Idarubicin Accord

Kiedy nie stosować leku Idarubicin Accord: - jeśli u pacjenta stwierdzono uczulenie na idarubicynę lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku (wymienione w punkcie 6), - jeśli pacjent jest uczulony na inne antracykliny lub antracenodiony, - jeśli u pacjenta występują ciężkie zaburzenia czynności wątroby, - jeśli u pacjenta występują ciężkie zaburzenia czynności nerek, - jeśli u pacjenta występują choroby serca, - jeśli pacjent był wcześniej leczony idarubicyny chlorowodorkiem i (lub) innymi antracyklinami lub antracenodionami, - jeśli pacjentka karmi piersią. Ostrzeżenia i środki ostrożności Przed rozpoczęciem stosowania leku Idarubicin Accord należy poradzić się lekarza, farmaceuty lub pielegniarki: - jeśli pacjent ma zaburzenia serca. Czynność serca należy ocenić przed rozpoczęciem leczenia idarubicyną oraz kontrolować podczas trwania leczenia w celu zminimalizowania ryzyka wystąpienia ciężkiej niewydolności serca; - jeśli pacjent obecnie lub niedawno przyjmował trastuzumab (lek stosowany w leczeniu niektórych nowotworów). Trastuzumab może pozostawać w organizmie do 7 miesięcy. Ponieważ trastuzumab może wpływać na serce, nie należy stosować leku Idarubicin Accord przez okres do 7 miesięcy po zaprzestaniu przyjmowania trastuzumabu. Jeśli lek Idarubicin Accord zostanie zastosowany przed tym terminem, czynność serca powinna być dokładnie monitorowana. - jeśli u pacjenta występuje zahamowanie czynności szpiku kostnego spowodowane wcześniejszą terapią; - jeśli u pacjenta występuje wyraźne i utrzymujące się zwiększenie liczby nieprawidłowych krwinek białych we krwi. U pacjenta może rozwijać się białaczka. - jeśli u pacjenta występują lub występowały w przeszłości zaburzenia żołądkowe (np. wrzody) lub jakiekowiek zaburzenia dotyczące jelit; - jeśli pacjent ma zaburzenia czynności wątroby; - jeśli pacjent ma zaburzenia czynności nerek; - ten lek może powodować wymioty, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej i zapalenie błony śluzowej przewodu pokarmowego; - mogą wystąpić reakcje w miejscu wstrzyknięcia; - jeśli podczas wstrzyknięcia wystąpi wynaczynienie, pacjent może odczuwać ból, a wynaczynienie może spowodować poważne uszkodzenia tkanek. W przypadku wystąpienia wynaczynienia podawanie leku należy natychmiast przerwać. - jak ma to miejsce w przypadku innych leków cytotoksycznych, może wystąpić zapalenie żyły z powstawaniem zakrzepów; - jeśli pacjent ma otrzymać lub niedawno otrzymał szczepionkę; - u mężczyzn, idarubicyna może spowodować nieodwracalną niepłodność. Idarubicyna może wpływać na płodność u mężczyzn. Przed rozpoczęciem leczenia należy porozmawiać z lekarzem na temat zachowania płodności. Zarówno kobiety jak i mężczyźni powinni stosować skuteczną antykoncepcję (patrz „Ciąża, karmienie piersią i wpływ na płodność”). Pacjentom/pacjentkom, którzy po zakończeniu leczenia planują potomstwo, należy zalecić, aby skonsultowali się z odpowiednim specjalistą. Idarubicynę należy stosować wyłącznie pod nadzorem lekarza doświadczonego w stosowaniu chemioterapii cytotoksycznej. Lek może powodować czerwone zabarwienie moczu przez 1 do 2 dni po podaniu. Należy przeprowadzać regularne badania krwi, wątroby, nerek i serca przed oraz podczas stosowania leku Idarubicin Accord. Wydaje się, że niemowlęta i dzieci są bardziej wrażliwe na toksyczne działanie antracyklin na serce, dlatego u tych pacjentów należy przeprowadzać długotrwałą, okresową kontrolę czynności serca. Idarubicin Accord a inne leki Należy powiedzieć lekarzowi o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować. Idarubicyna jest używana głównie w skojarzeniu z innymi lekami cytotoksycznymi, dlatego może wystąpić toksyczność skumulowana, szczególnie w odniesieniu do szpiku kostnego, krwi i przewodu pokarmowego. Ryzyko kardiotoksyczności może być zwiększone u pacjentów, którzy otrzymali w tym samym czasie inne leki o działaniu toksycznym na serce. W związku z tym, że idarubicyna jest w znacznym stopniu metabolizowana w wątrobie, zaburzenia czynności wątroby wywołane przez inne leki mogą wpływać na metabolizm, właściwości farmakokinetyczne, skuteczność terapeutyczną i (lub) toksyczność idarubicyny. Antracykliny, w tym idarubicyna, nie mogą być stosowane w skojarzeniu z innymi lekami działającymi toksycznie na serce, o ile czynność serca nie jest starannie monitorowana. W przypadku jednoczesnego stosowania doustnych leków przeciwzakrzepowych i chemioterapii przeciwnowotworowej, zaleca się zwiększenie częstości monitorowania wartości międzynarodowego współczynnika znormalizowanego (INR). Ciąża, karmienie piersią i wpływ na płodność Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza że może być w ciąży lub gdy planuje mieć dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku. Nie ma odpowiednich, kontrolowanych badań u kobiet w ciąży. Idarubicyna może być stosowana w okresie ciąży wyłącznie, gdy potencjalne korzyści uzasadniają możliwe ryzyko dla płodu. Ciąża Należy unikać zachodzenia w ciążę jeśli kobieta lub jej partner stosuje lek Idarubicin Accord. Wykazano szkodliwy wpływ idarubicyny na płód, dlatego istotnym jest, aby powiedzieć lekarzowi o podejrzeniu ciąży. Antykoncepcja u kobiet w wieku rozrodczym Należy zawsze stosować skuteczną antykoncepcję podczas stosowania leku Idarubicin Accord oraz przez co najmniej 6,5 miesiąca po przyjęciu ostatniej dawki. Należy porozmawiać z lekarzem o metodach antykoncepcji odpowiednich dla kobiety i jej partnera. Antykoncepcja u mężczyzn Należy zawsze stosować skuteczną antykoncepcję podczas stosowania leku Idarubicin Accord oraz przez co najmniej 3,5 miesiąca po przyjęciu ostatniej dawki. Karmienie piersią Nie wiadomo, czy idarubicyna przenika do mleka ludzkiego. W związku z tym, że wiele leków przenika do mleka ludzkiego, matki muszą przerwać karmienie piersią przed rozpoczęciem leczenia. Nie należy karmić piersią podczas stosowania tego leku oraz przez co najmniej 14 dni po przyjęciu ostatniej dawki, ponieważ lek może przenikać do mleka ludzkiego i mieć szkodliwy wpływ na dziecko. Płodność Zarówno kobiety, jak i mężczyźni przed rozpoczęciem leczenia powinni zasięgnąć porady dotyczącej zachowania płodności. Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn Nie przeprowadzano systematycznej oceny wpływu idarubicyny na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Lek Idarubicin Accord zawiera sód Lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na fiolkę, to znaczy lek uznaje się za „wolny od sodu”.

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią. Działania niepożądane, które mogą wystąpić bardzo często: zakażenia; zmniejszenie liczby krążących krwinek czerwonych, białych i płytek krwi; wyraźne zmniejszenie lub utrata apetytu; nudności, wymioty, biegunka, bóle brzucha, uczucie pieczenia, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej; wypadanie włosów; czerwonawe zabarwienie moczu 1-2 dni po przyjęciu leku; gorączka, ból głowy i dreszcze. Działania niepożądane, które mogą wystąpić często: zwiększenie lub zmniejszenie częstości akcji serca, zwiększony i nieregularny rytm serca, zaburzenia czynności serca, zapalenie żyły, zapalenie żyły związane z zakrzepicą, krwawienie, krwawienie z przewodu pokarmowego, ból brzucha, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych i stężenia bilirubiny, wysypka skórna, świąd, nadwrażliwość napromieniowanej skóry. Działania niepożądane, które mogą wystąpić niezbyt często: zakażenie uogólnione, białaczka wtórna, zwiększenie stężenia kwasu moczowego we krwi, nieprawidłowości zapisu EKG, wstrząs, zapalenie przełyku, zapalenie okrężnicy, przebarwienia skóry i paznokci, zapalenie tkanki łącznej, martwica tkanek. Działania niepożądane, które mogą wystąpić rzadko: krwotok mózgowy. Działania niepożądane, które mogą wystąpić bardzo rzadko: ogólniona ciężka reakcja alergiczna, zakażenie serca i inne zaburzenia, niedrożność naczynia krwionośnego, zaczerwienienie, choroba wrzodowa, zaczerwienienie skóry, szczególnie kończyn. Zgłaszano również przypadki pancytopoenii, zespołu rozpadu guza i reakcji miejscowych. Zgłaszanie działań niepożądanych Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione w tej ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi, farmaceucie, lub pielęgniarce. Działania niepożądane można zgłaszaćbezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych Al. Jerozolimskie 181C 02-222 Warszawa tel.: + 48 22 49 21 301 faks: + 48 22 49 21 309 strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu. Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat bezpieczeństwa stosowania leku.

• Nadwrażliwość na idarubicynę lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. • Nadwrażliwość na inne antracykliny lub antrachinony. • Ciężkie zaburzenia czynności wątroby. • Ciężkie zaburzenia czynności nerek. • Niekontrolowane zakażenia • Ciężka kardiomiopatia. • Niedawno przebyty zawał mięśnia sercowego. • Ciężka arytmia. • Utrzymujące się zahamowanie czynności szpiku. • Wcześniejsze leczenie maksymalnymi skumulowanymi dawkami idarubicyny i (lub) innych antracyklin lub antrachinonów (patrz punkt 4.4). • W czasie trwania leczenia należy przerwać karmienie piersią (patrz punkt 4.6).

Ogólne Idarubicynę należy stosować wyłącznie pod nadzorem lekarza doświadczonego w stosowaniu chemioterapii lekami cytotoksycznymi. Leczenie idarubicyną wymaga starannej obserwacji pacjenta i monitorowania badań laboratoryjnych. W ten sposób można zapewnić natychmiastowe i skuteczne leczenie ciężkich powikłań, wynikających z choroby i (lub) jej leczenia (np. krwotok, ciężkie zakażenia). Leczenie idarubicyną można rozpocząć po ustąpieniu ostrych objawów toksyczności wcześniej stosowanych leków cytotoksycznych (np. zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, neutropenia, małopłytkowość oraz uogólnione zakażenia). Czynność serca Leczenie antracyklinami wiąże się z ryzykiem kardiotoksyczności, która może objawiać się powikłaniami wczesnymi (tj. ostrymi) lub późnymi (tj. opóźnionymi). Objawy wczesne (ostre): Wczesne działanie kardiotoksyczne idarubicyny obejmuje głównie tachykardię zatokową i (lub) nieprawidłowości w zapisie EKG, takie jak niespecyficzne zmiany ST-T. Opisywano również przypadki tachyarytmii, w tym przedwczesne skurcze komorowe i tachykardię komorową, bradykardię, jak również blok przedsionkowo-komorowy i blok odnogi pęczka Hisa. Objawy te z reguły nie stanowią czynników ryzyka kardiotoksyczności późnej, rzadko mają znaczenie klinicznie i zazwyczaj nie stanowią wskazania do przerwania leczenia idarubicyną. Objawy późne (opóźnione): Kardiotoksyczność późna zwykle rozwija się w późniejszym okresie leczenia lub w ciągu 2 do 3 miesięcy po jego zakończeniu, jednakże późne objawy obserwowano również po kilku miesiącach lub kilku latach od zakończenia terapii. Późna kardiomiopatia objawiała się zmniejszoną frakcją wyrzutową lewej komory (ang. left ventricular ejection fraction; LVEF) i (lub) objawami podmiotowymi i przedmiotowymi zastoinowej niewydolności serca (ang. congestive heart failure; CHF), takimi jak duszność, obrzęk płuc, obrzęki ortostatyczne, powiększenie serca, powiększenie wątroby, skąpomocz, wodobrzusze, wysięk opłucnowy oraz rytm cwałowy serca. Zgłaszano również występowanie objawów podostrych, takich jak zapalenie osierdzia lub zapalenie mięśnia sercowego. Zagrażająca życiu zastoinowa niewydolność serca jest najcięższą postacią kardiomiopatii wywoływanej przez antracykliny i należy do grupy działań toksycznych ograniczających dawkę leku. Nie określono przedziału dawki skumulowanej dla idarubicyny chlorowodorku podawanej dożylnie lub doustnie. Jednak kardiomiopatię związaną z podawaniem idarubicyny zgłaszano u 5% pacjentów otrzymujących dożylnie dawkę skumulowaną od 150 do 290 mg/m2 pc. Dostępne dane dotyczące pacjentów, którzy otrzymali doustnie całkowite dawki idarubicyny chlorowodorku skumulowane do 400 mg/m2 pc. wskazują na małe prawdopodobieństwo działania kardiotoksycznego. Aby zminimalizować ryzyko wystąpienia ciężkiej niewydolności serca, przed rozpoczęciem leczenia idarubicyną należy ocenić czynność serca, a następnie monitorować ją przez cały okres leczenia. Ryzyko można zmniejszyć poprzez regularne monitorowanie frakcji wyrzutowej lewej komory w czasie leczenia oraz natychmiastowe przerwanie podawania idarubicyny w momencie wystąpienia pierwszych objawów zaburzeń czynności serca. Odpowiednimi metodami ilościowej oceny czynności serca (ocena LVEF) są scyntygrafia bramkowana (ang. Multiple Gated Acquisition; MUGA) serca lub echokardiografia (ECHO). Zaleca się, aby początkowej oceny czynności serca dokonywać przy użyciu EKG oraz scyntygrafii serca lub echokardiografii, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka wystąpienia zwiększonej kardiotoksyczności. Należy powtarzać ocenę frakcji wyrzutowej lewej komory przy użyciu scyntygrafii bramkowanej (MUGA) lub echokardiografii (ECHO), zwłaszcza po wyższych skumulowanych dawkach antracyklin. Przez cały okres obserwacji pacjenta należy dokonywać oceny przy użyciu tej samej metody. Do czynników ryzyka kardiotoksyczności należą: czynna lub utajona choroba sercowo-naczyniowa, wcześniejsza lub jednoczesna radioterapia w obrębie śródpiersia lub okolicy przedsercowej, wcześniejsze leczenie innymi antracyklinami lub antrachinonami oraz jednoczesne stosowanie leków, które mogą hamować kurczliwość mięśnia sercowego lub leków kardiotoksycznych (np. trastuzumab). Antracyklin, w tym idarubicyny, nie należy podawać w skojarzeniu z innymi lekami o działaniu kardiotoksycznym, o ile czynność serca pacjenta nie jest ściśle monitorowana (patrz punkt 4.5). U pacjentów otrzymujących antracykliny po zakończeniu leczenia innymi lekami o działaniu kardiotoksycznym, zwłaszcza o długim okresie półtrwania (takimi jak trastuzumab), może również wystąpić zwiększone ryzyko kardiotoksyczności. Zgłaszany okres półtrwania trastuzumabu jest zmienny. Lek może utrzymywać się we krwi do 7 miesięcy. Dlatego, jeśli to możliwe, lekarz powinien unikać stosowania leczenia opartego na podawaniu antracyklin do 7 miesięcy po odstawieniu trastuzumabu. Jeśli nie jest to możliwe zaleca się ścisłe monitorowanie czynności serca. Należy szczególnie uważnie monitorować czynność serca u pacjentów otrzymujących duże dawki skumulowane i u pacjentów z czynnikami ryzyka. Kardiotoksyczne działanie idarubicyny może jednak wystąpić po zastosowaniu mniejszych dawek skumulowanych, niezależnie od obecności czynników ryzyka. Wydaje się, że niemowlęta i dzieci są bardziej wrażliwe na działanie kardiotoksyczne antracyklin, dlatego u tych pacjentów należy przeprowadzać długotrwałą, okresową kontrolę czynności serca. Istnieje prawdopodobieństwo, że toksyczne działanie idarubicyny i innych antracyklin lub antrachinonów kumuluje się. Toksyczność hematologiczna Idarubicyna wykazuje silne działanie hamujące czynność szpiku kostnego. U wszystkich pacjentów, którzy otrzymali terapeutyczną dawkę produktu, dochodzi do ciężkiej mielosupresji. Przed każdym cyklem leczenia idarubicyną oraz w czasie jego trwania należy oceniać parametry hematologiczne, w tym liczbę białych krwinek wraz z rozmazem. Najczęstszym objawem toksyczności hematologicznej idarubicyny oraz najczęstszym ostrym powikłaniem zmuszającym do zmniejszenia dawki produktu jest zależna od dawki, odwracalna leukopenia i (lub) granulocytopenia (neutropenia). Leukopenia i neutropenia są zazwyczaj ciężkie; ponadto może wystąpić małopłytkowość i niedokrwistość. Najmniejsza liczba (nadir) neutrofilów i płytek krwi zwykle występuje po upływie 10 do 14 dni od podania produktu leczniczego, jednak wartości te na ogół wracają do stanu wyjściowego w trzecim tygodniu leczenia. Opisywano przypadki zgonów na skutek zakażeń i (lub) krwotoków podczas fazy ciężkiej mielosupresji. Do klinicznych skutków ciężkiego zahamowania czynności szpiku kostnego należą: gorączka, zakażenia, posocznica, wstrząs septyczny, krwotok, niedotlenienie tkanek lub zgon. Jeśli wystąpi gorączka neutropeniczna, zaleca się leczenie antybiotykiem podawanym dożylnie. Białaczka wtórna U pacjentów leczonych antracyklinami, w tym idarubicyną, zgłaszano przypadki wystąpienia białaczki wtórnej, z fazą przedbiałaczkową lub bez niej. Białaczka wtórna występuje częściej w przypadku podawania leków z tej grupy w skojarzeniu z lekami przeciwnowotworowymi uszkadzającymi DNA, gdy pacjenci byli intensywnie leczeni lekami cytotoksycznymi lub gdy dawki antracyklin były zwiększane. Okres utajenia białaczki tego typu może wynosić od 1 roku do 3 lat. Układ pokarmowy Idarubicyna może wywoływać wymioty. Zapalenie błon śluzowych (głównie zapalenie jamy ustnej, rzadziej zapalenie przełyku) występuje na ogół krótko po podaniu produktu leczniczego, a w cięższej postaci może się przekształcić w ciągu kilku dni w owrzodzenie błon śluzowych. U większości pacjentów zapalenie ustępuje w trzecim tygodniu leczenia. Sporadycznie obserwowano epizody ciężkich zdarzeń żołądkowo-jelitowych (takich jak perforacja lub krwawienie) u otrzymujących doustnie idarubicynę pacjentów z ostrą białaczką lub z innymi chorobami w wywiadzie albo otrzymujących produkty lecznicze, które powodują powikłania żołądkowo-jelitowe. U pacjentów z czynną chorobą przewodu pokarmowego i zwiększonym ryzykiem krwawienia i (lub) perforacji, lekarz musi ocenić stosunek korzyści z doustnego stosowania idarubicyny względem ryzyka. Czynność wątroby i nerek Zaburzenia czynności wątroby i (lub) nerek mogą wpływać na dystrybucję idarubicyny w organizmie, dlatego przed i w trakcie leczenia należy monitorować czynność wątroby i nerek przy użyciu standardowych badań laboratoryjnych (stężenie bilirubiny i kreatyniny w surowicy). W wielu badaniach klinicznych III fazy, leczenie idarubicyną było przeciwwskazane, jeśli stężenie bilirubiny i (lub) stężenie kreatyniny w surowicy przekraczało 2,0 mg/dl. Dawkę innych antracyklin zmniejsza się zazwyczaj o 50%, gdy stężenie bilirubiny mieści się w zakresie 1,2-2,0 mg/dl. Objawy w miejscu wstrzyknięcia Wstrzyknięcie do małego naczynia krwionośnego lub wstrzykiwanie do tego samego naczynia krwionośnego może spowodować stwardnienie ścian żył. Stosowanie się do zaleceń dotyczących podawania produktu leczniczego może zmniejszyć ryzyko zapalenia żył lub zakrzepowego zapalenia żył w miejscu podania. Wynaczynienie Wynaczynienie w czasie dożylnego wstrzyknięcia idarubicyny może spowodować miejscowy ból, ciężkie zmiany w tkankach (powstawanie pęcherzy, ciężkie zapalenie tkanki łącznej) oraz martwicę. W przypadku wystąpienia przedmiotowych lub podmiotowych objawów wynaczynienia w trakcie dożylnego podawania idarubicyny, wlew produktu należy natychmiast przerwać. W przypadku wynaczynienia można zastosować deksrazoksan w celu zapobiegania lub zmniejszenia uszkodzenia tkanek. Zespół rozpadu guza Idarubicyna może wywoływać hiperurykemię w wyniku nasilonego katabolizmu puryn, który towarzyszy szybkiej lizie komórek nowotworowych pod wpływem produktu leczniczego („zespół rozpadu guza”). Po rozpoczęciu leczenia należy kontrolować stężenie kwasu moczowego we krwi, stężenie potasu, wapnia, fosforanów i kreatyniny. Nawadnianie, alkalizacja moczu i profilaktyczne podawanie allopurynolu zapobiegające hiperurykemii mogą zmniejszyć potencjalne powikłania zespołu rozpadu guza. Działanie immunosupresyjne i (lub) zwiększona podatność na zakażenia Podawanie żywych lub żywych atenuowanych szczepionek (takich jak szczepionka przeciw żółtej febrze) pacjentom ze zmniejszoną odpornością w wyniku stosowania chemioterapeutyków, w tym idarubicyny, może być przyczyną ciężkich lub zakończonych zgonem zakażeń. Należy unikać podawania żywych szczepionek pacjentom otrzymującym idarubicynę. Można podawać szczepionki zabite lub inaktywowane, jednak reakcja na takie szczepionki może być osłabiona. Układ rozrodczy Idarubicyna może działać genotoksycznie. Pacjentom i pacjentkom leczonym idarubicyny chlorowodorkiem należy zalecić stosowanie skutecznej metody antykoncepcji w trakcie leczenia oraz przez pewien okres po jego zakończeniu. Mężczyznom leczonym idarubicyny chlorowodorkiem należy zalecić jeśli to wskazane i dostępne, zwrócenie się po poradę dotyczącą możliwości kriokonserwacji nasienia, ze względu na ryzyko nieodwracalnej niepłodności, spowodowanej leczeniem (patrz punkt 4.6). Pacjentom i pacjentkom, którzy po zakończeniu leczenia planują potomstwo, należy zalecić, aby wcześniej skonsultowali się z właściwym specjalistą. Inne Podobnie jak w przypadku innych leków cytotoksycznych, podczas stosowania idarubicyny zgłaszano występowanie zakrzepowego zapalenia żył i choroby zakrzepowo-zatorowej, w tym zatorowości płucnej. Ten produkt leczniczy może spowodować czerwone zabarwienie moczu, utrzymujące się przez 1 do 2 dni po podaniu. Należy o tym poinformować pacjentów. Sód Ten produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na fiolkę, to znaczy produkt leczniczy uznaje się za „wolny od sodu”.

Idarubicyna jest silnie działającym inhibitorem czynności szpiku kostnego, dlatego stosowanie leczenia skojarzonego z innymi lekami o podobnym działaniu może prowadzić do addycyjnego działania mielosupresyjnego (patrz punkt 4.4). Stosowanie idarubicyny w chemioterapii skojarzonej z innymi lekami o potencjalnym działaniu kardiotoksycznym jak również jednoczesne stosowanie innych leków wpływających na serce (np. antagoniści kanału wapniowego), wymaga monitorowania czynności serca przez cały czas trwania leczenia. Zmiany czynności wątroby lub nerek wywołane przez jednocześnie stosowane terapie mogą wpływać na metabolizm, właściwości farmakokinetyczne oraz skuteczność terapeutyczną i (lub) toksyczność idarubicyny (patrz punkt 4.4). Efekt addycyjny mielosupresji może wystąpić, gdy radioterapia jest stosowana jednocześnie lub w okresie 2-3 tygodni przed leczeniem idarubicyną. Jednoczesne stosowanie żywych atenuowanych szczepionek (np. przeciwko zółtej febrze) nie jest zalecane ze względu na ryzyko choroby ogólnoustrojowej mogącej prowadzić do zgonu. Ryzyko to jest zwiększone u pacjentów z obniżoną odpornością na skutek choroby ogólnoustrojowej. Należy stosować szczepionki inaktywowane, jeśli są dostępne. Podczas skojarzonego stosowania doustnych leków przeciwzakrzepowych i chemioterapii przeciwnowotworowej zaleca się częstsze kontrolowanie wartości INR (międzynarodowy współczynnik znormalizowany), gdyż nie można wykluczyć ryzyka interakcji. Cyklosporyna A: U pacjentów z ostrą białaczką zastosowanie cyklosporyny A (jako pojedynczego leku zwiększającego wrażliwość komórek na chemioterapię) zwiększało 1,78-krotnie wartość AUC jednocześnie podawanej idarubicyny i 2,46-krotnie wartość AUC idarubicynolu. Kliniczne znaczenie tej interakcji nie jest znane. U niektórych pacjentów może być konieczne dostosowanie dawki.

Wykaz działań niepożądanych Częstość występowania działań niepożądanych została określona w następujący sposób: Bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000), częstość nieznana (częstość nie możne być określona na podstawie dostępnych danych). Zakażenia i zarażenia pasożytnicze Bardzo często: Zakażenia Niezbyt często: Posocznica Nowotwory łagodne, złośliwe i nieokreślone (w tym torbiele i polipy) Niezbyt często: Białaczki wtórne (ostra białaczka szpikowa i zespół mielodysplastyczny) Zaburzenia krwi i układu chłonnego Bardzo często: Niedokrwistość, ciężka leukopenia i neutropenia, trombocytopenia Częstość nieznana: Pancytopenia Zaburzenia układu immunologicznego Bardzo rzadko: Anafilaksja Zaburzenia układu wewnątrzwydzielniczego Bardzo często: Jadłowstręt Niezbyt często: Odwodnienie Zaburzenia metabolizmu i odżywiania Niezbyt często: Hiperurykemia Częstość nieznana: Zespół rozpadu guza Zaburzenia układ nerwowego Rzadko: Krwotok mózgowy Zaburzenia serca Często: Bradykardia, tachykardia zatokowa, tachyarytmia, bezobjawowe zmniejszenie frakcji wyrzutowej lewej komory serca, zastoinowa niewydolność serca, kardiomiopatie (patrz punkt 4.4, w odniesieniu do powiązanych objawów podmiotowych i przedmiotowych). Niezbyt często: Zmiany w EKG (np. niespecyficzne zmiany odcinka ST), zawał mięśnia sercowego Bardzo rzadko: Zapalenie osierdzia, zapalenie mięśnia sercowego, blok przedsionkowo-komorowy i blok odnogi pęczka Hisa Zaburzenia naczyniowe Często: Krwotoki, miejscowe zapalenie żył, zakrzepowe zapalenie żył Niezbyt często: Wstrząs Bardzo rzadko: Powikłania zakrzepowo-zatorowe, rumień Zaburzenia żołądka i jelit Bardzo często: Nudności, wymioty, zapalenie błon śluzowych/zapalenie jamy ustnej, biegunka, ból brzucha lub uczucie pieczenia Często: Krwawienie z przewodu pokarmowego, ból brzucha Niezbyt często: Zapalenie przełyku, zapalenie okrężnicy (w tym ciężkie zapalenie jelit/neutropeniczne zapalenie jelit z perforacją) Bardzo rzadko: Nadżerki lub owrzodzenie żołądka Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych Często: Zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych i stężenia bilirubiny Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej Bardzo często: Łysienie Często: Wysypka skórna, świąd, nadwrażliwość napromienianej skóry (nawrót objawów popromiennych) Niezbyt często: Przebarwienia skóry i paznokci, pokrzywka, zapalenie tkanki łącznej (może być ciężkie), martwica tkanek Bardzo rzadko: Zespół dłoniowo-podeszwowy Częstość nieznana: Reakcja miejscowa Zaburzenia nerek i dróg moczowych Bardzo często: Czerwony kolor moczu przez 1 do 2 dni po leczeniu Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania Bardzo często: Gorączka, bóle głowy, dreszcze Opis wybranych działań niepożądanych Układ krwiotwórczy Znaczne zahamowanie czynności szpiku kostnego jest najcięższym działaniem niepożądanym leczenia idarubicyną. Efekt ten jest jednak konieczny do wyeliminowania komórek białaczkowych (patrz punkt 4.4). Kardiotoksyczność Zagrażająca życiu zastoinowa niewydolność serca jest najcięższą postacią kardiomiopatii wywołanej antracyklinami i jest działaniem toksycznym, ograniczającym dawkę skumulowaną (patrz punkt 4.4). Układ pokarmowy Zapalenie jamy ustnej, w ciężkich przypadkach owrzodzenie błony śluzowej, odwodnienie spowodowane ciężką biegunką lub wymiotami, ryzyko perforacji jelita, itp. Miejsce podania Zapalenie żył/zakrzepowe zapalenie żył oraz środki zapobiegawcze, o których mowa w punkcie 4.2 ChPL; niezamierzone nacieki okołonaczyniowe mogą powodować ból, ciężkie zapalenie tkanki łącznej i martwicę tkanek. Inne działania niepożądane: Hiperurykemia Zapobieganie objawom przez nawodnienie, alkalizację moczu i profilaktykę allopurynolem może zminimalizować potencjalne powikłania zespołu rozpadu guza. Dzieci i młodzież Działania niepożądane są podobne u dorosłych i dzieci, z wyjątkiem większej podatności na kardiotoksyczne działanie antracyklin u dzieci (patrz punkt 4.4). Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego są proszone o zgłaszanie wszelkich podejrzewanych działań niepożądanych za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych Al. Jerozolimskie 181C 02-222 Warszawa tel.: + 48 22 49 21 301 faks: + 48 22 49 21 309 strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl Działania niepożądane można zgłaszać również do podmiotu odpowiedzialnego.