badań EKG.
Należy stosować najmniejszą skuteczną dawkę.
Zaburzenia czynności serca (patrz punkt 4.8)
Działanie farmakologiczne amiodaronu powoduje zmiany w badaniu EKG: wydłużenie odstępu QT
(związane z wydłużeniem okresu repolaryzacji) z możliwym powstaniem fali U. Jednak te zmiany nie
powodują działania toksycznego.
Czynność serca może zmniejszyć się znacząco u pacjentów w podeszłym wieku.
W przypadku wystąpienia bloku przedsionkowo-komorowego 2. lub 3. stopnia, bloku zatokowo-
przedsionkowego lub bloku dwuwiązkowego leczenie amiodaronem należy przerwać.
Donoszono o wystąpieniu nowego typu zaburzeń rytmu serca lub pogorszeniu leczonych zaburzeń
rytmu serca, czasami prowadzących do zgonu. Ważne jest, ale trudne do rozróżnienia, czy wynika to
z braku skuteczności leku, który wykazuje działanie proarytmiczne, czy jest to związane z nasileniem
zaburzeń rytmu serca. Rzadziej donoszono o działaniu proarytmicznym amiodaronu niż innych leków
przeciwarytmicznych. Działanie proarytmiczne amiodaronu występuje zwłaszcza jako rezultat
interakcji z lekami wydłużającymi odstęp QT i (lub) w przypadku zaburzeń elektrolitowych (patrz
punkty 4.5 i 4.8). Niezależnie od wydłużenia odstępu QT, amiodaron wykazuje niską aktywność
powodowania zaburzeń rytmu serca typu torsade de pointes.
Istnieją doniesienia o przypadkach podwyższenia progu defibrylacji komór i (lub) stymulacji
rozrusznika lub wszczepialnego kardiowertera-defibrylatora, szczególnie w sytuacji długotrwałego
stosowania leków przeciwarytmicznych. Może to potencjalnie mieć wpływ na skuteczność działania
urządzenia, w związku z tym zalecana jest kontrola jego funkcjonowania przed i w trakcie leczenia
amiodaronem.
Amiodaron stosowany doustnie nie jest przeciwwskazany u osób z niewydolnością serca, jednak
w czasie leczenia należy zachować ostrożność, gdyż może ją nasilać. W takich sytuacjach amiodaron
może być stosowany w skojarzeniu z innymi lekami.
3
Ciężka bradykardia i blok serca
Podczas stosowania schematów zawierających sofosbuwir jednocześnie z amiodaronem
zaobserwowano zagrażające życiu przypadki bradykardii i bloku serca.
Bradykardia występowała zwykle w ciągu kilku godzin do dni, ale obserwowano także przypadki, w
których ten czas był dłuższy, najczęściej do 2 tygodni od rozpoczęcia leczenia HCV.
Pacjentom przyjmującym schemat zawierający sofosbuwir należy podawać amiodaron wyłącznie
wtedy, gdy stosowanie innych alternatywnych leków przeciwarytmicznych jest przeciwwskazane lub
nie są one tolerowane.
Jeśli jednoczesne stosowanie amiodaronu jest konieczne, zaleca się monitorowanie czynności serca u
pacjentów w warunkach szpitalnych przez pierwsze 48 godzin od rozpoczęcia jednoczesnego
podawania; a następnie częstość pracy serca powinna być monitorowana w warunkach
ambulatoryjnych lub samodzielnie przez pacjenta, codziennie przez co najmniej pierwsze 2 tygodnie
leczenia.
Ze względu na długi okres półtrwania amiodaronu należy również monitorować czynność serca w
sposób opisany powyżej u pacjentów, którzy przerwali stosowanie amiodaronu w ciągu ostatnich
kilku miesięcy i mają rozpocząć przyjmowanie schematu zawierającego sofosbuwir.
Należy powiadomić wszystkich pacjentów przyjmujących amiodaron w skojarzeniu ze schematem
zawierającym sofosbuwir o ryzyku wystąpienia objawów bradykardii i bloku serca oraz o
konieczności niezwłocznego zwrócenia się o pomoc lekarską w przypadku ich wystąpienia.
Zaburzenia czynności tarczycy (patrz punkt 4.8)
Amiodaron może powodować niedoczynność lub nadczynność tarczycy, zwłaszcza u pacjentów
z występowaniem w przeszłości zaburzeń tarczycy.
Kliniczne i biologiczne monitorowanie (w tym TSH mierzony metodą wysokoczułą, [usTSH – ang.
ultrasensitive TSH]) jest zalecane przed rozpoczęciem leczenia u wszystkich pacjentów.
Monitorowanie powinno być wykonywane podczas leczenia, co 6 miesięcy i przez kilka miesięcy
po zakończeniu leczenia. Jest to szczególnie ważne u osób w wieku podeszłym.
U pacjentów z wywiadem wskazującym podwyższone ryzyko wystąpienia zaburzeń tarczycy,
zalecane jest regularne kontrolowanie jej czynności. Amiodaron zawiera jod, dlatego też stosowanie
leku może wpływać na wychwyt jodu znakowanego. Niemniej jednak wyniki badań czynnościowych
tarczycy (fT3, fT4, TSH mierzony metodą ultraczułą usTSH) są możliwe do interpretacji. Amiodaron
hamuje obwodową konwersję tyroksyny do trójjodotyroniny i może wywoływać izolowane zmiany
biochemiczne (wzrost stężenia fT4 w surowicy, natomiast stężenie fT3 zostaje w niewielkim stopniu
zmniejszone lub utrzymuje się na prawidłowym poziomie) u pacjentów w stadium klinicznej
eutyreozy. Nie ma przesłanek do odstawienia leczenia amiodaronem w takich przypadkach.
Podczas leczenia lub do kilku miesięcy po zakończeniu leczenia amiodaronem może wystąpić
nadczynność tarczycy. Kliniczne objawy, zwykle o niewielkim nasileniu, takie jak utrata masy ciała,
wystąpienie zaburzeń rytmu serca, dusznica, zastoinowa niewydolność serca powinny zwrócić uwagę
lekarza. Diagnoza jest oparta na wyraźnym zmniejszeniu aktywności w surowicy hormonu TSH
oznaczonego ultraczułą metodą (usTSH). Należy wtedy odstawić leczenie amiodaronem. Ustąpienie
objawów występuje zwykle po kilku miesiącach od zakończenia leczenia amiodaronem; kliniczną
poprawę poprzedzają prawidłowe wyniki badań laboratoryjnych czynności tarczycy. Ciężkie
przypadki nadczynności tarczycy, czasami prowadzące do zgonu), wymagają natychmiastowego
zastosowania odpowiedniego postępowania terapeutycznego. Leczenie należy dostosować
indywidualnie dla każdego pacjenta: leki przeciwtarczycowe (które nie zawsze są skuteczne),
kortykosteroidy, leki beta-adrenolityczne.
Niedoczynność tarczycy należy podejrzewać w przypadku wystąpienia następujących objawów
klinicznych (zazwyczaj o umiarkowanym nasileniu): przyrost masy ciała, nietolerancja zimna,
obniżona aktywność, nasilona bradykardia. Rozpoznanie opiera się na stwierdzeniu wyraźnego
4
wzrostu stężenia usTSH(TSH mierzony metodą wysokoultraczułą) w surowicy. Stadium eutyreozy
uzyskuje się zazwyczaj w okresie 1–3 miesięcy od odstawienia leczenia. W przypadku wystąpienia
stanów zagrażających życiu, leczenie z zastosowaniem amiodaronu może być kontynuowane,
w skojarzeniu z podaniem L-tyroksyny. Dawkę L-tyroksyny dobiera się w zależności od stężenia
TSH.
Zaburzenia układu oddechowego (patrz punkt 4.8)
Pojawienie się duszności i nieproduktywnego kaszlu może być związane z toksycznym działaniem na
płuca, takim jak wystąpienie śródmiąższowego zapalenia płuc. Bardzo rzadko zgłaszano przypadki
śródmiąższowego zapalenia płuc po podaniu amiodaronu w postaci dożylnej. U pacjentów, u których
wystąpiła duszność wysiłkowa, zarówno jako jedyny objaw, jak i związana z pogorszeniem ogólnego
stanu pacjenta (zmęczenie, utrata masy ciała, gorączka) należy wykonać badania radiologiczne klatki
piersiowej. Należy ponownie ocenić zasadność dalszego leczenia amiodaronem, ponieważ
śródmiąższowe zapalenie płuc jest zwykle przemijające, jeżeli terapia lekiem zostanie szybko
zakończona (kliniczne objawy zwykle ustępują w ciągu 3 do 4 tygodni, zmiany radiologiczne
i poprawa czynności płuc następuje w ciągu kilku miesięcy). Należy rozważyć zastosowanie
kortykosteroidów.
Zgłaszano kilka bardzo rzadkich przypadków ciężkich powikłań oddechowych, czasami
prowadzących do zgonu, występujących zwykle bezpośrednio po zabiegu chirurgicznym (zespół ostrej
niewydolności oddechowej dorosłych). Może być to związane z interakcją tlenu podawanego
w dużym stężeniu (patrz poniżej i punkty 4.5 oraz 4.8).
Znieczulenie (patrz punkty 4.5 oraz 4.8)
Przed zabiegiem chirurgicznym należy poinformować anestezjologa o stosowaniu przez pacjenta
amiodaronu.
Donoszono o przypadkach ciężkich zaburzeń ze strony układu krążenia i układu oddechowego
(czasami prowadzących do zgonu) u pacjentów poddawanych znieczuleniu ogólnemu i tlenoterapii.
Zaburzenia czynności wątroby (patrz punkt 4.8)
Zaleca się regularne, ścisłe monitorowanie czynności wątroby (oznaczenie aktywności
aminotransferaz) podczas leczenia amiodaronem, począwszy od momentu rozpoczęcia leczenia.
Dawkowanie amiodaronu należy zmniejszyć lub zakończyć leczenie w przypadku zwiększenia
aktywności aminotransferaz 3 - krotnie powyżej górnej granicy normy, co może świadczyć
o wystąpieniu ostrych, ciężkich zaburzeń czynności wątroby (w tym niewydolności wątroby, czasami
ze skutkiem śmiertelnym) lub przewlekłych zaburzeń czynności wątroby. Mogą wystąpić podczas
stosowania zarówno doustnej, jak i dożylnej postaci leku, oraz w ciągu 24 godzin od podania
amiodaronu w formie dożylnej.
Kliniczne i biologiczne objawy przewlekłych zaburzeń czynności wątroby mogą być o niewielkim
nasileniu (możliwe powiększenie wątroby, zwiększenie aktywności aminotransferaz 1,5 do 5 razy
powyżej górnej granicy normy). Te nieprawidłowości zwykle ustępują po odstawieniu leczenia
amiodaronem; donoszono jednak o przypadkach śmiertelnych.
Zaburzenia nerwowo-mięśniowe (patrz punkt 4.8)
Amiodaron może powodować czuciowo-ruchową obwodową neuropatię i (lub) miopatię. Ustąpienie
objawów występuje zwykle w ciągu kilku miesięcy po odstawieniu leczenia amiodaronem,
ale czasami niektóre objawy mogą się utrzymywać.
Zaburzenia oka (patrz punkt 4.8)
W przypadku wystąpienia niewyraźnego widzenia lub pogorszenia widzenia należy niezwłocznie
przeprowadzić kompletne badanie okulistyczne, w tym badanie dna oka oftalmoskopem. Stwierdzenie
neuropatii nerwu wzrokowego i (lub) zapalenia nerwu wzrokowego wymaga odstawienia leczenia
amiodaronem ze względu na możliwość progresji do utraty wzroku.
5
Oddziaływanie z innymi lekami (patrz punkt 4.5)
Nie jest zalecane jednoczesne stosowanie amiodaronu z następującymi lekami: leki beta-
adrenolityczne, antagoniści kanałów wapniowych zwalniający rytm serca (werapamil, diltiazem),
pobudzające leki przeczyszczające, które mogą powodować hipokaliemię.
Ciężkie reakcje skórne
Należy natychmiast przerwać leczenie amiodaronem jeśli podczas jego stosowania pojawią się reakcje
skórne mogące wskazywać na wystąpienie zespołu Stevensa-Johnsona (ang.SJS- Stevens-Johnson
syndrome) (postępująca wysypka z pęcherzami lub zmiany na błonach śluzowych, gorączka i bóle
stawowe) lub toksycznego martwiczego oddzielania się naskórka (ang. TEN- Toxic Epidermal
Necrolysis) (ciężka gwałtownie przebiegająca choroba objawiająca się pękającymi olbrzymimi
pęcherzami podnaskórkowymi, rozległymi nadżerkami na skórze, spełzaniem dużych płatów naskórka
oraz gorączką) pęcherzowe zapalenie skóry i reakcja polekowa z eozynofilią i objawami
uogólnionymi (DRESS). Objawy te mogą zagrażać życiu pacjenta, a nawet prowadzić do jego zgonu.
Zaburzenia skóry (patrz punkt 4.8)
Należy poinformować pacjentów o konieczności unikania ekspozycji na światło słoneczne podczas
leczenia i stosować środki chroniące przed światłem słonecznym w czasie terapii. Amiodaron
powoduje nadwrażliwość na światło, która może utrzymywać się po kilku miesiącach od zaprzestania
leczenia.
Najczęściej występującymi objawami są: mrowienie, oparzenia i rumień, występujące na powierzchni
skóry, która poddana została działaniu promieni słonecznych.
Rzadko obserwowano reakcję fototoksyczną i wysypkę.
Dzieci i młodzież
Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania i skuteczności amiodaronu u dzieci. Dlatego też, nie zaleca
się stosowania leku u tych pacjentów. Dostępne obecnie dane są opisane w punktach 5.1. i 5.2.
Tabletki zawierają laktozę, dlatego pacjenci z występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy,
niedoborem laktazy typu Lapp lub zespołem złego wchłaniania glukozy- galaktozy nie powinni
stosować tego produktu.
Przeszczep serca
W badaniach retrospektywnych stosowanie amiodaronu przed przeszczepem serca u biorcy
przeszczepu, wykazało zwiększone ryzyko wystąpienia pierwotnej dysfunkcji przeszczepu (PGD, ang.
Primary Graft Dysfunction).
Pierwotna dysfunkcja przeszczepu (PGD) jest zagrażającym życiu powikłaniem przeszczepu serca,
które charakteryzuje się zaburzeniami lewej komory, prawej komory lub zaburzeniami
dwukomorowymi i występuje w ciągu pierwszych 24 godzin po przeszczepie, dla której nie ma
możliwej do zidentyfikowania wtórnej przyczyny (patrz punkt 4.8). Ciężka postać PGD może być
nieodwracalna.
U pacjentów znajdujących się na liście oczekujących na przeszczep serca należy jak najwcześniej
przed przeszczepem rozważyć zastosowanie alternatywnego leku przeciwarytmicznego.
ChPL, pkt 4.5: Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji
Interakcje farmakodynamiczne
• Leki wywołujące zaburzenia rytmu serca typu torsade de pointes lub wydłużające odstęp QT
- Leki wywołujące zaburzenia rytmu serca typu torsade de pointes
6
Stosowanie amiodaronu wraz z innymi lekami mogącymi spowodować zaburzenia
rytmu serca typu torsade de pointes jest przeciwwskazane (patrz punkt 4.3); do tych
leków należą:
- leki przeciwarytmiczne klasy IA (np: chinidyna, dyzopiramid, prokainamid),
sotalol, bretylium, bepridil,
- podawana dożylnie erytromycyna, kotrimoksazol lub pentamidyna (podana
pozajelitowo),
- leki przeciwpsychotyczne, takie jak: chloropromazyna, tiorydazyna, flufenazyna,
pimozyd, haloperidol, amisulpiryd, sertindol,
- preparaty litu i trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, np. doksepina,
amitryptylina,
- niektóre leki przeciwhistaminowe: terfenadyna, astemizol, mizolastyna,
- leki przeciwmalaryczne: chinina, chlorochina, meflochina, halofantryna,
- winkamina,
- cyzapryd, niektóre leki neuroleptyczne.
- Leki wydłużające odstęp QT
Jednoczesne podawanie amiodaronu z lekami o znanym działaniu wydłużającym odstęp
QT musi być oparte na szczególnej ocenie ryzyka i korzyści dla każdego pacjenta,
ponieważ może wzrosnąć ryzyko zaburzeń rytmu serca typu torsade de pointes (patrz
punkt 4.4) i pacjenta należy monitorować pod kątem wydłużenia odstępu QT.
Należy unikać podawania fluorochinolonów u pacjentów otrzymujących amiodaron.
• Leki zwalniające rytm pracy serca lub wywołujące zaburzenia automatyzmu, lub
przewodzenia serca
Nie zaleca się jednoczesnego stosowania amiodaronu z tymi lekami.
Leki beta-adrenolityczne oraz leki z grupy antagonistów kanałów wapniowych spowalniających
rytm serca (werapamil, diltiazem), mogą spowodować zaburzenia automatyzmu węzła (znaczna
bradykardia) i zaburzenia przewodzenia.
• Interakcje innych leków z amiodaronem (patrz punkt 4.4)
Nie zaleca się jednoczesnego stosowania amiodaronu z sofosbuwirem w skojarzeniu
z innymi lekami przeciwwirusowymi o działaniu bezpośrednim (takimi jak daklataswir,
symeprewir czy ledipaswir). Jednoczesne stosowanie amiodaronu ze schematami
zawierającymi sofosbuwir może prowadzić do wystąpienia ciężkiej, objawowej bradykardii.
Jeśli nie można uniknąć jednoczesnego stosowania amiodaronu ze schematami
zawierającymi sofosbuwir, po ich podaniu zalecane jest monitorowanie pracy serca pacjenta
(patrz punkt 4.4).
• Leki mogące wywołać hipokaliemię
Nie zaleca się jednoczesnego stosowania z następującymi lekami.
- drażniącymi lekami przeczyszczającymi wywołującymi hipokaliemię, co zwiększa ryzyko
wystąpienia zaburzeń rytmu serca typu torsade de pointes, należy stosować inne grupy leków
przeczyszczających.
Należy zachować ostrożność podczas stosowania następujących leków w połączeniu z amiodaronem:
- leki mogące wywołać hipokaliemię i (lub) hipomagnezemię: leki moczopędne, kortykosteroidy
(gluko-, mineralo-) stosowane ogólnoustrojowo, tetrakozaktyd, amfoterycyna B podawana
dożylnie.
7
Należy zapobiegać wystąpieniu hipokaliemii, a w przypadku jej stwierdzenia, należy
uzupełnić niedobór potasu; należy monitorować odstęp QT oraz w przypadku wystąpienia
zaburzeń rytmu typu typu torsade de pointes nie należy stosować leków
przeciwarytmicznych (należy wdrożyć stymulację komorową, można stosować dożylne
infuzje magnezu).
• Znieczulenie ogólne (patrz punkty 4.4 oraz 4.8)
Obserwowano potencjalnie ciężkie powikłania u pacjentów poddawanych znieczuleniu
ogólnemu: bradykardia (nie odpowiadająca na atropinę), niedociśnienie, zaburzenia
przewodzenia, zmniejszenie pojemności minutowej serca.
Zgłaszano kilka bardzo rzadkich przypadków ciężkich powikłań oddechowych czasami
prowadzących do zgonu, występujących zwykle bezpośrednio po zakończeniu zabiegu
chirurgicznego (zespół ostrej niewydolności oddechowej u dorosłych). Może być to
związane z interakcją z tlenem podawanym w dużym stężeniu. Przed zabiegiem
chirurgicznym należy poinformować anestezjologa o stosowaniu amiodaronu.
Wpływ Cordarone na inne produkty lecznicze
Amiodaron i (lub) jego metabolit, deetyloamiodaron, hamują CYP1A1, CYP1A2, CYP3A4, CYP2C9,
CYP2D6 i glikoproteinę P i mogą zwiększać ekspozycję na ich substraty.
Z powodu długiego okresu półtrwania amiodaronu, interakcje mogą być obserwowane nawet po kilku
miesiącach od zakończenia leczenia amiodaronem.
• Substraty glikoproteiny P
Amiodaron jest inhibitorem glikoproteiny P. Przypuszcza się, że jednoczesne stosowanie z substratami
glikoproteiny P wiąże się ze zwiększeniem ekspozycji na te substraty.
- Glikozydy naparstnicy:
Stosowanie amiodaronu u pacjentów leczonych długotrwale digoksyną może spowodować
zwiększenie stężenia digoksyny we krwi i wywołać objawy jej przedawkowania - zaburzenia
czynności węzła zatokowego, zaburzenia automatyzmu (nadmierna bradykardia) oraz zwolnienie
przewodzenia przedsionkowo-komorowego (działanie synergiczne): dodatkowo możliwy jest wzrost
stężenia digoksyny w osoczu ze względu na spadek klirensu digoksyny.
Należy monitorować EKG oraz stężenie digoksyny w osoczu. Pacjenta należy obserwować pod kątem
klinicznych objawów toksyczności glikozydów naparstnicy. Może być konieczne dostosowanie dawki
glikozydów naparstnicy.
- Dabigatran
Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania amiodaronu z dabigatranem
ze względu na ryzyko krwawienia. Może być konieczne dostosowanie dawki dabigatranu zgodnie
z jego wskazaniami.
• Substraty CYP2C9
Amiodaron zwiększa stężenie substratów CYP2C9 takich jak warfaryna lub fenytoina przez
hamowanie izoenzymu 2C9 cytochromu P450.
- Warfaryna
Połączenie warfaryny i amiodaronu może nasilać działanie doustnego leku przeciwzakrzepowego,
stąd ryzyko krwawienia. Konieczne jest ścisłe monitorowanie czasu protrombinowego (INR),
8
aby dostosować doustne dawki leków przeciwzakrzepowych, zarówno podczas leczenia amiodaronem,
jak i po zakończeniu leczenia amiodaronem.
- Fenytoina
Połączenie fenytoiny i amiodaronu może prowadzić do przedawkowania fenytoiny, powodując
objawy neurologiczne. Należy prowadzić ścisłe monitorowanie stanu klinicznego pacjenta
i natychmiast po wystąpieniu pierwszych objawów przedawkowania zmniejszyć dawkę
fenytoiny oraz oznaczyć stężenie fenytoiny w osoczu.
• Substraty CYP2D6
- Flekainid
Jednoczesne stosowanie amiodaronu i flekainidu powoduje zwiększenie stężenia flekainidu
w osoczu na skutek hamowania izoenzymu 2D6 cytochromu P450. Dlatego należy dostosować
dawkowanie flekainidu.
• Substraty CYP3A4
Jednoczesne stosowanie leków metabolizowanych przez cytochrom CYP3A4 i amiodaronu,
inhibitora CYP 3A4, może powodować zwiększenie stężenia tych leków w osoczu i wystąpienie
ich toksyczności.
- Cyklosporyna
Jednoczesne stosowanie z amiodaronem może powodować zwiększenie stężenia cyklosporyny
w osoczu. Należy dostosować dawkę cyklosporyny.
- Fentanyl
Jednoczesne stosowanie z amiodaronem może nasilać działanie fentanylu i zwiększać ryzyko
jego toksycznego działania.
- Statyny
Podczas jednoczesnego stosowaniu amiodaronu ze statynami metabolizowanymi przez
CYP3A4, takimi jak symwastatyna, atorwastatyna i lowastatyna występuje zwiększone ryzyko
toksycznego wpływu na układ mięśniowy (np. rabdomioliza). Zaleca się stosowanie statyn nie
metabolizowanych przez CYP3A4 podczas leczenia amiodaronem.
- Inne leki metabolizowane przez CYP3A4
Lidokaina, syrolimus, takrolimus, syldenafil, midazolam, triazolam, dihydroergotamina,
ergotamina, kolchicyna.
Wpływ innych produktów leczniczych na Cordarone
Inhibitory CYP3A4 oraz CYP2C8 mogą potencjalnie hamować metabolizm amiodaronu i zwiększać
ekspozycję na niego.
Zaleca się unikanie inhibitorów CYP3A4 (np. soku z grejpfruta oraz pewnych leków) podczas
leczenia amiodaronem.
ChPL, pkt 4.8: Działania niepożądane
Następujące działania niepożądane są wymienione na podstawie klasyfikacji układów i narządów
oraz przy użyciu następującej konwencji: bardzo często ≥1/10, często ≥1/100 do <1/10, niezbyt często
≥1/1 000 do <1/100, rzadko ≥1/10 000 do <1/1 000, bardzo rzadko <1/10 000, nieznana (częstość nie
może być określona na podstawie dostępnych danych).
Zaburzenia krwi i układu chłonnego:
Bardzo rzadko:
niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość aplastyczna, trombocytopenia
Częstość nieznana:
neutropenia, agranulocytoza
Zaburzenia serca (patrz punkt 4.4):
Często:
bradykardia, zazwyczaj umiarkowana i zależna od dawki leku
Niezbyt często:
wystąpienie lub nasilenie zaburzeń rytmu serca, czasami z zatrzymaniem czynności serca (patrz punkt
4.4 i 4.5), zaburzenia przewodzenia w mięśniu sercowym (blok zatokowo-przedsionkowy, blok
przedsionkowo-komorowy różnego stopnia)
Bardzo rzadko:
znaczna bradykardia lub zatrzymanie czynności węzła zatokowego u pacjentów z zaburzeniem
czynności węzła zatokowego i (lub) u pacjentów w podeszłym wieku
Częstość nieznana:
torsade de pointes (patrz punkt 4.4 oraz 4.5)
Zaburzenia endokrynologiczne (patrz punkt 4.4.):
Często:
niedoczynność tarczycy, nadczynność tarczycy, czasami prowadzące do zgonu
Bardzo rzadko:
zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH)
Zaburzenia oka:
Bardzo często:
10
mikrozłogi w rogówce, tworzące się tuż pod źrenicą. Może im towarzyszyć widzenie kolorowej
otoczki przedmiotów podczas patrzenia w ostrym świetle lub niewyraźne widzenie. Składają się one
ze złożonych złogów lipidowych i przemijają po odstawieniu leczenia amiodaronem.
Bardzo rzadko:
neuropatia i (lub) zapalenie nerwu wzrokowego, które może prowadzić do utraty wzroku (patrz punkt
4.4)
Zaburzenia żołądka i jelit:
Bardzo często:
łagodne zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, zaburzenia smaku) zwykle występujące
podczas stosowania dawki nasycającej leku i ustępujące po zmniejszeniu dawki amiodaronu
Często:
zaparcie
Niezbyt często:
suchość w ustach
Częstość nieznana:
zapalenie trzustki lub ostre zapalenie trzustki,
Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych (patrz punkt 4.4):
Bardzo często:
izolowane zwiększenie aktywności aminotransferaz w surowicy, które jest zwykle umiarkowanie
nasilone (1,5 do 3 razy powyżej górnej granicy normy), występujące na początku leczenia.
Te nieprawidłowości mogą powrócić do wartości prawidłowych po zmniejszeniu dawki leku lub
samoistnie.
Często:
ostre zaburzenia czynności wątroby z towarzyszącą dużą aktywnością aminotransferaz w surowicy
i (lub) żółtaczką, w tym niewydolność wątroby, które mogą być czasami śmiertelne
Bardzo rzadko:
przewlekłe choroby wątroby (pseudoalkoholowe zapalenie wątroby, marskość wątroby), czasami
prowadzące do zgonu
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania:
Częstość nieznana:
ziarniniak, w tym ziarniniak szpiku kostnego
Zaburzenia układu immunologicznego:
Częstość nieznana:
obrzęk naczynioruchowy (obrzęk Quinckego), reakcje anafilaktyczne lub rzekomoanafilaktyczne,
wstrząs anafilaktyczny
Badania diagnostyczne:
Bardzo rzadko:
zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi
Zaburzenia układu nerwowego:
Często:
drżenia pochodzenia pozapiramidowego, koszmary senne, zaburzenia snu
Niezbyt często:
11
czuciowo-ruchowa obwodowa neuropatia i (lub) miopatia, zwykle przemijające po odstawieniu
leczenia amiodaronem (patrz punkt 4.4)
Bardzo rzadko:
ataksja móżdżkowa, nieznaczne zwiększenie ciśnienia wewnątrzczaszkowego (rzekomy guz mózgu),
bóle głowy
Częstość nieznana:
parkinsonizm, zaburzenia węchu
Zaburzenia układu rozrodczego i piersi:
Bardzo rzadko:
zapalenie najądrza, impotencja
Częstość nieznana:
zmniejszenie libido
Zaburzenia oddechowe, klatki piersiowej i śródpiersia:
Często:
toksyczne uszkodzenie tkanki płucnej (pęcherzykowe/śródmiąższowe zapalenie płuc lub zwłóknienie
płuc, zapalenie opłucnej, zarostowe zapalenie oskrzelików płucnych z zapaleniem płuc), czasami
prowadzące do zgonu (patrz punkt 4.4)
Bardzo rzadko:
skurcz oskrzeli u pacjentów z ciężką niewydolnością oddechową i zwłaszcza u pacjentów z astmą
oskrzelową, zespołem ostrej niewydolności oddechowej dorosłych, czasami z prowadzące do zgonu,
zwłaszcza bezpośrednio po zabiegu operacyjnym (możliwa interakcja z tlenem w dużym stężeniu)
(patrz punkt 4.4 i 4.5)
Częstość nieznana:
krwotok płucny
Zaburzenia metabolizmu i odżywiania:
Częstość nieznana:
zmniejszenie łaknienia
Zaburzenia psychiczne:
Często:
zmniejszone libido
Częstość nieznana:
majaczenie (w tym splątanie), omamy
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej:
Bardzo często:
nadwrażliwość na światło (patrz punkt 4.4)
Często:
wyprysk, ciemnoszare lub niebieskawe zabarwienie skóry podczas długotrwałego stosowania dużych
dawek amiodaronu, które ustępuje powoli po odstawieniu leku
Bardzo rzadko:
rumień podczas zabiegu radioterapii, wysypki skórne, zwykle niespecyficzne, złuszczające zapalenie
skóry, łysienie
12
Częstość nieznana:
pokrzywka, ciężkie reakcje skórne, jak toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN), zespół
Stevensa-Johnsona (SJS), pęcherzowe zapalenie skóry, reakcja polekowa z eozynofilią i objawami
uogólnionymi (DRESS)
Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej:
Częstość nieznana:
zespół toczniopodobny
Zaburzenia naczyń:
Bardzo rzadko:
zapalenie naczyń
Urazy, zatrucia i powikłania po zabiegach
Częstość nieznana:
pierwotna dysfunkcja przeszczepu po przeszczepie serca (patrz punkt 4.4)
Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań
niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania
produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać
wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania
Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,
Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych:
Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa, tel.: + 48 22 49 21 301, faks: + 48 22 49 21 309,
Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu lub przedstawicielowi
podmiotu odpowiedzialnego w Polsce.
Amiodaroni hydrochloridum 200 mg (tabletki)
Dane z dokumentów wyodrębnione automatycznie
- Przechowywanie
- poniżej 30 °C
- chronić przed światłem
- Termin ważności
- 3 lata (opakowanie nieotwarte)
- Substancje pomocnicze
- Skrobia kukurydziana; Laktoza jednowodna 200 mesh; Magnezu stearynian; Powidon K90 F; Krzemionka koloidalna bezwodna źródło: ChPL, pkt 6.1
- Substancje wymienione w dokumencie (m.in. alergeny, cukry, alkohol, sód)
- glukoza: wymieniona w ChPL pkt 4.4
- laktoza: wymieniona w ChPL pkt 4.4; w składzie
Pokazane są tylko substancje wymienione w dokumencie; brak wzmianki nie oznacza, że substancji nie ma w leku.
- Opakowanie i akcesoria
- opakowanie bezpośrednie: blister
- Wygląd
- biały z linią podziału
Tabletki koloru białego z rowkiem dzielącym po jednej stronie. W celu uzyskania bardziej szczegółowych informacji należy zwrócić się do podmiotu odpowiedzialnego lub importera równoległego. źródło: Ulotka, pkt 6, ChPL, pkt 3
- biały z linią podziału
- Prowadzenie pojazdów i obsługa maszyn
- dokument nie rozstrzyga (brak danych lub badań) źródło: „W świetle danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania amiodaronu lek nie powoduje ograniczenia zdolności prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.” · ChPL, pkt 4.7
- Działania niepożądane
64 pozycji wyodrębnione przez model AI
- bardzo często: mikrozłogi w rogówce, tworzące się tuż pod źrenicą. Może im towarzyszyć widzenie kolorowej; nudności; wymioty; zaburzenia smaku; izolowane zwiększenie aktywności aminotransferaz w surowicy; nadwrażliwość na światło
- często: bradykardia, zazwyczaj umiarkowana i zależna od dawki leku; niedoczynność tarczycy; nadczynność tarczycy, czasami prowadzące do zgonu; zaparcie; ostre zaburzenia czynności wątroby z towarzyszącą dużą aktywnością aminotransferaz w surowicy i (lub) żółtaczką; niewydolność wątroby; drżenia pochodzenia pozapiramidowego; koszmary senne; zaburzenia snu; toksyczne uszkodzenie tkanki płucnej (pęcherzykowe/śródmiąższowe zapalenie płuc lub zwłóknienie płuc, zapalenie opłucnej, zarostowe zapalenie oskrzelików płucnych z zapaleniem płuc), czasami prowadzące do zgonu; zmniejszone libido; wyprysk; ciemnoszare lub niebieskawe zabarwienie skóry podczas długotrwałego stosowania dużych dawek amiodaronu, które ustępuje powoli po odstawieniu leku
- niezbyt często: wystąpienie lub nasilenie zaburzeń rytmu serca, czasami z zatrzymaniem czynności serca; zaburzenia przewodzenia w mięśniu sercowym (blok zatokowo-przedsionkowy, blok przedsionkowo-komorowy różnego stopnia); suchość w ustach; czuciowo-ruchowa obwodowa neuropatia i (lub) miopatia, zwykle przemijające po odstawieniu leczenia amiodaronem
- bardzo rzadko: niedokrwistość hemolityczna; niedokrwistość aplastyczna; trombocytopenia; znaczna bradykardia lub zatrzymanie czynności węzła zatokowego u pacjentów z zaburzeniem czynności węzła zatokowego i (lub) u pacjentów w podeszłym wieku; zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH); neuropatia i (lub) zapalenie nerwu wzrokowego; przewlekłe choroby wątroby (pseudoalkoholowe zapalenie wątroby, marskość wątroby); zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi; ataksja móżdżkowa; nieznaczne zwiększenie ciśnienia wewnątrzczaszkowego (rzekomy guz mózgu); bóle głowy; zapalenie najądrza; impotencja; skurcz oskrzeli u pacjentów z ciężką niewydolnością oddechową i zwłaszcza u pacjentów z astmą oskrzelową, zespołem ostrej niewydolności oddechowej dorosłych, czasami z prowadzące do zgonu, zwłaszcza bezpośrednio po zabiegu operacyjnym (możliwa interakcja z tlenem w dużym stężeniu); rumień podczas zabiegu radioterapii; wysypki skórne, zwykle niespecyficzne; złuszczające zapalenie skóry; łysienie; zapalenie naczyń
- częstość nieznana: neutropenia; agranulocytoza; torsade de pointes; zapalenie trzustki lub ostre zapalenie trzustki; ziarniniak, w tym ziarniniak szpiku kostnego; obrzęk naczynioruchowy (obrzęk Quinckego); reakcje anafilaktyczne lub rzekomoanafilaktyczne; wstrząs anafilaktyczny; parkinsonizm; zaburzenia węchu; zmniejszenie libido; krwotok płucny; zmniejszenie łaknienia; majaczenie (w tym splątanie); omamy; pokrzywka; ciężkie reakcje skórne, jak toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN); zespół Stevensa-Johnsona (SJS); pęcherzowe zapalenie skóry; reakcja polekowa z eozynofilią i objawami uogólnionymi (DRESS); zespół toczniopodobny; pierwotna dysfunkcja przeszczepu po przeszczepie serca
Ten układ ChPL nie dał się odczytać regułami, więc listę wyodrębnił model językowy (AI) z punktu 4.8; może być niepełna lub błędna, a częstość podano tylko tam, gdzie tekst ją zawiera. Sprawdź w ChPL.
źródło: ChPL, pkt 4.8
Dawkowanie wg dokumentu wyodrębnione automatycznie
- Dawkowanie wg grup (cytat)
-
- Stosowanie u dzieci: „Stosowanie u dzieci Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności leczenia lekiem Cordarone u dzieci. Dlatego nie zaleca się stosowania leku u tych pacjentów.” źródło: Ulotka, pkt 3
- dawkowanie (zdanie bez nagłówka grupy): „Dawka nasycająca: zwykle stosuje się 600 mg na dobę (3 razy po 200 mg) w ciągu tygodnia.” źródło: Ulotka, pkt 3
- dawkowanie (zdanie bez nagłówka grupy): „Dawka podtrzymująca: należy stosować minimalną skuteczną dawkę (umożliwiającą kontrolowanie zaburzeń rytmu); zależnie od indywidualnej wrażliwości dawka wynosi od 100 do 200 mg na dobę.” źródło: Ulotka, pkt 3, ChPL, pkt 4.2
- Dzieci i młodzież: „Dzieci i młodzież: Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania i skuteczności amiodaronu u dzieci. Dlatego też, nie zaleca się stosowania leku u tych pacjentów.” źródło: ChPL, pkt 4.2
- dawkowanie (zdanie bez nagłówka grupy): „Dawka nasycająca: zwykle stosuje się 600 mg na dobę (3 razy po 200 mg) przez tydzień.” źródło: ChPL, pkt 4.2
- Grupy szczególne (cytat)
-
- (początek fragmentu; dalszy ciąg w dokumencie) źródło: Ulotka, pkt 2
Ciąża, karmienie piersią i wpływ na płodność
„Ciąża, karmienie piersią i wpływ na płodność W ciąży i w okresie karmienia piersią lub gdy istnieje podejrzenie, że kobieta jest w ciąży, lub gdy planuje ciążę, przed zastosowaniem tego leku należy poradzić się lekarza. Ze względu na wpływ leku Cordarone na tarczycę płodu stosowanie leku w okresie ciąży jest przeciwwskazane, chyba że lekarz zaleci inaczej. Przed zastosowaniem leku należy poradzić się lekarza. Stosowanie leku Cordarone w okresie karmienia piersią jest przeciwwskazane. Brak danych dotyczących wpływu amiodaronu na płodność u ludzi.” - źródło: Ulotka, pkt 3
Stosowanie u pacjentów w podeszłym wieku
„Stosowanie u pacjentów w podeszłym wieku Podobnie jak w przypadku wszystkich pacjentów należy stosować minimalną skuteczną dawkę. Nie ma dowodów na to, że pacjenci w podeszłym wieku mogą wymagać dostosowania dawkowania. Jednakże pacjenci w podeszłym wieku mogą być bardziej podatni na wystąpienie bradykardii i zaburzeń przewodzenia w przypadku stosowania za dużych dawek. Należy zwrócić szczególną uwagę na czynność gruczołu tarczowego.” - źródło: ChPL, pkt 4.2
Pacjenci w podeszłym wieku
„Pacjenci w podeszłym wieku Podobnie jak w przypadku wszystkich pacjentów należy stosować minimalną skuteczną dawkę. Nie ma dowodów na to, że pacjenci w podeszłym wieku mogą wymagać dostosowania dawkowania. Jednakże pacjenci w podeszłym wieku mogą być bardziej podatni na wystąpienie bradykardii i zaburzeń przewodzenia w przypadku stosowania za dużych dawek. Należy zwrócić szczególną uwagę na czynność gruczołu tarczowego.” - Ciąża: „Ciąża Ze względu na wpływ amiodaronu na tarczycę płodu stosowanie leku w okresie ciąży jest przeciwwskazane.” źródło: ChPL, pkt 4.6
- Karmienie piersią: „Karmienie piersią Amiodaron jest wydzielany do mleka kobiecego w znaczących ilościach, dlatego stosowanie leku w okresie karmienia piersią jest przeciwwskazane.” źródło: ChPL, pkt 4.6
- Płodność: „Płodność: Brak danych dotyczących wpływu amiodaronu na płodność u ludzi.” źródło: ChPL, pkt 4.6
- Jedzenie, napoje i alkohol (cytat)
-
- jedzenie i napoje: „Zaleca się unikanie inhibitorów CYP3A4 (np. soku z grejpfruta oraz pewnych leków) podczas leczenia amiodaronem.” źródło: ChPL, pkt 4.5
Z ulotki i ChPL wyodrębnione automatycznie
Ulotka, pkt 2: Informacje ważne przed zastosowaniem leku Cordarone
Kiedy nie stosować leku Cordarone:
- jeśli pacjent ma uczulenie na jod, amiodaron lub którykolwiek z pozostałych składników tego
leku (wymienionych w punkcie 6);
W razie wystąpienia objawów uczulenia tj. swędząca wysypka, trudności z przełykaniem
i oddychaniem lub obrzęk warg, twarzy, gardła i języka, należy natychmiast skontaktować się
z lekarzem;
- u pacjentów z chorobami serca: bradykardią zatokową, blokiem zatokowo-przedsionkowym,
zespołem chorego węzła zatokowego, z wyjątkiem osób z wszczepionym stymulatorem (ryzyko
zahamowania czynności węzła);
- u pacjentów z blokiem przedsionkowo-komorowym II lub III stopnia, z wyjątkiem osób z
wszczepionym stymulatorem;
- jednocześnie z lekami, które mogą powodować zagrażające życiu zaburzenia rytmu serca - typu
torsade de pointes (patrz: Lek Cordarone i inne leki);
- jeśli pacjent ma chorobę tarczycy;
- jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią.
Ostrzeżenia i środki ostrożności
Przed rozpoczęciem leczenia amiodaronem zaleca się wykonanie badań EKG, stężenia hormonu TSH
oraz stężenia potasu w surowicy (zmniejszone stężenie potasu we krwi zwiększa ryzyko wystąpienia
zaburzeń rytmu serca).
Działanie farmakologiczne amiodaronu powoduje zmiany w badaniu EKG: wydłużenie odstępu QT
(związane z wydłużeniem okresu repolaryzacji) z możliwym powstaniem fali U.
Jednak te zmiany nie powodują działania toksycznego. Czynność serca może
zmniejszyć się znacząco u pacjentów w podeszłym wieku.
W przypadku wystąpienia bloku przedsionkowo-komorowego 2. lub 3. stopnia, bloku zatokowo-
przedsionkowego lub bloku dwuwiązkowego leczenie lekiem Cordarone należy przerwać.
Lek Cordarone wykazuje działanie proarytmiczne. Donoszono o wystąpieniu nowego typu zaburzeń
rytmu serca lub pogorszeniu leczonych zaburzeń rytmu serca, czasami prowadzących do zgonu.
Rzadziej donoszono o działaniu proarytmicznym leku Cordarone niż innych leków
przeciwarytmicznych. Działanie proarytmiczne amiodaronu występuje zwłaszcza jako rezultat
interakcji z lekami wydłużającymi odstęp QT i (lub) w przypadku zaburzeń elektrolitowych (patrz
podrozdział Lek Cordarone i inne leki i punkt 4). Niezależnie od wydłużenia odstępu QT, lek
Cordarone wykazuje niską aktywność powodowania zaburzeń rytmu serca typu torsade de pointes.
Amiodaron może wpływać na skuteczność działania rozrusznika lub wszczepialnego
kardiowerteradefibrylatora, szczególnie w sytuacji długotrwałego stosowania leków
przeciwarytmicznych.
W związku z tym zalecana jest kontrola jego funkcjonowania przed i w trakcie leczenia amiodaronem.
Lek Cordarone stosowany doustnie nie jest przeciwwskazany u osób z niewydolnością serca, jednak
należy zachować ostrożność w czasie leczenia, gdyż może ją nasilać. W takich sytuacjach lek
Cordarone może być stosowany w skojarzeniu z innymi lekami.
Przed rozpoczęciem przyjmowania leku Cordarone należy omówić to z lekarzem lub farmaceutą, jeśli
pacjent obecnie przyjmuje lek zawierający sofosbuwir, stosowany w leczeniu wirusowego zapalenia
wątroby typu C, ponieważ może to spowodować zagrażające życiu spowolnienie pracy serca. Lekarz
może rozważyć alternatywne metody leczenia,. Jeśli konieczne jest leczenie amiodaronem i
sofosbuwirem, wymagane może być dodatkowe monitorowanie pracy serca.
Należy natychmiast powiadomić lekarza, jeśli pacjent przyjmuje lek zawierający sofosbuwir,
stosowany w leczeniu wirusowego zapalenia wątroby typu C i jeśli w trakcie leczenia wystąpią:
• wolna lub nieregularna praca serca lub zaburzenia rytmu serca,
• duszność lub pogorszenie istniejącej duszności,
• ból w klatce piersiowej,
• zawroty głowy,
• kołatanie serca,
• stan bliski omdleniu lub omdlenie.
Lek Cordarone może powodować niedoczynność lub nadczynność tarczycy, zwłaszcza u pacjentów
z występowaniem w przeszłości zaburzeń tarczycy.
Kliniczne i biologiczne (w tym us TSH) monitorowanie jest zalecane przed rozpoczęciem leczenia u
wszystkich pacjentów. Monitorowanie powinno być wykonywane podczas leczenia, co 6 miesięcy
i przez kilka miesięcy po zakończeniu leczenia. Jest to szczególnie ważne u osób w wieku
podeszłym. U pacjentów z wywiadem wskazującym podwyższone ryzyko wystąpienia zaburzeń
tarczycy, zalecane jest regularne kontrolowanie jej czynności.
Podczas leczenia lub do kilku miesięcy po zakończeniu leczenia amiodaronem może wystąpić
nadczynność tarczycy. Kliniczne objawy, zwykle o niewielkim nasileniu, takie jak utrata masy ciała,
wystąpienie zaburzeń rytmu serca, dusznica, zastoinowa niewydolność serca powinny zwrócić uwagę
lekarza. Diagnoza jest oparta na wyraźnym zmniejszeniu aktywności w surowicy hormonu us TSH.
Należy wtedy odstawić lek Cordarone. Ustąpienie objawów występuje zwykle po kilku miesiącach
od zakończenia leczenia lekiem Cordarone; kliniczną poprawę poprzedzają prawidłowe wyniki badań
laboratoryjnych czynności tarczycy. Ciężkie przypadki nadczynności tarczycy, czasami prowadzące
do śmierci, wymagają natychmiastowego zastosowania odpowiedniego postępowania
terapeutycznego. Leczenie należy dostosować indywidualnie dla każdego pacjenta: leki
przeciwtarczycowe (które nie zawsze są skuteczne), kortykosteroidy, leki beta – adrenolityczne.
Pojawienie się duszności i nieproduktywnego kaszlu może być związane z toksycznym działaniem
na płuca, takim jak wystąpienie śródmiąższowego zapalenia płuc. U pacjentów, u których wystąpiła
duszność wysiłkowa, zarówno jako jedyny objaw, jak i związana z pogorszeniem ogólnego stanu
pacjenta (zmęczenie, utrata masy ciała, gorączka) należy wykonać badanie radiologiczne klatki
piersiowej. Należy rozważyć dalsze leczenie lekiem Cordarone, ponieważ śródmiąższowe zapalenie
płuc jest zwykle przemijające, jeżeli terapia lekiem zostanie szybko zakończona (kliniczne objawy
zwykle ustępują w ciągu 3 do 4 tygodni, zmiany radiologiczne i poprawa czynności płuc następuje
w ciągu kilku miesięcy). Należy rozważyć zastosowanie kortykosteroidów.
Zaleca się okresowe monitorowanie czynności wątroby (oznaczenie aktywności aminotransferaz)
podczas leczenia lekiem Cordarone. Dawkowanie leku Cordarone należy zmniejszyć lub zakończyć
leczenie w przypadku zwiększenia aktywności aminotransferaz 3-krotnie ponad prawidłowe
wartości, co może świadczyć o wystąpieniu ostrych lub przewlekłych zaburzeń czynności wątroby.
Kliniczne objawy przewlekłych zaburzeń czynności wątroby mogą być o niewielkim nasileniu
(możliwe powiększenie wątroby, zwiększenie aktywności aminotransferaz 1,5 do 5 razy ponad
prawidłowe wartości). Te nieprawidłowości zwykle ustępują po odstawieniu leku Cordarone;
donoszono jednak o przypadkach zgonów.
Należy natychmiast przerwać leczenie lekiem Cordarone, jeśli podczas jego stosowania pojawią się
ciężkie reakcje skórne (np. postępująca wysypka z pęcherzami lub zmiany na błonach śluzowych,
gorączka i bóle stawowe, ciężka gwałtownie przebiegająca choroba objawiająca się pękającymi
olbrzymimi pęcherzami podnaskórkowymi, rozległymi nadżerkami na skórze, spełzaniem dużych
płatów naskórka oraz gorączką – patrz też punkt 4). Objawy te mogą zagrażać życiu pacjenta.
Lek Cordarone może powodować czuciowo-ruchową obwodową neuropatię i (lub) miopatię.
Ustąpienie objawów występuje zwykle w ciągu kilku miesięcy po odstawieniu leku Cordarone, ale
czasami niektóre objawy mogą się utrzymywać.
W przypadku wystąpienia niewyraźnego widzenia lub pogorszenia widzenia należy niezwłocznie
przeprowadzić kompletne badanie okulistyczne, w tym badanie dna oka. Stwierdzenie uszkodzenia i
(lub) zapalenia nerwu wzrokowego konieczne jest odstawienie leku Cordarone ze względu na ryzyko
utraty wzroku.
Jednoczesne stosowanie amiodaronu z następującymi lekami: leki beta-adrenolityczne, antagoniści
kanału wapniowego zmniejszające czynność serca (werapamil, diltiazem), leki przeczyszczające,
które mogą powodować hipokaliemię nie jest zalecane.
Należy unikać ekspozycji na światło słoneczne i stosować środki chroniące przed światłem
słonecznym w czasie leczenia. Lek Cordarone powoduje nadwrażliwość na światło, która może
utrzymywać się po kilku miesiącach od zaprzestania leczenia.
Najczęściej występującymi objawami są: mrowienie, oparzenia i rumień, występujące na powierzchni
skóry, która poddana została działaniu promieni słonecznych.
Rzadko obserwowano reakcją fototoksyczną i wysypkę.
Przed zabiegiem chirurgicznym należy poinformować anestezjologa o stosowaniu przez pacjenta
amiodaronu; donoszono o przypadkach ciężkich zaburzeń ze strony układu krążenia i układu
oddechowego (czasami prowadzących do śmierci) u pacjentów poddawanych znieczuleniu ogólnemu
i tlenoterapii.
Jeśli pacjent znajduje się na liście oczekujących na przeszczep serca, lekarz prowadzący może
zmienić rodzaj leczenia przed przeszczepem. Wynika to z faktu, że przyjmowanie amiodaronu przed
przeszczepem serca zwiększa ryzyko wystąpienia zagrażającego życiu powikłania (pierwotna
dysfunkcja przeszczepu), w którym przeszczepione serce przestaje pracować prawidłowo w ciągu
pierwszych 24 godzin po operacji.
Lek Cordarone a inne leki
Należy powiedzieć lekarzowi o wszystkich lekach przyjmowanych obecnie lub ostatnio a także
o lekach, które pacjent planuje przyjmować.
Nie wolno stosować leku Cordarone jednocześnie z lekami mogącymi spowodować zagrażające życiu
zaburzenia rytmu serca (typu torsade de pointes). Do tych leków należą:
- leki stosowane w leczeniu arytmii (nierównego bicia serca): chinidyna, dyzopiramid,
prokainamid, sotalol, bretylium, bepridil,
- podawanie dożylne erytromycyny (antybiotyk), kotrimoksazolu (lek przeciwzakaźny) lub leku
pierwotniakobójczego - pentamidyny,
- leki przeciwpsychotyczne, takie jak: chloropromazyna, tiorydazyna, flufenazyna, pimozyd,
haloperidol, amisulpiryd, sertindol,
- niektóre leki stosowane w innych chorobach psychicznych: preparaty litu i trójpierścieniowe
leki przeciwdepresyjne, np. doksepina, amitryptylina,
- niektóre leki przeciwhistaminowe stosowane w leczeniu uczulenia: terfenadyna, astemizol,
mizolastyna,
- leki przeciw malarii: chinina, chlorochina, meflochina, halofantryna,
- lek stosowany w leczeniu zaburzeń krążenia mózgowego, zawrotów głowy, szumu w uszach,
zaburzeń pamięci i uczenia się, zwłaszcza w podeszłym wieku - winkamina,
- leki neuroleptyczne,
- lek stosowany w leczeniu opóźnionego opróżniania żołądka - cyzapryd.
Nie zaleca się stosowania leku Cordarone jednocześnie z:
- fluorochinolonami - lekami przeciw zakażeniom: cyprofloksacyną, ofloksacyną,
lewofloksacyną,
- lekami beta-adrenolitycznymi - stosowanymi w chorobach serca np. propranololem,
- lekami z grupy antagonistów kanałów wapniowych spowalniających rytm serca - stosowanymi
w dusznicy bolesnej (choroba serca) lub w nadciśnieniu tętniczym (za duże ciśnienie krwi):
werapamilem, diltiazemem,
- lekami przeciwwirusowymi stosowanymi w leczeniu wirusowego zapalenia wątroby typu C, np.
sofosbuwirem, daklataswirem, symeprewirem czy ledipaswirem, ze względu na ryzyko
spowolnienia pracy serca (bradykardia),
- niektórymi lekami przeczyszczającymi (stosowanymi w leczeniu zaparć) wywołującymi za
małe stężenie potasu we krwi: bisakodylem, senesem,
- lekami obniżającymi stężenie cholesterolu – statynami, np. symwastatyną, atorwastatyną,
lowastatyną.
Należy zachować ostrożność podczas stosowania następujących leków jednocześnie z lekiem
Cordarone:
- leki moczopędne, np. furosemid,
- leki przeciwzapalne - kortykosteroidy stosowane ogólnoustrojowo, np. hydrokortyzon,
prednizolon,
- tetrakozaktyd – lek stosowany do badania pewnych zaburzeń hormonalnych,
- lek przeciwgrzybiczy - amfoterycyna B podawana dożylnie,
- środki stosowane w znieczuleniu ogólnym lub duże stężenie tlenu podawane podczas zabiegów
operacyjnych (patrz Ostrzeżenia i środki ostrożności w punkcie 2 i punkt 4). Przed zabiegiem
chirurgicznym należy poinformować anestezjologa o stosowaniu leku Cordarone,
- fenytoina – stosowana w leczeniu napadów padaczkowych: należy prowadzić ścisłą obserwację
pacjenta i natychmiast po wystąpieniu objawów przedawkowania zmniejszyć dawkę fenytoiny i
oznaczyć stężenie fenytoiny w osoczu,
- glikozyd naparstnicy np. digoksyna – stosowana w chorobach serca: lekarz zleci
przeprowadzanie badań stężenia digoksyny w osoczu oraz wykonanie badania EKG i zmieni
dawkę glikozydu naparstnicy; pacjenta należy obserwować pod kątem wystąpienia objawów
zatrucia glikozydami naparstnicy,
- leki przeciwzakrzepowe – warfaryna, dabigatran: konieczne będzie regularne badanie
krzepnięcia krwi, aby dostosować doustne dawki leków przeciwzakrzepowych, zarówno
podczas leczenia jak i po zakończeniu leczenia lekiem Cordarone; może być konieczne
dostosowanie dawki dabigatranu,
- leki zapobiegające odrzuceniu przeszczepu - cyklosporyna, takrolimus i syrolimus,
- flekainid – stosowany w leczeniu arytmii: leczenie będzie prowadzone pod ścisłą kontrolą
lekarską; lekarz zmieni dawkę flekainidu,
- fentanyl – silny lek przeciwbólowy,
- lidokaina – środek znieczulający,
- syldenafil – stosowany w leczeniu impotencji,
- midazolam – stosowany w stanach lękowych i w celu uspokojenia przed zabiegami
operacyjnymi,
- triazolam – stosowany w bezsenności,
- dihydroergotamina i ergotamina – leki przeciwmigrenowe,
- kolchicyna – stosowana w leczeniu ostrych napadów dny moczanowej.
Ciąża, karmienie piersią i wpływ na płodność
W ciąży i w okresie karmienia piersią lub gdy istnieje podejrzenie, że kobieta jest w ciąży, lub gdy
planuje ciążę, przed zastosowaniem tego leku należy poradzić się lekarza.
Ze względu na wpływ leku Cordarone na tarczycę płodu stosowanie leku w okresie ciąży jest
przeciwwskazane, chyba że lekarz zaleci inaczej. Przed zastosowaniem leku należy poradzić się
lekarza.
Stosowanie leku Cordarone w okresie karmienia piersią jest przeciwwskazane.
Brak danych dotyczących wpływu amiodaronu na płodność u ludzi.
Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
W świetle danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania amiodaronu lek nie powoduje
ograniczenia zdolności prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn.
Lek Cordarone zawiera laktozę jednowodną
Pacjenci z występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub
zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy nie powinni stosować tego leku.
Ulotka, pkt 4: Możliwe działania niepożądane
Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.
Należy zaprzestać stosowania leku Cordarone i niezwłocznie zasięgnąć porady medycznej w razie
wystąpienia:
Częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych)
• wstrząsu anafilaktycznego (zespół objawów klinicznych, gdy autoregulacyjne mechanizmy
ustroju nie są w stanie zapewnić prawidłowego przepływu krwi przez ważne dla życia narządy
i tkanki, spowodowany gwałtownie przebiegającą reakcją uczuleniową) objawiającego się
splątaniem, osłabieniem, omdleniem;
• reakcji anafilaktycznych - ciężkich reakcji uczuleniowych dotyczących jednocześnie kilku
narządów, zwykle: układu krążenia, oddechowego i skóry, występujących natychmiast po
kontakcie z alergenem;
• obrzęku Quinckego - ciężkiej reakcji uczuleniowej powodującej obrzęk w obrębie twarzy,
trudności w oddychaniu lub zawroty głowy;
• reakcji skórnych zagrażających życiu, charakteryzujących się występowaniem wysypki,
pęcherzy, złuszczaniem się skóry i bólem [toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka
(TEN), zespół Stevensa-Johnsona (SJS), pęcherzowe zapalenie skóry, reakcja polekowa z
eozynofilią i objawami uogólnionymi (DRESS)], zmian na błonach śluzowych (patrz też
„Ostrzeżenia i środki ostrożności” w punkcie 2). Objawy te mogą zagrażać życiu pacjenta, a
nawet prowadzić do zgonu;
• nieregularnego bicia serca, może to być objawem zagrażającej życiu arytmii typu torsade de
pointes (patrz Ostrzeżenia i środki ostrożności oraz lek Cordarone i inne leki w punkcie 2);
• odkrztuszania z krwią jako objawu krwotoku płucnego;
• bólu brzucha i zaparcia mogącego być objawem nagłego zapalenia trzustki lub ostrego
zapalenia trzustki.
• widzenie, słyszenie lub odczuwanie rzeczy, których nie ma (omamy);
• może wystąpić większa niż zwykle liczba zakażeń. Może to być spowodowane zmniejszeniem
liczby białych krwinek (neutropenia);
• znaczne zmniejszenie liczby białych krwinek, co zwiększa prawdopodobieństwo wystąpienia
zakażeń (agranulocytoza).
Często (mogą wystąpić nie częściej niż u 1 na 10 pacjentów)
• zażółcenia oczu i skóry (żółtaczki), bólów brzucha, utraty apetytu, zmęczenia, gorączki, dużej
aktywności aminotransferaz w badaniach krwi; są to objawy zagrażającego życiu ostrego
zaburzenia czynności wątroby lub niewydolności wątroby;
• duszności i kaszlu bez odkrztuszania; mogą to być objawy zagrażającego życiu
śródmiąższowego zapalenia płuc lub zwłóknienia płuc, zapalenia opłucnej, zarostowego
zapalenia oskrzelików płucnych z zapaleniem płuc (patrz Ostrzeżenia i środki ostrożności w
punkcie 2) lub wystąpienia skurczu oskrzeli i (lub) bezdechu w przypadku ciężkiej
niewydolności oddechowej i zwłaszcza u pacjentów z astmą oskrzelową.
• zmniejszenie popędu seksualnego.
Niezbyt często (mogą wystąpić nie częściej niż u 1 na 100 pacjentów)
• zaburzeń rytmu serca lub ich zaostrzenia, czasami z zatrzymaniem czynności serca (patrz
Ostrzeżenia i środki ostrożności oraz lek Cordarone i inne leki w punkcie 2), zaburzenia
przewodzenia w mięśniu sercowym (blok zatokowo-przedsionkowy, blok
przedsionkowokomorowy różnego stopnia);
• drętwienia, osłabienia mięśni, kłucia i pieczenia; mogą to być objawy czuciowo-ruchowej
obwodowej neuropatii (choroba nerwów) i (lub) miopatii (choroba mięśni), zwykle
przemijające po odstawieniu leku Cordarone.
Bardzo rzadko (mogą wystąpić nie częściej niż u 1 na 10 000 pacjentów)
• niewyraźnego widzenia lub pogorszenia widzenia; mogą to być objawy uszkodzenia nerwu
wzrokowego, które może prowadzić do utraty wzroku (patrz Ostrzeżenia i środki ostrożności w
punkcie 2);
• zawrotów głowy, zmęczenia i krótkiego oddechu; mogą to być objawy znacznego zwolnienia
rytmu serca, zatrzymania czynności węzła zatokowego, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniem
czynności węzła zatokowego i (lub) u pacjentów w podeszłym wieku;
• wysypki skórnej będącej objawem zapalenia naczyń krwionośnych;
• bólu głowy nasilającego się rano lub po wysiłku, nudności, drgawek, omdlenia, zaburzeń
widzenia lub dezorientacji, mogą to być objawy zaburzeń czynności mózgu z powodu
zwiększonego ciśnienia wewnątrzczaszkowego (rzekomy guz mózgu);
• zaburzenia koordynacji ruchów.
Pozostałe działania niepożądane leku Cordarone mogą wystąpić z następującą częstością:
Bardzo często (występują u co najmniej 1 na 10 pacjentów):
• mikrozłogi w rogówce, tworzące się tuż pod źrenicą. Może im towarzyszyć widzenie kolorowej
otoczki przedmiotów podczas patrzenia w ostrym świetle lub niewyraźne widzenie. Składają się
one ze złożonych złogów lipidowych i przemijają po odstawieniu leczenia amiodaronem;
• łagodne zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, zaburzenia smaku) zwykle
występujące podczas stosowania dawki nasycającej leku i ustępujące po zmniejszeniu dawki
amiodaronu;
• zwiększenie aktywności aminotransferaz uwidocznione w badaniach krwi, które jest zwykle
umiarkowanie nasilone (1,5 do 3 razy powyżej górnej granicy normy), występujące na początku
leczenia. Te nieprawidłowości mogą powrócić do wartości prawidłowych po zmniejszeniu
dawki leku lub samoistnie;
• nadwrażliwość na światło.
Często (mogą wystąpić nie częściej niż u 1 na 10 pacjentów)
• zbyt wolne bicie serca (bradykardia), zazwyczaj umiarkowana i zależna od dawki leku;
• niedoczynność tarczycy (objawiająca się silnym zmęczeniem, tyciem, zaparciami i bólem
mięśni), nadczynność tarczycy (objawiająca się pobudzeniem i niepokojem ruchowym, utratą
masy ciała, zwiększoną potliwością), czasami zakończone zgonem;
• drżenia pochodzenia pozapiramidowego, koszmary senne, zaburzenia snu;
• ciemnoszare lub niebieskawe zabarwienie skóry podczas długotrwałego stosowania dużych
dawek amiodaronu, które ustępuje powoli po odstawieniu leku;
• zaparcie;
• swędząca czerwona wysypka (wyprysk).
Niezbyt często (mogą wystąpić nie częściej niż u 1 na 100 pacjentów)
• suchość w jamie ustnej.
Bardzo rzadko (mogą wystąpić nie częściej niż u 1 na 10 000 pacjentów)
• niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość aplastyczna (anemie objawiające się bladością
skóry i błon śluzowych, zmęczeniem, osłabieniem i zawrotami głowy), trombocytopenia
(zmniejszenie liczby płytek krwi, objawiające się skłonnością do siniaków i krwawień);
• zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego (ang. skrót SIADH)
objawiający się złym samopoczuciem, osłabieniem, dezorientacją, nudnościami, utratą apetytu,
poddenerwowaniem;
• przewlekłe choroby wątroby (pseudoalkoholowe zapalenie wątroby, marskość wątroby),
czasami zakończone zgonem;
• zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi;
• bóle głowy;
• zapalenie najądrza, impotencja;
• skurcz oskrzeli u pacjentów z ciężką niewydolnością oddechową i zwłaszcza u pacjentów z
astmą oskrzelową, zespołem ostrej niewydolności oddechowej typu dorosłych, czasami
zakończone zgonem, szczególnie bezpośrednio po zabiegu operacyjnym (możliwa interakcja z
tlenem w dużym stężeniu) (patrz Ostrzeżenia i środki ostrożności oraz lek Cordarone i inne leki
w punkcie 2);
• rumień podczas zabiegu radioterapii, wysypki skórne, zwykle niespecyficzne, złuszczające
zapalenie skóry, łysienie.
Częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych):
• pokrzywka;
• neutropenia, agranulocytoza;
• zapalenie trzustki, ostre zapalenie trzustki, suchość w jamie ustnej, zaparcia;
ziarniniak, w
tym ziarniniak szpiku kostnego;
• sztywność; drżenie i niepokój ruchowy (parkinsonizm); nietypowe ruchy mięśni;
• nieprawidłowe odczuwanie zapachów (parosmia);
• zmniejszenie łaknienia;
• zmniejszenie libido;
• majaczenie (w tym splątanie), halucynacje;
• zespół toczniopodobny (choroba, w której układ odpornościowy uszkadza różne części ciała
oraz prowadzi do bólu, sztywności i obrzęku stawów a także zaczerwienienia skóry, czasem w
kształcie skrzydeł motyla na twarzy);
• zagrażające życiu powikłanie po przeszczepie serca (pierwotna dysfunkcja przeszczepu), w
którym przeszczepione serce przestaje działać prawidłowo (patrz Ostrzeżenia i środki
ostrożności w punkcie 2).
Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione
w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub pielęgniarce. Działania niepożądane można zgłaszać
bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych
Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych,
Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa, tel.: + 48 22 49 21 301, faks: + 48 22 49 21 309,
Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat
bezpieczeństwa stosowania leku.
ChPL, pkt 4.3: Przeciwwskazania
- nadwrażliwość na jod, amiodaron lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną
w punkcie 6.1,
- bradykardia zatokowa, blok zatokowo-przedsionkowy, zespół chorego węzła zatokowego,
z wyjątkiem osób z wszczepionym stymulatorem (ryzyko zahamowania czynności węzła),
- blok przedsionkowo-komorowy II lub III stopnia, z wyjątkiem osób z wszczepionym
stymulatorem,
- podawanie innych leków, które stosowane jednocześnie z amiodaronem mogą wywołać
zaburzenia rytmu typu torsade de pointes (patrz punkt 4.5),
- choroby tarczycy,
- ciąża,
- okres karmienia piersią.
ChPL, pkt 4.4: Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania
Przed rozpoczęciem leczenia amiodaronem zaleca się wykonanie badań EKG, stężenia hormonu TSH
oraz stężenia potasu w surowicy (hipokaliemia zwiększa ryzyko wystąpienia zaburzeń rytmu serca).
W trakcie leczenia amiodaronem zaleca się monitorowanie aktywności transaminaz wątrobowych
i wykonywanie badań EKG.
Należy stosować najmniejszą skuteczną dawkę.
Zaburzenia czynności serca (patrz punkt 4.8)
Działanie farmakologiczne amiodaronu powoduje zmiany w badaniu EKG: wydłużenie odstępu QT
(związane z wydłużeniem okresu repolaryzacji) z możliwym powstaniem fali U. Jednak te zmiany nie
powodują działania toksycznego.
Czynność serca może zmniejszyć się znacząco u pacjentów w podeszłym wieku.
W przypadku wystąpienia bloku przedsionkowo-komorowego 2. lub 3. stopnia, bloku zatokowo-
przedsionkowego lub bloku dwuwiązkowego leczenie amiodaronem należy przerwać.
Donoszono o wystąpieniu nowego typu zaburzeń rytmu serca lub pogorszeniu leczonych zaburzeń
rytmu serca, czasami prowadzących do zgonu. Ważne jest, ale trudne do rozróżnienia, czy wynika to
z braku skuteczności leku, który wykazuje działanie proarytmiczne, czy jest to związane z nasileniem
zaburzeń rytmu serca. Rzadziej donoszono o działaniu proarytmicznym amiodaronu niż innych leków
przeciwarytmicznych. Działanie proarytmiczne amiodaronu występuje zwłaszcza jako rezultat
interakcji z lekami wydłużającymi odstęp QT i (lub) w przypadku zaburzeń elektrolitowych (patrz
punkty 4.5 i 4.8). Niezależnie od wydłużenia odstępu QT, amiodaron wykazuje niską aktywność
powodowania zaburzeń rytmu serca typu torsade de pointes.
Istnieją doniesienia o przypadkach podwyższenia progu defibrylacji komór i (lub) stymulacji
rozrusznika lub wszczepialnego kardiowertera-defibrylatora, szczególnie w sytuacji długotrwałego
stosowania leków przeciwarytmicznych. Może to potencjalnie mieć wpływ na skuteczność działania
urządzenia, w związku z tym zalecana jest kontrola jego funkcjonowania przed i w trakcie leczenia
amiodaronem.
Amiodaron stosowany doustnie nie jest przeciwwskazany u osób z niewydolnością serca, jednak
w czasie leczenia należy zachować ostrożność, gdyż może ją nasilać. W takich sytuacjach amiodaron
może być stosowany w skojarzeniu z innymi lekami.
3
Ciężka bradykardia i blok serca
Podczas stosowania schematów zawierających sofosbuwir jednocześnie z amiodaronem
zaobserwowano zagrażające życiu przypadki bradykardii i bloku serca.
Bradykardia występowała zwykle w ciągu kilku godzin do dni, ale obserwowano także przypadki, w
których ten czas był dłuższy, najczęściej do 2 tygodni od rozpoczęcia leczenia HCV.
Pacjentom przyjmującym schemat zawierający sofosbuwir należy podawać amiodaron wyłącznie
wtedy, gdy stosowanie innych alternatywnych leków przeciwarytmicznych jest przeciwwskazane lub
nie są one tolerowane.
Jeśli jednoczesne stosowanie amiodaronu jest konieczne, zaleca się monitorowanie czynności serca u
pacjentów w warunkach szpitalnych przez pierwsze 48 godzin od rozpoczęcia jednoczesnego
podawania; a następnie częstość pracy serca powinna być monitorowana w warunkach
ambulatoryjnych lub samodzielnie przez pacjenta, codziennie przez co najmniej pierwsze 2 tygodnie
leczenia.
Ze względu na długi okres półtrwania amiodaronu należy również monitorować czynność serca w
sposób opisany powyżej u pacjentów, którzy przerwali stosowanie amiodaronu w ciągu ostatnich
kilku miesięcy i mają rozpocząć przyjmowanie schematu zawierającego sofosbuwir.
Należy powiadomić wszystkich pacjentów przyjmujących amiodaron w skojarzeniu ze schematem
zawierającym sofosbuwir o ryzyku wystąpienia objawów bradykardii i bloku serca oraz o
konieczności niezwłocznego zwrócenia się o pomoc lekarską w przypadku ich wystąpienia.
Zaburzenia czynności tarczycy (patrz punkt 4.8)
Amiodaron może powodować niedoczynność lub nadczynność tarczycy, zwłaszcza u pacjentów
z występowaniem w przeszłości zaburzeń tarczycy.
Kliniczne i biologiczne monitorowanie (w tym TSH mierzony metodą wysokoczułą, [usTSH – ang.
ultrasensitive TSH]) jest zalecane przed rozpoczęciem leczenia u wszystkich pacjentów.
Monitorowanie powinno być wykonywane podczas leczenia, co 6 miesięcy i przez kilka miesięcy
po zakończeniu leczenia. Jest to szczególnie ważne u osób w wieku podeszłym.
U pacjentów z wywiadem wskazującym podwyższone ryzyko wystąpienia zaburzeń tarczycy,
zalecane jest regularne kontrolowanie jej czynności. Amiodaron zawiera jod, dlatego też stosowanie
leku może wpływać na wychwyt jodu znakowanego. Niemniej jednak wyniki badań czynnościowych
tarczycy (fT3, fT4, TSH mierzony metodą ultraczułą usTSH) są możliwe do interpretacji. Amiodaron
hamuje obwodową konwersję tyroksyny do trójjodotyroniny i może wywoływać izolowane zmiany
biochemiczne (wzrost stężenia fT4 w surowicy, natomiast stężenie fT3 zostaje w niewielkim stopniu
zmniejszone lub utrzymuje się na prawidłowym poziomie) u pacjentów w stadium klinicznej
eutyreozy. Nie ma przesłanek do odstawienia leczenia amiodaronem w takich przypadkach.
Podczas leczenia lub do kilku miesięcy po zakończeniu leczenia amiodaronem może wystąpić
nadczynność tarczycy. Kliniczne objawy, zwykle o niewielkim nasileniu, takie jak utrata masy ciała,
wystąpienie zaburzeń rytmu serca, dusznica, zastoinowa niewydolność serca powinny zwrócić uwagę
lekarza. Diagnoza jest oparta na wyraźnym zmniejszeniu aktywności w surowicy hormonu TSH
oznaczonego ultraczułą metodą (usTSH). Należy wtedy odstawić leczenie amiodaronem. Ustąpienie
objawów występuje zwykle po kilku miesiącach od zakończenia leczenia amiodaronem; kliniczną
poprawę poprzedzają prawidłowe wyniki badań laboratoryjnych czynności tarczycy. Ciężkie
przypadki nadczynności tarczycy, czasami prowadzące do zgonu), wymagają natychmiastowego
zastosowania odpowiedniego postępowania terapeutycznego. Leczenie należy dostosować
indywidualnie dla każdego pacjenta: leki przeciwtarczycowe (które nie zawsze są skuteczne),
kortykosteroidy, leki beta-adrenolityczne.
Niedoczynność tarczycy należy podejrzewać w przypadku wystąpienia następujących objawów
klinicznych (zazwyczaj o umiarkowanym nasileniu): przyrost masy ciała, nietolerancja zimna,
obniżona aktywność, nasilona bradykardia. Rozpoznanie opiera się na stwierdzeniu wyraźnego
4
wzrostu stężenia usTSH(TSH mierzony metodą wysokoultraczułą) w surowicy. Stadium eutyreozy
uzyskuje się zazwyczaj w okresie 1–3 miesięcy od odstawienia leczenia. W przypadku wystąpienia
stanów zagrażających życiu, leczenie z zastosowaniem amiodaronu może być kontynuowane,
w skojarzeniu z podaniem L-tyroksyny. Dawkę L-tyroksyny dobiera się w zależności od stężenia
TSH.
Zaburzenia układu oddechowego (patrz punkt 4.8)
Pojawienie się duszności i nieproduktywnego kaszlu może być związane z toksycznym działaniem na
płuca, takim jak wystąpienie śródmiąższowego zapalenia płuc. Bardzo rzadko zgłaszano przypadki
śródmiąższowego zapalenia płuc po podaniu amiodaronu w postaci dożylnej. U pacjentów, u których
wystąpiła duszność wysiłkowa, zarówno jako jedyny objaw, jak i związana z pogorszeniem ogólnego
stanu pacjenta (zmęczenie, utrata masy ciała, gorączka) należy wykonać badania radiologiczne klatki
piersiowej. Należy ponownie ocenić zasadność dalszego leczenia amiodaronem, ponieważ
śródmiąższowe zapalenie płuc jest zwykle przemijające, jeżeli terapia lekiem zostanie szybko
zakończona (kliniczne objawy zwykle ustępują w ciągu 3 do 4 tygodni, zmiany radiologiczne
i poprawa czynności płuc następuje w ciągu kilku miesięcy). Należy rozważyć zastosowanie
kortykosteroidów.
Zgłaszano kilka bardzo rzadkich przypadków ciężkich powikłań oddechowych, czasami
prowadzących do zgonu, występujących zwykle bezpośrednio po zabiegu chirurgicznym (zespół ostrej
niewydolności oddechowej dorosłych). Może być to związane z interakcją tlenu podawanego
w dużym stężeniu (patrz poniżej i punkty 4.5 oraz 4.8).
Znieczulenie (patrz punkty 4.5 oraz 4.8)
Przed zabiegiem chirurgicznym należy poinformować anestezjologa o stosowaniu przez pacjenta
amiodaronu.
Donoszono o przypadkach ciężkich zaburzeń ze strony układu krążenia i układu oddechowego
(czasami prowadzących do zgonu) u pacjentów poddawanych znieczuleniu ogólnemu i tlenoterapii.
Zaburzenia czynności wątroby (patrz punkt 4.8)
Zaleca się regularne, ścisłe monitorowanie czynności wątroby (oznaczenie aktywności
aminotransferaz) podczas leczenia amiodaronem, począwszy od momentu rozpoczęcia leczenia.
Dawkowanie amiodaronu należy zmniejszyć lub zakończyć leczenie w przypadku zwiększenia
aktywności aminotransferaz 3 - krotnie powyżej górnej granicy normy, co może świadczyć
o wystąpieniu ostrych, ciężkich zaburzeń czynności wątroby (w tym niewydolności wątroby, czasami
ze skutkiem śmiertelnym) lub przewlekłych zaburzeń czynności wątroby. Mogą wystąpić podczas
stosowania zarówno doustnej, jak i dożylnej postaci leku, oraz w ciągu 24 godzin od podania
amiodaronu w formie dożylnej.
Kliniczne i biologiczne objawy przewlekłych zaburzeń czynności wątroby mogą być o niewielkim
nasileniu (możliwe powiększenie wątroby, zwiększenie aktywności aminotransferaz 1,5 do 5 razy
powyżej górnej granicy normy). Te nieprawidłowości zwykle ustępują po odstawieniu leczenia
amiodaronem; donoszono jednak o przypadkach śmiertelnych.
Zaburzenia nerwowo-mięśniowe (patrz punkt 4.8)
Amiodaron może powodować czuciowo-ruchową obwodową neuropatię i (lub) miopatię. Ustąpienie
objawów występuje zwykle w ciągu kilku miesięcy po odstawieniu leczenia amiodaronem,
ale czasami niektóre objawy mogą się utrzymywać.
Zaburzenia oka (patrz punkt 4.8)
W przypadku wystąpienia niewyraźnego widzenia lub pogorszenia widzenia należy niezwłocznie
przeprowadzić kompletne badanie okulistyczne, w tym badanie dna oka oftalmoskopem. Stwierdzenie
neuropatii nerwu wzrokowego i (lub) zapalenia nerwu wzrokowego wymaga odstawienia leczenia
amiodaronem ze względu na możliwość progresji do utraty wzroku.
5
Oddziaływanie z innymi lekami (patrz punkt 4.5)
Nie jest zalecane jednoczesne stosowanie amiodaronu z następującymi lekami: leki beta-
adrenolityczne, antagoniści kanałów wapniowych zwalniający rytm serca (werapamil, diltiazem),
pobudzające leki przeczyszczające, które mogą powodować hipokaliemię.
Ciężkie reakcje skórne
Należy natychmiast przerwać leczenie amiodaronem jeśli podczas jego stosowania pojawią się reakcje
skórne mogące wskazywać na wystąpienie zespołu Stevensa-Johnsona (ang.SJS- Stevens-Johnson
syndrome) (postępująca wysypka z pęcherzami lub zmiany na błonach śluzowych, gorączka i bóle
stawowe) lub toksycznego martwiczego oddzielania się naskórka (ang. TEN- Toxic Epidermal
Necrolysis) (ciężka gwałtownie przebiegająca choroba objawiająca się pękającymi olbrzymimi
pęcherzami podnaskórkowymi, rozległymi nadżerkami na skórze, spełzaniem dużych płatów naskórka
oraz gorączką) pęcherzowe zapalenie skóry i reakcja polekowa z eozynofilią i objawami
uogólnionymi (DRESS). Objawy te mogą zagrażać życiu pacjenta, a nawet prowadzić do jego zgonu.
Zaburzenia skóry (patrz punkt 4.8)
Należy poinformować pacjentów o konieczności unikania ekspozycji na światło słoneczne podczas
leczenia i stosować środki chroniące przed światłem słonecznym w czasie terapii. Amiodaron
powoduje nadwrażliwość na światło, która może utrzymywać się po kilku miesiącach od zaprzestania
leczenia.
Najczęściej występującymi objawami są: mrowienie, oparzenia i rumień, występujące na powierzchni
skóry, która poddana została działaniu promieni słonecznych.
Rzadko obserwowano reakcję fototoksyczną i wysypkę.
Dzieci i młodzież
Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania i skuteczności amiodaronu u dzieci. Dlatego też, nie zaleca
się stosowania leku u tych pacjentów. Dostępne obecnie dane są opisane w punktach 5.1. i 5.2.
Tabletki zawierają laktozę, dlatego pacjenci z występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy,
niedoborem laktazy typu Lapp lub zespołem złego wchłaniania glukozy- galaktozy nie powinni
stosować tego produktu.
Przeszczep serca
W badaniach retrospektywnych stosowanie amiodaronu przed przeszczepem serca u biorcy
przeszczepu, wykazało zwiększone ryzyko wystąpienia pierwotnej dysfunkcji przeszczepu (PGD, ang.
Primary Graft Dysfunction).
Pierwotna dysfunkcja przeszczepu (PGD) jest zagrażającym życiu powikłaniem przeszczepu serca,
które charakteryzuje się zaburzeniami lewej komory, prawej komory lub zaburzeniami
dwukomorowymi i występuje w ciągu pierwszych 24 godzin po przeszczepie, dla której nie ma
możliwej do zidentyfikowania wtórnej przyczyny (patrz punkt 4.8). Ciężka postać PGD może być
nieodwracalna.
U pacjentów znajdujących się na liście oczekujących na przeszczep serca należy jak najwcześniej
przed przeszczepem rozważyć zastosowanie alternatywnego leku przeciwarytmicznego.
ChPL, pkt 4.5: Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji
Interakcje farmakodynamiczne
• Leki wywołujące zaburzenia rytmu serca typu torsade de pointes lub wydłużające odstęp QT
- Leki wywołujące zaburzenia rytmu serca typu torsade de pointes
6
Stosowanie amiodaronu wraz z innymi lekami mogącymi spowodować zaburzenia
rytmu serca typu torsade de pointes jest przeciwwskazane (patrz punkt 4.3); do tych
leków należą:
- leki przeciwarytmiczne klasy IA (np: chinidyna, dyzopiramid, prokainamid),
sotalol, bretylium, bepridil,
- podawana dożylnie erytromycyna, kotrimoksazol lub pentamidyna (podana
pozajelitowo),
- leki przeciwpsychotyczne, takie jak: chloropromazyna, tiorydazyna, flufenazyna,
pimozyd, haloperidol, amisulpiryd, sertindol,
- preparaty litu i trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, np. doksepina,
amitryptylina,
- niektóre leki przeciwhistaminowe: terfenadyna, astemizol, mizolastyna,
- leki przeciwmalaryczne: chinina, chlorochina, meflochina, halofantryna,
- winkamina,
- cyzapryd, niektóre leki neuroleptyczne.
- Leki wydłużające odstęp QT
Jednoczesne podawanie amiodaronu z lekami o znanym działaniu wydłużającym odstęp
QT musi być oparte na szczególnej ocenie ryzyka i korzyści dla każdego pacjenta,
ponieważ może wzrosnąć ryzyko zaburzeń rytmu serca typu torsade de pointes (patrz
punkt 4.4) i pacjenta należy monitorować pod kątem wydłużenia odstępu QT.
Należy unikać podawania fluorochinolonów u pacjentów otrzymujących amiodaron.
• Leki zwalniające rytm pracy serca lub wywołujące zaburzenia automatyzmu, lub
przewodzenia serca
Nie zaleca się jednoczesnego stosowania amiodaronu z tymi lekami.
Leki beta-adrenolityczne oraz leki z grupy antagonistów kanałów wapniowych spowalniających
rytm serca (werapamil, diltiazem), mogą spowodować zaburzenia automatyzmu węzła (znaczna
bradykardia) i zaburzenia przewodzenia.
• Interakcje innych leków z amiodaronem (patrz punkt 4.4)
Nie zaleca się jednoczesnego stosowania amiodaronu z sofosbuwirem w skojarzeniu
z innymi lekami przeciwwirusowymi o działaniu bezpośrednim (takimi jak daklataswir,
symeprewir czy ledipaswir). Jednoczesne stosowanie amiodaronu ze schematami
zawierającymi sofosbuwir może prowadzić do wystąpienia ciężkiej, objawowej bradykardii.
Jeśli nie można uniknąć jednoczesnego stosowania amiodaronu ze schematami
zawierającymi sofosbuwir, po ich podaniu zalecane jest monitorowanie pracy serca pacjenta
(patrz punkt 4.4).
• Leki mogące wywołać hipokaliemię
Nie zaleca się jednoczesnego stosowania z następującymi lekami.
- drażniącymi lekami przeczyszczającymi wywołującymi hipokaliemię, co zwiększa ryzyko
wystąpienia zaburzeń rytmu serca typu torsade de pointes, należy stosować inne grupy leków
przeczyszczających.
Należy zachować ostrożność podczas stosowania następujących leków w połączeniu z amiodaronem:
- leki mogące wywołać hipokaliemię i (lub) hipomagnezemię: leki moczopędne, kortykosteroidy
(gluko-, mineralo-) stosowane ogólnoustrojowo, tetrakozaktyd, amfoterycyna B podawana
dożylnie.
7
Należy zapobiegać wystąpieniu hipokaliemii, a w przypadku jej stwierdzenia, należy
uzupełnić niedobór potasu; należy monitorować odstęp QT oraz w przypadku wystąpienia
zaburzeń rytmu typu typu torsade de pointes nie należy stosować leków
przeciwarytmicznych (należy wdrożyć stymulację komorową, można stosować dożylne
infuzje magnezu).
• Znieczulenie ogólne (patrz punkty 4.4 oraz 4.8)
Obserwowano potencjalnie ciężkie powikłania u pacjentów poddawanych znieczuleniu
ogólnemu: bradykardia (nie odpowiadająca na atropinę), niedociśnienie, zaburzenia
przewodzenia, zmniejszenie pojemności minutowej serca.
Zgłaszano kilka bardzo rzadkich przypadków ciężkich powikłań oddechowych czasami
prowadzących do zgonu, występujących zwykle bezpośrednio po zakończeniu zabiegu
chirurgicznego (zespół ostrej niewydolności oddechowej u dorosłych). Może być to
związane z interakcją z tlenem podawanym w dużym stężeniu. Przed zabiegiem
chirurgicznym należy poinformować anestezjologa o stosowaniu amiodaronu.
Wpływ Cordarone na inne produkty lecznicze
Amiodaron i (lub) jego metabolit, deetyloamiodaron, hamują CYP1A1, CYP1A2, CYP3A4, CYP2C9,
CYP2D6 i glikoproteinę P i mogą zwiększać ekspozycję na ich substraty.
Z powodu długiego okresu półtrwania amiodaronu, interakcje mogą być obserwowane nawet po kilku
miesiącach od zakończenia leczenia amiodaronem.
• Substraty glikoproteiny P
Amiodaron jest inhibitorem glikoproteiny P. Przypuszcza się, że jednoczesne stosowanie z substratami
glikoproteiny P wiąże się ze zwiększeniem ekspozycji na te substraty.
- Glikozydy naparstnicy:
Stosowanie amiodaronu u pacjentów leczonych długotrwale digoksyną może spowodować
zwiększenie stężenia digoksyny we krwi i wywołać objawy jej przedawkowania - zaburzenia
czynności węzła zatokowego, zaburzenia automatyzmu (nadmierna bradykardia) oraz zwolnienie
przewodzenia przedsionkowo-komorowego (działanie synergiczne): dodatkowo możliwy jest wzrost
stężenia digoksyny w osoczu ze względu na spadek klirensu digoksyny.
Należy monitorować EKG oraz stężenie digoksyny w osoczu. Pacjenta należy obserwować pod kątem
klinicznych objawów toksyczności glikozydów naparstnicy. Może być konieczne dostosowanie dawki
glikozydów naparstnicy.
- Dabigatran
Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania amiodaronu z dabigatranem
ze względu na ryzyko krwawienia. Może być konieczne dostosowanie dawki dabigatranu zgodnie
z jego wskazaniami.
• Substraty CYP2C9
Amiodaron zwiększa stężenie substratów CYP2C9 takich jak warfaryna lub fenytoina przez
hamowanie izoenzymu 2C9 cytochromu P450.
- Warfaryna
Połączenie warfaryny i amiodaronu może nasilać działanie doustnego leku przeciwzakrzepowego,
stąd ryzyko krwawienia. Konieczne jest ścisłe monitorowanie czasu protrombinowego (INR),
8
aby dostosować doustne dawki leków przeciwzakrzepowych, zarówno podczas leczenia amiodaronem,
jak i po zakończeniu leczenia amiodaronem.
- Fenytoina
Połączenie fenytoiny i amiodaronu może prowadzić do przedawkowania fenytoiny, powodując
objawy neurologiczne. Należy prowadzić ścisłe monitorowanie stanu klinicznego pacjenta
i natychmiast po wystąpieniu pierwszych objawów przedawkowania zmniejszyć dawkę
fenytoiny oraz oznaczyć stężenie fenytoiny w osoczu.
• Substraty CYP2D6
- Flekainid
Jednoczesne stosowanie amiodaronu i flekainidu powoduje zwiększenie stężenia flekainidu
w osoczu na skutek hamowania izoenzymu 2D6 cytochromu P450. Dlatego należy dostosować
dawkowanie flekainidu.
• Substraty CYP3A4
Jednoczesne stosowanie leków metabolizowanych przez cytochrom CYP3A4 i amiodaronu,
inhibitora CYP 3A4, może powodować zwiększenie stężenia tych leków w osoczu i wystąpienie
ich toksyczności.
- Cyklosporyna
Jednoczesne stosowanie z amiodaronem może powodować zwiększenie stężenia cyklosporyny
w osoczu. Należy dostosować dawkę cyklosporyny.
- Fentanyl
Jednoczesne stosowanie z amiodaronem może nasilać działanie fentanylu i zwiększać ryzyko
jego toksycznego działania.
- Statyny
Podczas jednoczesnego stosowaniu amiodaronu ze statynami metabolizowanymi przez
CYP3A4, takimi jak symwastatyna, atorwastatyna i lowastatyna występuje zwiększone ryzyko
toksycznego wpływu na układ mięśniowy (np. rabdomioliza). Zaleca się stosowanie statyn nie
metabolizowanych przez CYP3A4 podczas leczenia amiodaronem.
- Inne leki metabolizowane przez CYP3A4
Lidokaina, syrolimus, takrolimus, syldenafil, midazolam, triazolam, dihydroergotamina,
ergotamina, kolchicyna.
Wpływ innych produktów leczniczych na Cordarone
Inhibitory CYP3A4 oraz CYP2C8 mogą potencjalnie hamować metabolizm amiodaronu i zwiększać
ekspozycję na niego.
Zaleca się unikanie inhibitorów CYP3A4 (np. soku z grejpfruta oraz pewnych leków) podczas
leczenia amiodaronem.
ChPL, pkt 4.8: Działania niepożądane
Następujące działania niepożądane są wymienione na podstawie klasyfikacji układów i narządów
oraz przy użyciu następującej konwencji: bardzo często ≥1/10, często ≥1/100 do <1/10, niezbyt często
≥1/1 000 do <1/100, rzadko ≥1/10 000 do <1/1 000, bardzo rzadko <1/10 000, nieznana (częstość nie
może być określona na podstawie dostępnych danych).
Zaburzenia krwi i układu chłonnego:
Bardzo rzadko:
niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość aplastyczna, trombocytopenia
Częstość nieznana:
neutropenia, agranulocytoza
Zaburzenia serca (patrz punkt 4.4):
Często:
bradykardia, zazwyczaj umiarkowana i zależna od dawki leku
Niezbyt często:
wystąpienie lub nasilenie zaburzeń rytmu serca, czasami z zatrzymaniem czynności serca (patrz punkt
4.4 i 4.5), zaburzenia przewodzenia w mięśniu sercowym (blok zatokowo-przedsionkowy, blok
przedsionkowo-komorowy różnego stopnia)
Bardzo rzadko:
znaczna bradykardia lub zatrzymanie czynności węzła zatokowego u pacjentów z zaburzeniem
czynności węzła zatokowego i (lub) u pacjentów w podeszłym wieku
Częstość nieznana:
torsade de pointes (patrz punkt 4.4 oraz 4.5)
Zaburzenia endokrynologiczne (patrz punkt 4.4.):
Często:
niedoczynność tarczycy, nadczynność tarczycy, czasami prowadzące do zgonu
Bardzo rzadko:
zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH)
Zaburzenia oka:
Bardzo często:
10
mikrozłogi w rogówce, tworzące się tuż pod źrenicą. Może im towarzyszyć widzenie kolorowej
otoczki przedmiotów podczas patrzenia w ostrym świetle lub niewyraźne widzenie. Składają się one
ze złożonych złogów lipidowych i przemijają po odstawieniu leczenia amiodaronem.
Bardzo rzadko:
neuropatia i (lub) zapalenie nerwu wzrokowego, które może prowadzić do utraty wzroku (patrz punkt
4.4)
Zaburzenia żołądka i jelit:
Bardzo często:
łagodne zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, zaburzenia smaku) zwykle występujące
podczas stosowania dawki nasycającej leku i ustępujące po zmniejszeniu dawki amiodaronu
Często:
zaparcie
Niezbyt często:
suchość w ustach
Częstość nieznana:
zapalenie trzustki lub ostre zapalenie trzustki,
Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych (patrz punkt 4.4):
Bardzo często:
izolowane zwiększenie aktywności aminotransferaz w surowicy, które jest zwykle umiarkowanie
nasilone (1,5 do 3 razy powyżej górnej granicy normy), występujące na początku leczenia.
Te nieprawidłowości mogą powrócić do wartości prawidłowych po zmniejszeniu dawki leku lub
samoistnie.
Często:
ostre zaburzenia czynności wątroby z towarzyszącą dużą aktywnością aminotransferaz w surowicy
i (lub) żółtaczką, w tym niewydolność wątroby, które mogą być czasami śmiertelne
Bardzo rzadko:
przewlekłe choroby wątroby (pseudoalkoholowe zapalenie wątroby, marskość wątroby), czasami
prowadzące do zgonu
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania:
Częstość nieznana:
ziarniniak, w tym ziarniniak szpiku kostnego
Zaburzenia układu immunologicznego:
Częstość nieznana:
obrzęk naczynioruchowy (obrzęk Quinckego), reakcje anafilaktyczne lub rzekomoanafilaktyczne,
wstrząs anafilaktyczny
Badania diagnostyczne:
Bardzo rzadko:
zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi
Zaburzenia układu nerwowego:
Często:
drżenia pochodzenia pozapiramidowego, koszmary senne, zaburzenia snu
Niezbyt często:
11
czuciowo-ruchowa obwodowa neuropatia i (lub) miopatia, zwykle przemijające po odstawieniu
leczenia amiodaronem (patrz punkt 4.4)
Bardzo rzadko:
ataksja móżdżkowa, nieznaczne zwiększenie ciśnienia wewnątrzczaszkowego (rzekomy guz mózgu),
bóle głowy
Częstość nieznana:
parkinsonizm, zaburzenia węchu
Zaburzenia układu rozrodczego i piersi:
Bardzo rzadko:
zapalenie najądrza, impotencja
Częstość nieznana:
zmniejszenie libido
Zaburzenia oddechowe, klatki piersiowej i śródpiersia:
Często:
toksyczne uszkodzenie tkanki płucnej (pęcherzykowe/śródmiąższowe zapalenie płuc lub zwłóknienie
płuc, zapalenie opłucnej, zarostowe zapalenie oskrzelików płucnych z zapaleniem płuc), czasami
prowadzące do zgonu (patrz punkt 4.4)
Bardzo rzadko:
skurcz oskrzeli u pacjentów z ciężką niewydolnością oddechową i zwłaszcza u pacjentów z astmą
oskrzelową, zespołem ostrej niewydolności oddechowej dorosłych, czasami z prowadzące do zgonu,
zwłaszcza bezpośrednio po zabiegu operacyjnym (możliwa interakcja z tlenem w dużym stężeniu)
(patrz punkt 4.4 i 4.5)
Częstość nieznana:
krwotok płucny
Zaburzenia metabolizmu i odżywiania:
Częstość nieznana:
zmniejszenie łaknienia
Zaburzenia psychiczne:
Często:
zmniejszone libido
Częstość nieznana:
majaczenie (w tym splątanie), omamy
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej:
Bardzo często:
nadwrażliwość na światło (patrz punkt 4.4)
Często:
wyprysk, ciemnoszare lub niebieskawe zabarwienie skóry podczas długotrwałego stosowania dużych
dawek amiodaronu, które ustępuje powoli po odstawieniu leku
Bardzo rzadko:
rumień podczas zabiegu radioterapii, wysypki skórne, zwykle niespecyficzne, złuszczające zapalenie
skóry, łysienie
12
Częstość nieznana:
pokrzywka, ciężkie reakcje skórne, jak toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN), zespół
Stevensa-Johnsona (SJS), pęcherzowe zapalenie skóry, reakcja polekowa z eozynofilią i objawami
uogólnionymi (DRESS)
Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej:
Częstość nieznana:
zespół toczniopodobny
Zaburzenia naczyń:
Bardzo rzadko:
zapalenie naczyń
Urazy, zatrucia i powikłania po zabiegach
Częstość nieznana:
pierwotna dysfunkcja przeszczepu po przeszczepie serca (patrz punkt 4.4)
Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań
niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania
produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać
wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania
Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,
Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych:
Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa, tel.: + 48 22 49 21 301, faks: + 48 22 49 21 309,
Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu lub przedstawicielowi
podmiotu odpowiedzialnego w Polsce.
Dane rejestrowe
| Substancja | Postać | Numer pozwolenia | Numer w rejestrze | Dokumenty |
|---|---|---|---|---|
| Amiodaroni hydrochloridum 200 mg | Tabletki | 15/20 | 100429697 | ChPL: 2023-06-29, Ulotka: — |
| Amiodaroni hydrochloridum 200 mg | Tabletki | 251/23 | 100489473 | ChPL: 2023-06-29, Ulotka: — |