Gefitinib Sandoz

Kiedy nie stosować leku Gefitinib Sandoz • jeśli pacjent ma uczulenie na gefitynib lub na którąkolwiek z substancji pomocniczych tego leku (wymienionych w punkcie 6); • jeśli pacjentka karmi piersią. Ostrzeżenia i środki ostrożności Przed zastosowaniem leku Gefitinib Sandoz należy omówić to z lekarzem lub farmaceutą, jeśli: • pacjent miał kiedykolwiek chorobę płuc, gdyż niektóre problemy dotyczące płuc mogą nasilać się w trakcie stosowania leku Gefitinib Sandoz; • pacjent miał kiedykolwiek zaburzenia czynności wątroby. Dzieci i młodzież Nie należy stosować leku Gefitinib Sandoz u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat. Gefitinib Sandoz a inne leki Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje stosować. Należy zwłaszcza powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o stosowaniu następujących leków: − fenytoina lub karbamazepina (leki przeciwpadaczkowe); 2 NL/H/4128/001/IB/005 − ryfampicyna (lek stosowany w leczeniu gruźlicy); − itrakonazol (lek stosowany w leczeniu zakażenia grzybiczego); − barbiturany (rodzaj leków stosowanych w leczeniu zaburzeń snu); − leki roślinne zawierające ziele dziurawca (Hypericum perforatum), stosowane w leczeniu depresji i niepokoju; − inhibitory pompy protonowej, antagoniści receptora H2 i leki zobojętniające (leki stosowane w leczeniu choroby wrzodowej, niestrawności, zgagi i w celu zmniejszenia wydzielania kwasu solnego w żołądku); Wymienione leki mogą wpływać na sposób działania leku Gefitinib Sandoz. − warfaryna (tzw. doustny lek przeciwzakrzepowy, stosowany w celu zapobiegania powstawaniu zakrzepów krwi). Jeśli pacjent przyjmuje lek zawierający tę substancje czynną, lekarz może zlecać częstsze badania krwi. Ciąża, karmienie piersią i wpływ na płodność Jeśli pacjentka jest w ciąży, może zajść w ciążę lub karmi piersią, powinna powiedzieć o tym lekarzowi przed zastosowaniem tego leku. Należy unikać zajścia w ciążę podczas stosowania leku Gefitinib Sandoz, gdyż może on działać szkodliwie na dziecko. Ze względu na bezpieczeństwo dziecka kobiety karmiące piersią nie powinny przyjmować leku Gefitinib Sandoz. Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn Jeśli pacjent odczuwa osłabienie podczas stosowania tego leku, powinien zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów, obsługiwania narzędzi lub maszyn. Gefitinib Sandoz zawiera sód i laktozę Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu w tabletce powlekanej, to znaczy lek uznaje się za „wolny od sodu”. Jeśli u pacjenta stwierdzono nietolerancję niektórych cukrów, powinien skonsultować się z lekarzem przed zastosowaniem tego leku.

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią. W razie wystąpienia któregokolwiek z wymienionych działań niepożądanych należy natychmiast skontaktować się z lekarzem, gdyż może być konieczne pilne leczenie. − Reakcja alergiczna (często), zwłaszcza z takimi objawami, jak obrzęk twarzy, warg, języka lub gardła, trudności w połykaniu, pokrzywka i trudności w oddychaniu; − Poważny brak tchu lub nagłe nasilenie duszności, z którymi może występować kaszel lub gorączka. Mogą to być objawy zapalenia płuc o nazwie „śródmiąższowa choroba płuc”. Mogą one występować w przybliżeniu u 1 na 100 pacjentów przyjmujących lek Gefitinib Sandoz i mogą zagrażać życiu. − Ciężkie reakcje skórne (rzadko) obejmujące duże powierzchnie ciała. Objawami mogą być: zaczerwienienie, ból, owrzodzenie, powstawanie pęcherzy i złuszczanie się skóry. Zmiany mogą obejmować wargi, nos, oczy i narządy płciowe. − Odwodnienie (często) spowodowane przez długotrwałą lub ciężką biegunkę, wymioty, nudności lub brak apetytu. − Zaburzenia dotyczące oczu (niezbyt często), takie jak ból, zaczerwienienie, łzawienie, nadwrażliwość na światło, zaburzenia widzenia lub wrastanie rzęs. Objawy te mogą wskazywać na owrzodzenie powierzchni oka (rogówki). W razie wystąpienia następujących działań niepożądanych należy zwrócić się do lekarza tak szybko, jak to możliwe: Bardzo częste (mogą występować u więcej niż 1 na 10 osób): • biegunka • wymioty • nudności • reakcje skórne, takie jak wysypka przypominająca trądzik, czasami swędząca z suchością i (lub) pękaniem skóry • utrata apetytu • osłabienie • zaczerwienienie lub ból w jamie ustnej • zwiększenie aktywności enzymu wątrobowego o nazwie „aminotransferaza alaninowa” widoczne w badaniu krwi (jeśli aktywność ta jest za duża, lekarz może zalecić pacjentowi przerwanie stosowania leku Gefitinib Sandoz). Częste (mogą występować u mniej niż 1 na 10 osób): • suchość w jamie ustnej • suchość, zaczerwienienie lub świąd oczu • zaczerwienienie i ból powiek • zaburzenia dotyczące paznokci • utrata włosów • gorączka 4 NL/H/4128/001/IB/005 • krwawienie (np. krwawienie z nosa lub obecność krwi w moczu) • obecność białka w moczu (wykrywana w badaniach moczu) • zwiększenie stężenia bilirubiny i aktywności enzymu wątrobowego o nazwie „aminotransferaza asparaginianowa” widoczne w badaniu krwi (jeśli aktywność ta jest za duża, lekarz może zalecić pacjentowi przerwanie stosowania leku Gefitinib Sandoz) • zwiększenie stężenia kreatyniny widoczne w badaniu krwi (oceniającym czynności nerek) • zapalenie pęcherza moczowego (odczucie pieczenia podczas oddawania moczu i częsta, nagła potrzeba oddania moczu). Niezbyt częste (mogą występować u mniej niż 1 na 100 osób): • zapalenie trzustki (objawami mogą być: bardzo silny ból w nadbrzuszu i ciężkie nudności i wymioty) • zapalenie wątroby (z takimi objawami, jak ogólne złe samopoczucie z żółtaczką [zażółcenie skóry i oczu] lub bez żółtaczki); działanie to występuje niezbyt często, ale u niektórych osób prowadziło do zgonu • perforacja przewodu pokarmowego • reakcja skórna na dłoniach i podeszwach stóp, w tym mrowienie, drętwienie, ból, obrzęk lub zaczerwienienie (znana jako zespół erytrodyzestezji dłoniowo-podeszwowej lub zespół ręka-stopa). Rzadkie (mogą występować u mniej niż 1 na 1000 osób): • zapalenie skórnych naczyń krwionośnych (może spowodować wystąpienie siniaków lub nieblednącą wysypkę na skórze) • krwotoczne zapalenie pęcherza moczowego (odczucie pieczenia podczas oddawania moczu i częsta, nagła potrzeba oddania moczu z domieszką krwi). Zgłaszanie działań niepożądanych Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi, farmaceucie lub pielęgniarce. Działania niepożądane można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych: Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa tel.: + 48 22 49 21 301, faks: + 48 22 49 21 309, strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu. Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat bezpieczeństwa stosowania leku.

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. Karmienie piersią (patrz punkt 4.6).

Jeśli rozważane jest zastosowanie gefitynibu w leczeniu miejscowo zaawansowanego lub rozsianego NDRP, istotne jest, aby u wszystkich pacjentów podjąć próbę wykrycia obecności mutacji EGFR w tkance nowotworowej. Jeśli materiał z guza jest niezdatny do oceny, można wykorzystać krążący DNA nowotworu (ang. circulating tumour DNA, ctDNA) uzyskany z krwi (osocza). W celu uniknięcia fałszywie ujemnych lub fałszywie dodatnich wyników oznaczeń należy stosować wyłącznie solidny, wiarygodny i czuły test(y) o udowodnionej przydatności do określenia statusu mutacji EGFR w guzie nowotworowym lub ctDNA (patrz punkt 5.1). Choroba śródmiąższowa płuc U 1,3% pacjentów otrzymujących gefitynib obserwowano wystąpienie śródmiąższowej choroby płuc, której początek może być nagły i która w niektórych przypadkach zakończyła się zgonem pacjenta (patrz punkt 4.8). Jeśli u pacjenta nastąpi zaostrzenie takich objawów, jak duszność, kaszel i gorączka, stosowanie gefitynibu należy przerwać i natychmiast rozpocząć badania pacjenta. W razie rozpoznania śródmiąższowej choroby płuc, należy przerwać stosowanie gefitynibu i zastosować odpowiednie leczenie. W japońskim badaniu farmakoepidemiologicznym, w którym 3159 pacjentów z NDRP otrzymywało gefitynib lub chemioterapię i poddawanych było obserwacji przez 12 tygodni, zidentyfikowano 3 NL/H/4128/001/IA/08 następujące czynniki ryzyka wystąpienia śródmiąższowej choroby płuc (niezależnie od tego, czy pacjent otrzymywał gefitynib, czy chemioterapię): palenie tytoniu, zły stan ogólny pacjenta (PS ≥2), zmniejszona ilość prawidłowej tkanki płucnej (≤50%) potwierdzona metodą tomografii komputerowej (CT), niedawne (<6 miesięcy) rozpoznanie NDRP, wcześniejsza choroba śródmiąższowa płuc, starszy wiek (≥55 lat) oraz współistniejąca choroba serca. Zwiększone w porównaniu z chemioterapią ryzyko wystąpienia śródmiąższowej choroby płuc po zastosowaniu gefitynibu obserwowano głównie w pierwszych 4 tygodniach leczenia (skorygowany iloraz szans (OR) 3,8; 95% CI 1,9 do 7,7), po tym czasie względne ryzyko było mniejsze (skorygowany OR 2,5; 95% CI 1,1 do 5,8). Ryzyko zgonu u pacjentów, u których wystąpiła śródmiąższowa choroba płuc podczas stosowania gefitynibu lub chemioterapii było większe w grupie z następującymi czynnikami ryzyka: palenie tytoniu, potwierdzone w badaniu CT zmniejszenie ilości prawidłowej tkanki płucnej (≤50%), wcześniejsza choroba śródmiąższowa płuc, starszy wiek (≥65 lat) i znaczne obszary (≥50%) przyrośnięte do opłucnej. Działanie toksyczne na wątrobę i zaburzenia czynności wątroby Obserwowano nieprawidłowe wyniki badań czynności wątroby (w tym zwiększenie aktywności aminotransferazy alaninowej, aminotransferazy asparaginianowej, zwiększenie stężenia bilirubiny), niezbyt często jako zapalenie wątroby (patrz punkt 4.8). Istnieją pojedyncze doniesienia o wystąpieniu niewydolności wątroby prowadzącej w niektórych przypadkach do zgonu. Dlatego zaleca się okresową kontrolę czynności wątroby. Gefitynib należy stosować ostrożnie u pacjentów z lekkimi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby. Jeśli zaburzenia te są ciężkie, należy rozważyć przerwanie stosowania gefitynibu. Wykazano, że zaburzenia czynności wątroby w wyniku marskości wątroby prowadzą do zwiększenia stężenia gefitynibu w osoczu (patrz punkt 5.2). Interakcje z innymi produktami leczniczymi Produkty lecznicze pobudzające aktywność CYP3A4 mogą nasilać metabolizm gefitynibu i zmniejszać jego stężenie w osoczu. Z tego względu należy unikać jednoczesnego stosowania z induktorami CYP3A4 (takimi jak fenytoina, karbamazepina, ryfampicyna, barbiturany lub ziele dziurawca, Hypericum perforatum) ze względu na możliwość zmniejszenia skuteczności leczenia (patrz punkt 4.5). U poszczególnych pacjentów z genotypem determinującym wolny metabolizm z udziałem izoenzymu CYP2D6U leczenie silnym inhibitorem enzymu CYP3A4 może spowodować zwiększenie stężenia gefitynibu w osoczu. Po rozpoczęciu leczenia inhibitorem enzymu CYP3A4 należy ściśle kontrolować, czy u pacjenta nie występują działania niepożądane gefitynibu (patrz punkt 4.5). U niektórych pacjentów przyjmujących warfarynę razem z gefitynibem stwierdzano zwiększenie wartości międzynarodowego współczynnika znormalizowanego (INR) i (lub) krwawienie (patrz punkt 4.5). Należy regularnie kontrolować, czy u pacjenta przyjmującego jednocześnie warfarynę i gefitynib nie zmienia się czas protrombinowy (PT) lub wartość INR. Produkty lecznicze powodujące znaczne i utrzymujące się zwiększenie pH soku żołądkowego, takie jak inhibitory pompy protonowej i antagoniści receptora H2, mogą zmniejszać biodostępność i stężenie gefitynibu w osoczu, zmniejszając jego skuteczność. Leki zobojętniające przyjmowane regularnie w czasie zbliżonym do czasu podawania gefitynibu mogą mieć podobne działanie (patrz punkty 4.5 i 5.2). Wyniki badania klinicznego II fazy z jednoczesnym zastosowaniem gefitynibu i winorelbiny wskazują, że gefitynib może nasilać neutropenię wywołaną przez winorelbinę. Dalsze środki ostrożności Należy poinformować pacjenta o konieczności niezwłocznego zwrócenia się do lekarza w razie wystąpienia ciężkiej lub utrzymującej się biegunki, nudności, wymiotów lub jadłowstrętu, gdyż mogą one prowadzić pośrednio do odwodnienia. Objawy te należy leczyć zgodnie ze wskazaniami klinicznymi (patrz punkt 4.8).

W metabolizmie gefitynibu uczestniczą izoenzymy układu cytochromu P450: CYP3A4 (głównie) oraz CYP2D6. Substancje czynne, które mogą zwiększyć stężenie gefitynibu w osoczu W badaniach in vitro wykazano, że gefitynib jest substratem dla glikoproteiny P (P-gp). Dostępne dane nie wskazują, aby miało to jakiekolwiek skutki kliniczne. Substancje, które hamują aktywność CYP3A4 mogą zmniejszać klirens gefitynibu. Jednoczesne stosowanie z silnymi inhibitorami CYP3A4 (tj, ketokonazol, pozakonazol, worykonazol, inhibitory protezy, klarytromycyna, telitromycyna) może spowodować zwiększenie stężenia gefitynibu w osoczu. Zwiększone stężenie gefitynibu może mieć znaczenie kliniczne, gdyż jego działania niepożądane związane są z dawką i ekspozycją. Zwiększenie to może być znaczniejsze u poszczególnych pacjentów z genotypem determinującym wolny metabolizm z udziałem izoenzymu CYP2D6. Wcześniejsze leczenie itrakonazolem (silny inhibitor CYP3A4) powodowało u zdrowych ochotników zwiększenie o 80% średniej wartości AUC gefitynibu. Podczas jednoczesnego stosowania z silnymi inhibitorami CYP3A4 należy uważnie kontrolować, czy u pacjenta nie występują działania niepożądane gefitynibu. Nie ma danych dotyczących jednoczesnego stosowania z inhibitorami CYP2D6, ale silne inhibitory tego izoenzymu mogą spowodować około 2-krotne zwiększenie stężenia gefitynibu w osoczu pacjentów szybko metabolizujących z udziałem CYP2D6 (patrz punkt 5.2). Podczas rozpoczynania jednoczesnego stosowania gefitynibu z silnym inhibitorem CYP3A4 należy uważnie kontrolować, czy u pacjenta nie występują działania niepożądane. Substancje czynne, które mogą zmniejszyć stężenie gefitynibu w osoczu Substancje pobudzające aktywność CYP3A4 mogą nasilać metabolizm i zmniejszać stężenie