Zavedos

Kiedy nie stosować leku Zavedos • jeśli pacjent ma uczulenie na idarubicynę lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku (wymienionych w punkcie 6), inne antracykliny lub antracenodiony, • jeśli u pacjenta występuje ciężka niewydolność wątroby, • jeśli u pacjenta występuje ciężka niewydolność nerek, • jeśli u pacjenta występuje ciężka kardiomiopatia (choroba mięśnia sercowego), • jeśli u pacjenta występuje ciężka niewydolność mięśnia sercowego, • jeśli u pacjenta niedawno wystąpił zawał mięśnia sercowego, • jeśli u pacjenta występują ciężkie zaburzenia rytmu serca, • jeśli u pacjenta utrzymuje się supresja (zahamowanie czynności) szpiku kostnego, • jeśli pacjent był już wcześniej leczony maksymalnymi dawkami idarubicyny chlorowodorku i (lub) innych leków z grupy antracyklin lub antracenodionów, • jeśli pacjentka karmi piersią. Ostrzeżenia i środki ostrożności Lek Zavedos powinien być stosowany pod nadzorem lekarza doświadczonego w podawaniu chemioterapii. Lekarz powinien rozpocząć leczenie lekiem Zavedos po ustąpieniu ostrych objawów toksyczności wcześniej stosowanej chemioterapii, takich jak: zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zmniejszenie liczby granulocytów obojętnochłonnych, zmniejszenie liczby płytek krwi oraz uogólnione zakażenia. Przed rozpoczęciem stosowania leku Zavedos należy omówić to z lekarzem: • Jeśli u pacjenta występują zaburzenia czynności serca. Przed rozpoczęciem leczenia lekiem Zavedos, lekarz powinien ocenić czynność serca, a następnie monitorować ją w trakcie terapii w celu zminimalizowania ryzyka ciężkiej niewydolności serca. Należy powiedzieć lekarzowi jeżeli pacjent przyjmuje lub ostatnio przyjmował trastuzumab (lek stosowany w leczeniu niektórych nowotworów). Trastuzumab może pozostawać w organizmie do 7 miesięcy. Jako że trastuzumab może wpływać na serce, dlatego nie należy stosować leku Zavedos do 7 miesięcy po zakończeniu stosowania trastuzumabu. Jeśli lek Zavedos zostanie zastosowany przed upływem tego czasu, czynność serca powinna być ściśle monitorowana. • Jeśli u pacjenta występuje zmniejszenie liczby krwinek lub płytek krwi. Przed rozpoczęciem leczenia lekiem Zavedos oraz w trakcie terapii, lekarz powinien zlecić wykonanie badania krwi. • Jeśli u pacjenta występuje zwiększona ilość nieprawidłowych białych krwinek (u pacjenta mogła rozwinąć się białaczka). • Jeśli u pacjenta występują problemy żołądkowo-jelitowe. Lek Zavedos może powodować wymioty, zapalenie lub owrzodzenie błony śluzowej przewodu pokarmowego. • Jeśli u pacjenta występują choroby wątroby lub nerek. Lekarz powinien ocenić czynność wątroby lub nerek przed rozpoczęciem oraz w trakcie terapii lekiem Zavedos. • U pacjenta mogą wystąpić reakcje w miejscu podania leku. • Wydostanie się leku poza żyłę w czasie podawania może spowodować miejscowy ból i ciężkie uszkodzenie tkanki. Jeśli lek wydostanie się poza żyłę, należy natychmiast przerwać podawanie leku. • Jeśli u pacjenta wystąpi zwiększone stężenie kwasu moczowego we krwi (u pacjenta mógł rozwinąć się zespół rozpadu guza). • Jeśli pacjent ma zaplanowane szczepienie. U pacjentów przyjmujących lek Zavedos należy unikać szczepionek zawierających żywe, osłabione drobnoustroje. • Podobnie jak w przypadku innych leków cytostatycznych, może wystąpić zapalenie żył z formowaniem się zakrzepów. • U mężczyzn lek Zavedos może wpływać na płodność i spowodować nieodwracalną niepłodność. Przed rozpoczęciem leczenia należy porozmawiać z lekarzem na temat zachowania płodności. Zarówno kobiety jak i mężczyźni powinni stosować skuteczne metody antykoncepcji (patrz „Ciąża, karmienie piersią i wpływ na płodność”). • Pacjentom/pacjentkom, którzy po zakończeniu leczenia planują potomstwo, należy zalecić, aby skonsultowali się z odpowiednim specjalistą. Lek Zavedos może spowodować czerwone zabarwienie moczu przez 1–2 dni po podaniu. Zavedos a inne leki Należy powiedzieć lekarzowi o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje stosować. Następujące leki mogą wpływać na działanie leku Zavedos: • inne leki cytotoksyczne, działające toksycznie na serce, • leki stosowane w leczeniu chorób krążenia, np. inhibitory kanału wapniowego, takie jak werapamil, • doustne leki przeciwzakrzepowe, • szczepionki zawierające żywe, osłabione drobnoustroje (np. szczepionka przeciw żółtej febrze), • cyklosporyna A, lek stosowanym.in. w zapobieganiu odrzucenia przeszczepu, • oraz radioterapia. Ciąża, karmienie piersią i wpływ na płodność Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza, że może być w ciąży lub gdy planuje mieć dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku. Ciąża Należy unikać zachodzenia w ciążę jeśli kobieta lub jej partner stosuje lek Zavedos. Wykazano szkodliwy wpływ leku Zavedos na płód, dlatego istotnym jest, aby powiedzieć lekarzowi o podejrzeniu ciąży. Leku Zavedos nie należy stosować w okresie ciąży chyba, że potencjalne korzyści przeważają nad ryzykiem dla płodu. Antykoncepcja u kobiet w wieku rozrodczym Należy zawsze stosować skuteczne metody antykoncepcji podczas stosowania leku Zavedos oraz przez co najmniej 6,5 miesiąca po przyjęciu ostatniej dawki. Należy porozmawiać z lekarzem o metodach antykoncepcji właściwych dla kobiety i partnera. Antykoncepcja u mężczyzn Należy zawsze stosować skuteczne metody antykoncepcji podczas stosowania leku Zavedos oraz przez co najmniej 3,5 miesiąca po przyjęciu ostatniej dawki. Karmienie piersią Nie należy karmić piersią podczas stosowania tego leku oraz przez co najmniej 14 dni po przyjęciu ostatniej dawki, ponieważ lek może przenikać do mleka ludzkiego i mieć szkodliwy wpływ na dziecko. Płodność Zarówno kobiety, jak i mężczyźni przed rozpoczęciem leczenia powinni zasięgnąć porady dotyczącej zachowania płodności. Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn Nie przeprowadzano badań dotyczących wpływu leku Zavedos na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią. Bardzo częste (mogą wystąpić częściej niż u 1 na 10 osób): • zakażenia; • zmniejszenie liczby płytek krwi, zmniejszenie liczby białych krwinek, zmniejszenie liczby granulocytów obojętnochłonnych, zmniejszenie liczby czerwonych krwinek, • zmniejszenie lub utrata apetytu, • nudności, wymioty, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej i (lub) żołądka, biegunka, ból brzucha lub uczucie pieczenia, • łysienie, • czerwone zabarwienie moczu przez 1–2 dni po podaniu leku, • gorączka, ból głowy, dreszcze. Częste (mogą wystąpić nie częściej niż u 1 na 10 osób): • niewydolność serca, wolna lub szybka częstość akcji serca, zaburzenie rytmu serca, choroba mięśnia sercowego, • krwotoki, zapalenie żył, zapalenie żył związane z zakrzepem, • krwawienie z przewodu pokarmowego, ból brzucha, • zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych i zwiększenie stężenia bilirubiny, • wysypka, świąd, nadwrażliwość podrażnionej skóry. Niezbyt częste (mogą wystąpić nie częściej niż u 1 na 100 osób): • zakażenie krwi (posocznica), • wtórna białaczka, • odwodnienie, • zwiększone stężenie kwasu moczowego we krwi, • zawał mięśnia sercowego, nieprawidłowości w zapisie EKG, • wstrząs, • zapalenie przełyku, zapalenie jelita grubego, • pokrzywka, nadmierna pigmentacja skóry i paznokci, • zapalenie tkanki łącznej, martwica tkanek. Rzadkie (mogą wystąpić nie częściej niż u 1 na 1 000 osób): • krwotok mózgowy. Bardzo rzadkie (mogą wystąpić nie częściej niż u 1 na 10 000 osób): • ciężka, uogólniona reakcja alergiczna, • zapalenie osierdzia, zapalenie mięśnia sercowego, blok przedsionkowo-komorowy, blok odnogi pęczka Hisa, • powikłania zakrzepowo-zatorowe, uderzenia gorąca, • nadżerki lub owrzodzenie żołądka, • zaczerwienienie skóry kończyn. Częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych): • nieprawidłowe zmniejszenie liczby wszystkich komórek krwi, • zespół rozpadu guza (zespół zaburzeń metabolicznych wynikający z szybkiego rozpadu komórek nowotworowych), • reakcje miejscowe na skórze. Zgłaszanie działań niepożądanych Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie, lub pielęgniarce. Działania niepożądane można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych Al. Jerozolimskie 181C 02-222 Warszawa Tel.: + 48 22 49 21 301 Faks: + 48 22 49 21 309 Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu lub przedstawicielowi podmiotu odpowiedzialnego. Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat bezpieczeństwa stosowania leku.

− Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1, inne antracykliny lub antracenodiony, − ciężka niewydolność wątroby, − ciężka niewydolność nerek, − ciężka kardiomiopatia, − ciężka niewydolność mięśnia sercowego, − niedawno przebyty zawał mięśnia sercowego, − ciężkie zaburzenia rytmu serca, − utrzymująca się supresja szpiku kostnego, − wcześniejsza terapia maksymalną, skumulowaną dawką idarubicyny chlorowodorku i (lub) innymi antracyklinami lub antracenodionami (patrz punkt 4.4), − w okresie karmienia piersią (patrz punkt 4.6).

Ogólne Idarubicynę należy stosować pod nadzorem lekarza, doświadczonego w podawaniu cytostatyków (chemioterapii). Zapewni to podjęcie natychmiastowego i skutecznego leczenia ciężkich powikłań choroby i (lub) jej leczenia (tj. krwotoki, ciężkie zakażenia). Leczenie idarubicyny chlorowodorkiem należy rozpocząć po ustąpieniu ostrych objawów toksyczności wcześniej stosowanych leków cytotoksycznych (takich jak: zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, neutropenia, małopłytkowość oraz uogólnione zakażenia). Czynność serca Leczenie antracyklinami niesie ze sobą ryzyko kardiotoksyczności, która może objawiać się powikłaniami wczesnymi (tj. ostrymi) lub późnymi (tj. opóźnionymi). Wczesne (tj. ostre) powikłania: wczesne objawy toksycznego wpływu idarubicyny na serce to głównie: tachykardia zatokowa i (lub) nieprawidłowości w zapisie EKG, takie jak niespecyficzne zmiany odcinka ST-T. Opisywano również przypadki tachyarytmii, w tym przedwczesnych skurczów komorowych i tachykardii komorowej, bradykardii oraz bloku przedsionkowo-komorowego i bloku odnogi pęczka Hisa. Objawy te z reguły nie zwiększają ryzyka kardiotoksyczności późnej, rzadko są istotne klinicznie i zazwyczaj nie stanowią wskazania do przerwania leczenia idarubicyną. Późne (tj. opóźnione) powikłania: kardiotoksyczność późna zwykle rozwija się w późniejszym okresie leczenia lub w ciągu 2 - 3 miesięcy po jego zakończeniu. Jej objawy obserwowano również po wielu miesiącach, a nawet latach po zakończeniu terapii. Późna kardiomiopatia manifestuje się obniżoną frakcją wyrzutową lewej komory (LVEF) i (lub) objawami przedmiotowymi i podmiotowymi zastoinowej niewydolności serca (CHF), takimi jak duszność, obrzęk płuc, obrzęki ortostatyczne, powiększenie serca, powiększenie wątroby, oliguria, wodobrzusze, wysięk opłucnowy oraz rytm cwałowy serca. Obserwowano również podostre objawy w postaci zapalenia osierdzia i (lub) mięśnia sercowego. Najcięższą postacią kardiomiopatii, wywołaną stosowaniem antracyklin, jest zagrażająca życiu zastoinowa niewydolność serca, będąca efektem toksyczności zależnej od wielkości dawki skumulowanej. Nie określono granicznej skumulowanej dawki idarubicyny chlorowodorku podawanej dożylnie. Kardiomiopatię spowodowaną leczeniem idarubicyną obserwowano jednak u 5% pacjentów, w przypadku których dawki skumulowane podawanej dożylnie idarubicyny wynosiły 150-290 mg/m2 pc. Dostępne dane dotyczące pacjentów, którym podawano doustnie całkowite dawki idarubicyny chlorowodorku skumulowane do 400 mg/m2 pc., sugerują małe prawdopodobieństwo wystąpienia kardiotoksyczności. Aby zminimalizować ryzyko ciężkiego uszkodzenia serca, przed rozpoczęciem leczenia idarubicyną należy ocenić czynność serca, a następnie monitorować ją w trakcie terapii. Można to uzyskać poprzez regularne określanie frakcji wyrzutowej lewej komory w czasie leczenia oraz natychmiastowe przerwanie podawania produktu w momencie stwierdzenia pierwszych objawów uszkodzenia serca. Odpowiednimi metodami ilościowej oceny czynności serca (oceny frakcji wyrzutowej lewej komory) są wentrykulografia izotopowa (MUGA) oraz echokardiografia (ECHO). Zaleca się, by wyjściowej oceny funkcji serca dokonywać przy użyciu EKG oraz wentrykulografii lub echokardiografii, szczególnie u pacjentów ze zwiększonym ryzykiem kardiotoksyczności. Należy powtarzać ocenę frakcji wyrzutowej lewej komory (badania MUGA lub ECHO), zwłaszcza gdy skumulowana dawka antracyklin przyjęta przez pacjenta jest zwiększona. Przez cały czas obserwacji pacjenta, ocenę należy dokonywać tą samą metodą. Czynnikami ryzyka kardiotoksyczności są: aktywna lub utajona choroba sercowo-naczyniowa, uprzednie lub jednoczesne napromienianie śródpiersia i (lub) okolicy osierdzia, wcześniejsze leczenie innymi antracyklinami lub antracenodionami, oraz jednoczesne stosowanie produktów leczniczych, które mogą upośledzać kurczliwość mięśnia sercowego lub działać kardiotoksycznie (np. trastuzumab). Nie należy podawać antracyklin, w tym idarubicyny w skojarzeniu z innymi substancjami kardiotoksycznymi, chyba że czynność serca pacjenta jest ściśle monitorowana (patrz punkt 4.5). U pacjentów otrzymujących antracykliny po zakończeniu leczenia innymi substancjami kardiotoksycznymi, szczególnie tymi z długim okresem półtrwania, takimi jak trastuzumab, może również wystąpić zwiększone ryzyko rozwoju kardiotoksyczności. Raportowany okres półtrwania trastuzumabu jest zmienny. Trastuzumab może utrzymywać się w krwiobiegu do 7 miesięcy. W związku z tym należy unikać terapii opartej na antracyklinie przez okres do 7 miesięcy od zakończenia podawania trastuzumabu, jeżeli jest to możliwe. Natomiast jeżeli nie jest to możliwe, czynność serca pacjenta powinna być ściśle monitorowana. Monitorowanie czynności serca musi być szczególnie dokładne u pacjentów, u których osiągnięto duże skumulowane dawki produktu oraz u pacjentów obciążonych czynnikami ryzyka. Jednak idarubicyna może działać kardiotoksycznie już przy mniejszych dawkach skumulowanych, niezależnie od występowania czynników ryzyka. U niemowląt oraz dzieci podatność na kardiotoksyczność antracyklin wydaje się być większa, dlatego też konieczne jest prowadzenie długoterminowych, okresowych badań czynności serca u tych pacjentów. Toksyczność idarubicyny i innych antracyklin lub antracenodionów prawdopodobnie sumuje się. Toksyczność hematologiczna Idarubicyna wykazuje nasilone działanie mielosupresyjne. U wszystkich pacjentów, którzy otrzymali terapeutyczną dawkę produktu, dochodzi do ciężkiej mielosupresji. Przed każdym cyklem leczenia idarubicyną oraz w czasie jego trwania, należy oceniać parametry hematologiczne, w tym liczbę białych krwinek wraz z rozmazem. Głównym objawem toksyczności hematologicznej idarubicyny oraz najczęstszym ostrym powikłaniem zmuszającym do zmniejszenia dawki produktu jest zależna od dawki, odwracalna leukopenia i (lub) granulocytopenia (neutropenia). Leukopenia i neutropenia zwykle mają ciężki przebieg. Może również wystąpić małopłytkowość i niedokrwistość. Liczba neutrofilów i płytek krwi jest najmniejsza zwykle 10–14 dni po podaniu produktu i zazwyczaj wraca do normy w trzecim tygodniu. W trakcie fazy ciężkiej mielosupresji zgłaszano przypadki zgonów z powodu zakażeń i (lub) krwotoków. Powikłaniami klinicznymi ciężkiej mielosupresji mogą być: gorączka, zakażenia, posocznica, wstrząs septyczny, krwotok, niedotlenienie tkanek lub zgon. W przypadku wystąpienia gorączki neutropenicznej zaleca się dożylne leczenie antybiotykami. Wtórne białaczki Donoszono o przypadkach wtórnych białaczek u pacjentów leczonych antracyklinami, w tym idarubicyną (z poprzedzającym stanem przedbiałaczkowym lub bez). Wtórne białaczki występują częściej w przypadku jednoczesnego stosowania produktów z tej grupy z produktami leczniczymi przeciwnowotworowymi uszkadzającymi DNA u pacjentów intensywnie leczonych w przeszłości produktami cytotoksycznymi lub przy zwiększaniu dawek antracyklin. Okres utajenia w przypadku tych białaczek może wynosić od 1 do 3 lat. Przewód pokarmowy Idarubicyna może powodować wymioty. Po podaniu produktu zwykle szybko dochodzi do zapalenia śluzówek (głównie błony śluzowej jamy ustnej, rzadziej przełyku), które w ciężkich postaciach mogą w ciągu kilku dni spowodować powstanie owrzodzeń błony śluzowej. U większości pacjentów ustępuje ono w trzecim tygodniu leczenia. Bardzo rzadko obserwowano przypadki ciężkich zdarzeń żołądkowo-jelitowych (takich jak perforacja lub krwawienie) u pacjentów otrzymujących doustnie idarubicynę, z ostrą białaczką lub innymi zaburzeniami w wywiadzie albo przyjmujących produkty prowadzące do powikłań żołądkowo- jelitowych. U pacjentów z czynną chorobą układu pokarmowego ze zwiększonym ryzykiem krwawienia i (lub) perforacji, należy oszacować stosunek korzyści do ryzyka doustnego stosowania idarubicyny. Czynność wątroby i (lub) nerek Zaburzenia czynności wątroby i (lub) nerek mogą mieć wpływ na wydalanie idarubicyny, dlatego czynność tych narządów należy oceniać przed rozpoczęciem oraz w trakcie terapii, przy użyciu standardowych testów laboratoryjnych (stosując jako parametry stężenie bilirubiny i kreatyniny w surowicy). W czasie licznych badań klinicznych III fazy, produktu leczniczego nie podawano, jeśli stężenie bilirubiny i (lub) kreatyniny w surowicy było większe niż 2 mg/dl. Jeżeli stężenie bilirubiny mieści się w zakresie 1,2–2 mg/dl, dawki innych antracyklin zwykle redukuje się o 50% (patrz punkt 4.2). Objawy w miejscu podania W wyniku podania produktu do małego naczynia lub wielokrotnego jego podawania do tej samej żyły może dojść do stwardnienia ścian naczynia żylnego. Podawanie produktu w sposób zgodny z zaleceniami może zminimalizować ryzyko zapalenia żyły/zakrzepowego zapalenia żyły w miejscu wlewu (patrz punkt 4.2). Wynaczynienie Wynaczynienie idarubicyny w czasie infuzji dożylnej może spowodować miejscowy ból, ciężkie uszkodzenia tkanek (powstawanie pęcherzy, ciężkie zapalenie tkanki łącznej) oraz martwicę. Jeśli podczas dożylnego podania produktu wystąpią objawy przedmiotowe i podmiotowe wynaczynienia, należy natychmiast przerwać wlew produktu. W przypadku wystąpienia wynaczynienia można podać deksrazoksan, aby zapobiec lub zmniejszyć uszkodzenie tkanki. Zespół rozpadu guza Idarubicyna może powodować hiperurykemię, która jest wynikiem nasilonego katabolizmu puryn, towarzyszącego gwałtownemu rozpadowi komórek nowotworowych pod wpływem produktu („zespół lizy guza”). Po rozpoczęciu leczenia należy ocenić stężenie kwasu moczowego, potasu, fosforanu wapnia i kreatyniny we krwi. Nawodnienie, alkalizacja moczu oraz profilaktyczne podawanie allopurynolu w celu zapobieżenia hiperurykemii może zminimalizować potencjalne powikłania zespołu lizy guza. Działanie immunosupresyjne i (lub) zwiększona podatność na zakażenia Podawanie szczepionek z żywych lub żywych atenuowanych drobnoustrojów (np. szczepionka przeciw żółtej febrze) pacjentom z obniżoną odpornością na skutek podawania chemioterapii, w tym idarubicyny, może prowadzić do ciężkich infekcji lub zgonu. Należy unikać szczepienia pacjentów przyjmujących idarubicynę za pomocą żywych szczepionek . Można podawać szczepionki oparte o drobnoustroje inaktywowane lub zabite, ale reakcja na takie szczepionki może być osłabiona. Układ rozrodczy Idarubicyna może działać genotoksycznie. Pacjentom i pacjentkom leczonym idarubicyny chlorowodorkiem należy doradzić stosowanie skutecznej metody antykoncepcji w trakcie terapii oraz przez pewien okres po jej zakończeniu. Mężczyznom leczonym idarubicyny chlorowodorkiem zaleca się, o ile jest to możliwe i stosowne, zasięgnięcie porady na temat możliwości przechowania nasienia zebranego przed rozpoczęciem terapii, ze względu na możliwość nieodwracalnej niepłodności spowodowanej leczeniem (patrz punkt 4.6). Pacjentom i pacjentkom, którzy po zakończeniu leczenia planują potomstwo, należy zalecić, aby wcześniej skonsultowali się z odpowiednim specjalistą. Inne Podobnie jak w przypadku innych produktów cytostatycznych, podczas stosowania idarubicyny obserwowano epizody zakrzepowego zapalenia żył oraz powikłania zakrzepowo-zatorowe, w tym zatorowość płucną. Należy poinformować pacjentów o tym, że produkt może spowodować czerwone zabarwienie moczu przez 1–2 dni po podaniu produktu.

Idarubicyna jest produktem silnie hamującym czynność szpiku kostnego i stosowanie skojarzonych schematów chemioterapii zawierających inne produkty o podobnych właściwościach może prowadzić do pogłębienia tego działania, szczególnie w odniesieniu do szpiku kostnego i (lub) krwi oraz przewodu pokarmowego (patrz punkt 4.4). Stosowanie idarubicyny w połączeniu z innymi potencjalnie kardiotoksycznymi chemioterapeutykami, jak również jednoczesne podawanie z produktami wpływającymi na układ sercowo-naczyniowy (np. inhibitory kanału wapniowego), wymaga monitorowania czynności serca przez cały okres leczenia. Zmiany w czynności wątroby lub nerek, spowodowane produktami stosowanymi jednocześnie z idarubicyną, mogą mieć wpływ na metabolizm, farmakokinetykę, skuteczność i (lub) toksyczność tego produktu (patrz punkt 4.4). Zastosowanie radioterapii w czasie podawania produktu lub w okresie 2-3 tygodni przed rozpoczęciem leczenia idarubicyną może powodować nasiloną supresję szpiku kostnego. Jednoczesne stosowanie żywych atenuowanych szczepionek (np. szczepionka przeciw żółtej febrze) nie jest zalecane ze względu na ryzyko ogólnoustrojowej choroby, który może prowadzić do zgonu. Ryzyko jest większe u pacjentów z obniżoną odpornością, spowodowaną przez współistniejącą chorobę. Można podawać szczepionki inaktywowane, jeżeli są dostępne. W przypadku skojarzonego stosowania doustnych produktów przeciwzakrzepowych i chemioterapii przeciwnowotworowej zaleca się zwiększenie częstości kontrolowania wskaźnika INR (ang. International Normalised Ratio), ponieważ nie można wykluczyć ryzyka interakcji. Równoczesne podanie cyklosporyny A, jako pojedynczego czynnika uwrażliwiającego komórki nowotworowe znacząco zwiększało wartość AUC idarubicyny (1,78 razy) oraz idarubicynolu (2,46 razy) u pacjentów z ostrą białaczką. Kliniczne znaczenie tej interakcji nie jest znane. U niektórych pacjentów może być konieczne dostosowanie dawki idarubicyny.

Działania niepożądane opisano zgodnie z klasyfikacją układów i narządów MedDRA, a ich częstość oszacowano na podstawie danych dostępnych po wprowadzeniu idarubicyny do obrotu. 6 Częstość występowania działań niepożądanych uporządkowano w następujący sposób: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) i nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych). Bardzo często: zakażenia Niezbyt często: posocznica Niezbyt często: wtórna białaczka (ostra białaczka szpikowa i zespół mielodysplastyczny) Bardzo często: małopłytkowość, ciężka leukopenia, neutropenia, niedokrwistość Częstość nieznana: pancytopenia Bardzo rzadko: anafilaksja Bardzo często: jadłowstręt Niezbyt często: odwodnienie Niezbyt często: hiperurykemia Częstość nieznana: zespół lizy guza Rzadko: krwotok mózgowy Często: zastoinowa niewydolność serca, bradykardia, tachykardia zatokowa, tachyarytmia, bezobjawowe zmniejszenie frakcji wyrzutowej lewej komory serca, kardiomiopatia2 Niezbyt często: zawał mięśnia sercowego, nieprawidłowości w zapisie EKG1 Bardzo rzadko: zapalenie osierdzia, zapalenie mięśnia sercowego, blok przedsionko wokomorowy i blok odnogi pęczka Hisa Często: krwotoki, miejscowe zapalenie żył, zakrzepowe zapalenie żył Niezbyt często: wstrząs Bardzo rzadko: powikłania zakrzepowozatorowe, uderzenia gorąca zapalenie żył gorąca 7 Bardzo często: nudności, wymioty, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej i (lub) żołądka, biegunka, ból brzucha lub uczucie pieczenia Często: krwawienie z przewodu pokarmowego, ból brzucha Niezbyt często: zapalenie przełyku, zapalenie okrężnicy3 Bardzo rzadko: nadżerki lub owrzodzenie żołądka Często: zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych i zwiększenie stężenia bilirubiny Bardzo często: łysienie Często: wysypka, świąd, nadwrażliwość podrażnionej skóry4 Niezbyt często: pokrzywka, hiperpigmentacja skóry i paznokci, zapalenie tkanki łącznej5, martwica tkanek Bardzo rzadko: rumień dystalnych części ciała Częstość nieznana: reakcje miejscowe Bardzo często: czerwony kolor moczu przez 1– 2 dni po podaniu produktu Bardzo często: gorączka, ból głowy, dreszcze podania1 Niespecyficzndere zsmzcizaen y odcinka S-T. 2 Towarzyszące objawy podmiotowe i przedmiotowe, patrz punkt 4.4. 3 W tym ciężkie zapalenie jelit i (lub) neutropeniczne zapalenie jelit z perforacją. 4 „Nawrót objawów niepożądanych radioterapii”. 5 Zdarzenie może mieć ciężki przebieg. Opis wybranych działań niepożądanych Układ krwiotwórczy Najcięższym działaniem niepożądanym idarubicyny jest nasilona mielosupresja. Jednak jest to konieczne do zniszczenia komórek białaczki (patrz punkt 4.4). Kardiotoksyczność Najcięższą postacią kardiomiopatii wywołanej stosowaniem antracyklin jest zagrażająca życiu zastoinowa niewydolność serca, będąca efektem toksyczności zależnej od wielkości dawki skumulowanej (patrz punkt 4.4). Żołądek i jelita Zapalenie błony śluzowej żołądka oraz w ciężkich przypadkach owrzodzenia błony śluzowej jamy ustnej, odwodnienie spowodowane ciężkimi wymiotami i biegunką; ryzyko perforacji okrężnicy itp. 8 Miejsce podania Zapalenie żył i (lub) zakrzepowe zapalenie żył oraz środki prewencji, patrz punkt 4.2. Niezamierzone wycieki z żyły mogą spowodować ból, ciężkie zapalenie tkanki łącznej i martwicę tkanek. Inne działania niepożądane: hiperurykemia Zapobieganie objawom poprzez nawodnienie, alkalizację moczu oraz profilaktyczne podawanie allopurynolu może zminimalizować potencjalne powikłania zespołu lizy guza. Dzieci i młodzież Działania niepożądane są podobne u dorosłych i dzieci, z wyjątkiem większej podatności dzieci na kardiotoksyczność antracyklin (patrz punkt 4.4). Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych Al. Jerozolimskie 181C 02-222 Warszawa Tel.: + 48 22 49 21 301 Faks: + 48 22 49 21 309 Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu lub przedstawicielowi podmiotu odpowiedzialnego.