Carboplatin Eugia

Kiedy nie stosować leku Carboplatin Eugia • jeśli pacjent ma uczulenie na karboplatynę lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku (wymienionych w punkcie 6) • jeśli u pacjenta występują ciężkie zaburzenia czynności nerek (klirens kreatyniny równy lub mniejszy niż 30 mL/min) • jeśli u pacjenta występuje mniejsza liczba komórek krwi niż normalnie (ciężka mielosupresja) • jeśli u pacjenta występuje krwawiący guz • jednocześnie ze szczepionką przeciwko żółtej febrze. Jeśli którekolwiek z powyższych dotyczy pacjenta, a nie zostało to wcześniej omówione z lekarzem lub pielęgniarką, zaleca się jak najszybsze poinformowanie o tym lekarza lub pielęgniarkę przed otrzymaniem infuzji. Lek Carboplatin Eugia jest zwykle podawany pacjentom w szpitalu. W normalnych warunkach pacjent nie ma kontaktu z lekiem. Lekarz lub pielęgniarka będą podawać lek oraz będą dokładnie i często sprawdzać stan pacjenta podczas podawania i po podaniu leku. Zwykle przed każdym podaniem leku zostanie u pacjenta wykonane badanie krwi. Ostrzeżenia i środki ostrożności: Przed rozpoczęciem stosowania leku Carboplatin Eugia należy omówić to z lekarzem lub pielęgniarką. • Jeśli pacjentka jest w ciąży lub przypuszcza, że może być w ciąży. • Jeśli pacjentka karmi piersią. • Jeśli istnieje prawdopodobieństwo, że pacjent podczas leczenia będzie pił alkohol. • Jeśli pacjent ma ból głowy, zaburzenia świadomości, drgawki i zaburzenia widzenia, od niewyraźnego widzenia do utraty wzroku, należy poinformować o tym lekarza. • Jeśli u pacjenta występuje skrajne zmęczenie, duszność ze zmniejszeniem liczby krwinek czerwonych (objawy niedokrwistości hemolitycznej), osobno lub w połączeniu z małą liczbą płytek krwi, nietypowym zasinieniem (małopłytkowość) i chorobą nerek z oddawaniem małej ilości moczu lub bezmocz (objawy zespołu hemolityczno-mocznicowego), należy poinformować o tym lekarza. • Jeśli pacjent ma gorączkę (temperatura większa lub równa 38°C) lub dreszcze, które mogą być objawami zakażenia, należy natychmiast poinformować o tym lekarza. U pacjenta może wystąpić zakażenie krwi. U pacjentów z nieprawidłową czynnością nerek, wpływ leku Carboplatin Eugia na krew (układ krwiotwórczy) jest zwiększony i wydłużony w porównaniu z pacjentami z prawidłową czynnością nerek. W przypadku nieprawidłowej czynności nerek lekarz będzie częściej monitorować stan zdrowia pacjenta. Podczas leczenia lekiem Carboplatin Eugia pacjentowi zostaną podane leki, które pomogą zmniejszyć prawdopodobieństwo wystąpienia mogącego zagrażać życiu powikłania, znanego jako zespół rozpadu guza, spowodowanego zaburzeniami biochemicznymi we krwi wywołanego rozpadem obumierających komórek nowotworowych, które uwalniają swoją zawartość do krwiobiegu. Jeśli którekolwiek z powyższych dotyczy pacjenta, a nie zostało to wcześniej omówione z lekarzem lub pielęgniarką, zaleca się jak najszybsze poinformowanie o tym lekarza lub pielęgniarkę przed otrzymaniem tego leku. Przed podaniem lek ten może być rozcieńczony innym roztworem. Należy omówić to z lekarzem i upewnić się, że jest to odpowiednie dla pacjenta. Lek Carboplatin Eugia a inne leki Należy powiedzieć lekarzowi, farmaceucie lub pielęgniarce o wszystkich lekach stosowanych przez pacjenta obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje stosować. Należy poinformować lekarza, jeśli pacjent stosuje którykolwiek z niżej wymienionych leków, ponieważ mogą one wchodzić w interakcje z lekiem Carboplatin Eugia. • inne leki, o potwierdzonym, toksycznym wpływie na nerki (np. antybiotyki aminoglikozydowe) • inne leki, o których wiadomo, że powodują zaburzenia słuchu lub równowagi (np. antybiotyki aminoglikozydowe, furosemid stosowany w leczeniu niewydolności serca i obrzęków) • inne leki zmniejszające czynność układu immunologicznego (np. cyklosporyna, takrolimus, sirolimus i inne leki przeciwnowotworowe) • szczepionka przeciwko żółtej febrze i inne szczepionki zawierające żywe drobnoustroje • leki przeciwzakrzepowe, np. warfaryna • fenytoina i fosfenytoina (leki stosowane w leczeniu różnego rodzaju drgawek i napadów padaczkowych) • środki chelatujące (substancje zdolne do wiązania leku Carboplatin Eugia i zmniejszające w ten sposób jego działanie) • diuretyki pętlowe (leki stosowane w leczeniu nadciśnienia tętniczego i obrzęków). Lek Carboplatin Eugia z jedzeniem, piciem lub alkoholem Nie jest znane oddziaływanie leku Carboplatin Eugia z alkoholem. Należy jednak skonsultować się z lekarzem, ponieważ lek Carboplatin Eugia może wpływać na zdolność wątroby do przetwarzania alkoholu. Ciąża, karmienie piersią i wpływ na płodność Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza że może być w ciąży lub gdy planuje mieć dziecko, powinna poradzić się lekarza przed zastosowaniem tego leku. Jeśli którakolwiek z powyższych sytuacji dotyczy pacjenta i nie zostało to wcześniej omówione z lekarzem lub pielęgniarką, zaleca się jak najszybsze poinformowanie o tym lekarza lub pielęgniarkę przed otrzymaniem tego leku. Ciąża Nie wolno stosować leku Carboplatin Eugia w okresie ciąży, jeśli nie zostało to wyraźnie zalecone przez lekarza. Badania na zwierzętach wykazały możliwe ryzyko wystąpienia nieprawidłowości u rozwijającego się płodu. Jeśli pacjentka jest leczona lekiem Carboplatin Eugia w czasie ciąży, powinna omówić z lekarzem możliwe ryzyko wpływu leku na nienarodzone dziecko. Kobiety w wieku rozrodczym muszą stosować skuteczną metodę antykoncepcji zarówno przed, jak i podczas leczenia lekiem Carboplatin Eugia. Z uwagi na to, że lek Carboplatin Eugia może powodować uszkodzenia genetyczne, w przypadku zajścia w ciążę podczas leczenia lekiem Carboplatin Eugia zaleca się konsultację genetyczną. Konsultacja genetyczna jest również zalecana dla pacjentów, którzy chcą mieć dzieci po zakończeniu leczenia lekiem Carboplatin Eugia. Karmienie piersią Nie wiadomo, czy lek Carboplatin Eugia przenika do mleka ludzkiego. Dlatego podczas leczenia lekiem Carboplatin Eugia należy przerwać karmienie piersią. Płodność Lek Carboplatin Eugia może powodować uszkodzenia genetyczne. Kobietom zaleca się unikanie zajścia w ciążę przez stosowanie skutecznej metody antykoncepcji przed i w trakcie leczenia. Kobietom, które są w ciąży lub zajdą w ciążę w trakcie leczenia, należy zapewnić konsultację genetyczną. Zaleca się, aby mężczyźni leczeni lekiem Carboplatin Eugia nie planowali poczęcia dziecka w trakcie leczenia i do 6 miesięcy po jego zakończeniu. Powinni oni też przed leczeniem zasięgnąć porady dotyczącej przechowywania nasienia, z uwagi na możliwość wystąpienia nieodwracalnej niepłodności. Należy poradzić się lekarza lub pielęgniarki przed zastosowaniem jakiegokolwiek leku. Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn Lek Carboplatin Eugia nie ma wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Niemniej, należy jednak zachować szczególną ostrożność po podaniu leku Carboplatin Eugia po raz pierwszy, w szczególności, gdy pacjent ma zawroty głowy lub nie czuje się wystarczająco dobrze.

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią. Należy natychmiast powiadomić lekarza, jeśli wystąpi którykolwiek z poniższych objawów: - Nietypowe zasinienie, krwawienie lub objawy zakażenia, takie jak ból gardła i wysoka temperatura. - Uporczywy świąd skóry (z wypukłymi guzkami) lub obrzęk twarzy, warg, języka i (lub) gardła, który może powodować trudności w połykaniu lub oddychaniu (obrzęk naczynioruchowy) oraz ból w klatce piersiowej, który może być objawem potencjalnie ciężkiej reakcji alergicznej zwanej zespołem Kounisa, uczucie jakby pacjent miał stracić przytomność. - Zapalenie jamy ustnej lub zapalenie błony śluzowej (np. ból warg lub owrzodzenie ust). Bardzo często: mogą dotyczyć więcej niż 1 na 10 osób • Zahamowanie czynności szpiku kostnego charakteryzujące się znacznym spadkiem liczby białych krwinek, co zwiększa prawdopodobieństwo zakażeń (leukopenia, neutropenia) • Zmniejszenie liczby płytek krwi, co zwiększa ryzyko powstawania siniaków i krwawień (małopłytkowość) • Niedokrwistość (stan, w którym występuje zmniejszenie liczby czerwonych krwinek, które prowadzi do zmęczenia) • Osłabienie czynności nerek (zwiększenie stężenia kreatyniny i mocznika we krwi). Lekarz będzie kontrolować stan pacjenta. • Nieznaczna utrata słuchu (utrata słuchu w zakresie wysokich częstotliwości) • Nieprawidłowa aktywność enzymów wątrobowych i nieprawidłowe wyniki testów czynnościowych wątroby. Lekarz będzie kontrolować stan pacjenta. • Zwiększone stężenia kwasu moczowego we krwi, które może prowadzić do dny moczanowej (hiperurykemia) • Nudności lub wymioty • Ból i skurcze brzucha • Nietypowe uczucie zmęczenia lub osłabienie • Zmniejszenie stężenia soli we krwi (sodu, potasu, wapnia i magnezu). Lekarz będzie kontrolować stan pacjenta. Często: mogą dotyczyć do 1 na 10 osób • Nietypowe zasinienie lub krwawienie (powikłanie krwotoczne) • Biegunka, zaparcia, ból warg lub owrzodzenie ust (zapalenie błony śluzowej) • Reakcje alergiczne w tym wysypka, pokrzywka, zaczerwienienie skóry, swędzenie, wysoka temperatura • Dzwonienie w uszach (szumy uszne), zaburzenia słuchu i utrata słuchu • Uczucie mrowienia (neuropatia obwodowa), osłabienie, mrowienie lub drętwienie • Wypadanie włosów • Złe samopoczucie • Objawy grypopodobne • Utrata lub brak siły • Zaburzenia płuc, bliznowacenie i zgrubienie w płucach z trudnościami w oddychaniu, czasami śmiertelne (śródmiąższowa choroba płuc), trudności w oddychaniu • Zmniejszenie odruchów kostno-stawowych • Zakażenia • Zaburzenia czucia • Zaburzenia smaku • Zaburzenia widzenia, w tym przemijająca utrata wzroku • Zaburzenia sercowo-naczyniowe • Zaburzenia skóry • Swędząca wysypka skórna (pokrzywka) • Uczucie swędzenia (świąd) • Czerwona wysypka (wysypka rumieniowata) • Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe • Stany chorobowe układu moczowego i narządów płciowych (zaburzenia układu moczowo- płciowego) • Zwiększenie stężenia kreatyniny, bilirubiny i kwasu moczowego we krwi. Lekarz będzie kontrolować stan pacjenta. Niezbyt często: mogą dotyczyć do 1 na 100 osób • Nowotwory wywołane chemioterapią lub radioterapią (nowotwory wtórne) • Gorączka i dreszcze bez widocznych objawów zakażenia • Zaczerwienienie, obrzęki ból lub obumarcie naskórka wokół miejsca wstrzyknięcia (reakcja w miejscu wstrzyknięcia). Rzadko: mogą dotyczyć do 1 na 1 000 osób • Złe samopoczucie z wysoką temperaturą z powodu malej liczby białych krwinek (gorączka neutropeniczna) • Utrata apetytu (jadłowstręt) • Ciężkie zaburzenia czynności wątroby, uszkodzenie lub obumarcie komórek wątroby. Lekarz będzie kontrolować stan pacjenta. • Zapalenie nerwu wzrokowego, które może spowodować całkowitą lub częściową utratę wzroku. Lekarz będzie kontrolować stan pacjenta. • Ciężkie reakcje alergiczne (anafilaksja/reakcje anafilaktyczne) • Objawy ciężkich reakcji alergicznych obejmują nagły, świszczący oddech lub ucisk w klatce piersiowej, obrzęk powiek, twarzy lub warg, zaczerwienienie twarzy, niedociśnienie, tachykardię, pokrzywkę, duszność, zawroty głowy i wstrząs anafilaktyczny • Małe stężenie sodu we krwi (hiponatremia) Bardzo rzadko: mogą dotyczyć do 1 na 10 000 osób • Niewydolność serca • Krwawienie w mózgu, które może prowadzić do udaru lub utraty świadomości • Nagła niedrożność tętnicy (zator), wysokie ciśnienie tętnicze krwi, niskie ciśnienie tętnicze krwi. Działania niepożądane o nieznanej częstości (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych): • Zespół hemolityczno-mocznicowy (choroba charakteryzująca się ostrą niewydolnością nerek, małą ilością wydalanego moczu lub brakiem wydalania moczu, zmniejszoną liczbą czerwonych krwinek ze skrajnym zmęczeniem i małą liczbą płytek krwi) • Nietypowe zasinienie lub krwawienia oraz objawy zakażenia • Odwodnienie • Ból warg lub owrzodzenia jamy ustnej (zapalenie jamy ustnej) • Skurcze mięśni, osłabienie mięśni, splątanie, utrata wzroku lub zaburzenia widzenia, nieregularne bicie serca, niewydolność nerek lub nieprawidłowe wyniki badań krwi (objawy zespołu rozpadu guza, które mogą być spowodowane szybkim rozpadem komórek nowotworowych) (patrz punkt 2) • Grupa objawów, takich jak ból głowy, zaburzenia świadomości, drgawki i zaburzenia widzenia od niewyraźnego widzenia do utraty wzroku (objawy zespołu odwróconej tylnej leukoencefalopatii, rzadkiego zaburzenia neurologicznego) • Zapalenie trzustki • Zakażenie płuc. Zgłaszanie działań niepożądanych Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione w tej ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi, farmaceucie lub pielęgniarce. Działania niepożądane można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa, tel.: +48 22 49 21 301, faks: +48 22 49 21 309, strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu. Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat bezpieczeństwa stosowania leku.

Karboplatyna jest przeciwwskazana u pacjentów: • z nadwrażliwością na substancję czynną lub inne związki zawierające platynę • z ciężkim zahamowaniem czynności szpiku kostnego • z krwawiącymi guzami • z uprzednio istniejącymi ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny • 30 mL/min), chyba że w ocenie lekarza i pacjenta spodziewane korzyści z leczenia przewyższają ryzyko • otrzymujących jednocześnie szczepionkę przeciwko żółtej febrze (patrz punkt 4.5).

Ostrzeżenia: Karboplatyna powinna być stosowana wyłącznie przez lekarzy posiadających doświadczenie w stosowaniu substancji czynnych o działaniu przeciwnowotworowym. Należy regularnie badać morfologię krwi oraz czynność nerek i wątroby. Stosowanie produktu leczniczego należy przerwać w razie zaobserwowania nieprawidłowej depresji szpiku kostnego lub zaburzeń czynności nerek, lub wątroby. Sprzęt diagnostyczny i terapeutyczny powinien być łatwo dostępny w celu prowadzenia terapii oraz leczenia ewentualnych powikłań. Toksyczność hematologiczna W normalnych warunkach nie należy powtarzać cykli podania karboplatyny częściej, niż co miesiąc. Leukopenia, neutropenia oraz trombocytopenia są zależne od zastosowanej dawki i ograniczają wielkość dawki. W trakcie leczenia karboplatyną do wstrzykiwań należy często kontrolować morfologię krwi obwodowej, a w przypadku wystąpienia objawów toksycznych badania należy wykonywać do czasu ich ustąpienia. Mediana dni o najniższej wartości wyników badań występuje 21. dnia u pacjentów otrzymujących wyłącznie karboplatynę we wstrzyknięciu i 15. dnia u pacjentów otrzymujących karboplatynę we wstrzyknięciu w skojarzeniu z innymi lekami przeciwnowotworowymi. Zasadniczo, nie należy stosować pojedynczych, okresowych cykli podawania karboplatyny dopóki liczba leukocytów, neutrofili i płytek krwi nie powróci do normy. Nie należy powtarzać leczenia przed upływem 4 tygodni od poprzedniego cyklu podawania karboplatyny i (lub) zanim liczba granulocytów obojętnochłonnych nie wyniesie co najmniej 2000 komórek/mm3, a liczba płytek krwi co najmniej 100 000 płytek/mm3. Niedokrwistość występuje często i kumuluje się, jednak bardzo rzadko wymaga transfuzji. Zespół hemolityczno-mocznicowy (ang. haemolytic-uraemic syndrome, HUS) Zespół hemolityczno-mocznicowy (HUS) jest działaniem niepożądanym zagrażającym życiu. Należy przerwać stosowanie karboplatyny w przypadku wystąpienia pierwszych oznak mikroangiopatycznej niedokrwistości hemolitycznej, takich jak gwałtowny spadek stężenia hemoglobiny z towarzyszącą małopłytkowością, zwiększenie stężenia bilirubiny w surowicy, stężenia kreatyniny w surowicy, azotu mocznikowego we krwi lub dehydrogenazy mleczanowej (ang. lactic dehydrogenase, LDH). Mimo przerwania leczenia niewydolność nerek może być nieodwracalna i może być konieczna dializa. U pacjentów uprzednio poddawanych leczeniu (w szczególności z cisplatyną) i (lub) z zaburzeniami czynności nerek, ciężkość zahamowania czynności szpiku kostnego jest zwiększona. W tej grupie pacjentów, początkowe dawki karboplatyny należy odpowiednio zmniejszyć (patrz punkt 4.2), a efekty leczenia należy uważnie monitorować poprzez częste kontrolowanie morfologii krwi pomiędzy cyklami leczenia. Leczenie skojarzone karboplatyną do wstrzykiwań z innymi lekami mielosupresyjnymi może wymagać modyfikacji w zakresie dawkowania i czasu podania w celu zminimalizowania działania addytywnego. U pacjentów z ciężkim zahamowaniem czynności szpiku kostnego konieczne może być zastosowanie transfuzji jako leczenia objawowego. U pacjentów leczonych karboplatyną zgłaszano niedokrwistość hemolityczną z występowaniem polekowych przeciwciał odpornościowych. Może to prowadzić do zgonu. Przypadki ostrej białaczki promielocytowej i zespołu mielodysplastycznego (ang. myelodysplastic syndrome, MDS) lub ostrej białaczki szpikowej (ang. acute myeloid leukemia, AML) zgłaszano po upływie kilku lat od zakończenia leczenia karboplatyną i innymi lekami przeciwnowotworowymi. Działania hamujące czynność szpiku kostnego mogą być addytywne w stosunku do działań wywołanych przez jednoczesną chemioterapię. Pacjenci z ciężką i długotrwałą mielosupresją są narażeni na duże ryzyko powikłań infekcyjnych, w tym zakończonych zgonem (patrz punkt 4.8). Jeśli wystąpi którekolwiek z tych zdarzeń, podawanie karboplatyny należy przerwać i rozważyć modyfikację dawki lub przerwanie leczenia. Zaburzenia czynności nerek i (lub) wątroby Podczas stosowania karboplatyny mogą wystąpić zaburzenia czynności nerek i wątroby. Bardzo duże dawki karboplatyny (≥ 5 razy większe niż jednorazowa zalecana dawka produktu leczniczego) powodowały ciężkie zaburzenia czynności wątroby i (lub) nerek. Nie wiadomo, czy zastosowanie odpowiedniego schematu nawadniania mogłoby przyczynić się do uniknięcia tych objawów w odniesieniu do czynności nerek. Zmniejszenie dawki lub przerwanie leczenia jest wymagane w przypadku wystąpienia umiarkowanych lub dużych nieprawidłowości w wynikach badań czynnościowych nerek lub wątroby (patrz punkt 4.8). U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, działanie karboplatyny na układ krwiotwórczy jest bardziej nasilone i trwa dłużej niż u pacjentów z prawidłową czynnością nerek. W tej grupie ryzyka, leczenie karboplatyną musi być prowadzone ze szczególną ostrożnością (patrz punkt 4.2). Chociaż nie zgromadzono dowodów klinicznych dotyczących skumulowania nefrotoksyczności, nie zaleca się łączenia karboplatyny z aminoglikozydami lub innymi związkami nefrotoksycznymi (patrz punkt 4.5). Zaburzenia czynności nerek są bardziej prawdopodobne u pacjentów, u których wcześniej wystąpiła nefrotoksyczność w wyniku leczenia cisplatyną. Choroba zarostowa żył wątrobowych Zgłaszano przypadki choroby zarostowej żył wątrobowych (zespołu niedrożności zatokowej wątroby), przy czym niektóre z nich zakończyły się zgonem. Pacjentów należy monitorować w kierunku oznak i objawów zaburzeń czynności wątroby lub nadciśnienia wrotnego, które nie wynikają w oczywisty sposób z przerzutów do wątroby. Reakcje alergiczne Podobnie jak w przypadku innych produktów leczniczych zawierających platynę, najczęściej w czasie infuzji mogą wystąpić reakcje alergiczne wymagające przerwania podawania produktu leczniczego i zastosowania właściwego leczenia objawowego. Zgłaszano niezbyt częste reakcje alergiczne na karboplatynę, np. wysypka rumieniowa, gorączka bez wyraźnej przyczyny lub świąd. Rzadko występowała anafilaksja, obrzęk naczynioruchowy i reakcje anafilaktoidalne, w tym skurcz oskrzeli, pokrzywka i obrzęk twarzy. Reakcje krzyżowe, czasami zakończone zgonem, zgłaszano dla wszystkich związków platyny (patrz punkt 4.3 i punkt 4.8). Pacjentów należy uważnie obserwować, w kierunku wystąpienia ewentualnych reakcji alergicznych i w razie potrzeby należy zastosować odpowiednie leczenie objawowe, w tym leki przeciwhistaminowe, adrenalinę i (lub) glikokortykosteroidy. Większe prawdopodobieństwo wystąpienia i nasilenia toksyczności może być u pacjentów, którzy otrzymali wcześniej intensywne leczenie z powodu choroby, są w złym stanie ogólnym lub w podeszłym wieku. Należy określić parametry czynnościowe nerek przed rozpoczęciem, w trakcie i po zakończeniu leczenia z zastosowaniem karboplatyny. Neurotoksyczność Chociaż obwodowe objawy toksyczności neurologicznej zwykle występują często, mają łagodny przebieg i są ograniczone do parestezji i osłabienia głębokich odruchów ścięgnistych, ich częstość jednak wzrasta u pacjentów w wieku powyżej 65 lat i (lub) pacjentów uprzednio leczonych cisplatyną. Należy kontrolować i wykonywać badania neurologiczne w regularnych odstępach czasu. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek po zastosowaniu karboplatyny w dawkach większych niż zalecane obserwowano zaburzenia widzenia, łącznie z utratą wzroku. Wydaje się, że zdolność widzenia powraca całkowicie lub w znacznym stopniu w trakcie tygodni następujących pozaprzestaniu stosowania większych niż zalecane dawek. Zespół odwracalnej tylnej leukoencefalopatii (ang. Reversible Posterior Leukoencephalopathy Syndrome, RPLS) U pacjentów otrzymujących karboplatynę w chemioterapii skojarzonej zgłaszano przypadki zespołu odwracalnej tylnej leukoencefalopatii (RPLS). RPLS jest rzadkim, odwracalnym po przerwaniu leczenia, szybko rozwijającym się stanem neurologicznym, którego objawy mogą obejmować napady padaczkowe, nadciśnienie tętnicze, ból głowy, dezorientację, utratę wzroku i inne zaburzenia widzenia oraz zaburzenia neurologiczne (patrz punkt 4.8). Rozpoznanie RPLS opiera się na potwierdzeniu przy pomocy obrazowania mózgu, najlepiej przez MRI (ang. Magnetic Resonance Imaging, MRI) (obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego). Ototoksyczność W trakcie leczenia karboplatyną zgłaszano przypadki zaburzeń słuchu. Ototoksyczność u dzieci Ototoksyczność może być bardziej nasilona u dzieci. U dzieci i młodzieży zgłaszano przypadki utraty słuchu z opóźnionym początkiem wystąpienia. W tej grupie pacjentów zaleca się długotrwałą następczą kontrolę audiometryczną. Zespół rozpadu guza (ang. tumour lysis syndrome, TLS) W obserwacjach po wprowadzeniu produktu leczniczego zawierającego karboplatynę do obrotu notowano przypadki zespołu rozpadu guza (TLS) u pacjentów po zastosowaniu karboplatyny w monoterapii lub w skojarzeniu z innymi lekami przeciwnowotworowymi. Pacjentów z grupy wysokiego ryzyka TLS, np. pacjentów ze zwiększoną proliferacją guza i dużą podatnością na działanie środków cytotoksycznych, należy dokładnie obserwować oraz zastosować odpowiednie środki ostrożności. Osoby w podeszłym wieku: W badaniach z zastosowaniem terapii skojarzonej karboplatyny i cyklofosfamidu wystąpienie ciężkiej trombocytopenii u pacjentów w podeszłym wieku było bardziej prawdopodobne niż u młodszych pacjentów. Z uwagi na występującą często u pacjentów w podeszłym wieku osłabioną czynność nerek należy o tym pamiętać podczas ustalania dawki (patrz punkt 4.2). Szczepionki Stosowanie żywych lub żywych atenuowanych szczepionek u pacjentów z obniżoną odpornością w wyniku stosowania chemioterapii, w tym karboplatyny, może prowadzić do ciężkich lub śmiertelnych zakażeń. Należy unikać stosowania szczepionek zawierających żywe drobnoustroje u pacjentów otrzymujących karboplatynę. Szczepionki zawierające martwe lub inaktywowane drobnoustroje mogą być podawane; jednak odpowiedź na takie szczepionki może być zmniejszona. Reakcje nadwrażliwości Notowano przypadki reakcji nadwrażliwości, prowadzące do zespołu Kounisa (ostrego skurczu tętnic wieńcowych w przebiegu reakcji alergicznej, co może spowodować zawał mięśnia sercowego, patrz punkt 4.8). Inne Nie badano potencjalnego działania rakotwórczego karboplatyny, ale zgłaszano, że związki o podobnych mechanizmach działania i podobnej mutagenności są rakotwórcze (patrz punkt 5.3). Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności karboplatyny u dzieci. Karboplatyna może powodować nudności i wymioty. Zgłaszano, że premedykacja lekami przeciwwymiotnymi jest korzystna w zmniejszeniu częstości występowania i nasilenia tych objawów. Nie należy stosować sprzętu zawierającego aluminium podczas przygotowywania i podawania karboplatyny (patrz punkt 6.2). Aluminium wchodzi w reakcję z karboplatyną do wstrzykiwań powodując tworzenie się osadu i (lub) osłabienie jej działania.

Jednoczesne podawanie karboplatyny z innymi lekami mielosupresyjnymi lub z radioterapią może nasilać działanie mielosupresyjne karboplatyny i (lub) innych leków. U pacjentów otrzymujących jednocześnie inne leki o działaniu nefrotoksycznym istnieje większe prawdopodobieństwo nasilenia i przedłużonia mielotoksyczności spowodowanej zmniejszeniem klirensu nerkowego karboplatyny. Przeciwwskazania dla jednoczesnego stosowania - Szczepionka przeciwko żółtej febrze: ryzyko wystąpienia śmiertelnego uogólnionego odczynu poszczepiennego (patrz punkt 4.3). Jednoczesne stosowanie nie jest zalecane w przypadku • Żywych, atenuowanych szczepionek (z wyjątkiem szczepionki przeciw żółtej febrze): ryzyko wystąpienia choroby ogólnoustrojowej, mogącej prowadzić do zgonu. Ryzyko to jest większe u pacjentów z obniżoną odpornością w wyniku choroby podstawowej. W takich przypadkach należy stosować szczepionkę inaktywowaną, jeśli dostępna (choroba Heinego-Medina). • Fenytoiny, fosfenytoiny: ryzyko nasilenia drgawek powstałych w wyniku zmniejszenia wchłaniania fenytoiny z układu pokarmowego przez cytotoksyczny produkt leczniczy lub ryzyko zwiększenia toksyczności lub utrata skuteczności cytotoksycznego produktu leczniczego wynikająca z nasilenia metabolizmu wątrobowego przez fenytoinę. Jednoczesne stosowanie należy rozważyć w przypadku • Związków chelatujących - zmniejszające działanie karboplatyny. • Cyklosporyny (oraz przez ekstrapolację takrolimusu i sirolimusu): nadmierna immunosupresja z ryzykiem limfoproliferacji. • Aminoglikozydów: należy rozważyć jednoczesne stosowanie karboplatyny z antybiotykami aminoglikozydowymi ze względu na ich skumulowaną nefrotoksyczność i ototoksyczność, szczególnie u pacjentów ciężkimi zaburzeniami czynności nerek. • Diuretyków pętlowych: należy rozważyć jednoczesne stosowanie karboplatyny z diuretykami pętlowymi ze względu na ich skumulowaną nefrotoksyczność i ototoksyczność. • Ze względu na zwiększenie ryzyka powstawania zakrzepów w przypadku chorób nowotworowych często stosuje się leczenie przeciwzakrzepowe. Jeśli pacjent jest leczony antagonistami witaminy K to duża wewnątrzosobnicza zmienność krzepliwości w czasie choroby oraz możliwość interakcji pomiędzy doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi a lekami przeciwnowotworowymi wymaga zwiększenia częstości kontrolowania wartości INR (ang. International Normalised Ratio - międzynarodowy współczynnik znormalizowany). Podczas jednoczesnego stosowania warfaryny i karboplatyny obserwowano zwiększenie wartości INR, dlatego zaleca się ostrożność i częstsze kontrolowanie wartości INR. Karboplatyna może reagować z aluminium, tworząc czarny osad. Do przygotowywania lub podawania produktu leczniczego nie należy stosować igieł, strzykawek, cewników lub zestawów dożylnych, zawierających części aluminiowe, ponieważ karboplatyna reaguje z aluminium.

Częstość zgłaszanych działań niepożądanych opiera się na zbiorczych danych uzyskanych od 1 893 pacjentów, otrzymujących karboplatynę we wstrzyknięciu w monoterapii oraz na podstawie doświadczeń po wprowadzeniu produktu leczniczego zawierającego karboplatynę do obrotu. Poniższa tabela przedstawia działania niepożądane uporządkowane zgodnie z klasyfikacją układów i narządów MedDRA, z użyciem następujących kategorii częstości: Bardzo często (≥ 1/10) Często (≥ 1/100 do < 1/10) Niezbyt często (≥ 1/1 000 do < 1/100) Rzadko (≥ 1/10 000 do < 1/1 000) Bardzo rzadko (< 1/10 000) i częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych). Często: Zakażenia* Częstość nieznana: Zapalenie płuc Niezbyt często: Wtórne nowotwory złośliwe związane z leczeniem Bardzo często: Trombocytopenia, neutropenia, leukopenia, anemia Często: Krwotok* Rzadko: Gorączka neutropeniczna Częstość nieznana: Zespół hemolitycznomocznicowy, niewydolność szpiku kostnego Często: Nadwrażliwość, reakcje anafilaktoidalne Rzadko: Anafilaksja, wstrząs anafilaktyczny, obrzęk naczynioruchowy Bardzo często: Hiperurykemia Rzadko: Hiponatremia, jadłowstręt Częstość nieznana: Odwodnienie, zespół rozpadu guza Często: Neuropatia obwodowa, parestezja, osłabienie głębokich odruchów ścięgnistych, zaburzenia czucia, zaburzenia Bardzo rzadko: Udar naczyniowomózgowy* Częstość nieznana: Zespół odwracalnej tylnej leukoencefalopatii (RPLS) 8 Często: smaku Często: Zaburzenia widzenia, rzadkie przypadki utraty wzroku Rzadko: Zapalenie nerwu wzrokowego Bardzo często: Subkliniczne osłabienie ostrości słuchu, na które składała się utrata słyszenia dźwięków o wysokiej częstotliwości (4000-8000 Hz) Często: Szumy uszne, ototoksyczność Często: Zaburzenia sercowonaczyniowe* Bardzo rzadko: Niewydolność serca* Częstość nieznana: Zespół Kounisa Bardzo rzadko: Zator*, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze Często: Zaburzenia układu oddechowego, śródmiąższowa choroba płuc, skurcz oskrzeli Bardzo często: Nudności, wymioty, ból brzucha Często: Biegunka, zaparcia, zaburzenia błony śluzowej Częstość nieznana: Zapalenie jamy ustnej, zapalenie trzustki Rzadko: Ciężkie zaburzenia czynności wątroby Często: Łysienie, zaburzenia skórne, pokrzywka, wysypka, rumień, świąd Często: Zaburzenia mięśniowoszkieletowe Często: Zaburzenia układu moczowopłciowego Bardzo często: Astenia Często: Objawy grypopodobne Niezbyt często: Gorączka i dreszcze bez oznak 9 Niezbyt często: zakażenia, martwica w miejscu wstrzyknięcia, odczyn w miejscu wstrzyknięcia, wynaczynienie w miejscu wstrzyknięcia, rumień w miejscu wstrzyknięcia, złe samopoczucie Bardzo często: Zmniejszony klirens nerkowy kreatyniny, zwiększenie stężenia mocznika we krwi, zwiększenie stężenia fosfatazy alkalicznej we krwi, zwiększenie stężenia aminotransferazy asparaginianowej, nieprawidłowe wyniki badań czynności wątroby, zmniejszone stężenie sodu we krwi, zmniejszone stężenie potasu we krwi, zmniejszone stężenie wapnia we krwi, zmniejszone stężenie magnezu we krwi Często: Zwiększone stężenie bilirubiny we krwi, zwiększone stężenie kreatyniny we krwi, zwiększone stężenie kwasu moczowego we krwi * Prowadzące do zgonu u < 1% pacjentów, prowadzące do zgonu zaburzenia sercowo-naczyniowe u < 1% pacjentów, w tym niewydolność serca łącznie z zatorem i udarem mózgu. Nowotwory łagodne, złośliwe i nieokreślone (w tym torbiele i polipy) Po podaniu karboplatyny w monoterapii lub w leczeniu skojarzonym zgłoszono wtórne nowotwory złośliwe (w tym białaczkę promielocytową, która wystąpiła 6 lat po monoterapii karboplatyną i poprzedzającym ją napromienianiu) (nie ustalono związku przyczynowego). Zaburzenia hematologiczne Zahamowanie czynności szpiku kostnego jest działaniem toksycznym ograniczającym wielkość dawki 10 karboplatyny we wstrzyknięciu. U pacjentów z prawidłowymi wynikami początkowymi, u 25% pacjentów wystąpiła małopłytkowość z liczbą płytek krwi poniżej 50 000/mm3, u 18% pacjentów wystąpiła neutropenia z liczbą granulocytów poniżej 1000/mm3 oraz u 14% pacjentów wystąpiła leukopenia z liczbą białych krwinek poniżej 2000/mm3. Nadir występuje zwykle w 21. dniu leczenia. Jednoczesne stosowanie karboplatyny we wstrzyknięciu i innych mielosupresyjnych produktów leczniczych lub form leczenia, może nasilać zahamowanie czynności szpiku kostnego. Mielotoksyczność jest cięższa u uprzednio leczonych pacjentów, szczególnie u pacjentów wcześniej leczonych cisplatyną i u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Nasilona leukopenia oraz trombocytopenia występowała również u pacjentów o niskim stopniu sprawności. Objawy te, chociaż zwykle odwracalne, prowadziły do powstania powikłań w postaci zakażeń i krwawień odpowiednio u 4% i 5% pacjentów, którym podawano karboplatynę we wstrzyknięciu. Powikłania te spowodowały śmierć u mniej niż 1% pacjentów. Niedokrwistość z wartościami stężeń hemoglobiny poniżej 8 g/dL występowała u 15% pacjentów z prawidłowymi wynikami początkowymi. Częstość występowania niedokrwistości wzrasta wraz ze wzrostem ekspozycji na działanie karboplatyny we wstrzyknięciu. Zaburzenia układu immunologicznego Reakcje alergiczne W ciągu kilku minut po wstrzyknięciu produktu leczniczego mogą wystąpić reakcje o charakterze anafilaksji, czasami prowadzące do zgonu: obrzęk twarzy, duszność, tachykardia, niskie ciśnienie tętnicze krwi, pokrzywka, wstrząs anafilaktyczny, skurcz oskrzeli (patrz punkt 4.4). Reakcje te są podobne do obserwowanych po podaniu innych produktów leczniczych, zawierających platynę i należy je leczyć przez zastosowanie odpowiedniego leczenia objawowego. Zaburzenia metabolizmu i odżywiania Elektrolity Zmniejszenie stężenia sodu, potasu, wapnia i magnezu w surowicy występuje odpowiednio u 29%, 20%, 22% i 29% pacjentów. W szczególności zgłaszano przypadki wczesnej hiponatremii. Utrata elektrolitów jest niewielka i przeważnie przebiega bez wystąpienia objawów klinicznych. Zaburzenia neurologiczne Neuropatia obwodowa (głównie parestezje i osłabienie głębokich odruchów ścięgnistych) wystąpiła u 4% pacjentów leczonych karboplatyną we wstrzyknięciu. Pacjenci w wieku powyżej 65 lat i pacjenci uprzednio leczeni cisplatyną, jak również pacjenci otrzymujący długotrwałe leczenie karboplatyną we wstrzyknięciu są w grupie podwyższonego ryzyka. Klinicznie istotne zaburzenia zmysłów (tj. zaburzenia widzenia i zmiana smaku) wystąpiły u 1% pacjentów. Całkowita częstość występowania neurologicznych działań niepożądanych wydaje się być większa u pacjentów przyjmujących karboplatynę we wstrzyknięciu w leczeniu skojarzonym. Może to być również związane z długotrwałą skumulowaną ekspozycją. Zaburzenia ucha i błędnika Ototoksyczność: uszkodzenia słuchu poza zakresem mowy z zaburzeniami w zakresie wysokich częstotliwości (4000-8000 Hz) stwierdzono w seryjnych badaniach audiometrycznych z częstością 15%. Bardzo rzadko zgłaszano przypadki niedosłuchu. U pacjentów z uszkodzeniami narządu słuchu wywołanymi przez wcześniejsze leczenie cisplatyną czasami dochodzi do dalszego pogorszenia słuchu podczas leczenia karboplatyną. Zaburzenia żołądka i jelit Wymioty występują u 65% pacjentów, z czego u jednej trzeciej mają ciężki przebieg. Nudności 11 występują u dodatkowych 15% pacjentów. Wydaje się, że u uprzednio leczonych pacjentów (szczególnie pacjentów leczonych uprzednio cisplatyną) występuje większa skłonność do wymiotów. Nudności i wymioty na ogół występują z opóźnieniem od 6 do 12 godzin po podaniu karboplatyny. Objawy te zwykle ustępują w ciągu 24 godzin od podania produktu leczniczego i na ogół poddają się leczeniu lub można im zapobiec, stosując leki przeciwwymiotne. Wystąpienie wymiotów jest bardziej prawdopodobne podczas podawania karboplatyny w leczeniu skojarzonym z innymi lekami wywołującymi wymioty. Inne dolegliwości żołądkowo-jelitowe obejmowały ból u 8% pacjentów, biegunkę i zaparcia u 6% pacjentów. Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych Obserwowano zaburzenia czynności wątroby u pacjentów z prawidłowymi wynikami początkowymi, w tym podwyższone stężenie całkowitej bilirubiny u 5% pacjentów, SGOT u 15% pacjentów i fosfatazy alkalicznej u 24% pacjentów. Zmiany te miały na ogół łagodny przebieg i były odwracalne u około połowy pacjentów. W nielicznych grupach pacjentów otrzymujących bardzo duże dawki karboplatyny we wstrzyknięciu jak również poddawanych autologicznemu przeszczepowi szpiku kostnego wystąpiło znaczne zwiększenie wyników testów czynnościowych wątroby. Rzadko: Po podaniu dużych dawek karboplatyny, występowały przypadki ostrej, piorunującej martwicy komórek wątroby. Zaburzenia nerek i dróg moczowych Podczas podawania karboplatyny w zwykłych dawkach, rozwój zaburzeń czynności nerek występował niezbyt często, pomimo podawania karboplatyny bez nawadniania dużą objętością płynów i (lub) wymuszonej diurezy. Zwiększenie stężenia kreatyniny w surowicy występuje u 6% pacjentów, zwiększenie stężenia azotu mocznikowego we krwi występuje u 14%, a kwasu moczowego u 5% pacjentów. Zmiany te mają zwykle łagodny przebieg i są odwracalne u około połowy pacjentów. Udowodniono, że klirens kreatyniny jest najczulszym wskaźnikiem prawidłowości czynności nerek u pacjentów przyjmujących karboplatynę we wstrzyknięciu. Dwadzieścia siedem procent (27%) pacjentów, u których wyjściowa wartość klirensu kreatyniny wynosiła 60 mL/min lub więcej, doświadczyło zmniejszenia klirensu kreatyniny podczas leczenia karboplatyną we wstrzyknięciu. Częstość występowania oraz nasilenie nefrotoksyczności może zwiększać się u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek przed rozpoczęciem leczenia karboplatyną. Nie wiadomo, czy zastosowanie odpowiedniego schematu nawodnienia pacjenta mogłoby przyczynić się do uniknięcia takiego działania, ale konieczne jest zmniejszenie dawkowania lub przerwanie leczenia w przypadku wystąpienia umiarkowanych zaburzeń czynności nerek (klirens kreatyniny od 41 do 59 mL/min) lub ciężkich zaburzeń czynności nerek (klirens kreatyniny od 21 do 40 mL/min). Stosowanie karboplatyny jest przeciwwskazane u pacjentów z klirensem kreatyniny równym lub mniejszym niż 20 mL/min. Inne działania niepożądane Zgłaszano przypadki wtórnych, ostrych nowotworów złośliwych po cytostatycznym leczeniu skojarzonym zawierającym karboplatynę. Czasami obserwowano łysienie, gorączkę i dreszcze, zapalenie błon śluzowych, osłabienie, złe samopoczucie, jak również zaburzenia smaku. Zgłaszano pojedyncze przypadki wystąpienia zespołu hemolityczno-mocznicowego. Zgłaszano pojedyncze przypadki wystąpienia zaburzeń układu krążenia (niewydolność serca, zator) jak również pojedyncze przypadki zaburzeń krążenia mózgowego. Zgłaszano przypadki wystąpienia nadciśnienia tętniczego. Reakcje miejscowe 12 Zgłaszano przypadki wystąpienia reakcji w miejscu wstrzyknięcia (pieczenie, ból, zaczerwienienie, obrzęk, pokrzywka, martwica w związku z wynaczynieniem). Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa, tel.: +48 22 49 21 301, faks: +48 22 49 21 309, strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.