Dane pochodzą z oficjalnych ulotek i ChPL. Zostały wyodrębnione automatycznie (częściowo z użyciem AI), więc treści mogą być niepełne, przybliżone lub błędne. Wiążący jest zawsze oryginalny dokument. Brak informacji w serwisie nie oznacza, że jej nie ma. To nie jest porada medyczna, ranking ani polecenie leku: o wyborze i dawkowaniu decyduje lekarz lub farmaceuta. Nie odstawiaj leków na własną rękę. W razie nagłego, ciężkiego objawu dzwoń pod 112.
Amlodipinum 5 mg + Indapamidum 1,25 mg + Perindoprilum argininum 5 mg (tabletki powlekane)
Dane z dokumentów wyodrębnione automatycznie
- Przechowywanie
- brak specjalnych zaleceń (wg dokumentu)
źródło: Ulotka, pkt 5, ChPL, pkt 6.4
- Termin ważności
- 30 dni (po pierwszym otwarciu)
- 3 lata (opakowanie nieotwarte)
- 100 dni (po pierwszym otwarciu)
źródło: Ulotka, pkt 5, ChPL, pkt 6.3
- Substancje pomocnicze
- Wapnia węglan ze Skrobią o składzie: Wapnia węglan (90%); Skrobia żelowana, kukurydziana (10%); Celuloza mikrokrystaliczna; Kroskarmeloza sodowa; Magnezu stearynian; Krzemionka koloidalna bezwodna; Skrobia żelowana, kukurydziana
- Otoczka: Glicerol; Hypromeloza 6 mPas; Makrogol 6000; Magnezu stearynian; Tytanu dwutlenek (E 171)
źródło: ChPL, pkt 6.1
- Substancje wymienione w dokumencie (m.in. alergeny, cukry, alkohol, sód)
- barwniki: w składzie (Otoczka)
źródło: ChPL, pkt 6.1
Pokazane są tylko substancje wymienione w dokumencie; brak wzmianki nie oznacza, że substancji nie ma w leku.
- Opakowanie i akcesoria
- opakowanie bezpośrednie: pojemnik
źródło: ChPL, pkt 6.5
- Wygląd
- biały podłużny
Lek Triplixam, 5 mg + 1,25 mg + 5 mg: biała, podłużna tabletka powlekana o długości 9,75 mm i szerokości 5,16 mm, z wytłoczonym znakiem po jednej stronie oraz wytłoczonym znakiem po drugiej stronie. W korku zamykającym pojemnik z tabletkami znajduje się środek pochłaniający wilgoć. W celu uzyskania bardziej szczegółowych informacji należy zwrócić się do podmiotu odpowiedzialnego lub importera równoległego. źródło: Ulotka, pkt 6, ChPL, pkt 3
- Prowadzenie pojazdów i obsługa maszyn
- dokument: możliwy wpływ lub zalecana ostrożność źródło: „Nie prowadzono badań nad wpływem produktu Triplixam na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Peryndopryl i indapamid nie wpływają na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn, lecz u niektórych pacjentów mogą wystąpić indywidualne reakcje związane z obniżeniem ciśnienia tętniczego. Amlodypina wywiera niewielki lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Zdolność reagowania może ulec osłabieniu, jeśli u pacjenta wystąpią zawroty głowy, ból głowy, zmęczenie, znużenie lub nudności. W takim przypadku zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn może być zaburzona. Zaleca się ostrożność, zwłaszcza na początku leczenia.” · ChPL, pkt 4.7
- Działania niepożądane
27 pozycji, według częstości
- często: Często; Niezbyt często*; Bardzo rzadko; Rzadko*; Nieznana; Niezbyt często; Rzadko
- niezbyt często: Eozynofilia; Często; Niezbyt często; Bardzo rzadko; Bardzo rzadko żółciowych Żółtaczka - - Bardzo rzadko; Nieznana; Bardzo często
- rzadko: Zespół niewłaściwego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH)
- bardzo rzadko: Zapalenie błony śluzowej nosa; Agranulocytoza (patrz punkt 4.4); Niedokrwistość aplastyczna; Pancytopenia; Leukopenia (patrz punkt 4.4); Neutropenia (patrz punkt 4.4); Bardzo rzadko; Niezbyt często; Często; Niezbyt często*; Rzadko; Nieznana
Lista może być niepełna: wyodrębniono tylko zapisy w układzie „Często: …”. Pełna lista jest w ChPL.
źródło: ChPL, pkt 4.8
Dawkowanie wg dokumentu wyodrębnione automatycznie
- Dawkowanie wg grup (cytat)
-
- Dzieci i młodzież: „Dzieci i młodzież Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania i skuteczności produktu Triplixam u dzieci oraz młodzieży. Brak dostępnych danych.” źródło: ChPL, pkt 4.2
- Grupy szczególne (cytat)
-
- Ciąża i karmienie piersią: „Ciąża i karmienie piersią Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza, że może być w ciąży lub gdy planuje mieć dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku.” źródło: Ulotka, pkt 2
Ciąża
„Ciąża Należy powiedzieć lekarzowi o ciąży, podejrzeniu lub planowaniu ciąży. Zazwyczaj lekarz zaleci przerwanie przyjmowania leku Triplixam przed planowaną ciążą lub natychmiast po potwierdzeniu ciąży oraz zaleci zażywanie innego preparatu zamiast leku Triplixam. Nie zaleca się stosowania leku Triplixam we wczesnym okresie ciąży i nie wolno go przyjmować po 3 miesiącu ciąży, ponieważ stosowany w tym okresie może poważnie zaszkodzić dziecku.” źródło: Ulotka, pkt 2
Karmienie piersią
„Karmienie piersią Należy powiedzieć lekarzowi, jeśli pacjentka karmi lub zamierza karmić piersią. Nie zaleca się stosowania leku Triplixam podczas karmienia piersią, zwłaszcza w przypadku karmienia noworodka lub wcześniaka. Lekarz może zalecić stosowanie innego leku. Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn Lek Triplixam może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn. Jeśli przyjmowanie leku powoduje nudności, zawroty głowy, zmęczenie albo ból głowy, nie należy prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn oraz należy natychmiast skontaktować się z lekarzem.” (początek fragmentu; dalszy ciąg w dokumencie) źródło: Ulotka, pkt 2
Ciąża
„Ciąża Peryndopryl Nie zaleca się stosowania inhibitorów ACE podczas pierwszego trymestru ciąży (patrz punkt 4.4). Stosowanie inhibitorów ACE jest przeciwwskazane podczas drugiego i trzeciego trymestru ciąży (patrz punkty 4.3 i 4.4). Dane epidemiologiczne dotyczące ryzyka teratogenności w następstwie narażenia na inhibitory ACE podczas pierwszego trymestru ciąży nie są ostateczne, jednakże nie można wykluczyć niewielkiego zwiększenia ryzyka. Pacjentki planujące ciążę powinny mieć zastosowaną alternatywną terapię hipotensyjną o ustalonym profilu bezpieczeństwa podczas ciąży, chyba że kontynuowane leczenie inhibitorami ACE jest niezbędne.” (początek fragmentu; dalszy ciąg w dokumencie) źródło: ChPL, pkt 4.6
Karmienie piersią
„Karmienie piersią Nie zaleca się stosowania produktu Triplixam podczas laktacji. Peryndopryl Ponieważ brak informacji odnośnie stosowania peryndoprylu podczas karmienia piersią, nie zaleca się jego podawania, zwłaszcza w przypadku karmienia piersią noworodka lub wcześniaka. Wskazane są alternatywne metody leczenia o lepszym profilu bezpieczeństwa. Indapamid Istnieją niewystarczające dane dotyczące przenikania indapamidu lub metabolitów do mleka kobiecego. Może wystąpić nadwrażliwość na pochodne sulfonamidowe i hipokaliemia. Nie można wykluczyć ryzyka dla noworodków lub niemowląt.” (początek fragmentu; dalszy ciąg w dokumencie) źródło: ChPL, pkt 4.6
Płodność
„Płodność Peryndopryl i indapamid Badania toksycznego działania na rozrodczość nie wykazały wpływu na płodność samic i samców szczurów (patrz punkt 5.3). Nie należy spodziewać się wpływu na płodność u ludzi. Amlodypina U niektórych pacjentów leczonych antagonistami wapnia donoszono o przemijających zmianach biochemicznych w główkach plemników. Dane kliniczne dotyczące potencjalnego działania amlodypiny na płodność są niewystarczające. W jednym badaniu na szczurach zaobserwowano wystąpienie działań niepożądanych związanych z płodnością u samców (patrz punkt 5.3).” źródło: ChPL, pkt 4.6
- Jedzenie, napoje i alkohol (cytat)
-
jedzenie i napoje
„Podczas przyjmowania leku Triplixam nie należy spożywać grejpfrutów ani soku grejpfrutowego, ponieważ może wystąpić zwiększenie stężenia substancji czynnej - amlodypiny, co może powodować nieprzewidziane nasilenie działania obniżającego ciśnienie tętnicze leku Triplixam.” źródło: Ulotka, pkt 2
- jedzenie i napoje: „Tabletkę należy połknąć popijając szklanką wody, najlepiej rano, przed posiłkiem.” źródło: Ulotka, pkt 3
- jedzenie i napoje: „Jedna tabletka powlekana produktu leczniczego Triplixam raz na dobę, najlepiej rano, przed posiłkiem.” źródło: ChPL, pkt 4.2
- jedzenie i napoje: „Grejpfruty lub sok grejpfrutowy” źródło: ChPL, pkt 4.5
Z ulotkiOficjalna informacja dla pacjenta dołączana do opakowania leku. i ChPLOficjalny dokument dla lekarzy i farmaceutów z pełnymi informacjami o leku. wyodrębnione automatycznie
Ulotka, pkt 2: Informacje ważne przed zastosowaniem leku Triplixam
Kiedy nie stosować leku Triplixam:
- jeśli pacjent ma uczulenie na peryndopryl lub inne inhibitory ACE, indapamid lub inne
sulfonamidy, amlodypinę lub inne dihydropirydyny albo na którykolwiek z pozostałych
składników tego leku (wymienionych w punkcie 6);
- jeśli podczas wcześniejszego leczenia inhibitorem ACE u pacjenta występowały objawy, takie
jak świszczący oddech, obrzęk twarzy lub języka, intensywne swędzenie lub nasilone wysypki,
lub jeśli takie objawy wystąpiły u pacjenta albo kogoś z rodziny w jakichkolwiek innych
okolicznościach (stan nazywany obrzękiem naczynioruchowym);
- jeśli u pacjenta występuje ciężka choroba wątroby lub stan zwany encefalopatią wątrobową
(zaburzenie czynności mózgu wywołane chorobą wątroby);
- jeśli u pacjenta podejrzewa się nieleczoną niewyrównaną niewydolność serca (nasilone
zatrzymanie wody w organizmie, trudności w oddychaniu);
- jeśli u pacjenta występuje zwężenie zastawki aortalnej serca (zwężenie aorty) lub wstrząs
kardiogenny (stan, w którym serce nie jest w stanie dostarczyć wystarczającej ilości krwi do
organizmu);
- jeżeli u pacjenta występuje niewydolność serca po zawale serca;
- jeżeli pacjent ma bardzo niskie ciśnienie tętnicze (niedociśnienie tętnicze);
- jeśli u pacjenta występuje małe stężenie potasu we krwi;
- jeśli pacjent ma ciężką chorobę nerek, która powoduje, że dostarczenie krwi do nerek jest
zmniejszone (zwężenie tętnicy nerkowej);
- jeśli pacjent jest poddawany dializoterapii lub filtracji krwi inną metodą. Zależnie od
stosowanego urządzenia, lek Triplixam może nie być odpowiedni dla pacjenta;
- po 3 miesiącu ciąży (lepiej także unikać stosowania leku Triplixam we wczesnym okresie ciąży-
patrz punkt dotyczący ciąży);
- jeśli pacjent ma cukrzycę lub zaburzenia czynności nerek i jest leczony lekiem obniżającym
ciśnienie krwi zawierającym aliskiren;
- jeśli pacjent przyjmował lub aktualnie przyjmuje lek złożony zawierający sakubitryl i walsartan,
stosowany w leczeniu niewydolności serca, ponieważ zwiększa się ryzyko obrzęku
naczynioruchowego (szybki obrzęk tkanek pod skórą w okolicy gardła) (patrz „Ostrzeżenia i
środki ostrożności” oraz „Lek Triplixam a inne leki”).
Ostrzeżenia i środki ostrożności
Jeśli którykolwiek z poniższych stanów dotyczy pacjenta, należy zwrócić się do lekarza lub
farmaceuty przed zastosowaniem leku Triplixam:
- jeśli u pacjenta występuje kardiomiopatia przerostowa (choroba mięśnia sercowego) lub
zwężenie tętnicy nerkowej (zwężenie naczynia krwionośnego dostarczającego krew do nerki);
- jeśli pacjent ma niewydolność serca lub jakiekolwiek inne choroby serca;
- jeśli u pacjenta występuje znaczne zwiększenie ciśnienia tętniczego (przełom nadciśnieniowy);
- jeśli u pacjenta występuje choroba wątroby;
- jeśli u pacjenta występuje kolagenoza (choroba tkanki łącznej), taka jak toczeń rumieniowaty
układowy lub twardzina skóry;
- jeśli u pacjenta występuje miażdżyca tętnic (stwardnienie tętnic);
- jeśli u pacjenta wykonywane będą badania czynności przytarczyc;
- jeśli u pacjenta występuje dna moczanowa;
- jeśli pacjent ma cukrzycę;
- jeśli pacjent stosuje dietę o małej zawartości soli lub zamienniki soli zawierające potas (istotne
jest odpowiednie stężenie potasu we krwi);
- jeśli pacjent przyjmuje lit lub leki moczopędne oszczędzające potas (spironolakton, triamteren),
ponieważ należy unikać ich stosowania z lekiem Triplixam (patrz „Lek Triplixam a inne leki”);
- jeśli pacjent jest w podeszłym wieku a dawka musi być zwiększona;
- jeśli u pacjenta występowały reakcje uczuleniowe na światło;
- u pacjentów rasy czarnej częściej może wystąpić obrzęk naczynioruchowy (obrzęk twarzy,
warg, jamy ustnej, języka lub gardła, co może powodować trudności w połykaniu lub
oddychaniu) a lek może być mniej skuteczny w obniżaniu ciśnienia tętniczego;
- jeśli pacjent poddawany jest dializoterapii z użyciem błon o dużej przepuszczalności (tzw. high-
flux);
- jeśli u pacjenta występuje choroba nerek lub pacjent jest dializowany;
- jeśli u pacjenta wystąpi pogorszenie widzenia lub ból oka. Mogą to być objawy gromadzenia się
płynu w warstwie naczyniowej oka (wysięk naczyniówkowy) lub zwiększonego ciśnienia w
oku, mogą wystąpić w ciągu kilku godzin lub tygodni od przyjęcia leku Triplixam. Nieleczone
objawy mogą prowadzić do trwałej utraty wzroku. Jeśli pacjent miał wcześniej uczulenie na
penicylinę lub sulfonamidy, istnieje większe ryzyko wystąpienia tych zaburzeń.
- jeśli pacjent ma zaburzenia dotyczące mięśni, w tym ból, tkliwość, osłabienie lub kurcze mięśni;
- jeśli pacjent ma nieprawidłowo zwiększone stężenie hormonu, nazywanego aldosteronem,
we krwi (pierwotny aldosteronizm);
- jeśli występuje za duże stężenie kwasu we krwi, co może powodować
przyspieszenie oddychania;
- jeśli pacjent ma niewydolność krążenia mózgowego (niskie ciśnienie krwi w mózgu);
- jeśli u pacjenta wystąpi obrzęk twarzy, warg, jamy ustnej, języka lub gardła, mogący
powodować trudności w połykaniu lub oddychaniu (obrzęk naczynioruchowy), co może się
zdarzyć w każdym momencie leczenia, należy natychmiast przerwać leczenie i zwrócić się do
lekarza.
- jeśli pacjent przyjmuje którykolwiek z następujących leków, ponieważ zwiększa się ryzyko
obrzęku naczynioruchowego:
- racekadotryl (stosowany w leczeniu biegunki);
- syrolimus, ewerolimus, temsyrolimus i inne leki należące do grupy tak zwanych
inhibitorów mTOR (stosowane w celu uniknięcia odrzucenia przeszczepionego narządu
oraz w leczeniu raka);
- sakubitryl (dostępny w leku złożonym zawierającym sakubitryl i walsartan), stosowany
w leczeniu przewlekłej niewydolności serca;
- linagliptyna, saksagliptyna, sitagliptyna, wildagliptyna oraz inne leki należące do grupy
leków zwanych gliptynami (stosowanymi w leczeniu cukrzycy);
- jeśli pacjent przyjmuje którykolwiek z poniższych leków, stosowanych w leczeniu
wysokiego ciśnienia tętniczego:
- antagonistę receptora angiotensyny II (AIIRA), nazywanego również sartanem - na
przykład walsartan, telmisartan, irbesartan, zwłaszcza jeśli pacjent ma zaburzenia
czynności nerek związane z cukrzycą,
- aliskiren.
Lekarz może zalecić regularną kontrolę czynności nerek, ciśnienia tętniczego oraz stężenia
elektrolitów (np. potasu) we krwi.
Patrz także podpunkt „Kiedy nie stosować leku Triplixam”.
Lekarz może zalecić przeprowadzenie badań krwi, aby ocenić czy nie wystąpiło zmniejszenie stężenia
sodu lub potasu albo zwiększenie stężenia wapnia.
Należy powiedzieć lekarzowi o ciąży, planowaniu lub podejrzeniu ciąży. Nie zaleca się stosowania
leku Triplixam we wczesnym okresie ciąży i nie wolno go przyjmować po 3 miesiącu ciąży, ponieważ
stosowany w tym okresie może poważnie zaszkodzić dziecku (patrz punkt „Ciąża i karmienie
piersią”).
Stosując lek Triplixam należy poinformować lekarza lub personel medyczny, jeśli:
- pacjent ma być poddany znieczuleniu i (lub) zabiegowi chirurgicznemu;
- w ostatnim czasie występowała biegunka lub wymioty, lub pacjent jest odwodniony;
- ma być przeprowadzony zabieg aferezy LDL (mechaniczne usunięcie cholesterolu z krwi);
- ma być przeprowadzone leczenie odczulające w celu zmniejszenia reakcji uczuleniowych po
użądleniu przez pszczołę lub osę;
- jeśli ma zostać przeprowadzone badanie wymagające podania środka kontrastującego
zawierającego jod (substancji pozwalającej zobaczyć narządy, takie jak nerka lub żołądek w
badaniu rentgenowskim).
Sportowcy powinni wziąć pod uwagę, że lek Triplixam zawiera substancję czynną (indapamid), która
może powodować pozytywny wynik testu antydopingowego.
Dzieci i młodzież
Nie należy podawać leku Triplixam dzieciom i młodzieży.
Lek Triplixam a inne leki
Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta
obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje stosować.
Pacjenci z cukrzycą lub chorobami nerek nie mogą przyjmować aliskirenu (stosowanego w leczeniu
wysokiego ciśnienia tętniczego).
Należy unikać przyjmowania leku Triplixam z:
- litem (stosowanym w leczeniu niektórych chorób psychicznych, takich jak mania, choroba
maniakalno-depresyjna i nawracająca depresja);
- lekami oszczędzającymi potas (triamteren, amiloryd), suplementami potasu lub zamiennikami
soli zawierającymi potas, innymi lekami mogącymi zwiększać stężenie potasu w organizmie
(takimi jak heparyna, lek stosowany w celu rozrzedzenia krwi, aby zapobiec tworzeniu się
zakrzepów; trimetoprim i kotrimoksazol, znany także jako lek złożony zawierający trimetoprim
i sulfametoksazol, stosowane w leczeniu zakażeń powodowanych przez bakterie);
- dantrolenem (we wlewie), stosowanym także w leczeniu hipertermii złośliwej występującej
podczas znieczulenia (objawy to bardzo wysoka gorączka i sztywność mięśni);
- estramustyną (stosowaną w leczeniu raka);
- lekami, które stosuje się w leczeniu biegunki (racekadotryl) lub lekami stosowanymi w celu
uniknięcia odrzucenia przeszczepionego narządu (syrolimus, ewerolimus, temsyrolimus i inne
leki należące do grupy tak zwanych inhibitorów mTOR). Patrz punkt „Ostrzeżenia i środki
ostrożności”.
- lekiem złożonym zawierającym sakubitryl i walsartan (stosowanym w leczeniu przewlekłej
niewydolności serca). Patrz punkty „Kiedy nie stosować leku Triplixam” oraz „Ostrzeżenia
i środki ostrożności”.
- innymi lekami stosowanymi w leczeniu wysokiego ciśnienia tętniczego: inhibitorami enzymu
konwertującego angiotensynę oraz antagonistami receptora angiotensyny II.
Stosowanie innych leków może mieć wpływ na leczenie preparatem lekiem Triplixam. Lekarz może
zalecić zmianę dawki i (lub) zastosować inne środki ostrożności. Należy powiedzieć lekarzowi, jeśli
pacjent przyjmuje którykolwiek z następujących leków, ponieważ może to wymagać zastosowania
szczególnej ostrożności:
- inne leki stosowane w leczeniu wysokiego ciśnienia tętniczego, w tym antagonista receptora
angiotensyny II (AIIRA), aliskiren (patrz także podpunkty „Kiedy nie stosować leku Triplixam”
oraz „Ostrzeżenia i środki ostrożności”) lub leki moczopędne (leki zwiększające ilość
wytwarzanego w nerkach moczu);
- leki oszczędzające potas, stosowane w leczeniu niewydolności serca: eplerenon i spironolakton
w dawkach od 12,5 mg do 50 mg na dobę;
- leki znieczulające;
- środki kontrastujące zawierające jod;
- beprydyl (stosowany w leczeniu dławicy piersiowej);
- metadon (stosowany w leczeniu uzależnienia);
- leki stosowane w leczeniu zaburzeń rytmu serca (np. dofetylid, ibutylid, bretylium, cyzapryd,
difemanil, prokainamid, chinidyna, hydrochinidyna, dyzopiramid, amiodaron, sotalol);
- werapamil, diltiazem (stosowane w chorobach serca);
- digoksyna lub inne glikozydy nasercowe (stosowane w chorobach serca);
- antybiotyki stosowane w leczeniu zakażeń bakteryjnych (np. ryfampicyna, erytromycyna
podawana we wstrzyknięciu, klarytromycyna, sparfloksacyna, moksyfloksacyna);
- leki przeciwgrzybicze (np. itrakonazol, ketokonazol, amfoterycyna B podawana we
wstrzyknięciu);
- allopurynol (stosowany w leczeniu dny moczanowej);
- leki przeciwhistaminowe stosowane w leczeniu reakcji alergicznych, takich jak gorączka sienna
(np. mizolastyna, terfenadyna, astemizol);
- kortykosteroidy stosowane w leczeniu różnych chorób, w tym ciężkiej astmy i reumatoidalnego
zapalenia stawów oraz niesteroidowe leki przeciwzapalne (np. ibuprofen) lub duże dawki
salicylanów (np. kwas acetylosalicylowy, substancja zawarta w wielu lekach, stosowana
przeciwbólowo i przeciwgorączkowo, a także w zapobieganiu tworzeniu się zakrzepów krwi);
- leki immunosupresyjne (podawane w celu kontrolowania reakcji układu odpornościowego)
stosowane w leczeniu chorób autoimmunologicznych lub po przeszczepieniu narządu (np.
cyklosporyna, takrolimus);
- tetrakozaktyd (stosowany w leczeniu choroby Crohna);
- sole złota, zwłaszcza podawane dożylnie (stosowane w leczeniu objawów reumatoidalnego
zapalenia stawów);
- halofantryna (stosowana w leczeniu niektórych typów malarii);
- baklofen stosowany w leczeniu sztywności mięśni występującej w takich chorobach jak
stwardnienie rozsiane;
- leki stosowane w leczeniu cukrzycy, takie jak insulina lub metformina;
- wapń, w tym preparaty uzupełniające niedobór wapnia;
- leki przeczyszczające o działaniu drażniącym (np. senes);
- leki stosowane w leczeniu nowotworów;
- winkamina (stosowana w leczeniu objawowych zaburzeń poznawczych u pacjentów w
podeszłym wieku, w tym utraty pamięci);
- leki stosowane w leczeniu zaburzeń psychicznych, takich jak: depresja, lęk, schizofrenia (np.
trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, leki przeciwpsychotyczne, leki przeciwdepresyjne
typu imipraminy, neuroleptyki (takie jak amisulpryd, sulpiryd, sultopryd, tiapryd, haloperydol,
droperydol));
- pentamidyna (stosowana w leczeniu zapalenia płuc);
- rytonawir, indynawir, nelfinawir (tak zwane inhibitory proteazy stosowane w leczeniu zakażeń
HIV);
- Hypericum perforatum (ziele dziurawca zwyczajnego);
- trimetoprim (stosowany w leczeniu zakażeń);
- leki stosowane w leczeniu niskiego ciśnienia tętniczego, wstrząsu lub astmy (np. efedryna,
noradrenalina lub adrenalina);
- nitrogliceryna i inne azotany lub pozostałe leki rozszerzające naczynia krwionośne, ponieważ
mogą dodatkowo zmniejszać ciśnienie tętnicze.
Lek Triplixam z jedzeniem i piciem
Podczas przyjmowania leku Triplixam nie należy spożywać grejpfrutów ani soku grejpfrutowego,
ponieważ może wystąpić zwiększenie stężenia substancji czynnej - amlodypiny, co może powodować
nieprzewidziane nasilenie działania obniżającego ciśnienie tętnicze leku Triplixam.
Ciąża i karmienie piersią
Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza, że może być w ciąży lub gdy planuje mieć
dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku.
Ciąża
Należy powiedzieć lekarzowi o ciąży, podejrzeniu lub planowaniu ciąży. Zazwyczaj lekarz zaleci
przerwanie przyjmowania leku Triplixam przed planowaną ciążą lub natychmiast po potwierdzeniu
ciąży oraz zaleci zażywanie innego preparatu zamiast leku Triplixam. Nie zaleca się stosowania leku
Triplixam we wczesnym okresie ciąży i nie wolno go przyjmować po 3 miesiącu ciąży, ponieważ
stosowany w tym okresie może poważnie zaszkodzić dziecku.
Karmienie piersią
Należy powiedzieć lekarzowi, jeśli pacjentka karmi lub zamierza karmić piersią. Nie zaleca się
stosowania leku Triplixam podczas karmienia piersią, zwłaszcza w przypadku karmienia noworodka
lub wcześniaka. Lekarz może zalecić stosowanie innego leku.
Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
Lek Triplixam może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn. Jeśli
przyjmowanie leku powoduje nudności, zawroty głowy, zmęczenie albo ból głowy, nie należy
prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn oraz należy natychmiast skontaktować się z lekarzem.
Lek Triplixam zawiera sód
Lek Triplixam zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) w tabletce, co znaczy, że lek uznaje się za
„wolny od sodu”.
Ulotka, pkt 4: Możliwe działania niepożądane
Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.
Jeśli u pacjenta wystąpi którykolwiek z następujących ciężkich objawów niepożądanych, należy
przerwać stosowanie leku i natychmiast skontaktować się z lekarzem:
- nagłe wystąpienie świszczącego oddechu, ból w klatce piersiowej, duszność lub trudności w
oddychaniu (niezbyt często - może wystąpić u mniej niż 1 na 100 pacjentów);
- obrzęk powiek, twarzy lub warg (niezbyt często - może wystąpić u mniej niż 1 na 100
pacjentów);
- obrzęk błony śluzowej jamy ustnej, języka lub gardła, powodujący znaczne trudności w
oddychaniu (niezbyt często - może wystąpić u mniej niż 1 na 100 pacjentów);
- ciężkie reakcje skórne, w tym nasilona wysypka, pokrzywka, zaczerwienienie skóry całego
ciała, nasilone swędzenie, powstawanie pęcherzy, łuszczenie i obrzęk skóry, zapalenie błon
śluzowych (zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka) lub inne
reakcje alergiczne (bardzo rzadko - może wystąpić u mniej niż 1 na 10 000 pacjentów);
- silne zawroty głowy lub omdlenie (często - może wystąpić u mniej niż 1 na 10 pacjentów);
- zawał serca (bardzo rzadko - może wystąpić u mniej niż 1 na 10 000 pacjentów), zagrażające
życiu zaburzenia rytmu serca (częstość nieznana);
- zapalenie trzustki, które może powodować silny ból w nadbrzuszu, promieniujący do pleców
oraz bardzo złe samopoczucie (bardzo rzadko - może wystąpić u mniej niż 1 na 10 000
pacjentów);
- osłabienie mięśni, kurcze, tkliwość lub ból mięśni, szczególnie, gdy w tym samym czasie
pacjent źle się czuje lub ma wysoką temperaturę, co może być spowodowane przez
nieprawidłowy rozpad mięśni (częstość nieznana).
Działania niepożądane, pogrupowane według zmniejszającej się częstości występowania:
- bardzo częste (występujące u co najmniej 1 na 10 pacjentów): obrzęk (zatrzymanie płynów).
- częste (występujące u mniej niż 1 na 10 pacjentów):
małe stężenie potasu we krwi, ból głowy, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, kołatanie
serca (odczuwanie bicia serca), nagłe zaczerwienienie twarzy i szyi, zawroty głowy
pochodzenia błędnikowego, uczucie mrowienia/drętwienia, zaburzenie widzenia, podwójne
widzenie, szum uszny (wrażenie słyszenia dźwięków), uczucie „pustki” w głowie z powodu
niskiego ciśnienia tętniczego, kaszel, duszność, zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności,
wymioty, ból brzucha, zaburzenia smaku, niestrawność lub zaburzenia trawienia, biegunka,
zaparcie, zmiana rytmu wypróżnień), reakcje alergiczne (takie jak wysypki, świąd), kurcze
mięśni, uczucie zmęczenia, osłabienie, senność, opuchnięcie okolicy kostek.
- niezbyt częste (występujące u mniej niż 1 na 100 pacjentów):
wahania nastroju, lęk, depresja, zaburzenia snu, drżenie, pokrzywka, omdlenie, nieodczuwanie
bólu, nieregularna i (lub) szybka czynność serca, zapalenie błony śluzowej nosa (obrzęk lub
wyciek z nosa), wypadanie włosów, plamica (czerwone punkciki na skórze), odbarwienie skóry,
swędzenie, pocenie się, ból w klatce piersiowej, ból mięśni lub stawów, ból pleców, ból, złe
samopoczucie, zaburzenia nerek, zaburzenia oddawania moczu, potrzeba oddawania moczu w
nocy, zwiększona częstość oddawania moczu, impotencja (niezdolność osiągnięcia lub
utrzymania erekcji), gorączka lub podwyższona temperatura ciała, dyskomfort lub powiększenie
piersi u mężczyzn, zwiększenie lub zmniejszenie masy ciała, zwiększenie liczby krwinek
białych pewnego typu, duże stężenie potasu we krwi, hipoglikemia (bardzo małe stężenie cukru
we krwi), małe stężenie sodu we krwi, co może powodować odwodnienie i obniżenie ciśnienia
tętniczego, zapalenie naczyń krwionośnych, reakcja nadwrażliwości na światło (zmiany
w wyglądzie skóry) po narażeniu na słońce lub sztuczne promienie UVA, skupiska pęcherzy na
skórze, obrzęk rąk lub stóp, zwiększenie stężenia kreatyniny i mocznika we krwi, upadki,
suchość błony śluzowej jamy ustnej.
- rzadkie (występujące u mniej niż 1 na 1 000 pacjentów):
dezorientacja, nieprawidłowe wyniki badań laboratoryjnych: małe stężenie chlorków we krwi,
małe stężenie magnezu we krwi, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, duże
stężenie bilirubiny w surowicy; nasilenie łuszczycy, zmniejszone wydalanie lub brak wydalania
moczu, ostra niewydolność nerek.
Ciemna barwa moczu, nudności lub wymioty, kurcze mięśni, dezorientacja i drgawki. Mogą to
być objawy stanu zwanego SIADH (niewłaściwe wydzielanie hormonu antydiuretycznego).
- bardzo rzadkie (występujące u mniej niż 1 na 10 000 pacjentów):
zmniejszenie liczby krwinek białych, zmniejszenie liczby płytek krwi (co powoduje łatwe
tworzenie się siniaków oraz krwawienia z nosa), niedokrwistość (zmniejszenie liczby krwinek
czerwonych), dławica piersiowa (ból w klatce piersiowej, ból żuchwy i pleców, wywołany
przez wysiłek fizyczny i spowodowany zaburzeniami ukrwienia serca), eozynofilowe zapalenie
płuc (rzadki rodzaj zapalenia płuc), opuchlizna dziąseł, ciężkie reakcje skórne, w tym nasilona
wysypka, zaczerwienienie skóry całego ciała, nasilone swędzenie, powstawanie pęcherzy,
łuszczenie i obrzęk skóry, rumień wielopostaciowy (wysypka, często rozpoczynająca się
pojawieniem czerwonych, swędzących plam na twarzy, ramionach lub nogach), krwawiące,
wrażliwe lub powiększone dziąsła, zaburzenie czynności wątroby, zapalenie wątroby, ciężkie
zaburzenie czynności nerek, zażółcenie skóry (żółtaczka), wzdęcie brzucha (zapalenie żołądka),
zaburzenia nerwów, mogące powodować osłabienie, mrowienie lub drętwienie, zwiększenie
napięcia mięśni, hiperglikemia (bardzo duże stężenie cukru we krwi), duże stężenie wapnia we
krwi, udar, prawdopodobnie wtórny do znacznego obniżenia ciśnienia tętniczego.
- nieznana częstość (nie może być określona na podstawie dostępnych danych):
encefalopatia wątrobowa (choroba mózgu wywołana chorobą wątroby), nieprawidłowy zapis
czynności serca w badaniu EKG; w przypadku występowania tocznia rumieniowatego
układowego (rodzaj kolagenozy) może nastąpić nasilenie objawów.
Krótkowzroczność, zamazane widzenie, pogorszenie widzenia lub ból oczu z powodu
wysokiego ciśnienia (możliwe objawy gromadzenia się płynu w warstwie naczyniowej oka
(wysięk naczyniówkowy) lub ostrej jaskry zamkniętego kąta).
Drżenie, usztywnienie postawy, maskowatość twarzy, spowolnienie ruchów i powłóczenie
nogami, chwiejny chód. Zasinienie, drętwienie i ból palców dłoni lub stóp (objaw Raynauda).
Mogą wystąpić zmiany w wynikach badań laboratoryjnych (badania krwi). Lekarz może zalecić
badania krwi, aby monitorować stan zdrowia pacjenta.
Jeśli wystąpią takie objawy, należy jak najszybciej skontaktować się z lekarzem.
Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione
w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie. Działania niepożądane można zgłaszać
bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych
Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych
Al. Jerozolimskie 181C
02-222 Warszawa
Tel.: + 48 22 49 21 301
Faks: + 48 22 49 21 309
Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu lub importerowi
równoległemu.
Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat
bezpieczeństwa stosowania leku.
ChPL, pkt 4.3: Przeciwwskazania
- Pacjenci poddawani dializoterapii.
- Pacjenci z nieleczoną niewyrównaną niewydolnością serca.
- Ciężkie zaburzenie czynności nerek (klirens kreatyniny poniżej 30 ml/min).
- Umiarkowane zaburzenie czynności nerek (klirens kreatyniny poniżej 60 ml/min) w przypadku
produktu Triplixam zawierającego 10 mg peryndoprylu i 2,5 mg indapamidu (tj. Triplixam
o mocy 10 mg + 2,5 mg + 5 mg oraz mocy 10 mg + 2,5 mg + 10 mg).
- Nadwrażliwość na substancje czynne, na inne sulfonamidy, na pochodne dihydropirydyny, na
inne inhibitory ACE lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1.
- Obrzęk naczynioruchowy (obrzęk Quinckego), związany z uprzednim leczeniem inhibitorami
ACE, w wywiadzie (patrz punkt 4.4).
- Dziedziczny lub idiopatyczny obrzęk naczynioruchowy.
- Drugi i trzeci trymestr ciąży (patrz punkty 4.4 i 4.6).
- Encefalopatia wątrobowa.
- Ciężkie zaburzenie czynności wątroby.
- Hipokaliemia.
- Ciężkie niedociśnienie tętnicze.
- Wstrząs, w tym wstrząs kardiogenny.
- Zwężenie drogi odpływu z lewej komory serca (np. zwężenie zastawki aorty dużego stopnia).
- Hemodynamicznie niestabilna niewydolność serca po przebyciu ostrego zawału serca.
- Jednoczesne stosowanie produktu leczniczego Triplixam z produktami zawierającymi aliskiren
jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniem czynności nerek (współczynnik
przesączania kłębuszkowego, GFR<60 ml/min/1,73 m2) (patrz punkty 4.5 i 5.1).
- Jednoczesne stosowanie z produktem złożonym zawierającym sakubitryl i walsartan. Nie wolno
rozpoczynać leczenia produktem Triplixam przed upływem 36 godzin od podania ostatniej
dawki produktu złożonego zawierającego sakubitryl i walsartan (patrz punkty 4.4 i 4.5).
- Pozaustrojowe metody leczenia powodujące kontakt krwi z powierzchniami o ujemnym
ładunku elektrycznym (patrz punkt 4.5).
- Znaczne obustronne zwężenie tętnic nerkowych lub zwężenie tętnicy zaopatrującej jedyną nerkę
(patrz punkt 4.4).
ChPL, pkt 4.4: Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania
Wszystkie ostrzeżenia dotyczące poszczególnych substancji czynnych, wymienione poniżej, odnoszą
się także do produktu Triplixam.
Specjalne ostrzeżenia
Lit
Zazwyczaj nie zaleca się jednoczesnego stosowania litu oraz preparatu złożonego zawierającego
peryndopryl i indapamid (patrz punkt 4.5).
Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA)
Istnieją dowody, iż jednoczesne stosowanie inhibitorów konwertazy angiotensyny (ACE),
antagonistów receptora angiotensyny II (AIIRA) lub aliskirenu zwiększa ryzyko niedociśnienia,
hiperkaliemii oraz zaburzenia czynności nerek (w tym ostrej niewydolności nerek). W związku z tym
nie zaleca się podwójnego blokowania układu RAA poprzez jednoczesne zastosowanie inhibitorów
ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu (patrz punkty 4.5 i 5.1).
Jeśli zastosowanie podwójnej blokady układu RAA jest absolutnie konieczne, powinno być
prowadzone wyłącznie pod nadzorem specjalisty, a parametry życiowe pacjenta, takie jak: czynność
nerek, stężenie elektrolitów oraz ciśnienie krwi powinny być ściśle monitorowane.
U pacjentów z nefropatią cukrzycową nie należy stosować jednocześnie inhibitorów ACE oraz
antagonistów receptora angiotensyny II.
Leki oszczędzające potas, preparaty potasu lub zamienniki soli kuchennej zawierające potas
Nie zaleca się jednoczesnego stosowania peryndoprylu i leków oszczędzających potas, preparatów
potasu lub zamienników soli kuchennej zawierających potas (patrz punkt 4.5).
Neutropenia/ agranulocytoza/ małopłytkowość/ niedokrwistość
Neutropenia lub agranulocytoza, małopłytkowość oraz niedokrwistość były obserwowane u pacjentów
otrzymujących inhibitory ACE. U pacjentów z prawidłową czynnością nerek i bez innych czynników
ryzyka neutropenia występuje rzadko. Peryndopryl należy stosować szczególnie ostrożnie u pacjentów
z kolagenozą naczyń, leczonych lekami immunosupresyjnymi, allopurynolem lub prokainamidem, lub
gdy czynniki te występują łącznie, szczególnie jeśli wcześniej rozpoznano zaburzenie czynności
nerek. U niektórych z takich pacjentów wystąpiły ciężkie zakażenia, które w niektórych przypadkach
były oporne na intensywne leczenie antybiotykami. U takich pacjentów należy okresowo kontrolować
liczbę krwinek białych. Pacjentów należy poinformować, aby zgłaszali wszelkie objawy zakażenia
(np. ból gardła, gorączka), patrz punkt 4.8.
Nadciśnienie naczyniowo-nerkowe
Podczas leczenia inhibitorami ACE pacjentów z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub
zwężeniem tętnicy zaopatrującej jedyną nerkę istnieje zwiększone ryzyko niedociśnienia tętniczego
oraz niewydolności nerek (patrz punkt 4.3). Leczenie lekami moczopędnymi może stanowić
dodatkowy czynnik ryzyka. Zmniejszona czynność nerek może przebiegać z jedynie niewielkimi
zmianami stężenia kreatyniny w surowicy, nawet u pacjentów z jednostronnym zwężeniem tętnicy
nerkowej.
Nadwrażliwość/obrzęk naczynioruchowy
Rzadko zgłaszano obrzęk naczynioruchowy twarzy, kończyn, warg, języka, głośni i (lub) krtani
u pacjentów leczonych inhibitorami konwertazy angiotensyny, w tym peryndoprylem. Obrzęk może
wystąpić w każdym momencie leczenia. W takich przypadkach należy natychmiast przerwać
stosowanie peryndoprylu i obserwować pacjenta aż do całkowitego ustąpienia objawów. Jeśli obrzęk
dotyczy tylko twarzy i warg, zazwyczaj ustępuje bez leczenia, jednak zastosowanie leków
przeciwhistaminowych może złagodzić objawy.
Obrzęk naczynioruchowy krtani może być zakończony zgonem. W przypadku, gdy obrzęk obejmuje
język, głośnię lub krtań, co może spowodować niedrożność dróg oddechowych, należy natychmiast
zastosować odpowiednie leczenie, czyli podać podskórnie roztwór epinefryny 1:1 000 (0,3 ml do
0,5 ml) i (lub) zapewnić drożność dróg oddechowych.
U czarnoskórych pacjentów, otrzymujących inhibitory ACE, donoszono o większej częstości
występowania obrzęku naczynioruchowego w porównaniu do pacjentów rasy innej niż czarna.
U pacjentów z obrzękiem naczynioruchowym w wywiadzie, niezwiązanym z leczeniem inhibitorem
ACE, może istnieć zwiększone ryzyko obrzęku naczynioruchowego podczas otrzymywania inhibitora
ACE (patrz punkt 4.3).
Rzadko obserwowano obrzęk naczynioruchowy jelit u pacjentów leczonych inhibitorami ACE.
Pacjenci zgłaszali ból brzucha (z nudnościami lub wymiotami albo bez nudności lub wymiotów);
w niektórych przypadkach objawy te nie były poprzedzone obrzękiem twarzy, a stężenie C-1 esterazy
było prawidłowe. Obrzęk naczynioruchowy diagnozowano na podstawie tomografii komputerowej,
badania ultrasonograficznego lub podczas zabiegu chirurgicznego, a objawy ustępowały po
odstawieniu inhibitora ACE. Obrzęk naczynioruchowy jelit należy wziąć pod uwagę w diagnostyce
różnicowej bólu brzucha u pacjentów otrzymujących inhibitory ACE.
Jednoczesne stosowanie peryndoprylu z produktem złożonym zawierającym sakubitryl i walsartan jest
przeciwwskazane ze względu na zwiększone ryzyko obrzęku naczynioruchowego (patrz punkt 4.3).
Nie wolno rozpoczynać leczenia produktem złożonym zawierającym sakubitryl i walsartan przed
upływem 36 godzin od podania ostatniej dawki peryndoprylu. Jeśli leczenie produktem złożonym
zawierającym sakubitryl i walsartan jest przerywane, nie wolno rozpoczynać leczenia peryndoprylem
przed upływem 36 godzin od podania ostatniej dawki produktu złożonego zawierającego sakubitryl
i walsartan (patrz punkty 4.3 i 4.5). Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z inhibitorami obojętnej
endopeptydazy (ang. neutral endopeptidase, NEP) (np. racekadotryl), inhibitorami mTOR (np.
syrolimus, ewerolimus, temsyrolimus) oraz gliptynami (np. linagliptyna, saksagliptyna, sitagliptyna,
wildagliptyna) może prowadzić do zwiększenia ryzyka obrzęku naczynioruchowego (np. obrzęk dróg
oddechowych lub języka, z zaburzeniami oddychania lub bez takich zaburzeń), patrz punkt 4.5.
Należy zachować ostrożność podczas rozpoczynania stosowania racekadotrylu, inhibitorów mTOR
(np. syrolimus, ewerolimus, temsyrolimus) oraz gliptyn (np. linagliptyna, saksagliptyna, sitagliptyna,
wildagliptyna) u pacjenta wcześniej przyjmującego inhibitor ACE.
Reakcje rzekomoanafilaktyczne podczas leczenia odczulającego
U pacjentów przyjmujących inhibitory ACE podczas leczenia odczulającego jadem owadów
błonkoskrzydłych (pszczoły, osy) występowały pojedyncze przypadki przedłużających się reakcji
rzekomoanafilaktycznych zagrażających życiu. Inhibitory ACE należy stosować z ostrożnością
u pacjentów z alergią podczas odczulania, i należy ich unikać u pacjentów poddawanych
immunoterapii jadem owadów. U pacjentów wymagających zarówno stosowania inhibitora ACE
jak i leczenia odczulającego reakcji tych można jednak uniknąć poprzez czasowe odstawienie
inhibitora ACE przynajmniej na 24 godziny przed leczeniem.
Reakcje rzekomoanafilaktyczne podczas aferezy LDL
Rzadko u pacjentów otrzymujących inhibitory ACE, podczas aferezy lipoprotein (LDL) o małej
gęstości z użyciem siarczanu dekstranu, obserwowano zagrażające życiu reakcje
rzekomoanafilaktyczne. Reakcji tych unikano przez czasowe odstawienie inhibitora ACE przed każdą
aferezą.
Pacjenci hemodializowani
U pacjentów dializowanych z użyciem błon o dużej przepuszczalności (high-flux, np. AN 69®)
i leczonych jednocześnie inhibitorem ACE, donoszono o występowaniu reakcji
rzekomoanafilaktycznych. U tych pacjentów należy rozważyć zastosowanie błon dializacyjnych
innego typu lub leku przeciwnadciśnieniowego z innej grupy.
Pierwotny aldosteronizm
Na ogół pacjenci z pierwotnym hiperaldosteronizmem nie reagują na leki przeciwnadciśnieniowe
działające przez hamowanie układu renina-angiotensyna. Z tego względu nie zaleca się stosowania
tego produktu.
Ciąża
Nie należy rozpoczynać stosowania inhibitorów ACE podczas ciąży. Jeśli leczenie inhibitorem ACE
nie jest konieczne, u pacjentek planujących ciążę należy zmienić leczenie na alternatywną terapię
przeciwnadciśnieniową o ustalonym profilu bezpieczeństwa stosowania podczas ciąży. W momencie
potwierdzenia ciąży, należy natychmiast przerwać podawanie inhibitora ACE i, jeśli właściwe, należy
rozpocząć leczenie alternatywne (patrz punkty 4.3 i 4.6).
Encefalopatia wątrobowa
W przypadku zaburzeń czynności wątroby, tiazydowe leki moczopędne i tiazydopodobne leki
moczopędne mogą powodować, szczególnie w przypadku zaburzeń gospodarki wodno-elektrolitowej,
wystąpienie encefalopatii wątrobowej, która może prowadzić do śpiączki wątrobowej. Jeśli to wystąpi,
należy natychmiast przerwać podawanie leku moczopędnego.
Nadwrażliwość na światło
Po zastosowaniu tiazydowych i tiazydopodobnych leków moczopędnych odnotowano przypadki
reakcji nadwrażliwości na światło (patrz punkt 4.8). Jeśli podczas leczenia wystąpi reakcja
nadwrażliwości na światło, zaleca się przerwać terapię. Jeśli konieczne okaże się ponowne podanie
leku moczopędnego, zaleca się ochronę powierzchni skóry narażonych na działanie słońca lub
sztucznych promieni UVA.
Środki ostrożności
Czynność nerek
- W przypadkach ciężkiego zaburzenia czynności nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) leczenie jest
przeciwwskazane.
- U pacjentów z umiarkowanym zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny <60 ml/min),
przeciwwskazane jest stosowanie produktu Triplixam zawierającego 10 mg peryndoprylu i 2,5 mg
indapamidu (tj. Triplixam o mocy 10 mg + 2,5 mg + 5 mg oraz 10 mg + 2,5 mg + 10 mg).
- U niektórych pacjentów z nadciśnieniem tętniczym bez uprzedniego jawnego zaburzenia czynności
nerek, u których badania krwi oceniające czynność nerek wykazały czynnościową niewydolność
nerek, należy przerwać leczenie i ewentualnie ponownie rozpocząć albo od mniejszej dawki albo
podając tylko jedną substancję czynną.
U tych pacjentów standardowa kontrola medyczna obejmuje okresowe oznaczanie stężenia potasu
i kreatyniny, najpierw po 2 tygodniach leczenia, a następnie co 2 miesiące podczas podawania
długotrwałego. Niewydolność nerek była zgłaszana głównie u pacjentów z ciężką niewydolnością
serca lub z podstawową chorobą nerek, w tym ze zwężeniem tętnicy nerkowej.
Zazwyczaj nie zaleca się stosowania produktu w przypadku obustronnego zwężenia tętnicy nerkowej
lub jedynej czynnej nerki.
- Ryzyko niedociśnienia tętniczego i (lub) niewydolności nerek (w przypadku niewydolności serca,
utraty wody i elektrolitów, itd.): podczas stosowania peryndoprylu obserwowano wyraźny wpływ na
układ renina-angiotensyna-aldosteron, zwłaszcza w przypadku znacznego niedoboru wody
i elektrolitów (ścisła dieta z małą ilością sodu lub długotrwałe leczenie lekami moczopędnymi),
u pacjentów z niskim wyjściowym ciśnieniem tętniczym, u pacjentów ze zwężeniem tętnicy nerkowej,
zastoinową niewydolnością serca lub marskością wątroby z obrzękami i wodobrzuszem.
Hamowanie tego układu przez inhibitor konwertazy angiotensyny może zatem spowodować,
zwłaszcza po pierwszej dawce i podczas pierwszych dwóch tygodni leczenia, nagłe obniżenie
ciśnienia tętniczego i (lub) zwiększenie stężenia kreatyniny w osoczu, wskazujące na czynnościową
niewydolność nerek. Niekiedy, chociaż rzadko, stan taki może wystąpić nagle i w dowolnym
momencie leczenia.
W takich przypadkach leczenie należy rozpocząć od mniejszej dawki i zwiększać ją stopniowo.
U pacjentów z chorobą niedokrwienną serca lub chorobą naczyń mózgowych znaczne obniżenie
ciśnienia tętniczego może powodować wystąpienie zawału mięśnia sercowego lub incydentu
naczyniowo-mózgowego.
- Tiazydowe leki moczopędne i tiazydopodobne leki moczopędne są w pełni skuteczne u pacjentów
z prawidłową lub tylko w niewielkim stopniu zaburzoną czynnością nerek (stężenie kreatyniny
w osoczu mniejsze niż 25 mg/l, tj. 220 µmol/l u osób dorosłych). U osób w podeszłym wieku należy
zweryfikować stężenie kreatyniny w osoczu, uwzględniając wiek, masę ciała oraz płeć.
Hipowolemia, wtórna do utraty wody i sodu, spowodowana początkowym podawaniem leków
moczopędnych, powoduje zmniejszenie przesączania kłębuszkowego. Może to powodować
zwiększenie stężenia mocznika we krwi i kreatyniny w osoczu. Ta przemijająca czynnościowa
niewydolność nerek nie powoduje żadnych następstw u osób z prawidłową czynnością nerek,
natomiast może nasilić już istniejącą niewydolność nerek.
- U pacjentów z niewydolnością nerek amlodypina może być stosowana w zwykłych dawkach.
Zmiany stężeń amlodypiny w osoczu nie korelują ze stopniem niewydolności nerek.
- Nie badano działania produktu złożonego Triplixam w zaburzeniu czynności nerek. W razie
zaburzenia czynności nerek, dawki produktu Triplixam powinny być takie, jak w przypadku
podawania poszczególnych składników oddzielnie.
Niedociśnienie tętnicze i niedobór wody oraz sodu
- W przypadku niedoboru sodu istnieje ryzyko nagłego niedociśnienia tętniczego (zwłaszcza
u pacjentów ze zwężeniem tętnicy nerkowej). Dlatego należy przeprowadzać regularne badania, aby
nie przeoczyć objawów klinicznych niedoboru wody i elektrolitów, który może się pojawić
w przypadku współistniejących wymiotów lub biegunki. U takich pacjentów należy regularnie
oznaczać stężenie elektrolitów w osoczu.
Znaczne niedociśnienie tętnicze może wymagać podania soli fizjologicznej we wlewie dożylnym.
Przemijające niedociśnienie tętnicze nie jest przeciwwskazaniem do kontynuacji leczenia. Po
uzyskaniu dostatecznej objętości krwi i ciśnienia tętniczego, można ponownie rozpocząć leczenie od
mniejszej dawki lub stosując tylko jedną substancję czynną.
- Zmniejszenie stężenia sodu może być początkowo bezobjawowe, dlatego konieczne jest regularne
oznaczanie stężenia sodu w osoczu. Oznaczenie stężenia sodu należy wykonywać częściej
u pacjentów w podeszłym wieku i pacjentów z marskością wątroby (patrz punkty 4.8 i 4.9).
Podawanie jakiegokolwiek leku moczopędnego może powodować hiponatremię, czasami z bardzo
poważnymi następstwami. Hiponatremia i hipowolemia mogą być odpowiedzialne za odwodnienie
i niedociśnienie ortostatyczne. Jednoczesna utrata jonów chlorkowych może prowadzić do wtórnej
kompensacyjnej zasadowicy metabolicznej: częstość występowania oraz nasilenie tego działania są
niewielkie.
Stężenie potasu
- Skojarzenie indapamidu z peryndoprylem i amlodypiną nie zapobiega wystąpieniu hipokaliemii,
zwłaszcza u pacjentów z cukrzycą lub niewydolnością nerek. Tak jak w przypadku innych leków
przeciwnadciśnieniowych stosowanych w skojarzeniu z lekiem moczopędnym, należy regularnie
kontrolować stężenie potasu w osoczu.
- U niektórych pacjentów w trakcie stosowania inhibitorów ACE, w tym peryndoprylu, obserwowano
zwiększenie stężenia potasu w surowicy, inhibitory ACE mogą powodować hiperkaliemię, ponieważ
hamują wydzielanie aldosteronu. Wpływ jest zwykle nieznaczny u pacjentów z prawidłową
czynnością nerek. Czynniki ryzyka wystąpienia hiperkaliemii to: niewydolność nerek, pogorszenie
czynności nerek, wiek (>70 lat), cukrzyca, stany współistniejące, zwłaszcza odwodnienie, ostre
niewyrównanie niewydolności serca, kwasica metaboliczna i jednoczesne stosowanie leków
moczopędnych oszczędzających potas (np. spironolakton, eplerenon, triamteren lub amiloryd),
suplementów potasu lub zamienników soli kuchennej zawierających potas albo innych leków,
powodujące zwiększenie stężenia potasu w surowicy (np. heparyna, kotrimoksazol - zawierający
trimetoprim i sulfametoksazol) a zwłaszcza antagonistów aldosteronu lub antagonistów receptora
angiotensyny. Stosowanie suplementów potasu, leków moczopędnych oszczędzających potas lub
zamienników soli kuchennej zawierających potas, zwłaszcza u pacjentów z zaburzoną czynnością
nerek, może prowadzić do znacznego zwiększenia stężenia potasu w surowicy. Hiperkaliemia może
powodować ciężkie zaburzenia rytmu serca, czasami zakończone zgonem. U pacjentów
przyjmujących inhibitory ACE należy ostrożnie stosować leki moczopędne oszczędzające potas oraz
antagonistów receptora angiotensyny, należy monitorować stężenie potasu w surowicy krwi oraz
czynność nerek. Jeżeli jednoczesne stosowanie wyżej wymienionych preparatów uważa się za
właściwe, zaleca się ostrożność i częstą kontrolę stężenia potasu w surowicy (patrz punkt 4.5).
- Podczas stosowania tiazydowych oraz tiazydopodobnych leków moczopędnych występuje duże
ryzyko utraty potasu z hipokaliemią. Hipokaliemia może powodować zaburzenia dotyczące mięśni.
Zgłaszano przypadki rabdomiolizy, głównie w związku z ciężką hipokaliemią. Należy zapobiegać
ryzyku wystąpienia zmniejszonych stężeń potasu (<3,4 mmol/l) u pacjentów z grupy ryzyka, takich
jak pacjenci w podeszłym wieku i (lub) niedożywieni, niezależnie od tego, czy przyjmują, czy też nie,
wiele leków, pacjenci z marskością wątroby z obrzękami i wodobrzuszem, pacjenci z chorobą naczyń
wieńcowych i pacjenci z niewydolnością serca.
W takich przypadkach hipokaliemia zwiększa toksyczność glikozydów nasercowych oraz ryzyko
wystąpienia zaburzeń rytmu serca.
W grupie ryzyka znajdują się również pacjenci z wydłużonym odstępem QT w zapisie EKG, bez
względu czy etiologia jest wrodzona czy jatrogenna.
Hipokaliemia, podobnie jak bradykardia, może sprzyjać wystąpieniu ciężkich zaburzeń rytmu serca,
szczególnie torsade de pointes, które mogą zakończyć się zgonem.
We wszystkich tych przypadkach konieczne jest częstsze oznaczanie stężenia potasu w osoczu.
Pierwsze oznaczenie stężenia potasu w osoczu należy wykonać w pierwszym tygodniu po rozpoczęciu
leczenia.
W razie wykrycia zmniejszonego stężenia potasu należy wyrównać niedobór. Hipokaliemia
występująca w powiązaniu z małym stężeniem magnezu w surowicy może powodować oporność na
leczenie, chyba że stężenie magnezu w surowicy zostanie skorygowane.
Stężenie wapnia
Tiazydowe i tiazydopodobne leki moczopędne mogą zmniejszać wydalanie wapnia z moczem,
powodując nieznaczne i przemijające zwiększenie stężenia wapnia w osoczu.
Znaczne zwiększenie stężenia wapnia może być związane z nierozpoznaną nadczynnością
przytarczyc. W takich przypadkach leczenie należy przerwać przed badaniem czynności przytarczyc
(patrz punkt 4.8).
Stężenie magnezu
Wykazano, że leki moczopędne z grupy tiazydów i ich analogi, w tym indapamid, zwiększają
wydalanie magnezu z moczem, co może powodować hipomagnezemię (patrz punkty 4.5 i 4.8).
Nadciśnienie naczyniowo-nerkowe
Leczeniem nadciśnienia naczyniowo-nerkowego jest rewaskularyzacja. Niemniej jednak, stosowanie
inhibitorów konwertazy angiotensyny może być korzystne u pacjentów z nadciśnieniem naczyniowo-
nerkowym oczekujących na zabieg lub gdy operacja nie jest możliwa.
Jeżeli Triplixam zalecono pacjentowi z rozpoznanym lub podejrzewanym zwężeniem tętnicy
nerkowej, leczenie należy rozpoczynać w szpitalu od małej dawki. Należy kontrolować czynność
nerek i stężenie potasu, ponieważ u niektórych pacjentów rozwijała się czynnościowa niewydolność
nerek, ustępująca po zaprzestaniu leczenia.
Kaszel
U pacjentów leczonych inhibitorami konwertazy angiotensyny obserwowano suchy kaszel.
Charakteryzuje się on tym, że jest uporczywy oraz ustępuje po przerwaniu leczenia. W razie
wystąpienia tego objawu należy rozważyć etiologię jatrogenną. Jeżeli leczenie inhibitorem
konwertazy angiotensyny jest nadal preferowane, należy rozważyć możliwość jego kontynuacji.
Miażdżyca tętnic
Ryzyko wystąpienia niedociśnienia występuje u wszystkich pacjentów, jednak szczególną ostrożność
należy zachować u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca lub zaburzeniami krążenia mózgowego,
rozpoczynając leczenie od małej dawki.
Przełom nadciśnieniowy
Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania i skuteczności amlodypiny w przełomie nadciśnieniowym.
Niewydolność serca/ciężka niewydolność serca
Pacjentów z niewydolnością serca należy leczyć z zachowaniem środków ostrożności.
W długookresowym badaniu kontrolowanym placebo z udziałem pacjentów z ciężką niewydolnością
serca (III i IV klasa wg NYHA), zanotowano większą częstość wystąpienia obrzęku płuc u pacjentów
stosujących amlodypinę w porównaniu z pacjentami stosującymi placebo. Antagonistów wapnia,
w tym amlodypinę, należy ostrożnie stosować u pacjentów z zastoinową niewydolnością serca,
ponieważ mogą zwiększać ryzyko występowania zdarzeń sercowo-naczyniowych oraz zgonu.
U pacjentów z ciężką niewydolnością serca (klasa IV) leczenie należy rozpocząć pod nadzorem
lekarza od zmniejszonej dawki początkowej. Nie należy przerywać podawania beta-adrenolityku
u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i niewydolnością wieńcową: do leku beta-adrenolitycznego
należy dodać inhibitor ACE.
Zwężenie zastawki aorty lub zastawki dwudzielnej/ kardiomiopatia przerostowa
Inhibitory ACE należy stosować z ostrożnością u pacjentów ze zwężeniem drogi odpływu z lewej
komory.
Pacjenci z cukrzycą
U pacjentów z cukrzycą insulinozależną (u których istnieje skłonność do zwiększenia stężenia potasu),
leczenie należy rozpoczynać pod nadzorem lekarza, od zmniejszonej dawki początkowej. U pacjentów
z cukrzycą leczonych wcześniej doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi lub insuliną należy
dokładnie monitorować stężenia glukozy we krwi, zwłaszcza podczas pierwszego miesiąca leczenia
inhibitorem ACE.
Kontrolowanie stężenia glukozy we krwi jest istotne u pacjentów z cukrzycą, zwłaszcza w przypadku
małego stężenia potasu.
Różnice etniczne
Tak jak w przypadku innych inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę, peryndopryl jest
mniej skuteczny w obniżaniu ciśnienia tętniczego u pacjentów rasy czarnej niż u osób innych ras,
prawdopodobnie z powodu częstszego występowania w populacji pacjentów rasy czarnej
z nadciśnieniem małej aktywności reniny w osoczu.
Zabiegi chirurgiczne/znieczulenie
Inhibitory konwertazy angiotensyny mogą powodować niedociśnienie tętnicze w przypadku
znieczulenia, zwłaszcza, gdy środek znieczulający ma właściwości hipotensyjne.
Jeśli możliwe, zaleca się przerwać leczenie długo działającymi inhibitorami konwertazy angiotensyny,
takimi jak peryndopryl, na dzień przed planowanym zabiegiem chirurgicznym.
Zaburzenie czynności wątroby
Rzadko, stosowanie inhibitorów ACE jest związane z wystąpieniem zespołu rozpoczynającego się od
żółtaczki cholestatycznej, prowadzącego do rozwoju piorunującej martwicy wątroby i (czasami)
zgonu. Mechanizm tego zespołu nie jest wyjaśniony. U pacjentów otrzymujących inhibitory ACE,
u których wystąpi żółtaczka, lub zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, należy przerwać
leczenie inhibitorami ACE i zastosować odpowiednie postępowanie medyczne (patrz punkt 4.8).
U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby okres półtrwania amlodypiny jest przedłużony
a wartości AUC są większe; nie ustalono zaleceń dotyczących dawkowania. Dlatego stosowanie
amlodypiny należy rozpocząć od najmniejszej dawki i zachować ostrożność zarówno podczas
rozpoczynania leczenia jak i podczas zwiększania dawki. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami
czynności wątroby może być konieczne powolne zwiększanie dawki oraz odpowiednia kontrola.
Nie badano działania preparatu złożonego Triplixam w zaburzeniu czynności wątroby. Biorąc pod
uwagę działanie poszczególnych substancji czynnych produktu złożonego, Triplixam jest
przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby oraz należy zachować
ostrożność u pacjentów z łagodnymi umiarkowanym zaburzeniem czynności wątroby.
Kwas moczowy
U pacjentów ze zwiększonym stężeniem kwasu moczowego we krwi istnieje zwiększone ryzyko
występowania napadów dny moczanowej.
Pacjenci w podeszłym wieku
Przed rozpoczęciem leczenia należy ocenić czynność nerek i oznaczyć stężenie potasu. Dawkę
początkową należy następnie dostosować w zależności od reakcji ciśnienia tętniczego, zwłaszcza
w przypadkach niedoborów wody i elektrolitów, w celu uniknięcia nagłego niedociśnienia.
Zwiększenie dawki amlodypiny u pacjentów w podeszłym wieku wymaga zachowania ostrożności
(patrz punkty 4.2 i 5.2).
Substancje pomocnicze
Sód
Triplixam zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) w tabletce, co oznacza, że jest w zasadzie wolny od
sodu.
Wysięk naczyniówkowy, ostra krótkowzroczność i wtórna jaskra zamkniętego kąta
Sulfonamid lub pochodne sulfonamidu mogą powodować reakcję idiosynkrazji powodującą wysięk
naczyniówkowy z ubytkiem pola widzenia, przemijającą krótkowzroczność i ostrą jaskrę zamkniętego
kąta. Objawy obejmują nagłe pogorszenie ostrości wzroku lub ból oka, zwykle występują w ciągu
kilku godzin lub tygodni od rozpoczęcia stosowania leku. Nieleczona ostra jaskra zamkniętego kąta
może prowadzić do trwałej utraty wzroku. Podstawowym sposobem leczenia jest jak najszybsze
zaprzestanie podawania leku. Jeśli ciśnienie wewnątrzgałkowe pozostaje niekontrolowane, konieczne
może być rozważenie natychmiastowego leczenia farmakologicznego lub chirurgicznego. Czynniki
ryzyka rozwoju ostrej jaskry zamkniętego kąta mogą obejmować alergię na sulfonamidy lub
penicylinę w wywiadzie.
Sportowcy
Sportowcy powinni wziąć pod uwagę, że ten produkt leczniczy zawiera substancję czynną, która może
powodować pozytywny wynik testu antydopingowego.
ChPL, pkt 4.5: Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji
Dane z badania klinicznego wykazały, że podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron
(RAA) w wyniku jednoczesnego zastosowania inhibitorów ACE, antagonistów receptora
angiotensyny II lub aliskirenu jest związana z większą częstością występowania zdarzeń
niepożądanych, takich jak: niedociśnienie, hiperkaliemia oraz zaburzenia czynności nerek (w tym
ostra niewydolność nerek) w porównaniu z zastosowaniem leku z grupy antagonistów układu RAA
w monoterapii (patrz punkty 4.3, 4.4 i 5.1).
Leki zwiększające ryzyko obrzęku naczynioruchowego
Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z produktem złożonym zawierającym sakubitryl i walsartan
jest przeciwwskazane ze względu na zwiększone ryzyko obrzęku naczynioruchowego (patrz punkty
4.3 i 4.4). Nie wolno rozpoczynać leczenia produktem złożonym zawierającym sakubitryl i walsartan
przed upływem 36 godzin od podania ostatniej dawki peryndoprylu. Nie wolno rozpoczynać leczenia
peryndoprylem przed upływem 36 godzin od podania ostatniej dawki produktu złożonego
zawierającego sakubitryl i walsartan (patrz punkty 4.3 i 4.4).
Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z racekadotrylem, inhibitorami mTOR (np. syrolimus,
ewerolimus, temsyrolimus) oraz gliptynami (np. linagliptyna, saksagliptyna, sitagliptyna,
wildagliptyna) może prowadzić do zwiększenia ryzyka obrzęku naczynioruchowego (patrz punkt 4.4).
Produkty lecznicze wywołujące hiperkaliemię
Chociaż zwykle stężenie potasu w surowicy krwi pozostaje w zakresie wartości prawidłowych,
u niektórych pacjentów leczonych produktem Triplixam może wystąpić hiperkaliemia. Niektóre leki
lub grupy terapeutyczne mogą zwiększać częstość występowania hiperkaliemii: aliskiren, sole potasu,
leki moczopędne oszczędzające potas (np. spironolakton, triamteren lub amiloryd), inhibitory ACE,
antagoniści receptora angiotensyny II, niesteroidowe leki przeciwzapalne, heparyny, leki
immunosupresyjne, takie jak cyklosporyna lub takrolimus, trimetoprim oraz kotrimoksazol (produkt
złożony zawierający trimetoprim i sulfametoksazol), ponieważ wiadomo, że trimetoprim działa jak lek
moczopędny oszczędzający potas – amiloryd. Skojarzone stosowanie tych leków zwiększa ryzyko
hiperkaliemii. Z tego względu nie zaleca się jednoczesnego stosowania produktu Triplixam z wyżej
wymienionymi lekami. Jeśli jest wskazane jednoczesne stosowanie, leki te należy stosować
z ostrożnością, często monitorując stężenie potasu w surowicy krwi.
Jednoczesne stosowanie przeciwwskazane (patrz punkt 4.3)
Aliskiren: u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniem czynności nerek zwiększa się ryzyko
hiperkaliemii, pogorszenia czynności nerek oraz chorobowości i śmiertelności z przyczyn sercowo-
naczyniowych.
Pozaustrojowe metody leczenia: pozaustrojowe metody leczenia powodujące kontakt krwi
z powierzchniami o ujemnym ładunku elektrycznym, takie jak dializa lub hemofiltracja z użyciem
niektórych błon o dużej przepuszczalności (np. błon poliakrylonitrylowych) oraz afereza lipoprotein
o małej gęstości z użyciem siarczanu dekstranu - ze względu na zwiększone ryzyko ciężkich reakcji
rzekomoanafilaktycznych (patrz punkt 4.3). Jeśli takie leczenie jest konieczne, należy rozważyć
użycie błon dializacyjnych innego typu lub zastosować lek przeciwnadciśnieniowy z innej grupy.
Jednoczesne stosowanie niezalecane
Składnik Znana interakcja
z następującym produktem
Interakcja z innym produktem leczniczym
Peryndopryl/
indapamid
Lit Podczas jednoczesnego stosowania inhibitorów ACE i litu
zgłaszano przemijające zwiększenie stężenia litu w surowicy
oraz toksyczności litu. Nie zaleca się skojarzonego
stosowania peryndoprylu i indapamidu z litem, jeśli jednak
jednoczesne podawanie jest konieczne, należy uważnie
kontrolować stężenie litu w surowicy (patrz punkt 4.4).
Peryndopryl Aliskiren U innych osób niż pacjenci z cukrzycą lub zaburzeniem
czynności nerek zwiększa się ryzyko hiperkaliemii,
pogorszenia czynności nerek oraz chorobowości i
śmiertelności z przyczyn sercowo-naczyniowych (patrz punkt
4.4).
Jednoczesne leczenie
inhibitorem ACE
i antagonistą receptora
angiotensyny II
Istnieją doniesienia w literaturze, że u pacjentów z jawną
chorobą miażdżycową, niewydolnością serca lub z cukrzycą z
powikłaniami narządowymi, jednoczesne leczenie
inhibitorem ACE i antagonistą receptora angiotensyny II
wiąże się z większą częstością występowania niedociśnienia
tętniczego, omdlenia, hiperkaliemii i pogorzenia czynności
nerek (w tym ostrej niewydolności nerek), w porównaniu ze
stosowaniem pojedynczego środka działającego na układ
renina-angiotensyna-aldosteron. Podwójna blokada (na
przykład, przez skojarzenie inhibitora ACE z antagonistą
receptora angiotensyny II) powinna być ograniczona do
indywidualnie określonych przypadków ze ścisłą obserwacją
czynności nerek, stężeń potasu i ciśnienia tętniczego (patrz
punkt 4.4).
Estramustyna Istnieje ryzyko zwiększonej częstości wystąpienia działań
niepożądanych, takich jak obrzęk naczynioruchowy.
Leki oszczędzające potas
(np. triamteren, amiloryd),
sole potasu
Hiperkaliemia (potencjalnie zakończona zgonem), zwłaszcza
w połączeniu z zaburzeniem czynności nerek (addytywne
działanie hiperkaliemiczne).
Nie zaleca się jednoczesnego stosowania peryndoprylu
z wymienionymi powyżej produktami (patrz punkt 4.4). Jeśli
mimo to jednoczesne stosowanie tych produktów jest
wskazane, należy je stosować ostrożnie i często kontrolować
stężenie potasu w surowicy. Stosowanie spironolaktonu
w niewydolności serca – patrz „Jednoczesne stosowanie
wymagające szczególnej ostrożności”.
Amlodypina Dantrolen (infuzja) U zwierząt po podaniu werapamilu i dożylnym podaniu
dantrolenu obserwowano migotanie komór zakończone
zgonem i zapaść krążeniową, powiązane z hiperkaliemią. Ze
względu na ryzyko hiperkaliemii zaleca się unikanie
jednoczesnego podawania antagonistów wapnia, takich jak
amlodypina, u pacjentów podatnych na wystąpienie
hipertermii złośliwej i w leczeniu hipertermii złośliwej.
Grejpfruty lub sok
grejpfrutowy
U niektórych pacjentów może być zwiększona biodostępność,
co może nasilać obniżenie ciśnienia tętniczego.
Jednoczesne stosowanie wymagające szczególnej ostrożności
Składnik Znana interakcja
z następującym
produktem
Interakcja z innym produktem leczniczym
Peryndopryl/
indapamid
Baklofen Nasilone działanie przeciwnadciśnieniowe. Należy monitorować ciśnienie
tętnicze oraz modyfikować dawkę leku przeciwnadciśnieniowego, jeżeli to
konieczne.
Niesteroidowe leki
przeciwzapalne –
NLPZ (w tym kwas
acetylosalicylowy
w dużych dawkach)
Jeśli inhibitory ACE są podawane jednocześnie z niesteroidowymi lekami
przeciwzapalnymi (tj. kwasem acetylosalicylowym w dawkach działających
przeciwzapalnie, inhibitorami COX-2 i nieselektywnymi NLPZ) może
wystąpić osłabienie działania przeciwnadciśnieniowego. Jednoczesne
stosowanie inhibitorów ACE i NLPZ może powodować zwiększone ryzyko
pogorszenia czynności nerek, w tym możliwej ostrej niewydolności nerek
oraz zwiększenia stężenia potasu w surowicy, zwłaszcza u pacjentów
z uprzednio istniejącym zaburzeniem czynności nerek. Leczenie skojarzone
należy prowadzić ostrożnie, zwłaszcza u osób w podeszłym wieku. Pacjentów
należy odpowiednio nawodnić i rozważyć monitowanie czynności nerek po
rozpoczęciu jednoczesnego leczenia oraz cyklicznie w późniejszym okresie.
Peryndopryl Leki
przeciwcukrzycowe
(insulina, doustne
leki
hipoglikemizujące)
Badania epidemiologiczne sugerują, że jednoczesne stosowanie inhibitorów
ACE i leków przeciwcukrzycowych (insulina, doustne leki
hipoglikemizujące) może nasilać działanie zmniejszające stężenie glukozy we
krwi z ryzykiem hipoglikemii. Jest to najbardziej prawdopodobne podczas
pierwszych tygodni leczenia skojarzonego i u pacjentów z zaburzeniem
czynności nerek.
Leki moczopędne
nieoszczędzające
potasu
Pacjenci leczeni lekami moczopędnymi, szczególnie osoby z zaburzeniami
gospodarki wodno–elektrolitowej, mogą być narażeni na nadmierne obniżenie
ciśnienia tętniczego w trakcie rozpoczynania leczenia inhibitorami ACE.
Prawdopodobieństwo działania hipotensyjnego można zmniejszyć przez
przerwanie leczenia lekami moczopędnymi, zwiększenie objętości płynów lub
podaży soli przed rozpoczęciem leczenia małymi, stopniowo zwiększanymi
dawkami peryndoprylu.
Składnik Znana interakcja
z następującym
produktem
Interakcja z innym produktem leczniczym
W nadciśnieniu tętniczym, jeśli wcześniejsze podawanie leków
moczopędnych spowodowało zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej,
należy albo przerwać stosowanie leku moczopędnego przed rozpoczęciem
podawania inhibitora ACE, a następnie można ponownie zastosować lek
moczopędny nieoszczędzający potasu, albo leczenie inhibitorem ACE należy
rozpocząć od małej, stopniowo zwiększanej dawki.
W zastoinowej niewydolności serca leczonej lekami moczopędnymi,
stosowanie inhibitora ACE należy rozpocząć od bardzo małej dawki, jeśli to
możliwe, po zmniejszeniu dawki leku moczopędnego nieoszczędzającego
potasu.
We wszystkich przypadkach, podczas pierwszych tygodni leczenia
inhibitorem ACE, należy monitorować czynność nerek (stężenia kreatyniny).
Leki moczopędne
oszczędzające potas
(eplerenon,
spironolakton)
Eplerenon lub spironolakton w dawkach od 12,5 mg do 50 mg na dobę
z małymi dawkami inhibitorów ACE:
w leczeniu pacjentów z niewydolnością serca klasy II do IV (wg NYHA),
z frakcją wyrzutową lewej komory <40% oraz wcześniej leczonych
inhibitorami ACE i diuretykami pętlowymi, istnieje ryzyko hiperkaliemii,
potencjalnie zakończonej zgonem, zwłaszcza w przypadku nieprzestrzegania
zaleceń dotyczących stosowania leków w tym skojarzeniu.
Przed rozpoczęciem skojarzonego leczenia należy sprawdzić, czy nie
występuje hiperkaliemia i zaburzenie czynności nerek.
Zaleca się oznaczanie stężenia potasu oraz kreatyniny we krwi raz w tygodniu
w pierwszym miesiącu leczenia, a następnie co miesiąc.
Indapamid Leki powodujące
torsade de pointes
Z powodu ryzyka hipokaliemii, indapamid należy stosować ostrożnie
w przypadku podawania go z produktami leczniczymi, które wywołują
torsade de pointes, takimi jak (ale nie ograniczają się do nich):
- leki przeciwarytmiczne klasy Ia (np. chinidyna, hydrochinidyna,
dyzopiramid);
- leki przeciwarytmiczne klasy III (np. amiodaron, sotalol, dofetylid, ibutylid,
bretylium);
- niektóre leki przeciwpsychotyczne:
pochodne fenotiazyny (np. chloropromazyna, cyjamemazyna,
lewomepromazyna, tiorydazyna, trifluoperazyna),
pochodne benzamidu (np. amisulpryd, sulpiryd, sultopryd, tiapryd),
pochodne butyrofenonu (np. droperydol, haloperydol),
inne leki przeciwpsychotyczne (np. pimozyd);inne substancje (np. beprydyl,
cyzapryd, difemanil, erytromycyna podawana dożylnie, halofantryna,
mizolastyna, pentamidyna, sparfloksacyna, moksyfloksacyna, winkamina
podawana dożylnie, metadon, astemizol, terfenadyna).
Należy zapobiegać małym stężeniom potasu i wyrównywać je, jeśli jest to
konieczne: kontrolować odstęp QT.
Amfoterycyna B
(iv.), gliko-
i mineralokortyko-
steroidy (stosowane
ogólnie),
tetrakozaktyd, leki
przeczyszczające
o działaniu
pobudzającym
perystaltykę
Zwiększenie ryzyka małego stężenia potasu (działanie addytywne).
Należy monitorować stężenie potasu w osoczu i wyrównać je, jeśli konieczne;
szczególna uwaga jest wymagana w przypadku stosowania glikozydów
naparstnicy.
Należy stosować leki przeczyszczające nie pobudzające perystaltyki.
Glikozydy
nasercowe
Hipokaliemia i (lub) hipomagnezemia nasila toksyczne działanie glikozydów
naparstnicy. Należy monitorować stężenie potasu i magnezu w osoczu oraz
zapis EKG i ponownie rozważyć sposób leczenia, jeżeli jest to konieczne.
Allopurynol Jednoczesne leczenie indapamidem może zwiększyć częstość reakcji
nadwrażliwości na allopurynol.
Amlodypina Induktory CYP3A4 Jednoczesne stosowanie znanych induktorów CYP3A4 może powodować
zmiany stężenia amlodypiny w osoczu. Dlatego też, zarówno podczas
jednoczesnego stosowania, jak i po jego zakończeniu - szczególnie
Składnik Znana interakcja
z następującym
produktem
Interakcja z innym produktem leczniczym
w przypadku silnych induktorów CYP3A4 (np. ryfampicyna, ziele dziurawca
zwyczajnego) - należy kontrolować ciśnienie tętnicze i rozważyć konieczność
modyfikacji dawki.
Inhibitory CYP3A4 Jednoczesne stosowanie amlodypiny z silnymi lub umiarkowanymi
inhibitorami CYP3A4 (inhibitory proteazy, azole przeciwgrzybicze,
makrolidy, takie jak erytromycyna lub klarytromycyna, werapamil lub
diltiazem) może powodować znaczne zwiększenie stężenia amlodypiny.
Znaczenie kliniczne tych zmian farmakokinetycznych może być bardziej
widoczne u pacjentów w podeszłym wieku. Może być konieczny nadzór
kliniczny oraz dostosowanie dawki.
U pacjentów przyjmujących klarytromycynę i amlodypinę istnieje zwiększone
ryzyko niedociśnienia tętniczego. Podczas jednoczesnego stosowania
amlodypiny i klarytromycyny zaleca się ścisłą obserwację pacjentów.
Jednoczesne stosowanie wymagające rozważenia
Składnik Znana interakcja
z następującym
produktem
Interakcja z innym produktem leczniczym
Peryndopryl/
indapamid/
amlodypina
Leki
przeciwdepresyjne typu
imipraminy
(trójpierścieniowe),
leki neuroleptyczne
Nasilone działanie przeciwnadciśnieniowe i zwiększenie ryzyka
niedociśnienia ortostatycznego (działanie addytywne).
Inne leki
przeciwnadciśnieniowe
Stosowanie innych przeciwnadciśnieniowych produktów
leczniczych
może powodować dodatkowe obniżenie ciśnienia tętniczego.
Kortykosteroidy,
tetrakozaktyd
Osłabienie działania przeciwnadciśnieniowego (retencja soli
i wody spowodowana kortykosteroidami).
Peryndopryl Leki
przeciwnadciśnieniowe
i rozszerzające
naczynia krwionośne
Jednoczesne stosowanie z glicerolu triazotanem, innymi
azotanami lub innymi lekami rozszerzającymi naczynia może
dodatkowo obniżać ciśnienie tętnicze.
Allopurynol, leki
cytostatyczne lub
immunosupresyjne,
kortykosteroidy
stosowane ogólnie lub
prokainamid
Jednoczesne stosowanie z inhibitorami ACE może prowadzić do
zwiększonego ryzyka wystąpienia leukopenii.
Leki znieczulające Inhibitory ACE mogą nasilać działanie hipotensyjne niektórych
leków znieczulających.
Leki moczopędne
(tiazydowe lub
pętlowe)
Uprzednie leczenie dużymi dawkami leków moczopędnych może
powodować odwodnienie oraz ryzyko niedociśnienia tętniczego
podczas rozpoczynania leczenia peryndoprylem.
Leki działające
sympatykomimetycznie
Leki działające sympatykomimetycznie mogą osłabiać działanie
przeciwnadciśnieniowe inhibitorów ACE.
Sole złota U pacjentów leczonych preparatami złota w iniekcjach
(aurotiojabłczan sodu) i otrzymujących jednocześnie inhibitor
ACE, w tym peryndopryl, rzadko donoszono o reakcjach
przypominających objawy jak po podaniu azotanów (nitritoid
reactions) – nagłe zaczerwienienie twarzy, nudności, wymioty
i niedociśnienie).
Indapamid Metformina Kwasica mleczanowa po metforminie, spowodowana
czynnościową niewydolnością nerek związaną ze stosowaniem
leków moczopędnych, a szczególnie diuretyków pętlowych. Nie
należy stosować metforminy, jeśli stężenie kreatyniny w osoczu
jest większe niż 15 mg/l (135 μmol/l) u mężczyzn i 12 mg/l
(110 μmol/l) u kobiet.
Składnik Znana interakcja
z następującym
produktem
Interakcja z innym produktem leczniczym
Środki kontrastujące
zawierające jod
W przypadku odwodnienia spowodowanego lekami
moczopędnymi, istnieje zwiększone ryzyko rozwoju ostrej
niewydolności nerek, szczególnie, jeśli zastosowano duże dawki
środków kontrastujących zawierających jod. Przed zastosowaniem
środka kontrastującego zawierającego jod należy odpowiednio
nawodnić pacjenta.
Wapń (sole) Ryzyko zwiększonego stężenia wapnia we krwi w wyniku
zmniejszonego wydalania wapnia z moczem.
Cyklosporyna Ryzyko zwiększonego stężenia kreatyniny, bez zmian stężenia
cyklosporyny w surowicy, nawet w przypadku braku niedoborów
wody i soli.
Amlodypina Atorwastatyna,
digoksyna lub
warfaryna
W badaniach klinicznych dotyczących interakcji, amlodypina nie
wpływała na właściwości farmakokinetyczne atorwastatyny,
digoksyny lub warfaryny.
Takrolimus Podczas jednoczesnego stosowania z amlodypiną istnieje ryzyko
zwiększenia stężenia takrolimusu we krwi. Aby uniknąć
toksycznego działania takrolimusu, podczas stosowania
amlodypiny u pacjenta leczonego takrolimusem należy
monitorować stężenie takrolimusu we krwi oraz dostosować jego
dawkę, jeśli jest to konieczne.
Inhibitory kinazy
mTOR
Inhibitory mTOR, takie jak syrolimus, temsyrolimus i
ewerolimus, są substratami CYP3A. Amlodypina jest słabym
inhibitorem CYP3A. Podczas jednoczesnego stosowania
inhibitorów mTOR, amlodypina może zwiększyć narażenie na
inhibitory mTOR.
Cyklosporyna Nie przeprowadzono badań interakcji dotyczących cyklosporyny
i amlodypiny u zdrowych ochotników lub w innych populacjach,
z wyjątkiem pacjentów po przeszczepieniu nerki, u których
obserwowano zmienne zwiększenie stężeń minimalnych
cyklosporyny (średnio o 0%-40%). Należy rozważyć
monitorowanie stężenia cyklosporyny u pacjentów po
przeszczepieniu nerki, przyjmujących amlodypinę, a w razie
konieczności należy zmniejszyć dawkę cyklosporyny.
Symwastatyna Wielokrotne, jednoczesne podawanie amlodypiny w dawce 10 mg
i symwastatyny w dawce 80 mg powodowało zwiększenie o 77%
narażenia na symwastatynę, w porównaniu do podawania
symwastatyny w monoterapii. U pacjentów przyjmujących
amlodypinę należy ograniczyć dawkę symwastatyny do 20 mg na
dobę.
ChPL, pkt 4.8: Działania niepożądane
Podsumowanie profilu bezpieczeństwa
Najczęściej zgłaszane działania niepożądane, występujące po oddzielnym podaniu peryndoprylu,
indapamidu i amlodypiny to: hipokaliemia, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, ból głowy,
parestezja, senność, zaburzenie smaku, zaburzenie widzenia, podwójne widzenie, szum uszny,
zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, kołatanie serca, nagłe zaczerwienienie (zwłaszcza twarzy),
niedociśnienie tętnicze (i objawy związane z niedociśnieniem), kaszel, duszność, zaburzenia
żołądkowo-jelitowe (ból brzucha, zaparcie, biegunka, niestrawność, nudności, wymioty, zmiana rytmu
wypróżnień), świąd, wysypka, wysypka plamkowo-grudkowa, kurcze mięśni, obrzęk okolicy kostek,
astenia, obrzęki zmęczenie.
Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych
Podczas leczenia peryndoprylem, indapamidem lub amlodypiną obserwowano następujące działania
niepożądane, uszeregowane według następującej częstości występowania:
bardzo często (≥1/10); często (≥1/100 do <1/10); niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100); rzadko
(≥1/10 000 do <1/1 000); bardzo rzadko (<1/10 000); częstość nieznana (nie może być określona
na podstawie dostępnych danych).
Bardzo rzadko: Zapalenie błony śluzowej nosa
Rzadko: Zespół niewłaściwego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH)
Niezbyt często: Eozynofilia
Bardzo rzadko: Agranulocytoza (patrz punkt 4.4)
Bardzo rzadko: Niedokrwistość aplastyczna
Bardzo rzadko: Pancytopenia
Bardzo rzadko: Leukopenia (patrz punkt 4.4)
Bardzo rzadko: Neutropenia (patrz punkt 4.4)
4.4)
16
Bardzo rzadko: Bardzo rzadko
Bardzo rzadko: Bardzo rzadko
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Niezbyt często
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Często
Bardzo rzadko: Niezbyt często*
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Niezbyt często*
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Niezbyt często*
Bardzo rzadko: Niezbyt często
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Rzadko
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Rzadko
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Bardzo rzadko
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Niezbyt często
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Niezbyt często*
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Niezbyt często
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Bardzo rzadko
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Często
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Często
Bardzo rzadko: Rzadko
Bardzo rzadko: Często
Bardzo rzadko: Rzadko
Bardzo rzadko: Niezbyt często*
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Często
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Niezbyt często*
Bardzo rzadko: Nieznana
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Bardzo rzadko
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Nieznana
Bardzo rzadko: Często
Bardzo rzadko: Nieznana
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Nieznana
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Nieznana
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: -
Podwójne widzenie - - Często
17
Często: Często
Niezbyt często: -
Często: Niezbyt często*
Niezbyt często: Często
Często: Niezbyt często*
Niezbyt często: -
Często: Bardzo rzadko
Niezbyt często: -
Często: Bardzo rzadko
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: Bardzo rzadko
Niezbyt często: Bardzo rzadko
Często: -
Niezbyt często: -
Często: Rzadko*
Niezbyt często: Często
Często: Często
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: Niezbyt często*
Niezbyt często: Bardzo rzadko
Często: Nieznana
Niezbyt często: -
Często: Często
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: Często
Niezbyt często: Często
Często: Niezbyt często
Niezbyt często: -
Często: Bardzo rzadko
Niezbyt często: -
Często: Często
Niezbyt często: Często
Często: Często
Niezbyt często: Często
Często: Często
Niezbyt często: Często
Często: Często
Niezbyt często: Często
Często: Często
Niezbyt często: Często
Często: Często
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: Niezbyt często
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: -
Niezbyt często: Często
Często: -
Niezbyt często: Bardzo rzadko
Często: Bardzo rzadko
Niezbyt często: Bardzo rzadko
Często: -
Niezbyt często: Bardzo rzadko
Często: Bardzo rzadko
Niezbyt często: Bardzo rzadko
Często: -
Niezbyt często: Bardzo rzadko
żółciowych Żółtaczka - - Bardzo rzadko
18
Często: Często
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: -
Niezbyt często: -
Często: Niezbyt często
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: Niezbyt często
Niezbyt często: Bardzo rzadko
Często: -
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: -
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: -
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: Niezbyt często
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: -
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: Niezbyt często*
Niezbyt często: Bardzo rzadko
Często: Rzadko
Niezbyt często: -
Często: Niezbyt często*
Niezbyt często: -
Często: Bardzo rzadko
Niezbyt często: Bardzo rzadko
Często: -
Niezbyt często: Bardzo rzadko
Często: -
Niezbyt często: Bardzo rzadko
Często: -
Niezbyt często: Nieznana
Często: -
Niezbyt często: Bardzo rzadko
Często: Często
Niezbyt często: Często
Często: -
Niezbyt często: Często
Często: Niezbyt często*
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: -
Niezbyt często: -
Często: Niezbyt często*
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: -
Niezbyt często: -
Często: -
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: -
Niezbyt często: -
Często: -
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: -
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: -
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: Rzadko*
Niezbyt często: -
Często: Rzadko
Niezbyt często: -
Często: Niezbyt często
Niezbyt często: -
Często: Niezbyt często
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: -
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: Często
Niezbyt często: Często
Często: -
Niezbyt często: Często
Często: -
Niezbyt często: Bardzo często
Często: Niezbyt często*
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: -
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: Niezbyt często*
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: Niezbyt często*
Niezbyt często: -
Obrzęk obwodowy Niezbyt często* -
19
Często: Niezbyt często*
Niezbyt często: -
Często: -
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: -
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: Niezbyt często*
Niezbyt często: -
Często: Niezbyt często*
Niezbyt często: -
Często: Rzadko
Niezbyt często: -
Często: Rzadko
Niezbyt często: Bardzo rzadko
Często: Bardzo rzadko
Niezbyt często: -
Często: -
Niezbyt często: -
Często: -
Niezbyt często: -
Często: -
Niezbyt często: -
Często: Niezbyt często*
Niezbyt często: -
* zCazbęisetgoaśćc ho kreślona w badaniach klinicznych dla działań niepożądanych zgłoszonych w spontanicznych
raportach.
Opis wybranych działań niepożądanych
Podczas II i III fazy badań porównujących stosowanie indapamidu w dawce 1,5 mg i 2,5 mg, analiza
stężenia potasu w osoczu wykazała wpływ indapamidu zależny od dawki:
- indapamid w dawce 1,5 mg: stężenie potasu w osoczu <3,4 mm/l obserwowano u 10%
pacjentów i <3,2 mmol/l u 4% pacjentów po 4 do 6 tygodniach leczenia. Po 12 tygodniach
leczenia średnie zmniejszenie stężenia potasu w osoczu wynosiło 0,23 mmol/l.
- indapamid w dawce 2,5 mg: stężenie potasu w osoczu <3,4 mmol/l obserwowano u 25%
pacjentów i <3,2 mmol/l u 10% pacjentów po 4 do 6 tygodniach leczenia. Po 12 tygodniach
leczenia średnie zmniejszenie stężenia potasu w osoczu wynosiło 0,41 mmol/l.
Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań
niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania
produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać
wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania
Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,
Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych
Al. Jerozolimskie 181C
02-222 Warszawa
Tel.: + 48 22 49 21 301
Faks: + 48 22 49 21 309
Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
Amlodipinum 5 mg + Indapamidum 2,5 mg + Perindoprilum argininum 10 mg (tabletki powlekane)
Ulotka poniżej jest dokumentem tego importu równoległego (z rejestru), a ChPL pochodzi z produktu referencyjnego (dopuszczonego do obrotu w Polsce odpowiednika). Opakowanie, ulotka dołączona do opakowania i niektóre dane (np. język, nazwa lub wygląd opakowania) mogą się różnić: sprawdź ulotkę w opakowaniu. Produkt referencyjny: Triplixam (numer w rejestrze: 100315019).
Dane z dokumentów wyodrębnione automatycznie
- Przechowywanie
- brak specjalnych zaleceń (wg dokumentu)
źródło: Ulotka, pkt 5, ChPL, pkt 6.4
- Termin ważności
- 30 dni (po pierwszym otwarciu)
- 3 lata (opakowanie nieotwarte)
- 100 dni (po pierwszym otwarciu)
źródło: Ulotka, pkt 5, ChPL, pkt 6.3
- Substancje pomocnicze
- Wapnia węglan ze Skrobią o składzie: Wapnia węglan (90%); Skrobia żelowana, kukurydziana (10%); Celuloza mikrokrystaliczna; Kroskarmeloza sodowa; Magnezu stearynian; Krzemionka koloidalna bezwodna; Skrobia żelowana, kukurydziana
- Otoczka: Glicerol; Hypromeloza 6 mPas; Makrogol 6000; Magnezu stearynian; Tytanu dwutlenek (E 171)
źródło: ChPL, pkt 6.1
- Substancje wymienione w dokumencie (m.in. alergeny, cukry, alkohol, sód)
- barwniki: w składzie (Otoczka)
źródło: ChPL, pkt 6.1
Pokazane są tylko substancje wymienione w dokumencie; brak wzmianki nie oznacza, że substancji nie ma w leku.
- Opakowanie i akcesoria
- opakowanie bezpośrednie: pojemnik
źródło: ChPL, pkt 6.5
- Wygląd
- biały podłużny
Lek Triplixam, 10 mg + 2,5 mg + 5 mg: biała, podłużna tabletka powlekana o długości 11,5 mm i szerokości 6,09 mm, z wytłoczonym znakiem po jednej stronie oraz wytłoczonym znakiem po drugiej stronie. W wieczku zamykającym pojemnik z tabletkami znajduje się środek pochłaniający wilgoć. W celu uzyskania bardziej szczegółowych informacji należy zwrócić się do podmiotu odpowiedzialnego lub importera równoległego. źródło: Ulotka, pkt 6, ChPL, pkt 3
- Prowadzenie pojazdów i obsługa maszyn
- dokument: możliwy wpływ lub zalecana ostrożność źródło: „Nie prowadzono badań nad wpływem produktu Triplixam na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Peryndopryl i indapamid nie wpływają na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn, lecz u niektórych pacjentów mogą wystąpić indywidualne reakcje związane z obniżeniem ciśnienia tętniczego. Amlodypina wywiera niewielki lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Zdolność reagowania może ulec osłabieniu, jeśli u pacjenta wystąpią zawroty głowy, ból głowy, zmęczenie, znużenie lub nudności. W takim przypadku zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn może być zaburzona. Zaleca się ostrożność, zwłaszcza na początku leczenia.” · ChPL, pkt 4.7
- Działania niepożądane
27 pozycji, według częstości
- często: Często; Niezbyt często*; Bardzo rzadko; Rzadko*; Nieznana; Niezbyt często; Rzadko
- niezbyt często: Eozynofilia; Często; Niezbyt często; Bardzo rzadko; Bardzo rzadko żółciowych Żółtaczka - - Bardzo rzadko; Nieznana; Bardzo często
- rzadko: Zespół niewłaściwego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH)
- bardzo rzadko: Zapalenie błony śluzowej nosa; Agranulocytoza (patrz punkt 4.4); Niedokrwistość aplastyczna; Pancytopenia; Leukopenia (patrz punkt 4.4); Neutropenia (patrz punkt 4.4); Bardzo rzadko; Niezbyt często; Często; Niezbyt często*; Rzadko; Nieznana
Lista może być niepełna: wyodrębniono tylko zapisy w układzie „Często: …”. Pełna lista jest w ChPL.
źródło: ChPL, pkt 4.8
Dawkowanie wg dokumentu wyodrębnione automatycznie
- Dawkowanie wg grup (cytat)
-
- Dzieci i młodzież: „Dzieci i młodzież Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania i skuteczności produktu Triplixam u dzieci oraz młodzieży. Brak dostępnych danych.” źródło: ChPL, pkt 4.2
- Grupy szczególne (cytat)
-
- Ciąża i karmienie piersią: „Ciąża i karmienie piersią Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza, że może być w ciąży lub gdy planuje mieć dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku.” źródło: Ulotka, pkt 2
Ciąża
„Ciąża Należy powiedzieć lekarzowi o ciąży, podejrzeniu lub planowaniu ciąży. Zazwyczaj lekarz zaleci przerwanie przyjmowania leku Triplixam przed planowaną ciążą lub natychmiast po potwierdzeniu ciąży oraz zaleci zażywanie innego preparatu zamiast leku Triplixam. Nie zaleca się stosowania leku Triplixam we wczesnym okresie ciąży i nie wolno go przyjmować po 3 miesiącu ciąży, ponieważ stosowany w tym okresie może poważnie zaszkodzić dziecku.” źródło: Ulotka, pkt 2
Karmienie piersią
„Karmienie piersią Należy powiedzieć lekarzowi, jeśli pacjentka karmi lub zamierza karmić piersią. Nie zaleca się stosowania leku Triplixam podczas karmienia piersią, zwłaszcza w przypadku karmienia noworodka lub wcześniaka. Lekarz może zalecić stosowanie innego leku. Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn Lek Triplixam może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn. Jeśli przyjmowanie leku powoduje nudności, zawroty głowy, zmęczenie albo ból głowy, nie należy prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn oraz należy natychmiast skontaktować się z lekarzem.” (początek fragmentu; dalszy ciąg w dokumencie) źródło: Ulotka, pkt 2
Ciąża
„Ciąża Peryndopryl Nie zaleca się stosowania inhibitorów ACE podczas pierwszego trymestru ciąży (patrz punkt 4.4). Stosowanie inhibitorów ACE jest przeciwwskazane podczas drugiego i trzeciego trymestru ciąży (patrz punkty 4.3 i 4.4). Dane epidemiologiczne dotyczące ryzyka teratogenności w następstwie narażenia na inhibitory ACE podczas pierwszego trymestru ciąży nie są ostateczne, jednakże nie można wykluczyć niewielkiego zwiększenia ryzyka. Pacjentki planujące ciążę powinny mieć zastosowaną alternatywną terapię hipotensyjną o ustalonym profilu bezpieczeństwa podczas ciąży, chyba że kontynuowane leczenie inhibitorami ACE jest niezbędne.” (początek fragmentu; dalszy ciąg w dokumencie) źródło: ChPL, pkt 4.6
Karmienie piersią
„Karmienie piersią Nie zaleca się stosowania produktu Triplixam podczas laktacji. Peryndopryl Ponieważ brak informacji odnośnie stosowania peryndoprylu podczas karmienia piersią, nie zaleca się jego podawania, zwłaszcza w przypadku karmienia piersią noworodka lub wcześniaka. Wskazane są alternatywne metody leczenia o lepszym profilu bezpieczeństwa. Indapamid Istnieją niewystarczające dane dotyczące przenikania indapamidu lub metabolitów do mleka kobiecego. Może wystąpić nadwrażliwość na pochodne sulfonamidowe i hipokaliemia. Nie można wykluczyć ryzyka dla noworodków lub niemowląt.” (początek fragmentu; dalszy ciąg w dokumencie) źródło: ChPL, pkt 4.6
Płodność
„Płodność Peryndopryl i indapamid Badania toksycznego działania na rozrodczość nie wykazały wpływu na płodność samic i samców szczurów (patrz punkt 5.3). Nie należy spodziewać się wpływu na płodność u ludzi. Amlodypina U niektórych pacjentów leczonych antagonistami wapnia donoszono o przemijających zmianach biochemicznych w główkach plemników. Dane kliniczne dotyczące potencjalnego działania amlodypiny na płodność są niewystarczające. W jednym badaniu na szczurach zaobserwowano wystąpienie działań niepożądanych związanych z płodnością u samców (patrz punkt 5.3).” źródło: ChPL, pkt 4.6
- Jedzenie, napoje i alkohol (cytat)
-
jedzenie i napoje
„Podczas przyjmowania leku Triplixam nie należy spożywać grejpfrutów ani soku grejpfrutowego, ponieważ może wystąpić zwiększenie stężenia substancji czynnej - amlodypiny, co może powodować nieprzewidziane nasilenie działania obniżającego ciśnienie tętnicze leku Triplixam.” źródło: Ulotka, pkt 2
- jedzenie i napoje: „Tabletkę należy połknąć popijając szklanką wody, najlepiej rano, przed posiłkiem.” źródło: Ulotka, pkt 3
- jedzenie i napoje: „Jedna tabletka powlekana produktu leczniczego Triplixam raz na dobę, najlepiej rano, przed posiłkiem.” źródło: ChPL, pkt 4.2
- jedzenie i napoje: „Grejpfruty lub sok grejpfrutowy” źródło: ChPL, pkt 4.5
Z ulotkiOficjalna informacja dla pacjenta dołączana do opakowania leku. i ChPLOficjalny dokument dla lekarzy i farmaceutów z pełnymi informacjami o leku. wyodrębnione automatycznie
Ulotka, pkt 2: Informacje ważne przed zastosowaniem leku Triplixam
Kiedy nie stosować leku Triplixam:
- jeśli pacjent ma uczulenie na peryndopryl lub inne inhibitory ACE, indapamid lub inne
sulfonamidy, amlodypinę lub inne dihydropirydyny albo na którykolwiek z pozostałych
składników tego leku (wymienionych w punkcie 6);
- jeśli podczas wcześniejszego leczenia inhibitorem ACE u pacjenta występowały objawy, takie
jak świszczący oddech, obrzęk twarzy lub języka, intensywne swędzenie lub nasilone wysypki,
lub jeśli takie objawy wystąpiły u pacjenta albo kogoś z rodziny w jakichkolwiek innych
okolicznościach (stan nazywany obrzękiem naczynioruchowym);
- jeśli u pacjenta występuje ciężka choroba wątroby lub stan zwany encefalopatią wątrobową
(zaburzenie czynności mózgu wywołane chorobą wątroby);
- jeśli u pacjenta podejrzewa się nieleczoną niewyrównaną niewydolność serca (nasilone
zatrzymanie wody w organizmie, trudności w oddychaniu);
- jeśli u pacjenta występuje zwężenie zastawki aortalnej serca (zwężenie aorty) lub wstrząs
kardiogenny (stan, w którym serce nie jest w stanie dostarczyć wystarczającej ilości krwi do
organizmu);
- jeżeli u pacjenta występuje niewydolność serca po zawale serca;
- jeżeli pacjent ma bardzo niskie ciśnienie tętnicze (niedociśnienie tętnicze);
- jeśli u pacjenta występuje małe stężenie potasu we krwi;
- jeśli pacjent ma ciężką chorobę nerek, która powoduje, że dostarczenie krwi do nerek jest
zmniejszone (zwężenie tętnicy nerkowej);
- jeśli pacjent jest poddawany dializoterapii lub filtracji krwi inną metodą. Zależnie od
stosowanego urządzenia, lek Triplixam może nie być odpowiedni dla pacjenta;
- jeśli pacjent ma umiarkowaną chorobę nerek;
- po 3 miesiącu ciąży (lepiej także unikać stosowania leku Triplixam we wczesnym okresie ciąży-
patrz punkt dotyczący ciąży);
- jeśli pacjent ma cukrzycę lub zaburzenia czynności nerek i jest leczony lekiem obniżającym
ciśnienie krwi zawierającym aliskiren;
- jeśli pacjent przyjmował lub aktualnie przyjmuje lek złożony zawierający sakubitryl i walsartan,
stosowany w leczeniu niewydolności serca, ponieważ zwiększa się ryzyko obrzęku
naczynioruchowego (szybki obrzęk tkanek pod skórą w okolicy gardła) (patrz „Ostrzeżenia i
środki ostrożności” oraz „Lek Triplixam a inne leki”).
Ostrzeżenia i środki ostrożności
Jeśli którykolwiek z poniższych stanów dotyczy pacjenta, należy zwrócić się do lekarza lub
farmaceuty przed zastosowaniem leku Triplixam:
- jeśli u pacjenta występuje kardiomiopatia przerostowa (choroba mięśnia sercowego) lub
zwężenie tętnicy nerkowej (zwężenie naczynia krwionośnego dostarczającego krew do nerki);
- jeśli pacjent ma niewydolność serca lub jakiekolwiek inne choroby serca;
- jeśli u pacjenta występuje znaczne zwiększenie ciśnienia tętniczego (przełom nadciśnieniowy);
- jeśli u pacjenta występuje choroba wątroby;
- jeśli u pacjenta występuje kolagenoza (choroba tkanki łącznej), taka jak toczeń rumieniowaty
układowy lub twardzina skóry;
- jeśli u pacjenta występuje miażdżyca tętnic (stwardnienie tętnic);
- jeśli u pacjenta wykonywane będą badania czynności przytarczyc;
- jeśli u pacjenta występuje dna moczanowa;
- jeśli pacjent ma cukrzycę;
- jeśli pacjent stosuje dietę o małej zawartości soli lub zamienniki soli zawierające potas (istotne
jest odpowiednie stężenie potasu we krwi);
- jeśli pacjent przyjmuje lit lub leki moczopędne oszczędzające potas (spironolakton, triamteren),
ponieważ należy unikać ich stosowania z lekiem Triplixam (patrz „Lek Triplixam a inne leki”);
- jeśli pacjent jest w podeszłym wieku a dawka musi być zwiększona;
- jeśli u pacjenta występowały reakcje uczuleniowe na światło;
- u pacjentów rasy czarnej częściej może wystąpić obrzęk naczynioruchowy (obrzęk twarzy,
warg, jamy ustnej, języka lub gardła, co może powodować trudności w połykaniu lub
oddychaniu) a lek może być mniej skuteczny w obniżaniu ciśnienia tętniczego;
- jeśli pacjent poddawany jest dializoterapii z użyciem błon o dużej przepuszczalności (tzw. high-
flux);
- jeśli u pacjenta występuje choroba nerek lub pacjent jest dializowany;
- jeśli u pacjenta wystąpi pogorszenie widzenia lub ból oka. Mogą to być objawy gromadzenia się
płynu w warstwie naczyniowej oka (wysięk naczyniówkowy) lub zwiększonego ciśnienia w
oku, mogą wystąpić w ciągu kilku godzin lub tygodni od przyjęcia leku Triplixam. Nieleczone
objawy mogą prowadzić do trwałej utraty wzroku. Jeśli pacjent miał wcześniej uczulenie na
penicylinę lub sulfonamidy, istnieje większe ryzyko wystąpienia tych zaburzeń.
- jeśli pacjent ma zaburzenia dotyczące mięśni, w tym ból, tkliwość, osłabienie lub kurcze mięśni;
- jeśli pacjent ma nieprawidłowo zwiększone stężenie hormonu, nazywanego aldosteronem, we
krwi (pierwotny aldosteronizm);
- jeśli występuje za duże stężenie kwasu we krwi, co może powodować
przyspieszenie oddychania;
- jeśli pacjent ma niewydolność krążenia mózgowego (niskie ciśnienie krwi w mózgu);
- jeśli u pacjenta wystąpi obrzęk twarzy, warg, jamy ustnej, języka lub gardła, mogący
powodować trudności w połykaniu lub oddychaniu (obrzęk naczynioruchowy), co może się
zdarzyć w każdym momencie leczenia, należy natychmiast przerwać leczenie i zwrócić się do
lekarza.
- jeśli pacjent przyjmuje którykolwiek z następujących leków, ponieważ zwiększa się
ryzyko obrzęku naczynioruchowego:
- racekadotryl (stosowany w leczeniu biegunki);
- syrolimus, ewerolimus, temsyrolimus i inne leki należące do grupy tak zwanych
inhibitorów mTOR (stosowane w celu uniknięcia odrzucenia przeszczepionego narządu
oraz w leczeniu raka);
- sakubitryl (dostępny w leku złożonym zawierającym sakubitryl i walsartan),
stosowany w leczeniu przewlekłej niewydolności serca;
- linagliptyna, saksagliptyna, sitagliptyna, wildagliptyna oraz inne leki należące do
grupy leków zwanych gliptynami (stosowanymi w leczeniu cukrzycy);
- jeśli pacjent przyjmuje którykolwiek z poniższych leków, stosowanych w leczeniu
wysokiego ciśnienia tętniczego:
- antagonistę receptora angiotensyny II (AIIRA), nazywanego również sartanem - na
przykład walsartan, telmisartan, irbesartan, zwłaszcza jeśli pacjent ma zaburzenia
czynności nerek związane z cukrzycą,
- aliskiren.
Lekarz może zalecić regularną kontrolę czynności nerek, ciśnienia tętniczego oraz stężenia
elektrolitów (np. potasu) we krwi.
Patrz także podpunkt „Kiedy nie stosować leku Triplixam”.
Lekarz może zalecić przeprowadzenie badań krwi, aby ocenić czy nie wystąpiło zmniejszenie stężenia
sodu lub potasu albo zwiększenie stężenia wapnia.
Należy powiedzieć lekarzowi o ciąży, planowaniu lub podejrzeniu ciąży. Nie zaleca się stosowania
leku Triplixam we wczesnym okresie ciąży i nie wolno go przyjmować po 3 miesiącu ciąży, ponieważ
stosowany w tym okresie może poważnie zaszkodzić dziecku (patrz punkt „Ciąża i karmienie
piersią”).
Stosując lek Triplixam należy poinformować lekarza lub personel medyczny, jeśli:
- pacjent ma być poddany znieczuleniu i (lub) zabiegowi chirurgicznemu;
- w ostatnim czasie występowała biegunka lub wymioty, lub pacjent jest odwodniony;
- ma być przeprowadzony zabieg aferezy LDL (mechaniczne usunięcie cholesterolu z krwi);
- ma być przeprowadzone leczenie odczulające w celu zmniejszenia reakcji uczuleniowych po
użądleniu przez pszczołę lub osę;
- jeśli ma zostać przeprowadzone badanie wymagające podania środka kontrastującego
zawierającego jod (substancji pozwalającej zobaczyć narządy, takie jak nerka lub żołądek w
badaniu rentgenowskim).
Sportowcy powinni wziąć pod uwagę, że lek Triplixam zawiera substancję czynną (indapamid), która
może powodować pozytywny wynik testu antydopingowego.
Dzieci i młodzież
Nie należy podawać leku Triplixam dzieciom i młodzieży.
Lek Triplixam a inne leki
Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta
obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje stosować.
Pacjenci z cukrzycą lub chorobami nerek nie mogą przyjmować aliskirenu (stosowanego w leczeniu
wysokiego ciśnienia tętniczego).
Należy unikać przyjmowania leku Triplixam z:
- litem (stosowanym w leczeniu niektórych chorób psychicznych, takich jak mania, choroba
maniakalno-depresyjna i nawracająca depresja);
- lekami oszczędzającymi potas (triamteren, amiloryd), suplementami potasu lub zamiennikami
soli zawierającymi potas, innymi lekami mogącymi zwiększać stężenie potasu w organizmie
(takimi jak heparyna, lek stosowany w celu rozrzedzenia krwi, aby zapobiec tworzeniu się
zakrzepów; trimetoprim i kotrimoksazol, znany także jako lek złożony zawierający trimetoprim
i sulfametoksazol, stosowane w leczeniu zakażeń powodowanych przez bakterie);
- dantrolenem (we wlewie), stosowanym także w leczeniu hipertermii złośliwej występującej
podczas znieczulenia (objawy to bardzo wysoka gorączka i sztywność mięśni);
- estramustyną (stosowaną w leczeniu raka);
- lekami, które stosuje się w leczeniu biegunki (racekadotryl) lub lekami stosowanymi w celu
uniknięcia odrzucenia przeszczepionego narządu (syrolimus, ewerolimus, temsyrolimus i inne
leki należące do grupy tak zwanych inhibitorów mTOR). Patrz punkt „Ostrzeżenia i środki
ostrożności”.
- lekiem złożonym zawierającym sakubitryl i walsartan (stosowanym w leczeniu przewlekłej
niewydolności serca). Patrz punkty „Kiedy nie stosować leku Triplixam” oraz „Ostrzeżenia
i środki ostrożności”.
- innymi lekami stosowanymi w leczeniu wysokiego ciśnienia tętniczego: inhibitorami enzymu
konwertującego angiotensynę oraz antagonistami receptora angiotensyny II.
Stosowanie innych leków może mieć wpływ na leczenie lekiem Triplixam. Lekarz może zalecić
zmianę dawki i (lub) zastosować inne środki ostrożności. Należy powiedzieć lekarzowi, jeśli pacjent
przyjmuje którykolwiek z następujących leków, ponieważ może to wymagać zastosowania
szczególnej ostrożności:
- inne leki stosowane w leczeniu wysokiego ciśnienia tętniczego, w tym antagonista receptora
angiotensyny II (AIIRA), aliskiren (patrz także podpunkty „Kiedy nie stosować leku Triplixam”
oraz „Ostrzeżenia i środki ostrożności”) lub leki moczopędne (leki zwiększające ilość
wytwarzanego w nerkach moczu);
- leki oszczędzające potas, stosowane w leczeniu niewydolności serca: eplerenon i spironolakton
w dawkach od 12,5 mg do 50 mg na dobę;
- leki znieczulające;
- środki kontrastujące zawierające jod;
- beprydyl (stosowany w leczeniu dławicy piersiowej);
- metadon (stosowany w leczeniu uzależnienia);
- leki stosowane w leczeniu zaburzeń rytmu serca (np. dofetylid, ibutylid, bretylium, cyzapryd,
difemanil, prokainamid, chinidyna, hydrochinidyna, dyzopiramid, amiodaron, sotalol);
- werapamil, diltiazem (stosowane w chorobach serca);
- digoksyna lub inne glikozydy nasercowe (stosowane w chorobach serca);
- antybiotyki stosowane w leczeniu zakażeń bakteryjnych (np. ryfampicyna, erytromycyna
podawana we wstrzyknięciu, klarytromycyna, sparfloksacyna, moksyfloksacyna);
- leki przeciwgrzybicze (np. itrakonazol, ketokonazol, amfoterycyna B podawana we
wstrzyknięciu);
- allopurynol (stosowany w leczeniu dny moczanowej);
- leki przeciwhistaminowe stosowane w leczeniu reakcji alergicznych, takich jak gorączka sienna
(np. mizolastyna, terfenadyna, astemizol);
- kortykosteroidy stosowane w leczeniu różnych chorób, w tym ciężkiej astmy i reumatoidalnego
zapalenia stawów oraz niesteroidowe leki przeciwzapalne (np. ibuprofen) lub duże dawki
salicylanów (np. kwas acetylosalicylowy, substancja zawarta w wielu lekach, stosowana
przeciwbólowo i przeciwgorączkowo, a także w zapobieganiu tworzeniu się zakrzepów krwi);
- leki immunosupresyjne (podawane w celu kontrolowania reakcji układu odpornościowego)
stosowane w leczeniu chorób autoimmunologicznych lub po przeszczepieniu narządu (np.
cyklosporyna, takrolimus);
- tetrakozaktyd (stosowany w leczeniu choroby Crohna);
- sole złota, zwłaszcza podawane dożylnie (stosowane w leczeniu objawów reumatoidalnego
zapalenia stawów);
- halofantryna (stosowana w leczeniu niektórych typów malarii);
- baklofen stosowany w leczeniu sztywności mięśni występującej w takich chorobach jak
stwardnienie rozsiane;
- leki stosowane w leczeniu cukrzycy, takie jak insulina lub metformina;
- wapń, w tym preparaty uzupełniające niedobór wapnia;
- leki przeczyszczające o działaniu drażniącym (np. senes);
- leki stosowane w leczeniu nowotworów;
- winkamina (stosowana w leczeniu objawowych zaburzeń poznawczych u pacjentów w
podeszłym wieku, w tym utraty pamięci);
- leki stosowane w leczeniu zaburzeń psychicznych, takich jak: depresja, lęk, schizofrenia (np.
trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, leki przeciwpsychotyczne, leki przeciwdepresyjne
typu imipraminy, neuroleptyki (takie jak amisulpryd, sulpiryd, sultopryd, tiapryd, haloperydol,
droperydol));
- pentamidyna (stosowana w leczeniu zapalenia płuc);
- rytonawir, indynawir, nelfinawir (tak zwane inhibitory proteazy stosowane w leczeniu zakażeń
HIV);
- Hypericum perforatum (ziele dziurawca zwyczajnego);
- trimetoprim (stosowany w leczeniu zakażeń);
- leki stosowane w leczeniu niskiego ciśnienia tętniczego, wstrząsu lub astmy (np. efedryna,
noradrenalina lub adrenalina);
- nitrogliceryna i inne azotany lub pozostałe leki rozszerzające naczynia krwionośne, ponieważ
mogą dodatkowo zmniejszać ciśnienie tętnicze.
Lek Triplixam z jedzeniem i piciem
Podczas przyjmowania leku Triplixam nie należy spożywać grejpfrutów ani soku grejpfrutowego,
ponieważ może wystąpić zwiększenie stężenia substancji czynnej - amlodypiny, co może powodować
nieprzewidziane nasilenie działania obniżającego ciśnienie tętnicze leku Triplixam.
Ciąża i karmienie piersią
Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza, że może być w ciąży lub gdy planuje mieć
dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku.
Ciąża
Należy powiedzieć lekarzowi o ciąży, podejrzeniu lub planowaniu ciąży. Zazwyczaj lekarz zaleci
przerwanie przyjmowania leku Triplixam przed planowaną ciążą lub natychmiast po potwierdzeniu
ciąży oraz zaleci zażywanie innego preparatu zamiast leku Triplixam. Nie zaleca się stosowania leku
Triplixam we wczesnym okresie ciąży i nie wolno go przyjmować po 3 miesiącu ciąży, ponieważ
stosowany w tym okresie może poważnie zaszkodzić dziecku.
Karmienie piersią
Należy powiedzieć lekarzowi, jeśli pacjentka karmi lub zamierza karmić piersią. Nie zaleca się
stosowania leku Triplixam podczas karmienia piersią, zwłaszcza w przypadku karmienia noworodka
lub wcześniaka. Lekarz może zalecić stosowanie innego leku.
Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
Lek Triplixam może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn. Jeśli
przyjmowanie leku powoduje nudności, zawroty głowy, zmęczenie albo ból głowy, nie należy
prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn oraz należy natychmiast skontaktować się z lekarzem.
Lek Triplixam zawiera sód
Lek Triplixam zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) w tabletce, co znaczy, że lek uznaje się za
„wolny od sodu”.
Ulotka, pkt 4: Możliwe działania niepożądane
Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.
Jeśli u pacjenta wystąpi którykolwiek z następujących ciężkich objawów niepożądanych, należy
przerwać stosowanie leku i natychmiast skontaktować się z lekarzem:
- nagłe wystąpienie świszczącego oddechu, ból w klatce piersiowej, duszność lub trudności w
oddychaniu (niezbyt często - może wystąpić u mniej niż 1 na 100 pacjentów);
- obrzęk powiek, twarzy lub warg (niezbyt często - może wystąpić u mniej niż 1 na 100
pacjentów);
- obrzęk błony śluzowej jamy ustnej, języka lub gardła, powodujący znaczne trudności w
oddychaniu (niezbyt często - może wystąpić u mniej niż 1 na 100 pacjentów);
- ciężkie reakcje skórne, w tym nasilona wysypka, pokrzywka, zaczerwienienie skóry całego
ciała, nasilone swędzenie, powstawanie pęcherzy, łuszczenie i obrzęk skóry, zapalenie błon
śluzowych (zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka) lub inne
reakcje alergiczne (bardzo rzadko - może wystąpić u mniej niż 1 na 10 000 pacjentów);
- silne zawroty głowy lub omdlenie (często - może wystąpić u mniej niż 1 na 10 pacjentów);
- zawał serca (bardzo rzadko - może wystąpić u mniej niż 1 na 10 000 pacjentów), zagrażające
życiu zaburzenia rytmu serca (częstość nieznana);
- zapalenie trzustki, które może powodować silny ból w nadbrzuszu, promieniujący do pleców
oraz bardzo złe samopoczucie (bardzo rzadko - może wystąpić u mniej niż 1 na 10 000
pacjentów);
- osłabienie mięśni, kurcze, tkliwość lub ból mięśni, szczególnie, gdy w tym samym czasie
pacjent źle się czuje lub ma wysoką temperaturę, co może być spowodowane przez
nieprawidłowy rozpad mięśni (częstość nieznana).
Działania niepożądane, pogrupowane według zmniejszającej się częstości występowania:
- bardzo częste (występujące u co najmniej 1 na 10 pacjentów): obrzęk (zatrzymanie płynów).
- częste (występujące u mniej niż 1 na 10 pacjentów):
małe stężenie potasu we krwi, ból głowy, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, kołatanie
serca (odczuwanie bicia serca), nagłe zaczerwienienie twarzy i szyi, zawroty głowy
pochodzenia błędnikowego, uczucie mrowienia/drętwienia, zaburzenie widzenia, podwójne
widzenie, szum uszny (wrażenie słyszenia dźwięków), uczucie „pustki” w głowie z powodu
niskiego ciśnienia tętniczego, kaszel, duszność, zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności,
wymioty, ból brzucha, zaburzenia smaku, niestrawność lub zaburzenia trawienia, biegunka,
zaparcie, zmiana rytmu wypróżnień), reakcje alergiczne (takie jak wysypki, świąd), kurcze
mięśni, uczucie zmęczenia, osłabienie, senność, opuchnięcie okolicy kostek.
- niezbyt częste (występujące u mniej niż 1 na 100 pacjentów):
wahania nastroju, lęk, depresja, zaburzenia snu, drżenie, pokrzywka, omdlenie, nieodczuwanie
bólu, nieregularna i (lub) szybka czynność serca, zapalenie błony śluzowej nosa (obrzęk lub
wyciek z nosa), wypadanie włosów, plamica (czerwone punkciki na skórze), odbarwienie skóry,
swędzenie, pocenie się, ból w klatce piersiowej, ból mięśni lub stawów, ból pleców, ból, złe
samopoczucie, zaburzenia nerek, zaburzenia oddawania moczu, potrzeba oddawania moczu w
nocy, zwiększona częstość oddawania moczu, impotencja (niezdolność osiągnięcia lub
utrzymania erekcji), gorączka lub podwyższona temperatura ciała, dyskomfort lub powiększenie
piersi u mężczyzn, zwiększenie lub zmniejszenie masy ciała, zwiększenie liczby krwinek
białych pewnego typu, duże stężenie potasu we krwi, hipoglikemia (bardzo małe stężenie cukru
we krwi), małe stężenie sodu we krwi, co może powodować odwodnienie i obniżenie ciśnienia
tętniczego, zapalenie naczyń krwionośnych, reakcja nadwrażliwości na światło (zmiany
w wyglądzie skóry) po narażeniu na słońce lub sztuczne promienie UVA, skupiska pęcherzy na
skórze, obrzęk rąk lub stóp, zwiększenie stężenia kreatyniny i mocznika we krwi, upadki,
suchość błony śluzowej jamy ustnej.
- rzadkie (występujące u mniej niż 1 na 1 000 pacjentów):
dezorientacja, nieprawidłowe wyniki badań laboratoryjnych: małe stężenie chlorków we krwi,
małe stężenie magnezu we krwi, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, duże
stężenie bilirubiny w surowicy; nasilenie łuszczycy, zmniejszone wydalanie lub brak wydalania
moczu, ostra niewydolność nerek.
Ciemna barwa moczu, nudności lub wymioty, kurcze mięśni, dezorientacja i drgawki. Mogą to
być objawy stanu zwanego SIADH (niewłaściwe wydzielanie hormonu antydiuretycznego).
- bardzo rzadkie (występujące u mniej niż 1 na 10 000 pacjentów):
zmniejszenie liczby krwinek białych, zmniejszenie liczby płytek krwi (co powoduje łatwe
tworzenie się siniaków oraz krwawienia z nosa), niedokrwistość (zmniejszenie liczby krwinek
czerwonych), dławica piersiowa (ból w klatce piersiowej, ból żuchwy i pleców, wywołany
przez wysiłek fizyczny i spowodowany zaburzeniami ukrwienia serca), eozynofilowe zapalenie
płuc (rzadki rodzaj zapalenia płuc), opuchlizna dziąseł, ciężkie reakcje skórne, w tym nasilona
wysypka, zaczerwienienie skóry całego ciała, nasilone swędzenie, powstawanie pęcherzy,
łuszczenie i obrzęk skóry, rumień wielopostaciowy (wysypka, często rozpoczynająca się
pojawieniem czerwonych, swędzących plam na twarzy, ramionach lub nogach), krwawiące,
wrażliwe lub powiększone dziąsła, zaburzenie czynności wątroby, zapalenie wątroby, ciężkie
zaburzenie czynności nerek, zażółcenie skóry (żółtaczka), wzdęcie brzucha (zapalenie żołądka),
zaburzenia nerwów, mogące powodować osłabienie, mrowienie lub drętwienie, zwiększenie
napięcia mięśni, hiperglikemia (bardzo duże stężenie cukru we krwi), duże stężenie wapnia we
krwi, udar, prawdopodobnie wtórny do znacznego obniżenia ciśnienia tętniczego.
- nieznana częstość (nie może być określona na podstawie dostępnych danych):
encefalopatia wątrobowa (choroba mózgu wywołana chorobą wątroby), nieprawidłowy zapis
czynności serca w badaniu EKG; w przypadku występowania tocznia rumieniowatego
układowego (rodzaj kolagenozy) może nastąpić nasilenie objawów.
Krótkowzroczność, zamazane widzenie, pogorszenie widzenia lub ból oczu z powodu
wysokiego ciśnienia (możliwe objawy gromadzenia się płynu w warstwie naczyniowej oka
(wysięk naczyniówkowy) lub ostrej jaskry zamkniętego kąta).
Drżenie, usztywnienie postawy, maskowatość twarzy, spowolnienie ruchów i powłóczenie
nogami, chwiejny chód. Zasinienie, drętwienie i ból palców dłoni lub stóp (objaw Raynauda).
Mogą wystąpić zmiany w wynikach badań laboratoryjnych (badania krwi). Lekarz może zalecić
badania krwi, aby monitorować stan zdrowia pacjenta.
Jeśli wystąpią takie objawy, należy jak najszybciej skontaktować się z lekarzem.
Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione
w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie. Działania niepożądane można zgłaszać
bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych
Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych
Al. Jerozolimskie 181C
02-222 Warszawa
Tel.: + 48 22 49 21 301
Faks: + 48 22 49 21 309
Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat
bezpieczeństwa stosowania leku.
ChPL, pkt 4.3: Przeciwwskazania
- Pacjenci poddawani dializoterapii.
- Pacjenci z nieleczoną niewyrównaną niewydolnością serca.
- Ciężkie zaburzenie czynności nerek (klirens kreatyniny poniżej 30 ml/min).
- Umiarkowane zaburzenie czynności nerek (klirens kreatyniny poniżej 60 ml/min) w przypadku
produktu Triplixam zawierającego 10 mg peryndoprylu i 2,5 mg indapamidu (tj. Triplixam
o mocy 10 mg + 2,5 mg + 5 mg oraz mocy 10 mg + 2,5 mg + 10 mg).
- Nadwrażliwość na substancje czynne, na inne sulfonamidy, na pochodne dihydropirydyny, na
inne inhibitory ACE lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1.
- Obrzęk naczynioruchowy (obrzęk Quinckego), związany z uprzednim leczeniem inhibitorami
ACE, w wywiadzie (patrz punkt 4.4).
- Dziedziczny lub idiopatyczny obrzęk naczynioruchowy.
- Drugi i trzeci trymestr ciąży (patrz punkty 4.4 i 4.6).
- Encefalopatia wątrobowa.
- Ciężkie zaburzenie czynności wątroby.
- Hipokaliemia.
- Ciężkie niedociśnienie tętnicze.
- Wstrząs, w tym wstrząs kardiogenny.
- Zwężenie drogi odpływu z lewej komory serca (np. zwężenie zastawki aorty dużego stopnia).
- Hemodynamicznie niestabilna niewydolność serca po przebyciu ostrego zawału serca.
- Jednoczesne stosowanie produktu leczniczego Triplixam z produktami zawierającymi aliskiren
jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniem czynności nerek (współczynnik
przesączania kłębuszkowego, GFR<60 ml/min/1,73 m2) (patrz punkty 4.5 i 5.1).
- Jednoczesne stosowanie z produktem złożonym zawierającym sakubitryl i walsartan. Nie wolno
rozpoczynać leczenia produktem Triplixam przed upływem 36 godzin od podania ostatniej
dawki produktu złożonego zawierającego sakubitryl i walsartan (patrz punkty 4.4 i 4.5).
- Pozaustrojowe metody leczenia powodujące kontakt krwi z powierzchniami o ujemnym
ładunku elektrycznym (patrz punkt 4.5).
- Znaczne obustronne zwężenie tętnic nerkowych lub zwężenie tętnicy zaopatrującej jedyną nerkę
(patrz punkt 4.4).
ChPL, pkt 4.4: Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania
Wszystkie ostrzeżenia dotyczące poszczególnych substancji czynnych, wymienione poniżej, odnoszą
się także do produktu Triplixam.
Specjalne ostrzeżenia
Lit
Zazwyczaj nie zaleca się jednoczesnego stosowania litu oraz preparatu złożonego zawierającego
peryndopryl i indapamid (patrz punkt 4.5).
Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA)
Istnieją dowody, iż jednoczesne stosowanie inhibitorów konwertazy angiotensyny (ACE),
antagonistów receptora angiotensyny II (AIIRA) lub aliskirenu zwiększa ryzyko niedociśnienia,
hiperkaliemii oraz zaburzenia czynności nerek (w tym ostrej niewydolności nerek). W związku z tym
nie zaleca się podwójnego blokowania układu RAA poprzez jednoczesne zastosowanie inhibitorów
ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu (patrz punkty 4.5 i 5.1).
Jeśli zastosowanie podwójnej blokady układu RAA jest absolutnie konieczne, powinno być
prowadzone wyłącznie pod nadzorem specjalisty, a parametry życiowe pacjenta, takie jak: czynność
nerek, stężenie elektrolitów oraz ciśnienie krwi powinny być ściśle monitorowane.
U pacjentów z nefropatią cukrzycową nie należy stosować jednocześnie inhibitorów ACE oraz
antagonistów receptora angiotensyny II.
Leki oszczędzające potas, preparaty potasu lub zamienniki soli kuchennej zawierające potas
Nie zaleca się jednoczesnego stosowania peryndoprylu i leków oszczędzających potas, preparatów
potasu lub zamienników soli kuchennej zawierających potas (patrz punkt 4.5).
Neutropenia/ agranulocytoza/ małopłytkowość/ niedokrwistość
Neutropenia lub agranulocytoza, małopłytkowość oraz niedokrwistość były obserwowane u pacjentów
otrzymujących inhibitory ACE. U pacjentów z prawidłową czynnością nerek i bez innych czynników
ryzyka neutropenia występuje rzadko. Peryndopryl należy stosować szczególnie ostrożnie u pacjentów
z kolagenozą naczyń, leczonych lekami immunosupresyjnymi, allopurynolem lub prokainamidem, lub
gdy czynniki te występują łącznie, szczególnie jeśli wcześniej rozpoznano zaburzenie czynności
nerek. U niektórych z takich pacjentów wystąpiły ciężkie zakażenia, które w niektórych przypadkach
były oporne na intensywne leczenie antybiotykami. U takich pacjentów należy okresowo kontrolować
liczbę krwinek białych. Pacjentów należy poinformować, aby zgłaszali wszelkie objawy zakażenia
(np. ból gardła, gorączka), patrz punkt 4.8.
Nadciśnienie naczyniowo-nerkowe
Podczas leczenia inhibitorami ACE pacjentów z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub
zwężeniem tętnicy zaopatrującej jedyną nerkę istnieje zwiększone ryzyko niedociśnienia tętniczego
oraz niewydolności nerek (patrz punkt 4.3). Leczenie lekami moczopędnymi może stanowić
dodatkowy czynnik ryzyka. Zmniejszona czynność nerek może przebiegać z jedynie niewielkimi
zmianami stężenia kreatyniny w surowicy, nawet u pacjentów z jednostronnym zwężeniem tętnicy
nerkowej.
Nadwrażliwość/obrzęk naczynioruchowy
Rzadko zgłaszano obrzęk naczynioruchowy twarzy, kończyn, warg, języka, głośni i (lub) krtani
u pacjentów leczonych inhibitorami konwertazy angiotensyny, w tym peryndoprylem. Obrzęk może
wystąpić w każdym momencie leczenia. W takich przypadkach należy natychmiast przerwać
stosowanie peryndoprylu i obserwować pacjenta aż do całkowitego ustąpienia objawów. Jeśli obrzęk
dotyczy tylko twarzy i warg, zazwyczaj ustępuje bez leczenia, jednak zastosowanie leków
przeciwhistaminowych może złagodzić objawy.
Obrzęk naczynioruchowy krtani może być zakończony zgonem. W przypadku, gdy obrzęk obejmuje
język, głośnię lub krtań, co może spowodować niedrożność dróg oddechowych, należy natychmiast
zastosować odpowiednie leczenie, czyli podać podskórnie roztwór epinefryny 1:1 000 (0,3 ml do
0,5 ml) i (lub) zapewnić drożność dróg oddechowych.
U czarnoskórych pacjentów, otrzymujących inhibitory ACE, donoszono o większej częstości
występowania obrzęku naczynioruchowego w porównaniu do pacjentów rasy innej niż czarna.
U pacjentów z obrzękiem naczynioruchowym w wywiadzie, niezwiązanym z leczeniem inhibitorem
ACE, może istnieć zwiększone ryzyko obrzęku naczynioruchowego podczas otrzymywania inhibitora
ACE (patrz punkt 4.3).
Rzadko obserwowano obrzęk naczynioruchowy jelit u pacjentów leczonych inhibitorami ACE.
Pacjenci zgłaszali ból brzucha (z nudnościami lub wymiotami albo bez nudności lub wymiotów);
w niektórych przypadkach objawy te nie były poprzedzone obrzękiem twarzy, a stężenie C-1 esterazy
było prawidłowe. Obrzęk naczynioruchowy diagnozowano na podstawie tomografii komputerowej,
badania ultrasonograficznego lub podczas zabiegu chirurgicznego, a objawy ustępowały po
odstawieniu inhibitora ACE. Obrzęk naczynioruchowy jelit należy wziąć pod uwagę w diagnostyce
różnicowej bólu brzucha u pacjentów otrzymujących inhibitory ACE.
Jednoczesne stosowanie peryndoprylu z produktem złożonym zawierającym sakubitryl i walsartan jest
przeciwwskazane ze względu na zwiększone ryzyko obrzęku naczynioruchowego (patrz punkt 4.3).
Nie wolno rozpoczynać leczenia produktem złożonym zawierającym sakubitryl i walsartan przed
upływem 36 godzin od podania ostatniej dawki peryndoprylu. Jeśli leczenie produktem złożonym
zawierającym sakubitryl i walsartan jest przerywane, nie wolno rozpoczynać leczenia peryndoprylem
przed upływem 36 godzin od podania ostatniej dawki produktu złożonego zawierającego sakubitryl
i walsartan (patrz punkty 4.3 i 4.5). Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z inhibitorami obojętnej
endopeptydazy (ang. neutral endopeptidase, NEP) (np. racekadotryl), inhibitorami mTOR (np.
syrolimus, ewerolimus, temsyrolimus) oraz gliptynami (np. linagliptyna, saksagliptyna, sitagliptyna,
wildagliptyna) może prowadzić do zwiększenia ryzyka obrzęku naczynioruchowego (np. obrzęk dróg
oddechowych lub języka, z zaburzeniami oddychania lub bez takich zaburzeń), patrz punkt 4.5.
Należy zachować ostrożność podczas rozpoczynania stosowania racekadotrylu, inhibitorów mTOR
(np. syrolimus, ewerolimus, temsyrolimus) oraz gliptyn (np. linagliptyna, saksagliptyna, sitagliptyna,
wildagliptyna) u pacjenta wcześniej przyjmującego inhibitor ACE.
Reakcje rzekomoanafilaktyczne podczas leczenia odczulającego
U pacjentów przyjmujących inhibitory ACE podczas leczenia odczulającego jadem owadów
błonkoskrzydłych (pszczoły, osy) występowały pojedyncze przypadki przedłużających się reakcji
rzekomoanafilaktycznych zagrażających życiu. Inhibitory ACE należy stosować z ostrożnością
u pacjentów z alergią podczas odczulania, i należy ich unikać u pacjentów poddawanych
immunoterapii jadem owadów. U pacjentów wymagających zarówno stosowania inhibitora ACE
jak i leczenia odczulającego reakcji tych można jednak uniknąć poprzez czasowe odstawienie
inhibitora ACE przynajmniej na 24 godziny przed leczeniem.
Reakcje rzekomoanafilaktyczne podczas aferezy LDL
Rzadko u pacjentów otrzymujących inhibitory ACE, podczas aferezy lipoprotein (LDL) o małej
gęstości z użyciem siarczanu dekstranu, obserwowano zagrażające życiu reakcje
rzekomoanafilaktyczne. Reakcji tych unikano przez czasowe odstawienie inhibitora ACE przed każdą
aferezą.
Pacjenci hemodializowani
U pacjentów dializowanych z użyciem błon o dużej przepuszczalności (high-flux, np. AN 69®)
i leczonych jednocześnie inhibitorem ACE, donoszono o występowaniu reakcji
rzekomoanafilaktycznych. U tych pacjentów należy rozważyć zastosowanie błon dializacyjnych
innego typu lub leku przeciwnadciśnieniowego z innej grupy.
Pierwotny aldosteronizm
Na ogół pacjenci z pierwotnym hiperaldosteronizmem nie reagują na leki przeciwnadciśnieniowe
działające przez hamowanie układu renina-angiotensyna. Z tego względu nie zaleca się stosowania
tego produktu.
Ciąża
Nie należy rozpoczynać stosowania inhibitorów ACE podczas ciąży. Jeśli leczenie inhibitorem ACE
nie jest konieczne, u pacjentek planujących ciążę należy zmienić leczenie na alternatywną terapię
przeciwnadciśnieniową o ustalonym profilu bezpieczeństwa stosowania podczas ciąży. W momencie
potwierdzenia ciąży, należy natychmiast przerwać podawanie inhibitora ACE i, jeśli właściwe, należy
rozpocząć leczenie alternatywne (patrz punkty 4.3 i 4.6).
Encefalopatia wątrobowa
W przypadku zaburzeń czynności wątroby, tiazydowe leki moczopędne i tiazydopodobne leki
moczopędne mogą powodować, szczególnie w przypadku zaburzeń gospodarki wodno-elektrolitowej,
wystąpienie encefalopatii wątrobowej, która może prowadzić do śpiączki wątrobowej. Jeśli to wystąpi,
należy natychmiast przerwać podawanie leku moczopędnego.
Nadwrażliwość na światło
Po zastosowaniu tiazydowych i tiazydopodobnych leków moczopędnych odnotowano przypadki
reakcji nadwrażliwości na światło (patrz punkt 4.8). Jeśli podczas leczenia wystąpi reakcja
nadwrażliwości na światło, zaleca się przerwać terapię. Jeśli konieczne okaże się ponowne podanie
leku moczopędnego, zaleca się ochronę powierzchni skóry narażonych na działanie słońca lub
sztucznych promieni UVA.
Środki ostrożności
Czynność nerek
- W przypadkach ciężkiego zaburzenia czynności nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) leczenie jest
przeciwwskazane.
- U pacjentów z umiarkowanym zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny <60 ml/min),
przeciwwskazane jest stosowanie produktu Triplixam zawierającego 10 mg peryndoprylu i 2,5 mg
indapamidu (tj. Triplixam o mocy 10 mg + 2,5 mg + 5 mg oraz 10 mg + 2,5 mg + 10 mg).
- U niektórych pacjentów z nadciśnieniem tętniczym bez uprzedniego jawnego zaburzenia czynności
nerek, u których badania krwi oceniające czynność nerek wykazały czynnościową niewydolność
nerek, należy przerwać leczenie i ewentualnie ponownie rozpocząć albo od mniejszej dawki albo
podając tylko jedną substancję czynną.
U tych pacjentów standardowa kontrola medyczna obejmuje okresowe oznaczanie stężenia potasu
i kreatyniny, najpierw po 2 tygodniach leczenia, a następnie co 2 miesiące podczas podawania
długotrwałego. Niewydolność nerek była zgłaszana głównie u pacjentów z ciężką niewydolnością
serca lub z podstawową chorobą nerek, w tym ze zwężeniem tętnicy nerkowej.
Zazwyczaj nie zaleca się stosowania produktu w przypadku obustronnego zwężenia tętnicy nerkowej
lub jedynej czynnej nerki.
- Ryzyko niedociśnienia tętniczego i (lub) niewydolności nerek (w przypadku niewydolności serca,
utraty wody i elektrolitów, itd.): podczas stosowania peryndoprylu obserwowano wyraźny wpływ na
układ renina-angiotensyna-aldosteron, zwłaszcza w przypadku znacznego niedoboru wody
i elektrolitów (ścisła dieta z małą ilością sodu lub długotrwałe leczenie lekami moczopędnymi),
u pacjentów z niskim wyjściowym ciśnieniem tętniczym, u pacjentów ze zwężeniem tętnicy nerkowej,
zastoinową niewydolnością serca lub marskością wątroby z obrzękami i wodobrzuszem.
Hamowanie tego układu przez inhibitor konwertazy angiotensyny może zatem spowodować,
zwłaszcza po pierwszej dawce i podczas pierwszych dwóch tygodni leczenia, nagłe obniżenie
ciśnienia tętniczego i (lub) zwiększenie stężenia kreatyniny w osoczu, wskazujące na czynnościową
niewydolność nerek. Niekiedy, chociaż rzadko, stan taki może wystąpić nagle i w dowolnym
momencie leczenia.
W takich przypadkach leczenie należy rozpocząć od mniejszej dawki i zwiększać ją stopniowo.
U pacjentów z chorobą niedokrwienną serca lub chorobą naczyń mózgowych znaczne obniżenie
ciśnienia tętniczego może powodować wystąpienie zawału mięśnia sercowego lub incydentu
naczyniowo-mózgowego.
- Tiazydowe leki moczopędne i tiazydopodobne leki moczopędne są w pełni skuteczne u pacjentów
z prawidłową lub tylko w niewielkim stopniu zaburzoną czynnością nerek (stężenie kreatyniny
w osoczu mniejsze niż 25 mg/l, tj. 220 µmol/l u osób dorosłych). U osób w podeszłym wieku należy
zweryfikować stężenie kreatyniny w osoczu, uwzględniając wiek, masę ciała oraz płeć.
Hipowolemia, wtórna do utraty wody i sodu, spowodowana początkowym podawaniem leków
moczopędnych, powoduje zmniejszenie przesączania kłębuszkowego. Może to powodować
zwiększenie stężenia mocznika we krwi i kreatyniny w osoczu. Ta przemijająca czynnościowa
niewydolność nerek nie powoduje żadnych następstw u osób z prawidłową czynnością nerek,
natomiast może nasilić już istniejącą niewydolność nerek.
- U pacjentów z niewydolnością nerek amlodypina może być stosowana w zwykłych dawkach.
Zmiany stężeń amlodypiny w osoczu nie korelują ze stopniem niewydolności nerek.
- Nie badano działania produktu złożonego Triplixam w zaburzeniu czynności nerek. W razie
zaburzenia czynności nerek, dawki produktu Triplixam powinny być takie, jak w przypadku
podawania poszczególnych składników oddzielnie.
Niedociśnienie tętnicze i niedobór wody oraz sodu
- W przypadku niedoboru sodu istnieje ryzyko nagłego niedociśnienia tętniczego (zwłaszcza
u pacjentów ze zwężeniem tętnicy nerkowej). Dlatego należy przeprowadzać regularne badania, aby
nie przeoczyć objawów klinicznych niedoboru wody i elektrolitów, który może się pojawić
w przypadku współistniejących wymiotów lub biegunki. U takich pacjentów należy regularnie
oznaczać stężenie elektrolitów w osoczu.
Znaczne niedociśnienie tętnicze może wymagać podania soli fizjologicznej we wlewie dożylnym.
Przemijające niedociśnienie tętnicze nie jest przeciwwskazaniem do kontynuacji leczenia. Po
uzyskaniu dostatecznej objętości krwi i ciśnienia tętniczego, można ponownie rozpocząć leczenie od
mniejszej dawki lub stosując tylko jedną substancję czynną.
- Zmniejszenie stężenia sodu może być początkowo bezobjawowe, dlatego konieczne jest regularne
oznaczanie stężenia sodu w osoczu. Oznaczenie stężenia sodu należy wykonywać częściej
u pacjentów w podeszłym wieku i pacjentów z marskością wątroby (patrz punkty 4.8 i 4.9).
Podawanie jakiegokolwiek leku moczopędnego może powodować hiponatremię, czasami z bardzo
poważnymi następstwami. Hiponatremia i hipowolemia mogą być odpowiedzialne za odwodnienie
i niedociśnienie ortostatyczne. Jednoczesna utrata jonów chlorkowych może prowadzić do wtórnej
kompensacyjnej zasadowicy metabolicznej: częstość występowania oraz nasilenie tego działania są
niewielkie.
Stężenie potasu
- Skojarzenie indapamidu z peryndoprylem i amlodypiną nie zapobiega wystąpieniu hipokaliemii,
zwłaszcza u pacjentów z cukrzycą lub niewydolnością nerek. Tak jak w przypadku innych leków
przeciwnadciśnieniowych stosowanych w skojarzeniu z lekiem moczopędnym, należy regularnie
kontrolować stężenie potasu w osoczu.
- U niektórych pacjentów w trakcie stosowania inhibitorów ACE, w tym peryndoprylu, obserwowano
zwiększenie stężenia potasu w surowicy, inhibitory ACE mogą powodować hiperkaliemię, ponieważ
hamują wydzielanie aldosteronu. Wpływ jest zwykle nieznaczny u pacjentów z prawidłową
czynnością nerek. Czynniki ryzyka wystąpienia hiperkaliemii to: niewydolność nerek, pogorszenie
czynności nerek, wiek (>70 lat), cukrzyca, stany współistniejące, zwłaszcza odwodnienie, ostre
niewyrównanie niewydolności serca, kwasica metaboliczna i jednoczesne stosowanie leków
moczopędnych oszczędzających potas (np. spironolakton, eplerenon, triamteren lub amiloryd),
suplementów potasu lub zamienników soli kuchennej zawierających potas albo innych leków,
powodujące zwiększenie stężenia potasu w surowicy (np. heparyna, kotrimoksazol - zawierający
trimetoprim i sulfametoksazol) a zwłaszcza antagonistów aldosteronu lub antagonistów receptora
angiotensyny. Stosowanie suplementów potasu, leków moczopędnych oszczędzających potas lub
zamienników soli kuchennej zawierających potas, zwłaszcza u pacjentów z zaburzoną czynnością
nerek, może prowadzić do znacznego zwiększenia stężenia potasu w surowicy. Hiperkaliemia może
powodować ciężkie zaburzenia rytmu serca, czasami zakończone zgonem. U pacjentów
przyjmujących inhibitory ACE należy ostrożnie stosować leki moczopędne oszczędzające potas oraz
antagonistów receptora angiotensyny, należy monitorować stężenie potasu w surowicy krwi oraz
czynność nerek. Jeżeli jednoczesne stosowanie wyżej wymienionych preparatów uważa się za
właściwe, zaleca się ostrożność i częstą kontrolę stężenia potasu w surowicy (patrz punkt 4.5).
- Podczas stosowania tiazydowych oraz tiazydopodobnych leków moczopędnych występuje duże
ryzyko utraty potasu z hipokaliemią. Hipokaliemia może powodować zaburzenia dotyczące mięśni.
Zgłaszano przypadki rabdomiolizy, głównie w związku z ciężką hipokaliemią. Należy zapobiegać
ryzyku wystąpienia zmniejszonych stężeń potasu (<3,4 mmol/l) u pacjentów z grupy ryzyka, takich
jak pacjenci w podeszłym wieku i (lub) niedożywieni, niezależnie od tego, czy przyjmują, czy też nie,
wiele leków, pacjenci z marskością wątroby z obrzękami i wodobrzuszem, pacjenci z chorobą naczyń
wieńcowych i pacjenci z niewydolnością serca.
W takich przypadkach hipokaliemia zwiększa toksyczność glikozydów nasercowych oraz ryzyko
wystąpienia zaburzeń rytmu serca.
W grupie ryzyka znajdują się również pacjenci z wydłużonym odstępem QT w zapisie EKG, bez
względu czy etiologia jest wrodzona czy jatrogenna.
Hipokaliemia, podobnie jak bradykardia, może sprzyjać wystąpieniu ciężkich zaburzeń rytmu serca,
szczególnie torsade de pointes, które mogą zakończyć się zgonem.
We wszystkich tych przypadkach konieczne jest częstsze oznaczanie stężenia potasu w osoczu.
Pierwsze oznaczenie stężenia potasu w osoczu należy wykonać w pierwszym tygodniu po rozpoczęciu
leczenia.
W razie wykrycia zmniejszonego stężenia potasu należy wyrównać niedobór. Hipokaliemia
występująca w powiązaniu z małym stężeniem magnezu w surowicy może powodować oporność na
leczenie, chyba że stężenie magnezu w surowicy zostanie skorygowane.
Stężenie wapnia
Tiazydowe i tiazydopodobne leki moczopędne mogą zmniejszać wydalanie wapnia z moczem,
powodując nieznaczne i przemijające zwiększenie stężenia wapnia w osoczu.
Znaczne zwiększenie stężenia wapnia może być związane z nierozpoznaną nadczynnością
przytarczyc. W takich przypadkach leczenie należy przerwać przed badaniem czynności przytarczyc
(patrz punkt 4.8).
Stężenie magnezu
Wykazano, że leki moczopędne z grupy tiazydów i ich analogi, w tym indapamid, zwiększają
wydalanie magnezu z moczem, co może powodować hipomagnezemię (patrz punkty 4.5 i 4.8).
Nadciśnienie naczyniowo-nerkowe
Leczeniem nadciśnienia naczyniowo-nerkowego jest rewaskularyzacja. Niemniej jednak, stosowanie
inhibitorów konwertazy angiotensyny może być korzystne u pacjentów z nadciśnieniem naczyniowo-
nerkowym oczekujących na zabieg lub gdy operacja nie jest możliwa.
Jeżeli Triplixam zalecono pacjentowi z rozpoznanym lub podejrzewanym zwężeniem tętnicy
nerkowej, leczenie należy rozpoczynać w szpitalu od małej dawki. Należy kontrolować czynność
nerek i stężenie potasu, ponieważ u niektórych pacjentów rozwijała się czynnościowa niewydolność
nerek, ustępująca po zaprzestaniu leczenia.
Kaszel
U pacjentów leczonych inhibitorami konwertazy angiotensyny obserwowano suchy kaszel.
Charakteryzuje się on tym, że jest uporczywy oraz ustępuje po przerwaniu leczenia. W razie
wystąpienia tego objawu należy rozważyć etiologię jatrogenną. Jeżeli leczenie inhibitorem
konwertazy angiotensyny jest nadal preferowane, należy rozważyć możliwość jego kontynuacji.
Miażdżyca tętnic
Ryzyko wystąpienia niedociśnienia występuje u wszystkich pacjentów, jednak szczególną ostrożność
należy zachować u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca lub zaburzeniami krążenia mózgowego,
rozpoczynając leczenie od małej dawki.
Przełom nadciśnieniowy
Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania i skuteczności amlodypiny w przełomie nadciśnieniowym.
Niewydolność serca/ciężka niewydolność serca
Pacjentów z niewydolnością serca należy leczyć z zachowaniem środków ostrożności.
W długookresowym badaniu kontrolowanym placebo z udziałem pacjentów z ciężką niewydolnością
serca (III i IV klasa wg NYHA), zanotowano większą częstość wystąpienia obrzęku płuc u pacjentów
stosujących amlodypinę w porównaniu z pacjentami stosującymi placebo. Antagonistów wapnia,
w tym amlodypinę, należy ostrożnie stosować u pacjentów z zastoinową niewydolnością serca,
ponieważ mogą zwiększać ryzyko występowania zdarzeń sercowo-naczyniowych oraz zgonu.
U pacjentów z ciężką niewydolnością serca (klasa IV) leczenie należy rozpocząć pod nadzorem
lekarza od zmniejszonej dawki początkowej. Nie należy przerywać podawania beta-adrenolityku
u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i niewydolnością wieńcową: do leku beta-adrenolitycznego
należy dodać inhibitor ACE.
Zwężenie zastawki aorty lub zastawki dwudzielnej/ kardiomiopatia przerostowa
Inhibitory ACE należy stosować z ostrożnością u pacjentów ze zwężeniem drogi odpływu z lewej
komory.
Pacjenci z cukrzycą
U pacjentów z cukrzycą insulinozależną (u których istnieje skłonność do zwiększenia stężenia potasu),
leczenie należy rozpoczynać pod nadzorem lekarza, od zmniejszonej dawki początkowej. U pacjentów
z cukrzycą leczonych wcześniej doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi lub insuliną należy
dokładnie monitorować stężenia glukozy we krwi, zwłaszcza podczas pierwszego miesiąca leczenia
inhibitorem ACE.
Kontrolowanie stężenia glukozy we krwi jest istotne u pacjentów z cukrzycą, zwłaszcza w przypadku
małego stężenia potasu.
Różnice etniczne
Tak jak w przypadku innych inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę, peryndopryl jest
mniej skuteczny w obniżaniu ciśnienia tętniczego u pacjentów rasy czarnej niż u osób innych ras,
prawdopodobnie z powodu częstszego występowania w populacji pacjentów rasy czarnej
z nadciśnieniem małej aktywności reniny w osoczu.
Zabiegi chirurgiczne/znieczulenie
Inhibitory konwertazy angiotensyny mogą powodować niedociśnienie tętnicze w przypadku
znieczulenia, zwłaszcza, gdy środek znieczulający ma właściwości hipotensyjne.
Jeśli możliwe, zaleca się przerwać leczenie długo działającymi inhibitorami konwertazy angiotensyny,
takimi jak peryndopryl, na dzień przed planowanym zabiegiem chirurgicznym.
Zaburzenie czynności wątroby
Rzadko, stosowanie inhibitorów ACE jest związane z wystąpieniem zespołu rozpoczynającego się od
żółtaczki cholestatycznej, prowadzącego do rozwoju piorunującej martwicy wątroby i (czasami)
zgonu. Mechanizm tego zespołu nie jest wyjaśniony. U pacjentów otrzymujących inhibitory ACE,
u których wystąpi żółtaczka, lub zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, należy przerwać
leczenie inhibitorami ACE i zastosować odpowiednie postępowanie medyczne (patrz punkt 4.8).
U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby okres półtrwania amlodypiny jest przedłużony
a wartości AUC są większe; nie ustalono zaleceń dotyczących dawkowania. Dlatego stosowanie
amlodypiny należy rozpocząć od najmniejszej dawki i zachować ostrożność zarówno podczas
rozpoczynania leczenia jak i podczas zwiększania dawki. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami
czynności wątroby może być konieczne powolne zwiększanie dawki oraz odpowiednia kontrola.
Nie badano działania preparatu złożonego Triplixam w zaburzeniu czynności wątroby. Biorąc pod
uwagę działanie poszczególnych substancji czynnych produktu złożonego, Triplixam jest
przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby oraz należy zachować
ostrożność u pacjentów z łagodnymi umiarkowanym zaburzeniem czynności wątroby.
Kwas moczowy
U pacjentów ze zwiększonym stężeniem kwasu moczowego we krwi istnieje zwiększone ryzyko
występowania napadów dny moczanowej.
Pacjenci w podeszłym wieku
Przed rozpoczęciem leczenia należy ocenić czynność nerek i oznaczyć stężenie potasu. Dawkę
początkową należy następnie dostosować w zależności od reakcji ciśnienia tętniczego, zwłaszcza
w przypadkach niedoborów wody i elektrolitów, w celu uniknięcia nagłego niedociśnienia.
Zwiększenie dawki amlodypiny u pacjentów w podeszłym wieku wymaga zachowania ostrożności
(patrz punkty 4.2 i 5.2).
Substancje pomocnicze
Sód
Triplixam zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) w tabletce, co oznacza, że jest w zasadzie wolny od
sodu.
Wysięk naczyniówkowy, ostra krótkowzroczność i wtórna jaskra zamkniętego kąta
Sulfonamid lub pochodne sulfonamidu mogą powodować reakcję idiosynkrazji powodującą wysięk
naczyniówkowy z ubytkiem pola widzenia, przemijającą krótkowzroczność i ostrą jaskrę zamkniętego
kąta. Objawy obejmują nagłe pogorszenie ostrości wzroku lub ból oka, zwykle występują w ciągu
kilku godzin lub tygodni od rozpoczęcia stosowania leku. Nieleczona ostra jaskra zamkniętego kąta
może prowadzić do trwałej utraty wzroku. Podstawowym sposobem leczenia jest jak najszybsze
zaprzestanie podawania leku. Jeśli ciśnienie wewnątrzgałkowe pozostaje niekontrolowane, konieczne
może być rozważenie natychmiastowego leczenia farmakologicznego lub chirurgicznego. Czynniki
ryzyka rozwoju ostrej jaskry zamkniętego kąta mogą obejmować alergię na sulfonamidy lub
penicylinę w wywiadzie.
Sportowcy
Sportowcy powinni wziąć pod uwagę, że ten produkt leczniczy zawiera substancję czynną, która może
powodować pozytywny wynik testu antydopingowego.
ChPL, pkt 4.5: Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji
Dane z badania klinicznego wykazały, że podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron
(RAA) w wyniku jednoczesnego zastosowania inhibitorów ACE, antagonistów receptora
angiotensyny II lub aliskirenu jest związana z większą częstością występowania zdarzeń
niepożądanych, takich jak: niedociśnienie, hiperkaliemia oraz zaburzenia czynności nerek (w tym
ostra niewydolność nerek) w porównaniu z zastosowaniem leku z grupy antagonistów układu RAA
w monoterapii (patrz punkty 4.3, 4.4 i 5.1).
Leki zwiększające ryzyko obrzęku naczynioruchowego
Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z produktem złożonym zawierającym sakubitryl i walsartan
jest przeciwwskazane ze względu na zwiększone ryzyko obrzęku naczynioruchowego (patrz punkty
4.3 i 4.4). Nie wolno rozpoczynać leczenia produktem złożonym zawierającym sakubitryl i walsartan
przed upływem 36 godzin od podania ostatniej dawki peryndoprylu. Nie wolno rozpoczynać leczenia
peryndoprylem przed upływem 36 godzin od podania ostatniej dawki produktu złożonego
zawierającego sakubitryl i walsartan (patrz punkty 4.3 i 4.4).
Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z racekadotrylem, inhibitorami mTOR (np. syrolimus,
ewerolimus, temsyrolimus) oraz gliptynami (np. linagliptyna, saksagliptyna, sitagliptyna,
wildagliptyna) może prowadzić do zwiększenia ryzyka obrzęku naczynioruchowego (patrz punkt 4.4).
Produkty lecznicze wywołujące hiperkaliemię
Chociaż zwykle stężenie potasu w surowicy krwi pozostaje w zakresie wartości prawidłowych,
u niektórych pacjentów leczonych produktem Triplixam może wystąpić hiperkaliemia. Niektóre leki
lub grupy terapeutyczne mogą zwiększać częstość występowania hiperkaliemii: aliskiren, sole potasu,
leki moczopędne oszczędzające potas (np. spironolakton, triamteren lub amiloryd), inhibitory ACE,
antagoniści receptora angiotensyny II, niesteroidowe leki przeciwzapalne, heparyny, leki
immunosupresyjne, takie jak cyklosporyna lub takrolimus, trimetoprim oraz kotrimoksazol (produkt
złożony zawierający trimetoprim i sulfametoksazol), ponieważ wiadomo, że trimetoprim działa jak lek
moczopędny oszczędzający potas – amiloryd. Skojarzone stosowanie tych leków zwiększa ryzyko
hiperkaliemii. Z tego względu nie zaleca się jednoczesnego stosowania produktu Triplixam z wyżej
wymienionymi lekami. Jeśli jest wskazane jednoczesne stosowanie, leki te należy stosować
z ostrożnością, często monitorując stężenie potasu w surowicy krwi.
Jednoczesne stosowanie przeciwwskazane (patrz punkt 4.3)
Aliskiren: u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniem czynności nerek zwiększa się ryzyko
hiperkaliemii, pogorszenia czynności nerek oraz chorobowości i śmiertelności z przyczyn sercowo-
naczyniowych.
Pozaustrojowe metody leczenia: pozaustrojowe metody leczenia powodujące kontakt krwi
z powierzchniami o ujemnym ładunku elektrycznym, takie jak dializa lub hemofiltracja z użyciem
niektórych błon o dużej przepuszczalności (np. błon poliakrylonitrylowych) oraz afereza lipoprotein
o małej gęstości z użyciem siarczanu dekstranu - ze względu na zwiększone ryzyko ciężkich reakcji
rzekomoanafilaktycznych (patrz punkt 4.3). Jeśli takie leczenie jest konieczne, należy rozważyć
użycie błon dializacyjnych innego typu lub zastosować lek przeciwnadciśnieniowy z innej grupy.
Jednoczesne stosowanie niezalecane
Składnik Znana interakcja
z następującym produktem
Interakcja z innym produktem leczniczym
Peryndopryl/
indapamid
Lit Podczas jednoczesnego stosowania inhibitorów ACE i litu
zgłaszano przemijające zwiększenie stężenia litu w surowicy
oraz toksyczności litu. Nie zaleca się skojarzonego
stosowania peryndoprylu i indapamidu z litem, jeśli jednak
jednoczesne podawanie jest konieczne, należy uważnie
kontrolować stężenie litu w surowicy (patrz punkt 4.4).
Peryndopryl Aliskiren U innych osób niż pacjenci z cukrzycą lub zaburzeniem
czynności nerek zwiększa się ryzyko hiperkaliemii,
pogorszenia czynności nerek oraz chorobowości i
śmiertelności z przyczyn sercowo-naczyniowych (patrz punkt
4.4).
Jednoczesne leczenie
inhibitorem ACE
i antagonistą receptora
angiotensyny II
Istnieją doniesienia w literaturze, że u pacjentów z jawną
chorobą miażdżycową, niewydolnością serca lub z cukrzycą z
powikłaniami narządowymi, jednoczesne leczenie
inhibitorem ACE i antagonistą receptora angiotensyny II
wiąże się z większą częstością występowania niedociśnienia
tętniczego, omdlenia, hiperkaliemii i pogorzenia czynności
nerek (w tym ostrej niewydolności nerek), w porównaniu ze
stosowaniem pojedynczego środka działającego na układ
renina-angiotensyna-aldosteron. Podwójna blokada (na
przykład, przez skojarzenie inhibitora ACE z antagonistą
receptora angiotensyny II) powinna być ograniczona do
indywidualnie określonych przypadków ze ścisłą obserwacją
czynności nerek, stężeń potasu i ciśnienia tętniczego (patrz
punkt 4.4).
Estramustyna Istnieje ryzyko zwiększonej częstości wystąpienia działań
niepożądanych, takich jak obrzęk naczynioruchowy.
Leki oszczędzające potas
(np. triamteren, amiloryd),
sole potasu
Hiperkaliemia (potencjalnie zakończona zgonem), zwłaszcza
w połączeniu z zaburzeniem czynności nerek (addytywne
działanie hiperkaliemiczne).
Nie zaleca się jednoczesnego stosowania peryndoprylu
z wymienionymi powyżej produktami (patrz punkt 4.4). Jeśli
mimo to jednoczesne stosowanie tych produktów jest
wskazane, należy je stosować ostrożnie i często kontrolować
stężenie potasu w surowicy. Stosowanie spironolaktonu
w niewydolności serca – patrz „Jednoczesne stosowanie
wymagające szczególnej ostrożności”.
Amlodypina Dantrolen (infuzja) U zwierząt po podaniu werapamilu i dożylnym podaniu
dantrolenu obserwowano migotanie komór zakończone
zgonem i zapaść krążeniową, powiązane z hiperkaliemią. Ze
względu na ryzyko hiperkaliemii zaleca się unikanie
jednoczesnego podawania antagonistów wapnia, takich jak
amlodypina, u pacjentów podatnych na wystąpienie
hipertermii złośliwej i w leczeniu hipertermii złośliwej.
Grejpfruty lub sok
grejpfrutowy
U niektórych pacjentów może być zwiększona biodostępność,
co może nasilać obniżenie ciśnienia tętniczego.
Jednoczesne stosowanie wymagające szczególnej ostrożności
Składnik Znana interakcja
z następującym
produktem
Interakcja z innym produktem leczniczym
Peryndopryl/
indapamid
Baklofen Nasilone działanie przeciwnadciśnieniowe. Należy monitorować ciśnienie
tętnicze oraz modyfikować dawkę leku przeciwnadciśnieniowego, jeżeli to
konieczne.
Niesteroidowe leki
przeciwzapalne –
NLPZ (w tym kwas
acetylosalicylowy
w dużych dawkach)
Jeśli inhibitory ACE są podawane jednocześnie z niesteroidowymi lekami
przeciwzapalnymi (tj. kwasem acetylosalicylowym w dawkach działających
przeciwzapalnie, inhibitorami COX-2 i nieselektywnymi NLPZ) może
wystąpić osłabienie działania przeciwnadciśnieniowego. Jednoczesne
stosowanie inhibitorów ACE i NLPZ może powodować zwiększone ryzyko
pogorszenia czynności nerek, w tym możliwej ostrej niewydolności nerek
oraz zwiększenia stężenia potasu w surowicy, zwłaszcza u pacjentów
z uprzednio istniejącym zaburzeniem czynności nerek. Leczenie skojarzone
należy prowadzić ostrożnie, zwłaszcza u osób w podeszłym wieku. Pacjentów
należy odpowiednio nawodnić i rozważyć monitowanie czynności nerek po
rozpoczęciu jednoczesnego leczenia oraz cyklicznie w późniejszym okresie.
Peryndopryl Leki
przeciwcukrzycowe
(insulina, doustne
leki
hipoglikemizujące)
Badania epidemiologiczne sugerują, że jednoczesne stosowanie inhibitorów
ACE i leków przeciwcukrzycowych (insulina, doustne leki
hipoglikemizujące) może nasilać działanie zmniejszające stężenie glukozy we
krwi z ryzykiem hipoglikemii. Jest to najbardziej prawdopodobne podczas
pierwszych tygodni leczenia skojarzonego i u pacjentów z zaburzeniem
czynności nerek.
Leki moczopędne
nieoszczędzające
potasu
Pacjenci leczeni lekami moczopędnymi, szczególnie osoby z zaburzeniami
gospodarki wodno–elektrolitowej, mogą być narażeni na nadmierne obniżenie
ciśnienia tętniczego w trakcie rozpoczynania leczenia inhibitorami ACE.
Prawdopodobieństwo działania hipotensyjnego można zmniejszyć przez
przerwanie leczenia lekami moczopędnymi, zwiększenie objętości płynów lub
podaży soli przed rozpoczęciem leczenia małymi, stopniowo zwiększanymi
dawkami peryndoprylu.
Składnik Znana interakcja
z następującym
produktem
Interakcja z innym produktem leczniczym
W nadciśnieniu tętniczym, jeśli wcześniejsze podawanie leków
moczopędnych spowodowało zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej,
należy albo przerwać stosowanie leku moczopędnego przed rozpoczęciem
podawania inhibitora ACE, a następnie można ponownie zastosować lek
moczopędny nieoszczędzający potasu, albo leczenie inhibitorem ACE należy
rozpocząć od małej, stopniowo zwiększanej dawki.
W zastoinowej niewydolności serca leczonej lekami moczopędnymi,
stosowanie inhibitora ACE należy rozpocząć od bardzo małej dawki, jeśli to
możliwe, po zmniejszeniu dawki leku moczopędnego nieoszczędzającego
potasu.
We wszystkich przypadkach, podczas pierwszych tygodni leczenia
inhibitorem ACE, należy monitorować czynność nerek (stężenia kreatyniny).
Leki moczopędne
oszczędzające potas
(eplerenon,
spironolakton)
Eplerenon lub spironolakton w dawkach od 12,5 mg do 50 mg na dobę
z małymi dawkami inhibitorów ACE:
w leczeniu pacjentów z niewydolnością serca klasy II do IV (wg NYHA),
z frakcją wyrzutową lewej komory <40% oraz wcześniej leczonych
inhibitorami ACE i diuretykami pętlowymi, istnieje ryzyko hiperkaliemii,
potencjalnie zakończonej zgonem, zwłaszcza w przypadku nieprzestrzegania
zaleceń dotyczących stosowania leków w tym skojarzeniu.
Przed rozpoczęciem skojarzonego leczenia należy sprawdzić, czy nie
występuje hiperkaliemia i zaburzenie czynności nerek.
Zaleca się oznaczanie stężenia potasu oraz kreatyniny we krwi raz w tygodniu
w pierwszym miesiącu leczenia, a następnie co miesiąc.
Indapamid Leki powodujące
torsade de pointes
Z powodu ryzyka hipokaliemii, indapamid należy stosować ostrożnie
w przypadku podawania go z produktami leczniczymi, które wywołują
torsade de pointes, takimi jak (ale nie ograniczają się do nich):
- leki przeciwarytmiczne klasy Ia (np. chinidyna, hydrochinidyna,
dyzopiramid);
- leki przeciwarytmiczne klasy III (np. amiodaron, sotalol, dofetylid, ibutylid,
bretylium);
- niektóre leki przeciwpsychotyczne:
pochodne fenotiazyny (np. chloropromazyna, cyjamemazyna,
lewomepromazyna, tiorydazyna, trifluoperazyna),
pochodne benzamidu (np. amisulpryd, sulpiryd, sultopryd, tiapryd),
pochodne butyrofenonu (np. droperydol, haloperydol),
inne leki przeciwpsychotyczne (np. pimozyd);inne substancje (np. beprydyl,
cyzapryd, difemanil, erytromycyna podawana dożylnie, halofantryna,
mizolastyna, pentamidyna, sparfloksacyna, moksyfloksacyna, winkamina
podawana dożylnie, metadon, astemizol, terfenadyna).
Należy zapobiegać małym stężeniom potasu i wyrównywać je, jeśli jest to
konieczne: kontrolować odstęp QT.
Amfoterycyna B
(iv.), gliko-
i mineralokortyko-
steroidy (stosowane
ogólnie),
tetrakozaktyd, leki
przeczyszczające
o działaniu
pobudzającym
perystaltykę
Zwiększenie ryzyka małego stężenia potasu (działanie addytywne).
Należy monitorować stężenie potasu w osoczu i wyrównać je, jeśli konieczne;
szczególna uwaga jest wymagana w przypadku stosowania glikozydów
naparstnicy.
Należy stosować leki przeczyszczające nie pobudzające perystaltyki.
Glikozydy
nasercowe
Hipokaliemia i (lub) hipomagnezemia nasila toksyczne działanie glikozydów
naparstnicy. Należy monitorować stężenie potasu i magnezu w osoczu oraz
zapis EKG i ponownie rozważyć sposób leczenia, jeżeli jest to konieczne.
Allopurynol Jednoczesne leczenie indapamidem może zwiększyć częstość reakcji
nadwrażliwości na allopurynol.
Amlodypina Induktory CYP3A4 Jednoczesne stosowanie znanych induktorów CYP3A4 może powodować
zmiany stężenia amlodypiny w osoczu. Dlatego też, zarówno podczas
jednoczesnego stosowania, jak i po jego zakończeniu - szczególnie
Składnik Znana interakcja
z następującym
produktem
Interakcja z innym produktem leczniczym
w przypadku silnych induktorów CYP3A4 (np. ryfampicyna, ziele dziurawca
zwyczajnego) - należy kontrolować ciśnienie tętnicze i rozważyć konieczność
modyfikacji dawki.
Inhibitory CYP3A4 Jednoczesne stosowanie amlodypiny z silnymi lub umiarkowanymi
inhibitorami CYP3A4 (inhibitory proteazy, azole przeciwgrzybicze,
makrolidy, takie jak erytromycyna lub klarytromycyna, werapamil lub
diltiazem) może powodować znaczne zwiększenie stężenia amlodypiny.
Znaczenie kliniczne tych zmian farmakokinetycznych może być bardziej
widoczne u pacjentów w podeszłym wieku. Może być konieczny nadzór
kliniczny oraz dostosowanie dawki.
U pacjentów przyjmujących klarytromycynę i amlodypinę istnieje zwiększone
ryzyko niedociśnienia tętniczego. Podczas jednoczesnego stosowania
amlodypiny i klarytromycyny zaleca się ścisłą obserwację pacjentów.
Jednoczesne stosowanie wymagające rozważenia
Składnik Znana interakcja
z następującym
produktem
Interakcja z innym produktem leczniczym
Peryndopryl/
indapamid/
amlodypina
Leki
przeciwdepresyjne typu
imipraminy
(trójpierścieniowe),
leki neuroleptyczne
Nasilone działanie przeciwnadciśnieniowe i zwiększenie ryzyka
niedociśnienia ortostatycznego (działanie addytywne).
Inne leki
przeciwnadciśnieniowe
Stosowanie innych przeciwnadciśnieniowych produktów
leczniczych
może powodować dodatkowe obniżenie ciśnienia tętniczego.
Kortykosteroidy,
tetrakozaktyd
Osłabienie działania przeciwnadciśnieniowego (retencja soli
i wody spowodowana kortykosteroidami).
Peryndopryl Leki
przeciwnadciśnieniowe
i rozszerzające
naczynia krwionośne
Jednoczesne stosowanie z glicerolu triazotanem, innymi
azotanami lub innymi lekami rozszerzającymi naczynia może
dodatkowo obniżać ciśnienie tętnicze.
Allopurynol, leki
cytostatyczne lub
immunosupresyjne,
kortykosteroidy
stosowane ogólnie lub
prokainamid
Jednoczesne stosowanie z inhibitorami ACE może prowadzić do
zwiększonego ryzyka wystąpienia leukopenii.
Leki znieczulające Inhibitory ACE mogą nasilać działanie hipotensyjne niektórych
leków znieczulających.
Leki moczopędne
(tiazydowe lub
pętlowe)
Uprzednie leczenie dużymi dawkami leków moczopędnych może
powodować odwodnienie oraz ryzyko niedociśnienia tętniczego
podczas rozpoczynania leczenia peryndoprylem.
Leki działające
sympatykomimetycznie
Leki działające sympatykomimetycznie mogą osłabiać działanie
przeciwnadciśnieniowe inhibitorów ACE.
Sole złota U pacjentów leczonych preparatami złota w iniekcjach
(aurotiojabłczan sodu) i otrzymujących jednocześnie inhibitor
ACE, w tym peryndopryl, rzadko donoszono o reakcjach
przypominających objawy jak po podaniu azotanów (nitritoid
reactions) – nagłe zaczerwienienie twarzy, nudności, wymioty
i niedociśnienie).
Indapamid Metformina Kwasica mleczanowa po metforminie, spowodowana
czynnościową niewydolnością nerek związaną ze stosowaniem
leków moczopędnych, a szczególnie diuretyków pętlowych. Nie
należy stosować metforminy, jeśli stężenie kreatyniny w osoczu
jest większe niż 15 mg/l (135 μmol/l) u mężczyzn i 12 mg/l
(110 μmol/l) u kobiet.
Składnik Znana interakcja
z następującym
produktem
Interakcja z innym produktem leczniczym
Środki kontrastujące
zawierające jod
W przypadku odwodnienia spowodowanego lekami
moczopędnymi, istnieje zwiększone ryzyko rozwoju ostrej
niewydolności nerek, szczególnie, jeśli zastosowano duże dawki
środków kontrastujących zawierających jod. Przed zastosowaniem
środka kontrastującego zawierającego jod należy odpowiednio
nawodnić pacjenta.
Wapń (sole) Ryzyko zwiększonego stężenia wapnia we krwi w wyniku
zmniejszonego wydalania wapnia z moczem.
Cyklosporyna Ryzyko zwiększonego stężenia kreatyniny, bez zmian stężenia
cyklosporyny w surowicy, nawet w przypadku braku niedoborów
wody i soli.
Amlodypina Atorwastatyna,
digoksyna lub
warfaryna
W badaniach klinicznych dotyczących interakcji, amlodypina nie
wpływała na właściwości farmakokinetyczne atorwastatyny,
digoksyny lub warfaryny.
Takrolimus Podczas jednoczesnego stosowania z amlodypiną istnieje ryzyko
zwiększenia stężenia takrolimusu we krwi. Aby uniknąć
toksycznego działania takrolimusu, podczas stosowania
amlodypiny u pacjenta leczonego takrolimusem należy
monitorować stężenie takrolimusu we krwi oraz dostosować jego
dawkę, jeśli jest to konieczne.
Inhibitory kinazy
mTOR
Inhibitory mTOR, takie jak syrolimus, temsyrolimus i
ewerolimus, są substratami CYP3A. Amlodypina jest słabym
inhibitorem CYP3A. Podczas jednoczesnego stosowania
inhibitorów mTOR, amlodypina może zwiększyć narażenie na
inhibitory mTOR.
Cyklosporyna Nie przeprowadzono badań interakcji dotyczących cyklosporyny
i amlodypiny u zdrowych ochotników lub w innych populacjach,
z wyjątkiem pacjentów po przeszczepieniu nerki, u których
obserwowano zmienne zwiększenie stężeń minimalnych
cyklosporyny (średnio o 0%-40%). Należy rozważyć
monitorowanie stężenia cyklosporyny u pacjentów po
przeszczepieniu nerki, przyjmujących amlodypinę, a w razie
konieczności należy zmniejszyć dawkę cyklosporyny.
Symwastatyna Wielokrotne, jednoczesne podawanie amlodypiny w dawce 10 mg
i symwastatyny w dawce 80 mg powodowało zwiększenie o 77%
narażenia na symwastatynę, w porównaniu do podawania
symwastatyny w monoterapii. U pacjentów przyjmujących
amlodypinę należy ograniczyć dawkę symwastatyny do 20 mg na
dobę.
ChPL, pkt 4.8: Działania niepożądane
Podsumowanie profilu bezpieczeństwa
Najczęściej zgłaszane działania niepożądane, występujące po oddzielnym podaniu peryndoprylu,
indapamidu i amlodypiny to: hipokaliemia, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, ból głowy,
parestezja, senność, zaburzenie smaku, zaburzenie widzenia, podwójne widzenie, szum uszny,
zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, kołatanie serca, nagłe zaczerwienienie (zwłaszcza twarzy),
niedociśnienie tętnicze (i objawy związane z niedociśnieniem), kaszel, duszność, zaburzenia
żołądkowo-jelitowe (ból brzucha, zaparcie, biegunka, niestrawność, nudności, wymioty, zmiana rytmu
wypróżnień), świąd, wysypka, wysypka plamkowo-grudkowa, kurcze mięśni, obrzęk okolicy kostek,
astenia, obrzęki zmęczenie.
Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych
Podczas leczenia peryndoprylem, indapamidem lub amlodypiną obserwowano następujące działania
niepożądane, uszeregowane według następującej częstości występowania:
bardzo często (≥1/10); często (≥1/100 do <1/10); niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100); rzadko
(≥1/10 000 do <1/1 000); bardzo rzadko (<1/10 000); częstość nieznana (nie może być określona
na podstawie dostępnych danych).
Bardzo rzadko: Zapalenie błony śluzowej nosa
Rzadko: Zespół niewłaściwego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH)
Niezbyt często: Eozynofilia
Bardzo rzadko: Agranulocytoza (patrz punkt 4.4)
Bardzo rzadko: Niedokrwistość aplastyczna
Bardzo rzadko: Pancytopenia
Bardzo rzadko: Leukopenia (patrz punkt 4.4)
Bardzo rzadko: Neutropenia (patrz punkt 4.4)
4.4)
16
Bardzo rzadko: Bardzo rzadko
Bardzo rzadko: Bardzo rzadko
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Niezbyt często
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Często
Bardzo rzadko: Niezbyt często*
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Niezbyt często*
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Niezbyt często*
Bardzo rzadko: Niezbyt często
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Rzadko
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Rzadko
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Bardzo rzadko
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Niezbyt często
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Niezbyt często*
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Niezbyt często
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Bardzo rzadko
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Często
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Często
Bardzo rzadko: Rzadko
Bardzo rzadko: Często
Bardzo rzadko: Rzadko
Bardzo rzadko: Niezbyt często*
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Często
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Niezbyt często*
Bardzo rzadko: Nieznana
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Bardzo rzadko
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Nieznana
Bardzo rzadko: Często
Bardzo rzadko: Nieznana
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Nieznana
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Nieznana
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: -
Podwójne widzenie - - Często
17
Często: Często
Niezbyt często: -
Często: Niezbyt często*
Niezbyt często: Często
Często: Niezbyt często*
Niezbyt często: -
Często: Bardzo rzadko
Niezbyt często: -
Często: Bardzo rzadko
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: Bardzo rzadko
Niezbyt często: Bardzo rzadko
Często: -
Niezbyt często: -
Często: Rzadko*
Niezbyt często: Często
Często: Często
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: Niezbyt często*
Niezbyt często: Bardzo rzadko
Często: Nieznana
Niezbyt często: -
Często: Często
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: Często
Niezbyt często: Często
Często: Niezbyt często
Niezbyt często: -
Często: Bardzo rzadko
Niezbyt często: -
Często: Często
Niezbyt często: Często
Często: Często
Niezbyt często: Często
Często: Często
Niezbyt często: Często
Często: Często
Niezbyt często: Często
Często: Często
Niezbyt często: Często
Często: Często
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: Niezbyt często
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: -
Niezbyt często: Często
Często: -
Niezbyt często: Bardzo rzadko
Często: Bardzo rzadko
Niezbyt często: Bardzo rzadko
Często: -
Niezbyt często: Bardzo rzadko
Często: Bardzo rzadko
Niezbyt często: Bardzo rzadko
Często: -
Niezbyt często: Bardzo rzadko
żółciowych Żółtaczka - - Bardzo rzadko
18
Często: Często
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: -
Niezbyt często: -
Często: Niezbyt często
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: Niezbyt często
Niezbyt często: Bardzo rzadko
Często: -
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: -
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: -
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: Niezbyt często
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: -
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: Niezbyt często*
Niezbyt często: Bardzo rzadko
Często: Rzadko
Niezbyt często: -
Często: Niezbyt często*
Niezbyt często: -
Często: Bardzo rzadko
Niezbyt często: Bardzo rzadko
Często: -
Niezbyt często: Bardzo rzadko
Często: -
Niezbyt często: Bardzo rzadko
Często: -
Niezbyt często: Nieznana
Często: -
Niezbyt często: Bardzo rzadko
Często: Często
Niezbyt często: Często
Często: -
Niezbyt często: Często
Często: Niezbyt często*
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: -
Niezbyt często: -
Często: Niezbyt często*
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: -
Niezbyt często: -
Często: -
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: -
Niezbyt często: -
Często: -
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: -
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: -
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: Rzadko*
Niezbyt często: -
Często: Rzadko
Niezbyt często: -
Często: Niezbyt często
Niezbyt często: -
Często: Niezbyt często
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: -
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: Często
Niezbyt często: Często
Często: -
Niezbyt często: Często
Często: -
Niezbyt często: Bardzo często
Często: Niezbyt często*
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: -
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: Niezbyt często*
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: Niezbyt często*
Niezbyt często: -
Obrzęk obwodowy Niezbyt często* -
19
Często: Niezbyt często*
Niezbyt często: -
Często: -
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: -
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: Niezbyt często*
Niezbyt często: -
Często: Niezbyt często*
Niezbyt często: -
Często: Rzadko
Niezbyt często: -
Często: Rzadko
Niezbyt często: Bardzo rzadko
Często: Bardzo rzadko
Niezbyt często: -
Często: -
Niezbyt często: -
Często: -
Niezbyt często: -
Często: -
Niezbyt często: -
Często: Niezbyt często*
Niezbyt często: -
* zCazbęisetgoaśćc ho kreślona w badaniach klinicznych dla działań niepożądanych zgłoszonych w spontanicznych
raportach.
Opis wybranych działań niepożądanych
Podczas II i III fazy badań porównujących stosowanie indapamidu w dawce 1,5 mg i 2,5 mg, analiza
stężenia potasu w osoczu wykazała wpływ indapamidu zależny od dawki:
- indapamid w dawce 1,5 mg: stężenie potasu w osoczu <3,4 mm/l obserwowano u 10%
pacjentów i <3,2 mmol/l u 4% pacjentów po 4 do 6 tygodniach leczenia. Po 12 tygodniach
leczenia średnie zmniejszenie stężenia potasu w osoczu wynosiło 0,23 mmol/l.
- indapamid w dawce 2,5 mg: stężenie potasu w osoczu <3,4 mmol/l obserwowano u 25%
pacjentów i <3,2 mmol/l u 10% pacjentów po 4 do 6 tygodniach leczenia. Po 12 tygodniach
leczenia średnie zmniejszenie stężenia potasu w osoczu wynosiło 0,41 mmol/l.
Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań
niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania
produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać
wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania
Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,
Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych
Al. Jerozolimskie 181C
02-222 Warszawa
Tel.: + 48 22 49 21 301
Faks: + 48 22 49 21 309
Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
Amlodipinum 5 mg + Indapamidum 2,5 mg + Perindoprilum argininum 10 mg (tabletki powlekane)
Dane z dokumentów wyodrębnione automatycznie
- Przechowywanie
- brak specjalnych zaleceń (wg dokumentu)
źródło: Ulotka, pkt 5, ChPL, pkt 6.4
- Termin ważności
- 30 dni (po pierwszym otwarciu)
- 3 lata (opakowanie nieotwarte)
- 100 dni (po pierwszym otwarciu)
źródło: Ulotka, pkt 5, ChPL, pkt 6.3
- Substancje pomocnicze
- Wapnia węglan ze Skrobią o składzie: Wapnia węglan (90%); Skrobia żelowana, kukurydziana (10%); Celuloza mikrokrystaliczna; Kroskarmeloza sodowa; Magnezu stearynian; Krzemionka koloidalna bezwodna; Skrobia żelowana, kukurydziana
- Otoczka: Glicerol; Hypromeloza 6 mPas; Makrogol 6000; Magnezu stearynian; Tytanu dwutlenek (E 171)
źródło: ChPL, pkt 6.1
- Substancje wymienione w dokumencie (m.in. alergeny, cukry, alkohol, sód)
- barwniki: w składzie (Otoczka)
źródło: ChPL, pkt 6.1
Pokazane są tylko substancje wymienione w dokumencie; brak wzmianki nie oznacza, że substancji nie ma w leku.
- Opakowanie i akcesoria
- opakowanie bezpośrednie: pojemnik
źródło: ChPL, pkt 6.5
- Wygląd
- biały podłużny
Lek Triplixam, 10 mg + 2,5 mg + 5 mg: biała, podłużna tabletka powlekana o długości 11,5 mm i szerokości 6,09 mm, z wytłoczonym znakiem po jednej stronie oraz wytłoczonym znakiem po drugiej stronie. W korku zamykającym pojemnik z tabletkami znajduje się środek pochłaniający wilgoć. W celu uzyskania bardziej szczegółowych informacji należy zwrócić się do podmiotu odpowiedzialnego lub importera równoległego. źródło: Ulotka, pkt 6, ChPL, pkt 3
- Prowadzenie pojazdów i obsługa maszyn
- dokument: możliwy wpływ lub zalecana ostrożność źródło: „Nie prowadzono badań nad wpływem produktu Triplixam na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Peryndopryl i indapamid nie wpływają na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn, lecz u niektórych pacjentów mogą wystąpić indywidualne reakcje związane z obniżeniem ciśnienia tętniczego. Amlodypina wywiera niewielki lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Zdolność reagowania może ulec osłabieniu, jeśli u pacjenta wystąpią zawroty głowy, ból głowy, zmęczenie, znużenie lub nudności. W takim przypadku zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn może być zaburzona. Zaleca się ostrożność, zwłaszcza na początku leczenia.” · ChPL, pkt 4.7
- Działania niepożądane
27 pozycji, według częstości
- często: Często; Niezbyt często*; Bardzo rzadko; Rzadko*; Nieznana; Niezbyt często; Rzadko
- niezbyt często: Eozynofilia; Często; Niezbyt często; Bardzo rzadko; Bardzo rzadko żółciowych Żółtaczka - - Bardzo rzadko; Nieznana; Bardzo często
- rzadko: Zespół niewłaściwego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH)
- bardzo rzadko: Zapalenie błony śluzowej nosa; Agranulocytoza (patrz punkt 4.4); Niedokrwistość aplastyczna; Pancytopenia; Leukopenia (patrz punkt 4.4); Neutropenia (patrz punkt 4.4); Bardzo rzadko; Niezbyt często; Często; Niezbyt często*; Rzadko; Nieznana
Lista może być niepełna: wyodrębniono tylko zapisy w układzie „Często: …”. Pełna lista jest w ChPL.
źródło: ChPL, pkt 4.8
Dawkowanie wg dokumentu wyodrębnione automatycznie
- Dawkowanie wg grup (cytat)
-
- Dzieci i młodzież: „Dzieci i młodzież Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania i skuteczności produktu Triplixam u dzieci oraz młodzieży. Brak dostępnych danych.” źródło: ChPL, pkt 4.2
- Grupy szczególne (cytat)
-
- Ciąża i karmienie piersią: „Ciąża i karmienie piersią Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza, że może być w ciąży lub gdy planuje mieć dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku.” źródło: Ulotka, pkt 2
Ciąża
„Ciąża Należy powiedzieć lekarzowi o ciąży, podejrzeniu lub planowaniu ciąży. Zazwyczaj lekarz zaleci przerwanie przyjmowania leku Triplixam przed planowaną ciążą lub natychmiast po potwierdzeniu ciąży oraz zaleci zażywanie innego preparatu zamiast leku Triplixam. Nie zaleca się stosowania leku Triplixam we wczesnym okresie ciąży i nie wolno go przyjmować po 3 miesiącu ciąży, ponieważ stosowany w tym okresie może poważnie zaszkodzić dziecku.” źródło: Ulotka, pkt 2
Karmienie piersią
„Karmienie piersią Należy powiedzieć lekarzowi, jeśli pacjentka karmi lub zamierza karmić piersią. Nie zaleca się stosowania leku Triplixam podczas karmienia piersią, zwłaszcza w przypadku karmienia noworodka lub wcześniaka. Lekarz może zalecić stosowanie innego leku. Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn Lek Triplixam może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn. Jeśli przyjmowanie leku powoduje nudności, zawroty głowy, zmęczenie albo ból głowy, nie należy prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn oraz należy natychmiast skontaktować się z lekarzem.” (początek fragmentu; dalszy ciąg w dokumencie) źródło: Ulotka, pkt 2
Ciąża
„Ciąża Peryndopryl Nie zaleca się stosowania inhibitorów ACE podczas pierwszego trymestru ciąży (patrz punkt 4.4). Stosowanie inhibitorów ACE jest przeciwwskazane podczas drugiego i trzeciego trymestru ciąży (patrz punkty 4.3 i 4.4). Dane epidemiologiczne dotyczące ryzyka teratogenności w następstwie narażenia na inhibitory ACE podczas pierwszego trymestru ciąży nie są ostateczne, jednakże nie można wykluczyć niewielkiego zwiększenia ryzyka. Pacjentki planujące ciążę powinny mieć zastosowaną alternatywną terapię hipotensyjną o ustalonym profilu bezpieczeństwa podczas ciąży, chyba że kontynuowane leczenie inhibitorami ACE jest niezbędne.” (początek fragmentu; dalszy ciąg w dokumencie) źródło: ChPL, pkt 4.6
Karmienie piersią
„Karmienie piersią Nie zaleca się stosowania produktu Triplixam podczas laktacji. Peryndopryl Ponieważ brak informacji odnośnie stosowania peryndoprylu podczas karmienia piersią, nie zaleca się jego podawania, zwłaszcza w przypadku karmienia piersią noworodka lub wcześniaka. Wskazane są alternatywne metody leczenia o lepszym profilu bezpieczeństwa. Indapamid Istnieją niewystarczające dane dotyczące przenikania indapamidu lub metabolitów do mleka kobiecego. Może wystąpić nadwrażliwość na pochodne sulfonamidowe i hipokaliemia. Nie można wykluczyć ryzyka dla noworodków lub niemowląt.” (początek fragmentu; dalszy ciąg w dokumencie) źródło: ChPL, pkt 4.6
Płodność
„Płodność Peryndopryl i indapamid Badania toksycznego działania na rozrodczość nie wykazały wpływu na płodność samic i samców szczurów (patrz punkt 5.3). Nie należy spodziewać się wpływu na płodność u ludzi. Amlodypina U niektórych pacjentów leczonych antagonistami wapnia donoszono o przemijających zmianach biochemicznych w główkach plemników. Dane kliniczne dotyczące potencjalnego działania amlodypiny na płodność są niewystarczające. W jednym badaniu na szczurach zaobserwowano wystąpienie działań niepożądanych związanych z płodnością u samców (patrz punkt 5.3).” źródło: ChPL, pkt 4.6
- Jedzenie, napoje i alkohol (cytat)
-
jedzenie i napoje
„Podczas przyjmowania leku Triplixam nie należy spożywać grejpfrutów ani soku grejpfrutowego, ponieważ może wystąpić zwiększenie stężenia substancji czynnej - amlodypiny, co może powodować nieprzewidziane nasilenie działania obniżającego ciśnienie tętnicze leku Triplixam.” źródło: Ulotka, pkt 2
- jedzenie i napoje: „Tabletkę należy połknąć popijając szklanką wody, najlepiej rano, przed posiłkiem.” źródło: Ulotka, pkt 3
- jedzenie i napoje: „Jedna tabletka powlekana produktu leczniczego Triplixam raz na dobę, najlepiej rano, przed posiłkiem.” źródło: ChPL, pkt 4.2
- jedzenie i napoje: „Grejpfruty lub sok grejpfrutowy” źródło: ChPL, pkt 4.5
Z ulotkiOficjalna informacja dla pacjenta dołączana do opakowania leku. i ChPLOficjalny dokument dla lekarzy i farmaceutów z pełnymi informacjami o leku. wyodrębnione automatycznie
Ulotka, pkt 2: Informacje ważne przed zastosowaniem leku Triplixam
Kiedy nie stosować leku Triplixam:
- jeśli pacjent ma uczulenie na peryndopryl lub inne inhibitory ACE, indapamid lub inne
sulfonamidy, amlodypinę lub inne dihydropirydyny albo na którykolwiek z pozostałych
składników tego leku (wymienionych w punkcie 6);
- jeśli podczas wcześniejszego leczenia inhibitorem ACE u pacjenta występowały objawy, takie
jak świszczący oddech, obrzęk twarzy lub języka, intensywne swędzenie lub nasilone wysypki,
lub jeśli takie objawy wystąpiły u pacjenta albo kogoś z rodziny w jakichkolwiek innych
okolicznościach (stan nazywany obrzękiem naczynioruchowym);
- jeśli u pacjenta występuje ciężka choroba wątroby lub stan zwany encefalopatią wątrobową
(zaburzenie czynności mózgu wywołane chorobą wątroby);
- jeśli u pacjenta podejrzewa się nieleczoną niewyrównaną niewydolność serca (nasilone
zatrzymanie wody w organizmie, trudności w oddychaniu);
- jeśli u pacjenta występuje zwężenie zastawki aortalnej serca (zwężenie aorty) lub wstrząs
kardiogenny (stan, w którym serce nie jest w stanie dostarczyć wystarczającej ilości krwi do
organizmu);
- jeżeli u pacjenta występuje niewydolność serca po zawale serca;
- jeżeli pacjent ma bardzo niskie ciśnienie tętnicze (niedociśnienie tętnicze);
- jeśli u pacjenta występuje małe stężenie potasu we krwi;
- jeśli pacjent ma ciężką chorobę nerek, która powoduje, że dostarczenie krwi do nerek jest
zmniejszone (zwężenie tętnicy nerkowej);
- jeśli pacjent jest poddawany dializoterapii lub filtracji krwi inną metodą. Zależnie od
stosowanego urządzenia, lek Triplixam może nie być odpowiedni dla pacjenta;
- jeśli pacjent ma umiarkowaną chorobę nerek;
- po 3 miesiącu ciąży (lepiej także unikać stosowania leku Triplixam we wczesnym okresie ciąży-
patrz punkt dotyczący ciąży);
- jeśli pacjent ma cukrzycę lub zaburzenia czynności nerek i jest leczony lekiem obniżającym
ciśnienie krwi zawierającym aliskiren;
- jeśli pacjent przyjmował lub aktualnie przyjmuje lek złożony zawierający sakubitryl i walsartan,
stosowany w leczeniu niewydolności serca, ponieważ zwiększa się ryzyko obrzęku
naczynioruchowego (szybki obrzęk tkanek pod skórą w okolicy gardła) (patrz „Ostrzeżenia i
środki ostrożności” oraz „Lek Triplixam a inne leki”).
Ostrzeżenia i środki ostrożności
Jeśli którykolwiek z poniższych stanów dotyczy pacjenta, należy zwrócić się do lekarza lub
farmaceuty przed zastosowaniem leku Triplixam:
- jeśli u pacjenta występuje kardiomiopatia przerostowa (choroba mięśnia sercowego) lub
zwężenie tętnicy nerkowej (zwężenie naczynia krwionośnego dostarczającego krew do nerki);
- jeśli pacjent ma niewydolność serca lub jakiekolwiek inne choroby serca;
- jeśli u pacjenta występuje znaczne zwiększenie ciśnienia tętniczego (przełom nadciśnieniowy);
- jeśli u pacjenta występuje choroba wątroby;
- jeśli u pacjenta występuje kolagenoza (choroba tkanki łącznej), taka jak toczeń rumieniowaty
układowy lub twardzina skóry;
- jeśli u pacjenta występuje miażdżyca tętnic (stwardnienie tętnic);
- jeśli u pacjenta wykonywane będą badania czynności przytarczyc;
- jeśli u pacjenta występuje dna moczanowa;
- jeśli pacjent ma cukrzycę;
- jeśli pacjent stosuje dietę o małej zawartości soli lub zamienniki soli zawierające potas (istotne
jest odpowiednie stężenie potasu we krwi);
- jeśli pacjent przyjmuje lit lub leki moczopędne oszczędzające potas (spironolakton, triamteren),
ponieważ należy unikać ich stosowania z lekiem Triplixam (patrz „Lek Triplixam a inne leki”);
- jeśli pacjent jest w podeszłym wieku a dawka musi być zwiększona;
- jeśli u pacjenta występowały reakcje uczuleniowe na światło;
- u pacjentów rasy czarnej częściej może wystąpić obrzęk naczynioruchowy (obrzęk twarzy,
warg, jamy ustnej, języka lub gardła, co może powodować trudności w połykaniu lub
oddychaniu) a lek może być mniej skuteczny w obniżaniu ciśnienia tętniczego;
- jeśli pacjent poddawany jest dializoterapii z użyciem błon o dużej przepuszczalności (tzw. high-
flux);
- jeśli u pacjenta występuje choroba nerek lub pacjent jest dializowany;
- jeśli u pacjenta wystąpi pogorszenie widzenia lub ból oka. Mogą to być objawy gromadzenia się
płynu w warstwie naczyniowej oka (wysięk naczyniówkowy) lub zwiększonego ciśnienia w
oku, mogą wystąpić w ciągu kilku godzin lub tygodni od przyjęcia leku Triplixam. Nieleczone
objawy mogą prowadzić do trwałej utraty wzroku. Jeśli pacjent miał wcześniej uczulenie na
penicylinę lub sulfonamidy, istnieje większe ryzyko wystąpienia tych zaburzeń.
- jeśli pacjent ma zaburzenia dotyczące mięśni, w tym ból, tkliwość, osłabienie lub kurcze mięśni;
- jeśli pacjent ma nieprawidłowo zwiększone stężenie hormonu, nazywanego aldosteronem,
we krwi (pierwotny aldosteronizm);
- jeśli występuje za duże stężenie kwasu we krwi, co może powodować
przyspieszenie oddychania;
- jeśli pacjent ma niewydolność krążenia mózgowego (niskie ciśnienie krwi w mózgu);
- jeśli u pacjenta wystąpi obrzęk twarzy, warg, jamy ustnej, języka lub gardła, mogący
powodować trudności w połykaniu lub oddychaniu (obrzęk naczynioruchowy), co może się
zdarzyć w każdym momencie leczenia, należy natychmiast przerwać leczenie i zwrócić się do
lekarza.
- jeśli pacjent przyjmuje którykolwiek z następujących leków, ponieważ zwiększa się
ryzyko obrzęku naczynioruchowego:
- racekadotryl (stosowany w leczeniu biegunki);
- syrolimus, ewerolimus, temsyrolimus i inne leki należące do grupy tak zwanych
inhibitorów mTOR (stosowane w celu uniknięcia odrzucenia przeszczepionego narządu
oraz w leczeniu raka);
- sakubitryl (dostępny w leku złożonym zawierającym sakubitryl i walsartan),
stosowany w leczeniu przewlekłej niewydolności serca;
- linagliptyna, saksagliptyna, sitagliptyna, wildagliptyna oraz inne leki należące do
grupy leków zwanych gliptynami (stosowanymi w leczeniu cukrzycy);
- jeśli pacjent przyjmuje którykolwiek z poniższych leków, stosowanych w leczeniu
wysokiego ciśnienia tętniczego:
- antagonistę receptora angiotensyny II (AIIRA), nazywanego również sartanem - na
przykład walsartan, telmisartan, irbesartan, zwłaszcza jeśli pacjent ma zaburzenia
czynności nerek związane z cukrzycą,
- aliskiren.
Lekarz może zalecić regularną kontrolę czynności nerek, ciśnienia tętniczego oraz stężenia
elektrolitów (np. potasu) we krwi.
Patrz także podpunkt „Kiedy nie stosować leku Triplixam”.
Lekarz może zalecić przeprowadzenie badań krwi, aby ocenić czy nie wystąpiło zmniejszenie stężenia
sodu lub potasu albo zwiększenie stężenia wapnia.
Należy powiedzieć lekarzowi o ciąży, planowaniu lub podejrzeniu ciąży. Nie zaleca się stosowania
leku Triplixam we wczesnym okresie ciąży i nie wolno go przyjmować po 3 miesiącu ciąży, ponieważ
stosowany w tym okresie może poważnie zaszkodzić dziecku (patrz punkt „Ciąża i karmienie
piersią”).
Stosując lek Triplixam należy poinformować lekarza lub personel medyczny, jeśli:
- pacjent ma być poddany znieczuleniu i (lub) zabiegowi chirurgicznemu;
- w ostatnim czasie występowała biegunka lub wymioty, lub pacjent jest odwodniony;
- ma być przeprowadzony zabieg aferezy LDL (mechaniczne usunięcie cholesterolu z krwi);
- ma być przeprowadzone leczenie odczulające w celu zmniejszenia reakcji uczuleniowych po
użądleniu przez pszczołę lub osę;
- jeśli ma zostać przeprowadzone badanie wymagające podania środka kontrastującego
zawierającego jod (substancji pozwalającej zobaczyć narządy, takie jak nerka lub żołądek w
badaniu rentgenowskim).
Sportowcy powinni wziąć pod uwagę, że lek Triplixam zawiera substancję czynną (indapamid), która
może powodować pozytywny wynik testu antydopingowego.
Dzieci i młodzież
Nie należy podawać leku Triplixam dzieciom i młodzieży.
Lek Triplixam a inne leki
Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta
obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje stosować.
Pacjenci z cukrzycą lub chorobami nerek nie mogą przyjmować aliskirenu (stosowanego w leczeniu
wysokiego ciśnienia tętniczego).
Należy unikać przyjmowania leku Triplixam z:
- litem (stosowanym w leczeniu niektórych chorób psychicznych, takich jak mania, choroba
maniakalno-depresyjna i nawracająca depresja);
- lekami oszczędzającymi potas (triamteren, amiloryd), suplementami potasu lub zamiennikami
soli zawierającymi potas, innymi lekami mogącymi zwiększać stężenie potasu w organizmie
(takimi jak heparyna, lek stosowany w celu rozrzedzenia krwi, aby zapobiec tworzeniu się
zakrzepów; trimetoprim i kotrimoksazol, znany także jako lek złożony zawierający trimetoprim
i sulfametoksazol, stosowane w leczeniu zakażeń powodowanych przez bakterie);
- dantrolenem (we wlewie), stosowanym także w leczeniu hipertermii złośliwej występującej
podczas znieczulenia (objawy to bardzo wysoka gorączka i sztywność mięśni);
- estramustyną (stosowaną w leczeniu raka);
- lekami, które stosuje się w leczeniu biegunki (racekadotryl) lub lekami stosowanymi w celu
uniknięcia odrzucenia przeszczepionego narządu (syrolimus, ewerolimus, temsyrolimus i inne
leki należące do grupy tak zwanych inhibitorów mTOR). Patrz punkt „Ostrzeżenia i środki
ostrożności”.
- lekiem złożonym zawierającym sakubitryl i walsartan (stosowanym w leczeniu przewlekłej
niewydolności serca). Patrz punkty „Kiedy nie stosować leku Triplixam” oraz „Ostrzeżenia
i środki ostrożności”.
- innymi lekami stosowanymi w leczeniu wysokiego ciśnienia tętniczego: inhibitorami enzymu
konwertującego angiotensynę oraz antagonistami receptora angiotensyny II.
Stosowanie innych leków może mieć wpływ na leczenie lekiem Triplixam. Lekarz może zalecić
zmianę dawki i (lub) zastosować inne środki ostrożności. Należy powiedzieć lekarzowi, jeśli pacjent
przyjmuje którykolwiek z następujących leków, ponieważ może to wymagać zastosowania
szczególnej ostrożności:
- inne leki stosowane w leczeniu wysokiego ciśnienia tętniczego, w tym antagonista receptora
angiotensyny II (AIIRA), aliskiren (patrz także podpunkty „Kiedy nie stosować leku Triplixam”
oraz „Ostrzeżenia i środki ostrożności”) lub leki moczopędne (leki zwiększające ilość
wytwarzanego w nerkach moczu);
- leki oszczędzające potas, stosowane w leczeniu niewydolności serca: eplerenon i spironolakton
w dawkach od 12,5 mg do 50 mg na dobę;
- leki znieczulające;
- środki kontrastujące zawierające jod;
- beprydyl (stosowany w leczeniu dławicy piersiowej);
- metadon (stosowany w leczeniu uzależnienia);
- leki stosowane w leczeniu zaburzeń rytmu serca (np. dofetylid, ibutylid, bretylium, cyzapryd,
difemanil, prokainamid, chinidyna, hydrochinidyna, dyzopiramid, amiodaron, sotalol);
- werapamil, diltiazem (stosowane w chorobach serca);
- digoksyna lub inne glikozydy nasercowe (stosowane w chorobach serca);
- antybiotyki stosowane w leczeniu zakażeń bakteryjnych (np. ryfampicyna, erytromycyna
podawana we wstrzyknięciu, klarytromycyna, sparfloksacyna, moksyfloksacyna);
- leki przeciwgrzybicze (np. itrakonazol, ketokonazol, amfoterycyna B podawana we
wstrzyknięciu);
- allopurynol (stosowany w leczeniu dny moczanowej);
- leki przeciwhistaminowe stosowane w leczeniu reakcji alergicznych, takich jak gorączka sienna
(np. mizolastyna, terfenadyna, astemizol);
- kortykosteroidy stosowane w leczeniu różnych chorób, w tym ciężkiej astmy i reumatoidalnego
zapalenia stawów oraz niesteroidowe leki przeciwzapalne (np. ibuprofen) lub duże dawki
salicylanów (np. kwas acetylosalicylowy, substancja zawarta w wielu lekach, stosowana
przeciwbólowo i przeciwgorączkowo, a także w zapobieganiu tworzeniu się zakrzepów krwi);
- leki immunosupresyjne (podawane w celu kontrolowania reakcji układu odpornościowego)
stosowane w leczeniu chorób autoimmunologicznych lub po przeszczepieniu narządu (np.
cyklosporyna, takrolimus);
- tetrakozaktyd (stosowany w leczeniu choroby Crohna);
- sole złota, zwłaszcza podawane dożylnie (stosowane w leczeniu objawów reumatoidalnego
zapalenia stawów);
- halofantryna (stosowana w leczeniu niektórych typów malarii);
- baklofen stosowany w leczeniu sztywności mięśni występującej w takich chorobach jak
stwardnienie rozsiane;
- leki stosowane w leczeniu cukrzycy, takie jak insulina lub metformina;
- wapń, w tym preparaty uzupełniające niedobór wapnia;
- leki przeczyszczające o działaniu drażniącym (np. senes);
- leki stosowane w leczeniu nowotworów;
- winkamina (stosowana w leczeniu objawowych zaburzeń poznawczych u pacjentów w
podeszłym wieku, w tym utraty pamięci);
- leki stosowane w leczeniu zaburzeń psychicznych, takich jak: depresja, lęk, schizofrenia (np.
trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, leki przeciwpsychotyczne, leki przeciwdepresyjne
typu imipraminy, neuroleptyki (takie jak amisulpryd, sulpiryd, sultopryd, tiapryd, haloperydol,
droperydol));
- pentamidyna (stosowana w leczeniu zapalenia płuc);
- rytonawir, indynawir, nelfinawir (tak zwane inhibitory proteazy stosowane w leczeniu zakażeń
HIV);
- Hypericum perforatum (ziele dziurawca zwyczajnego);
- trimetoprim (stosowany w leczeniu zakażeń);
- leki stosowane w leczeniu niskiego ciśnienia tętniczego, wstrząsu lub astmy (np. efedryna,
noradrenalina lub adrenalina);
- nitrogliceryna i inne azotany lub pozostałe leki rozszerzające naczynia krwionośne, ponieważ
mogą dodatkowo zmniejszać ciśnienie tętnicze.
Lek Triplixam z jedzeniem i piciem
Podczas przyjmowania leku Triplixam nie należy spożywać grejpfrutów ani soku grejpfrutowego,
ponieważ może wystąpić zwiększenie stężenia substancji czynnej - amlodypiny, co może powodować
nieprzewidziane nasilenie działania obniżającego ciśnienie tętnicze leku Triplixam.
Ciąża i karmienie piersią
Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza, że może być w ciąży lub gdy planuje mieć
dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku.
Ciąża
Należy powiedzieć lekarzowi o ciąży, podejrzeniu lub planowaniu ciąży. Zazwyczaj lekarz zaleci
przerwanie przyjmowania leku Triplixam przed planowaną ciążą lub natychmiast po potwierdzeniu
ciąży oraz zaleci zażywanie innego preparatu zamiast leku Triplixam. Nie zaleca się stosowania leku
Triplixam we wczesnym okresie ciąży i nie wolno go przyjmować po 3 miesiącu ciąży, ponieważ
stosowany w tym okresie może poważnie zaszkodzić dziecku.
Karmienie piersią
Należy powiedzieć lekarzowi, jeśli pacjentka karmi lub zamierza karmić piersią. Nie zaleca się
stosowania leku Triplixam podczas karmienia piersią, zwłaszcza w przypadku karmienia noworodka
lub wcześniaka. Lekarz może zalecić stosowanie innego leku.
Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
Lek Triplixam może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn. Jeśli
przyjmowanie leku powoduje nudności, zawroty głowy, zmęczenie albo ból głowy, nie należy
prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn oraz należy natychmiast skontaktować się z lekarzem.
Lek Triplixam zawiera sód
Lek Triplixam zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) w tabletce, co znaczy, że lek uznaje się za
„wolny od sodu”.
Ulotka, pkt 4: Możliwe działania niepożądane
Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.
Jeśli u pacjenta wystąpi którykolwiek z następujących ciężkich objawów niepożądanych, należy
przerwać stosowanie leku i natychmiast skontaktować się z lekarzem:
- nagłe wystąpienie świszczącego oddechu, ból w klatce piersiowej, duszność lub trudności w
oddychaniu (niezbyt często - może wystąpić u mniej niż 1 na 100 pacjentów);
- obrzęk powiek, twarzy lub warg (niezbyt często - może wystąpić u mniej niż 1 na 100
pacjentów);
- obrzęk błony śluzowej jamy ustnej, języka lub gardła, powodujący znaczne trudności w
oddychaniu (niezbyt często - może wystąpić u mniej niż 1 na 100 pacjentów);
- ciężkie reakcje skórne, w tym nasilona wysypka, pokrzywka, zaczerwienienie skóry całego
ciała, nasilone swędzenie, powstawanie pęcherzy, łuszczenie i obrzęk skóry, zapalenie błon
śluzowych (zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka) lub inne
reakcje alergiczne (bardzo rzadko - może wystąpić u mniej niż 1 na 10 000 pacjentów);
- silne zawroty głowy lub omdlenie (często - może wystąpić u mniej niż 1 na 10 pacjentów);
- zawał serca (bardzo rzadko - może wystąpić u mniej niż 1 na 10 000 pacjentów), zagrażające
życiu zaburzenia rytmu serca (częstość nieznana);
- zapalenie trzustki, które może powodować silny ból w nadbrzuszu, promieniujący do pleców
oraz bardzo złe samopoczucie (bardzo rzadko - może wystąpić u mniej niż 1 na 10 000
pacjentów);
- osłabienie mięśni, kurcze, tkliwość lub ból mięśni, szczególnie, gdy w tym samym czasie
pacjent źle się czuje lub ma wysoką temperaturę, co może być spowodowane przez
nieprawidłowy rozpad mięśni (częstość nieznana).
Działania niepożądane, pogrupowane według zmniejszającej się częstości występowania:
- bardzo częste (występujące u co najmniej 1 na 10 pacjentów): obrzęk (zatrzymanie płynów).
- częste (występujące u mniej niż 1 na 10 pacjentów):
małe stężenie potasu we krwi, ból głowy, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, kołatanie
serca (odczuwanie bicia serca), nagłe zaczerwienienie twarzy i szyi, zawroty głowy
pochodzenia błędnikowego, uczucie mrowienia/drętwienia, zaburzenie widzenia, podwójne
widzenie, szum uszny (wrażenie słyszenia dźwięków), uczucie „pustki” w głowie z powodu
niskiego ciśnienia tętniczego, kaszel, duszność, zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności,
wymioty, ból brzucha, zaburzenia smaku, niestrawność lub zaburzenia trawienia, biegunka,
zaparcie, zmiana rytmu wypróżnień), reakcje alergiczne (takie jak wysypki, świąd), kurcze
mięśni, uczucie zmęczenia, osłabienie, senność, opuchnięcie okolicy kostek.
- niezbyt częste (występujące u mniej niż 1 na 100 pacjentów):
wahania nastroju, lęk, depresja, zaburzenia snu, drżenie, pokrzywka, omdlenie, nieodczuwanie
bólu, nieregularna i (lub) szybka czynność serca, zapalenie błony śluzowej nosa (obrzęk lub
wyciek z nosa), wypadanie włosów, plamica (czerwone punkciki na skórze), odbarwienie skóry,
swędzenie, pocenie się, ból w klatce piersiowej, ból mięśni lub stawów, ból pleców, ból, złe
samopoczucie, zaburzenia nerek, zaburzenia oddawania moczu, potrzeba oddawania moczu w
nocy, zwiększona częstość oddawania moczu, impotencja (niezdolność osiągnięcia lub
utrzymania erekcji), gorączka lub podwyższona temperatura ciała, dyskomfort lub powiększenie
piersi u mężczyzn, zwiększenie lub zmniejszenie masy ciała, zwiększenie liczby krwinek
białych pewnego typu, duże stężenie potasu we krwi, hipoglikemia (bardzo małe stężenie cukru
we krwi), małe stężenie sodu we krwi, co może powodować odwodnienie i obniżenie ciśnienia
tętniczego, zapalenie naczyń krwionośnych, reakcja nadwrażliwości na światło (zmiany
w wyglądzie skóry) po narażeniu na słońce lub sztuczne promienie UVA, skupiska pęcherzy na
skórze, obrzęk rąk lub stóp, zwiększenie stężenia kreatyniny i mocznika we krwi, upadki,
suchość błony śluzowej jamy ustnej.
- rzadkie (występujące u mniej niż 1 na 1 000 pacjentów):
dezorientacja, nieprawidłowe wyniki badań laboratoryjnych: małe stężenie chlorków we krwi,
małe stężenie magnezu we krwi, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, duże
stężenie bilirubiny w surowicy; nasilenie łuszczycy, zmniejszone wydalanie lub brak wydalania
moczu, ostra niewydolność nerek.
Ciemna barwa moczu, nudności lub wymioty, kurcze mięśni, dezorientacja i drgawki. Mogą to
być objawy stanu zwanego SIADH (niewłaściwe wydzielanie hormonu antydiuretycznego).
- bardzo rzadkie (występujące u mniej niż 1 na 10 000 pacjentów):
zmniejszenie liczby krwinek białych, zmniejszenie liczby płytek krwi (co powoduje łatwe
tworzenie się siniaków oraz krwawienia z nosa), niedokrwistość (zmniejszenie liczby krwinek
czerwonych), dławica piersiowa (ból w klatce piersiowej, ból żuchwy i pleców, wywołany
przez wysiłek fizyczny i spowodowany zaburzeniami ukrwienia serca), eozynofilowe zapalenie
płuc (rzadki rodzaj zapalenia płuc), opuchlizna dziąseł, ciężkie reakcje skórne, w tym nasilona
wysypka, zaczerwienienie skóry całego ciała, nasilone swędzenie, powstawanie pęcherzy,
łuszczenie i obrzęk skóry, rumień wielopostaciowy (wysypka, często rozpoczynająca się
pojawieniem czerwonych, swędzących plam na twarzy, ramionach lub nogach), krwawiące,
wrażliwe lub powiększone dziąsła, zaburzenie czynności wątroby, zapalenie wątroby, ciężkie
zaburzenie czynności nerek, zażółcenie skóry (żółtaczka), wzdęcie brzucha (zapalenie żołądka),
zaburzenia nerwów, mogące powodować osłabienie, mrowienie lub drętwienie, zwiększenie
napięcia mięśni, hiperglikemia (bardzo duże stężenie cukru we krwi), duże stężenie wapnia we
krwi, udar, prawdopodobnie wtórny do znacznego obniżenia ciśnienia tętniczego.
- nieznana częstość (nie może być określona na podstawie dostępnych danych):
encefalopatia wątrobowa (choroba mózgu wywołana chorobą wątroby), nieprawidłowy zapis
czynności serca w badaniu EKG; w przypadku występowania tocznia rumieniowatego
układowego (rodzaj kolagenozy) może nastąpić nasilenie objawów.
Krótkowzroczność, zamazane widzenie, pogorszenie widzenia lub ból oczu z powodu
wysokiego ciśnienia (możliwe objawy gromadzenia się płynu w warstwie naczyniowej oka
(wysięk naczyniówkowy) lub ostrej jaskry zamkniętego kąta).
Drżenie, usztywnienie postawy, maskowatość twarzy, spowolnienie ruchów i powłóczenie
nogami, chwiejny chód. Zasinienie, drętwienie i ból palców dłoni lub stóp (objaw Raynauda).
Mogą wystąpić zmiany w wynikach badań laboratoryjnych (badania krwi). Lekarz może zalecić
badania krwi, aby monitorować stan zdrowia pacjenta.
Jeśli wystąpią takie objawy, należy jak najszybciej skontaktować się z lekarzem.
Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione
w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie. Działania niepożądane można zgłaszać
bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych
Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych
Al. Jerozolimskie 181C
02-222 Warszawa
Tel.: + 48 22 49 21 301
Faks: + 48 22 49 21 309
Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat
bezpieczeństwa stosowania leku.
ChPL, pkt 4.3: Przeciwwskazania
- Pacjenci poddawani dializoterapii.
- Pacjenci z nieleczoną niewyrównaną niewydolnością serca.
- Ciężkie zaburzenie czynności nerek (klirens kreatyniny poniżej 30 ml/min).
- Umiarkowane zaburzenie czynności nerek (klirens kreatyniny poniżej 60 ml/min) w przypadku
produktu Triplixam zawierającego 10 mg peryndoprylu i 2,5 mg indapamidu (tj. Triplixam
o mocy 10 mg + 2,5 mg + 5 mg oraz mocy 10 mg + 2,5 mg + 10 mg).
- Nadwrażliwość na substancje czynne, na inne sulfonamidy, na pochodne dihydropirydyny, na
inne inhibitory ACE lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1.
- Obrzęk naczynioruchowy (obrzęk Quinckego), związany z uprzednim leczeniem inhibitorami
ACE, w wywiadzie (patrz punkt 4.4).
- Dziedziczny lub idiopatyczny obrzęk naczynioruchowy.
- Drugi i trzeci trymestr ciąży (patrz punkty 4.4 i 4.6).
- Encefalopatia wątrobowa.
- Ciężkie zaburzenie czynności wątroby.
- Hipokaliemia.
- Ciężkie niedociśnienie tętnicze.
- Wstrząs, w tym wstrząs kardiogenny.
- Zwężenie drogi odpływu z lewej komory serca (np. zwężenie zastawki aorty dużego stopnia).
- Hemodynamicznie niestabilna niewydolność serca po przebyciu ostrego zawału serca.
- Jednoczesne stosowanie produktu leczniczego Triplixam z produktami zawierającymi aliskiren
jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniem czynności nerek (współczynnik
przesączania kłębuszkowego, GFR<60 ml/min/1,73 m2) (patrz punkty 4.5 i 5.1).
- Jednoczesne stosowanie z produktem złożonym zawierającym sakubitryl i walsartan. Nie wolno
rozpoczynać leczenia produktem Triplixam przed upływem 36 godzin od podania ostatniej
dawki produktu złożonego zawierającego sakubitryl i walsartan (patrz punkty 4.4 i 4.5).
- Pozaustrojowe metody leczenia powodujące kontakt krwi z powierzchniami o ujemnym
ładunku elektrycznym (patrz punkt 4.5).
- Znaczne obustronne zwężenie tętnic nerkowych lub zwężenie tętnicy zaopatrującej jedyną nerkę
(patrz punkt 4.4).
ChPL, pkt 4.4: Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania
Wszystkie ostrzeżenia dotyczące poszczególnych substancji czynnych, wymienione poniżej, odnoszą
się także do produktu Triplixam.
Specjalne ostrzeżenia
Lit
Zazwyczaj nie zaleca się jednoczesnego stosowania litu oraz preparatu złożonego zawierającego
peryndopryl i indapamid (patrz punkt 4.5).
Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA)
Istnieją dowody, iż jednoczesne stosowanie inhibitorów konwertazy angiotensyny (ACE),
antagonistów receptora angiotensyny II (AIIRA) lub aliskirenu zwiększa ryzyko niedociśnienia,
hiperkaliemii oraz zaburzenia czynności nerek (w tym ostrej niewydolności nerek). W związku z tym
nie zaleca się podwójnego blokowania układu RAA poprzez jednoczesne zastosowanie inhibitorów
ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu (patrz punkty 4.5 i 5.1).
Jeśli zastosowanie podwójnej blokady układu RAA jest absolutnie konieczne, powinno być
prowadzone wyłącznie pod nadzorem specjalisty, a parametry życiowe pacjenta, takie jak: czynność
nerek, stężenie elektrolitów oraz ciśnienie krwi powinny być ściśle monitorowane.
U pacjentów z nefropatią cukrzycową nie należy stosować jednocześnie inhibitorów ACE oraz
antagonistów receptora angiotensyny II.
Leki oszczędzające potas, preparaty potasu lub zamienniki soli kuchennej zawierające potas
Nie zaleca się jednoczesnego stosowania peryndoprylu i leków oszczędzających potas, preparatów
potasu lub zamienników soli kuchennej zawierających potas (patrz punkt 4.5).
Neutropenia/ agranulocytoza/ małopłytkowość/ niedokrwistość
Neutropenia lub agranulocytoza, małopłytkowość oraz niedokrwistość były obserwowane u pacjentów
otrzymujących inhibitory ACE. U pacjentów z prawidłową czynnością nerek i bez innych czynników
ryzyka neutropenia występuje rzadko. Peryndopryl należy stosować szczególnie ostrożnie u pacjentów
z kolagenozą naczyń, leczonych lekami immunosupresyjnymi, allopurynolem lub prokainamidem, lub
gdy czynniki te występują łącznie, szczególnie jeśli wcześniej rozpoznano zaburzenie czynności
nerek. U niektórych z takich pacjentów wystąpiły ciężkie zakażenia, które w niektórych przypadkach
były oporne na intensywne leczenie antybiotykami. U takich pacjentów należy okresowo kontrolować
liczbę krwinek białych. Pacjentów należy poinformować, aby zgłaszali wszelkie objawy zakażenia
(np. ból gardła, gorączka), patrz punkt 4.8.
Nadciśnienie naczyniowo-nerkowe
Podczas leczenia inhibitorami ACE pacjentów z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub
zwężeniem tętnicy zaopatrującej jedyną nerkę istnieje zwiększone ryzyko niedociśnienia tętniczego
oraz niewydolności nerek (patrz punkt 4.3). Leczenie lekami moczopędnymi może stanowić
dodatkowy czynnik ryzyka. Zmniejszona czynność nerek może przebiegać z jedynie niewielkimi
zmianami stężenia kreatyniny w surowicy, nawet u pacjentów z jednostronnym zwężeniem tętnicy
nerkowej.
Nadwrażliwość/obrzęk naczynioruchowy
Rzadko zgłaszano obrzęk naczynioruchowy twarzy, kończyn, warg, języka, głośni i (lub) krtani
u pacjentów leczonych inhibitorami konwertazy angiotensyny, w tym peryndoprylem. Obrzęk może
wystąpić w każdym momencie leczenia. W takich przypadkach należy natychmiast przerwać
stosowanie peryndoprylu i obserwować pacjenta aż do całkowitego ustąpienia objawów. Jeśli obrzęk
dotyczy tylko twarzy i warg, zazwyczaj ustępuje bez leczenia, jednak zastosowanie leków
przeciwhistaminowych może złagodzić objawy.
Obrzęk naczynioruchowy krtani może być zakończony zgonem. W przypadku, gdy obrzęk obejmuje
język, głośnię lub krtań, co może spowodować niedrożność dróg oddechowych, należy natychmiast
zastosować odpowiednie leczenie, czyli podać podskórnie roztwór epinefryny 1:1 000 (0,3 ml do
0,5 ml) i (lub) zapewnić drożność dróg oddechowych.
U czarnoskórych pacjentów, otrzymujących inhibitory ACE, donoszono o większej częstości
występowania obrzęku naczynioruchowego w porównaniu do pacjentów rasy innej niż czarna.
U pacjentów z obrzękiem naczynioruchowym w wywiadzie, niezwiązanym z leczeniem inhibitorem
ACE, może istnieć zwiększone ryzyko obrzęku naczynioruchowego podczas otrzymywania inhibitora
ACE (patrz punkt 4.3).
Rzadko obserwowano obrzęk naczynioruchowy jelit u pacjentów leczonych inhibitorami ACE.
Pacjenci zgłaszali ból brzucha (z nudnościami lub wymiotami albo bez nudności lub wymiotów);
w niektórych przypadkach objawy te nie były poprzedzone obrzękiem twarzy, a stężenie C-1 esterazy
było prawidłowe. Obrzęk naczynioruchowy diagnozowano na podstawie tomografii komputerowej,
badania ultrasonograficznego lub podczas zabiegu chirurgicznego, a objawy ustępowały po
odstawieniu inhibitora ACE. Obrzęk naczynioruchowy jelit należy wziąć pod uwagę w diagnostyce
różnicowej bólu brzucha u pacjentów otrzymujących inhibitory ACE.
Jednoczesne stosowanie peryndoprylu z produktem złożonym zawierającym sakubitryl i walsartan jest
przeciwwskazane ze względu na zwiększone ryzyko obrzęku naczynioruchowego (patrz punkt 4.3).
Nie wolno rozpoczynać leczenia produktem złożonym zawierającym sakubitryl i walsartan przed
upływem 36 godzin od podania ostatniej dawki peryndoprylu. Jeśli leczenie produktem złożonym
zawierającym sakubitryl i walsartan jest przerywane, nie wolno rozpoczynać leczenia peryndoprylem
przed upływem 36 godzin od podania ostatniej dawki produktu złożonego zawierającego sakubitryl
i walsartan (patrz punkty 4.3 i 4.5). Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z inhibitorami obojętnej
endopeptydazy (ang. neutral endopeptidase, NEP) (np. racekadotryl), inhibitorami mTOR (np.
syrolimus, ewerolimus, temsyrolimus) oraz gliptynami (np. linagliptyna, saksagliptyna, sitagliptyna,
wildagliptyna) może prowadzić do zwiększenia ryzyka obrzęku naczynioruchowego (np. obrzęk dróg
oddechowych lub języka, z zaburzeniami oddychania lub bez takich zaburzeń), patrz punkt 4.5.
Należy zachować ostrożność podczas rozpoczynania stosowania racekadotrylu, inhibitorów mTOR
(np. syrolimus, ewerolimus, temsyrolimus) oraz gliptyn (np. linagliptyna, saksagliptyna, sitagliptyna,
wildagliptyna) u pacjenta wcześniej przyjmującego inhibitor ACE.
Reakcje rzekomoanafilaktyczne podczas leczenia odczulającego
U pacjentów przyjmujących inhibitory ACE podczas leczenia odczulającego jadem owadów
błonkoskrzydłych (pszczoły, osy) występowały pojedyncze przypadki przedłużających się reakcji
rzekomoanafilaktycznych zagrażających życiu. Inhibitory ACE należy stosować z ostrożnością
u pacjentów z alergią podczas odczulania, i należy ich unikać u pacjentów poddawanych
immunoterapii jadem owadów. U pacjentów wymagających zarówno stosowania inhibitora ACE
jak i leczenia odczulającego reakcji tych można jednak uniknąć poprzez czasowe odstawienie
inhibitora ACE przynajmniej na 24 godziny przed leczeniem.
Reakcje rzekomoanafilaktyczne podczas aferezy LDL
Rzadko u pacjentów otrzymujących inhibitory ACE, podczas aferezy lipoprotein (LDL) o małej
gęstości z użyciem siarczanu dekstranu, obserwowano zagrażające życiu reakcje
rzekomoanafilaktyczne. Reakcji tych unikano przez czasowe odstawienie inhibitora ACE przed każdą
aferezą.
Pacjenci hemodializowani
U pacjentów dializowanych z użyciem błon o dużej przepuszczalności (high-flux, np. AN 69®)
i leczonych jednocześnie inhibitorem ACE, donoszono o występowaniu reakcji
rzekomoanafilaktycznych. U tych pacjentów należy rozważyć zastosowanie błon dializacyjnych
innego typu lub leku przeciwnadciśnieniowego z innej grupy.
Pierwotny aldosteronizm
Na ogół pacjenci z pierwotnym hiperaldosteronizmem nie reagują na leki przeciwnadciśnieniowe
działające przez hamowanie układu renina-angiotensyna. Z tego względu nie zaleca się stosowania
tego produktu.
Ciąża
Nie należy rozpoczynać stosowania inhibitorów ACE podczas ciąży. Jeśli leczenie inhibitorem ACE
nie jest konieczne, u pacjentek planujących ciążę należy zmienić leczenie na alternatywną terapię
przeciwnadciśnieniową o ustalonym profilu bezpieczeństwa stosowania podczas ciąży. W momencie
potwierdzenia ciąży, należy natychmiast przerwać podawanie inhibitora ACE i, jeśli właściwe, należy
rozpocząć leczenie alternatywne (patrz punkty 4.3 i 4.6).
Encefalopatia wątrobowa
W przypadku zaburzeń czynności wątroby, tiazydowe leki moczopędne i tiazydopodobne leki
moczopędne mogą powodować, szczególnie w przypadku zaburzeń gospodarki wodno-elektrolitowej,
wystąpienie encefalopatii wątrobowej, która może prowadzić do śpiączki wątrobowej. Jeśli to wystąpi,
należy natychmiast przerwać podawanie leku moczopędnego.
Nadwrażliwość na światło
Po zastosowaniu tiazydowych i tiazydopodobnych leków moczopędnych odnotowano przypadki
reakcji nadwrażliwości na światło (patrz punkt 4.8). Jeśli podczas leczenia wystąpi reakcja
nadwrażliwości na światło, zaleca się przerwać terapię. Jeśli konieczne okaże się ponowne podanie
leku moczopędnego, zaleca się ochronę powierzchni skóry narażonych na działanie słońca lub
sztucznych promieni UVA.
Środki ostrożności
Czynność nerek
- W przypadkach ciężkiego zaburzenia czynności nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) leczenie jest
przeciwwskazane.
- U pacjentów z umiarkowanym zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny <60 ml/min),
przeciwwskazane jest stosowanie produktu Triplixam zawierającego 10 mg peryndoprylu i 2,5 mg
indapamidu (tj. Triplixam o mocy 10 mg + 2,5 mg + 5 mg oraz 10 mg + 2,5 mg + 10 mg).
- U niektórych pacjentów z nadciśnieniem tętniczym bez uprzedniego jawnego zaburzenia czynności
nerek, u których badania krwi oceniające czynność nerek wykazały czynnościową niewydolność
nerek, należy przerwać leczenie i ewentualnie ponownie rozpocząć albo od mniejszej dawki albo
podając tylko jedną substancję czynną.
U tych pacjentów standardowa kontrola medyczna obejmuje okresowe oznaczanie stężenia potasu
i kreatyniny, najpierw po 2 tygodniach leczenia, a następnie co 2 miesiące podczas podawania
długotrwałego. Niewydolność nerek była zgłaszana głównie u pacjentów z ciężką niewydolnością
serca lub z podstawową chorobą nerek, w tym ze zwężeniem tętnicy nerkowej.
Zazwyczaj nie zaleca się stosowania produktu w przypadku obustronnego zwężenia tętnicy nerkowej
lub jedynej czynnej nerki.
- Ryzyko niedociśnienia tętniczego i (lub) niewydolności nerek (w przypadku niewydolności serca,
utraty wody i elektrolitów, itd.): podczas stosowania peryndoprylu obserwowano wyraźny wpływ na
układ renina-angiotensyna-aldosteron, zwłaszcza w przypadku znacznego niedoboru wody
i elektrolitów (ścisła dieta z małą ilością sodu lub długotrwałe leczenie lekami moczopędnymi),
u pacjentów z niskim wyjściowym ciśnieniem tętniczym, u pacjentów ze zwężeniem tętnicy nerkowej,
zastoinową niewydolnością serca lub marskością wątroby z obrzękami i wodobrzuszem.
Hamowanie tego układu przez inhibitor konwertazy angiotensyny może zatem spowodować,
zwłaszcza po pierwszej dawce i podczas pierwszych dwóch tygodni leczenia, nagłe obniżenie
ciśnienia tętniczego i (lub) zwiększenie stężenia kreatyniny w osoczu, wskazujące na czynnościową
niewydolność nerek. Niekiedy, chociaż rzadko, stan taki może wystąpić nagle i w dowolnym
momencie leczenia.
W takich przypadkach leczenie należy rozpocząć od mniejszej dawki i zwiększać ją stopniowo.
U pacjentów z chorobą niedokrwienną serca lub chorobą naczyń mózgowych znaczne obniżenie
ciśnienia tętniczego może powodować wystąpienie zawału mięśnia sercowego lub incydentu
naczyniowo-mózgowego.
- Tiazydowe leki moczopędne i tiazydopodobne leki moczopędne są w pełni skuteczne u pacjentów
z prawidłową lub tylko w niewielkim stopniu zaburzoną czynnością nerek (stężenie kreatyniny
w osoczu mniejsze niż 25 mg/l, tj. 220 µmol/l u osób dorosłych). U osób w podeszłym wieku należy
zweryfikować stężenie kreatyniny w osoczu, uwzględniając wiek, masę ciała oraz płeć.
Hipowolemia, wtórna do utraty wody i sodu, spowodowana początkowym podawaniem leków
moczopędnych, powoduje zmniejszenie przesączania kłębuszkowego. Może to powodować
zwiększenie stężenia mocznika we krwi i kreatyniny w osoczu. Ta przemijająca czynnościowa
niewydolność nerek nie powoduje żadnych następstw u osób z prawidłową czynnością nerek,
natomiast może nasilić już istniejącą niewydolność nerek.
- U pacjentów z niewydolnością nerek amlodypina może być stosowana w zwykłych dawkach.
Zmiany stężeń amlodypiny w osoczu nie korelują ze stopniem niewydolności nerek.
- Nie badano działania produktu złożonego Triplixam w zaburzeniu czynności nerek. W razie
zaburzenia czynności nerek, dawki produktu Triplixam powinny być takie, jak w przypadku
podawania poszczególnych składników oddzielnie.
Niedociśnienie tętnicze i niedobór wody oraz sodu
- W przypadku niedoboru sodu istnieje ryzyko nagłego niedociśnienia tętniczego (zwłaszcza
u pacjentów ze zwężeniem tętnicy nerkowej). Dlatego należy przeprowadzać regularne badania, aby
nie przeoczyć objawów klinicznych niedoboru wody i elektrolitów, który może się pojawić
w przypadku współistniejących wymiotów lub biegunki. U takich pacjentów należy regularnie
oznaczać stężenie elektrolitów w osoczu.
Znaczne niedociśnienie tętnicze może wymagać podania soli fizjologicznej we wlewie dożylnym.
Przemijające niedociśnienie tętnicze nie jest przeciwwskazaniem do kontynuacji leczenia. Po
uzyskaniu dostatecznej objętości krwi i ciśnienia tętniczego, można ponownie rozpocząć leczenie od
mniejszej dawki lub stosując tylko jedną substancję czynną.
- Zmniejszenie stężenia sodu może być początkowo bezobjawowe, dlatego konieczne jest regularne
oznaczanie stężenia sodu w osoczu. Oznaczenie stężenia sodu należy wykonywać częściej
u pacjentów w podeszłym wieku i pacjentów z marskością wątroby (patrz punkty 4.8 i 4.9).
Podawanie jakiegokolwiek leku moczopędnego może powodować hiponatremię, czasami z bardzo
poważnymi następstwami. Hiponatremia i hipowolemia mogą być odpowiedzialne za odwodnienie
i niedociśnienie ortostatyczne. Jednoczesna utrata jonów chlorkowych może prowadzić do wtórnej
kompensacyjnej zasadowicy metabolicznej: częstość występowania oraz nasilenie tego działania są
niewielkie.
Stężenie potasu
- Skojarzenie indapamidu z peryndoprylem i amlodypiną nie zapobiega wystąpieniu hipokaliemii,
zwłaszcza u pacjentów z cukrzycą lub niewydolnością nerek. Tak jak w przypadku innych leków
przeciwnadciśnieniowych stosowanych w skojarzeniu z lekiem moczopędnym, należy regularnie
kontrolować stężenie potasu w osoczu.
- U niektórych pacjentów w trakcie stosowania inhibitorów ACE, w tym peryndoprylu, obserwowano
zwiększenie stężenia potasu w surowicy, inhibitory ACE mogą powodować hiperkaliemię, ponieważ
hamują wydzielanie aldosteronu. Wpływ jest zwykle nieznaczny u pacjentów z prawidłową
czynnością nerek. Czynniki ryzyka wystąpienia hiperkaliemii to: niewydolność nerek, pogorszenie
czynności nerek, wiek (>70 lat), cukrzyca, stany współistniejące, zwłaszcza odwodnienie, ostre
niewyrównanie niewydolności serca, kwasica metaboliczna i jednoczesne stosowanie leków
moczopędnych oszczędzających potas (np. spironolakton, eplerenon, triamteren lub amiloryd),
suplementów potasu lub zamienników soli kuchennej zawierających potas albo innych leków,
powodujące zwiększenie stężenia potasu w surowicy (np. heparyna, kotrimoksazol - zawierający
trimetoprim i sulfametoksazol) a zwłaszcza antagonistów aldosteronu lub antagonistów receptora
angiotensyny. Stosowanie suplementów potasu, leków moczopędnych oszczędzających potas lub
zamienników soli kuchennej zawierających potas, zwłaszcza u pacjentów z zaburzoną czynnością
nerek, może prowadzić do znacznego zwiększenia stężenia potasu w surowicy. Hiperkaliemia może
powodować ciężkie zaburzenia rytmu serca, czasami zakończone zgonem. U pacjentów
przyjmujących inhibitory ACE należy ostrożnie stosować leki moczopędne oszczędzające potas oraz
antagonistów receptora angiotensyny, należy monitorować stężenie potasu w surowicy krwi oraz
czynność nerek. Jeżeli jednoczesne stosowanie wyżej wymienionych preparatów uważa się za
właściwe, zaleca się ostrożność i częstą kontrolę stężenia potasu w surowicy (patrz punkt 4.5).
- Podczas stosowania tiazydowych oraz tiazydopodobnych leków moczopędnych występuje duże
ryzyko utraty potasu z hipokaliemią. Hipokaliemia może powodować zaburzenia dotyczące mięśni.
Zgłaszano przypadki rabdomiolizy, głównie w związku z ciężką hipokaliemią. Należy zapobiegać
ryzyku wystąpienia zmniejszonych stężeń potasu (<3,4 mmol/l) u pacjentów z grupy ryzyka, takich
jak pacjenci w podeszłym wieku i (lub) niedożywieni, niezależnie od tego, czy przyjmują, czy też nie,
wiele leków, pacjenci z marskością wątroby z obrzękami i wodobrzuszem, pacjenci z chorobą naczyń
wieńcowych i pacjenci z niewydolnością serca.
W takich przypadkach hipokaliemia zwiększa toksyczność glikozydów nasercowych oraz ryzyko
wystąpienia zaburzeń rytmu serca.
W grupie ryzyka znajdują się również pacjenci z wydłużonym odstępem QT w zapisie EKG, bez
względu czy etiologia jest wrodzona czy jatrogenna.
Hipokaliemia, podobnie jak bradykardia, może sprzyjać wystąpieniu ciężkich zaburzeń rytmu serca,
szczególnie torsade de pointes, które mogą zakończyć się zgonem.
We wszystkich tych przypadkach konieczne jest częstsze oznaczanie stężenia potasu w osoczu.
Pierwsze oznaczenie stężenia potasu w osoczu należy wykonać w pierwszym tygodniu po rozpoczęciu
leczenia.
W razie wykrycia zmniejszonego stężenia potasu należy wyrównać niedobór. Hipokaliemia
występująca w powiązaniu z małym stężeniem magnezu w surowicy może powodować oporność na
leczenie, chyba że stężenie magnezu w surowicy zostanie skorygowane.
Stężenie wapnia
Tiazydowe i tiazydopodobne leki moczopędne mogą zmniejszać wydalanie wapnia z moczem,
powodując nieznaczne i przemijające zwiększenie stężenia wapnia w osoczu.
Znaczne zwiększenie stężenia wapnia może być związane z nierozpoznaną nadczynnością
przytarczyc. W takich przypadkach leczenie należy przerwać przed badaniem czynności przytarczyc
(patrz punkt 4.8).
Stężenie magnezu
Wykazano, że leki moczopędne z grupy tiazydów i ich analogi, w tym indapamid, zwiększają
wydalanie magnezu z moczem, co może powodować hipomagnezemię (patrz punkty 4.5 i 4.8).
Nadciśnienie naczyniowo-nerkowe
Leczeniem nadciśnienia naczyniowo-nerkowego jest rewaskularyzacja. Niemniej jednak, stosowanie
inhibitorów konwertazy angiotensyny może być korzystne u pacjentów z nadciśnieniem naczyniowo-
nerkowym oczekujących na zabieg lub gdy operacja nie jest możliwa.
Jeżeli Triplixam zalecono pacjentowi z rozpoznanym lub podejrzewanym zwężeniem tętnicy
nerkowej, leczenie należy rozpoczynać w szpitalu od małej dawki. Należy kontrolować czynność
nerek i stężenie potasu, ponieważ u niektórych pacjentów rozwijała się czynnościowa niewydolność
nerek, ustępująca po zaprzestaniu leczenia.
Kaszel
U pacjentów leczonych inhibitorami konwertazy angiotensyny obserwowano suchy kaszel.
Charakteryzuje się on tym, że jest uporczywy oraz ustępuje po przerwaniu leczenia. W razie
wystąpienia tego objawu należy rozważyć etiologię jatrogenną. Jeżeli leczenie inhibitorem
konwertazy angiotensyny jest nadal preferowane, należy rozważyć możliwość jego kontynuacji.
Miażdżyca tętnic
Ryzyko wystąpienia niedociśnienia występuje u wszystkich pacjentów, jednak szczególną ostrożność
należy zachować u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca lub zaburzeniami krążenia mózgowego,
rozpoczynając leczenie od małej dawki.
Przełom nadciśnieniowy
Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania i skuteczności amlodypiny w przełomie nadciśnieniowym.
Niewydolność serca/ciężka niewydolność serca
Pacjentów z niewydolnością serca należy leczyć z zachowaniem środków ostrożności.
W długookresowym badaniu kontrolowanym placebo z udziałem pacjentów z ciężką niewydolnością
serca (III i IV klasa wg NYHA), zanotowano większą częstość wystąpienia obrzęku płuc u pacjentów
stosujących amlodypinę w porównaniu z pacjentami stosującymi placebo. Antagonistów wapnia,
w tym amlodypinę, należy ostrożnie stosować u pacjentów z zastoinową niewydolnością serca,
ponieważ mogą zwiększać ryzyko występowania zdarzeń sercowo-naczyniowych oraz zgonu.
U pacjentów z ciężką niewydolnością serca (klasa IV) leczenie należy rozpocząć pod nadzorem
lekarza od zmniejszonej dawki początkowej. Nie należy przerywać podawania beta-adrenolityku
u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i niewydolnością wieńcową: do leku beta-adrenolitycznego
należy dodać inhibitor ACE.
Zwężenie zastawki aorty lub zastawki dwudzielnej/ kardiomiopatia przerostowa
Inhibitory ACE należy stosować z ostrożnością u pacjentów ze zwężeniem drogi odpływu z lewej
komory.
Pacjenci z cukrzycą
U pacjentów z cukrzycą insulinozależną (u których istnieje skłonność do zwiększenia stężenia potasu),
leczenie należy rozpoczynać pod nadzorem lekarza, od zmniejszonej dawki początkowej. U pacjentów
z cukrzycą leczonych wcześniej doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi lub insuliną należy
dokładnie monitorować stężenia glukozy we krwi, zwłaszcza podczas pierwszego miesiąca leczenia
inhibitorem ACE.
Kontrolowanie stężenia glukozy we krwi jest istotne u pacjentów z cukrzycą, zwłaszcza w przypadku
małego stężenia potasu.
Różnice etniczne
Tak jak w przypadku innych inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę, peryndopryl jest
mniej skuteczny w obniżaniu ciśnienia tętniczego u pacjentów rasy czarnej niż u osób innych ras,
prawdopodobnie z powodu częstszego występowania w populacji pacjentów rasy czarnej
z nadciśnieniem małej aktywności reniny w osoczu.
Zabiegi chirurgiczne/znieczulenie
Inhibitory konwertazy angiotensyny mogą powodować niedociśnienie tętnicze w przypadku
znieczulenia, zwłaszcza, gdy środek znieczulający ma właściwości hipotensyjne.
Jeśli możliwe, zaleca się przerwać leczenie długo działającymi inhibitorami konwertazy angiotensyny,
takimi jak peryndopryl, na dzień przed planowanym zabiegiem chirurgicznym.
Zaburzenie czynności wątroby
Rzadko, stosowanie inhibitorów ACE jest związane z wystąpieniem zespołu rozpoczynającego się od
żółtaczki cholestatycznej, prowadzącego do rozwoju piorunującej martwicy wątroby i (czasami)
zgonu. Mechanizm tego zespołu nie jest wyjaśniony. U pacjentów otrzymujących inhibitory ACE,
u których wystąpi żółtaczka, lub zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, należy przerwać
leczenie inhibitorami ACE i zastosować odpowiednie postępowanie medyczne (patrz punkt 4.8).
U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby okres półtrwania amlodypiny jest przedłużony
a wartości AUC są większe; nie ustalono zaleceń dotyczących dawkowania. Dlatego stosowanie
amlodypiny należy rozpocząć od najmniejszej dawki i zachować ostrożność zarówno podczas
rozpoczynania leczenia jak i podczas zwiększania dawki. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami
czynności wątroby może być konieczne powolne zwiększanie dawki oraz odpowiednia kontrola.
Nie badano działania preparatu złożonego Triplixam w zaburzeniu czynności wątroby. Biorąc pod
uwagę działanie poszczególnych substancji czynnych produktu złożonego, Triplixam jest
przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby oraz należy zachować
ostrożność u pacjentów z łagodnymi umiarkowanym zaburzeniem czynności wątroby.
Kwas moczowy
U pacjentów ze zwiększonym stężeniem kwasu moczowego we krwi istnieje zwiększone ryzyko
występowania napadów dny moczanowej.
Pacjenci w podeszłym wieku
Przed rozpoczęciem leczenia należy ocenić czynność nerek i oznaczyć stężenie potasu. Dawkę
początkową należy następnie dostosować w zależności od reakcji ciśnienia tętniczego, zwłaszcza
w przypadkach niedoborów wody i elektrolitów, w celu uniknięcia nagłego niedociśnienia.
Zwiększenie dawki amlodypiny u pacjentów w podeszłym wieku wymaga zachowania ostrożności
(patrz punkty 4.2 i 5.2).
Substancje pomocnicze
Sód
Triplixam zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) w tabletce, co oznacza, że jest w zasadzie wolny od
sodu.
Wysięk naczyniówkowy, ostra krótkowzroczność i wtórna jaskra zamkniętego kąta
Sulfonamid lub pochodne sulfonamidu mogą powodować reakcję idiosynkrazji powodującą wysięk
naczyniówkowy z ubytkiem pola widzenia, przemijającą krótkowzroczność i ostrą jaskrę zamkniętego
kąta. Objawy obejmują nagłe pogorszenie ostrości wzroku lub ból oka, zwykle występują w ciągu
kilku godzin lub tygodni od rozpoczęcia stosowania leku. Nieleczona ostra jaskra zamkniętego kąta
może prowadzić do trwałej utraty wzroku. Podstawowym sposobem leczenia jest jak najszybsze
zaprzestanie podawania leku. Jeśli ciśnienie wewnątrzgałkowe pozostaje niekontrolowane, konieczne
może być rozważenie natychmiastowego leczenia farmakologicznego lub chirurgicznego. Czynniki
ryzyka rozwoju ostrej jaskry zamkniętego kąta mogą obejmować alergię na sulfonamidy lub
penicylinę w wywiadzie.
Sportowcy
Sportowcy powinni wziąć pod uwagę, że ten produkt leczniczy zawiera substancję czynną, która może
powodować pozytywny wynik testu antydopingowego.
ChPL, pkt 4.5: Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji
Dane z badania klinicznego wykazały, że podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron
(RAA) w wyniku jednoczesnego zastosowania inhibitorów ACE, antagonistów receptora
angiotensyny II lub aliskirenu jest związana z większą częstością występowania zdarzeń
niepożądanych, takich jak: niedociśnienie, hiperkaliemia oraz zaburzenia czynności nerek (w tym
ostra niewydolność nerek) w porównaniu z zastosowaniem leku z grupy antagonistów układu RAA
w monoterapii (patrz punkty 4.3, 4.4 i 5.1).
Leki zwiększające ryzyko obrzęku naczynioruchowego
Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z produktem złożonym zawierającym sakubitryl i walsartan
jest przeciwwskazane ze względu na zwiększone ryzyko obrzęku naczynioruchowego (patrz punkty
4.3 i 4.4). Nie wolno rozpoczynać leczenia produktem złożonym zawierającym sakubitryl i walsartan
przed upływem 36 godzin od podania ostatniej dawki peryndoprylu. Nie wolno rozpoczynać leczenia
peryndoprylem przed upływem 36 godzin od podania ostatniej dawki produktu złożonego
zawierającego sakubitryl i walsartan (patrz punkty 4.3 i 4.4).
Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z racekadotrylem, inhibitorami mTOR (np. syrolimus,
ewerolimus, temsyrolimus) oraz gliptynami (np. linagliptyna, saksagliptyna, sitagliptyna,
wildagliptyna) może prowadzić do zwiększenia ryzyka obrzęku naczynioruchowego (patrz punkt 4.4).
Produkty lecznicze wywołujące hiperkaliemię
Chociaż zwykle stężenie potasu w surowicy krwi pozostaje w zakresie wartości prawidłowych,
u niektórych pacjentów leczonych produktem Triplixam może wystąpić hiperkaliemia. Niektóre leki
lub grupy terapeutyczne mogą zwiększać częstość występowania hiperkaliemii: aliskiren, sole potasu,
leki moczopędne oszczędzające potas (np. spironolakton, triamteren lub amiloryd), inhibitory ACE,
antagoniści receptora angiotensyny II, niesteroidowe leki przeciwzapalne, heparyny, leki
immunosupresyjne, takie jak cyklosporyna lub takrolimus, trimetoprim oraz kotrimoksazol (produkt
złożony zawierający trimetoprim i sulfametoksazol), ponieważ wiadomo, że trimetoprim działa jak lek
moczopędny oszczędzający potas – amiloryd. Skojarzone stosowanie tych leków zwiększa ryzyko
hiperkaliemii. Z tego względu nie zaleca się jednoczesnego stosowania produktu Triplixam z wyżej
wymienionymi lekami. Jeśli jest wskazane jednoczesne stosowanie, leki te należy stosować
z ostrożnością, często monitorując stężenie potasu w surowicy krwi.
Jednoczesne stosowanie przeciwwskazane (patrz punkt 4.3)
Aliskiren: u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniem czynności nerek zwiększa się ryzyko
hiperkaliemii, pogorszenia czynności nerek oraz chorobowości i śmiertelności z przyczyn sercowo-
naczyniowych.
Pozaustrojowe metody leczenia: pozaustrojowe metody leczenia powodujące kontakt krwi
z powierzchniami o ujemnym ładunku elektrycznym, takie jak dializa lub hemofiltracja z użyciem
niektórych błon o dużej przepuszczalności (np. błon poliakrylonitrylowych) oraz afereza lipoprotein
o małej gęstości z użyciem siarczanu dekstranu - ze względu na zwiększone ryzyko ciężkich reakcji
rzekomoanafilaktycznych (patrz punkt 4.3). Jeśli takie leczenie jest konieczne, należy rozważyć
użycie błon dializacyjnych innego typu lub zastosować lek przeciwnadciśnieniowy z innej grupy.
Jednoczesne stosowanie niezalecane
Składnik Znana interakcja
z następującym produktem
Interakcja z innym produktem leczniczym
Peryndopryl/
indapamid
Lit Podczas jednoczesnego stosowania inhibitorów ACE i litu
zgłaszano przemijające zwiększenie stężenia litu w surowicy
oraz toksyczności litu. Nie zaleca się skojarzonego
stosowania peryndoprylu i indapamidu z litem, jeśli jednak
jednoczesne podawanie jest konieczne, należy uważnie
kontrolować stężenie litu w surowicy (patrz punkt 4.4).
Peryndopryl Aliskiren U innych osób niż pacjenci z cukrzycą lub zaburzeniem
czynności nerek zwiększa się ryzyko hiperkaliemii,
pogorszenia czynności nerek oraz chorobowości i
śmiertelności z przyczyn sercowo-naczyniowych (patrz punkt
4.4).
Jednoczesne leczenie
inhibitorem ACE
i antagonistą receptora
angiotensyny II
Istnieją doniesienia w literaturze, że u pacjentów z jawną
chorobą miażdżycową, niewydolnością serca lub z cukrzycą z
powikłaniami narządowymi, jednoczesne leczenie
inhibitorem ACE i antagonistą receptora angiotensyny II
wiąże się z większą częstością występowania niedociśnienia
tętniczego, omdlenia, hiperkaliemii i pogorzenia czynności
nerek (w tym ostrej niewydolności nerek), w porównaniu ze
stosowaniem pojedynczego środka działającego na układ
renina-angiotensyna-aldosteron. Podwójna blokada (na
przykład, przez skojarzenie inhibitora ACE z antagonistą
receptora angiotensyny II) powinna być ograniczona do
indywidualnie określonych przypadków ze ścisłą obserwacją
czynności nerek, stężeń potasu i ciśnienia tętniczego (patrz
punkt 4.4).
Estramustyna Istnieje ryzyko zwiększonej częstości wystąpienia działań
niepożądanych, takich jak obrzęk naczynioruchowy.
Leki oszczędzające potas
(np. triamteren, amiloryd),
sole potasu
Hiperkaliemia (potencjalnie zakończona zgonem), zwłaszcza
w połączeniu z zaburzeniem czynności nerek (addytywne
działanie hiperkaliemiczne).
Nie zaleca się jednoczesnego stosowania peryndoprylu
z wymienionymi powyżej produktami (patrz punkt 4.4). Jeśli
mimo to jednoczesne stosowanie tych produktów jest
wskazane, należy je stosować ostrożnie i często kontrolować
stężenie potasu w surowicy. Stosowanie spironolaktonu
w niewydolności serca – patrz „Jednoczesne stosowanie
wymagające szczególnej ostrożności”.
Amlodypina Dantrolen (infuzja) U zwierząt po podaniu werapamilu i dożylnym podaniu
dantrolenu obserwowano migotanie komór zakończone
zgonem i zapaść krążeniową, powiązane z hiperkaliemią. Ze
względu na ryzyko hiperkaliemii zaleca się unikanie
jednoczesnego podawania antagonistów wapnia, takich jak
amlodypina, u pacjentów podatnych na wystąpienie
hipertermii złośliwej i w leczeniu hipertermii złośliwej.
Grejpfruty lub sok
grejpfrutowy
U niektórych pacjentów może być zwiększona biodostępność,
co może nasilać obniżenie ciśnienia tętniczego.
Jednoczesne stosowanie wymagające szczególnej ostrożności
Składnik Znana interakcja
z następującym
produktem
Interakcja z innym produktem leczniczym
Peryndopryl/
indapamid
Baklofen Nasilone działanie przeciwnadciśnieniowe. Należy monitorować ciśnienie
tętnicze oraz modyfikować dawkę leku przeciwnadciśnieniowego, jeżeli to
konieczne.
Niesteroidowe leki
przeciwzapalne –
NLPZ (w tym kwas
acetylosalicylowy
w dużych dawkach)
Jeśli inhibitory ACE są podawane jednocześnie z niesteroidowymi lekami
przeciwzapalnymi (tj. kwasem acetylosalicylowym w dawkach działających
przeciwzapalnie, inhibitorami COX-2 i nieselektywnymi NLPZ) może
wystąpić osłabienie działania przeciwnadciśnieniowego. Jednoczesne
stosowanie inhibitorów ACE i NLPZ może powodować zwiększone ryzyko
pogorszenia czynności nerek, w tym możliwej ostrej niewydolności nerek
oraz zwiększenia stężenia potasu w surowicy, zwłaszcza u pacjentów
z uprzednio istniejącym zaburzeniem czynności nerek. Leczenie skojarzone
należy prowadzić ostrożnie, zwłaszcza u osób w podeszłym wieku. Pacjentów
należy odpowiednio nawodnić i rozważyć monitowanie czynności nerek po
rozpoczęciu jednoczesnego leczenia oraz cyklicznie w późniejszym okresie.
Peryndopryl Leki
przeciwcukrzycowe
(insulina, doustne
leki
hipoglikemizujące)
Badania epidemiologiczne sugerują, że jednoczesne stosowanie inhibitorów
ACE i leków przeciwcukrzycowych (insulina, doustne leki
hipoglikemizujące) może nasilać działanie zmniejszające stężenie glukozy we
krwi z ryzykiem hipoglikemii. Jest to najbardziej prawdopodobne podczas
pierwszych tygodni leczenia skojarzonego i u pacjentów z zaburzeniem
czynności nerek.
Leki moczopędne
nieoszczędzające
potasu
Pacjenci leczeni lekami moczopędnymi, szczególnie osoby z zaburzeniami
gospodarki wodno–elektrolitowej, mogą być narażeni na nadmierne obniżenie
ciśnienia tętniczego w trakcie rozpoczynania leczenia inhibitorami ACE.
Prawdopodobieństwo działania hipotensyjnego można zmniejszyć przez
przerwanie leczenia lekami moczopędnymi, zwiększenie objętości płynów lub
podaży soli przed rozpoczęciem leczenia małymi, stopniowo zwiększanymi
dawkami peryndoprylu.
Składnik Znana interakcja
z następującym
produktem
Interakcja z innym produktem leczniczym
W nadciśnieniu tętniczym, jeśli wcześniejsze podawanie leków
moczopędnych spowodowało zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej,
należy albo przerwać stosowanie leku moczopędnego przed rozpoczęciem
podawania inhibitora ACE, a następnie można ponownie zastosować lek
moczopędny nieoszczędzający potasu, albo leczenie inhibitorem ACE należy
rozpocząć od małej, stopniowo zwiększanej dawki.
W zastoinowej niewydolności serca leczonej lekami moczopędnymi,
stosowanie inhibitora ACE należy rozpocząć od bardzo małej dawki, jeśli to
możliwe, po zmniejszeniu dawki leku moczopędnego nieoszczędzającego
potasu.
We wszystkich przypadkach, podczas pierwszych tygodni leczenia
inhibitorem ACE, należy monitorować czynność nerek (stężenia kreatyniny).
Leki moczopędne
oszczędzające potas
(eplerenon,
spironolakton)
Eplerenon lub spironolakton w dawkach od 12,5 mg do 50 mg na dobę
z małymi dawkami inhibitorów ACE:
w leczeniu pacjentów z niewydolnością serca klasy II do IV (wg NYHA),
z frakcją wyrzutową lewej komory <40% oraz wcześniej leczonych
inhibitorami ACE i diuretykami pętlowymi, istnieje ryzyko hiperkaliemii,
potencjalnie zakończonej zgonem, zwłaszcza w przypadku nieprzestrzegania
zaleceń dotyczących stosowania leków w tym skojarzeniu.
Przed rozpoczęciem skojarzonego leczenia należy sprawdzić, czy nie
występuje hiperkaliemia i zaburzenie czynności nerek.
Zaleca się oznaczanie stężenia potasu oraz kreatyniny we krwi raz w tygodniu
w pierwszym miesiącu leczenia, a następnie co miesiąc.
Indapamid Leki powodujące
torsade de pointes
Z powodu ryzyka hipokaliemii, indapamid należy stosować ostrożnie
w przypadku podawania go z produktami leczniczymi, które wywołują
torsade de pointes, takimi jak (ale nie ograniczają się do nich):
- leki przeciwarytmiczne klasy Ia (np. chinidyna, hydrochinidyna,
dyzopiramid);
- leki przeciwarytmiczne klasy III (np. amiodaron, sotalol, dofetylid, ibutylid,
bretylium);
- niektóre leki przeciwpsychotyczne:
pochodne fenotiazyny (np. chloropromazyna, cyjamemazyna,
lewomepromazyna, tiorydazyna, trifluoperazyna),
pochodne benzamidu (np. amisulpryd, sulpiryd, sultopryd, tiapryd),
pochodne butyrofenonu (np. droperydol, haloperydol),
inne leki przeciwpsychotyczne (np. pimozyd);inne substancje (np. beprydyl,
cyzapryd, difemanil, erytromycyna podawana dożylnie, halofantryna,
mizolastyna, pentamidyna, sparfloksacyna, moksyfloksacyna, winkamina
podawana dożylnie, metadon, astemizol, terfenadyna).
Należy zapobiegać małym stężeniom potasu i wyrównywać je, jeśli jest to
konieczne: kontrolować odstęp QT.
Amfoterycyna B
(iv.), gliko-
i mineralokortyko-
steroidy (stosowane
ogólnie),
tetrakozaktyd, leki
przeczyszczające
o działaniu
pobudzającym
perystaltykę
Zwiększenie ryzyka małego stężenia potasu (działanie addytywne).
Należy monitorować stężenie potasu w osoczu i wyrównać je, jeśli konieczne;
szczególna uwaga jest wymagana w przypadku stosowania glikozydów
naparstnicy.
Należy stosować leki przeczyszczające nie pobudzające perystaltyki.
Glikozydy
nasercowe
Hipokaliemia i (lub) hipomagnezemia nasila toksyczne działanie glikozydów
naparstnicy. Należy monitorować stężenie potasu i magnezu w osoczu oraz
zapis EKG i ponownie rozważyć sposób leczenia, jeżeli jest to konieczne.
Allopurynol Jednoczesne leczenie indapamidem może zwiększyć częstość reakcji
nadwrażliwości na allopurynol.
Amlodypina Induktory CYP3A4 Jednoczesne stosowanie znanych induktorów CYP3A4 może powodować
zmiany stężenia amlodypiny w osoczu. Dlatego też, zarówno podczas
jednoczesnego stosowania, jak i po jego zakończeniu - szczególnie
Składnik Znana interakcja
z następującym
produktem
Interakcja z innym produktem leczniczym
w przypadku silnych induktorów CYP3A4 (np. ryfampicyna, ziele dziurawca
zwyczajnego) - należy kontrolować ciśnienie tętnicze i rozważyć konieczność
modyfikacji dawki.
Inhibitory CYP3A4 Jednoczesne stosowanie amlodypiny z silnymi lub umiarkowanymi
inhibitorami CYP3A4 (inhibitory proteazy, azole przeciwgrzybicze,
makrolidy, takie jak erytromycyna lub klarytromycyna, werapamil lub
diltiazem) może powodować znaczne zwiększenie stężenia amlodypiny.
Znaczenie kliniczne tych zmian farmakokinetycznych może być bardziej
widoczne u pacjentów w podeszłym wieku. Może być konieczny nadzór
kliniczny oraz dostosowanie dawki.
U pacjentów przyjmujących klarytromycynę i amlodypinę istnieje zwiększone
ryzyko niedociśnienia tętniczego. Podczas jednoczesnego stosowania
amlodypiny i klarytromycyny zaleca się ścisłą obserwację pacjentów.
Jednoczesne stosowanie wymagające rozważenia
Składnik Znana interakcja
z następującym
produktem
Interakcja z innym produktem leczniczym
Peryndopryl/
indapamid/
amlodypina
Leki
przeciwdepresyjne typu
imipraminy
(trójpierścieniowe),
leki neuroleptyczne
Nasilone działanie przeciwnadciśnieniowe i zwiększenie ryzyka
niedociśnienia ortostatycznego (działanie addytywne).
Inne leki
przeciwnadciśnieniowe
Stosowanie innych przeciwnadciśnieniowych produktów
leczniczych
może powodować dodatkowe obniżenie ciśnienia tętniczego.
Kortykosteroidy,
tetrakozaktyd
Osłabienie działania przeciwnadciśnieniowego (retencja soli
i wody spowodowana kortykosteroidami).
Peryndopryl Leki
przeciwnadciśnieniowe
i rozszerzające
naczynia krwionośne
Jednoczesne stosowanie z glicerolu triazotanem, innymi
azotanami lub innymi lekami rozszerzającymi naczynia może
dodatkowo obniżać ciśnienie tętnicze.
Allopurynol, leki
cytostatyczne lub
immunosupresyjne,
kortykosteroidy
stosowane ogólnie lub
prokainamid
Jednoczesne stosowanie z inhibitorami ACE może prowadzić do
zwiększonego ryzyka wystąpienia leukopenii.
Leki znieczulające Inhibitory ACE mogą nasilać działanie hipotensyjne niektórych
leków znieczulających.
Leki moczopędne
(tiazydowe lub
pętlowe)
Uprzednie leczenie dużymi dawkami leków moczopędnych może
powodować odwodnienie oraz ryzyko niedociśnienia tętniczego
podczas rozpoczynania leczenia peryndoprylem.
Leki działające
sympatykomimetycznie
Leki działające sympatykomimetycznie mogą osłabiać działanie
przeciwnadciśnieniowe inhibitorów ACE.
Sole złota U pacjentów leczonych preparatami złota w iniekcjach
(aurotiojabłczan sodu) i otrzymujących jednocześnie inhibitor
ACE, w tym peryndopryl, rzadko donoszono o reakcjach
przypominających objawy jak po podaniu azotanów (nitritoid
reactions) – nagłe zaczerwienienie twarzy, nudności, wymioty
i niedociśnienie).
Indapamid Metformina Kwasica mleczanowa po metforminie, spowodowana
czynnościową niewydolnością nerek związaną ze stosowaniem
leków moczopędnych, a szczególnie diuretyków pętlowych. Nie
należy stosować metforminy, jeśli stężenie kreatyniny w osoczu
jest większe niż 15 mg/l (135 μmol/l) u mężczyzn i 12 mg/l
(110 μmol/l) u kobiet.
Składnik Znana interakcja
z następującym
produktem
Interakcja z innym produktem leczniczym
Środki kontrastujące
zawierające jod
W przypadku odwodnienia spowodowanego lekami
moczopędnymi, istnieje zwiększone ryzyko rozwoju ostrej
niewydolności nerek, szczególnie, jeśli zastosowano duże dawki
środków kontrastujących zawierających jod. Przed zastosowaniem
środka kontrastującego zawierającego jod należy odpowiednio
nawodnić pacjenta.
Wapń (sole) Ryzyko zwiększonego stężenia wapnia we krwi w wyniku
zmniejszonego wydalania wapnia z moczem.
Cyklosporyna Ryzyko zwiększonego stężenia kreatyniny, bez zmian stężenia
cyklosporyny w surowicy, nawet w przypadku braku niedoborów
wody i soli.
Amlodypina Atorwastatyna,
digoksyna lub
warfaryna
W badaniach klinicznych dotyczących interakcji, amlodypina nie
wpływała na właściwości farmakokinetyczne atorwastatyny,
digoksyny lub warfaryny.
Takrolimus Podczas jednoczesnego stosowania z amlodypiną istnieje ryzyko
zwiększenia stężenia takrolimusu we krwi. Aby uniknąć
toksycznego działania takrolimusu, podczas stosowania
amlodypiny u pacjenta leczonego takrolimusem należy
monitorować stężenie takrolimusu we krwi oraz dostosować jego
dawkę, jeśli jest to konieczne.
Inhibitory kinazy
mTOR
Inhibitory mTOR, takie jak syrolimus, temsyrolimus i
ewerolimus, są substratami CYP3A. Amlodypina jest słabym
inhibitorem CYP3A. Podczas jednoczesnego stosowania
inhibitorów mTOR, amlodypina może zwiększyć narażenie na
inhibitory mTOR.
Cyklosporyna Nie przeprowadzono badań interakcji dotyczących cyklosporyny
i amlodypiny u zdrowych ochotników lub w innych populacjach,
z wyjątkiem pacjentów po przeszczepieniu nerki, u których
obserwowano zmienne zwiększenie stężeń minimalnych
cyklosporyny (średnio o 0%-40%). Należy rozważyć
monitorowanie stężenia cyklosporyny u pacjentów po
przeszczepieniu nerki, przyjmujących amlodypinę, a w razie
konieczności należy zmniejszyć dawkę cyklosporyny.
Symwastatyna Wielokrotne, jednoczesne podawanie amlodypiny w dawce 10 mg
i symwastatyny w dawce 80 mg powodowało zwiększenie o 77%
narażenia na symwastatynę, w porównaniu do podawania
symwastatyny w monoterapii. U pacjentów przyjmujących
amlodypinę należy ograniczyć dawkę symwastatyny do 20 mg na
dobę.
ChPL, pkt 4.8: Działania niepożądane
Podsumowanie profilu bezpieczeństwa
Najczęściej zgłaszane działania niepożądane, występujące po oddzielnym podaniu peryndoprylu,
indapamidu i amlodypiny to: hipokaliemia, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, ból głowy,
parestezja, senność, zaburzenie smaku, zaburzenie widzenia, podwójne widzenie, szum uszny,
zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, kołatanie serca, nagłe zaczerwienienie (zwłaszcza twarzy),
niedociśnienie tętnicze (i objawy związane z niedociśnieniem), kaszel, duszność, zaburzenia
żołądkowo-jelitowe (ból brzucha, zaparcie, biegunka, niestrawność, nudności, wymioty, zmiana rytmu
wypróżnień), świąd, wysypka, wysypka plamkowo-grudkowa, kurcze mięśni, obrzęk okolicy kostek,
astenia, obrzęki zmęczenie.
Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych
Podczas leczenia peryndoprylem, indapamidem lub amlodypiną obserwowano następujące działania
niepożądane, uszeregowane według następującej częstości występowania:
bardzo często (≥1/10); często (≥1/100 do <1/10); niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100); rzadko
(≥1/10 000 do <1/1 000); bardzo rzadko (<1/10 000); częstość nieznana (nie może być określona
na podstawie dostępnych danych).
Bardzo rzadko: Zapalenie błony śluzowej nosa
Rzadko: Zespół niewłaściwego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH)
Niezbyt często: Eozynofilia
Bardzo rzadko: Agranulocytoza (patrz punkt 4.4)
Bardzo rzadko: Niedokrwistość aplastyczna
Bardzo rzadko: Pancytopenia
Bardzo rzadko: Leukopenia (patrz punkt 4.4)
Bardzo rzadko: Neutropenia (patrz punkt 4.4)
4.4)
16
Bardzo rzadko: Bardzo rzadko
Bardzo rzadko: Bardzo rzadko
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Niezbyt często
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Często
Bardzo rzadko: Niezbyt często*
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Niezbyt często*
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Niezbyt często*
Bardzo rzadko: Niezbyt często
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Rzadko
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Rzadko
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Bardzo rzadko
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Niezbyt często
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Niezbyt często*
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Niezbyt często
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Bardzo rzadko
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Często
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Często
Bardzo rzadko: Rzadko
Bardzo rzadko: Często
Bardzo rzadko: Rzadko
Bardzo rzadko: Niezbyt często*
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Często
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Niezbyt często*
Bardzo rzadko: Nieznana
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Bardzo rzadko
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Nieznana
Bardzo rzadko: Często
Bardzo rzadko: Nieznana
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Nieznana
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Nieznana
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: -
Podwójne widzenie - - Często
17
Często: Często
Niezbyt często: -
Często: Niezbyt często*
Niezbyt często: Często
Często: Niezbyt często*
Niezbyt często: -
Często: Bardzo rzadko
Niezbyt często: -
Często: Bardzo rzadko
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: Bardzo rzadko
Niezbyt często: Bardzo rzadko
Często: -
Niezbyt często: -
Często: Rzadko*
Niezbyt często: Często
Często: Często
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: Niezbyt często*
Niezbyt często: Bardzo rzadko
Często: Nieznana
Niezbyt często: -
Często: Często
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: Często
Niezbyt często: Często
Często: Niezbyt często
Niezbyt często: -
Często: Bardzo rzadko
Niezbyt często: -
Często: Często
Niezbyt często: Często
Często: Często
Niezbyt często: Często
Często: Często
Niezbyt często: Często
Często: Często
Niezbyt często: Często
Często: Często
Niezbyt często: Często
Często: Często
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: Niezbyt często
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: -
Niezbyt często: Często
Często: -
Niezbyt często: Bardzo rzadko
Często: Bardzo rzadko
Niezbyt często: Bardzo rzadko
Często: -
Niezbyt często: Bardzo rzadko
Często: Bardzo rzadko
Niezbyt często: Bardzo rzadko
Często: -
Niezbyt często: Bardzo rzadko
żółciowych Żółtaczka - - Bardzo rzadko
18
Często: Często
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: -
Niezbyt często: -
Często: Niezbyt często
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: Niezbyt często
Niezbyt często: Bardzo rzadko
Często: -
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: -
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: -
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: Niezbyt często
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: -
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: Niezbyt często*
Niezbyt często: Bardzo rzadko
Często: Rzadko
Niezbyt często: -
Często: Niezbyt często*
Niezbyt często: -
Często: Bardzo rzadko
Niezbyt często: Bardzo rzadko
Często: -
Niezbyt często: Bardzo rzadko
Często: -
Niezbyt często: Bardzo rzadko
Często: -
Niezbyt często: Nieznana
Często: -
Niezbyt często: Bardzo rzadko
Często: Często
Niezbyt często: Często
Często: -
Niezbyt często: Często
Często: Niezbyt często*
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: -
Niezbyt często: -
Często: Niezbyt często*
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: -
Niezbyt często: -
Często: -
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: -
Niezbyt często: -
Często: -
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: -
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: -
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: Rzadko*
Niezbyt często: -
Często: Rzadko
Niezbyt często: -
Często: Niezbyt często
Niezbyt często: -
Często: Niezbyt często
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: -
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: Często
Niezbyt często: Często
Często: -
Niezbyt często: Często
Często: -
Niezbyt często: Bardzo często
Często: Niezbyt często*
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: -
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: Niezbyt często*
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: Niezbyt często*
Niezbyt często: -
Obrzęk obwodowy Niezbyt często* -
19
Często: Niezbyt często*
Niezbyt często: -
Często: -
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: -
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: Niezbyt często*
Niezbyt często: -
Często: Niezbyt często*
Niezbyt często: -
Często: Rzadko
Niezbyt często: -
Często: Rzadko
Niezbyt często: Bardzo rzadko
Często: Bardzo rzadko
Niezbyt często: -
Często: -
Niezbyt często: -
Często: -
Niezbyt często: -
Często: -
Niezbyt często: -
Często: Niezbyt często*
Niezbyt często: -
* zCazbęisetgoaśćc ho kreślona w badaniach klinicznych dla działań niepożądanych zgłoszonych w spontanicznych
raportach.
Opis wybranych działań niepożądanych
Podczas II i III fazy badań porównujących stosowanie indapamidu w dawce 1,5 mg i 2,5 mg, analiza
stężenia potasu w osoczu wykazała wpływ indapamidu zależny od dawki:
- indapamid w dawce 1,5 mg: stężenie potasu w osoczu <3,4 mm/l obserwowano u 10%
pacjentów i <3,2 mmol/l u 4% pacjentów po 4 do 6 tygodniach leczenia. Po 12 tygodniach
leczenia średnie zmniejszenie stężenia potasu w osoczu wynosiło 0,23 mmol/l.
- indapamid w dawce 2,5 mg: stężenie potasu w osoczu <3,4 mmol/l obserwowano u 25%
pacjentów i <3,2 mmol/l u 10% pacjentów po 4 do 6 tygodniach leczenia. Po 12 tygodniach
leczenia średnie zmniejszenie stężenia potasu w osoczu wynosiło 0,41 mmol/l.
Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań
niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania
produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać
wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania
Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,
Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych
Al. Jerozolimskie 181C
02-222 Warszawa
Tel.: + 48 22 49 21 301
Faks: + 48 22 49 21 309
Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
Amlodipinum 10 mg + Indapamidum 2,5 mg + Perindoprilum argininum 10 mg (tabletki powlekane)
Ulotka poniżej jest dokumentem tego importu równoległego (z rejestru), a ChPL pochodzi z produktu referencyjnego (dopuszczonego do obrotu w Polsce odpowiednika). Opakowanie, ulotka dołączona do opakowania i niektóre dane (np. język, nazwa lub wygląd opakowania) mogą się różnić: sprawdź ulotkę w opakowaniu. Produkt referencyjny: Triplixam (numer w rejestrze: 100315048).
Dane z dokumentów wyodrębnione automatycznie
- Przechowywanie
- brak specjalnych zaleceń (wg dokumentu)
źródło: Ulotka, pkt 5, ChPL, pkt 6.4
- Termin ważności
- 30 dni (po pierwszym otwarciu)
- 3 lata (opakowanie nieotwarte)
- 100 dni (po pierwszym otwarciu)
źródło: Ulotka, pkt 5, ChPL, pkt 6.3
- Substancje pomocnicze
- Wapnia węglan ze Skrobią o składzie: Wapnia węglan (90%); Skrobia żelowana, kukurydziana (10%); Celuloza mikrokrystaliczna; Kroskarmeloza sodowa; Magnezu stearynian; Krzemionka koloidalna bezwodna; Skrobia żelowana, kukurydziana
- Otoczka: Glicerol; Hypromeloza 6 mPas; Makrogol 6000; Magnezu stearynian; Tytanu dwutlenek (E 171)
źródło: ChPL, pkt 6.1
- Substancje wymienione w dokumencie (m.in. alergeny, cukry, alkohol, sód)
- barwniki: w składzie (Otoczka)
źródło: ChPL, pkt 6.1
Pokazane są tylko substancje wymienione w dokumencie; brak wzmianki nie oznacza, że substancji nie ma w leku.
- Opakowanie i akcesoria
- opakowanie bezpośrednie: pojemnik
źródło: ChPL, pkt 6.5
- Wygląd
- biały podłużny
Lek Triplixam to biała, podłużna tabletka powlekana o długości 12,2 mm i szerokości 6,46 mm, z wytłoczonym znakiem po jednej stronie oraz wytłoczonym znakiem po drugiej stronie. W korku zamykającym pojemnik z tabletkami znajduje się środek pochłaniający wilgoć. W celu uzyskania bardziej szczegółowych informacji należy zwrócić się do podmiotu odpowiedzialnego lub importera równoległego. źródło: Ulotka, pkt 6, ChPL, pkt 3
- Prowadzenie pojazdów i obsługa maszyn
- dokument: możliwy wpływ lub zalecana ostrożność źródło: „Nie prowadzono badań nad wpływem produktu Triplixam na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Peryndopryl i indapamid nie wpływają na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn, lecz u niektórych pacjentów mogą wystąpić indywidualne reakcje związane z obniżeniem ciśnienia tętniczego. Amlodypina wywiera niewielki lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Zdolność reagowania może ulec osłabieniu, jeśli u pacjenta wystąpią zawroty głowy, ból głowy, zmęczenie, znużenie lub nudności. W takim przypadku zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn może być zaburzona. Zaleca się ostrożność, zwłaszcza na początku leczenia.” · ChPL, pkt 4.7
- Działania niepożądane
27 pozycji, według częstości
- często: Często; Niezbyt często*; Bardzo rzadko; Rzadko*; Nieznana; Niezbyt często; Rzadko
- niezbyt często: Eozynofilia; Często; Niezbyt często; Bardzo rzadko; Bardzo rzadko żółciowych Żółtaczka - - Bardzo rzadko; Nieznana; Bardzo często
- rzadko: Zespół niewłaściwego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH)
- bardzo rzadko: Zapalenie błony śluzowej nosa; Agranulocytoza (patrz punkt 4.4); Niedokrwistość aplastyczna; Pancytopenia; Leukopenia (patrz punkt 4.4); Neutropenia (patrz punkt 4.4); Bardzo rzadko; Niezbyt często; Często; Niezbyt często*; Rzadko; Nieznana
Lista może być niepełna: wyodrębniono tylko zapisy w układzie „Często: …”. Pełna lista jest w ChPL.
źródło: ChPL, pkt 4.8
Dawkowanie wg dokumentu wyodrębnione automatycznie
- Dawkowanie wg grup (cytat)
-
- Dzieci i młodzież: „Dzieci i młodzież Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania i skuteczności produktu Triplixam u dzieci oraz młodzieży. Brak dostępnych danych.” źródło: ChPL, pkt 4.2
- Grupy szczególne (cytat)
-
- Ciąża i karmienie piersią: „Ciąża i karmienie piersią Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza, że może być w ciąży lub gdy planuje mieć dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku.” źródło: Ulotka, pkt 2
Ciąża
„Ciąża Należy powiedzieć lekarzowi o ciąży, podejrzeniu lub planowaniu ciąży. Zazwyczaj lekarz zaleci przerwanie przyjmowania leku Triplixam przed planowaną ciążą lub natychmiast po potwierdzeniu ciąży oraz zaleci zażywanie innego preparatu zamiast leku Triplixam. Nie zaleca się stosowania leku Triplixam we wczesnym okresie ciąży i nie wolno go przyjmować po 3 miesiącu ciąży, ponieważ stosowany w tym okresie może poważnie zaszkodzić dziecku.” źródło: Ulotka, pkt 2
Karmienie piersią
„Karmienie piersią Należy powiedzieć lekarzowi, jeśli pacjentka karmi lub zamierza karmić piersią. Nie zaleca się stosowania leku Triplixam podczas karmienia piersią, zwłaszcza w przypadku karmienia noworodka lub wcześniaka. Lekarz może zalecić stosowanie innego leku. Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn Lek Triplixam może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn. Jeśli przyjmowanie leku powoduje nudności, zawroty głowy, zmęczenie albo ból głowy, nie należy prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn oraz należy natychmiast skontaktować się z lekarzem.” (początek fragmentu; dalszy ciąg w dokumencie) źródło: Ulotka, pkt 2
Ciąża
„Ciąża Peryndopryl Nie zaleca się stosowania inhibitorów ACE podczas pierwszego trymestru ciąży (patrz punkt 4.4). Stosowanie inhibitorów ACE jest przeciwwskazane podczas drugiego i trzeciego trymestru ciąży (patrz punkty 4.3 i 4.4). Dane epidemiologiczne dotyczące ryzyka teratogenności w następstwie narażenia na inhibitory ACE podczas pierwszego trymestru ciąży nie są ostateczne, jednakże nie można wykluczyć niewielkiego zwiększenia ryzyka. Pacjentki planujące ciążę powinny mieć zastosowaną alternatywną terapię hipotensyjną o ustalonym profilu bezpieczeństwa podczas ciąży, chyba że kontynuowane leczenie inhibitorami ACE jest niezbędne.” (początek fragmentu; dalszy ciąg w dokumencie) źródło: ChPL, pkt 4.6
Karmienie piersią
„Karmienie piersią Nie zaleca się stosowania produktu Triplixam podczas laktacji. Peryndopryl Ponieważ brak informacji odnośnie stosowania peryndoprylu podczas karmienia piersią, nie zaleca się jego podawania, zwłaszcza w przypadku karmienia piersią noworodka lub wcześniaka. Wskazane są alternatywne metody leczenia o lepszym profilu bezpieczeństwa. Indapamid Istnieją niewystarczające dane dotyczące przenikania indapamidu lub metabolitów do mleka kobiecego. Może wystąpić nadwrażliwość na pochodne sulfonamidowe i hipokaliemia. Nie można wykluczyć ryzyka dla noworodków lub niemowląt.” (początek fragmentu; dalszy ciąg w dokumencie) źródło: ChPL, pkt 4.6
Płodność
„Płodność Peryndopryl i indapamid Badania toksycznego działania na rozrodczość nie wykazały wpływu na płodność samic i samców szczurów (patrz punkt 5.3). Nie należy spodziewać się wpływu na płodność u ludzi. Amlodypina U niektórych pacjentów leczonych antagonistami wapnia donoszono o przemijających zmianach biochemicznych w główkach plemników. Dane kliniczne dotyczące potencjalnego działania amlodypiny na płodność są niewystarczające. W jednym badaniu na szczurach zaobserwowano wystąpienie działań niepożądanych związanych z płodnością u samców (patrz punkt 5.3).” źródło: ChPL, pkt 4.6
- Jedzenie, napoje i alkohol (cytat)
-
jedzenie i napoje
„Podczas przyjmowania leku Triplixam nie należy spożywać grejpfrutów ani soku grejpfrutowego, ponieważ może wystąpić zwiększenie stężenia substancji czynnej - amlodypiny, co może powodować nieprzewidziane nasilenie działania obniżającego ciśnienie tętnicze leku Triplixam.” źródło: Ulotka, pkt 2
- jedzenie i napoje: „Tabletkę należy połknąć popijając szklanką wody, najlepiej rano, przed posiłkiem.” źródło: Ulotka, pkt 3
- jedzenie i napoje: „Jedna tabletka powlekana produktu leczniczego Triplixam raz na dobę, najlepiej rano, przed posiłkiem.” źródło: ChPL, pkt 4.2
- jedzenie i napoje: „Grejpfruty lub sok grejpfrutowy” źródło: ChPL, pkt 4.5
Z ulotkiOficjalna informacja dla pacjenta dołączana do opakowania leku. i ChPLOficjalny dokument dla lekarzy i farmaceutów z pełnymi informacjami o leku. wyodrębnione automatycznie
Ulotka, pkt 2: Informacje ważne przed zastosowaniem leku Triplixam
Kiedy nie stosować leku Triplixam:
- jeśli pacjent ma uczulenie na peryndopryl lub inne inhibitory ACE, indapamid lub inne
sulfonamidy, amlodypinę lub inne dihydropirydyny albo na którykolwiek z pozostałych
składników tego leku (wymienionych w punkcie 6);
- jeśli podczas wcześniejszego leczenia inhibitorem ACE u pacjenta występowały objawy, takie
jak świszczący oddech, obrzęk twarzy lub języka, intensywne swędzenie lub nasilone wysypki,
lub jeśli takie objawy wystąpiły u pacjenta albo kogoś z rodziny w jakichkolwiek innych
okolicznościach (stan nazywany obrzękiem naczynioruchowym);
- jeśli u pacjenta występuje ciężka choroba wątroby lub stan zwany encefalopatią wątrobową
(zaburzenie czynności mózgu wywołane chorobą wątroby);
- jeśli u pacjenta podejrzewa się nieleczoną niewyrównaną niewydolność serca (nasilone
zatrzymanie wody w organizmie, trudności w oddychaniu);
- jeśli u pacjenta występuje zwężenie zastawki aortalnej serca (zwężenie aorty) lub wstrząs
kardiogenny (stan, w którym serce nie jest w stanie dostarczyć wystarczającej ilości krwi do
organizmu);
- jeżeli u pacjenta występuje niewydolność serca po zawale serca;
- jeżeli pacjent ma bardzo niskie ciśnienie tętnicze (niedociśnienie tętnicze);
- jeśli u pacjenta występuje małe stężenie potasu we krwi;
- jeśli pacjent ma ciężką chorobę nerek, która powoduje, że dostarczenie krwi do nerek jest
zmniejszone (zwężenie tętnicy nerkowej);
- jeśli pacjent jest poddawany dializoterapii lub filtracji krwi inną metodą. Zależnie od
stosowanego urządzenia, lek Triplixam może nie być odpowiedni dla pacjenta;
- jeśli pacjent ma umiarkowaną chorobę nerek;
- po 3 miesiącu ciąży (lepiej także unikać stosowania leku Triplixam we wczesnym okresie ciąży
- patrz punkt dotyczący ciąży);
- jeśli pacjent ma cukrzycę lub zaburzenia czynności nerek i jest leczony lekiem obniżającym
ciśnienie krwi zawierającym aliskiren;
- jeśli pacjent przyjmował lub aktualnie przyjmuje lek złożony zawierający sakubitryl i
walsartan, stosowany w leczeniu niewydolności serca, ponieważ zwiększa się ryzyko obrzęku
naczynioruchowego (szybki obrzęk tkanek pod skórą w okolicy gardła) (patrz „Ostrzeżenia i
środki ostrożności” oraz „Lek Triplixam a inne leki”).
Ostrzeżenia i środki ostrożności
Jeśli którykolwiek z poniższych stanów dotyczy pacjenta, należy zwrócić się do lekarza lub
farmaceuty przed zastosowaniem leku Triplixam:
- jeśli u pacjenta występuje kardiomiopatia przerostowa (choroba mięśnia sercowego) lub
zwężenie tętnicy nerkowej (zwężenie naczynia krwionośnego dostarczającego krew do nerki);
- jeśli pacjent ma niewydolność serca lub jakiekolwiek inne choroby serca;
- jeśli u pacjenta występuje znaczne zwiększenie ciśnienia tętniczego (przełom nadciśnieniowy);
- jeśli u pacjenta występuje choroba wątroby;
- jeśli u pacjenta występuje kolagenoza (choroba tkanki łącznej), taka jak toczeń rumieniowaty
układowy lub twardzina skóry;
- jeśli u pacjenta występuje miażdżyca tętnic (stwardnienie tętnic);
- jeśli u pacjenta wykonywane będą badania czynności przytarczyc;
- jeśli u pacjenta występuje dna moczanowa;
- jeśli pacjent ma cukrzycę;
- jeśli pacjent stosuje dietę o małej zawartości soli lub zamienniki soli zawierające potas (istotne
jest odpowiednie stężenie potasu we krwi);
- jeśli pacjent przyjmuje lit lub leki moczopędne oszczędzające potas (spironolakton, triamteren),
ponieważ należy unikać ich stosowania z lekiem Triplixam (patrz „Lek Triplixam a inne leki”);
- jeśli pacjent jest w podeszłym wieku a dawka musi być zwiększona;
- jeśli u pacjenta występowały reakcje uczuleniowe na światło;
- u pacjentów rasy czarnej częściej może wystąpić obrzęk naczynioruchowy (obrzęk twarzy, warg,
jamy ustnej, języka lub gardła, co może powodować trudności w połykaniu lub oddychaniu) a
lek może być mniej skuteczny w obniżaniu ciśnienia tętniczego;
- jeśli pacjent poddawany jest dializoterapii z użyciem błon o dużej przepuszczalności (tzw.
highflux);
- jeśli u pacjenta występuje choroba nerek lub pacjent jest dializowany;
- jeśli u pacjenta wystąpi pogorszenie widzenia lub ból oka. Mogą to być objawy gromadzenia się
płynu w warstwie naczyniowej oka (wysięk naczyniówkowy) lub zwiększonego ciśnienia w oku,
mogą wystąpić w ciągu kilku godzin lub tygodni od przyjęcia leku Triplixam. Nieleczone
objawy mogą prowadzić do trwałej utraty wzroku. Jeśli pacjent miał wcześniej uczulenie na
penicylinę lub sulfonamidy, istnieje większe ryzyko wystąpienia tych zaburzeń.
- jeśli pacjent ma zaburzenia dotyczące mięśni, w tym ból, tkliwość, osłabienie lub kurcze mięśni;
- jeśli pacjent ma nieprawidłowo zwiększone stężenie hormonu, nazywanego aldosteronem, we
krwi (pierwotny aldosteronizm);
- jeśli występuje za duże stężenie kwasu we krwi, co może powodować przyspieszenie
oddychania;
- jeśli pacjent ma niewydolność krążenia mózgowego (niskie ciśnienie krwi w mózgu);
- jeśli u pacjenta wystąpi obrzęk twarzy, warg, jamy ustnej, języka lub gardła, mogący
powodować trudności w połykaniu lub oddychaniu (obrzęk naczynioruchowy), co może się
zdarzyć w każdym momencie leczenia, należy natychmiast przerwać leczenie i zwrócić się do
lekarza.
- jeśli pacjent przyjmuje którykolwiek z następujących leków, ponieważ zwiększa się ryzyko
obrzęku naczynioruchowego:
− racekadotryl (stosowany w leczeniu biegunki);
− syrolimus, ewerolimus, temsyrolimus i inne leki należące do grupy tak zwanych
inhibitorów mTOR (stosowane w celu uniknięcia odrzucenia przeszczepionego narządu
oraz w leczeniu raka);
− sakubitryl (dostępny w leku złożonym zawierającym sakubitryl i walsartan), stosowany
w leczeniu przewlekłej niewydolności serca;
− linagliptyna, saksagliptyna, sitagliptyna, wildagliptyna oraz inne leki należące do grupy
leków zwanych gliptynami (stosowanymi w leczeniu cukrzycy);
- jeśli pacjent przyjmuje którykolwiek z poniższych leków, stosowanych w leczeniu wysokiego
ciśnienia tętniczego:
− antagonistę receptora angiotensyny II (AIIRA), nazywanego również sartanem - na
przykład walsartan, telmisartan, irbesartan, zwłaszcza jeśli pacjent ma zaburzenia
czynności nerek związane z cukrzycą,
− aliskiren.
Lekarz może zalecić regularną kontrolę czynności nerek, ciśnienia tętniczego oraz stężenia
elektrolitów (np. potasu) we krwi.
Patrz także podpunkt „Kiedy nie stosować leku Triplixam”.
Lekarz może zalecić przeprowadzenie badań krwi, aby ocenić czy nie wystąpiło zmniejszenie stężenia
sodu lub potasu albo zwiększenie stężenia wapnia.
Należy powiedzieć lekarzowi o ciąży, planowaniu lub podejrzeniu ciąży. Nie zaleca się stosowania
leku Triplixam we wczesnym okresie ciąży i nie wolno go przyjmować po 3 miesiącu ciąży, ponieważ
stosowany w tym okresie może poważnie zaszkodzić dziecku (patrz punkt „Ciąża i karmienie
piersią”).
Stosując lek Triplixam należy poinformować lekarza lub personel medyczny, jeśli:
- pacjent ma być poddany znieczuleniu i (lub) zabiegowi chirurgicznemu;
- w ostatnim czasie występowała biegunka lub wymioty, lub pacjent jest odwodniony;
- ma być przeprowadzony zabieg aferezy LDL (mechaniczne usunięcie cholesterolu z krwi);
- ma być przeprowadzone leczenie odczulające w celu zmniejszenia reakcji uczuleniowych po
użądleniu przez pszczołę lub osę;
- jeśli ma zostać przeprowadzone badanie wymagające podania środka kontrastującego
zawierającego jod (substancji pozwalającej zobaczyć narządy, takie jak nerka lub żołądek w
badaniu rentgenowskim).
Sportowcy powinni wziąć pod uwagę, że lek Triplixam zawiera substancję czynną (indapamid), która
może powodować pozytywny wynik testu antydopingowego.
Dzieci i młodzież
Nie należy podawać leku Triplixam dzieciom i młodzieży.
Lek Triplixam a inne leki
Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta
obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje stosować.
Pacjenci z cukrzycą lub chorobami nerek nie mogą przyjmować aliskirenu (stosowanego w leczeniu
wysokiego ciśnienia tętniczego).
Należy unikać przyjmowania leku Triplixam z:
- litem (stosowanym w leczeniu niektórych chorób psychicznych, takich jak mania, choroba
maniakalno-depresyjna i nawracająca depresja);
- lekami oszczędzającymi potas (triamteren, amiloryd), suplementami potasu lub zamiennikami
soli zawierającymi potas, innymi lekami mogącymi zwiększać stężenie potasu w organizmie
(takimi jak heparyna, lek stosowany w celu rozrzedzenia krwi, aby zapobiec tworzeniu się
zakrzepów; trimetoprim i kotrimoksazol, znany także jako lek złożony zawierający trimetoprim
i sulfametoksazol, stosowane w leczeniu zakażeń powodowanych przez bakterie);
- dantrolenem (we wlewie), stosowanym także w leczeniu hipertermii złośliwej występującej
podczas znieczulenia (objawy to bardzo wysoka gorączka i sztywność mięśni);
- estramustyną (stosowaną w leczeniu raka);
- lekami, które stosuje się w leczeniu biegunki (racekadotryl) lub lekami stosowanymi w celu
uniknięcia odrzucenia przeszczepionego narządu (syrolimus, ewerolimus, temsyrolimus i inne
leki należące do grupy tak zwanych inhibitorów mTOR). Patrz punkt „Ostrzeżenia i środki
ostrożności”.
- lekiem złożonym zawierającym sakubitryl i walsartan (stosowanym w leczeniu przewlekłej
niewydolności serca). Patrz punkty „Kiedy nie stosować leku Triplixam” oraz „Ostrzeżenia i
środki ostrożności”.
- innymi lekami stosowanymi w leczeniu wysokiego ciśnienia tętniczego: inhibitorami enzymu
konwertującego angiotensynę oraz antagonistami receptora angiotensyny II.
Stosowanie innych leków może mieć wpływ na leczenie lekiem Triplixam. Lekarz może zalecić
zmianę dawki i (lub) zastosować inne środki ostrożności. Należy powiedzieć lekarzowi, jeśli pacjent
przyjmuje którykolwiek z następujących leków, ponieważ może to wymagać zastosowania
szczególnej ostrożności:
- inne leki stosowane w leczeniu wysokiego ciśnienia tętniczego, w tym antagonista receptora
angiotensyny II (AIIRA), aliskiren (patrz także podpunkty „Kiedy nie stosować leku
Triplixam” oraz „Ostrzeżenia i środki ostrożności”) lub leki moczopędne (leki zwiększające
ilość wytwarzanego w nerkach moczu);
- leki oszczędzające potas, stosowane w leczeniu niewydolności serca: eplerenon i spironolakton
w dawkach od 12,5 mg do 50 mg na dobę;
- leki znieczulające;
- środki kontrastujące zawierające jod;
- beprydyl (stosowany w leczeniu dławicy piersiowej);
- metadon (stosowany w leczeniu uzależnienia);
- leki stosowane w leczeniu zaburzeń rytmu serca (np. dofetylid, ibutylid, bretylium, cyzapryd,
difemanil, prokainamid, chinidyna, hydrochinidyna, dyzopiramid, amiodaron, sotalol);
- werapamil, diltiazem (stosowane w chorobach serca);
- digoksyna lub inne glikozydy nasercowe (stosowane w chorobach serca);
- antybiotyki stosowane w leczeniu zakażeń bakteryjnych (np. ryfampicyna, erytromycyna
podawana we wstrzyknięciu, klarytromycyna, sparfloksacyna, moksyfloksacyna);
- leki przeciwgrzybicze (np. itrakonazol, ketokonazol, amfoterycyna B podawana we
wstrzyknięciu);
- allopurynol (stosowany w leczeniu dny moczanowej);
- leki przeciwhistaminowe stosowane w leczeniu reakcji alergicznych, takich jak gorączka sienna
(np. mizolastyna, terfenadyna, astemizol);
- kortykosteroidy stosowane w leczeniu różnych chorób, w tym ciężkiej astmy i reumatoidalnego
zapalenia stawów oraz niesteroidowe leki przeciwzapalne (np. ibuprofen) lub duże dawki
salicylanów (np. kwas acetylosalicylowy, substancja zawarta w wielu lekach, stosowana
przeciwbólowo i przeciwgorączkowo, a także w zapobieganiu tworzeniu się zakrzepów krwi);
- leki immunosupresyjne (podawane w celu kontrolowania reakcji układu odpornościowego)
stosowane w leczeniu chorób autoimmunologicznych lub po przeszczepieniu narządu (np.
cyklosporyna, takrolimus);
- tetrakozaktyd (stosowany w leczeniu choroby Crohna);
- sole złota, zwłaszcza podawane dożylnie (stosowane w leczeniu objawów reumatoidalnego
zapalenia stawów);
- halofantryna (stosowana w leczeniu niektórych typów malarii);
- baklofen stosowany w leczeniu sztywności mięśni występującej w takich chorobach jak
stwardnienie rozsiane;
- leki stosowane w leczeniu cukrzycy, takie jak insulina lub metformina;
- wapń, w tym preparaty uzupełniające niedobór wapnia;
- leki przeczyszczające o działaniu drażniącym (np. senes);
- leki stosowane w leczeniu nowotworów;
- winkamina (stosowana w leczeniu objawowych zaburzeń poznawczych u pacjentów w
podeszłym wieku, w tym utraty pamięci);
- leki stosowane w leczeniu zaburzeń psychicznych, takich jak: depresja, lęk, schizofrenia (np.
trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, leki przeciwpsychotyczne, leki przeciwdepresyjne
typu imipraminy, neuroleptyki (takie jak amisulpryd, sulpiryd, sultopryd, tiapryd, haloperydol,
droperydol));
- pentamidyna (stosowana w leczeniu zapalenia płuc);
- rytonawir, indynawir, nelfinawir (tak zwane inhibitory proteazy stosowane w leczeniu zakażeń
HIV);
- Hypericum perforatum (ziele dziurawca zwyczajnego);
- trimetoprim (stosowany w leczeniu zakażeń);
- leki stosowane w leczeniu niskiego ciśnienia tętniczego, wstrząsu lub astmy (np. efedryna,
noradrenalina lub adrenalina);
- nitrogliceryna i inne azotany lub pozostałe leki rozszerzające naczynia krwionośne, ponieważ
mogą dodatkowo zmniejszać ciśnienie tętnicze.
Lek Triplixam z jedzeniem i piciem
Podczas przyjmowania leku Triplixam nie należy spożywać grejpfrutów ani soku grejpfrutowego,
ponieważ może wystąpić zwiększenie stężenia substancji czynnej - amlodypiny, co może powodować
nieprzewidziane nasilenie działania obniżającego ciśnienie tętnicze leku Triplixam.
Ciąża i karmienie piersią
Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza, że może być w ciąży lub gdy planuje mieć
dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku.
Ciąża
Należy powiedzieć lekarzowi o ciąży, podejrzeniu lub planowaniu ciąży. Zazwyczaj lekarz zaleci
przerwanie przyjmowania leku Triplixam przed planowaną ciążą lub natychmiast po potwierdzeniu
ciąży oraz zaleci zażywanie innego preparatu zamiast leku Triplixam. Nie zaleca się stosowania leku
Triplixam we wczesnym okresie ciąży i nie wolno go przyjmować po 3 miesiącu ciąży, ponieważ
stosowany w tym okresie może poważnie zaszkodzić dziecku.
Karmienie piersią
Należy powiedzieć lekarzowi, jeśli pacjentka karmi lub zamierza karmić piersią. Nie zaleca się
stosowania leku Triplixam podczas karmienia piersią, zwłaszcza w przypadku karmienia noworodka
lub wcześniaka. Lekarz może zalecić stosowanie innego leku.
Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
Lek Triplixam może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn. Jeśli
przyjmowanie leku powoduje nudności, zawroty głowy, zmęczenie albo ból głowy, nie należy
prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn oraz należy natychmiast skontaktować się z lekarzem.
Lek Triplixam zawiera sód
Lek Triplixam zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) w tabletce, co znaczy, że lek uznaje się za
„wolny od sodu”.
Ulotka, pkt 4: Możliwe działania niepożądane
Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.
Jeśli u pacjenta wystąpi którykolwiek z następujących ciężkich objawów niepożądanych, należy
przerwać stosowanie leku i natychmiast skontaktować się z lekarzem:
- nagłe wystąpienie świszczącego oddechu, ból w klatce piersiowej, duszność lub trudności w
oddychaniu (niezbyt często - może wystąpić u mniej niż 1 na 100 pacjentów);
- obrzęk powiek, twarzy lub warg (niezbyt często - może wystąpić u mniej niż 1 na 100
pacjentów);
- obrzęk błony śluzowej jamy ustnej, języka lub gardła, powodujący znaczne trudności w
oddychaniu (niezbyt często - może wystąpić u mniej niż 1 na 100 pacjentów);
- ciężkie reakcje skórne, w tym nasilona wysypka, pokrzywka, zaczerwienienie skóry całego
ciała, nasilone swędzenie, powstawanie pęcherzy, łuszczenie i obrzęk skóry, zapalenie błon
śluzowych (zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka) lub inne
reakcje alergiczne (bardzo rzadko - może wystąpić u mniej niż 1 na 10 000 pacjentów);
- silne zawroty głowy lub omdlenie (często - może wystąpić u mniej niż 1 na 10 pacjentów);
- zawał serca (bardzo rzadko - może wystąpić u mniej niż 1 na 10 000 pacjentów), zagrażające
życiu zaburzenia rytmu serca (częstość nieznana);
- zapalenie trzustki, które może powodować silny ból w nadbrzuszu, promieniujący do pleców
oraz bardzo złe samopoczucie (bardzo rzadko - może wystąpić u mniej niż 1 na 10 000
pacjentów);
- osłabienie mięśni, kurcze, tkliwość lub ból mięśni, szczególnie, gdy w tym samym czasie
pacjent źle się czuje lub ma wysoką temperaturę, co może być spowodowane przez
nieprawidłowy rozpad mięśni (częstość nieznana).
Działania niepożądane, pogrupowane według zmniejszającej się częstości występowania:
- bardzo częste (występujące u co najmniej 1 na 10 pacjentów): obrzęk (zatrzymanie płynów).
- częste (występujące u mniej niż 1 na 10 pacjentów): małe
stężenie potasu we krwi, ból głowy, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, kołatanie serca
(odczuwanie bicia serca), nagłe zaczerwienienie twarzy i szyi, zawroty głowy pochodzenia
błędnikowego, uczucie mrowienia/drętwienia, zaburzenie widzenia, podwójne widzenie, szum
uszny (wrażenie słyszenia dźwięków), uczucie „pustki” w głowie z powodu niskiego ciśnienia
tętniczego, kaszel, duszność, zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, ból brzucha,
zaburzenia smaku, niestrawność lub zaburzenia trawienia, biegunka, zaparcie, zmiana rytmu
wypróżnień), reakcje alergiczne (takie jak wysypki, świąd), kurcze mięśni, uczucie zmęczenia,
osłabienie, senność, opuchnięcie okolicy kostek.
- niezbyt częste (występujące u mniej niż 1 na 100 pacjentów):
wahania nastroju, lęk, depresja, zaburzenia snu, drżenie, pokrzywka, omdlenie, nieodczuwanie
bólu, nieregularna i (lub) szybka czynność serca, zapalenie błony śluzowej nosa (obrzęk lub
wyciek z nosa), wypadanie włosów, plamica (czerwone punkciki na skórze), odbarwienie skóry,
swędzenie, pocenie się, ból w klatce piersiowej, ból mięśni lub stawów, ból pleców, ból, złe
samopoczucie, zaburzenia nerek, zaburzenia oddawania moczu, potrzeba oddawania moczu w
nocy, zwiększona częstość oddawania moczu, impotencja (niezdolność osiągnięcia lub
utrzymania erekcji), gorączka lub podwyższona temperatura ciała, dyskomfort lub
powiększenie piersi u mężczyzn, zwiększenie lub zmniejszenie masy ciała, zwiększenie liczby
krwinek białych pewnego typu, duże stężenie potasu we krwi, hipoglikemia (bardzo małe
stężenie cukru we krwi), małe stężenie sodu we krwi, co może powodować odwodnienie i
obniżenie ciśnienia tętniczego, zapalenie naczyń krwionośnych, reakcja nadwrażliwości na
światło (zmiany w wyglądzie skóry) po narażeniu na słońce lub sztuczne promienie UV A,
skupiska pęcherzy na skórze, obrzęk rąk lub stóp, zwiększenie stężenia kreatyniny i mocznika
we krwi, upadki, suchość błony śluzowej jamy ustnej.
- rzadkie (występujące u mniej niż 1 na 1 000 pacjentów):
dezorientacja, nieprawidłowe wyniki badań laboratoryjnych: małe stężenie chlorków we krwi,
małe stężenie magnezu we krwi, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, duże
stężenie bilirubiny w surowicy; nasilenie łuszczycy, zmniejszone wydalanie lub brak wydalania
moczu, ostra niewydolność nerek.
Ciemna barwa moczu, nudności lub wymioty, kurcze mięśni, dezorientacja i drgawki. Mogą to
być objawy stanu zwanego SIADH (niewłaściwe wydzielanie hormonu antydiuretycznego).
- bardzo rzadkie (występujące u mniej niż 1 na 10 000 pacjentów):
zmniejszenie liczby krwinek białych, zmniejszenie liczby płytek krwi (co powoduje łatwe
tworzenie się siniaków oraz krwawienia z nosa), niedokrwistość (zmniejszenie liczby krwinek
czerwonych), dławica piersiowa (ból w klatce piersiowej, ból żuchwy i pleców, wywołany
przez wysiłek fizyczny i spowodowany zaburzeniami ukrwienia serca), eozynofilowe zapalenie
płuc (rzadki rodzaj zapalenia płuc), opuchlizna dziąseł, ciężkie reakcje skórne, w tym nasilona
wysypka, zaczerwienienie skóry całego ciała, nasilone swędzenie, powstawanie pęcherzy,
łuszczenie i obrzęk skóry, rumień wielopostaciowy (wysypka, często rozpoczynająca się
pojawieniem czerwonych, swędzących plam na twarzy, ramionach lub nogach), krwawiące,
wrażliwe lub powiększone dziąsła, zaburzenie czynności wątroby, zapalenie wątroby, ciężkie
zaburzenie czynności nerek, zażółcenie skóry (żółtaczka), wzdęcie brzucha (zapalenie żołądka),
zaburzenia nerwów, mogące powodować osłabienie, mrowienie lub drętwienie, zwiększenie
napięcia mięśni, hiperglikemia (bardzo duże stężenie cukru we krwi), duże stężenie wapnia we
krwi, udar, prawdopodobnie wtórny do znacznego obniżenia ciśnienia tętniczego.
- nieznana częstość (nie może być określona na podstawie dostępnych danych):
encefalopatia wątrobowa (choroba mózgu wywołana chorobą wątroby), nieprawidłowy zapis
czynności serca w badaniu EKG; w przypadku występowania tocznia rumieniowatego
układowego (rodzaj kolagenozy) może nastąpić nasilenie objawów.
Krótkowzroczność, zamazane widzenie, pogorszenie widzenia lub ból oczu z powodu
wysokiego ciśnienia (możliwe objawy gromadzenia się płynu w warstwie naczyniowej oka
(wysięk naczyniówkowy) lub ostrej jaskry zamkniętego kąta).
Drżenie, usztywnienie postawy, maskowatość twarzy, spowolnienie ruchów i powłóczenie
nogami, chwiejny chód. Zasinienie, drętwienie i ból palców dłoni lub stóp (objaw Raynauda).
Mogą wystąpić zmiany w wynikach badań laboratoryjnych (badania krwi). Lekarz może zalecić
badania krwi, aby monitorować stan zdrowia pacjenta.
Jeśli wystąpią takie objawy, należy jak najszybciej skontaktować się z lekarzem.
Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane
niewymienione w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie. Działania niepożądane
można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów
Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów
Biobójczych
Al. Jerozolimskie 181C
02-222 Warszawa
Tel.: + 48 22 49 21 301
Faks: + 48 22 49 21 309
Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat
bezpieczeństwa stosowania leku.
ChPL, pkt 4.3: Przeciwwskazania
- Pacjenci poddawani dializoterapii.
- Pacjenci z nieleczoną niewyrównaną niewydolnością serca.
- Ciężkie zaburzenie czynności nerek (klirens kreatyniny poniżej 30 ml/min).
- Umiarkowane zaburzenie czynności nerek (klirens kreatyniny poniżej 60 ml/min) w przypadku
produktu Triplixam zawierającego 10 mg peryndoprylu i 2,5 mg indapamidu (tj. Triplixam
o mocy 10 mg + 2,5 mg + 5 mg oraz mocy 10 mg + 2,5 mg + 10 mg).
- Nadwrażliwość na substancje czynne, na inne sulfonamidy, na pochodne dihydropirydyny, na
inne inhibitory ACE lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1.
- Obrzęk naczynioruchowy (obrzęk Quinckego), związany z uprzednim leczeniem inhibitorami
ACE, w wywiadzie (patrz punkt 4.4).
- Dziedziczny lub idiopatyczny obrzęk naczynioruchowy.
- Drugi i trzeci trymestr ciąży (patrz punkty 4.4 i 4.6).
- Encefalopatia wątrobowa.
- Ciężkie zaburzenie czynności wątroby.
- Hipokaliemia.
- Ciężkie niedociśnienie tętnicze.
- Wstrząs, w tym wstrząs kardiogenny.
- Zwężenie drogi odpływu z lewej komory serca (np. zwężenie zastawki aorty dużego stopnia).
- Hemodynamicznie niestabilna niewydolność serca po przebyciu ostrego zawału serca.
- Jednoczesne stosowanie produktu leczniczego Triplixam z produktami zawierającymi aliskiren
jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniem czynności nerek (współczynnik
przesączania kłębuszkowego, GFR<60 ml/min/1,73 m2) (patrz punkty 4.5 i 5.1).
- Jednoczesne stosowanie z produktem złożonym zawierającym sakubitryl i walsartan. Nie wolno
rozpoczynać leczenia produktem Triplixam przed upływem 36 godzin od podania ostatniej
dawki produktu złożonego zawierającego sakubitryl i walsartan (patrz punkty 4.4 i 4.5).
- Pozaustrojowe metody leczenia powodujące kontakt krwi z powierzchniami o ujemnym
ładunku elektrycznym (patrz punkt 4.5).
- Znaczne obustronne zwężenie tętnic nerkowych lub zwężenie tętnicy zaopatrującej jedyną nerkę
(patrz punkt 4.4).
ChPL, pkt 4.4: Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania
Wszystkie ostrzeżenia dotyczące poszczególnych substancji czynnych, wymienione poniżej, odnoszą
się także do produktu Triplixam.
Specjalne ostrzeżenia
Lit
Zazwyczaj nie zaleca się jednoczesnego stosowania litu oraz preparatu złożonego zawierającego
peryndopryl i indapamid (patrz punkt 4.5).
Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA)
Istnieją dowody, iż jednoczesne stosowanie inhibitorów konwertazy angiotensyny (ACE),
antagonistów receptora angiotensyny II (AIIRA) lub aliskirenu zwiększa ryzyko niedociśnienia,
hiperkaliemii oraz zaburzenia czynności nerek (w tym ostrej niewydolności nerek). W związku z tym
nie zaleca się podwójnego blokowania układu RAA poprzez jednoczesne zastosowanie inhibitorów
ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu (patrz punkty 4.5 i 5.1).
Jeśli zastosowanie podwójnej blokady układu RAA jest absolutnie konieczne, powinno być
prowadzone wyłącznie pod nadzorem specjalisty, a parametry życiowe pacjenta, takie jak: czynność
nerek, stężenie elektrolitów oraz ciśnienie krwi powinny być ściśle monitorowane.
U pacjentów z nefropatią cukrzycową nie należy stosować jednocześnie inhibitorów ACE oraz
antagonistów receptora angiotensyny II.
Leki oszczędzające potas, preparaty potasu lub zamienniki soli kuchennej zawierające potas
Nie zaleca się jednoczesnego stosowania peryndoprylu i leków oszczędzających potas, preparatów
potasu lub zamienników soli kuchennej zawierających potas (patrz punkt 4.5).
Neutropenia/ agranulocytoza/ małopłytkowość/ niedokrwistość
Neutropenia lub agranulocytoza, małopłytkowość oraz niedokrwistość były obserwowane u pacjentów
otrzymujących inhibitory ACE. U pacjentów z prawidłową czynnością nerek i bez innych czynników
ryzyka neutropenia występuje rzadko. Peryndopryl należy stosować szczególnie ostrożnie u pacjentów
z kolagenozą naczyń, leczonych lekami immunosupresyjnymi, allopurynolem lub prokainamidem, lub
gdy czynniki te występują łącznie, szczególnie jeśli wcześniej rozpoznano zaburzenie czynności
nerek. U niektórych z takich pacjentów wystąpiły ciężkie zakażenia, które w niektórych przypadkach
były oporne na intensywne leczenie antybiotykami. U takich pacjentów należy okresowo kontrolować
liczbę krwinek białych. Pacjentów należy poinformować, aby zgłaszali wszelkie objawy zakażenia
(np. ból gardła, gorączka), patrz punkt 4.8.
Nadciśnienie naczyniowo-nerkowe
Podczas leczenia inhibitorami ACE pacjentów z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub
zwężeniem tętnicy zaopatrującej jedyną nerkę istnieje zwiększone ryzyko niedociśnienia tętniczego
oraz niewydolności nerek (patrz punkt 4.3). Leczenie lekami moczopędnymi może stanowić
dodatkowy czynnik ryzyka. Zmniejszona czynność nerek może przebiegać z jedynie niewielkimi
zmianami stężenia kreatyniny w surowicy, nawet u pacjentów z jednostronnym zwężeniem tętnicy
nerkowej.
Nadwrażliwość/obrzęk naczynioruchowy
Rzadko zgłaszano obrzęk naczynioruchowy twarzy, kończyn, warg, języka, głośni i (lub) krtani
u pacjentów leczonych inhibitorami konwertazy angiotensyny, w tym peryndoprylem. Obrzęk może
wystąpić w każdym momencie leczenia. W takich przypadkach należy natychmiast przerwać
stosowanie peryndoprylu i obserwować pacjenta aż do całkowitego ustąpienia objawów. Jeśli obrzęk
dotyczy tylko twarzy i warg, zazwyczaj ustępuje bez leczenia, jednak zastosowanie leków
przeciwhistaminowych może złagodzić objawy.
Obrzęk naczynioruchowy krtani może być zakończony zgonem. W przypadku, gdy obrzęk obejmuje
język, głośnię lub krtań, co może spowodować niedrożność dróg oddechowych, należy natychmiast
zastosować odpowiednie leczenie, czyli podać podskórnie roztwór epinefryny 1:1 000 (0,3 ml do
0,5 ml) i (lub) zapewnić drożność dróg oddechowych.
U czarnoskórych pacjentów, otrzymujących inhibitory ACE, donoszono o większej częstości
występowania obrzęku naczynioruchowego w porównaniu do pacjentów rasy innej niż czarna.
U pacjentów z obrzękiem naczynioruchowym w wywiadzie, niezwiązanym z leczeniem inhibitorem
ACE, może istnieć zwiększone ryzyko obrzęku naczynioruchowego podczas otrzymywania inhibitora
ACE (patrz punkt 4.3).
Rzadko obserwowano obrzęk naczynioruchowy jelit u pacjentów leczonych inhibitorami ACE.
Pacjenci zgłaszali ból brzucha (z nudnościami lub wymiotami albo bez nudności lub wymiotów);
w niektórych przypadkach objawy te nie były poprzedzone obrzękiem twarzy, a stężenie C-1 esterazy
było prawidłowe. Obrzęk naczynioruchowy diagnozowano na podstawie tomografii komputerowej,
badania ultrasonograficznego lub podczas zabiegu chirurgicznego, a objawy ustępowały po
odstawieniu inhibitora ACE. Obrzęk naczynioruchowy jelit należy wziąć pod uwagę w diagnostyce
różnicowej bólu brzucha u pacjentów otrzymujących inhibitory ACE.
Jednoczesne stosowanie peryndoprylu z produktem złożonym zawierającym sakubitryl i walsartan jest
przeciwwskazane ze względu na zwiększone ryzyko obrzęku naczynioruchowego (patrz punkt 4.3).
Nie wolno rozpoczynać leczenia produktem złożonym zawierającym sakubitryl i walsartan przed
upływem 36 godzin od podania ostatniej dawki peryndoprylu. Jeśli leczenie produktem złożonym
zawierającym sakubitryl i walsartan jest przerywane, nie wolno rozpoczynać leczenia peryndoprylem
przed upływem 36 godzin od podania ostatniej dawki produktu złożonego zawierającego sakubitryl
i walsartan (patrz punkty 4.3 i 4.5). Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z inhibitorami obojętnej
endopeptydazy (ang. neutral endopeptidase, NEP) (np. racekadotryl), inhibitorami mTOR (np.
syrolimus, ewerolimus, temsyrolimus) oraz gliptynami (np. linagliptyna, saksagliptyna, sitagliptyna,
wildagliptyna) może prowadzić do zwiększenia ryzyka obrzęku naczynioruchowego (np. obrzęk dróg
oddechowych lub języka, z zaburzeniami oddychania lub bez takich zaburzeń), patrz punkt 4.5.
Należy zachować ostrożność podczas rozpoczynania stosowania racekadotrylu, inhibitorów mTOR
(np. syrolimus, ewerolimus, temsyrolimus) oraz gliptyn (np. linagliptyna, saksagliptyna, sitagliptyna,
wildagliptyna) u pacjenta wcześniej przyjmującego inhibitor ACE.
Reakcje rzekomoanafilaktyczne podczas leczenia odczulającego
U pacjentów przyjmujących inhibitory ACE podczas leczenia odczulającego jadem owadów
błonkoskrzydłych (pszczoły, osy) występowały pojedyncze przypadki przedłużających się reakcji
rzekomoanafilaktycznych zagrażających życiu. Inhibitory ACE należy stosować z ostrożnością
u pacjentów z alergią podczas odczulania, i należy ich unikać u pacjentów poddawanych
immunoterapii jadem owadów. U pacjentów wymagających zarówno stosowania inhibitora ACE
jak i leczenia odczulającego reakcji tych można jednak uniknąć poprzez czasowe odstawienie
inhibitora ACE przynajmniej na 24 godziny przed leczeniem.
Reakcje rzekomoanafilaktyczne podczas aferezy LDL
Rzadko u pacjentów otrzymujących inhibitory ACE, podczas aferezy lipoprotein (LDL) o małej
gęstości z użyciem siarczanu dekstranu, obserwowano zagrażające życiu reakcje
rzekomoanafilaktyczne. Reakcji tych unikano przez czasowe odstawienie inhibitora ACE przed każdą
aferezą.
Pacjenci hemodializowani
U pacjentów dializowanych z użyciem błon o dużej przepuszczalności (high-flux, np. AN 69®)
i leczonych jednocześnie inhibitorem ACE, donoszono o występowaniu reakcji
rzekomoanafilaktycznych. U tych pacjentów należy rozważyć zastosowanie błon dializacyjnych
innego typu lub leku przeciwnadciśnieniowego z innej grupy.
Pierwotny aldosteronizm
Na ogół pacjenci z pierwotnym hiperaldosteronizmem nie reagują na leki przeciwnadciśnieniowe
działające przez hamowanie układu renina-angiotensyna. Z tego względu nie zaleca się stosowania
tego produktu.
Ciąża
Nie należy rozpoczynać stosowania inhibitorów ACE podczas ciąży. Jeśli leczenie inhibitorem ACE
nie jest konieczne, u pacjentek planujących ciążę należy zmienić leczenie na alternatywną terapię
przeciwnadciśnieniową o ustalonym profilu bezpieczeństwa stosowania podczas ciąży. W momencie
potwierdzenia ciąży, należy natychmiast przerwać podawanie inhibitora ACE i, jeśli właściwe, należy
rozpocząć leczenie alternatywne (patrz punkty 4.3 i 4.6).
Encefalopatia wątrobowa
W przypadku zaburzeń czynności wątroby, tiazydowe leki moczopędne i tiazydopodobne leki
moczopędne mogą powodować, szczególnie w przypadku zaburzeń gospodarki wodno-elektrolitowej,
wystąpienie encefalopatii wątrobowej, która może prowadzić do śpiączki wątrobowej. Jeśli to wystąpi,
należy natychmiast przerwać podawanie leku moczopędnego.
Nadwrażliwość na światło
Po zastosowaniu tiazydowych i tiazydopodobnych leków moczopędnych odnotowano przypadki
reakcji nadwrażliwości na światło (patrz punkt 4.8). Jeśli podczas leczenia wystąpi reakcja
nadwrażliwości na światło, zaleca się przerwać terapię. Jeśli konieczne okaże się ponowne podanie
leku moczopędnego, zaleca się ochronę powierzchni skóry narażonych na działanie słońca lub
sztucznych promieni UVA.
Środki ostrożności
Czynność nerek
- W przypadkach ciężkiego zaburzenia czynności nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) leczenie jest
przeciwwskazane.
- U pacjentów z umiarkowanym zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny <60 ml/min),
przeciwwskazane jest stosowanie produktu Triplixam zawierającego 10 mg peryndoprylu i 2,5 mg
indapamidu (tj. Triplixam o mocy 10 mg + 2,5 mg + 5 mg oraz 10 mg + 2,5 mg + 10 mg).
- U niektórych pacjentów z nadciśnieniem tętniczym bez uprzedniego jawnego zaburzenia czynności
nerek, u których badania krwi oceniające czynność nerek wykazały czynnościową niewydolność
nerek, należy przerwać leczenie i ewentualnie ponownie rozpocząć albo od mniejszej dawki albo
podając tylko jedną substancję czynną.
U tych pacjentów standardowa kontrola medyczna obejmuje okresowe oznaczanie stężenia potasu
i kreatyniny, najpierw po 2 tygodniach leczenia, a następnie co 2 miesiące podczas podawania
długotrwałego. Niewydolność nerek była zgłaszana głównie u pacjentów z ciężką niewydolnością
serca lub z podstawową chorobą nerek, w tym ze zwężeniem tętnicy nerkowej.
Zazwyczaj nie zaleca się stosowania produktu w przypadku obustronnego zwężenia tętnicy nerkowej
lub jedynej czynnej nerki.
- Ryzyko niedociśnienia tętniczego i (lub) niewydolności nerek (w przypadku niewydolności serca,
utraty wody i elektrolitów, itd.): podczas stosowania peryndoprylu obserwowano wyraźny wpływ na
układ renina-angiotensyna-aldosteron, zwłaszcza w przypadku znacznego niedoboru wody
i elektrolitów (ścisła dieta z małą ilością sodu lub długotrwałe leczenie lekami moczopędnymi),
u pacjentów z niskim wyjściowym ciśnieniem tętniczym, u pacjentów ze zwężeniem tętnicy nerkowej,
zastoinową niewydolnością serca lub marskością wątroby z obrzękami i wodobrzuszem.
Hamowanie tego układu przez inhibitor konwertazy angiotensyny może zatem spowodować,
zwłaszcza po pierwszej dawce i podczas pierwszych dwóch tygodni leczenia, nagłe obniżenie
ciśnienia tętniczego i (lub) zwiększenie stężenia kreatyniny w osoczu, wskazujące na czynnościową
niewydolność nerek. Niekiedy, chociaż rzadko, stan taki może wystąpić nagle i w dowolnym
momencie leczenia.
W takich przypadkach leczenie należy rozpocząć od mniejszej dawki i zwiększać ją stopniowo.
U pacjentów z chorobą niedokrwienną serca lub chorobą naczyń mózgowych znaczne obniżenie
ciśnienia tętniczego może powodować wystąpienie zawału mięśnia sercowego lub incydentu
naczyniowo-mózgowego.
- Tiazydowe leki moczopędne i tiazydopodobne leki moczopędne są w pełni skuteczne u pacjentów
z prawidłową lub tylko w niewielkim stopniu zaburzoną czynnością nerek (stężenie kreatyniny
w osoczu mniejsze niż 25 mg/l, tj. 220 µmol/l u osób dorosłych). U osób w podeszłym wieku należy
zweryfikować stężenie kreatyniny w osoczu, uwzględniając wiek, masę ciała oraz płeć.
Hipowolemia, wtórna do utraty wody i sodu, spowodowana początkowym podawaniem leków
moczopędnych, powoduje zmniejszenie przesączania kłębuszkowego. Może to powodować
zwiększenie stężenia mocznika we krwi i kreatyniny w osoczu. Ta przemijająca czynnościowa
niewydolność nerek nie powoduje żadnych następstw u osób z prawidłową czynnością nerek,
natomiast może nasilić już istniejącą niewydolność nerek.
- U pacjentów z niewydolnością nerek amlodypina może być stosowana w zwykłych dawkach.
Zmiany stężeń amlodypiny w osoczu nie korelują ze stopniem niewydolności nerek.
- Nie badano działania produktu złożonego Triplixam w zaburzeniu czynności nerek. W razie
zaburzenia czynności nerek, dawki produktu Triplixam powinny być takie, jak w przypadku
podawania poszczególnych składników oddzielnie.
Niedociśnienie tętnicze i niedobór wody oraz sodu
- W przypadku niedoboru sodu istnieje ryzyko nagłego niedociśnienia tętniczego (zwłaszcza
u pacjentów ze zwężeniem tętnicy nerkowej). Dlatego należy przeprowadzać regularne badania, aby
nie przeoczyć objawów klinicznych niedoboru wody i elektrolitów, który może się pojawić
w przypadku współistniejących wymiotów lub biegunki. U takich pacjentów należy regularnie
oznaczać stężenie elektrolitów w osoczu.
Znaczne niedociśnienie tętnicze może wymagać podania soli fizjologicznej we wlewie dożylnym.
Przemijające niedociśnienie tętnicze nie jest przeciwwskazaniem do kontynuacji leczenia. Po
uzyskaniu dostatecznej objętości krwi i ciśnienia tętniczego, można ponownie rozpocząć leczenie od
mniejszej dawki lub stosując tylko jedną substancję czynną.
- Zmniejszenie stężenia sodu może być początkowo bezobjawowe, dlatego konieczne jest regularne
oznaczanie stężenia sodu w osoczu. Oznaczenie stężenia sodu należy wykonywać częściej
u pacjentów w podeszłym wieku i pacjentów z marskością wątroby (patrz punkty 4.8 i 4.9).
Podawanie jakiegokolwiek leku moczopędnego może powodować hiponatremię, czasami z bardzo
poważnymi następstwami. Hiponatremia i hipowolemia mogą być odpowiedzialne za odwodnienie
i niedociśnienie ortostatyczne. Jednoczesna utrata jonów chlorkowych może prowadzić do wtórnej
kompensacyjnej zasadowicy metabolicznej: częstość występowania oraz nasilenie tego działania są
niewielkie.
Stężenie potasu
- Skojarzenie indapamidu z peryndoprylem i amlodypiną nie zapobiega wystąpieniu hipokaliemii,
zwłaszcza u pacjentów z cukrzycą lub niewydolnością nerek. Tak jak w przypadku innych leków
przeciwnadciśnieniowych stosowanych w skojarzeniu z lekiem moczopędnym, należy regularnie
kontrolować stężenie potasu w osoczu.
- U niektórych pacjentów w trakcie stosowania inhibitorów ACE, w tym peryndoprylu, obserwowano
zwiększenie stężenia potasu w surowicy, inhibitory ACE mogą powodować hiperkaliemię, ponieważ
hamują wydzielanie aldosteronu. Wpływ jest zwykle nieznaczny u pacjentów z prawidłową
czynnością nerek. Czynniki ryzyka wystąpienia hiperkaliemii to: niewydolność nerek, pogorszenie
czynności nerek, wiek (>70 lat), cukrzyca, stany współistniejące, zwłaszcza odwodnienie, ostre
niewyrównanie niewydolności serca, kwasica metaboliczna i jednoczesne stosowanie leków
moczopędnych oszczędzających potas (np. spironolakton, eplerenon, triamteren lub amiloryd),
suplementów potasu lub zamienników soli kuchennej zawierających potas albo innych leków,
powodujące zwiększenie stężenia potasu w surowicy (np. heparyna, kotrimoksazol - zawierający
trimetoprim i sulfametoksazol) a zwłaszcza antagonistów aldosteronu lub antagonistów receptora
angiotensyny. Stosowanie suplementów potasu, leków moczopędnych oszczędzających potas lub
zamienników soli kuchennej zawierających potas, zwłaszcza u pacjentów z zaburzoną czynnością
nerek, może prowadzić do znacznego zwiększenia stężenia potasu w surowicy. Hiperkaliemia może
powodować ciężkie zaburzenia rytmu serca, czasami zakończone zgonem. U pacjentów
przyjmujących inhibitory ACE należy ostrożnie stosować leki moczopędne oszczędzające potas oraz
antagonistów receptora angiotensyny, należy monitorować stężenie potasu w surowicy krwi oraz
czynność nerek. Jeżeli jednoczesne stosowanie wyżej wymienionych preparatów uważa się za
właściwe, zaleca się ostrożność i częstą kontrolę stężenia potasu w surowicy (patrz punkt 4.5).
- Podczas stosowania tiazydowych oraz tiazydopodobnych leków moczopędnych występuje duże
ryzyko utraty potasu z hipokaliemią. Hipokaliemia może powodować zaburzenia dotyczące mięśni.
Zgłaszano przypadki rabdomiolizy, głównie w związku z ciężką hipokaliemią. Należy zapobiegać
ryzyku wystąpienia zmniejszonych stężeń potasu (<3,4 mmol/l) u pacjentów z grupy ryzyka, takich
jak pacjenci w podeszłym wieku i (lub) niedożywieni, niezależnie od tego, czy przyjmują, czy też nie,
wiele leków, pacjenci z marskością wątroby z obrzękami i wodobrzuszem, pacjenci z chorobą naczyń
wieńcowych i pacjenci z niewydolnością serca.
W takich przypadkach hipokaliemia zwiększa toksyczność glikozydów nasercowych oraz ryzyko
wystąpienia zaburzeń rytmu serca.
W grupie ryzyka znajdują się również pacjenci z wydłużonym odstępem QT w zapisie EKG, bez
względu czy etiologia jest wrodzona czy jatrogenna.
Hipokaliemia, podobnie jak bradykardia, może sprzyjać wystąpieniu ciężkich zaburzeń rytmu serca,
szczególnie torsade de pointes, które mogą zakończyć się zgonem.
We wszystkich tych przypadkach konieczne jest częstsze oznaczanie stężenia potasu w osoczu.
Pierwsze oznaczenie stężenia potasu w osoczu należy wykonać w pierwszym tygodniu po rozpoczęciu
leczenia.
W razie wykrycia zmniejszonego stężenia potasu należy wyrównać niedobór. Hipokaliemia
występująca w powiązaniu z małym stężeniem magnezu w surowicy może powodować oporność na
leczenie, chyba że stężenie magnezu w surowicy zostanie skorygowane.
Stężenie wapnia
Tiazydowe i tiazydopodobne leki moczopędne mogą zmniejszać wydalanie wapnia z moczem,
powodując nieznaczne i przemijające zwiększenie stężenia wapnia w osoczu.
Znaczne zwiększenie stężenia wapnia może być związane z nierozpoznaną nadczynnością
przytarczyc. W takich przypadkach leczenie należy przerwać przed badaniem czynności przytarczyc
(patrz punkt 4.8).
Stężenie magnezu
Wykazano, że leki moczopędne z grupy tiazydów i ich analogi, w tym indapamid, zwiększają
wydalanie magnezu z moczem, co może powodować hipomagnezemię (patrz punkty 4.5 i 4.8).
Nadciśnienie naczyniowo-nerkowe
Leczeniem nadciśnienia naczyniowo-nerkowego jest rewaskularyzacja. Niemniej jednak, stosowanie
inhibitorów konwertazy angiotensyny może być korzystne u pacjentów z nadciśnieniem naczyniowo-
nerkowym oczekujących na zabieg lub gdy operacja nie jest możliwa.
Jeżeli Triplixam zalecono pacjentowi z rozpoznanym lub podejrzewanym zwężeniem tętnicy
nerkowej, leczenie należy rozpoczynać w szpitalu od małej dawki. Należy kontrolować czynność
nerek i stężenie potasu, ponieważ u niektórych pacjentów rozwijała się czynnościowa niewydolność
nerek, ustępująca po zaprzestaniu leczenia.
Kaszel
U pacjentów leczonych inhibitorami konwertazy angiotensyny obserwowano suchy kaszel.
Charakteryzuje się on tym, że jest uporczywy oraz ustępuje po przerwaniu leczenia. W razie
wystąpienia tego objawu należy rozważyć etiologię jatrogenną. Jeżeli leczenie inhibitorem
konwertazy angiotensyny jest nadal preferowane, należy rozważyć możliwość jego kontynuacji.
Miażdżyca tętnic
Ryzyko wystąpienia niedociśnienia występuje u wszystkich pacjentów, jednak szczególną ostrożność
należy zachować u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca lub zaburzeniami krążenia mózgowego,
rozpoczynając leczenie od małej dawki.
Przełom nadciśnieniowy
Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania i skuteczności amlodypiny w przełomie nadciśnieniowym.
Niewydolność serca/ciężka niewydolność serca
Pacjentów z niewydolnością serca należy leczyć z zachowaniem środków ostrożności.
W długookresowym badaniu kontrolowanym placebo z udziałem pacjentów z ciężką niewydolnością
serca (III i IV klasa wg NYHA), zanotowano większą częstość wystąpienia obrzęku płuc u pacjentów
stosujących amlodypinę w porównaniu z pacjentami stosującymi placebo. Antagonistów wapnia,
w tym amlodypinę, należy ostrożnie stosować u pacjentów z zastoinową niewydolnością serca,
ponieważ mogą zwiększać ryzyko występowania zdarzeń sercowo-naczyniowych oraz zgonu.
U pacjentów z ciężką niewydolnością serca (klasa IV) leczenie należy rozpocząć pod nadzorem
lekarza od zmniejszonej dawki początkowej. Nie należy przerywać podawania beta-adrenolityku
u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i niewydolnością wieńcową: do leku beta-adrenolitycznego
należy dodać inhibitor ACE.
Zwężenie zastawki aorty lub zastawki dwudzielnej/ kardiomiopatia przerostowa
Inhibitory ACE należy stosować z ostrożnością u pacjentów ze zwężeniem drogi odpływu z lewej
komory.
Pacjenci z cukrzycą
U pacjentów z cukrzycą insulinozależną (u których istnieje skłonność do zwiększenia stężenia potasu),
leczenie należy rozpoczynać pod nadzorem lekarza, od zmniejszonej dawki początkowej. U pacjentów
z cukrzycą leczonych wcześniej doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi lub insuliną należy
dokładnie monitorować stężenia glukozy we krwi, zwłaszcza podczas pierwszego miesiąca leczenia
inhibitorem ACE.
Kontrolowanie stężenia glukozy we krwi jest istotne u pacjentów z cukrzycą, zwłaszcza w przypadku
małego stężenia potasu.
Różnice etniczne
Tak jak w przypadku innych inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę, peryndopryl jest
mniej skuteczny w obniżaniu ciśnienia tętniczego u pacjentów rasy czarnej niż u osób innych ras,
prawdopodobnie z powodu częstszego występowania w populacji pacjentów rasy czarnej
z nadciśnieniem małej aktywności reniny w osoczu.
Zabiegi chirurgiczne/znieczulenie
Inhibitory konwertazy angiotensyny mogą powodować niedociśnienie tętnicze w przypadku
znieczulenia, zwłaszcza, gdy środek znieczulający ma właściwości hipotensyjne.
Jeśli możliwe, zaleca się przerwać leczenie długo działającymi inhibitorami konwertazy angiotensyny,
takimi jak peryndopryl, na dzień przed planowanym zabiegiem chirurgicznym.
Zaburzenie czynności wątroby
Rzadko, stosowanie inhibitorów ACE jest związane z wystąpieniem zespołu rozpoczynającego się od
żółtaczki cholestatycznej, prowadzącego do rozwoju piorunującej martwicy wątroby i (czasami)
zgonu. Mechanizm tego zespołu nie jest wyjaśniony. U pacjentów otrzymujących inhibitory ACE,
u których wystąpi żółtaczka, lub zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, należy przerwać
leczenie inhibitorami ACE i zastosować odpowiednie postępowanie medyczne (patrz punkt 4.8).
U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby okres półtrwania amlodypiny jest przedłużony
a wartości AUC są większe; nie ustalono zaleceń dotyczących dawkowania. Dlatego stosowanie
amlodypiny należy rozpocząć od najmniejszej dawki i zachować ostrożność zarówno podczas
rozpoczynania leczenia jak i podczas zwiększania dawki. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami
czynności wątroby może być konieczne powolne zwiększanie dawki oraz odpowiednia kontrola.
Nie badano działania preparatu złożonego Triplixam w zaburzeniu czynności wątroby. Biorąc pod
uwagę działanie poszczególnych substancji czynnych produktu złożonego, Triplixam jest
przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby oraz należy zachować
ostrożność u pacjentów z łagodnymi umiarkowanym zaburzeniem czynności wątroby.
Kwas moczowy
U pacjentów ze zwiększonym stężeniem kwasu moczowego we krwi istnieje zwiększone ryzyko
występowania napadów dny moczanowej.
Pacjenci w podeszłym wieku
Przed rozpoczęciem leczenia należy ocenić czynność nerek i oznaczyć stężenie potasu. Dawkę
początkową należy następnie dostosować w zależności od reakcji ciśnienia tętniczego, zwłaszcza
w przypadkach niedoborów wody i elektrolitów, w celu uniknięcia nagłego niedociśnienia.
Zwiększenie dawki amlodypiny u pacjentów w podeszłym wieku wymaga zachowania ostrożności
(patrz punkty 4.2 i 5.2).
Substancje pomocnicze
Sód
Triplixam zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) w tabletce, co oznacza, że jest w zasadzie wolny od
sodu.
Wysięk naczyniówkowy, ostra krótkowzroczność i wtórna jaskra zamkniętego kąta
Sulfonamid lub pochodne sulfonamidu mogą powodować reakcję idiosynkrazji powodującą wysięk
naczyniówkowy z ubytkiem pola widzenia, przemijającą krótkowzroczność i ostrą jaskrę zamkniętego
kąta. Objawy obejmują nagłe pogorszenie ostrości wzroku lub ból oka, zwykle występują w ciągu
kilku godzin lub tygodni od rozpoczęcia stosowania leku. Nieleczona ostra jaskra zamkniętego kąta
może prowadzić do trwałej utraty wzroku. Podstawowym sposobem leczenia jest jak najszybsze
zaprzestanie podawania leku. Jeśli ciśnienie wewnątrzgałkowe pozostaje niekontrolowane, konieczne
może być rozważenie natychmiastowego leczenia farmakologicznego lub chirurgicznego. Czynniki
ryzyka rozwoju ostrej jaskry zamkniętego kąta mogą obejmować alergię na sulfonamidy lub
penicylinę w wywiadzie.
Sportowcy
Sportowcy powinni wziąć pod uwagę, że ten produkt leczniczy zawiera substancję czynną, która może
powodować pozytywny wynik testu antydopingowego.
ChPL, pkt 4.5: Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji
Dane z badania klinicznego wykazały, że podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron
(RAA) w wyniku jednoczesnego zastosowania inhibitorów ACE, antagonistów receptora
angiotensyny II lub aliskirenu jest związana z większą częstością występowania zdarzeń
niepożądanych, takich jak: niedociśnienie, hiperkaliemia oraz zaburzenia czynności nerek (w tym
ostra niewydolność nerek) w porównaniu z zastosowaniem leku z grupy antagonistów układu RAA
w monoterapii (patrz punkty 4.3, 4.4 i 5.1).
Leki zwiększające ryzyko obrzęku naczynioruchowego
Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z produktem złożonym zawierającym sakubitryl i walsartan
jest przeciwwskazane ze względu na zwiększone ryzyko obrzęku naczynioruchowego (patrz punkty
4.3 i 4.4). Nie wolno rozpoczynać leczenia produktem złożonym zawierającym sakubitryl i walsartan
przed upływem 36 godzin od podania ostatniej dawki peryndoprylu. Nie wolno rozpoczynać leczenia
peryndoprylem przed upływem 36 godzin od podania ostatniej dawki produktu złożonego
zawierającego sakubitryl i walsartan (patrz punkty 4.3 i 4.4).
Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z racekadotrylem, inhibitorami mTOR (np. syrolimus,
ewerolimus, temsyrolimus) oraz gliptynami (np. linagliptyna, saksagliptyna, sitagliptyna,
wildagliptyna) może prowadzić do zwiększenia ryzyka obrzęku naczynioruchowego (patrz punkt 4.4).
Produkty lecznicze wywołujące hiperkaliemię
Chociaż zwykle stężenie potasu w surowicy krwi pozostaje w zakresie wartości prawidłowych,
u niektórych pacjentów leczonych produktem Triplixam może wystąpić hiperkaliemia. Niektóre leki
lub grupy terapeutyczne mogą zwiększać częstość występowania hiperkaliemii: aliskiren, sole potasu,
leki moczopędne oszczędzające potas (np. spironolakton, triamteren lub amiloryd), inhibitory ACE,
antagoniści receptora angiotensyny II, niesteroidowe leki przeciwzapalne, heparyny, leki
immunosupresyjne, takie jak cyklosporyna lub takrolimus, trimetoprim oraz kotrimoksazol (produkt
złożony zawierający trimetoprim i sulfametoksazol), ponieważ wiadomo, że trimetoprim działa jak lek
moczopędny oszczędzający potas – amiloryd. Skojarzone stosowanie tych leków zwiększa ryzyko
hiperkaliemii. Z tego względu nie zaleca się jednoczesnego stosowania produktu Triplixam z wyżej
wymienionymi lekami. Jeśli jest wskazane jednoczesne stosowanie, leki te należy stosować
z ostrożnością, często monitorując stężenie potasu w surowicy krwi.
Jednoczesne stosowanie przeciwwskazane (patrz punkt 4.3)
Aliskiren: u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniem czynności nerek zwiększa się ryzyko
hiperkaliemii, pogorszenia czynności nerek oraz chorobowości i śmiertelności z przyczyn sercowo-
naczyniowych.
Pozaustrojowe metody leczenia: pozaustrojowe metody leczenia powodujące kontakt krwi
z powierzchniami o ujemnym ładunku elektrycznym, takie jak dializa lub hemofiltracja z użyciem
niektórych błon o dużej przepuszczalności (np. błon poliakrylonitrylowych) oraz afereza lipoprotein
o małej gęstości z użyciem siarczanu dekstranu - ze względu na zwiększone ryzyko ciężkich reakcji
rzekomoanafilaktycznych (patrz punkt 4.3). Jeśli takie leczenie jest konieczne, należy rozważyć
użycie błon dializacyjnych innego typu lub zastosować lek przeciwnadciśnieniowy z innej grupy.
Jednoczesne stosowanie niezalecane
Składnik Znana interakcja
z następującym produktem
Interakcja z innym produktem leczniczym
Peryndopryl/
indapamid
Lit Podczas jednoczesnego stosowania inhibitorów ACE i litu
zgłaszano przemijające zwiększenie stężenia litu w surowicy
oraz toksyczności litu. Nie zaleca się skojarzonego
stosowania peryndoprylu i indapamidu z litem, jeśli jednak
jednoczesne podawanie jest konieczne, należy uważnie
kontrolować stężenie litu w surowicy (patrz punkt 4.4).
Peryndopryl Aliskiren U innych osób niż pacjenci z cukrzycą lub zaburzeniem
czynności nerek zwiększa się ryzyko hiperkaliemii,
pogorszenia czynności nerek oraz chorobowości i
śmiertelności z przyczyn sercowo-naczyniowych (patrz punkt
4.4).
Jednoczesne leczenie
inhibitorem ACE
i antagonistą receptora
angiotensyny II
Istnieją doniesienia w literaturze, że u pacjentów z jawną
chorobą miażdżycową, niewydolnością serca lub z cukrzycą z
powikłaniami narządowymi, jednoczesne leczenie
inhibitorem ACE i antagonistą receptora angiotensyny II
wiąże się z większą częstością występowania niedociśnienia
tętniczego, omdlenia, hiperkaliemii i pogorzenia czynności
nerek (w tym ostrej niewydolności nerek), w porównaniu ze
stosowaniem pojedynczego środka działającego na układ
renina-angiotensyna-aldosteron. Podwójna blokada (na
przykład, przez skojarzenie inhibitora ACE z antagonistą
receptora angiotensyny II) powinna być ograniczona do
indywidualnie określonych przypadków ze ścisłą obserwacją
czynności nerek, stężeń potasu i ciśnienia tętniczego (patrz
punkt 4.4).
Estramustyna Istnieje ryzyko zwiększonej częstości wystąpienia działań
niepożądanych, takich jak obrzęk naczynioruchowy.
Leki oszczędzające potas
(np. triamteren, amiloryd),
sole potasu
Hiperkaliemia (potencjalnie zakończona zgonem), zwłaszcza
w połączeniu z zaburzeniem czynności nerek (addytywne
działanie hiperkaliemiczne).
Nie zaleca się jednoczesnego stosowania peryndoprylu
z wymienionymi powyżej produktami (patrz punkt 4.4). Jeśli
mimo to jednoczesne stosowanie tych produktów jest
wskazane, należy je stosować ostrożnie i często kontrolować
stężenie potasu w surowicy. Stosowanie spironolaktonu
w niewydolności serca – patrz „Jednoczesne stosowanie
wymagające szczególnej ostrożności”.
Amlodypina Dantrolen (infuzja) U zwierząt po podaniu werapamilu i dożylnym podaniu
dantrolenu obserwowano migotanie komór zakończone
zgonem i zapaść krążeniową, powiązane z hiperkaliemią. Ze
względu na ryzyko hiperkaliemii zaleca się unikanie
jednoczesnego podawania antagonistów wapnia, takich jak
amlodypina, u pacjentów podatnych na wystąpienie
hipertermii złośliwej i w leczeniu hipertermii złośliwej.
Grejpfruty lub sok
grejpfrutowy
U niektórych pacjentów może być zwiększona biodostępność,
co może nasilać obniżenie ciśnienia tętniczego.
Jednoczesne stosowanie wymagające szczególnej ostrożności
Składnik Znana interakcja
z następującym
produktem
Interakcja z innym produktem leczniczym
Peryndopryl/
indapamid
Baklofen Nasilone działanie przeciwnadciśnieniowe. Należy monitorować ciśnienie
tętnicze oraz modyfikować dawkę leku przeciwnadciśnieniowego, jeżeli to
konieczne.
Niesteroidowe leki
przeciwzapalne –
NLPZ (w tym kwas
acetylosalicylowy
w dużych dawkach)
Jeśli inhibitory ACE są podawane jednocześnie z niesteroidowymi lekami
przeciwzapalnymi (tj. kwasem acetylosalicylowym w dawkach działających
przeciwzapalnie, inhibitorami COX-2 i nieselektywnymi NLPZ) może
wystąpić osłabienie działania przeciwnadciśnieniowego. Jednoczesne
stosowanie inhibitorów ACE i NLPZ może powodować zwiększone ryzyko
pogorszenia czynności nerek, w tym możliwej ostrej niewydolności nerek
oraz zwiększenia stężenia potasu w surowicy, zwłaszcza u pacjentów
z uprzednio istniejącym zaburzeniem czynności nerek. Leczenie skojarzone
należy prowadzić ostrożnie, zwłaszcza u osób w podeszłym wieku. Pacjentów
należy odpowiednio nawodnić i rozważyć monitowanie czynności nerek po
rozpoczęciu jednoczesnego leczenia oraz cyklicznie w późniejszym okresie.
Peryndopryl Leki
przeciwcukrzycowe
(insulina, doustne
leki
hipoglikemizujące)
Badania epidemiologiczne sugerują, że jednoczesne stosowanie inhibitorów
ACE i leków przeciwcukrzycowych (insulina, doustne leki
hipoglikemizujące) może nasilać działanie zmniejszające stężenie glukozy we
krwi z ryzykiem hipoglikemii. Jest to najbardziej prawdopodobne podczas
pierwszych tygodni leczenia skojarzonego i u pacjentów z zaburzeniem
czynności nerek.
Leki moczopędne
nieoszczędzające
potasu
Pacjenci leczeni lekami moczopędnymi, szczególnie osoby z zaburzeniami
gospodarki wodno–elektrolitowej, mogą być narażeni na nadmierne obniżenie
ciśnienia tętniczego w trakcie rozpoczynania leczenia inhibitorami ACE.
Prawdopodobieństwo działania hipotensyjnego można zmniejszyć przez
przerwanie leczenia lekami moczopędnymi, zwiększenie objętości płynów lub
podaży soli przed rozpoczęciem leczenia małymi, stopniowo zwiększanymi
dawkami peryndoprylu.
Składnik Znana interakcja
z następującym
produktem
Interakcja z innym produktem leczniczym
W nadciśnieniu tętniczym, jeśli wcześniejsze podawanie leków
moczopędnych spowodowało zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej,
należy albo przerwać stosowanie leku moczopędnego przed rozpoczęciem
podawania inhibitora ACE, a następnie można ponownie zastosować lek
moczopędny nieoszczędzający potasu, albo leczenie inhibitorem ACE należy
rozpocząć od małej, stopniowo zwiększanej dawki.
W zastoinowej niewydolności serca leczonej lekami moczopędnymi,
stosowanie inhibitora ACE należy rozpocząć od bardzo małej dawki, jeśli to
możliwe, po zmniejszeniu dawki leku moczopędnego nieoszczędzającego
potasu.
We wszystkich przypadkach, podczas pierwszych tygodni leczenia
inhibitorem ACE, należy monitorować czynność nerek (stężenia kreatyniny).
Leki moczopędne
oszczędzające potas
(eplerenon,
spironolakton)
Eplerenon lub spironolakton w dawkach od 12,5 mg do 50 mg na dobę
z małymi dawkami inhibitorów ACE:
w leczeniu pacjentów z niewydolnością serca klasy II do IV (wg NYHA),
z frakcją wyrzutową lewej komory <40% oraz wcześniej leczonych
inhibitorami ACE i diuretykami pętlowymi, istnieje ryzyko hiperkaliemii,
potencjalnie zakończonej zgonem, zwłaszcza w przypadku nieprzestrzegania
zaleceń dotyczących stosowania leków w tym skojarzeniu.
Przed rozpoczęciem skojarzonego leczenia należy sprawdzić, czy nie
występuje hiperkaliemia i zaburzenie czynności nerek.
Zaleca się oznaczanie stężenia potasu oraz kreatyniny we krwi raz w tygodniu
w pierwszym miesiącu leczenia, a następnie co miesiąc.
Indapamid Leki powodujące
torsade de pointes
Z powodu ryzyka hipokaliemii, indapamid należy stosować ostrożnie
w przypadku podawania go z produktami leczniczymi, które wywołują
torsade de pointes, takimi jak (ale nie ograniczają się do nich):
- leki przeciwarytmiczne klasy Ia (np. chinidyna, hydrochinidyna,
dyzopiramid);
- leki przeciwarytmiczne klasy III (np. amiodaron, sotalol, dofetylid, ibutylid,
bretylium);
- niektóre leki przeciwpsychotyczne:
pochodne fenotiazyny (np. chloropromazyna, cyjamemazyna,
lewomepromazyna, tiorydazyna, trifluoperazyna),
pochodne benzamidu (np. amisulpryd, sulpiryd, sultopryd, tiapryd),
pochodne butyrofenonu (np. droperydol, haloperydol),
inne leki przeciwpsychotyczne (np. pimozyd);inne substancje (np. beprydyl,
cyzapryd, difemanil, erytromycyna podawana dożylnie, halofantryna,
mizolastyna, pentamidyna, sparfloksacyna, moksyfloksacyna, winkamina
podawana dożylnie, metadon, astemizol, terfenadyna).
Należy zapobiegać małym stężeniom potasu i wyrównywać je, jeśli jest to
konieczne: kontrolować odstęp QT.
Amfoterycyna B
(iv.), gliko-
i mineralokortyko-
steroidy (stosowane
ogólnie),
tetrakozaktyd, leki
przeczyszczające
o działaniu
pobudzającym
perystaltykę
Zwiększenie ryzyka małego stężenia potasu (działanie addytywne).
Należy monitorować stężenie potasu w osoczu i wyrównać je, jeśli konieczne;
szczególna uwaga jest wymagana w przypadku stosowania glikozydów
naparstnicy.
Należy stosować leki przeczyszczające nie pobudzające perystaltyki.
Glikozydy
nasercowe
Hipokaliemia i (lub) hipomagnezemia nasila toksyczne działanie glikozydów
naparstnicy. Należy monitorować stężenie potasu i magnezu w osoczu oraz
zapis EKG i ponownie rozważyć sposób leczenia, jeżeli jest to konieczne.
Allopurynol Jednoczesne leczenie indapamidem może zwiększyć częstość reakcji
nadwrażliwości na allopurynol.
Amlodypina Induktory CYP3A4 Jednoczesne stosowanie znanych induktorów CYP3A4 może powodować
zmiany stężenia amlodypiny w osoczu. Dlatego też, zarówno podczas
jednoczesnego stosowania, jak i po jego zakończeniu - szczególnie
Składnik Znana interakcja
z następującym
produktem
Interakcja z innym produktem leczniczym
w przypadku silnych induktorów CYP3A4 (np. ryfampicyna, ziele dziurawca
zwyczajnego) - należy kontrolować ciśnienie tętnicze i rozważyć konieczność
modyfikacji dawki.
Inhibitory CYP3A4 Jednoczesne stosowanie amlodypiny z silnymi lub umiarkowanymi
inhibitorami CYP3A4 (inhibitory proteazy, azole przeciwgrzybicze,
makrolidy, takie jak erytromycyna lub klarytromycyna, werapamil lub
diltiazem) może powodować znaczne zwiększenie stężenia amlodypiny.
Znaczenie kliniczne tych zmian farmakokinetycznych może być bardziej
widoczne u pacjentów w podeszłym wieku. Może być konieczny nadzór
kliniczny oraz dostosowanie dawki.
U pacjentów przyjmujących klarytromycynę i amlodypinę istnieje zwiększone
ryzyko niedociśnienia tętniczego. Podczas jednoczesnego stosowania
amlodypiny i klarytromycyny zaleca się ścisłą obserwację pacjentów.
Jednoczesne stosowanie wymagające rozważenia
Składnik Znana interakcja
z następującym
produktem
Interakcja z innym produktem leczniczym
Peryndopryl/
indapamid/
amlodypina
Leki
przeciwdepresyjne typu
imipraminy
(trójpierścieniowe),
leki neuroleptyczne
Nasilone działanie przeciwnadciśnieniowe i zwiększenie ryzyka
niedociśnienia ortostatycznego (działanie addytywne).
Inne leki
przeciwnadciśnieniowe
Stosowanie innych przeciwnadciśnieniowych produktów
leczniczych
może powodować dodatkowe obniżenie ciśnienia tętniczego.
Kortykosteroidy,
tetrakozaktyd
Osłabienie działania przeciwnadciśnieniowego (retencja soli
i wody spowodowana kortykosteroidami).
Peryndopryl Leki
przeciwnadciśnieniowe
i rozszerzające
naczynia krwionośne
Jednoczesne stosowanie z glicerolu triazotanem, innymi
azotanami lub innymi lekami rozszerzającymi naczynia może
dodatkowo obniżać ciśnienie tętnicze.
Allopurynol, leki
cytostatyczne lub
immunosupresyjne,
kortykosteroidy
stosowane ogólnie lub
prokainamid
Jednoczesne stosowanie z inhibitorami ACE może prowadzić do
zwiększonego ryzyka wystąpienia leukopenii.
Leki znieczulające Inhibitory ACE mogą nasilać działanie hipotensyjne niektórych
leków znieczulających.
Leki moczopędne
(tiazydowe lub
pętlowe)
Uprzednie leczenie dużymi dawkami leków moczopędnych może
powodować odwodnienie oraz ryzyko niedociśnienia tętniczego
podczas rozpoczynania leczenia peryndoprylem.
Leki działające
sympatykomimetycznie
Leki działające sympatykomimetycznie mogą osłabiać działanie
przeciwnadciśnieniowe inhibitorów ACE.
Sole złota U pacjentów leczonych preparatami złota w iniekcjach
(aurotiojabłczan sodu) i otrzymujących jednocześnie inhibitor
ACE, w tym peryndopryl, rzadko donoszono o reakcjach
przypominających objawy jak po podaniu azotanów (nitritoid
reactions) – nagłe zaczerwienienie twarzy, nudności, wymioty
i niedociśnienie).
Indapamid Metformina Kwasica mleczanowa po metforminie, spowodowana
czynnościową niewydolnością nerek związaną ze stosowaniem
leków moczopędnych, a szczególnie diuretyków pętlowych. Nie
należy stosować metforminy, jeśli stężenie kreatyniny w osoczu
jest większe niż 15 mg/l (135 μmol/l) u mężczyzn i 12 mg/l
(110 μmol/l) u kobiet.
Składnik Znana interakcja
z następującym
produktem
Interakcja z innym produktem leczniczym
Środki kontrastujące
zawierające jod
W przypadku odwodnienia spowodowanego lekami
moczopędnymi, istnieje zwiększone ryzyko rozwoju ostrej
niewydolności nerek, szczególnie, jeśli zastosowano duże dawki
środków kontrastujących zawierających jod. Przed zastosowaniem
środka kontrastującego zawierającego jod należy odpowiednio
nawodnić pacjenta.
Wapń (sole) Ryzyko zwiększonego stężenia wapnia we krwi w wyniku
zmniejszonego wydalania wapnia z moczem.
Cyklosporyna Ryzyko zwiększonego stężenia kreatyniny, bez zmian stężenia
cyklosporyny w surowicy, nawet w przypadku braku niedoborów
wody i soli.
Amlodypina Atorwastatyna,
digoksyna lub
warfaryna
W badaniach klinicznych dotyczących interakcji, amlodypina nie
wpływała na właściwości farmakokinetyczne atorwastatyny,
digoksyny lub warfaryny.
Takrolimus Podczas jednoczesnego stosowania z amlodypiną istnieje ryzyko
zwiększenia stężenia takrolimusu we krwi. Aby uniknąć
toksycznego działania takrolimusu, podczas stosowania
amlodypiny u pacjenta leczonego takrolimusem należy
monitorować stężenie takrolimusu we krwi oraz dostosować jego
dawkę, jeśli jest to konieczne.
Inhibitory kinazy
mTOR
Inhibitory mTOR, takie jak syrolimus, temsyrolimus i
ewerolimus, są substratami CYP3A. Amlodypina jest słabym
inhibitorem CYP3A. Podczas jednoczesnego stosowania
inhibitorów mTOR, amlodypina może zwiększyć narażenie na
inhibitory mTOR.
Cyklosporyna Nie przeprowadzono badań interakcji dotyczących cyklosporyny
i amlodypiny u zdrowych ochotników lub w innych populacjach,
z wyjątkiem pacjentów po przeszczepieniu nerki, u których
obserwowano zmienne zwiększenie stężeń minimalnych
cyklosporyny (średnio o 0%-40%). Należy rozważyć
monitorowanie stężenia cyklosporyny u pacjentów po
przeszczepieniu nerki, przyjmujących amlodypinę, a w razie
konieczności należy zmniejszyć dawkę cyklosporyny.
Symwastatyna Wielokrotne, jednoczesne podawanie amlodypiny w dawce 10 mg
i symwastatyny w dawce 80 mg powodowało zwiększenie o 77%
narażenia na symwastatynę, w porównaniu do podawania
symwastatyny w monoterapii. U pacjentów przyjmujących
amlodypinę należy ograniczyć dawkę symwastatyny do 20 mg na
dobę.
ChPL, pkt 4.8: Działania niepożądane
Podsumowanie profilu bezpieczeństwa
Najczęściej zgłaszane działania niepożądane, występujące po oddzielnym podaniu peryndoprylu,
indapamidu i amlodypiny to: hipokaliemia, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, ból głowy,
parestezja, senność, zaburzenie smaku, zaburzenie widzenia, podwójne widzenie, szum uszny,
zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, kołatanie serca, nagłe zaczerwienienie (zwłaszcza twarzy),
niedociśnienie tętnicze (i objawy związane z niedociśnieniem), kaszel, duszność, zaburzenia
żołądkowo-jelitowe (ból brzucha, zaparcie, biegunka, niestrawność, nudności, wymioty, zmiana rytmu
wypróżnień), świąd, wysypka, wysypka plamkowo-grudkowa, kurcze mięśni, obrzęk okolicy kostek,
astenia, obrzęki zmęczenie.
Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych
Podczas leczenia peryndoprylem, indapamidem lub amlodypiną obserwowano następujące działania
niepożądane, uszeregowane według następującej częstości występowania:
bardzo często (≥1/10); często (≥1/100 do <1/10); niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100); rzadko
(≥1/10 000 do <1/1 000); bardzo rzadko (<1/10 000); częstość nieznana (nie może być określona
na podstawie dostępnych danych).
Bardzo rzadko: Zapalenie błony śluzowej nosa
Rzadko: Zespół niewłaściwego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH)
Niezbyt często: Eozynofilia
Bardzo rzadko: Agranulocytoza (patrz punkt 4.4)
Bardzo rzadko: Niedokrwistość aplastyczna
Bardzo rzadko: Pancytopenia
Bardzo rzadko: Leukopenia (patrz punkt 4.4)
Bardzo rzadko: Neutropenia (patrz punkt 4.4)
4.4)
16
Bardzo rzadko: Bardzo rzadko
Bardzo rzadko: Bardzo rzadko
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Niezbyt często
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Często
Bardzo rzadko: Niezbyt często*
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Niezbyt często*
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Niezbyt często*
Bardzo rzadko: Niezbyt często
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Rzadko
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Rzadko
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Bardzo rzadko
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Niezbyt często
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Niezbyt często*
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Niezbyt często
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Bardzo rzadko
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Często
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Często
Bardzo rzadko: Rzadko
Bardzo rzadko: Często
Bardzo rzadko: Rzadko
Bardzo rzadko: Niezbyt często*
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Często
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Niezbyt często*
Bardzo rzadko: Nieznana
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Bardzo rzadko
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Nieznana
Bardzo rzadko: Często
Bardzo rzadko: Nieznana
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Nieznana
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Nieznana
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: -
Podwójne widzenie - - Często
17
Często: Często
Niezbyt często: -
Często: Niezbyt często*
Niezbyt często: Często
Często: Niezbyt często*
Niezbyt często: -
Często: Bardzo rzadko
Niezbyt często: -
Często: Bardzo rzadko
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: Bardzo rzadko
Niezbyt często: Bardzo rzadko
Często: -
Niezbyt często: -
Często: Rzadko*
Niezbyt często: Często
Często: Często
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: Niezbyt często*
Niezbyt często: Bardzo rzadko
Często: Nieznana
Niezbyt często: -
Często: Często
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: Często
Niezbyt często: Często
Często: Niezbyt często
Niezbyt często: -
Często: Bardzo rzadko
Niezbyt często: -
Często: Często
Niezbyt często: Często
Często: Często
Niezbyt często: Często
Często: Często
Niezbyt często: Często
Często: Często
Niezbyt często: Często
Często: Często
Niezbyt często: Często
Często: Często
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: Niezbyt często
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: -
Niezbyt często: Często
Często: -
Niezbyt często: Bardzo rzadko
Często: Bardzo rzadko
Niezbyt często: Bardzo rzadko
Często: -
Niezbyt często: Bardzo rzadko
Często: Bardzo rzadko
Niezbyt często: Bardzo rzadko
Często: -
Niezbyt często: Bardzo rzadko
żółciowych Żółtaczka - - Bardzo rzadko
18
Często: Często
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: -
Niezbyt często: -
Często: Niezbyt często
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: Niezbyt często
Niezbyt często: Bardzo rzadko
Często: -
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: -
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: -
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: Niezbyt często
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: -
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: Niezbyt często*
Niezbyt często: Bardzo rzadko
Często: Rzadko
Niezbyt często: -
Często: Niezbyt często*
Niezbyt często: -
Często: Bardzo rzadko
Niezbyt często: Bardzo rzadko
Często: -
Niezbyt często: Bardzo rzadko
Często: -
Niezbyt często: Bardzo rzadko
Często: -
Niezbyt często: Nieznana
Często: -
Niezbyt często: Bardzo rzadko
Często: Często
Niezbyt często: Często
Często: -
Niezbyt często: Często
Często: Niezbyt często*
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: -
Niezbyt często: -
Często: Niezbyt często*
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: -
Niezbyt często: -
Często: -
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: -
Niezbyt często: -
Często: -
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: -
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: -
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: Rzadko*
Niezbyt często: -
Często: Rzadko
Niezbyt często: -
Często: Niezbyt często
Niezbyt często: -
Często: Niezbyt często
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: -
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: Często
Niezbyt często: Często
Często: -
Niezbyt często: Często
Często: -
Niezbyt często: Bardzo często
Często: Niezbyt często*
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: -
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: Niezbyt często*
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: Niezbyt często*
Niezbyt często: -
Obrzęk obwodowy Niezbyt często* -
19
Często: Niezbyt często*
Niezbyt często: -
Często: -
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: -
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: Niezbyt często*
Niezbyt często: -
Często: Niezbyt często*
Niezbyt często: -
Często: Rzadko
Niezbyt często: -
Często: Rzadko
Niezbyt często: Bardzo rzadko
Często: Bardzo rzadko
Niezbyt często: -
Często: -
Niezbyt często: -
Często: -
Niezbyt często: -
Często: -
Niezbyt często: -
Często: Niezbyt często*
Niezbyt często: -
* zCazbęisetgoaśćc ho kreślona w badaniach klinicznych dla działań niepożądanych zgłoszonych w spontanicznych
raportach.
Opis wybranych działań niepożądanych
Podczas II i III fazy badań porównujących stosowanie indapamidu w dawce 1,5 mg i 2,5 mg, analiza
stężenia potasu w osoczu wykazała wpływ indapamidu zależny od dawki:
- indapamid w dawce 1,5 mg: stężenie potasu w osoczu <3,4 mm/l obserwowano u 10%
pacjentów i <3,2 mmol/l u 4% pacjentów po 4 do 6 tygodniach leczenia. Po 12 tygodniach
leczenia średnie zmniejszenie stężenia potasu w osoczu wynosiło 0,23 mmol/l.
- indapamid w dawce 2,5 mg: stężenie potasu w osoczu <3,4 mmol/l obserwowano u 25%
pacjentów i <3,2 mmol/l u 10% pacjentów po 4 do 6 tygodniach leczenia. Po 12 tygodniach
leczenia średnie zmniejszenie stężenia potasu w osoczu wynosiło 0,41 mmol/l.
Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań
niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania
produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać
wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania
Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,
Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych
Al. Jerozolimskie 181C
02-222 Warszawa
Tel.: + 48 22 49 21 301
Faks: + 48 22 49 21 309
Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
Amlodipinum 10 mg + Indapamidum 2,5 mg + Perindoprilum argininum 10 mg (tabletki powlekane)
Dane z dokumentów wyodrębnione automatycznie
- Przechowywanie
- brak specjalnych zaleceń (wg dokumentu)
źródło: Ulotka, pkt 5, ChPL, pkt 6.4
- Termin ważności
- 30 dni (po pierwszym otwarciu)
- 3 lata (opakowanie nieotwarte)
- 100 dni (po pierwszym otwarciu)
źródło: Ulotka, pkt 5, ChPL, pkt 6.3
- Substancje pomocnicze
- Wapnia węglan ze Skrobią o składzie: Wapnia węglan (90%); Skrobia żelowana, kukurydziana (10%); Celuloza mikrokrystaliczna; Kroskarmeloza sodowa; Magnezu stearynian; Krzemionka koloidalna bezwodna; Skrobia żelowana, kukurydziana
- Otoczka: Glicerol; Hypromeloza 6 mPas; Makrogol 6000; Magnezu stearynian; Tytanu dwutlenek (E 171)
źródło: ChPL, pkt 6.1
- Substancje wymienione w dokumencie (m.in. alergeny, cukry, alkohol, sód)
- barwniki: w składzie (Otoczka)
źródło: ChPL, pkt 6.1
Pokazane są tylko substancje wymienione w dokumencie; brak wzmianki nie oznacza, że substancji nie ma w leku.
- Opakowanie i akcesoria
- opakowanie bezpośrednie: pojemnik
źródło: ChPL, pkt 6.5
- Wygląd
- biały podłużny
Lek Triplixam to biała, podłużna tabletka powlekana o długości 12,2 mm i szerokości 6,46 mm, z wytłoczonym znakiem po jednej stronie oraz wytłoczonym znakiem po drugiej stronie. W korku zamykającym pojemnik z tabletkami znajduje się środek pochłaniający wilgoć. W celu uzyskania bardziej szczegółowych informacji należy zwrócić się do podmiotu odpowiedzialnego lub importera równoległego. źródło: Ulotka, pkt 6, ChPL, pkt 3
- Prowadzenie pojazdów i obsługa maszyn
- dokument: możliwy wpływ lub zalecana ostrożność źródło: „Nie prowadzono badań nad wpływem produktu Triplixam na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Peryndopryl i indapamid nie wpływają na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn, lecz u niektórych pacjentów mogą wystąpić indywidualne reakcje związane z obniżeniem ciśnienia tętniczego. Amlodypina wywiera niewielki lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Zdolność reagowania może ulec osłabieniu, jeśli u pacjenta wystąpią zawroty głowy, ból głowy, zmęczenie, znużenie lub nudności. W takim przypadku zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn może być zaburzona. Zaleca się ostrożność, zwłaszcza na początku leczenia.” · ChPL, pkt 4.7
- Działania niepożądane
27 pozycji, według częstości
- często: Często; Niezbyt często*; Bardzo rzadko; Rzadko*; Nieznana; Niezbyt często; Rzadko
- niezbyt często: Eozynofilia; Często; Niezbyt często; Bardzo rzadko; Bardzo rzadko żółciowych Żółtaczka - - Bardzo rzadko; Nieznana; Bardzo często
- rzadko: Zespół niewłaściwego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH)
- bardzo rzadko: Zapalenie błony śluzowej nosa; Agranulocytoza (patrz punkt 4.4); Niedokrwistość aplastyczna; Pancytopenia; Leukopenia (patrz punkt 4.4); Neutropenia (patrz punkt 4.4); Bardzo rzadko; Niezbyt często; Często; Niezbyt często*; Rzadko; Nieznana
Lista może być niepełna: wyodrębniono tylko zapisy w układzie „Często: …”. Pełna lista jest w ChPL.
źródło: ChPL, pkt 4.8
Dawkowanie wg dokumentu wyodrębnione automatycznie
- Dawkowanie wg grup (cytat)
-
- Dzieci i młodzież: „Dzieci i młodzież Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania i skuteczności produktu Triplixam u dzieci oraz młodzieży. Brak dostępnych danych.” źródło: ChPL, pkt 4.2
- Grupy szczególne (cytat)
-
- Ciąża i karmienie piersią: „Ciąża i karmienie piersią Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza, że może być w ciąży lub gdy planuje mieć dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku.” źródło: Ulotka, pkt 2
Ciąża
„Ciąża Należy powiedzieć lekarzowi o ciąży, podejrzeniu lub planowaniu ciąży. Zazwyczaj lekarz zaleci przerwanie przyjmowania leku Triplixam przed planowaną ciążą lub natychmiast po potwierdzeniu ciąży oraz zaleci zażywanie innego preparatu zamiast leku Triplixam. Nie zaleca się stosowania leku Triplixam we wczesnym okresie ciąży i nie wolno go przyjmować po 3 miesiącu ciąży, ponieważ stosowany w tym okresie może poważnie zaszkodzić dziecku.” źródło: Ulotka, pkt 2
Karmienie piersią
„Karmienie piersią Należy powiedzieć lekarzowi, jeśli pacjentka karmi lub zamierza karmić piersią. Nie zaleca się stosowania leku Triplixam podczas karmienia piersią, zwłaszcza w przypadku karmienia noworodka lub wcześniaka. Lekarz może zalecić stosowanie innego leku. Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn Lek Triplixam może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn. Jeśli przyjmowanie leku powoduje nudności, zawroty głowy, zmęczenie albo ból głowy, nie należy prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn oraz należy natychmiast skontaktować się z lekarzem.” (początek fragmentu; dalszy ciąg w dokumencie) źródło: Ulotka, pkt 2
Ciąża
„Ciąża Peryndopryl Nie zaleca się stosowania inhibitorów ACE podczas pierwszego trymestru ciąży (patrz punkt 4.4). Stosowanie inhibitorów ACE jest przeciwwskazane podczas drugiego i trzeciego trymestru ciąży (patrz punkty 4.3 i 4.4). Dane epidemiologiczne dotyczące ryzyka teratogenności w następstwie narażenia na inhibitory ACE podczas pierwszego trymestru ciąży nie są ostateczne, jednakże nie można wykluczyć niewielkiego zwiększenia ryzyka. Pacjentki planujące ciążę powinny mieć zastosowaną alternatywną terapię hipotensyjną o ustalonym profilu bezpieczeństwa podczas ciąży, chyba że kontynuowane leczenie inhibitorami ACE jest niezbędne.” (początek fragmentu; dalszy ciąg w dokumencie) źródło: ChPL, pkt 4.6
Karmienie piersią
„Karmienie piersią Nie zaleca się stosowania produktu Triplixam podczas laktacji. Peryndopryl Ponieważ brak informacji odnośnie stosowania peryndoprylu podczas karmienia piersią, nie zaleca się jego podawania, zwłaszcza w przypadku karmienia piersią noworodka lub wcześniaka. Wskazane są alternatywne metody leczenia o lepszym profilu bezpieczeństwa. Indapamid Istnieją niewystarczające dane dotyczące przenikania indapamidu lub metabolitów do mleka kobiecego. Może wystąpić nadwrażliwość na pochodne sulfonamidowe i hipokaliemia. Nie można wykluczyć ryzyka dla noworodków lub niemowląt.” (początek fragmentu; dalszy ciąg w dokumencie) źródło: ChPL, pkt 4.6
Płodność
„Płodność Peryndopryl i indapamid Badania toksycznego działania na rozrodczość nie wykazały wpływu na płodność samic i samców szczurów (patrz punkt 5.3). Nie należy spodziewać się wpływu na płodność u ludzi. Amlodypina U niektórych pacjentów leczonych antagonistami wapnia donoszono o przemijających zmianach biochemicznych w główkach plemników. Dane kliniczne dotyczące potencjalnego działania amlodypiny na płodność są niewystarczające. W jednym badaniu na szczurach zaobserwowano wystąpienie działań niepożądanych związanych z płodnością u samców (patrz punkt 5.3).” źródło: ChPL, pkt 4.6
- Jedzenie, napoje i alkohol (cytat)
-
jedzenie i napoje
„Podczas przyjmowania leku Triplixam nie należy spożywać grejpfrutów ani soku grejpfrutowego, ponieważ może wystąpić zwiększenie stężenia substancji czynnej - amlodypiny, co może powodować nieprzewidziane nasilenie działania obniżającego ciśnienie tętnicze leku Triplixam.” źródło: Ulotka, pkt 2
- jedzenie i napoje: „Tabletkę należy połknąć popijając szklanką wody, najlepiej rano, przed posiłkiem.” źródło: Ulotka, pkt 3
- jedzenie i napoje: „Jedna tabletka powlekana produktu leczniczego Triplixam raz na dobę, najlepiej rano, przed posiłkiem.” źródło: ChPL, pkt 4.2
- jedzenie i napoje: „Grejpfruty lub sok grejpfrutowy” źródło: ChPL, pkt 4.5
Z ulotkiOficjalna informacja dla pacjenta dołączana do opakowania leku. i ChPLOficjalny dokument dla lekarzy i farmaceutów z pełnymi informacjami o leku. wyodrębnione automatycznie
Ulotka, pkt 2: Informacje ważne przed zastosowaniem leku Triplixam
Kiedy nie stosować leku Triplixam:
- jeśli pacjent ma uczulenie na peryndopryl lub inne inhibitory ACE, indapamid lub inne
sulfonamidy, amlodypinę lub inne dihydropirydyny albo na którykolwiek z pozostałych
składników tego leku (wymienionych w punkcie 6);
- jeśli podczas wcześniejszego leczenia inhibitorem ACE u pacjenta występowały objawy, takie
jak świszczący oddech, obrzęk twarzy lub języka, intensywne swędzenie lub nasilone wysypki,
lub jeśli takie objawy wystąpiły u pacjenta albo kogoś z rodziny w jakichkolwiek innych
okolicznościach (stan nazywany obrzękiem naczynioruchowym);
- jeśli u pacjenta występuje ciężka choroba wątroby lub stan zwany encefalopatią wątrobową
(zaburzenie czynności mózgu wywołane chorobą wątroby);
- jeśli u pacjenta podejrzewa się nieleczoną niewyrównaną niewydolność serca (nasilone
zatrzymanie wody w organizmie, trudności w oddychaniu);
- jeśli u pacjenta występuje zwężenie zastawki aortalnej serca (zwężenie aorty) lub wstrząs
kardiogenny (stan, w którym serce nie jest w stanie dostarczyć wystarczającej ilości krwi do
organizmu);
- jeżeli u pacjenta występuje niewydolność serca po zawale serca;
- jeżeli pacjent ma bardzo niskie ciśnienie tętnicze (niedociśnienie tętnicze);
- jeśli u pacjenta występuje małe stężenie potasu we krwi;
- jeśli pacjent ma ciężką chorobę nerek, która powoduje, że dostarczenie krwi do nerek jest
zmniejszone (zwężenie tętnicy nerkowej);
- jeśli pacjent jest poddawany dializoterapii lub filtracji krwi inną metodą. Zależnie od
stosowanego urządzenia, lek Triplixam może nie być odpowiedni dla pacjenta;
- jeśli pacjent ma umiarkowaną chorobę nerek;
- po 3 miesiącu ciąży (lepiej także unikać stosowania leku Triplixam we wczesnym okresie ciąży
- patrz punkt dotyczący ciąży);
- jeśli pacjent ma cukrzycę lub zaburzenia czynności nerek i jest leczony lekiem obniżającym
ciśnienie krwi zawierającym aliskiren;
- jeśli pacjent przyjmował lub aktualnie przyjmuje lek złożony zawierający sakubitryl i
walsartan, stosowany w leczeniu niewydolności serca, ponieważ zwiększa się ryzyko obrzęku
naczynioruchowego (szybki obrzęk tkanek pod skórą w okolicy gardła) (patrz „Ostrzeżenia i
środki ostrożności” oraz „Lek Triplixam a inne leki”).
Ostrzeżenia i środki ostrożności
Jeśli którykolwiek z poniższych stanów dotyczy pacjenta, należy zwrócić się do lekarza lub
farmaceuty przed zastosowaniem leku Triplixam:
- jeśli u pacjenta występuje kardiomiopatia przerostowa (choroba mięśnia sercowego) lub
zwężenie tętnicy nerkowej (zwężenie naczynia krwionośnego dostarczającego krew do nerki);
- jeśli pacjent ma niewydolność serca lub jakiekolwiek inne choroby serca;
- jeśli u pacjenta występuje znaczne zwiększenie ciśnienia tętniczego (przełom nadciśnieniowy); -
jeśli u pacjenta występuje choroba wątroby;
- jeśli u pacjenta występuje kolagenoza (choroba tkanki łącznej), taka jak toczeń rumieniowaty
układowy lub twardzina skóry;
- jeśli u pacjenta występuje miażdżyca tętnic (stwardnienie tętnic);
- jeśli u pacjenta wykonywane będą badania czynności przytarczyc;
- jeśli u pacjenta występuje dna moczanowa;
- jeśli pacjent ma cukrzycę;
- jeśli pacjent stosuje dietę o małej zawartości soli lub zamienniki soli zawierające potas (istotne
jest odpowiednie stężenie potasu we krwi);
- jeśli pacjent przyjmuje lit lub leki moczopędne oszczędzające potas (spironolakton, triamteren),
ponieważ należy unikać ich stosowania z lekiem Triplixam (patrz „Lek Triplixam a inne leki”);
- jeśli pacjent jest w podeszłym wieku a dawka musi być zwiększona;
- jeśli u pacjenta występowały reakcje uczuleniowe na światło;
- u pacjentów rasy czarnej częściej może wystąpić obrzęk naczynioruchowy (obrzęk twarzy, warg,
jamy ustnej, języka lub gardła, co może powodować trudności w połykaniu lub oddychaniu) a
lek może być mniej skuteczny w obniżaniu ciśnienia tętniczego;
- jeśli pacjent poddawany jest dializoterapii z użyciem błon o dużej przepuszczalności (tzw.
highflux);
- jeśli u pacjenta występuje choroba nerek lub pacjent jest dializowany;
- jeśli u pacjenta wystąpi pogorszenie widzenia lub ból oka. Mogą to być objawy gromadzenia się
płynu w warstwie naczyniowej oka (wysięk naczyniówkowy) lub zwiększonego ciśnienia w oku,
mogą wystąpić w ciągu kilku godzin lub tygodni od przyjęcia leku Triplixam. Nieleczone
objawy mogą prowadzić do trwałej utraty wzroku. Jeśli pacjent miał wcześniej uczulenie na
penicylinę lub sulfonamidy, istnieje większe ryzyko wystąpienia tych zaburzeń.
- jeśli pacjent ma zaburzenia dotyczące mięśni, w tym ból, tkliwość, osłabienie lub kurcze mięśni;
- jeśli pacjent ma nieprawidłowo zwiększone stężenie hormonu, nazywanego aldosteronem, we
krwi (pierwotny aldosteronizm);
- jeśli występuje za duże stężenie kwasu we krwi, co może powodować przyspieszenie
oddychania;
- jeśli pacjent ma niewydolność krążenia mózgowego (niskie ciśnienie krwi w mózgu);
- jeśli u pacjenta wystąpi obrzęk twarzy, warg, jamy ustnej, języka lub gardła, mogący
powodować trudności w połykaniu lub oddychaniu (obrzęk naczynioruchowy), co może się
zdarzyć w każdym momencie leczenia, należy natychmiast przerwać leczenie i zwrócić się do
lekarza.
- jeśli pacjent przyjmuje którykolwiek z następujących leków, ponieważ zwiększa się ryzyko
obrzęku naczynioruchowego:
- racekadotryl (stosowany w leczeniu biegunki);
- syrolimus, ewerolimus, temsyrolimus i inne leki należące do grupy tak zwanych inhibitorów
mTOR (stosowane w celu uniknięcia odrzucenia przeszczepionego narządu oraz w leczeniu
raka);
- sakubitryl (dostępny w leku złożonym zawierającym sakubitryl i walsartan), stosowany w
leczeniu przewlekłej niewydolności serca;
- linagliptyna, saksagliptyna, sitagliptyna, wildagliptyna oraz inne leki należące do grupy
leków zwanych gliptynami (stosowanymi w leczeniu cukrzycy);
- jeśli pacjent przyjmuje którykolwiek z poniższych leków, stosowanych w leczeniu wysokiego
ciśnienia tętniczego:
- antagonistę receptora angiotensyny II (AIIRA), nazywanego również sartanem - na przykład
walsartan, telmisartan, irbesartan, zwłaszcza jeśli pacjent ma zaburzenia czynności nerek
związane z cukrzycą,
- aliskiren.
Lekarz może zalecić regularną kontrolę czynności nerek, ciśnienia tętniczego oraz stężenia
elektrolitów (np. potasu) we krwi.
Patrz także podpunkt „Kiedy nie stosować leku Triplixam”.
Lekarz może zalecić przeprowadzenie badań krwi, aby ocenić czy nie wystąpiło zmniejszenie stężenia
sodu lub potasu albo zwiększenie stężenia wapnia.
Należy powiedzieć lekarzowi o ciąży, planowaniu lub podejrzeniu ciąży. Nie zaleca się stosowania
leku Triplixam we wczesnym okresie ciąży i nie wolno go przyjmować po 3 miesiącu ciąży, ponieważ
stosowany w tym okresie może poważnie zaszkodzić dziecku (patrz punkt „Ciąża i karmienie
piersią”).
Stosując lek Triplixam należy poinformować lekarza lub personel medyczny, jeśli:
- pacjent ma być poddany znieczuleniu i (lub) zabiegowi chirurgicznemu;
- w ostatnim czasie występowała biegunka lub wymioty, lub pacjent jest odwodniony;
- ma być przeprowadzony zabieg aferezy LDL (mechaniczne usunięcie cholesterolu z krwi);
- ma być przeprowadzone leczenie odczulające w celu zmniejszenia reakcji uczuleniowych po
użądleniu przez pszczołę lub osę;
- jeśli ma zostać przeprowadzone badanie wymagające podania środka kontrastującego
zawierającego jod (substancji pozwalającej zobaczyć narządy, takie jak nerka lub żołądek w
badaniu rentgenowskim).
Sportowcy powinni wziąć pod uwagę, że lek Triplixam zawiera substancję czynną (indapamid), która
może powodować pozytywny wynik testu antydopingowego.
Dzieci i młodzież
Nie należy podawać leku Triplixam dzieciom i młodzieży.
Lek Triplixam a inne leki
Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta
obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje stosować.
Pacjenci z cukrzycą lub chorobami nerek nie mogą przyjmować aliskirenu (stosowanego w leczeniu
wysokiego ciśnienia tętniczego).
Należy unikać przyjmowania leku Triplixam z:
- litem (stosowanym w leczeniu niektórych chorób psychicznych, takich jak mania, choroba
maniakalno-depresyjna i nawracająca depresja);
- lekami oszczędzającymi potas (triamteren, amiloryd), suplementami potasu lub zamiennikami
soli zawierającymi potas, innymi lekami mogącymi zwiększać stężenie potasu w organizmie
(takimi jak heparyna, lek stosowany w celu rozrzedzenia krwi, aby zapobiec tworzeniu się
zakrzepów; trimetoprim i kotrimoksazol, znany także jako lek złożony zawierający trimetoprim
i sulfametoksazol, stosowane w leczeniu zakażeń powodowanych przez bakterie);
- dantrolenem (we wlewie), stosowanym także w leczeniu hipertermii złośliwej występującej
podczas znieczulenia (objawy to bardzo wysoka gorączka i sztywność mięśni);
- estramustyną (stosowaną w leczeniu raka);
- lekami, które stosuje się w leczeniu biegunki (racekadotryl) lub lekami stosowanymi w celu
uniknięcia odrzucenia przeszczepionego narządu (syrolimus, ewerolimus, temsyrolimus i inne
leki należące do grupy tak zwanych inhibitorów mTOR). Patrz punkt „Ostrzeżenia i środki
ostrożności”.
- lekiem złożonym zawierającym sakubitryl i walsartan (stosowanym w leczeniu przewlekłej
niewydolności serca). Patrz punkty „Kiedy nie stosować leku Triplixam” oraz „Ostrzeżenia i
środki ostrożności”.
- innymi lekami stosowanymi w leczeniu wysokiego ciśnienia tętniczego: inhibitorami enzymu
konwertującego angiotensynę oraz antagonistami receptora angiotensyny II.
Stosowanie innych leków może mieć wpływ na leczenie lekiem Triplixam. Lekarz może zalecić
zmianę dawki i (lub) zastosować inne środki ostrożności. Należy powiedzieć lekarzowi, jeśli pacjent
przyjmuje którykolwiek z następujących leków, ponieważ może to wymagać zastosowania
szczególnej ostrożności:
- inne leki stosowane w leczeniu wysokiego ciśnienia tętniczego, w tym antagonista receptora
angiotensyny II (AIIRA), aliskiren (patrz także podpunkty „Kiedy nie stosować leku
Triplixam” oraz „Ostrzeżenia i środki ostrożności”) lub leki moczopędne (leki zwiększające
ilość wytwarzanego w nerkach moczu);
- leki oszczędzające potas, stosowane w leczeniu niewydolności serca: eplerenon i spironolakton
w dawkach od 12,5 mg do 50 mg na dobę;
- leki znieczulające;
- środki kontrastujące zawierające jod;
- beprydyl (stosowany w leczeniu dławicy piersiowej);
- metadon (stosowany w leczeniu uzależnienia);
- leki stosowane w leczeniu zaburzeń rytmu serca (np. dofetylid, ibutylid, bretylium, cyzapryd,
difemanil, prokainamid, chinidyna, hydrochinidyna, dyzopiramid, amiodaron, sotalol);
- werapamil, diltiazem (stosowane w chorobach serca);
- digoksyna lub inne glikozydy nasercowe (stosowane w chorobach serca);
- antybiotyki stosowane w leczeniu zakażeń bakteryjnych (np. ryfampicyna, erytromycyna
podawana we wstrzyknięciu, klarytromycyna, sparfloksacyna, moksyfloksacyna);
- leki przeciwgrzybicze (np. itrakonazol, ketokonazol, amfoterycyna B podawana we
wstrzyknięciu);
- allopurynol (stosowany w leczeniu dny moczanowej);
- leki przeciwhistaminowe stosowane w leczeniu reakcji alergicznych, takich jak gorączka sienna
(np. mizolastyna, terfenadyna, astemizol);
- kortykosteroidy stosowane w leczeniu różnych chorób, w tym ciężkiej astmy i reumatoidalnego
zapalenia stawów oraz niesteroidowe leki przeciwzapalne (np. ibuprofen) lub duże dawki
salicylanów (np. kwas acetylosalicylowy, substancja zawarta w wielu lekach, stosowana
przeciwbólowo i przeciwgorączkowo, a także w zapobieganiu tworzeniu się zakrzepów krwi);
- leki immunosupresyjne (podawane w celu kontrolowania reakcji układu odpornościowego)
stosowane w leczeniu chorób autoimmunologicznych lub po przeszczepieniu narządu (np.
cyklosporyna, takrolimus);
- tetrakozaktyd (stosowany w leczeniu choroby Crohna);
- sole złota, zwłaszcza podawane dożylnie (stosowane w leczeniu objawów reumatoidalnego
zapalenia stawów);
- halofantryna (stosowana w leczeniu niektórych typów malarii);
- baklofen stosowany w leczeniu sztywności mięśni występującej w takich chorobach jak
stwardnienie rozsiane;
- leki stosowane w leczeniu cukrzycy, takie jak insulina lub metformina;
- wapń, w tym preparaty uzupełniające niedobór wapnia;
- leki przeczyszczające o działaniu drażniącym (np. senes);
- leki stosowane w leczeniu nowotworów;
- winkamina (stosowana w leczeniu objawowych zaburzeń poznawczych u pacjentów w
podeszłym wieku, w tym utraty pamięci);
- leki stosowane w leczeniu zaburzeń psychicznych, takich jak: depresja, lęk, schizofrenia (np.
trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, leki przeciwpsychotyczne, leki przeciwdepresyjne
typu imipraminy, neuroleptyki (takie jak amisulpryd, sulpiryd, sultopryd, tiapryd, haloperydol,
droperydol));
- pentamidyna (stosowana w leczeniu zapalenia płuc);
- rytonawir, indynawir, nelfinawir (tak zwane inhibitory proteazy stosowane w leczeniu zakażeń
HIV);
- Hypericum perforatum (ziele dziurawca zwyczajnego);
- trimetoprim (stosowany w leczeniu zakażeń);
- leki stosowane w leczeniu niskiego ciśnienia tętniczego, wstrząsu lub astmy (np. efedryna,
noradrenalina lub adrenalina);
- nitrogliceryna i inne azotany lub pozostałe leki rozszerzające naczynia krwionośne, ponieważ
mogą dodatkowo zmniejszać ciśnienie tętnicze.
Lek Triplixam z jedzeniem i piciem
Podczas przyjmowania leku Triplixam nie należy spożywać grejpfrutów ani soku grejpfrutowego,
ponieważ może wystąpić zwiększenie stężenia substancji czynnej - amlodypiny, co może powodować
nieprzewidziane nasilenie działania obniżającego ciśnienie tętnicze leku Triplixam.
Ciąża i karmienie piersią
Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza, że może być w ciąży lub gdy planuje mieć
dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku.
Ciąża
Należy powiedzieć lekarzowi o ciąży, podejrzeniu lub planowaniu ciąży. Zazwyczaj lekarz zaleci
przerwanie przyjmowania leku Triplixam przed planowaną ciążą lub natychmiast po potwierdzeniu
ciąży oraz zaleci zażywanie innego preparatu zamiast leku Triplixam. Nie zaleca się stosowania leku
Triplixam we wczesnym okresie ciąży i nie wolno go przyjmować po 3 miesiącu ciąży, ponieważ
stosowany w tym okresie może poważnie zaszkodzić dziecku.
Karmienie piersią
Należy powiedzieć lekarzowi, jeśli pacjentka karmi lub zamierza karmić piersią. Nie zaleca się
stosowania leku Triplixam podczas karmienia piersią, zwłaszcza w przypadku karmienia noworodka
lub wcześniaka. Lekarz może zalecić stosowanie innego leku.
Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
Lek Triplixam może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn. Jeśli
przyjmowanie leku powoduje nudności, zawroty głowy, zmęczenie albo ból głowy, nie należy
prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn oraz należy natychmiast skontaktować się z lekarzem.
Lek Triplixam zawiera sód
Lek Triplixam zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) w tabletce, co znaczy, że lek uznaje się za
„wolny od sodu”.
Ulotka, pkt 4: Możliwe działania niepożądane
Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.
Jeśli u pacjenta wystąpi którykolwiek z następujących ciężkich objawów niepożądanych, należy
przerwać stosowanie leku i natychmiast skontaktować się z lekarzem:
- nagłe wystąpienie świszczącego oddechu, ból w klatce piersiowej, duszność lub trudności w
oddychaniu (niezbyt często - może wystąpić u mniej niż 1 na 100 pacjentów);
- obrzęk powiek, twarzy lub warg (niezbyt często - może wystąpić u mniej niż 1 na 100
pacjentów);
- obrzęk błony śluzowej jamy ustnej, języka lub gardła, powodujący znaczne trudności w
oddychaniu (niezbyt często - może wystąpić u mniej niż 1 na 100 pacjentów);
- ciężkie reakcje skórne, w tym nasilona wysypka, pokrzywka, zaczerwienienie skóry całego
ciała, nasilone swędzenie, powstawanie pęcherzy, łuszczenie i obrzęk skóry, zapalenie błon
śluzowych (zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka) lub inne
reakcje alergiczne (bardzo rzadko - może wystąpić u mniej niż 1 na 10 000 pacjentów);
- silne zawroty głowy lub omdlenie (często - może wystąpić u mniej niż 1 na 10 pacjentów);
- zawał serca (bardzo rzadko - może wystąpić u mniej niż 1 na 10 000 pacjentów), zagrażające
życiu zaburzenia rytmu serca (częstość nieznana);
- zapalenie trzustki, które może powodować silny ból w nadbrzuszu, promieniujący do pleców
oraz bardzo złe samopoczucie (bardzo rzadko - może wystąpić u mniej niż 1 na 10 000
pacjentów);
- osłabienie mięśni, kurcze, tkliwość lub ból mięśni, szczególnie, gdy w tym samym czasie
pacjent źle się czuje lub ma wysoką temperaturę, co może być spowodowane przez
nieprawidłowy rozpad mięśni (częstość nieznana).
Działania niepożądane, pogrupowane według zmniejszającej się częstości występowania:
- bardzo częste (występujące u co najmniej 1 na 10 pacjentów): obrzęk (zatrzymanie płynów).
- częste (występujące u mniej niż 1 na 10 pacjentów): małe
stężenie potasu we krwi, ból głowy, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, kołatanie serca
(odczuwanie bicia serca), nagłe zaczerwienienie twarzy i szyi, zawroty głowy pochodzenia
błędnikowego, uczucie mrowienia/drętwienia, zaburzenie widzenia, podwójne widzenie, szum
uszny (wrażenie słyszenia dźwięków), uczucie „pustki” w głowie z powodu niskiego ciśnienia
tętniczego, kaszel, duszność, zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, ból brzucha,
zaburzenia smaku, niestrawność lub zaburzenia trawienia, biegunka, zaparcie, zmiana rytmu
wypróżnień), reakcje alergiczne (takie jak wysypki, świąd), kurcze mięśni, uczucie zmęczenia,
osłabienie, senność, opuchnięcie okolicy kostek.
- niezbyt częste (występujące u mniej niż 1 na 100 pacjentów):
wahania nastroju, lęk, depresja, zaburzenia snu, drżenie, pokrzywka, omdlenie, nieodczuwanie
bólu, nieregularna i (lub) szybka czynność serca, zapalenie błony śluzowej nosa (obrzęk lub
wyciek z nosa), wypadanie włosów, plamica (czerwone punkciki na skórze), odbarwienie skóry,
swędzenie, pocenie się, ból w klatce piersiowej, ból mięśni lub stawów, ból pleców, ból, złe
samopoczucie, zaburzenia nerek, zaburzenia oddawania moczu, potrzeba oddawania moczu w
nocy, zwiększona częstość oddawania moczu, impotencja (niezdolność osiągnięcia lub
utrzymania erekcji), gorączka lub podwyższona temperatura ciała, dyskomfort lub
powiększenie piersi u mężczyzn, zwiększenie lub zmniejszenie masy ciała, zwiększenie liczby
krwinek białych pewnego typu, duże stężenie potasu we krwi, hipoglikemia (bardzo małe
stężenie cukru we krwi), małe stężenie sodu we krwi, co może powodować odwodnienie i
obniżenie ciśnienia tętniczego, zapalenie naczyń krwionośnych, reakcja nadwrażliwości na
światło (zmiany w wyglądzie skóry) po narażeniu na słońce lub sztuczne promienie UV A,
skupiska pęcherzy na skórze, obrzęk rąk lub stóp, zwiększenie stężenia kreatyniny i mocznika
we krwi, upadki, suchość błony śluzowej jamy ustnej.
- rzadkie (występujące u mniej niż 1 na 1 000 pacjentów):
- dezorientacja, nieprawidłowe wyniki badań laboratoryjnych: małe stężenie chlorków we krwi,
małe stężenie magnezu we krwi, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, duże
stężenie bilirubiny w surowicy; nasilenie łuszczycy, zmniejszone wydalanie lub brak wydalania
moczu, ostra niewydolność nerek.
Ciemna barwa moczu, nudności lub wymioty, kurcze mięśni, dezorientacja i drgawki. Mogą to
być objawy stanu zwanego SIADH (niewłaściwe wydzielanie hormonu antydiuretycznego).
- bardzo rzadkie (występujące u mniej niż 1 na 10 000 pacjentów):
zmniejszenie liczby krwinek białych, zmniejszenie liczby płytek krwi (co powoduje łatwe
tworzenie się siniaków oraz krwawienia z nosa), niedokrwistość (zmniejszenie liczby krwinek
czerwonych), dławica piersiowa (ból w klatce piersiowej, ból żuchwy i pleców, wywołany
przez wysiłek fizyczny i spowodowany zaburzeniami ukrwienia serca), eozynofilowe zapalenie
płuc (rzadki rodzaj zapalenia płuc), opuchlizna dziąseł, ciężkie reakcje skórne, w tym nasilona
wysypka, zaczerwienienie skóry całego ciała, nasilone swędzenie, powstawanie pęcherzy,
łuszczenie i obrzęk skóry, rumień wielopostaciowy (wysypka, często rozpoczynająca się
pojawieniem czerwonych, swędzących plam na twarzy, ramionach lub nogach), krwawiące,
wrażliwe lub powiększone dziąsła, zaburzenie czynności wątroby, zapalenie wątroby, ciężkie
zaburzenie czynności nerek, zażółcenie skóry (żółtaczka), wzdęcie brzucha (zapalenie żołądka),
zaburzenia nerwów, mogące powodować osłabienie, mrowienie lub drętwienie, zwiększenie
napięcia mięśni, hiperglikemia (bardzo duże stężenie cukru we krwi), duże stężenie wapnia we
krwi, udar, prawdopodobnie wtórny do znacznego obniżenia ciśnienia tętniczego.
- nieznana częstość (nie może być określona na podstawie dostępnych danych):
encefalopatia wątrobowa (choroba mózgu wywołana chorobą wątroby), nieprawidłowy zapis
czynności serca w badaniu EKG; w przypadku występowania tocznia rumieniowatego
układowego (rodzaj kolagenozy) może nastąpić nasilenie objawów.
Krótkowzroczność, zamazane widzenie, pogorszenie widzenia lub ból oczu z powodu
wysokiego ciśnienia (możliwe objawy gromadzenia się płynu w warstwie naczyniowej oka
(wysięk naczyniówkowy) lub ostrej jaskry zamkniętego kąta).
Drżenie, usztywnienie postawy, maskowatość twarzy, spowolnienie ruchów i powłóczenie
nogami, chwiejny chód. Zasinienie, drętwienie i ból palców dłoni lub stóp (objaw Raynauda).
Mogą wystąpić zmiany w wynikach badań laboratoryjnych (badania krwi). Lekarz może zalecić
badania krwi, aby monitorować stan zdrowia pacjenta.
Jeśli wystąpią takie objawy, należy jak najszybciej skontaktować się z lekarzem.
Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane
niewymienione w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie. Działania niepożądane
można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów
Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów
Biobójczych
Al. Jerozolimskie 181C
02-222 Warszawa
Tel.: + 48 22 49 21 301
Faks: + 48 22 49 21 309
Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat
bezpieczeństwa stosowania leku.
ChPL, pkt 4.3: Przeciwwskazania
- Pacjenci poddawani dializoterapii.
- Pacjenci z nieleczoną niewyrównaną niewydolnością serca.
- Ciężkie zaburzenie czynności nerek (klirens kreatyniny poniżej 30 ml/min).
- Umiarkowane zaburzenie czynności nerek (klirens kreatyniny poniżej 60 ml/min) w przypadku
produktu Triplixam zawierającego 10 mg peryndoprylu i 2,5 mg indapamidu (tj. Triplixam
o mocy 10 mg + 2,5 mg + 5 mg oraz mocy 10 mg + 2,5 mg + 10 mg).
- Nadwrażliwość na substancje czynne, na inne sulfonamidy, na pochodne dihydropirydyny, na
inne inhibitory ACE lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1.
- Obrzęk naczynioruchowy (obrzęk Quinckego), związany z uprzednim leczeniem inhibitorami
ACE, w wywiadzie (patrz punkt 4.4).
- Dziedziczny lub idiopatyczny obrzęk naczynioruchowy.
- Drugi i trzeci trymestr ciąży (patrz punkty 4.4 i 4.6).
- Encefalopatia wątrobowa.
- Ciężkie zaburzenie czynności wątroby.
- Hipokaliemia.
- Ciężkie niedociśnienie tętnicze.
- Wstrząs, w tym wstrząs kardiogenny.
- Zwężenie drogi odpływu z lewej komory serca (np. zwężenie zastawki aorty dużego stopnia).
- Hemodynamicznie niestabilna niewydolność serca po przebyciu ostrego zawału serca.
- Jednoczesne stosowanie produktu leczniczego Triplixam z produktami zawierającymi aliskiren
jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniem czynności nerek (współczynnik
przesączania kłębuszkowego, GFR<60 ml/min/1,73 m2) (patrz punkty 4.5 i 5.1).
- Jednoczesne stosowanie z produktem złożonym zawierającym sakubitryl i walsartan. Nie wolno
rozpoczynać leczenia produktem Triplixam przed upływem 36 godzin od podania ostatniej
dawki produktu złożonego zawierającego sakubitryl i walsartan (patrz punkty 4.4 i 4.5).
- Pozaustrojowe metody leczenia powodujące kontakt krwi z powierzchniami o ujemnym
ładunku elektrycznym (patrz punkt 4.5).
- Znaczne obustronne zwężenie tętnic nerkowych lub zwężenie tętnicy zaopatrującej jedyną nerkę
(patrz punkt 4.4).
ChPL, pkt 4.4: Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania
Wszystkie ostrzeżenia dotyczące poszczególnych substancji czynnych, wymienione poniżej, odnoszą
się także do produktu Triplixam.
Specjalne ostrzeżenia
Lit
Zazwyczaj nie zaleca się jednoczesnego stosowania litu oraz preparatu złożonego zawierającego
peryndopryl i indapamid (patrz punkt 4.5).
Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA)
Istnieją dowody, iż jednoczesne stosowanie inhibitorów konwertazy angiotensyny (ACE),
antagonistów receptora angiotensyny II (AIIRA) lub aliskirenu zwiększa ryzyko niedociśnienia,
hiperkaliemii oraz zaburzenia czynności nerek (w tym ostrej niewydolności nerek). W związku z tym
nie zaleca się podwójnego blokowania układu RAA poprzez jednoczesne zastosowanie inhibitorów
ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu (patrz punkty 4.5 i 5.1).
Jeśli zastosowanie podwójnej blokady układu RAA jest absolutnie konieczne, powinno być
prowadzone wyłącznie pod nadzorem specjalisty, a parametry życiowe pacjenta, takie jak: czynność
nerek, stężenie elektrolitów oraz ciśnienie krwi powinny być ściśle monitorowane.
U pacjentów z nefropatią cukrzycową nie należy stosować jednocześnie inhibitorów ACE oraz
antagonistów receptora angiotensyny II.
Leki oszczędzające potas, preparaty potasu lub zamienniki soli kuchennej zawierające potas
Nie zaleca się jednoczesnego stosowania peryndoprylu i leków oszczędzających potas, preparatów
potasu lub zamienników soli kuchennej zawierających potas (patrz punkt 4.5).
Neutropenia/ agranulocytoza/ małopłytkowość/ niedokrwistość
Neutropenia lub agranulocytoza, małopłytkowość oraz niedokrwistość były obserwowane u pacjentów
otrzymujących inhibitory ACE. U pacjentów z prawidłową czynnością nerek i bez innych czynników
ryzyka neutropenia występuje rzadko. Peryndopryl należy stosować szczególnie ostrożnie u pacjentów
z kolagenozą naczyń, leczonych lekami immunosupresyjnymi, allopurynolem lub prokainamidem, lub
gdy czynniki te występują łącznie, szczególnie jeśli wcześniej rozpoznano zaburzenie czynności
nerek. U niektórych z takich pacjentów wystąpiły ciężkie zakażenia, które w niektórych przypadkach
były oporne na intensywne leczenie antybiotykami. U takich pacjentów należy okresowo kontrolować
liczbę krwinek białych. Pacjentów należy poinformować, aby zgłaszali wszelkie objawy zakażenia
(np. ból gardła, gorączka), patrz punkt 4.8.
Nadciśnienie naczyniowo-nerkowe
Podczas leczenia inhibitorami ACE pacjentów z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub
zwężeniem tętnicy zaopatrującej jedyną nerkę istnieje zwiększone ryzyko niedociśnienia tętniczego
oraz niewydolności nerek (patrz punkt 4.3). Leczenie lekami moczopędnymi może stanowić
dodatkowy czynnik ryzyka. Zmniejszona czynność nerek może przebiegać z jedynie niewielkimi
zmianami stężenia kreatyniny w surowicy, nawet u pacjentów z jednostronnym zwężeniem tętnicy
nerkowej.
Nadwrażliwość/obrzęk naczynioruchowy
Rzadko zgłaszano obrzęk naczynioruchowy twarzy, kończyn, warg, języka, głośni i (lub) krtani
u pacjentów leczonych inhibitorami konwertazy angiotensyny, w tym peryndoprylem. Obrzęk może
wystąpić w każdym momencie leczenia. W takich przypadkach należy natychmiast przerwać
stosowanie peryndoprylu i obserwować pacjenta aż do całkowitego ustąpienia objawów. Jeśli obrzęk
dotyczy tylko twarzy i warg, zazwyczaj ustępuje bez leczenia, jednak zastosowanie leków
przeciwhistaminowych może złagodzić objawy.
Obrzęk naczynioruchowy krtani może być zakończony zgonem. W przypadku, gdy obrzęk obejmuje
język, głośnię lub krtań, co może spowodować niedrożność dróg oddechowych, należy natychmiast
zastosować odpowiednie leczenie, czyli podać podskórnie roztwór epinefryny 1:1 000 (0,3 ml do
0,5 ml) i (lub) zapewnić drożność dróg oddechowych.
U czarnoskórych pacjentów, otrzymujących inhibitory ACE, donoszono o większej częstości
występowania obrzęku naczynioruchowego w porównaniu do pacjentów rasy innej niż czarna.
U pacjentów z obrzękiem naczynioruchowym w wywiadzie, niezwiązanym z leczeniem inhibitorem
ACE, może istnieć zwiększone ryzyko obrzęku naczynioruchowego podczas otrzymywania inhibitora
ACE (patrz punkt 4.3).
Rzadko obserwowano obrzęk naczynioruchowy jelit u pacjentów leczonych inhibitorami ACE.
Pacjenci zgłaszali ból brzucha (z nudnościami lub wymiotami albo bez nudności lub wymiotów);
w niektórych przypadkach objawy te nie były poprzedzone obrzękiem twarzy, a stężenie C-1 esterazy
było prawidłowe. Obrzęk naczynioruchowy diagnozowano na podstawie tomografii komputerowej,
badania ultrasonograficznego lub podczas zabiegu chirurgicznego, a objawy ustępowały po
odstawieniu inhibitora ACE. Obrzęk naczynioruchowy jelit należy wziąć pod uwagę w diagnostyce
różnicowej bólu brzucha u pacjentów otrzymujących inhibitory ACE.
Jednoczesne stosowanie peryndoprylu z produktem złożonym zawierającym sakubitryl i walsartan jest
przeciwwskazane ze względu na zwiększone ryzyko obrzęku naczynioruchowego (patrz punkt 4.3).
Nie wolno rozpoczynać leczenia produktem złożonym zawierającym sakubitryl i walsartan przed
upływem 36 godzin od podania ostatniej dawki peryndoprylu. Jeśli leczenie produktem złożonym
zawierającym sakubitryl i walsartan jest przerywane, nie wolno rozpoczynać leczenia peryndoprylem
przed upływem 36 godzin od podania ostatniej dawki produktu złożonego zawierającego sakubitryl
i walsartan (patrz punkty 4.3 i 4.5). Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z inhibitorami obojętnej
endopeptydazy (ang. neutral endopeptidase, NEP) (np. racekadotryl), inhibitorami mTOR (np.
syrolimus, ewerolimus, temsyrolimus) oraz gliptynami (np. linagliptyna, saksagliptyna, sitagliptyna,
wildagliptyna) może prowadzić do zwiększenia ryzyka obrzęku naczynioruchowego (np. obrzęk dróg
oddechowych lub języka, z zaburzeniami oddychania lub bez takich zaburzeń), patrz punkt 4.5.
Należy zachować ostrożność podczas rozpoczynania stosowania racekadotrylu, inhibitorów mTOR
(np. syrolimus, ewerolimus, temsyrolimus) oraz gliptyn (np. linagliptyna, saksagliptyna, sitagliptyna,
wildagliptyna) u pacjenta wcześniej przyjmującego inhibitor ACE.
Reakcje rzekomoanafilaktyczne podczas leczenia odczulającego
U pacjentów przyjmujących inhibitory ACE podczas leczenia odczulającego jadem owadów
błonkoskrzydłych (pszczoły, osy) występowały pojedyncze przypadki przedłużających się reakcji
rzekomoanafilaktycznych zagrażających życiu. Inhibitory ACE należy stosować z ostrożnością
u pacjentów z alergią podczas odczulania, i należy ich unikać u pacjentów poddawanych
immunoterapii jadem owadów. U pacjentów wymagających zarówno stosowania inhibitora ACE
jak i leczenia odczulającego reakcji tych można jednak uniknąć poprzez czasowe odstawienie
inhibitora ACE przynajmniej na 24 godziny przed leczeniem.
Reakcje rzekomoanafilaktyczne podczas aferezy LDL
Rzadko u pacjentów otrzymujących inhibitory ACE, podczas aferezy lipoprotein (LDL) o małej
gęstości z użyciem siarczanu dekstranu, obserwowano zagrażające życiu reakcje
rzekomoanafilaktyczne. Reakcji tych unikano przez czasowe odstawienie inhibitora ACE przed każdą
aferezą.
Pacjenci hemodializowani
U pacjentów dializowanych z użyciem błon o dużej przepuszczalności (high-flux, np. AN 69®)
i leczonych jednocześnie inhibitorem ACE, donoszono o występowaniu reakcji
rzekomoanafilaktycznych. U tych pacjentów należy rozważyć zastosowanie błon dializacyjnych
innego typu lub leku przeciwnadciśnieniowego z innej grupy.
Pierwotny aldosteronizm
Na ogół pacjenci z pierwotnym hiperaldosteronizmem nie reagują na leki przeciwnadciśnieniowe
działające przez hamowanie układu renina-angiotensyna. Z tego względu nie zaleca się stosowania
tego produktu.
Ciąża
Nie należy rozpoczynać stosowania inhibitorów ACE podczas ciąży. Jeśli leczenie inhibitorem ACE
nie jest konieczne, u pacjentek planujących ciążę należy zmienić leczenie na alternatywną terapię
przeciwnadciśnieniową o ustalonym profilu bezpieczeństwa stosowania podczas ciąży. W momencie
potwierdzenia ciąży, należy natychmiast przerwać podawanie inhibitora ACE i, jeśli właściwe, należy
rozpocząć leczenie alternatywne (patrz punkty 4.3 i 4.6).
Encefalopatia wątrobowa
W przypadku zaburzeń czynności wątroby, tiazydowe leki moczopędne i tiazydopodobne leki
moczopędne mogą powodować, szczególnie w przypadku zaburzeń gospodarki wodno-elektrolitowej,
wystąpienie encefalopatii wątrobowej, która może prowadzić do śpiączki wątrobowej. Jeśli to wystąpi,
należy natychmiast przerwać podawanie leku moczopędnego.
Nadwrażliwość na światło
Po zastosowaniu tiazydowych i tiazydopodobnych leków moczopędnych odnotowano przypadki
reakcji nadwrażliwości na światło (patrz punkt 4.8). Jeśli podczas leczenia wystąpi reakcja
nadwrażliwości na światło, zaleca się przerwać terapię. Jeśli konieczne okaże się ponowne podanie
leku moczopędnego, zaleca się ochronę powierzchni skóry narażonych na działanie słońca lub
sztucznych promieni UVA.
Środki ostrożności
Czynność nerek
- W przypadkach ciężkiego zaburzenia czynności nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) leczenie jest
przeciwwskazane.
- U pacjentów z umiarkowanym zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny <60 ml/min),
przeciwwskazane jest stosowanie produktu Triplixam zawierającego 10 mg peryndoprylu i 2,5 mg
indapamidu (tj. Triplixam o mocy 10 mg + 2,5 mg + 5 mg oraz 10 mg + 2,5 mg + 10 mg).
- U niektórych pacjentów z nadciśnieniem tętniczym bez uprzedniego jawnego zaburzenia czynności
nerek, u których badania krwi oceniające czynność nerek wykazały czynnościową niewydolność
nerek, należy przerwać leczenie i ewentualnie ponownie rozpocząć albo od mniejszej dawki albo
podając tylko jedną substancję czynną.
U tych pacjentów standardowa kontrola medyczna obejmuje okresowe oznaczanie stężenia potasu
i kreatyniny, najpierw po 2 tygodniach leczenia, a następnie co 2 miesiące podczas podawania
długotrwałego. Niewydolność nerek była zgłaszana głównie u pacjentów z ciężką niewydolnością
serca lub z podstawową chorobą nerek, w tym ze zwężeniem tętnicy nerkowej.
Zazwyczaj nie zaleca się stosowania produktu w przypadku obustronnego zwężenia tętnicy nerkowej
lub jedynej czynnej nerki.
- Ryzyko niedociśnienia tętniczego i (lub) niewydolności nerek (w przypadku niewydolności serca,
utraty wody i elektrolitów, itd.): podczas stosowania peryndoprylu obserwowano wyraźny wpływ na
układ renina-angiotensyna-aldosteron, zwłaszcza w przypadku znacznego niedoboru wody
i elektrolitów (ścisła dieta z małą ilością sodu lub długotrwałe leczenie lekami moczopędnymi),
u pacjentów z niskim wyjściowym ciśnieniem tętniczym, u pacjentów ze zwężeniem tętnicy nerkowej,
zastoinową niewydolnością serca lub marskością wątroby z obrzękami i wodobrzuszem.
Hamowanie tego układu przez inhibitor konwertazy angiotensyny może zatem spowodować,
zwłaszcza po pierwszej dawce i podczas pierwszych dwóch tygodni leczenia, nagłe obniżenie
ciśnienia tętniczego i (lub) zwiększenie stężenia kreatyniny w osoczu, wskazujące na czynnościową
niewydolność nerek. Niekiedy, chociaż rzadko, stan taki może wystąpić nagle i w dowolnym
momencie leczenia.
W takich przypadkach leczenie należy rozpocząć od mniejszej dawki i zwiększać ją stopniowo.
U pacjentów z chorobą niedokrwienną serca lub chorobą naczyń mózgowych znaczne obniżenie
ciśnienia tętniczego może powodować wystąpienie zawału mięśnia sercowego lub incydentu
naczyniowo-mózgowego.
- Tiazydowe leki moczopędne i tiazydopodobne leki moczopędne są w pełni skuteczne u pacjentów
z prawidłową lub tylko w niewielkim stopniu zaburzoną czynnością nerek (stężenie kreatyniny
w osoczu mniejsze niż 25 mg/l, tj. 220 µmol/l u osób dorosłych). U osób w podeszłym wieku należy
zweryfikować stężenie kreatyniny w osoczu, uwzględniając wiek, masę ciała oraz płeć.
Hipowolemia, wtórna do utraty wody i sodu, spowodowana początkowym podawaniem leków
moczopędnych, powoduje zmniejszenie przesączania kłębuszkowego. Może to powodować
zwiększenie stężenia mocznika we krwi i kreatyniny w osoczu. Ta przemijająca czynnościowa
niewydolność nerek nie powoduje żadnych następstw u osób z prawidłową czynnością nerek,
natomiast może nasilić już istniejącą niewydolność nerek.
- U pacjentów z niewydolnością nerek amlodypina może być stosowana w zwykłych dawkach.
Zmiany stężeń amlodypiny w osoczu nie korelują ze stopniem niewydolności nerek.
- Nie badano działania produktu złożonego Triplixam w zaburzeniu czynności nerek. W razie
zaburzenia czynności nerek, dawki produktu Triplixam powinny być takie, jak w przypadku
podawania poszczególnych składników oddzielnie.
Niedociśnienie tętnicze i niedobór wody oraz sodu
- W przypadku niedoboru sodu istnieje ryzyko nagłego niedociśnienia tętniczego (zwłaszcza
u pacjentów ze zwężeniem tętnicy nerkowej). Dlatego należy przeprowadzać regularne badania, aby
nie przeoczyć objawów klinicznych niedoboru wody i elektrolitów, który może się pojawić
w przypadku współistniejących wymiotów lub biegunki. U takich pacjentów należy regularnie
oznaczać stężenie elektrolitów w osoczu.
Znaczne niedociśnienie tętnicze może wymagać podania soli fizjologicznej we wlewie dożylnym.
Przemijające niedociśnienie tętnicze nie jest przeciwwskazaniem do kontynuacji leczenia. Po
uzyskaniu dostatecznej objętości krwi i ciśnienia tętniczego, można ponownie rozpocząć leczenie od
mniejszej dawki lub stosując tylko jedną substancję czynną.
- Zmniejszenie stężenia sodu może być początkowo bezobjawowe, dlatego konieczne jest regularne
oznaczanie stężenia sodu w osoczu. Oznaczenie stężenia sodu należy wykonywać częściej
u pacjentów w podeszłym wieku i pacjentów z marskością wątroby (patrz punkty 4.8 i 4.9).
Podawanie jakiegokolwiek leku moczopędnego może powodować hiponatremię, czasami z bardzo
poważnymi następstwami. Hiponatremia i hipowolemia mogą być odpowiedzialne za odwodnienie
i niedociśnienie ortostatyczne. Jednoczesna utrata jonów chlorkowych może prowadzić do wtórnej
kompensacyjnej zasadowicy metabolicznej: częstość występowania oraz nasilenie tego działania są
niewielkie.
Stężenie potasu
- Skojarzenie indapamidu z peryndoprylem i amlodypiną nie zapobiega wystąpieniu hipokaliemii,
zwłaszcza u pacjentów z cukrzycą lub niewydolnością nerek. Tak jak w przypadku innych leków
przeciwnadciśnieniowych stosowanych w skojarzeniu z lekiem moczopędnym, należy regularnie
kontrolować stężenie potasu w osoczu.
- U niektórych pacjentów w trakcie stosowania inhibitorów ACE, w tym peryndoprylu, obserwowano
zwiększenie stężenia potasu w surowicy, inhibitory ACE mogą powodować hiperkaliemię, ponieważ
hamują wydzielanie aldosteronu. Wpływ jest zwykle nieznaczny u pacjentów z prawidłową
czynnością nerek. Czynniki ryzyka wystąpienia hiperkaliemii to: niewydolność nerek, pogorszenie
czynności nerek, wiek (>70 lat), cukrzyca, stany współistniejące, zwłaszcza odwodnienie, ostre
niewyrównanie niewydolności serca, kwasica metaboliczna i jednoczesne stosowanie leków
moczopędnych oszczędzających potas (np. spironolakton, eplerenon, triamteren lub amiloryd),
suplementów potasu lub zamienników soli kuchennej zawierających potas albo innych leków,
powodujące zwiększenie stężenia potasu w surowicy (np. heparyna, kotrimoksazol - zawierający
trimetoprim i sulfametoksazol) a zwłaszcza antagonistów aldosteronu lub antagonistów receptora
angiotensyny. Stosowanie suplementów potasu, leków moczopędnych oszczędzających potas lub
zamienników soli kuchennej zawierających potas, zwłaszcza u pacjentów z zaburzoną czynnością
nerek, może prowadzić do znacznego zwiększenia stężenia potasu w surowicy. Hiperkaliemia może
powodować ciężkie zaburzenia rytmu serca, czasami zakończone zgonem. U pacjentów
przyjmujących inhibitory ACE należy ostrożnie stosować leki moczopędne oszczędzające potas oraz
antagonistów receptora angiotensyny, należy monitorować stężenie potasu w surowicy krwi oraz
czynność nerek. Jeżeli jednoczesne stosowanie wyżej wymienionych preparatów uważa się za
właściwe, zaleca się ostrożność i częstą kontrolę stężenia potasu w surowicy (patrz punkt 4.5).
- Podczas stosowania tiazydowych oraz tiazydopodobnych leków moczopędnych występuje duże
ryzyko utraty potasu z hipokaliemią. Hipokaliemia może powodować zaburzenia dotyczące mięśni.
Zgłaszano przypadki rabdomiolizy, głównie w związku z ciężką hipokaliemią. Należy zapobiegać
ryzyku wystąpienia zmniejszonych stężeń potasu (<3,4 mmol/l) u pacjentów z grupy ryzyka, takich
jak pacjenci w podeszłym wieku i (lub) niedożywieni, niezależnie od tego, czy przyjmują, czy też nie,
wiele leków, pacjenci z marskością wątroby z obrzękami i wodobrzuszem, pacjenci z chorobą naczyń
wieńcowych i pacjenci z niewydolnością serca.
W takich przypadkach hipokaliemia zwiększa toksyczność glikozydów nasercowych oraz ryzyko
wystąpienia zaburzeń rytmu serca.
W grupie ryzyka znajdują się również pacjenci z wydłużonym odstępem QT w zapisie EKG, bez
względu czy etiologia jest wrodzona czy jatrogenna.
Hipokaliemia, podobnie jak bradykardia, może sprzyjać wystąpieniu ciężkich zaburzeń rytmu serca,
szczególnie torsade de pointes, które mogą zakończyć się zgonem.
We wszystkich tych przypadkach konieczne jest częstsze oznaczanie stężenia potasu w osoczu.
Pierwsze oznaczenie stężenia potasu w osoczu należy wykonać w pierwszym tygodniu po rozpoczęciu
leczenia.
W razie wykrycia zmniejszonego stężenia potasu należy wyrównać niedobór. Hipokaliemia
występująca w powiązaniu z małym stężeniem magnezu w surowicy może powodować oporność na
leczenie, chyba że stężenie magnezu w surowicy zostanie skorygowane.
Stężenie wapnia
Tiazydowe i tiazydopodobne leki moczopędne mogą zmniejszać wydalanie wapnia z moczem,
powodując nieznaczne i przemijające zwiększenie stężenia wapnia w osoczu.
Znaczne zwiększenie stężenia wapnia może być związane z nierozpoznaną nadczynnością
przytarczyc. W takich przypadkach leczenie należy przerwać przed badaniem czynności przytarczyc
(patrz punkt 4.8).
Stężenie magnezu
Wykazano, że leki moczopędne z grupy tiazydów i ich analogi, w tym indapamid, zwiększają
wydalanie magnezu z moczem, co może powodować hipomagnezemię (patrz punkty 4.5 i 4.8).
Nadciśnienie naczyniowo-nerkowe
Leczeniem nadciśnienia naczyniowo-nerkowego jest rewaskularyzacja. Niemniej jednak, stosowanie
inhibitorów konwertazy angiotensyny może być korzystne u pacjentów z nadciśnieniem naczyniowo-
nerkowym oczekujących na zabieg lub gdy operacja nie jest możliwa.
Jeżeli Triplixam zalecono pacjentowi z rozpoznanym lub podejrzewanym zwężeniem tętnicy
nerkowej, leczenie należy rozpoczynać w szpitalu od małej dawki. Należy kontrolować czynność
nerek i stężenie potasu, ponieważ u niektórych pacjentów rozwijała się czynnościowa niewydolność
nerek, ustępująca po zaprzestaniu leczenia.
Kaszel
U pacjentów leczonych inhibitorami konwertazy angiotensyny obserwowano suchy kaszel.
Charakteryzuje się on tym, że jest uporczywy oraz ustępuje po przerwaniu leczenia. W razie
wystąpienia tego objawu należy rozważyć etiologię jatrogenną. Jeżeli leczenie inhibitorem
konwertazy angiotensyny jest nadal preferowane, należy rozważyć możliwość jego kontynuacji.
Miażdżyca tętnic
Ryzyko wystąpienia niedociśnienia występuje u wszystkich pacjentów, jednak szczególną ostrożność
należy zachować u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca lub zaburzeniami krążenia mózgowego,
rozpoczynając leczenie od małej dawki.
Przełom nadciśnieniowy
Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania i skuteczności amlodypiny w przełomie nadciśnieniowym.
Niewydolność serca/ciężka niewydolność serca
Pacjentów z niewydolnością serca należy leczyć z zachowaniem środków ostrożności.
W długookresowym badaniu kontrolowanym placebo z udziałem pacjentów z ciężką niewydolnością
serca (III i IV klasa wg NYHA), zanotowano większą częstość wystąpienia obrzęku płuc u pacjentów
stosujących amlodypinę w porównaniu z pacjentami stosującymi placebo. Antagonistów wapnia,
w tym amlodypinę, należy ostrożnie stosować u pacjentów z zastoinową niewydolnością serca,
ponieważ mogą zwiększać ryzyko występowania zdarzeń sercowo-naczyniowych oraz zgonu.
U pacjentów z ciężką niewydolnością serca (klasa IV) leczenie należy rozpocząć pod nadzorem
lekarza od zmniejszonej dawki początkowej. Nie należy przerywać podawania beta-adrenolityku
u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i niewydolnością wieńcową: do leku beta-adrenolitycznego
należy dodać inhibitor ACE.
Zwężenie zastawki aorty lub zastawki dwudzielnej/ kardiomiopatia przerostowa
Inhibitory ACE należy stosować z ostrożnością u pacjentów ze zwężeniem drogi odpływu z lewej
komory.
Pacjenci z cukrzycą
U pacjentów z cukrzycą insulinozależną (u których istnieje skłonność do zwiększenia stężenia potasu),
leczenie należy rozpoczynać pod nadzorem lekarza, od zmniejszonej dawki początkowej. U pacjentów
z cukrzycą leczonych wcześniej doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi lub insuliną należy
dokładnie monitorować stężenia glukozy we krwi, zwłaszcza podczas pierwszego miesiąca leczenia
inhibitorem ACE.
Kontrolowanie stężenia glukozy we krwi jest istotne u pacjentów z cukrzycą, zwłaszcza w przypadku
małego stężenia potasu.
Różnice etniczne
Tak jak w przypadku innych inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę, peryndopryl jest
mniej skuteczny w obniżaniu ciśnienia tętniczego u pacjentów rasy czarnej niż u osób innych ras,
prawdopodobnie z powodu częstszego występowania w populacji pacjentów rasy czarnej
z nadciśnieniem małej aktywności reniny w osoczu.
Zabiegi chirurgiczne/znieczulenie
Inhibitory konwertazy angiotensyny mogą powodować niedociśnienie tętnicze w przypadku
znieczulenia, zwłaszcza, gdy środek znieczulający ma właściwości hipotensyjne.
Jeśli możliwe, zaleca się przerwać leczenie długo działającymi inhibitorami konwertazy angiotensyny,
takimi jak peryndopryl, na dzień przed planowanym zabiegiem chirurgicznym.
Zaburzenie czynności wątroby
Rzadko, stosowanie inhibitorów ACE jest związane z wystąpieniem zespołu rozpoczynającego się od
żółtaczki cholestatycznej, prowadzącego do rozwoju piorunującej martwicy wątroby i (czasami)
zgonu. Mechanizm tego zespołu nie jest wyjaśniony. U pacjentów otrzymujących inhibitory ACE,
u których wystąpi żółtaczka, lub zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, należy przerwać
leczenie inhibitorami ACE i zastosować odpowiednie postępowanie medyczne (patrz punkt 4.8).
U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby okres półtrwania amlodypiny jest przedłużony
a wartości AUC są większe; nie ustalono zaleceń dotyczących dawkowania. Dlatego stosowanie
amlodypiny należy rozpocząć od najmniejszej dawki i zachować ostrożność zarówno podczas
rozpoczynania leczenia jak i podczas zwiększania dawki. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami
czynności wątroby może być konieczne powolne zwiększanie dawki oraz odpowiednia kontrola.
Nie badano działania preparatu złożonego Triplixam w zaburzeniu czynności wątroby. Biorąc pod
uwagę działanie poszczególnych substancji czynnych produktu złożonego, Triplixam jest
przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby oraz należy zachować
ostrożność u pacjentów z łagodnymi umiarkowanym zaburzeniem czynności wątroby.
Kwas moczowy
U pacjentów ze zwiększonym stężeniem kwasu moczowego we krwi istnieje zwiększone ryzyko
występowania napadów dny moczanowej.
Pacjenci w podeszłym wieku
Przed rozpoczęciem leczenia należy ocenić czynność nerek i oznaczyć stężenie potasu. Dawkę
początkową należy następnie dostosować w zależności od reakcji ciśnienia tętniczego, zwłaszcza
w przypadkach niedoborów wody i elektrolitów, w celu uniknięcia nagłego niedociśnienia.
Zwiększenie dawki amlodypiny u pacjentów w podeszłym wieku wymaga zachowania ostrożności
(patrz punkty 4.2 i 5.2).
Substancje pomocnicze
Sód
Triplixam zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) w tabletce, co oznacza, że jest w zasadzie wolny od
sodu.
Wysięk naczyniówkowy, ostra krótkowzroczność i wtórna jaskra zamkniętego kąta
Sulfonamid lub pochodne sulfonamidu mogą powodować reakcję idiosynkrazji powodującą wysięk
naczyniówkowy z ubytkiem pola widzenia, przemijającą krótkowzroczność i ostrą jaskrę zamkniętego
kąta. Objawy obejmują nagłe pogorszenie ostrości wzroku lub ból oka, zwykle występują w ciągu
kilku godzin lub tygodni od rozpoczęcia stosowania leku. Nieleczona ostra jaskra zamkniętego kąta
może prowadzić do trwałej utraty wzroku. Podstawowym sposobem leczenia jest jak najszybsze
zaprzestanie podawania leku. Jeśli ciśnienie wewnątrzgałkowe pozostaje niekontrolowane, konieczne
może być rozważenie natychmiastowego leczenia farmakologicznego lub chirurgicznego. Czynniki
ryzyka rozwoju ostrej jaskry zamkniętego kąta mogą obejmować alergię na sulfonamidy lub
penicylinę w wywiadzie.
Sportowcy
Sportowcy powinni wziąć pod uwagę, że ten produkt leczniczy zawiera substancję czynną, która może
powodować pozytywny wynik testu antydopingowego.
ChPL, pkt 4.5: Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji
Dane z badania klinicznego wykazały, że podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron
(RAA) w wyniku jednoczesnego zastosowania inhibitorów ACE, antagonistów receptora
angiotensyny II lub aliskirenu jest związana z większą częstością występowania zdarzeń
niepożądanych, takich jak: niedociśnienie, hiperkaliemia oraz zaburzenia czynności nerek (w tym
ostra niewydolność nerek) w porównaniu z zastosowaniem leku z grupy antagonistów układu RAA
w monoterapii (patrz punkty 4.3, 4.4 i 5.1).
Leki zwiększające ryzyko obrzęku naczynioruchowego
Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z produktem złożonym zawierającym sakubitryl i walsartan
jest przeciwwskazane ze względu na zwiększone ryzyko obrzęku naczynioruchowego (patrz punkty
4.3 i 4.4). Nie wolno rozpoczynać leczenia produktem złożonym zawierającym sakubitryl i walsartan
przed upływem 36 godzin od podania ostatniej dawki peryndoprylu. Nie wolno rozpoczynać leczenia
peryndoprylem przed upływem 36 godzin od podania ostatniej dawki produktu złożonego
zawierającego sakubitryl i walsartan (patrz punkty 4.3 i 4.4).
Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z racekadotrylem, inhibitorami mTOR (np. syrolimus,
ewerolimus, temsyrolimus) oraz gliptynami (np. linagliptyna, saksagliptyna, sitagliptyna,
wildagliptyna) może prowadzić do zwiększenia ryzyka obrzęku naczynioruchowego (patrz punkt 4.4).
Produkty lecznicze wywołujące hiperkaliemię
Chociaż zwykle stężenie potasu w surowicy krwi pozostaje w zakresie wartości prawidłowych,
u niektórych pacjentów leczonych produktem Triplixam może wystąpić hiperkaliemia. Niektóre leki
lub grupy terapeutyczne mogą zwiększać częstość występowania hiperkaliemii: aliskiren, sole potasu,
leki moczopędne oszczędzające potas (np. spironolakton, triamteren lub amiloryd), inhibitory ACE,
antagoniści receptora angiotensyny II, niesteroidowe leki przeciwzapalne, heparyny, leki
immunosupresyjne, takie jak cyklosporyna lub takrolimus, trimetoprim oraz kotrimoksazol (produkt
złożony zawierający trimetoprim i sulfametoksazol), ponieważ wiadomo, że trimetoprim działa jak lek
moczopędny oszczędzający potas – amiloryd. Skojarzone stosowanie tych leków zwiększa ryzyko
hiperkaliemii. Z tego względu nie zaleca się jednoczesnego stosowania produktu Triplixam z wyżej
wymienionymi lekami. Jeśli jest wskazane jednoczesne stosowanie, leki te należy stosować
z ostrożnością, często monitorując stężenie potasu w surowicy krwi.
Jednoczesne stosowanie przeciwwskazane (patrz punkt 4.3)
Aliskiren: u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniem czynności nerek zwiększa się ryzyko
hiperkaliemii, pogorszenia czynności nerek oraz chorobowości i śmiertelności z przyczyn sercowo-
naczyniowych.
Pozaustrojowe metody leczenia: pozaustrojowe metody leczenia powodujące kontakt krwi
z powierzchniami o ujemnym ładunku elektrycznym, takie jak dializa lub hemofiltracja z użyciem
niektórych błon o dużej przepuszczalności (np. błon poliakrylonitrylowych) oraz afereza lipoprotein
o małej gęstości z użyciem siarczanu dekstranu - ze względu na zwiększone ryzyko ciężkich reakcji
rzekomoanafilaktycznych (patrz punkt 4.3). Jeśli takie leczenie jest konieczne, należy rozważyć
użycie błon dializacyjnych innego typu lub zastosować lek przeciwnadciśnieniowy z innej grupy.
Jednoczesne stosowanie niezalecane
Składnik Znana interakcja
z następującym produktem
Interakcja z innym produktem leczniczym
Peryndopryl/
indapamid
Lit Podczas jednoczesnego stosowania inhibitorów ACE i litu
zgłaszano przemijające zwiększenie stężenia litu w surowicy
oraz toksyczności litu. Nie zaleca się skojarzonego
stosowania peryndoprylu i indapamidu z litem, jeśli jednak
jednoczesne podawanie jest konieczne, należy uważnie
kontrolować stężenie litu w surowicy (patrz punkt 4.4).
Peryndopryl Aliskiren U innych osób niż pacjenci z cukrzycą lub zaburzeniem
czynności nerek zwiększa się ryzyko hiperkaliemii,
pogorszenia czynności nerek oraz chorobowości i
śmiertelności z przyczyn sercowo-naczyniowych (patrz punkt
4.4).
Jednoczesne leczenie
inhibitorem ACE
i antagonistą receptora
angiotensyny II
Istnieją doniesienia w literaturze, że u pacjentów z jawną
chorobą miażdżycową, niewydolnością serca lub z cukrzycą z
powikłaniami narządowymi, jednoczesne leczenie
inhibitorem ACE i antagonistą receptora angiotensyny II
wiąże się z większą częstością występowania niedociśnienia
tętniczego, omdlenia, hiperkaliemii i pogorzenia czynności
nerek (w tym ostrej niewydolności nerek), w porównaniu ze
stosowaniem pojedynczego środka działającego na układ
renina-angiotensyna-aldosteron. Podwójna blokada (na
przykład, przez skojarzenie inhibitora ACE z antagonistą
receptora angiotensyny II) powinna być ograniczona do
indywidualnie określonych przypadków ze ścisłą obserwacją
czynności nerek, stężeń potasu i ciśnienia tętniczego (patrz
punkt 4.4).
Estramustyna Istnieje ryzyko zwiększonej częstości wystąpienia działań
niepożądanych, takich jak obrzęk naczynioruchowy.
Leki oszczędzające potas
(np. triamteren, amiloryd),
sole potasu
Hiperkaliemia (potencjalnie zakończona zgonem), zwłaszcza
w połączeniu z zaburzeniem czynności nerek (addytywne
działanie hiperkaliemiczne).
Nie zaleca się jednoczesnego stosowania peryndoprylu
z wymienionymi powyżej produktami (patrz punkt 4.4). Jeśli
mimo to jednoczesne stosowanie tych produktów jest
wskazane, należy je stosować ostrożnie i często kontrolować
stężenie potasu w surowicy. Stosowanie spironolaktonu
w niewydolności serca – patrz „Jednoczesne stosowanie
wymagające szczególnej ostrożności”.
Amlodypina Dantrolen (infuzja) U zwierząt po podaniu werapamilu i dożylnym podaniu
dantrolenu obserwowano migotanie komór zakończone
zgonem i zapaść krążeniową, powiązane z hiperkaliemią. Ze
względu na ryzyko hiperkaliemii zaleca się unikanie
jednoczesnego podawania antagonistów wapnia, takich jak
amlodypina, u pacjentów podatnych na wystąpienie
hipertermii złośliwej i w leczeniu hipertermii złośliwej.
Grejpfruty lub sok
grejpfrutowy
U niektórych pacjentów może być zwiększona biodostępność,
co może nasilać obniżenie ciśnienia tętniczego.
Jednoczesne stosowanie wymagające szczególnej ostrożności
Składnik Znana interakcja
z następującym
produktem
Interakcja z innym produktem leczniczym
Peryndopryl/
indapamid
Baklofen Nasilone działanie przeciwnadciśnieniowe. Należy monitorować ciśnienie
tętnicze oraz modyfikować dawkę leku przeciwnadciśnieniowego, jeżeli to
konieczne.
Niesteroidowe leki
przeciwzapalne –
NLPZ (w tym kwas
acetylosalicylowy
w dużych dawkach)
Jeśli inhibitory ACE są podawane jednocześnie z niesteroidowymi lekami
przeciwzapalnymi (tj. kwasem acetylosalicylowym w dawkach działających
przeciwzapalnie, inhibitorami COX-2 i nieselektywnymi NLPZ) może
wystąpić osłabienie działania przeciwnadciśnieniowego. Jednoczesne
stosowanie inhibitorów ACE i NLPZ może powodować zwiększone ryzyko
pogorszenia czynności nerek, w tym możliwej ostrej niewydolności nerek
oraz zwiększenia stężenia potasu w surowicy, zwłaszcza u pacjentów
z uprzednio istniejącym zaburzeniem czynności nerek. Leczenie skojarzone
należy prowadzić ostrożnie, zwłaszcza u osób w podeszłym wieku. Pacjentów
należy odpowiednio nawodnić i rozważyć monitowanie czynności nerek po
rozpoczęciu jednoczesnego leczenia oraz cyklicznie w późniejszym okresie.
Peryndopryl Leki
przeciwcukrzycowe
(insulina, doustne
leki
hipoglikemizujące)
Badania epidemiologiczne sugerują, że jednoczesne stosowanie inhibitorów
ACE i leków przeciwcukrzycowych (insulina, doustne leki
hipoglikemizujące) może nasilać działanie zmniejszające stężenie glukozy we
krwi z ryzykiem hipoglikemii. Jest to najbardziej prawdopodobne podczas
pierwszych tygodni leczenia skojarzonego i u pacjentów z zaburzeniem
czynności nerek.
Leki moczopędne
nieoszczędzające
potasu
Pacjenci leczeni lekami moczopędnymi, szczególnie osoby z zaburzeniami
gospodarki wodno–elektrolitowej, mogą być narażeni na nadmierne obniżenie
ciśnienia tętniczego w trakcie rozpoczynania leczenia inhibitorami ACE.
Prawdopodobieństwo działania hipotensyjnego można zmniejszyć przez
przerwanie leczenia lekami moczopędnymi, zwiększenie objętości płynów lub
podaży soli przed rozpoczęciem leczenia małymi, stopniowo zwiększanymi
dawkami peryndoprylu.
Składnik Znana interakcja
z następującym
produktem
Interakcja z innym produktem leczniczym
W nadciśnieniu tętniczym, jeśli wcześniejsze podawanie leków
moczopędnych spowodowało zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej,
należy albo przerwać stosowanie leku moczopędnego przed rozpoczęciem
podawania inhibitora ACE, a następnie można ponownie zastosować lek
moczopędny nieoszczędzający potasu, albo leczenie inhibitorem ACE należy
rozpocząć od małej, stopniowo zwiększanej dawki.
W zastoinowej niewydolności serca leczonej lekami moczopędnymi,
stosowanie inhibitora ACE należy rozpocząć od bardzo małej dawki, jeśli to
możliwe, po zmniejszeniu dawki leku moczopędnego nieoszczędzającego
potasu.
We wszystkich przypadkach, podczas pierwszych tygodni leczenia
inhibitorem ACE, należy monitorować czynność nerek (stężenia kreatyniny).
Leki moczopędne
oszczędzające potas
(eplerenon,
spironolakton)
Eplerenon lub spironolakton w dawkach od 12,5 mg do 50 mg na dobę
z małymi dawkami inhibitorów ACE:
w leczeniu pacjentów z niewydolnością serca klasy II do IV (wg NYHA),
z frakcją wyrzutową lewej komory <40% oraz wcześniej leczonych
inhibitorami ACE i diuretykami pętlowymi, istnieje ryzyko hiperkaliemii,
potencjalnie zakończonej zgonem, zwłaszcza w przypadku nieprzestrzegania
zaleceń dotyczących stosowania leków w tym skojarzeniu.
Przed rozpoczęciem skojarzonego leczenia należy sprawdzić, czy nie
występuje hiperkaliemia i zaburzenie czynności nerek.
Zaleca się oznaczanie stężenia potasu oraz kreatyniny we krwi raz w tygodniu
w pierwszym miesiącu leczenia, a następnie co miesiąc.
Indapamid Leki powodujące
torsade de pointes
Z powodu ryzyka hipokaliemii, indapamid należy stosować ostrożnie
w przypadku podawania go z produktami leczniczymi, które wywołują
torsade de pointes, takimi jak (ale nie ograniczają się do nich):
- leki przeciwarytmiczne klasy Ia (np. chinidyna, hydrochinidyna,
dyzopiramid);
- leki przeciwarytmiczne klasy III (np. amiodaron, sotalol, dofetylid, ibutylid,
bretylium);
- niektóre leki przeciwpsychotyczne:
pochodne fenotiazyny (np. chloropromazyna, cyjamemazyna,
lewomepromazyna, tiorydazyna, trifluoperazyna),
pochodne benzamidu (np. amisulpryd, sulpiryd, sultopryd, tiapryd),
pochodne butyrofenonu (np. droperydol, haloperydol),
inne leki przeciwpsychotyczne (np. pimozyd);inne substancje (np. beprydyl,
cyzapryd, difemanil, erytromycyna podawana dożylnie, halofantryna,
mizolastyna, pentamidyna, sparfloksacyna, moksyfloksacyna, winkamina
podawana dożylnie, metadon, astemizol, terfenadyna).
Należy zapobiegać małym stężeniom potasu i wyrównywać je, jeśli jest to
konieczne: kontrolować odstęp QT.
Amfoterycyna B
(iv.), gliko-
i mineralokortyko-
steroidy (stosowane
ogólnie),
tetrakozaktyd, leki
przeczyszczające
o działaniu
pobudzającym
perystaltykę
Zwiększenie ryzyka małego stężenia potasu (działanie addytywne).
Należy monitorować stężenie potasu w osoczu i wyrównać je, jeśli konieczne;
szczególna uwaga jest wymagana w przypadku stosowania glikozydów
naparstnicy.
Należy stosować leki przeczyszczające nie pobudzające perystaltyki.
Glikozydy
nasercowe
Hipokaliemia i (lub) hipomagnezemia nasila toksyczne działanie glikozydów
naparstnicy. Należy monitorować stężenie potasu i magnezu w osoczu oraz
zapis EKG i ponownie rozważyć sposób leczenia, jeżeli jest to konieczne.
Allopurynol Jednoczesne leczenie indapamidem może zwiększyć częstość reakcji
nadwrażliwości na allopurynol.
Amlodypina Induktory CYP3A4 Jednoczesne stosowanie znanych induktorów CYP3A4 może powodować
zmiany stężenia amlodypiny w osoczu. Dlatego też, zarówno podczas
jednoczesnego stosowania, jak i po jego zakończeniu - szczególnie
Składnik Znana interakcja
z następującym
produktem
Interakcja z innym produktem leczniczym
w przypadku silnych induktorów CYP3A4 (np. ryfampicyna, ziele dziurawca
zwyczajnego) - należy kontrolować ciśnienie tętnicze i rozważyć konieczność
modyfikacji dawki.
Inhibitory CYP3A4 Jednoczesne stosowanie amlodypiny z silnymi lub umiarkowanymi
inhibitorami CYP3A4 (inhibitory proteazy, azole przeciwgrzybicze,
makrolidy, takie jak erytromycyna lub klarytromycyna, werapamil lub
diltiazem) może powodować znaczne zwiększenie stężenia amlodypiny.
Znaczenie kliniczne tych zmian farmakokinetycznych może być bardziej
widoczne u pacjentów w podeszłym wieku. Może być konieczny nadzór
kliniczny oraz dostosowanie dawki.
U pacjentów przyjmujących klarytromycynę i amlodypinę istnieje zwiększone
ryzyko niedociśnienia tętniczego. Podczas jednoczesnego stosowania
amlodypiny i klarytromycyny zaleca się ścisłą obserwację pacjentów.
Jednoczesne stosowanie wymagające rozważenia
Składnik Znana interakcja
z następującym
produktem
Interakcja z innym produktem leczniczym
Peryndopryl/
indapamid/
amlodypina
Leki
przeciwdepresyjne typu
imipraminy
(trójpierścieniowe),
leki neuroleptyczne
Nasilone działanie przeciwnadciśnieniowe i zwiększenie ryzyka
niedociśnienia ortostatycznego (działanie addytywne).
Inne leki
przeciwnadciśnieniowe
Stosowanie innych przeciwnadciśnieniowych produktów
leczniczych
może powodować dodatkowe obniżenie ciśnienia tętniczego.
Kortykosteroidy,
tetrakozaktyd
Osłabienie działania przeciwnadciśnieniowego (retencja soli
i wody spowodowana kortykosteroidami).
Peryndopryl Leki
przeciwnadciśnieniowe
i rozszerzające
naczynia krwionośne
Jednoczesne stosowanie z glicerolu triazotanem, innymi
azotanami lub innymi lekami rozszerzającymi naczynia może
dodatkowo obniżać ciśnienie tętnicze.
Allopurynol, leki
cytostatyczne lub
immunosupresyjne,
kortykosteroidy
stosowane ogólnie lub
prokainamid
Jednoczesne stosowanie z inhibitorami ACE może prowadzić do
zwiększonego ryzyka wystąpienia leukopenii.
Leki znieczulające Inhibitory ACE mogą nasilać działanie hipotensyjne niektórych
leków znieczulających.
Leki moczopędne
(tiazydowe lub
pętlowe)
Uprzednie leczenie dużymi dawkami leków moczopędnych może
powodować odwodnienie oraz ryzyko niedociśnienia tętniczego
podczas rozpoczynania leczenia peryndoprylem.
Leki działające
sympatykomimetycznie
Leki działające sympatykomimetycznie mogą osłabiać działanie
przeciwnadciśnieniowe inhibitorów ACE.
Sole złota U pacjentów leczonych preparatami złota w iniekcjach
(aurotiojabłczan sodu) i otrzymujących jednocześnie inhibitor
ACE, w tym peryndopryl, rzadko donoszono o reakcjach
przypominających objawy jak po podaniu azotanów (nitritoid
reactions) – nagłe zaczerwienienie twarzy, nudności, wymioty
i niedociśnienie).
Indapamid Metformina Kwasica mleczanowa po metforminie, spowodowana
czynnościową niewydolnością nerek związaną ze stosowaniem
leków moczopędnych, a szczególnie diuretyków pętlowych. Nie
należy stosować metforminy, jeśli stężenie kreatyniny w osoczu
jest większe niż 15 mg/l (135 μmol/l) u mężczyzn i 12 mg/l
(110 μmol/l) u kobiet.
Składnik Znana interakcja
z następującym
produktem
Interakcja z innym produktem leczniczym
Środki kontrastujące
zawierające jod
W przypadku odwodnienia spowodowanego lekami
moczopędnymi, istnieje zwiększone ryzyko rozwoju ostrej
niewydolności nerek, szczególnie, jeśli zastosowano duże dawki
środków kontrastujących zawierających jod. Przed zastosowaniem
środka kontrastującego zawierającego jod należy odpowiednio
nawodnić pacjenta.
Wapń (sole) Ryzyko zwiększonego stężenia wapnia we krwi w wyniku
zmniejszonego wydalania wapnia z moczem.
Cyklosporyna Ryzyko zwiększonego stężenia kreatyniny, bez zmian stężenia
cyklosporyny w surowicy, nawet w przypadku braku niedoborów
wody i soli.
Amlodypina Atorwastatyna,
digoksyna lub
warfaryna
W badaniach klinicznych dotyczących interakcji, amlodypina nie
wpływała na właściwości farmakokinetyczne atorwastatyny,
digoksyny lub warfaryny.
Takrolimus Podczas jednoczesnego stosowania z amlodypiną istnieje ryzyko
zwiększenia stężenia takrolimusu we krwi. Aby uniknąć
toksycznego działania takrolimusu, podczas stosowania
amlodypiny u pacjenta leczonego takrolimusem należy
monitorować stężenie takrolimusu we krwi oraz dostosować jego
dawkę, jeśli jest to konieczne.
Inhibitory kinazy
mTOR
Inhibitory mTOR, takie jak syrolimus, temsyrolimus i
ewerolimus, są substratami CYP3A. Amlodypina jest słabym
inhibitorem CYP3A. Podczas jednoczesnego stosowania
inhibitorów mTOR, amlodypina może zwiększyć narażenie na
inhibitory mTOR.
Cyklosporyna Nie przeprowadzono badań interakcji dotyczących cyklosporyny
i amlodypiny u zdrowych ochotników lub w innych populacjach,
z wyjątkiem pacjentów po przeszczepieniu nerki, u których
obserwowano zmienne zwiększenie stężeń minimalnych
cyklosporyny (średnio o 0%-40%). Należy rozważyć
monitorowanie stężenia cyklosporyny u pacjentów po
przeszczepieniu nerki, przyjmujących amlodypinę, a w razie
konieczności należy zmniejszyć dawkę cyklosporyny.
Symwastatyna Wielokrotne, jednoczesne podawanie amlodypiny w dawce 10 mg
i symwastatyny w dawce 80 mg powodowało zwiększenie o 77%
narażenia na symwastatynę, w porównaniu do podawania
symwastatyny w monoterapii. U pacjentów przyjmujących
amlodypinę należy ograniczyć dawkę symwastatyny do 20 mg na
dobę.
ChPL, pkt 4.8: Działania niepożądane
Podsumowanie profilu bezpieczeństwa
Najczęściej zgłaszane działania niepożądane, występujące po oddzielnym podaniu peryndoprylu,
indapamidu i amlodypiny to: hipokaliemia, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, ból głowy,
parestezja, senność, zaburzenie smaku, zaburzenie widzenia, podwójne widzenie, szum uszny,
zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, kołatanie serca, nagłe zaczerwienienie (zwłaszcza twarzy),
niedociśnienie tętnicze (i objawy związane z niedociśnieniem), kaszel, duszność, zaburzenia
żołądkowo-jelitowe (ból brzucha, zaparcie, biegunka, niestrawność, nudności, wymioty, zmiana rytmu
wypróżnień), świąd, wysypka, wysypka plamkowo-grudkowa, kurcze mięśni, obrzęk okolicy kostek,
astenia, obrzęki zmęczenie.
Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych
Podczas leczenia peryndoprylem, indapamidem lub amlodypiną obserwowano następujące działania
niepożądane, uszeregowane według następującej częstości występowania:
bardzo często (≥1/10); często (≥1/100 do <1/10); niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100); rzadko
(≥1/10 000 do <1/1 000); bardzo rzadko (<1/10 000); częstość nieznana (nie może być określona
na podstawie dostępnych danych).
Bardzo rzadko: Zapalenie błony śluzowej nosa
Rzadko: Zespół niewłaściwego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH)
Niezbyt często: Eozynofilia
Bardzo rzadko: Agranulocytoza (patrz punkt 4.4)
Bardzo rzadko: Niedokrwistość aplastyczna
Bardzo rzadko: Pancytopenia
Bardzo rzadko: Leukopenia (patrz punkt 4.4)
Bardzo rzadko: Neutropenia (patrz punkt 4.4)
4.4)
16
Bardzo rzadko: Bardzo rzadko
Bardzo rzadko: Bardzo rzadko
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Niezbyt często
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Często
Bardzo rzadko: Niezbyt często*
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Niezbyt często*
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Niezbyt często*
Bardzo rzadko: Niezbyt często
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Rzadko
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Rzadko
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Bardzo rzadko
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Niezbyt często
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Niezbyt często*
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Niezbyt często
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Bardzo rzadko
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Często
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Często
Bardzo rzadko: Rzadko
Bardzo rzadko: Często
Bardzo rzadko: Rzadko
Bardzo rzadko: Niezbyt często*
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Często
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Niezbyt często*
Bardzo rzadko: Nieznana
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Bardzo rzadko
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Nieznana
Bardzo rzadko: Często
Bardzo rzadko: Nieznana
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Nieznana
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Nieznana
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: -
Podwójne widzenie - - Często
17
Często: Często
Niezbyt często: -
Często: Niezbyt często*
Niezbyt często: Często
Często: Niezbyt często*
Niezbyt często: -
Często: Bardzo rzadko
Niezbyt często: -
Często: Bardzo rzadko
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: Bardzo rzadko
Niezbyt często: Bardzo rzadko
Często: -
Niezbyt często: -
Często: Rzadko*
Niezbyt często: Często
Często: Często
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: Niezbyt często*
Niezbyt często: Bardzo rzadko
Często: Nieznana
Niezbyt często: -
Często: Często
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: Często
Niezbyt często: Często
Często: Niezbyt często
Niezbyt często: -
Często: Bardzo rzadko
Niezbyt często: -
Często: Często
Niezbyt często: Często
Często: Często
Niezbyt często: Często
Często: Często
Niezbyt często: Często
Często: Często
Niezbyt często: Często
Często: Często
Niezbyt często: Często
Często: Często
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: Niezbyt często
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: -
Niezbyt często: Często
Często: -
Niezbyt często: Bardzo rzadko
Często: Bardzo rzadko
Niezbyt często: Bardzo rzadko
Często: -
Niezbyt często: Bardzo rzadko
Często: Bardzo rzadko
Niezbyt często: Bardzo rzadko
Często: -
Niezbyt często: Bardzo rzadko
żółciowych Żółtaczka - - Bardzo rzadko
18
Często: Często
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: -
Niezbyt często: -
Często: Niezbyt często
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: Niezbyt często
Niezbyt często: Bardzo rzadko
Często: -
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: -
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: -
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: Niezbyt często
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: -
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: Niezbyt często*
Niezbyt często: Bardzo rzadko
Często: Rzadko
Niezbyt często: -
Często: Niezbyt często*
Niezbyt często: -
Często: Bardzo rzadko
Niezbyt często: Bardzo rzadko
Często: -
Niezbyt często: Bardzo rzadko
Często: -
Niezbyt często: Bardzo rzadko
Często: -
Niezbyt często: Nieznana
Często: -
Niezbyt często: Bardzo rzadko
Często: Często
Niezbyt często: Często
Często: -
Niezbyt często: Często
Często: Niezbyt często*
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: -
Niezbyt często: -
Często: Niezbyt często*
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: -
Niezbyt często: -
Często: -
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: -
Niezbyt często: -
Często: -
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: -
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: -
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: Rzadko*
Niezbyt często: -
Często: Rzadko
Niezbyt często: -
Często: Niezbyt często
Niezbyt często: -
Często: Niezbyt często
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: -
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: Często
Niezbyt często: Często
Często: -
Niezbyt często: Często
Często: -
Niezbyt często: Bardzo często
Często: Niezbyt często*
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: -
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: Niezbyt często*
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: Niezbyt często*
Niezbyt często: -
Obrzęk obwodowy Niezbyt często* -
19
Często: Niezbyt często*
Niezbyt często: -
Często: -
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: -
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: Niezbyt często*
Niezbyt często: -
Często: Niezbyt często*
Niezbyt często: -
Często: Rzadko
Niezbyt często: -
Często: Rzadko
Niezbyt często: Bardzo rzadko
Często: Bardzo rzadko
Niezbyt często: -
Często: -
Niezbyt często: -
Często: -
Niezbyt często: -
Często: -
Niezbyt często: -
Często: Niezbyt często*
Niezbyt często: -
* zCazbęisetgoaśćc ho kreślona w badaniach klinicznych dla działań niepożądanych zgłoszonych w spontanicznych
raportach.
Opis wybranych działań niepożądanych
Podczas II i III fazy badań porównujących stosowanie indapamidu w dawce 1,5 mg i 2,5 mg, analiza
stężenia potasu w osoczu wykazała wpływ indapamidu zależny od dawki:
- indapamid w dawce 1,5 mg: stężenie potasu w osoczu <3,4 mm/l obserwowano u 10%
pacjentów i <3,2 mmol/l u 4% pacjentów po 4 do 6 tygodniach leczenia. Po 12 tygodniach
leczenia średnie zmniejszenie stężenia potasu w osoczu wynosiło 0,23 mmol/l.
- indapamid w dawce 2,5 mg: stężenie potasu w osoczu <3,4 mmol/l obserwowano u 25%
pacjentów i <3,2 mmol/l u 10% pacjentów po 4 do 6 tygodniach leczenia. Po 12 tygodniach
leczenia średnie zmniejszenie stężenia potasu w osoczu wynosiło 0,41 mmol/l.
Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań
niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania
produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać
wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania
Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,
Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych
Al. Jerozolimskie 181C
02-222 Warszawa
Tel.: + 48 22 49 21 301
Faks: + 48 22 49 21 309
Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
Amlodipinum + Indapamidum + Perindoprilum argininum (tabletki powlekane)
Ulotka poniżej jest dokumentem tego importu równoległego (z rejestru), a ChPL pochodzi z produktu referencyjnego (dopuszczonego do obrotu w Polsce odpowiednika). Opakowanie, ulotka dołączona do opakowania i niektóre dane (np. język, nazwa lub wygląd opakowania) mogą się różnić: sprawdź ulotkę w opakowaniu. Dopasowanie przybliżone (nazwa, postać i substancje czynne), moc produktu referencyjnego mogła być inna. Dawkowanie, dawki maksymalne, ograniczenia wieku i tabele dawkowania nie są przenoszone z produktu referencyjnego; sprawdź je w ulotce importu. Produkt referencyjny: Triplixam (numer w rejestrze: 100314994).
Dane z dokumentów wyodrębnione automatycznie
- Przechowywanie
- brak specjalnych zaleceń (wg dokumentu)
źródło: Ulotka, pkt 5, ChPL, pkt 6.4
- Termin ważności
- 30 dni (po pierwszym otwarciu)
- 3 lata (opakowanie nieotwarte)
- 100 dni (po pierwszym otwarciu)
źródło: Ulotka, pkt 5, ChPL, pkt 6.3
- Substancje pomocnicze
- Wapnia węglan ze Skrobią o składzie: Wapnia węglan (90%); Skrobia żelowana, kukurydziana (10%); Celuloza mikrokrystaliczna; Kroskarmeloza sodowa; Magnezu stearynian; Krzemionka koloidalna bezwodna; Skrobia żelowana, kukurydziana
- Otoczka: Glicerol; Hypromeloza 6 mPas; Makrogol 6000; Magnezu stearynian; Tytanu dwutlenek (E 171)
źródło: ChPL, pkt 6.1
- Substancje wymienione w dokumencie (m.in. alergeny, cukry, alkohol, sód)
- barwniki: w składzie (Otoczka)
źródło: ChPL, pkt 6.1
Pokazane są tylko substancje wymienione w dokumencie; brak wzmianki nie oznacza, że substancji nie ma w leku.
- Opakowanie i akcesoria
- opakowanie bezpośrednie: pojemnik
źródło: ChPL, pkt 6.5
- Wygląd
- biały podłużny
Lek Triplixam, 5 mg + 1,25 mg + 10 mg: biała, podłużna tabletka powlekana o długości 10,7 mm i szerokości 5,66 mm, z wytłoczonym znakiem po jednej stronie oraz wytłoczonym znakiem po drugiej stronie. W korku zamykającym pojemnik z tabletkami znajduje się środek pochłaniający wilgoć. W celu uzyskania bardziej szczegółowych informacji należy zwrócić się do podmiotu odpowiedzialnego lub importera równoległego. źródło: Ulotka, pkt 6, ChPL, pkt 3
- Prowadzenie pojazdów i obsługa maszyn
- dokument: możliwy wpływ lub zalecana ostrożność źródło: „Nie prowadzono badań nad wpływem produktu Triplixam na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Peryndopryl i indapamid nie wpływają na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn, lecz u niektórych pacjentów mogą wystąpić indywidualne reakcje związane z obniżeniem ciśnienia tętniczego. Amlodypina wywiera niewielki lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Zdolność reagowania może ulec osłabieniu, jeśli u pacjenta wystąpią zawroty głowy, ból głowy, zmęczenie, znużenie lub nudności. W takim przypadku zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn może być zaburzona. Zaleca się ostrożność, zwłaszcza na początku leczenia.” · ChPL, pkt 4.7
- Działania niepożądane
27 pozycji, według częstości
- często: Często; Niezbyt często*; Bardzo rzadko; Rzadko*; Nieznana; Niezbyt często; Rzadko
- niezbyt często: Eozynofilia; Często; Niezbyt często; Bardzo rzadko; Bardzo rzadko żółciowych Żółtaczka - - Bardzo rzadko; Nieznana; Bardzo często
- rzadko: Zespół niewłaściwego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH)
- bardzo rzadko: Zapalenie błony śluzowej nosa; Agranulocytoza (patrz punkt 4.4); Niedokrwistość aplastyczna; Pancytopenia; Leukopenia (patrz punkt 4.4); Neutropenia (patrz punkt 4.4); Bardzo rzadko; Niezbyt często; Często; Niezbyt często*; Rzadko; Nieznana
Lista może być niepełna: wyodrębniono tylko zapisy w układzie „Często: …”. Pełna lista jest w ChPL.
źródło: ChPL, pkt 4.8
Dawkowanie wg dokumentu wyodrębnione automatycznie
- Grupy szczególne (cytat)
-
- Ciąża i karmienie piersią: „Ciąża i karmienie piersią Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza, że może być w ciąży lub gdy planuje mieć dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku.” źródło: Ulotka, pkt 2
Ciąża
„Ciąża Należy powiedzieć lekarzowi o ciąży, podejrzeniu lub planowaniu ciąży. Zazwyczaj lekarz zaleci przerwanie przyjmowania leku Triplixam przed planowaną ciążą lub natychmiast po potwierdzeniu ciąży oraz zaleci zażywanie innego preparatu zamiast leku Triplixam. Nie zaleca się stosowania leku Triplixam we wczesnym okresie ciąży i nie wolno go przyjmować po 3 miesiącu ciąży, ponieważ stosowany w tym okresie może poważnie zaszkodzić dziecku.” źródło: Ulotka, pkt 2
Karmienie piersią
„Karmienie piersią Należy powiedzieć lekarzowi, jeśli pacjentka karmi lub zamierza karmić piersią. Nie zaleca się stosowania leku Triplixam podczas karmienia piersią, zwłaszcza w przypadku karmienia noworodka lub wcześniaka. Lekarz może zalecić stosowanie innego leku. Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn Lek Triplixam może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn. Jeśli przyjmowanie leku powoduje nudności, zawroty głowy, zmęczenie albo ból głowy, nie należy prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn oraz należy natychmiast skontaktować się z lekarzem.” (początek fragmentu; dalszy ciąg w dokumencie) źródło: Ulotka, pkt 2
Ciąża
„Ciąża Peryndopryl Nie zaleca się stosowania inhibitorów ACE podczas pierwszego trymestru ciąży (patrz punkt 4.4). Stosowanie inhibitorów ACE jest przeciwwskazane podczas drugiego i trzeciego trymestru ciąży (patrz punkty 4.3 i 4.4). Dane epidemiologiczne dotyczące ryzyka teratogenności w następstwie narażenia na inhibitory ACE podczas pierwszego trymestru ciąży nie są ostateczne, jednakże nie można wykluczyć niewielkiego zwiększenia ryzyka. Pacjentki planujące ciążę powinny mieć zastosowaną alternatywną terapię hipotensyjną o ustalonym profilu bezpieczeństwa podczas ciąży, chyba że kontynuowane leczenie inhibitorami ACE jest niezbędne.” (początek fragmentu; dalszy ciąg w dokumencie) źródło: ChPL, pkt 4.6
Karmienie piersią
„Karmienie piersią Nie zaleca się stosowania produktu Triplixam podczas laktacji. Peryndopryl Ponieważ brak informacji odnośnie stosowania peryndoprylu podczas karmienia piersią, nie zaleca się jego podawania, zwłaszcza w przypadku karmienia piersią noworodka lub wcześniaka. Wskazane są alternatywne metody leczenia o lepszym profilu bezpieczeństwa. Indapamid Istnieją niewystarczające dane dotyczące przenikania indapamidu lub metabolitów do mleka kobiecego. Może wystąpić nadwrażliwość na pochodne sulfonamidowe i hipokaliemia. Nie można wykluczyć ryzyka dla noworodków lub niemowląt.” (początek fragmentu; dalszy ciąg w dokumencie) źródło: ChPL, pkt 4.6
Płodność
„Płodność Peryndopryl i indapamid Badania toksycznego działania na rozrodczość nie wykazały wpływu na płodność samic i samców szczurów (patrz punkt 5.3). Nie należy spodziewać się wpływu na płodność u ludzi. Amlodypina U niektórych pacjentów leczonych antagonistami wapnia donoszono o przemijających zmianach biochemicznych w główkach plemników. Dane kliniczne dotyczące potencjalnego działania amlodypiny na płodność są niewystarczające. W jednym badaniu na szczurach zaobserwowano wystąpienie działań niepożądanych związanych z płodnością u samców (patrz punkt 5.3).” źródło: ChPL, pkt 4.6
- Jedzenie, napoje i alkohol (cytat)
-
jedzenie i napoje
„Podczas przyjmowania leku Triplixam nie należy spożywać grejpfrutów ani soku grejpfrutowego, ponieważ może wystąpić zwiększenie stężenia substancji czynnej - amlodypiny, co może powodować nieprzewidziane nasilenie działania obniżającego ciśnienie tętnicze leku Triplixam.” źródło: Ulotka, pkt 2
- jedzenie i napoje: „Tabletkę należy połknąć popijając szklanką wody, najlepiej rano, przed posiłkiem.” źródło: Ulotka, pkt 3
- jedzenie i napoje: „Jedna tabletka powlekana produktu leczniczego Triplixam raz na dobę, najlepiej rano, przed posiłkiem.” źródło: ChPL, pkt 4.2
- jedzenie i napoje: „Grejpfruty lub sok grejpfrutowy” źródło: ChPL, pkt 4.5
Z ulotkiOficjalna informacja dla pacjenta dołączana do opakowania leku. i ChPLOficjalny dokument dla lekarzy i farmaceutów z pełnymi informacjami o leku. wyodrębnione automatycznie
Ulotka, pkt 2: Informacje ważne przed zastosowaniem leku Triplixam
Kiedy nie stosować leku Triplixam:
- jeśli pacjent ma uczulenie na peryndopryl lub inne inhibitory ACE, indapamid lub inne
sulfonamidy, amlodypinę lub inne dihydropirydyny albo na którykolwiek z pozostałych
składników tego leku (wymienionych w punkcie 6);
- jeśli podczas wcześniejszego leczenia inhibitorem ACE u pacjenta występowały objawy, takie
jak świszczący oddech, obrzęk twarzy lub języka, intensywne swędzenie lub nasilone wysypki,
lub jeśli takie objawy wystąpiły u pacjenta albo kogoś z rodziny w jakichkolwiek innych
okolicznościach (stan nazywany obrzękiem naczynioruchowym);
- jeśli u pacjenta występuje ciężka choroba wątroby lub stan zwany encefalopatią wątrobową
(zaburzenie czynności mózgu wywołane chorobą wątroby);
- jeśli u pacjenta podejrzewa się nieleczoną niewyrównaną niewydolność serca (nasilone
zatrzymanie wody w organizmie, trudności w oddychaniu);
- jeśli u pacjenta występuje zwężenie zastawki aortalnej serca (zwężenie aorty) lub wstrząs
kardiogenny (stan, w którym serce nie jest w stanie dostarczyć wystarczającej ilości krwi do
organizmu);
- jeżeli u pacjenta występuje niewydolność serca po zawale serca;
- jeżeli pacjent ma bardzo niskie ciśnienie tętnicze (niedociśnienie tętnicze);
- jeśli u pacjenta występuje małe stężenie potasu we krwi;
- jeśli pacjent ma ciężką chorobę nerek, która powoduje, że dostarczenie krwi do nerek jest
zmniejszone (zwężenie tętnicy nerkowej);
- jeśli pacjent jest poddawany dializoterapii lub filtracji krwi inną metodą. Zależnie od
stosowanego urządzenia, lek Triplixam może nie być odpowiedni dla pacjenta;
- po 3 miesiącu ciąży (lepiej także unikać stosowania leku Triplixam we wczesnym okresie ciąży-
patrz punkt dotyczący ciąży);
- jeśli pacjent ma cukrzycę lub zaburzenia czynności nerek i jest leczony lekiem obniżającym
ciśnienie krwi zawierającym aliskiren;
- jeśli pacjent przyjmował lub aktualnie przyjmuje lek złożony zawierający sakubitryl i walsartan,
stosowany w leczeniu niewydolności serca, ponieważ zwiększa się ryzyko obrzęku
naczynioruchowego (szybki obrzęk tkanek pod skórą w okolicy gardła) (patrz „Ostrzeżenia i
środki ostrożności” oraz „Lek Triplixam a inne leki”).
Ostrzeżenia i środki ostrożności
Jeśli którykolwiek z poniższych stanów dotyczy pacjenta, należy zwrócić się do lekarza lub
farmaceuty przed zastosowaniem leku Triplixam:
- jeśli u pacjenta występuje kardiomiopatia przerostowa (choroba mięśnia sercowego) lub
zwężenie tętnicy nerkowej (zwężenie naczynia krwionośnego dostarczającego krew do nerki);
- jeśli pacjent ma niewydolność serca lub jakiekolwiek inne choroby serca;
- jeśli u pacjenta występuje znaczne zwiększenie ciśnienia tętniczego (przełom nadciśnieniowy);
- jeśli u pacjenta występuje choroba wątroby;
- jeśli u pacjenta występuje kolagenoza (choroba tkanki łącznej), taka jak toczeń rumieniowaty
układowy lub twardzina skóry;
- jeśli u pacjenta występuje miażdżyca tętnic (stwardnienie tętnic);
- jeśli u pacjenta wykonywane będą badania czynności przytarczyc;
- jeśli u pacjenta występuje dna moczanowa;
- jeśli pacjent ma cukrzycę;
- jeśli pacjent stosuje dietę o małej zawartości soli lub zamienniki soli zawierające potas (istotne
jest odpowiednie stężenie potasu we krwi);
- jeśli pacjent przyjmuje lit lub leki moczopędne oszczędzające potas (spironolakton, triamteren),
ponieważ należy unikać ich stosowania z lekiem Triplixam (patrz „Lek Triplixam a inne leki”);
- jeśli pacjent jest w podeszłym wieku a dawka musi być zwiększona;
- jeśli u pacjenta występowały reakcje uczuleniowe na światło;
- u pacjentów rasy czarnej częściej może wystąpić obrzęk naczynioruchowy (obrzęk twarzy,
warg, jamy ustnej, języka lub gardła, co może powodować trudności w połykaniu lub
oddychaniu) a lek może być mniej skuteczny w obniżaniu ciśnienia tętniczego;
- jeśli pacjent poddawany jest dializoterapii z użyciem błon o dużej przepuszczalności (tzw. high-
flux);
- jeśli u pacjenta występuje choroba nerek lub pacjent jest dializowany;
- jeśli u pacjenta wystąpi pogorszenie widzenia lub ból oka. Mogą to być objawy gromadzenia się
płynu w warstwie naczyniowej oka (wysięk naczyniówkowy) lub zwiększonego ciśnienia w
oku, mogą wystąpić w ciągu kilku godzin lub tygodni od przyjęcia leku Triplixam. Nieleczone
objawy mogą prowadzić do trwałej utraty wzroku. Jeśli pacjent miał wcześniej uczulenie na
penicylinę lub sulfonamidy, istnieje większe ryzyko wystąpienia tych zaburzeń.
- jeśli pacjent ma zaburzenia dotyczące mięśni, w tym ból, tkliwość, osłabienie lub kurcze mięśni;
- jeśli pacjent ma nieprawidłowo zwiększone stężenie hormonu, nazywanego aldosteronem,
we krwi (pierwotny aldosteronizm);
- jeśli występuje za duże stężenie kwasu we krwi, co może powodować
przyspieszenie oddychania;
- jeśli pacjent ma niewydolność krążenia mózgowego (niskie ciśnienie krwi w mózgu);
- jeśli u pacjenta wystąpi obrzęk twarzy, warg, jamy ustnej, języka lub gardła, mogący
powodować trudności w połykaniu lub oddychaniu (obrzęk naczynioruchowy), co może się
zdarzyć w każdym momencie leczenia, należy natychmiast przerwać leczenie i zwrócić się do
lekarza.
- jeśli pacjent przyjmuje którykolwiek z następujących leków, ponieważ zwiększa się
ryzyko obrzęku naczynioruchowego:
- racekadotryl (stosowany w leczeniu biegunki);
- syrolimus, ewerolimus, temsyrolimus i inne leki należące do grupy tak zwanych
inhibitorów mTOR (stosowane w celu uniknięcia odrzucenia przeszczepionego narządu
oraz w leczeniu raka);
- sakubitryl (dostępny w leku złożonym zawierającym sakubitryl i walsartan),
stosowany w leczeniu przewlekłej niewydolności serca;
- linagliptyna, saksagliptyna, sitagliptyna, wildagliptyna oraz inne leki należące do
grupy leków zwanych gliptynami (stosowanymi w leczeniu cukrzycy);
- jeśli pacjent przyjmuje którykolwiek z poniższych leków, stosowanych w leczeniu
wysokiego ciśnienia tętniczego:
- antagonistę receptora angiotensyny II (AIIRA), nazywanego również sartanem - na
przykład walsartan, telmisartan, irbesartan, zwłaszcza jeśli pacjent ma zaburzenia
czynności nerek związane z cukrzycą,
- aliskiren.
Lekarz może zalecić regularną kontrolę czynności nerek, ciśnienia tętniczego oraz stężenia
elektrolitów (np. potasu) we krwi.
Patrz także podpunkt „Kiedy nie stosować leku Triplixam”.
Lekarz może zalecić przeprowadzenie badań krwi, aby ocenić czy nie wystąpiło zmniejszenie stężenia
sodu lub potasu albo zwiększenie stężenia wapnia.
Należy powiedzieć lekarzowi o ciąży, planowaniu lub podejrzeniu ciąży. Nie zaleca się stosowania
leku Triplixam we wczesnym okresie ciąży i nie wolno go przyjmować po 3 miesiącu ciąży, ponieważ
stosowany w tym okresie może poważnie zaszkodzić dziecku (patrz punkt „Ciąża i karmienie
piersią”).
Stosując lek Triplixam należy poinformować lekarza lub personel medyczny, jeśli:
- pacjent ma być poddany znieczuleniu i (lub) zabiegowi chirurgicznemu;
- w ostatnim czasie występowała biegunka lub wymioty, lub pacjent jest odwodniony;
- ma być przeprowadzony zabieg aferezy LDL (mechaniczne usunięcie cholesterolu z krwi);
- ma być przeprowadzone leczenie odczulające w celu zmniejszenia reakcji uczuleniowych po
użądleniu przez pszczołę lub osę;
- jeśli ma zostać przeprowadzone badanie wymagające podania środka kontrastującego
zawierającego jod (substancji pozwalającej zobaczyć narządy, takie jak nerka lub żołądek w
badaniu rentgenowskim).
Sportowcy powinni wziąć pod uwagę, że lek Triplixam zawiera substancję czynną (indapamid), która
może powodować pozytywny wynik testu antydopingowego.
Dzieci i młodzież
Nie należy podawać leku Triplixam dzieciom i młodzieży.
Lek Triplixam a inne leki
Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta
obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje stosować.
Pacjenci z cukrzycą lub chorobami nerek nie mogą przyjmować aliskirenu (stosowanego w leczeniu
wysokiego ciśnienia tętniczego).
Należy unikać przyjmowania leku Triplixam z:
- litem (stosowanym w leczeniu niektórych chorób psychicznych, takich jak mania, choroba
maniakalno-depresyjna i nawracająca depresja);
- lekami oszczędzającymi potas (triamteren, amiloryd), suplementami potasu lub zamiennikami
soli zawierającymi potas, innymi lekami mogącymi zwiększać stężenie potasu w organizmie
(takimi jak heparyna, lek stosowany w celu rozrzedzenia krwi, aby zapobiec tworzeniu się
zakrzepów; trimetoprim i kotrimoksazol, znany także jako lek złożony zawierający trimetoprim
i sulfametoksazol, stosowane w leczeniu zakażeń powodowanych przez bakterie);
- dantrolenem (we wlewie), stosowanym także w leczeniu hipertermii złośliwej występującej
podczas znieczulenia (objawy to bardzo wysoka gorączka i sztywność mięśni);
- estramustyną (stosowaną w leczeniu raka);
- lekami, które stosuje się w leczeniu biegunki (racekadotryl) lub lekami stosowanymi w celu
uniknięcia odrzucenia przeszczepionego narządu (syrolimus, ewerolimus, temsyrolimus i inne
leki należące do grupy tak zwanych inhibitorów mTOR). Patrz punkt „Ostrzeżenia i środki
ostrożności”.
- lekiem złożonym zawierającym sakubitryl i walsartan (stosowanym w leczeniu przewlekłej
niewydolności serca). Patrz punkty „Kiedy nie stosować leku Triplixam” oraz „Ostrzeżenia
i środki ostrożności”.
- innymi lekami stosowanymi w leczeniu wysokiego ciśnienia tętniczego: inhibitorami enzymu
konwertującego angiotensynę oraz antagonistami receptora angiotensyny II.
Stosowanie innych leków może mieć wpływ na leczenie lekiem Triplixam. Lekarz może zalecić
zmianę dawki i (lub) zastosować inne środki ostrożności. Należy powiedzieć lekarzowi, jeśli pacjent
przyjmuje którykolwiek z następujących leków, ponieważ może to wymagać zastosowania
szczególnej ostrożności:
- inne leki stosowane w leczeniu wysokiego ciśnienia tętniczego, w tym antagonista receptora
angiotensyny II (AIIRA), aliskiren (patrz także podpunkty „Kiedy nie stosować leku Triplixam”
oraz „Ostrzeżenia i środki ostrożności”) lub leki moczopędne (leki zwiększające ilość
wytwarzanego w nerkach moczu);
- leki oszczędzające potas, stosowane w leczeniu niewydolności serca: eplerenon i spironolakton
w dawkach od 12,5 mg do 50 mg na dobę;
- leki znieczulające;
- środki kontrastujące zawierające jod;
- beprydyl (stosowany w leczeniu dławicy piersiowej);
- metadon (stosowany w leczeniu uzależnienia);
- leki stosowane w leczeniu zaburzeń rytmu serca (np. dofetylid, ibutylid, bretylium, cyzapryd,
difemanil, prokainamid, chinidyna, hydrochinidyna, dyzopiramid, amiodaron, sotalol);
- werapamil, diltiazem (stosowane w chorobach serca);
- digoksyna lub inne glikozydy nasercowe (stosowane w chorobach serca);
- antybiotyki stosowane w leczeniu zakażeń bakteryjnych (np. ryfampicyna, erytromycyna
podawana we wstrzyknięciu, klarytromycyna, sparfloksacyna, moksyfloksacyna);
- leki przeciwgrzybicze (np. itrakonazol, ketokonazol, amfoterycyna B podawana we
wstrzyknięciu);
- allopurynol (stosowany w leczeniu dny moczanowej);
- leki przeciwhistaminowe stosowane w leczeniu reakcji alergicznych, takich jak gorączka sienna
(np. mizolastyna, terfenadyna, astemizol);
- kortykosteroidy stosowane w leczeniu różnych chorób, w tym ciężkiej astmy i reumatoidalnego
zapalenia stawów oraz niesteroidowe leki przeciwzapalne (np. ibuprofen) lub duże dawki
salicylanów (np. kwas acetylosalicylowy, substancja zawarta w wielu lekach, stosowana
przeciwbólowo i przeciwgorączkowo, a także w zapobieganiu tworzeniu się zakrzepów krwi);
- leki immunosupresyjne (podawane w celu kontrolowania reakcji układu odpornościowego)
stosowane w leczeniu chorób autoimmunologicznych lub po przeszczepieniu narządu (np.
cyklosporyna, takrolimus);
- tetrakozaktyd (stosowany w leczeniu choroby Crohna);
- sole złota, zwłaszcza podawane dożylnie (stosowane w leczeniu objawów reumatoidalnego
zapalenia stawów);
- halofantryna (stosowana w leczeniu niektórych typów malarii);
- baklofen stosowany w leczeniu sztywności mięśni występującej w takich chorobach jak
stwardnienie rozsiane;
- leki stosowane w leczeniu cukrzycy, takie jak insulina lub metformina;
- wapń, w tym preparaty uzupełniające niedobór wapnia;
- leki przeczyszczające o działaniu drażniącym (np. senes);
- leki stosowane w leczeniu nowotworów;
- winkamina (stosowana w leczeniu objawowych zaburzeń poznawczych u pacjentów w
podeszłym wieku, w tym utraty pamięci);
- leki stosowane w leczeniu zaburzeń psychicznych, takich jak: depresja, lęk, schizofrenia (np.
trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, leki przeciwpsychotyczne, leki przeciwdepresyjne
typu imipraminy, neuroleptyki (takie jak amisulpryd, sulpiryd, sultopryd, tiapryd, haloperydol,
droperydol));
- pentamidyna (stosowana w leczeniu zapalenia płuc);
- rytonawir, indynawir, nelfinawir (tak zwane inhibitory proteazy stosowane w leczeniu zakażeń
HIV);
- Hypericum perforatum (ziele dziurawca zwyczajnego);
- trimetoprim (stosowany w leczeniu zakażeń);
- leki stosowane w leczeniu niskiego ciśnienia tętniczego, wstrząsu lub astmy (np. efedryna,
noradrenalina lub adrenalina);
- nitrogliceryna i inne azotany lub pozostałe leki rozszerzające naczynia krwionośne, ponieważ
mogą dodatkowo zmniejszać ciśnienie tętnicze.
Lek Triplixam z jedzeniem i piciem
Podczas przyjmowania leku Triplixam nie należy spożywać grejpfrutów ani soku grejpfrutowego,
ponieważ może wystąpić zwiększenie stężenia substancji czynnej - amlodypiny, co może powodować
nieprzewidziane nasilenie działania obniżającego ciśnienie tętnicze leku Triplixam.
Ciąża i karmienie piersią
Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza, że może być w ciąży lub gdy planuje mieć
dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku.
Ciąża
Należy powiedzieć lekarzowi o ciąży, podejrzeniu lub planowaniu ciąży. Zazwyczaj lekarz zaleci
przerwanie przyjmowania leku Triplixam przed planowaną ciążą lub natychmiast po potwierdzeniu
ciąży oraz zaleci zażywanie innego preparatu zamiast leku Triplixam. Nie zaleca się stosowania leku
Triplixam we wczesnym okresie ciąży i nie wolno go przyjmować po 3 miesiącu ciąży, ponieważ
stosowany w tym okresie może poważnie zaszkodzić dziecku.
Karmienie piersią
Należy powiedzieć lekarzowi, jeśli pacjentka karmi lub zamierza karmić piersią. Nie zaleca się
stosowania leku Triplixam podczas karmienia piersią, zwłaszcza w przypadku karmienia noworodka
lub wcześniaka. Lekarz może zalecić stosowanie innego leku.
Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
Lek Triplixam może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn. Jeśli
przyjmowanie leku powoduje nudności, zawroty głowy, zmęczenie albo ból głowy, nie należy
prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn oraz należy natychmiast skontaktować się z lekarzem.
Lek Triplixam zawiera sód
Lek Triplixam zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) w tabletce, co znaczy, że lek uznaje się za
„wolny od sodu”.
Ulotka, pkt 4: Możliwe działania niepożądane
Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.
Jeśli u pacjenta wystąpi którykolwiek z następujących ciężkich objawów niepożądanych, należy
przerwać stosowanie leku i natychmiast skontaktować się z lekarzem:
- nagłe wystąpienie świszczącego oddechu, ból w klatce piersiowej, duszność lub trudności w
oddychaniu (niezbyt często - może wystąpić u mniej niż 1 na 100 pacjentów);
- obrzęk powiek, twarzy lub warg (niezbyt często - może wystąpić u mniej niż 1 na 100
pacjentów);
- obrzęk błony śluzowej jamy ustnej, języka lub gardła, powodujący znaczne trudności w
oddychaniu (niezbyt często - może wystąpić u mniej niż 1 na 100 pacjentów);
- ciężkie reakcje skórne, w tym nasilona wysypka, pokrzywka, zaczerwienienie skóry całego
ciała, nasilone swędzenie, powstawanie pęcherzy, łuszczenie i obrzęk skóry, zapalenie błon
śluzowych (zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka) lub inne
reakcje alergiczne (bardzo rzadko - może wystąpić u mniej niż 1 na 10 000 pacjentów);
- silne zawroty głowy lub omdlenie (często - może wystąpić u mniej niż 1 na 10 pacjentów);
- zawał serca (bardzo rzadko - może wystąpić u mniej niż 1 na 10 000 pacjentów), zagrażające
życiu zaburzenia rytmu serca (częstość nieznana);
- zapalenie trzustki, które może powodować silny ból w nadbrzuszu, promieniujący do pleców
oraz bardzo złe samopoczucie (bardzo rzadko - może wystąpić u mniej niż 1 na 10 000
pacjentów);
- osłabienie mięśni, kurcze, tkliwość lub ból mięśni, szczególnie, gdy w tym samym czasie
pacjent źle się czuje lub ma wysoką temperaturę, co może być spowodowane przez
nieprawidłowy rozpad mięśni (częstość nieznana).
Działania niepożądane, pogrupowane według zmniejszającej się częstości występowania:
- bardzo częste (występujące u co najmniej 1 na 10 pacjentów): obrzęk (zatrzymanie płynów).
- częste (występujące u mniej niż 1 na 10 pacjentów):
małe stężenie potasu we krwi, ból głowy, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, kołatanie
serca (odczuwanie bicia serca), nagłe zaczerwienienie twarzy i szyi, zawroty głowy
pochodzenia błędnikowego, uczucie mrowienia/drętwienia, zaburzenie widzenia, podwójne
widzenie, szum uszny (wrażenie słyszenia dźwięków), uczucie „pustki” w głowie z powodu
niskiego ciśnienia tętniczego, kaszel, duszność, zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności,
wymioty, ból brzucha, zaburzenia smaku, niestrawność lub zaburzenia trawienia, biegunka,
zaparcie, zmiana rytmu wypróżnień), reakcje alergiczne (takie jak wysypki, świąd), kurcze
mięśni, uczucie zmęczenia, osłabienie, senność, opuchnięcie okolicy kostek.
- niezbyt częste (występujące u mniej niż 1 na 100 pacjentów):
wahania nastroju, lęk, depresja, zaburzenia snu, drżenie, pokrzywka, omdlenie, nieodczuwanie
bólu, nieregularna i (lub) szybka czynność serca, zapalenie błony śluzowej nosa (obrzęk lub
wyciek z nosa), wypadanie włosów, plamica (czerwone punkciki na skórze), odbarwienie skóry,
swędzenie, pocenie się, ból w klatce piersiowej, ból mięśni lub stawów, ból pleców, ból, złe
samopoczucie, zaburzenia nerek, zaburzenia oddawania moczu, potrzeba oddawania moczu w
nocy, zwiększona częstość oddawania moczu, impotencja (niezdolność osiągnięcia lub
utrzymania erekcji), gorączka lub podwyższona temperatura ciała, dyskomfort lub powiększenie
piersi u mężczyzn, zwiększenie lub zmniejszenie masy ciała, zwiększenie liczby krwinek
białych pewnego typu, duże stężenie potasu we krwi, hipoglikemia (bardzo małe stężenie cukru
we krwi), małe stężenie sodu we krwi, co może powodować odwodnienie i obniżenie ciśnienia
tętniczego, zapalenie naczyń krwionośnych, reakcja nadwrażliwości na światło (zmiany
w wyglądzie skóry) po narażeniu na słońce lub sztuczne promienie UVA, skupiska pęcherzy na
skórze, obrzęk rąk lub stóp, zwiększenie stężenia kreatyniny i mocznika we krwi, upadki,
suchość błony śluzowej jamy ustnej.
- rzadkie (występujące u mniej niż 1 na 1 000 pacjentów):
dezorientacja, nieprawidłowe wyniki badań laboratoryjnych: małe stężenie chlorków we krwi,
małe stężenie magnezu we krwi, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, duże
stężenie bilirubiny w surowicy; nasilenie łuszczycy, zmniejszone wydalanie lub brak wydalania
moczu, ostra niewydolność nerek.
Ciemna barwa moczu, nudności lub wymioty, kurcze mięśni, dezorientacja i drgawki. Mogą to
być objawy stanu zwanego SIADH (niewłaściwe wydzielanie hormonu antydiuretycznego).
- bardzo rzadkie (występujące u mniej niż 1 na 10 000 pacjentów):
zmniejszenie liczby krwinek białych, zmniejszenie liczby płytek krwi (co powoduje łatwe
tworzenie się siniaków oraz krwawienia z nosa), niedokrwistość (zmniejszenie liczby krwinek
czerwonych), dławica piersiowa (ból w klatce piersiowej, ból żuchwy i pleców, wywołany
przez wysiłek fizyczny i spowodowany zaburzeniami ukrwienia serca), eozynofilowe zapalenie
płuc (rzadki rodzaj zapalenia płuc), opuchlizna dziąseł, ciężkie reakcje skórne, w tym nasilona
wysypka, zaczerwienienie skóry całego ciała, nasilone swędzenie, powstawanie pęcherzy,
łuszczenie i obrzęk skóry, rumień wielopostaciowy (wysypka, często rozpoczynająca się
pojawieniem czerwonych, swędzących plam na twarzy, ramionach lub nogach), krwawiące,
wrażliwe lub powiększone dziąsła, zaburzenie czynności wątroby, zapalenie wątroby, ciężkie
zaburzenie czynności nerek, zażółcenie skóry (żółtaczka), wzdęcie brzucha (zapalenie żołądka),
zaburzenia nerwów, mogące powodować osłabienie, mrowienie lub drętwienie, zwiększenie
napięcia mięśni, hiperglikemia (bardzo duże stężenie cukru we krwi), duże stężenie wapnia we
krwi, udar, prawdopodobnie wtórny do znacznego obniżenia ciśnienia tętniczego.
- nieznana częstość (nie może być określona na podstawie dostępnych danych):
encefalopatia wątrobowa (choroba mózgu wywołana chorobą wątroby), nieprawidłowy zapis
czynności serca w badaniu EKG; w przypadku występowania tocznia rumieniowatego
układowego (rodzaj kolagenozy) może nastąpić nasilenie objawów.
Krótkowzroczność, zamazane widzenie, pogorszenie widzenia lub ból oczu z powodu
wysokiego ciśnienia (możliwe objawy gromadzenia się płynu w warstwie naczyniowej oka
(wysięk naczyniówkowy) lub ostrej jaskry zamkniętego kąta).
Drżenie, usztywnienie postawy, maskowatość twarzy, spowolnienie ruchów i powłóczenie
nogami, chwiejny chód. Zasinienie, drętwienie i ból palców dłoni lub stóp (objaw Raynauda).
Mogą wystąpić zmiany w wynikach badań laboratoryjnych (badania krwi). Lekarz może zalecić
badania krwi, aby monitorować stan zdrowia pacjenta.
Jeśli wystąpią takie objawy, należy jak najszybciej skontaktować się z lekarzem.
Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione
w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie. Działania niepożądane można zgłaszać
bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych
Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych
Al. Jerozolimskie 181C
02-222 Warszawa
Tel.: + 48 22 49 21 301
Faks: + 48 22 49 21 309
Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat
bezpieczeństwa stosowania leku.
ChPL, pkt 4.3: Przeciwwskazania
- Pacjenci poddawani dializoterapii.
- Pacjenci z nieleczoną niewyrównaną niewydolnością serca.
- Ciężkie zaburzenie czynności nerek (klirens kreatyniny poniżej 30 ml/min).
- Umiarkowane zaburzenie czynności nerek (klirens kreatyniny poniżej 60 ml/min) w przypadku
produktu Triplixam zawierającego 10 mg peryndoprylu i 2,5 mg indapamidu (tj. Triplixam
o mocy 10 mg + 2,5 mg + 5 mg oraz mocy 10 mg + 2,5 mg + 10 mg).
- Nadwrażliwość na substancje czynne, na inne sulfonamidy, na pochodne dihydropirydyny, na
inne inhibitory ACE lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1.
- Obrzęk naczynioruchowy (obrzęk Quinckego), związany z uprzednim leczeniem inhibitorami
ACE, w wywiadzie (patrz punkt 4.4).
- Dziedziczny lub idiopatyczny obrzęk naczynioruchowy.
- Drugi i trzeci trymestr ciąży (patrz punkty 4.4 i 4.6).
- Encefalopatia wątrobowa.
- Ciężkie zaburzenie czynności wątroby.
- Hipokaliemia.
- Ciężkie niedociśnienie tętnicze.
- Wstrząs, w tym wstrząs kardiogenny.
- Zwężenie drogi odpływu z lewej komory serca (np. zwężenie zastawki aorty dużego stopnia).
- Hemodynamicznie niestabilna niewydolność serca po przebyciu ostrego zawału serca.
- Jednoczesne stosowanie produktu leczniczego Triplixam z produktami zawierającymi aliskiren
jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniem czynności nerek (współczynnik
przesączania kłębuszkowego, GFR<60 ml/min/1,73 m2) (patrz punkty 4.5 i 5.1).
- Jednoczesne stosowanie z produktem złożonym zawierającym sakubitryl i walsartan. Nie wolno
rozpoczynać leczenia produktem Triplixam przed upływem 36 godzin od podania ostatniej
dawki produktu złożonego zawierającego sakubitryl i walsartan (patrz punkty 4.4 i 4.5).
- Pozaustrojowe metody leczenia powodujące kontakt krwi z powierzchniami o ujemnym
ładunku elektrycznym (patrz punkt 4.5).
- Znaczne obustronne zwężenie tętnic nerkowych lub zwężenie tętnicy zaopatrującej jedyną nerkę
(patrz punkt 4.4).
ChPL, pkt 4.4: Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania
Wszystkie ostrzeżenia dotyczące poszczególnych substancji czynnych, wymienione poniżej, odnoszą
się także do produktu Triplixam.
Specjalne ostrzeżenia
Lit
Zazwyczaj nie zaleca się jednoczesnego stosowania litu oraz preparatu złożonego zawierającego
peryndopryl i indapamid (patrz punkt 4.5).
Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA)
Istnieją dowody, iż jednoczesne stosowanie inhibitorów konwertazy angiotensyny (ACE),
antagonistów receptora angiotensyny II (AIIRA) lub aliskirenu zwiększa ryzyko niedociśnienia,
hiperkaliemii oraz zaburzenia czynności nerek (w tym ostrej niewydolności nerek). W związku z tym
nie zaleca się podwójnego blokowania układu RAA poprzez jednoczesne zastosowanie inhibitorów
ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu (patrz punkty 4.5 i 5.1).
Jeśli zastosowanie podwójnej blokady układu RAA jest absolutnie konieczne, powinno być
prowadzone wyłącznie pod nadzorem specjalisty, a parametry życiowe pacjenta, takie jak: czynność
nerek, stężenie elektrolitów oraz ciśnienie krwi powinny być ściśle monitorowane.
U pacjentów z nefropatią cukrzycową nie należy stosować jednocześnie inhibitorów ACE oraz
antagonistów receptora angiotensyny II.
Leki oszczędzające potas, preparaty potasu lub zamienniki soli kuchennej zawierające potas
Nie zaleca się jednoczesnego stosowania peryndoprylu i leków oszczędzających potas, preparatów
potasu lub zamienników soli kuchennej zawierających potas (patrz punkt 4.5).
Neutropenia/ agranulocytoza/ małopłytkowość/ niedokrwistość
Neutropenia lub agranulocytoza, małopłytkowość oraz niedokrwistość były obserwowane u pacjentów
otrzymujących inhibitory ACE. U pacjentów z prawidłową czynnością nerek i bez innych czynników
ryzyka neutropenia występuje rzadko. Peryndopryl należy stosować szczególnie ostrożnie u pacjentów
z kolagenozą naczyń, leczonych lekami immunosupresyjnymi, allopurynolem lub prokainamidem, lub
gdy czynniki te występują łącznie, szczególnie jeśli wcześniej rozpoznano zaburzenie czynności
nerek. U niektórych z takich pacjentów wystąpiły ciężkie zakażenia, które w niektórych przypadkach
były oporne na intensywne leczenie antybiotykami. U takich pacjentów należy okresowo kontrolować
liczbę krwinek białych. Pacjentów należy poinformować, aby zgłaszali wszelkie objawy zakażenia
(np. ból gardła, gorączka), patrz punkt 4.8.
Nadciśnienie naczyniowo-nerkowe
Podczas leczenia inhibitorami ACE pacjentów z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub
zwężeniem tętnicy zaopatrującej jedyną nerkę istnieje zwiększone ryzyko niedociśnienia tętniczego
oraz niewydolności nerek (patrz punkt 4.3). Leczenie lekami moczopędnymi może stanowić
dodatkowy czynnik ryzyka. Zmniejszona czynność nerek może przebiegać z jedynie niewielkimi
zmianami stężenia kreatyniny w surowicy, nawet u pacjentów z jednostronnym zwężeniem tętnicy
nerkowej.
Nadwrażliwość/obrzęk naczynioruchowy
Rzadko zgłaszano obrzęk naczynioruchowy twarzy, kończyn, warg, języka, głośni i (lub) krtani
u pacjentów leczonych inhibitorami konwertazy angiotensyny, w tym peryndoprylem. Obrzęk może
wystąpić w każdym momencie leczenia. W takich przypadkach należy natychmiast przerwać
stosowanie peryndoprylu i obserwować pacjenta aż do całkowitego ustąpienia objawów. Jeśli obrzęk
dotyczy tylko twarzy i warg, zazwyczaj ustępuje bez leczenia, jednak zastosowanie leków
przeciwhistaminowych może złagodzić objawy.
Obrzęk naczynioruchowy krtani może być zakończony zgonem. W przypadku, gdy obrzęk obejmuje
język, głośnię lub krtań, co może spowodować niedrożność dróg oddechowych, należy natychmiast
zastosować odpowiednie leczenie, czyli podać podskórnie roztwór epinefryny 1:1 000 (0,3 ml do
0,5 ml) i (lub) zapewnić drożność dróg oddechowych.
U czarnoskórych pacjentów, otrzymujących inhibitory ACE, donoszono o większej częstości
występowania obrzęku naczynioruchowego w porównaniu do pacjentów rasy innej niż czarna.
U pacjentów z obrzękiem naczynioruchowym w wywiadzie, niezwiązanym z leczeniem inhibitorem
ACE, może istnieć zwiększone ryzyko obrzęku naczynioruchowego podczas otrzymywania inhibitora
ACE (patrz punkt 4.3).
Rzadko obserwowano obrzęk naczynioruchowy jelit u pacjentów leczonych inhibitorami ACE.
Pacjenci zgłaszali ból brzucha (z nudnościami lub wymiotami albo bez nudności lub wymiotów);
w niektórych przypadkach objawy te nie były poprzedzone obrzękiem twarzy, a stężenie C-1 esterazy
było prawidłowe. Obrzęk naczynioruchowy diagnozowano na podstawie tomografii komputerowej,
badania ultrasonograficznego lub podczas zabiegu chirurgicznego, a objawy ustępowały po
odstawieniu inhibitora ACE. Obrzęk naczynioruchowy jelit należy wziąć pod uwagę w diagnostyce
różnicowej bólu brzucha u pacjentów otrzymujących inhibitory ACE.
Jednoczesne stosowanie peryndoprylu z produktem złożonym zawierającym sakubitryl i walsartan jest
przeciwwskazane ze względu na zwiększone ryzyko obrzęku naczynioruchowego (patrz punkt 4.3).
Nie wolno rozpoczynać leczenia produktem złożonym zawierającym sakubitryl i walsartan przed
upływem 36 godzin od podania ostatniej dawki peryndoprylu. Jeśli leczenie produktem złożonym
zawierającym sakubitryl i walsartan jest przerywane, nie wolno rozpoczynać leczenia peryndoprylem
przed upływem 36 godzin od podania ostatniej dawki produktu złożonego zawierającego sakubitryl
i walsartan (patrz punkty 4.3 i 4.5). Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z inhibitorami obojętnej
endopeptydazy (ang. neutral endopeptidase, NEP) (np. racekadotryl), inhibitorami mTOR (np.
syrolimus, ewerolimus, temsyrolimus) oraz gliptynami (np. linagliptyna, saksagliptyna, sitagliptyna,
wildagliptyna) może prowadzić do zwiększenia ryzyka obrzęku naczynioruchowego (np. obrzęk dróg
oddechowych lub języka, z zaburzeniami oddychania lub bez takich zaburzeń), patrz punkt 4.5.
Należy zachować ostrożność podczas rozpoczynania stosowania racekadotrylu, inhibitorów mTOR
(np. syrolimus, ewerolimus, temsyrolimus) oraz gliptyn (np. linagliptyna, saksagliptyna, sitagliptyna,
wildagliptyna) u pacjenta wcześniej przyjmującego inhibitor ACE.
Reakcje rzekomoanafilaktyczne podczas leczenia odczulającego
U pacjentów przyjmujących inhibitory ACE podczas leczenia odczulającego jadem owadów
błonkoskrzydłych (pszczoły, osy) występowały pojedyncze przypadki przedłużających się reakcji
rzekomoanafilaktycznych zagrażających życiu. Inhibitory ACE należy stosować z ostrożnością
u pacjentów z alergią podczas odczulania, i należy ich unikać u pacjentów poddawanych
immunoterapii jadem owadów. U pacjentów wymagających zarówno stosowania inhibitora ACE
jak i leczenia odczulającego reakcji tych można jednak uniknąć poprzez czasowe odstawienie
inhibitora ACE przynajmniej na 24 godziny przed leczeniem.
Reakcje rzekomoanafilaktyczne podczas aferezy LDL
Rzadko u pacjentów otrzymujących inhibitory ACE, podczas aferezy lipoprotein (LDL) o małej
gęstości z użyciem siarczanu dekstranu, obserwowano zagrażające życiu reakcje
rzekomoanafilaktyczne. Reakcji tych unikano przez czasowe odstawienie inhibitora ACE przed każdą
aferezą.
Pacjenci hemodializowani
U pacjentów dializowanych z użyciem błon o dużej przepuszczalności (high-flux, np. AN 69®)
i leczonych jednocześnie inhibitorem ACE, donoszono o występowaniu reakcji
rzekomoanafilaktycznych. U tych pacjentów należy rozważyć zastosowanie błon dializacyjnych
innego typu lub leku przeciwnadciśnieniowego z innej grupy.
Pierwotny aldosteronizm
Na ogół pacjenci z pierwotnym hiperaldosteronizmem nie reagują na leki przeciwnadciśnieniowe
działające przez hamowanie układu renina-angiotensyna. Z tego względu nie zaleca się stosowania
tego produktu.
Ciąża
Nie należy rozpoczynać stosowania inhibitorów ACE podczas ciąży. Jeśli leczenie inhibitorem ACE
nie jest konieczne, u pacjentek planujących ciążę należy zmienić leczenie na alternatywną terapię
przeciwnadciśnieniową o ustalonym profilu bezpieczeństwa stosowania podczas ciąży. W momencie
potwierdzenia ciąży, należy natychmiast przerwać podawanie inhibitora ACE i, jeśli właściwe, należy
rozpocząć leczenie alternatywne (patrz punkty 4.3 i 4.6).
Encefalopatia wątrobowa
W przypadku zaburzeń czynności wątroby, tiazydowe leki moczopędne i tiazydopodobne leki
moczopędne mogą powodować, szczególnie w przypadku zaburzeń gospodarki wodno-elektrolitowej,
wystąpienie encefalopatii wątrobowej, która może prowadzić do śpiączki wątrobowej. Jeśli to wystąpi,
należy natychmiast przerwać podawanie leku moczopędnego.
Nadwrażliwość na światło
Po zastosowaniu tiazydowych i tiazydopodobnych leków moczopędnych odnotowano przypadki
reakcji nadwrażliwości na światło (patrz punkt 4.8). Jeśli podczas leczenia wystąpi reakcja
nadwrażliwości na światło, zaleca się przerwać terapię. Jeśli konieczne okaże się ponowne podanie
leku moczopędnego, zaleca się ochronę powierzchni skóry narażonych na działanie słońca lub
sztucznych promieni UVA.
Środki ostrożności
Czynność nerek
- W przypadkach ciężkiego zaburzenia czynności nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) leczenie jest
przeciwwskazane.
- U pacjentów z umiarkowanym zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny <60 ml/min),
przeciwwskazane jest stosowanie produktu Triplixam zawierającego 10 mg peryndoprylu i 2,5 mg
indapamidu (tj. Triplixam o mocy 10 mg + 2,5 mg + 5 mg oraz 10 mg + 2,5 mg + 10 mg).
- U niektórych pacjentów z nadciśnieniem tętniczym bez uprzedniego jawnego zaburzenia czynności
nerek, u których badania krwi oceniające czynność nerek wykazały czynnościową niewydolność
nerek, należy przerwać leczenie i ewentualnie ponownie rozpocząć albo od mniejszej dawki albo
podając tylko jedną substancję czynną.
U tych pacjentów standardowa kontrola medyczna obejmuje okresowe oznaczanie stężenia potasu
i kreatyniny, najpierw po 2 tygodniach leczenia, a następnie co 2 miesiące podczas podawania
długotrwałego. Niewydolność nerek była zgłaszana głównie u pacjentów z ciężką niewydolnością
serca lub z podstawową chorobą nerek, w tym ze zwężeniem tętnicy nerkowej.
Zazwyczaj nie zaleca się stosowania produktu w przypadku obustronnego zwężenia tętnicy nerkowej
lub jedynej czynnej nerki.
- Ryzyko niedociśnienia tętniczego i (lub) niewydolności nerek (w przypadku niewydolności serca,
utraty wody i elektrolitów, itd.): podczas stosowania peryndoprylu obserwowano wyraźny wpływ na
układ renina-angiotensyna-aldosteron, zwłaszcza w przypadku znacznego niedoboru wody
i elektrolitów (ścisła dieta z małą ilością sodu lub długotrwałe leczenie lekami moczopędnymi),
u pacjentów z niskim wyjściowym ciśnieniem tętniczym, u pacjentów ze zwężeniem tętnicy nerkowej,
zastoinową niewydolnością serca lub marskością wątroby z obrzękami i wodobrzuszem.
Hamowanie tego układu przez inhibitor konwertazy angiotensyny może zatem spowodować,
zwłaszcza po pierwszej dawce i podczas pierwszych dwóch tygodni leczenia, nagłe obniżenie
ciśnienia tętniczego i (lub) zwiększenie stężenia kreatyniny w osoczu, wskazujące na czynnościową
niewydolność nerek. Niekiedy, chociaż rzadko, stan taki może wystąpić nagle i w dowolnym
momencie leczenia.
W takich przypadkach leczenie należy rozpocząć od mniejszej dawki i zwiększać ją stopniowo.
U pacjentów z chorobą niedokrwienną serca lub chorobą naczyń mózgowych znaczne obniżenie
ciśnienia tętniczego może powodować wystąpienie zawału mięśnia sercowego lub incydentu
naczyniowo-mózgowego.
- Tiazydowe leki moczopędne i tiazydopodobne leki moczopędne są w pełni skuteczne u pacjentów
z prawidłową lub tylko w niewielkim stopniu zaburzoną czynnością nerek (stężenie kreatyniny
w osoczu mniejsze niż 25 mg/l, tj. 220 µmol/l u osób dorosłych). U osób w podeszłym wieku należy
zweryfikować stężenie kreatyniny w osoczu, uwzględniając wiek, masę ciała oraz płeć.
Hipowolemia, wtórna do utraty wody i sodu, spowodowana początkowym podawaniem leków
moczopędnych, powoduje zmniejszenie przesączania kłębuszkowego. Może to powodować
zwiększenie stężenia mocznika we krwi i kreatyniny w osoczu. Ta przemijająca czynnościowa
niewydolność nerek nie powoduje żadnych następstw u osób z prawidłową czynnością nerek,
natomiast może nasilić już istniejącą niewydolność nerek.
- U pacjentów z niewydolnością nerek amlodypina może być stosowana w zwykłych dawkach.
Zmiany stężeń amlodypiny w osoczu nie korelują ze stopniem niewydolności nerek.
- Nie badano działania produktu złożonego Triplixam w zaburzeniu czynności nerek. W razie
zaburzenia czynności nerek, dawki produktu Triplixam powinny być takie, jak w przypadku
podawania poszczególnych składników oddzielnie.
Niedociśnienie tętnicze i niedobór wody oraz sodu
- W przypadku niedoboru sodu istnieje ryzyko nagłego niedociśnienia tętniczego (zwłaszcza
u pacjentów ze zwężeniem tętnicy nerkowej). Dlatego należy przeprowadzać regularne badania, aby
nie przeoczyć objawów klinicznych niedoboru wody i elektrolitów, który może się pojawić
w przypadku współistniejących wymiotów lub biegunki. U takich pacjentów należy regularnie
oznaczać stężenie elektrolitów w osoczu.
Znaczne niedociśnienie tętnicze może wymagać podania soli fizjologicznej we wlewie dożylnym.
Przemijające niedociśnienie tętnicze nie jest przeciwwskazaniem do kontynuacji leczenia. Po
uzyskaniu dostatecznej objętości krwi i ciśnienia tętniczego, można ponownie rozpocząć leczenie od
mniejszej dawki lub stosując tylko jedną substancję czynną.
- Zmniejszenie stężenia sodu może być początkowo bezobjawowe, dlatego konieczne jest regularne
oznaczanie stężenia sodu w osoczu. Oznaczenie stężenia sodu należy wykonywać częściej
u pacjentów w podeszłym wieku i pacjentów z marskością wątroby (patrz punkty 4.8 i 4.9).
Podawanie jakiegokolwiek leku moczopędnego może powodować hiponatremię, czasami z bardzo
poważnymi następstwami. Hiponatremia i hipowolemia mogą być odpowiedzialne za odwodnienie
i niedociśnienie ortostatyczne. Jednoczesna utrata jonów chlorkowych może prowadzić do wtórnej
kompensacyjnej zasadowicy metabolicznej: częstość występowania oraz nasilenie tego działania są
niewielkie.
Stężenie potasu
- Skojarzenie indapamidu z peryndoprylem i amlodypiną nie zapobiega wystąpieniu hipokaliemii,
zwłaszcza u pacjentów z cukrzycą lub niewydolnością nerek. Tak jak w przypadku innych leków
przeciwnadciśnieniowych stosowanych w skojarzeniu z lekiem moczopędnym, należy regularnie
kontrolować stężenie potasu w osoczu.
- U niektórych pacjentów w trakcie stosowania inhibitorów ACE, w tym peryndoprylu, obserwowano
zwiększenie stężenia potasu w surowicy, inhibitory ACE mogą powodować hiperkaliemię, ponieważ
hamują wydzielanie aldosteronu. Wpływ jest zwykle nieznaczny u pacjentów z prawidłową
czynnością nerek. Czynniki ryzyka wystąpienia hiperkaliemii to: niewydolność nerek, pogorszenie
czynności nerek, wiek (>70 lat), cukrzyca, stany współistniejące, zwłaszcza odwodnienie, ostre
niewyrównanie niewydolności serca, kwasica metaboliczna i jednoczesne stosowanie leków
moczopędnych oszczędzających potas (np. spironolakton, eplerenon, triamteren lub amiloryd),
suplementów potasu lub zamienników soli kuchennej zawierających potas albo innych leków,
powodujące zwiększenie stężenia potasu w surowicy (np. heparyna, kotrimoksazol - zawierający
trimetoprim i sulfametoksazol) a zwłaszcza antagonistów aldosteronu lub antagonistów receptora
angiotensyny. Stosowanie suplementów potasu, leków moczopędnych oszczędzających potas lub
zamienników soli kuchennej zawierających potas, zwłaszcza u pacjentów z zaburzoną czynnością
nerek, może prowadzić do znacznego zwiększenia stężenia potasu w surowicy. Hiperkaliemia może
powodować ciężkie zaburzenia rytmu serca, czasami zakończone zgonem. U pacjentów
przyjmujących inhibitory ACE należy ostrożnie stosować leki moczopędne oszczędzające potas oraz
antagonistów receptora angiotensyny, należy monitorować stężenie potasu w surowicy krwi oraz
czynność nerek. Jeżeli jednoczesne stosowanie wyżej wymienionych preparatów uważa się za
właściwe, zaleca się ostrożność i częstą kontrolę stężenia potasu w surowicy (patrz punkt 4.5).
- Podczas stosowania tiazydowych oraz tiazydopodobnych leków moczopędnych występuje duże
ryzyko utraty potasu z hipokaliemią. Hipokaliemia może powodować zaburzenia dotyczące mięśni.
Zgłaszano przypadki rabdomiolizy, głównie w związku z ciężką hipokaliemią. Należy zapobiegać
ryzyku wystąpienia zmniejszonych stężeń potasu (<3,4 mmol/l) u pacjentów z grupy ryzyka, takich
jak pacjenci w podeszłym wieku i (lub) niedożywieni, niezależnie od tego, czy przyjmują, czy też nie,
wiele leków, pacjenci z marskością wątroby z obrzękami i wodobrzuszem, pacjenci z chorobą naczyń
wieńcowych i pacjenci z niewydolnością serca.
W takich przypadkach hipokaliemia zwiększa toksyczność glikozydów nasercowych oraz ryzyko
wystąpienia zaburzeń rytmu serca.
W grupie ryzyka znajdują się również pacjenci z wydłużonym odstępem QT w zapisie EKG, bez
względu czy etiologia jest wrodzona czy jatrogenna.
Hipokaliemia, podobnie jak bradykardia, może sprzyjać wystąpieniu ciężkich zaburzeń rytmu serca,
szczególnie torsade de pointes, które mogą zakończyć się zgonem.
We wszystkich tych przypadkach konieczne jest częstsze oznaczanie stężenia potasu w osoczu.
Pierwsze oznaczenie stężenia potasu w osoczu należy wykonać w pierwszym tygodniu po rozpoczęciu
leczenia.
W razie wykrycia zmniejszonego stężenia potasu należy wyrównać niedobór. Hipokaliemia
występująca w powiązaniu z małym stężeniem magnezu w surowicy może powodować oporność na
leczenie, chyba że stężenie magnezu w surowicy zostanie skorygowane.
Stężenie wapnia
Tiazydowe i tiazydopodobne leki moczopędne mogą zmniejszać wydalanie wapnia z moczem,
powodując nieznaczne i przemijające zwiększenie stężenia wapnia w osoczu.
Znaczne zwiększenie stężenia wapnia może być związane z nierozpoznaną nadczynnością
przytarczyc. W takich przypadkach leczenie należy przerwać przed badaniem czynności przytarczyc
(patrz punkt 4.8).
Stężenie magnezu
Wykazano, że leki moczopędne z grupy tiazydów i ich analogi, w tym indapamid, zwiększają
wydalanie magnezu z moczem, co może powodować hipomagnezemię (patrz punkty 4.5 i 4.8).
Nadciśnienie naczyniowo-nerkowe
Leczeniem nadciśnienia naczyniowo-nerkowego jest rewaskularyzacja. Niemniej jednak, stosowanie
inhibitorów konwertazy angiotensyny może być korzystne u pacjentów z nadciśnieniem naczyniowo-
nerkowym oczekujących na zabieg lub gdy operacja nie jest możliwa.
Jeżeli Triplixam zalecono pacjentowi z rozpoznanym lub podejrzewanym zwężeniem tętnicy
nerkowej, leczenie należy rozpoczynać w szpitalu od małej dawki. Należy kontrolować czynność
nerek i stężenie potasu, ponieważ u niektórych pacjentów rozwijała się czynnościowa niewydolność
nerek, ustępująca po zaprzestaniu leczenia.
Kaszel
U pacjentów leczonych inhibitorami konwertazy angiotensyny obserwowano suchy kaszel.
Charakteryzuje się on tym, że jest uporczywy oraz ustępuje po przerwaniu leczenia. W razie
wystąpienia tego objawu należy rozważyć etiologię jatrogenną. Jeżeli leczenie inhibitorem
konwertazy angiotensyny jest nadal preferowane, należy rozważyć możliwość jego kontynuacji.
Miażdżyca tętnic
Ryzyko wystąpienia niedociśnienia występuje u wszystkich pacjentów, jednak szczególną ostrożność
należy zachować u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca lub zaburzeniami krążenia mózgowego,
rozpoczynając leczenie od małej dawki.
Przełom nadciśnieniowy
Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania i skuteczności amlodypiny w przełomie nadciśnieniowym.
Niewydolność serca/ciężka niewydolność serca
Pacjentów z niewydolnością serca należy leczyć z zachowaniem środków ostrożności.
W długookresowym badaniu kontrolowanym placebo z udziałem pacjentów z ciężką niewydolnością
serca (III i IV klasa wg NYHA), zanotowano większą częstość wystąpienia obrzęku płuc u pacjentów
stosujących amlodypinę w porównaniu z pacjentami stosującymi placebo. Antagonistów wapnia,
w tym amlodypinę, należy ostrożnie stosować u pacjentów z zastoinową niewydolnością serca,
ponieważ mogą zwiększać ryzyko występowania zdarzeń sercowo-naczyniowych oraz zgonu.
U pacjentów z ciężką niewydolnością serca (klasa IV) leczenie należy rozpocząć pod nadzorem
lekarza od zmniejszonej dawki początkowej. Nie należy przerywać podawania beta-adrenolityku
u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i niewydolnością wieńcową: do leku beta-adrenolitycznego
należy dodać inhibitor ACE.
Zwężenie zastawki aorty lub zastawki dwudzielnej/ kardiomiopatia przerostowa
Inhibitory ACE należy stosować z ostrożnością u pacjentów ze zwężeniem drogi odpływu z lewej
komory.
Pacjenci z cukrzycą
U pacjentów z cukrzycą insulinozależną (u których istnieje skłonność do zwiększenia stężenia potasu),
leczenie należy rozpoczynać pod nadzorem lekarza, od zmniejszonej dawki początkowej. U pacjentów
z cukrzycą leczonych wcześniej doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi lub insuliną należy
dokładnie monitorować stężenia glukozy we krwi, zwłaszcza podczas pierwszego miesiąca leczenia
inhibitorem ACE.
Kontrolowanie stężenia glukozy we krwi jest istotne u pacjentów z cukrzycą, zwłaszcza w przypadku
małego stężenia potasu.
Różnice etniczne
Tak jak w przypadku innych inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę, peryndopryl jest
mniej skuteczny w obniżaniu ciśnienia tętniczego u pacjentów rasy czarnej niż u osób innych ras,
prawdopodobnie z powodu częstszego występowania w populacji pacjentów rasy czarnej
z nadciśnieniem małej aktywności reniny w osoczu.
Zabiegi chirurgiczne/znieczulenie
Inhibitory konwertazy angiotensyny mogą powodować niedociśnienie tętnicze w przypadku
znieczulenia, zwłaszcza, gdy środek znieczulający ma właściwości hipotensyjne.
Jeśli możliwe, zaleca się przerwać leczenie długo działającymi inhibitorami konwertazy angiotensyny,
takimi jak peryndopryl, na dzień przed planowanym zabiegiem chirurgicznym.
Zaburzenie czynności wątroby
Rzadko, stosowanie inhibitorów ACE jest związane z wystąpieniem zespołu rozpoczynającego się od
żółtaczki cholestatycznej, prowadzącego do rozwoju piorunującej martwicy wątroby i (czasami)
zgonu. Mechanizm tego zespołu nie jest wyjaśniony. U pacjentów otrzymujących inhibitory ACE,
u których wystąpi żółtaczka, lub zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, należy przerwać
leczenie inhibitorami ACE i zastosować odpowiednie postępowanie medyczne (patrz punkt 4.8).
U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby okres półtrwania amlodypiny jest przedłużony
a wartości AUC są większe; nie ustalono zaleceń dotyczących dawkowania. Dlatego stosowanie
amlodypiny należy rozpocząć od najmniejszej dawki i zachować ostrożność zarówno podczas
rozpoczynania leczenia jak i podczas zwiększania dawki. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami
czynności wątroby może być konieczne powolne zwiększanie dawki oraz odpowiednia kontrola.
Nie badano działania preparatu złożonego Triplixam w zaburzeniu czynności wątroby. Biorąc pod
uwagę działanie poszczególnych substancji czynnych produktu złożonego, Triplixam jest
przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby oraz należy zachować
ostrożność u pacjentów z łagodnymi umiarkowanym zaburzeniem czynności wątroby.
Kwas moczowy
U pacjentów ze zwiększonym stężeniem kwasu moczowego we krwi istnieje zwiększone ryzyko
występowania napadów dny moczanowej.
Pacjenci w podeszłym wieku
Przed rozpoczęciem leczenia należy ocenić czynność nerek i oznaczyć stężenie potasu. Dawkę
początkową należy następnie dostosować w zależności od reakcji ciśnienia tętniczego, zwłaszcza
w przypadkach niedoborów wody i elektrolitów, w celu uniknięcia nagłego niedociśnienia.
Zwiększenie dawki amlodypiny u pacjentów w podeszłym wieku wymaga zachowania ostrożności
(patrz punkty 4.2 i 5.2).
Substancje pomocnicze
Sód
Triplixam zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) w tabletce, co oznacza, że jest w zasadzie wolny od
sodu.
Wysięk naczyniówkowy, ostra krótkowzroczność i wtórna jaskra zamkniętego kąta
Sulfonamid lub pochodne sulfonamidu mogą powodować reakcję idiosynkrazji powodującą wysięk
naczyniówkowy z ubytkiem pola widzenia, przemijającą krótkowzroczność i ostrą jaskrę zamkniętego
kąta. Objawy obejmują nagłe pogorszenie ostrości wzroku lub ból oka, zwykle występują w ciągu
kilku godzin lub tygodni od rozpoczęcia stosowania leku. Nieleczona ostra jaskra zamkniętego kąta
może prowadzić do trwałej utraty wzroku. Podstawowym sposobem leczenia jest jak najszybsze
zaprzestanie podawania leku. Jeśli ciśnienie wewnątrzgałkowe pozostaje niekontrolowane, konieczne
może być rozważenie natychmiastowego leczenia farmakologicznego lub chirurgicznego. Czynniki
ryzyka rozwoju ostrej jaskry zamkniętego kąta mogą obejmować alergię na sulfonamidy lub
penicylinę w wywiadzie.
Sportowcy
Sportowcy powinni wziąć pod uwagę, że ten produkt leczniczy zawiera substancję czynną, która może
powodować pozytywny wynik testu antydopingowego.
ChPL, pkt 4.5: Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji
Dane z badania klinicznego wykazały, że podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron
(RAA) w wyniku jednoczesnego zastosowania inhibitorów ACE, antagonistów receptora
angiotensyny II lub aliskirenu jest związana z większą częstością występowania zdarzeń
niepożądanych, takich jak: niedociśnienie, hiperkaliemia oraz zaburzenia czynności nerek (w tym
ostra niewydolność nerek) w porównaniu z zastosowaniem leku z grupy antagonistów układu RAA
w monoterapii (patrz punkty 4.3, 4.4 i 5.1).
Leki zwiększające ryzyko obrzęku naczynioruchowego
Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z produktem złożonym zawierającym sakubitryl i walsartan
jest przeciwwskazane ze względu na zwiększone ryzyko obrzęku naczynioruchowego (patrz punkty
4.3 i 4.4). Nie wolno rozpoczynać leczenia produktem złożonym zawierającym sakubitryl i walsartan
przed upływem 36 godzin od podania ostatniej dawki peryndoprylu. Nie wolno rozpoczynać leczenia
peryndoprylem przed upływem 36 godzin od podania ostatniej dawki produktu złożonego
zawierającego sakubitryl i walsartan (patrz punkty 4.3 i 4.4).
Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z racekadotrylem, inhibitorami mTOR (np. syrolimus,
ewerolimus, temsyrolimus) oraz gliptynami (np. linagliptyna, saksagliptyna, sitagliptyna,
wildagliptyna) może prowadzić do zwiększenia ryzyka obrzęku naczynioruchowego (patrz punkt 4.4).
Produkty lecznicze wywołujące hiperkaliemię
Chociaż zwykle stężenie potasu w surowicy krwi pozostaje w zakresie wartości prawidłowych,
u niektórych pacjentów leczonych produktem Triplixam może wystąpić hiperkaliemia. Niektóre leki
lub grupy terapeutyczne mogą zwiększać częstość występowania hiperkaliemii: aliskiren, sole potasu,
leki moczopędne oszczędzające potas (np. spironolakton, triamteren lub amiloryd), inhibitory ACE,
antagoniści receptora angiotensyny II, niesteroidowe leki przeciwzapalne, heparyny, leki
immunosupresyjne, takie jak cyklosporyna lub takrolimus, trimetoprim oraz kotrimoksazol (produkt
złożony zawierający trimetoprim i sulfametoksazol), ponieważ wiadomo, że trimetoprim działa jak lek
moczopędny oszczędzający potas – amiloryd. Skojarzone stosowanie tych leków zwiększa ryzyko
hiperkaliemii. Z tego względu nie zaleca się jednoczesnego stosowania produktu Triplixam z wyżej
wymienionymi lekami. Jeśli jest wskazane jednoczesne stosowanie, leki te należy stosować
z ostrożnością, często monitorując stężenie potasu w surowicy krwi.
Jednoczesne stosowanie przeciwwskazane (patrz punkt 4.3)
Aliskiren: u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniem czynności nerek zwiększa się ryzyko
hiperkaliemii, pogorszenia czynności nerek oraz chorobowości i śmiertelności z przyczyn sercowo-
naczyniowych.
Pozaustrojowe metody leczenia: pozaustrojowe metody leczenia powodujące kontakt krwi
z powierzchniami o ujemnym ładunku elektrycznym, takie jak dializa lub hemofiltracja z użyciem
niektórych błon o dużej przepuszczalności (np. błon poliakrylonitrylowych) oraz afereza lipoprotein
o małej gęstości z użyciem siarczanu dekstranu - ze względu na zwiększone ryzyko ciężkich reakcji
rzekomoanafilaktycznych (patrz punkt 4.3). Jeśli takie leczenie jest konieczne, należy rozważyć
użycie błon dializacyjnych innego typu lub zastosować lek przeciwnadciśnieniowy z innej grupy.
Jednoczesne stosowanie niezalecane
Składnik Znana interakcja
z następującym produktem
Interakcja z innym produktem leczniczym
Peryndopryl/
indapamid
Lit Podczas jednoczesnego stosowania inhibitorów ACE i litu
zgłaszano przemijające zwiększenie stężenia litu w surowicy
oraz toksyczności litu. Nie zaleca się skojarzonego
stosowania peryndoprylu i indapamidu z litem, jeśli jednak
jednoczesne podawanie jest konieczne, należy uważnie
kontrolować stężenie litu w surowicy (patrz punkt 4.4).
Peryndopryl Aliskiren U innych osób niż pacjenci z cukrzycą lub zaburzeniem
czynności nerek zwiększa się ryzyko hiperkaliemii,
pogorszenia czynności nerek oraz chorobowości i
śmiertelności z przyczyn sercowo-naczyniowych (patrz punkt
4.4).
Jednoczesne leczenie
inhibitorem ACE
i antagonistą receptora
angiotensyny II
Istnieją doniesienia w literaturze, że u pacjentów z jawną
chorobą miażdżycową, niewydolnością serca lub z cukrzycą z
powikłaniami narządowymi, jednoczesne leczenie
inhibitorem ACE i antagonistą receptora angiotensyny II
wiąże się z większą częstością występowania niedociśnienia
tętniczego, omdlenia, hiperkaliemii i pogorzenia czynności
nerek (w tym ostrej niewydolności nerek), w porównaniu ze
stosowaniem pojedynczego środka działającego na układ
renina-angiotensyna-aldosteron. Podwójna blokada (na
przykład, przez skojarzenie inhibitora ACE z antagonistą
receptora angiotensyny II) powinna być ograniczona do
indywidualnie określonych przypadków ze ścisłą obserwacją
czynności nerek, stężeń potasu i ciśnienia tętniczego (patrz
punkt 4.4).
Estramustyna Istnieje ryzyko zwiększonej częstości wystąpienia działań
niepożądanych, takich jak obrzęk naczynioruchowy.
Leki oszczędzające potas
(np. triamteren, amiloryd),
sole potasu
Hiperkaliemia (potencjalnie zakończona zgonem), zwłaszcza
w połączeniu z zaburzeniem czynności nerek (addytywne
działanie hiperkaliemiczne).
Nie zaleca się jednoczesnego stosowania peryndoprylu
z wymienionymi powyżej produktami (patrz punkt 4.4). Jeśli
mimo to jednoczesne stosowanie tych produktów jest
wskazane, należy je stosować ostrożnie i często kontrolować
stężenie potasu w surowicy. Stosowanie spironolaktonu
w niewydolności serca – patrz „Jednoczesne stosowanie
wymagające szczególnej ostrożności”.
Amlodypina Dantrolen (infuzja) U zwierząt po podaniu werapamilu i dożylnym podaniu
dantrolenu obserwowano migotanie komór zakończone
zgonem i zapaść krążeniową, powiązane z hiperkaliemią. Ze
względu na ryzyko hiperkaliemii zaleca się unikanie
jednoczesnego podawania antagonistów wapnia, takich jak
amlodypina, u pacjentów podatnych na wystąpienie
hipertermii złośliwej i w leczeniu hipertermii złośliwej.
Grejpfruty lub sok
grejpfrutowy
U niektórych pacjentów może być zwiększona biodostępność,
co może nasilać obniżenie ciśnienia tętniczego.
Jednoczesne stosowanie wymagające szczególnej ostrożności
Składnik Znana interakcja
z następującym
produktem
Interakcja z innym produktem leczniczym
Peryndopryl/
indapamid
Baklofen Nasilone działanie przeciwnadciśnieniowe. Należy monitorować ciśnienie
tętnicze oraz modyfikować dawkę leku przeciwnadciśnieniowego, jeżeli to
konieczne.
Niesteroidowe leki
przeciwzapalne –
NLPZ (w tym kwas
acetylosalicylowy
w dużych dawkach)
Jeśli inhibitory ACE są podawane jednocześnie z niesteroidowymi lekami
przeciwzapalnymi (tj. kwasem acetylosalicylowym w dawkach działających
przeciwzapalnie, inhibitorami COX-2 i nieselektywnymi NLPZ) może
wystąpić osłabienie działania przeciwnadciśnieniowego. Jednoczesne
stosowanie inhibitorów ACE i NLPZ może powodować zwiększone ryzyko
pogorszenia czynności nerek, w tym możliwej ostrej niewydolności nerek
oraz zwiększenia stężenia potasu w surowicy, zwłaszcza u pacjentów
z uprzednio istniejącym zaburzeniem czynności nerek. Leczenie skojarzone
należy prowadzić ostrożnie, zwłaszcza u osób w podeszłym wieku. Pacjentów
należy odpowiednio nawodnić i rozważyć monitowanie czynności nerek po
rozpoczęciu jednoczesnego leczenia oraz cyklicznie w późniejszym okresie.
Peryndopryl Leki
przeciwcukrzycowe
(insulina, doustne
leki
hipoglikemizujące)
Badania epidemiologiczne sugerują, że jednoczesne stosowanie inhibitorów
ACE i leków przeciwcukrzycowych (insulina, doustne leki
hipoglikemizujące) może nasilać działanie zmniejszające stężenie glukozy we
krwi z ryzykiem hipoglikemii. Jest to najbardziej prawdopodobne podczas
pierwszych tygodni leczenia skojarzonego i u pacjentów z zaburzeniem
czynności nerek.
Leki moczopędne
nieoszczędzające
potasu
Pacjenci leczeni lekami moczopędnymi, szczególnie osoby z zaburzeniami
gospodarki wodno–elektrolitowej, mogą być narażeni na nadmierne obniżenie
ciśnienia tętniczego w trakcie rozpoczynania leczenia inhibitorami ACE.
Prawdopodobieństwo działania hipotensyjnego można zmniejszyć przez
przerwanie leczenia lekami moczopędnymi, zwiększenie objętości płynów lub
podaży soli przed rozpoczęciem leczenia małymi, stopniowo zwiększanymi
dawkami peryndoprylu.
Składnik Znana interakcja
z następującym
produktem
Interakcja z innym produktem leczniczym
W nadciśnieniu tętniczym, jeśli wcześniejsze podawanie leków
moczopędnych spowodowało zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej,
należy albo przerwać stosowanie leku moczopędnego przed rozpoczęciem
podawania inhibitora ACE, a następnie można ponownie zastosować lek
moczopędny nieoszczędzający potasu, albo leczenie inhibitorem ACE należy
rozpocząć od małej, stopniowo zwiększanej dawki.
W zastoinowej niewydolności serca leczonej lekami moczopędnymi,
stosowanie inhibitora ACE należy rozpocząć od bardzo małej dawki, jeśli to
możliwe, po zmniejszeniu dawki leku moczopędnego nieoszczędzającego
potasu.
We wszystkich przypadkach, podczas pierwszych tygodni leczenia
inhibitorem ACE, należy monitorować czynność nerek (stężenia kreatyniny).
Leki moczopędne
oszczędzające potas
(eplerenon,
spironolakton)
Eplerenon lub spironolakton w dawkach od 12,5 mg do 50 mg na dobę
z małymi dawkami inhibitorów ACE:
w leczeniu pacjentów z niewydolnością serca klasy II do IV (wg NYHA),
z frakcją wyrzutową lewej komory <40% oraz wcześniej leczonych
inhibitorami ACE i diuretykami pętlowymi, istnieje ryzyko hiperkaliemii,
potencjalnie zakończonej zgonem, zwłaszcza w przypadku nieprzestrzegania
zaleceń dotyczących stosowania leków w tym skojarzeniu.
Przed rozpoczęciem skojarzonego leczenia należy sprawdzić, czy nie
występuje hiperkaliemia i zaburzenie czynności nerek.
Zaleca się oznaczanie stężenia potasu oraz kreatyniny we krwi raz w tygodniu
w pierwszym miesiącu leczenia, a następnie co miesiąc.
Indapamid Leki powodujące
torsade de pointes
Z powodu ryzyka hipokaliemii, indapamid należy stosować ostrożnie
w przypadku podawania go z produktami leczniczymi, które wywołują
torsade de pointes, takimi jak (ale nie ograniczają się do nich):
- leki przeciwarytmiczne klasy Ia (np. chinidyna, hydrochinidyna,
dyzopiramid);
- leki przeciwarytmiczne klasy III (np. amiodaron, sotalol, dofetylid, ibutylid,
bretylium);
- niektóre leki przeciwpsychotyczne:
pochodne fenotiazyny (np. chloropromazyna, cyjamemazyna,
lewomepromazyna, tiorydazyna, trifluoperazyna),
pochodne benzamidu (np. amisulpryd, sulpiryd, sultopryd, tiapryd),
pochodne butyrofenonu (np. droperydol, haloperydol),
inne leki przeciwpsychotyczne (np. pimozyd);inne substancje (np. beprydyl,
cyzapryd, difemanil, erytromycyna podawana dożylnie, halofantryna,
mizolastyna, pentamidyna, sparfloksacyna, moksyfloksacyna, winkamina
podawana dożylnie, metadon, astemizol, terfenadyna).
Należy zapobiegać małym stężeniom potasu i wyrównywać je, jeśli jest to
konieczne: kontrolować odstęp QT.
Amfoterycyna B
(iv.), gliko-
i mineralokortyko-
steroidy (stosowane
ogólnie),
tetrakozaktyd, leki
przeczyszczające
o działaniu
pobudzającym
perystaltykę
Zwiększenie ryzyka małego stężenia potasu (działanie addytywne).
Należy monitorować stężenie potasu w osoczu i wyrównać je, jeśli konieczne;
szczególna uwaga jest wymagana w przypadku stosowania glikozydów
naparstnicy.
Należy stosować leki przeczyszczające nie pobudzające perystaltyki.
Glikozydy
nasercowe
Hipokaliemia i (lub) hipomagnezemia nasila toksyczne działanie glikozydów
naparstnicy. Należy monitorować stężenie potasu i magnezu w osoczu oraz
zapis EKG i ponownie rozważyć sposób leczenia, jeżeli jest to konieczne.
Allopurynol Jednoczesne leczenie indapamidem może zwiększyć częstość reakcji
nadwrażliwości na allopurynol.
Amlodypina Induktory CYP3A4 Jednoczesne stosowanie znanych induktorów CYP3A4 może powodować
zmiany stężenia amlodypiny w osoczu. Dlatego też, zarówno podczas
jednoczesnego stosowania, jak i po jego zakończeniu - szczególnie
Składnik Znana interakcja
z następującym
produktem
Interakcja z innym produktem leczniczym
w przypadku silnych induktorów CYP3A4 (np. ryfampicyna, ziele dziurawca
zwyczajnego) - należy kontrolować ciśnienie tętnicze i rozważyć konieczność
modyfikacji dawki.
Inhibitory CYP3A4 Jednoczesne stosowanie amlodypiny z silnymi lub umiarkowanymi
inhibitorami CYP3A4 (inhibitory proteazy, azole przeciwgrzybicze,
makrolidy, takie jak erytromycyna lub klarytromycyna, werapamil lub
diltiazem) może powodować znaczne zwiększenie stężenia amlodypiny.
Znaczenie kliniczne tych zmian farmakokinetycznych może być bardziej
widoczne u pacjentów w podeszłym wieku. Może być konieczny nadzór
kliniczny oraz dostosowanie dawki.
U pacjentów przyjmujących klarytromycynę i amlodypinę istnieje zwiększone
ryzyko niedociśnienia tętniczego. Podczas jednoczesnego stosowania
amlodypiny i klarytromycyny zaleca się ścisłą obserwację pacjentów.
Jednoczesne stosowanie wymagające rozważenia
Składnik Znana interakcja
z następującym
produktem
Interakcja z innym produktem leczniczym
Peryndopryl/
indapamid/
amlodypina
Leki
przeciwdepresyjne typu
imipraminy
(trójpierścieniowe),
leki neuroleptyczne
Nasilone działanie przeciwnadciśnieniowe i zwiększenie ryzyka
niedociśnienia ortostatycznego (działanie addytywne).
Inne leki
przeciwnadciśnieniowe
Stosowanie innych przeciwnadciśnieniowych produktów
leczniczych
może powodować dodatkowe obniżenie ciśnienia tętniczego.
Kortykosteroidy,
tetrakozaktyd
Osłabienie działania przeciwnadciśnieniowego (retencja soli
i wody spowodowana kortykosteroidami).
Peryndopryl Leki
przeciwnadciśnieniowe
i rozszerzające
naczynia krwionośne
Jednoczesne stosowanie z glicerolu triazotanem, innymi
azotanami lub innymi lekami rozszerzającymi naczynia może
dodatkowo obniżać ciśnienie tętnicze.
Allopurynol, leki
cytostatyczne lub
immunosupresyjne,
kortykosteroidy
stosowane ogólnie lub
prokainamid
Jednoczesne stosowanie z inhibitorami ACE może prowadzić do
zwiększonego ryzyka wystąpienia leukopenii.
Leki znieczulające Inhibitory ACE mogą nasilać działanie hipotensyjne niektórych
leków znieczulających.
Leki moczopędne
(tiazydowe lub
pętlowe)
Uprzednie leczenie dużymi dawkami leków moczopędnych może
powodować odwodnienie oraz ryzyko niedociśnienia tętniczego
podczas rozpoczynania leczenia peryndoprylem.
Leki działające
sympatykomimetycznie
Leki działające sympatykomimetycznie mogą osłabiać działanie
przeciwnadciśnieniowe inhibitorów ACE.
Sole złota U pacjentów leczonych preparatami złota w iniekcjach
(aurotiojabłczan sodu) i otrzymujących jednocześnie inhibitor
ACE, w tym peryndopryl, rzadko donoszono o reakcjach
przypominających objawy jak po podaniu azotanów (nitritoid
reactions) – nagłe zaczerwienienie twarzy, nudności, wymioty
i niedociśnienie).
Indapamid Metformina Kwasica mleczanowa po metforminie, spowodowana
czynnościową niewydolnością nerek związaną ze stosowaniem
leków moczopędnych, a szczególnie diuretyków pętlowych. Nie
należy stosować metforminy, jeśli stężenie kreatyniny w osoczu
jest większe niż 15 mg/l (135 μmol/l) u mężczyzn i 12 mg/l
(110 μmol/l) u kobiet.
Składnik Znana interakcja
z następującym
produktem
Interakcja z innym produktem leczniczym
Środki kontrastujące
zawierające jod
W przypadku odwodnienia spowodowanego lekami
moczopędnymi, istnieje zwiększone ryzyko rozwoju ostrej
niewydolności nerek, szczególnie, jeśli zastosowano duże dawki
środków kontrastujących zawierających jod. Przed zastosowaniem
środka kontrastującego zawierającego jod należy odpowiednio
nawodnić pacjenta.
Wapń (sole) Ryzyko zwiększonego stężenia wapnia we krwi w wyniku
zmniejszonego wydalania wapnia z moczem.
Cyklosporyna Ryzyko zwiększonego stężenia kreatyniny, bez zmian stężenia
cyklosporyny w surowicy, nawet w przypadku braku niedoborów
wody i soli.
Amlodypina Atorwastatyna,
digoksyna lub
warfaryna
W badaniach klinicznych dotyczących interakcji, amlodypina nie
wpływała na właściwości farmakokinetyczne atorwastatyny,
digoksyny lub warfaryny.
Takrolimus Podczas jednoczesnego stosowania z amlodypiną istnieje ryzyko
zwiększenia stężenia takrolimusu we krwi. Aby uniknąć
toksycznego działania takrolimusu, podczas stosowania
amlodypiny u pacjenta leczonego takrolimusem należy
monitorować stężenie takrolimusu we krwi oraz dostosować jego
dawkę, jeśli jest to konieczne.
Inhibitory kinazy
mTOR
Inhibitory mTOR, takie jak syrolimus, temsyrolimus i
ewerolimus, są substratami CYP3A. Amlodypina jest słabym
inhibitorem CYP3A. Podczas jednoczesnego stosowania
inhibitorów mTOR, amlodypina może zwiększyć narażenie na
inhibitory mTOR.
Cyklosporyna Nie przeprowadzono badań interakcji dotyczących cyklosporyny
i amlodypiny u zdrowych ochotników lub w innych populacjach,
z wyjątkiem pacjentów po przeszczepieniu nerki, u których
obserwowano zmienne zwiększenie stężeń minimalnych
cyklosporyny (średnio o 0%-40%). Należy rozważyć
monitorowanie stężenia cyklosporyny u pacjentów po
przeszczepieniu nerki, przyjmujących amlodypinę, a w razie
konieczności należy zmniejszyć dawkę cyklosporyny.
Symwastatyna Wielokrotne, jednoczesne podawanie amlodypiny w dawce 10 mg
i symwastatyny w dawce 80 mg powodowało zwiększenie o 77%
narażenia na symwastatynę, w porównaniu do podawania
symwastatyny w monoterapii. U pacjentów przyjmujących
amlodypinę należy ograniczyć dawkę symwastatyny do 20 mg na
dobę.
ChPL, pkt 4.8: Działania niepożądane
Podsumowanie profilu bezpieczeństwa
Najczęściej zgłaszane działania niepożądane, występujące po oddzielnym podaniu peryndoprylu,
indapamidu i amlodypiny to: hipokaliemia, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, ból głowy,
parestezja, senność, zaburzenie smaku, zaburzenie widzenia, podwójne widzenie, szum uszny,
zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, kołatanie serca, nagłe zaczerwienienie (zwłaszcza twarzy),
niedociśnienie tętnicze (i objawy związane z niedociśnieniem), kaszel, duszność, zaburzenia
żołądkowo-jelitowe (ból brzucha, zaparcie, biegunka, niestrawność, nudności, wymioty, zmiana rytmu
wypróżnień), świąd, wysypka, wysypka plamkowo-grudkowa, kurcze mięśni, obrzęk okolicy kostek,
astenia, obrzęki zmęczenie.
Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych
Podczas leczenia peryndoprylem, indapamidem lub amlodypiną obserwowano następujące działania
niepożądane, uszeregowane według następującej częstości występowania:
bardzo często (≥1/10); często (≥1/100 do <1/10); niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100); rzadko
(≥1/10 000 do <1/1 000); bardzo rzadko (<1/10 000); częstość nieznana (nie może być określona
na podstawie dostępnych danych).
Bardzo rzadko: Zapalenie błony śluzowej nosa
Rzadko: Zespół niewłaściwego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH)
Niezbyt często: Eozynofilia
Bardzo rzadko: Agranulocytoza (patrz punkt 4.4)
Bardzo rzadko: Niedokrwistość aplastyczna
Bardzo rzadko: Pancytopenia
Bardzo rzadko: Leukopenia (patrz punkt 4.4)
Bardzo rzadko: Neutropenia (patrz punkt 4.4)
4.4)
16
Bardzo rzadko: Bardzo rzadko
Bardzo rzadko: Bardzo rzadko
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Niezbyt często
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Często
Bardzo rzadko: Niezbyt często*
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Niezbyt często*
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Niezbyt często*
Bardzo rzadko: Niezbyt często
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Rzadko
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Rzadko
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Bardzo rzadko
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Niezbyt często
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Niezbyt często*
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Niezbyt często
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Bardzo rzadko
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Często
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Często
Bardzo rzadko: Rzadko
Bardzo rzadko: Często
Bardzo rzadko: Rzadko
Bardzo rzadko: Niezbyt często*
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Często
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Niezbyt często*
Bardzo rzadko: Nieznana
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Bardzo rzadko
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Nieznana
Bardzo rzadko: Często
Bardzo rzadko: Nieznana
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Nieznana
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: Nieznana
Bardzo rzadko: -
Bardzo rzadko: -
Podwójne widzenie - - Często
17
Często: Często
Niezbyt często: -
Często: Niezbyt często*
Niezbyt często: Często
Często: Niezbyt często*
Niezbyt często: -
Często: Bardzo rzadko
Niezbyt często: -
Często: Bardzo rzadko
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: Bardzo rzadko
Niezbyt często: Bardzo rzadko
Często: -
Niezbyt często: -
Często: Rzadko*
Niezbyt często: Często
Często: Często
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: Niezbyt często*
Niezbyt często: Bardzo rzadko
Często: Nieznana
Niezbyt często: -
Często: Często
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: Często
Niezbyt często: Często
Często: Niezbyt często
Niezbyt często: -
Często: Bardzo rzadko
Niezbyt często: -
Często: Często
Niezbyt często: Często
Często: Często
Niezbyt często: Często
Często: Często
Niezbyt często: Często
Często: Często
Niezbyt często: Często
Często: Często
Niezbyt często: Często
Często: Często
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: Niezbyt często
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: -
Niezbyt często: Często
Często: -
Niezbyt często: Bardzo rzadko
Często: Bardzo rzadko
Niezbyt często: Bardzo rzadko
Często: -
Niezbyt często: Bardzo rzadko
Często: Bardzo rzadko
Niezbyt często: Bardzo rzadko
Często: -
Niezbyt często: Bardzo rzadko
żółciowych Żółtaczka - - Bardzo rzadko
18
Często: Często
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: -
Niezbyt często: -
Często: Niezbyt często
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: Niezbyt często
Niezbyt często: Bardzo rzadko
Często: -
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: -
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: -
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: Niezbyt często
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: -
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: Niezbyt często*
Niezbyt często: Bardzo rzadko
Często: Rzadko
Niezbyt często: -
Często: Niezbyt często*
Niezbyt często: -
Często: Bardzo rzadko
Niezbyt często: Bardzo rzadko
Często: -
Niezbyt często: Bardzo rzadko
Często: -
Niezbyt często: Bardzo rzadko
Często: -
Niezbyt często: Nieznana
Często: -
Niezbyt często: Bardzo rzadko
Często: Często
Niezbyt często: Często
Często: -
Niezbyt często: Często
Często: Niezbyt często*
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: -
Niezbyt często: -
Często: Niezbyt często*
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: -
Niezbyt często: -
Często: -
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: -
Niezbyt często: -
Często: -
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: -
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: -
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: Rzadko*
Niezbyt często: -
Często: Rzadko
Niezbyt często: -
Często: Niezbyt często
Niezbyt często: -
Często: Niezbyt często
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: -
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: Często
Niezbyt często: Często
Często: -
Niezbyt często: Często
Często: -
Niezbyt często: Bardzo często
Często: Niezbyt często*
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: -
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: Niezbyt często*
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: Niezbyt często*
Niezbyt często: -
Obrzęk obwodowy Niezbyt często* -
19
Często: Niezbyt często*
Niezbyt często: -
Często: -
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: -
Niezbyt często: Niezbyt często
Często: Niezbyt często*
Niezbyt często: -
Często: Niezbyt często*
Niezbyt często: -
Często: Rzadko
Niezbyt często: -
Często: Rzadko
Niezbyt często: Bardzo rzadko
Często: Bardzo rzadko
Niezbyt często: -
Często: -
Niezbyt często: -
Często: -
Niezbyt często: -
Często: -
Niezbyt często: -
Często: Niezbyt często*
Niezbyt często: -
* zCazbęisetgoaśćc ho kreślona w badaniach klinicznych dla działań niepożądanych zgłoszonych w spontanicznych
raportach.
Opis wybranych działań niepożądanych
Podczas II i III fazy badań porównujących stosowanie indapamidu w dawce 1,5 mg i 2,5 mg, analiza
stężenia potasu w osoczu wykazała wpływ indapamidu zależny od dawki:
- indapamid w dawce 1,5 mg: stężenie potasu w osoczu <3,4 mm/l obserwowano u 10%
pacjentów i <3,2 mmol/l u 4% pacjentów po 4 do 6 tygodniach leczenia. Po 12 tygodniach
leczenia średnie zmniejszenie stężenia potasu w osoczu wynosiło 0,23 mmol/l.
- indapamid w dawce 2,5 mg: stężenie potasu w osoczu <3,4 mmol/l obserwowano u 25%
pacjentów i <3,2 mmol/l u 10% pacjentów po 4 do 6 tygodniach leczenia. Po 12 tygodniach
leczenia średnie zmniejszenie stężenia potasu w osoczu wynosiło 0,41 mmol/l.
Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań
niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania
produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać
wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania
Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,
Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych
Al. Jerozolimskie 181C
02-222 Warszawa
Tel.: + 48 22 49 21 301
Faks: + 48 22 49 21 309
Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.