Dilizolen

Kiedy nie stosować leku Dilizolen: • jeśli pacjent ma uczulenie na linezolid lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku (wymienionych w punkcie 6); • jeśli pacjent przyjmuje obecnie lub przyjmował w ciągu ostatnich 2 tygodni lek z grupy zwanej inhibitorami monoaminooksydazy (np. fenelzyna, izokarboksazyd, selegilina, moklobemid). Leki te mogą być stosowane w leczeniu depresji lub choroby Parkinsona; • jeśli pacjentka karmi piersią. Lek Dilizolen przenika do mleka matki i może wpływać na dziecko. Ostrzeżenia i środki ostrożności Przed rozpoczęciem stosowania leku Dilizolen należy omówić to z lekarzem, farmaceutą lub pielęgniarką. Dilizolen może nie być właściwym lekiem dla pacjenta, który odpowie tak na którekolwiek z podanych poniżej pytań. W takim przypadku należy o tym poinformować lekarza, który zbada ogólny stan zdrowia i ciśnienie krwi pacjenta przed rozpoczęciem leczenia oraz będzie je kontrolować w trakcie trwania leczenia lub może zdecydować o zastosowaniu innego, bardziej odpowiedniego leczenia. W razie wątpliwości, czy poniższe sytuacje dotyczą pacjenta, należy skonsultować się z lekarzem. • Czy pacjent ma wysokie ciśnienie krwi i czy w związku z tym przyjmuje leki, czy nie? • Czy stwierdzono u pacjenta nadczynność tarczycy? • Czy pacjent ma nowotwór nadnerczy (guz chromochłonny) lub zespół rakowiaka (wywołany nowotworami układu hormonalnego, z biegunką, uderzeniami gorąca, świszczącym oddechem)? • Czy u pacjenta występuje depresja z okresami manii, zaburzenia schizoafektywne, stany dezorientacji lub inne zaburzenia psychiczne? • Czy pacjent przyjmuje jakiekolwiek leki opioidowe? Stosowanie niektórych leków, w tym leków przeciwdepresyjnych i opioidów, z lekiem Dilizolen może prowadzić do wystąpienia zespołu serotoninowego, stanu potencjalnie zagrażającego życiu (patrz punkt 2 „Dilizolen a inne leki” oraz punkt 4). • Czy u pacjenta występowała hiponatremia (małe stężenie sodu we krwi) lub czy pacjent przyjmuje leki zmniejszające stężenie sodu we krwi, np. niektóre diuretyki (nazywane również „lekami moczopędnymi”), takie jak hydrochlorotiazyd? Środki ostrożności podczas stosowania leku Dilizolen Przed rozpoczęciem stosowania tego leku należy omówić to z lekarzem, jeśli pacjent: • jest w podeszłym wieku • ma skłonność do tworzenia się siniaków oraz występowania krwawień • ma niedokrwistość (anemia, mała liczba czerwonych krwinek) • ma skłonność do występowania zakażeń • miał drgawki w przeszłości • ma zaburzenia czynności wątroby lub nerek, szczególnie jeśli jest dializowany • ma biegunkę Należy natychmiast poinformować lekarza, jeśli podczas leczenia: • wystąpią zaburzenia widzenia, takie jak niewyraźne widzenie, zmiany w postrzeganiu kolorów, trudności z widzeniem szczegółów lub zawężenie pola widzenia, • wystąpi utrata czucia w rękach i nogach lub uczucie mrowienia i kłucia w rękach i nogach, • wystąpi biegunka w trakcie lub po zakończeniu leczenia antybiotykami, w tym lekiem Dilizolen. Jeśli jest ona ciężka lub nasilona lub jeśli pacjent zaobserwuje krew lub śluz w kale, należy niezwłocznie przerwać przyjmowanie leku Dilizolen i skontaktować się z lekarzem. W takim przypadku nie należy przyjmować leków hamujących lub spowalniających ruchy jelit. • wystąpią nawracające nudności lub wymioty, ból brzucha lub zwiększona częstość oddechów. • wystąpi niewyjaśniony ból mięśni, tkliwość lub osłabienie mięśni i (lub) ciemne zabarwienie moczu. Mogą to być objawy ciężkiego stanu zwanego rabdomiolizą (rozpad mięśni), który może prowadzić do uszkodzenia nerek. • wystąpią nudności i złe samopoczucie, w tym osłabienie mięśni, ból głowy, stan splątania i zaburzenia pamięci, które mogą wskazywać na hiponatremię (małe stężenie sodu we krwi). Dilizolen a inne leki Jednoczesne stosowanie leku Dilizolen z niektórymi innymi lekami, może spowodować wystąpienie działań niepożądanych, takich jak zmiany ciśnienia tętniczego krwi, temperatury ciała lub tętna. Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach stosowanych przez pacjenta obecnie lub ostatnio. Należy poinformować lekarza, jeśli pacjent przyjmuje lub przyjmował w ciągu ostatnich 2 tygodni następujące leki, ponieważ leku Dilizolen nie wolno przyjmować, jeśli pacjent stosuje już te leki lub przyjmował je ostatnio (patrz również punkt 2 powyżej „Kiedy nie stosować leku Dilizolen”). • inhibitory monoaminooksydazy (np. fenelzyna, izokarboksazyd, selegilina, moklobemid). Leki te mogą być stosowane w leczeniu depresji lub choroby Parkinsona. Należy również poinformować lekarza, jeśli pacjent przyjmuje niżej wymienione leki. Lekarz może podjąć decyzję o przepisaniu pacjentowi leku Dilizolen, ale przed rozpoczęciem leczenia lekarz powinien wykonać badanie ogólne pacjenta oraz badanie ciśnienia krwi, które będzie powtarzał przez cały okres leczenia. W pozostałych przypadkach lekarz podejmie decyzję o zastosowaniu innego, bardziej odpowiedniego, leczenia. • leki zmniejszające przekrwienie błon śluzowych stosowane w przeziębieniu lub grypie, zawierające pseudoefedrynę lub fenylopropanolaminę, • niektóre leki stosowane w leczeniu astmy, takie jak salbutamol, terbutalina, fenoterol, • niektóre leki przeciwdepresyjne z grupy trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych lub inhibitorów selektywnego wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI). Jest dużo takich leków, w tym amitryptylina, cytalopram, klomipramina, dosulepina, doksepina, fluoksetyna, fluwoksamina, imipramina, lofepramina, paroksetyna, sertralina, • leki stosowane w leczeniu migreny, takie jak sumatryptan, zolmitryptan, • leki stosowane w leczeniu nagłych, ciężkich reakcji alergicznych, takie jak adrenalina, • leki podwyższające ciśnienie krwi, takie jak noradrenalina, dopamina i dobutamina, • opioidy, np. petydyna - stosowane w leczeniu bólu o nasileniu od umiarkowanego do silnego, • leki stosowane w leczeniu zaburzeń lękowych, takie jak buspiron, • leki przeciwzakrzepowe, takie jak warfaryna, • antybiotyk określany jako ryfampicyna, Dilizolen z jedzeniem, piciem i alkoholem • Dilizolen można przyjmować przed, w trakcie lub po posiłku. • Należy unikać spożywania dużych ilości dojrzałych serów, wyciągów z drożdży lub produktów z ziaren soi, np. sosu sojowego, oraz napojów alkoholowych, szczególnie piwa beczkowego i wina. Lek Dilizolen może wchodzić w reakcje z substancją określaną jako tyramina, która występuje naturalnie w tych pokarmach. Interakcja ta może zwiększyć ciśnienie tętnicze krwi. • Jeśli po jedzeniu lub piciu wystąpi u pacjenta pulsujący ból głowy, należy niezwłocznie powiedzieć o tym lekarzowi, farmaceucie lub pielęgniarce. Ciąża, karmienie piersią i wpływ na płodność Działanie leku Dilizolen u kobiet w ciąży nie jest znane. Dlatego leku tego nie należy stosować w okresie ciąży, chyba że zaleci go lekarz. Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza że może być w ciąży lub gdy planuje mieć dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku. Nie należy karmić piersią podczas stosowania leku Dilizolen, ponieważ przenika on do mleka matki i może wpływać na dziecko. Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn Dilizolen może powodować zawroty głowy oraz zaburzenia widzenia. Jeśli te objawy wystąpią nie należy prowadzić pojazdów ani obsługiwać żadnych maszyn. Należy pamiętać, że złe samopoczucie ma wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Dilizolen zawiera glukozę i sód. Glukoza 1 ml roztworu Dilizolen zawiera 45,7 mg glukozy (13,7 g glukozy w jednym worku infuzyjnym). Należy powiedzieć lekarzowi lub pielęgniarce, jeśli pacjent ma cukrzycę. Sód 1 ml roztworu Dilizolen zawiera 0,38 mg sodu (114 mg sodu w jednym worku infuzyjnym). Należy powiedzieć lekarzowi lub pielęgniarce, jeśli pacjent jest na diecie o niskiej zawartości sodu.

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią. Należy natychmiast poinformować lekarza, pielęgniarkę lub farmaceutę, jeśli podczas leczenia lekiem Dilizolen wystąpi którykolwiek z wymienionych poniżej działań niepożądanych: Ciężkie działania niepożądane, które mogą wystąpić po leku Dilizolen (częstość występowania w nawiasie), to: • ciężkie reakcje skórne (niezbyt często), obrzęk szczególnie w okolicy twarzy i szyi (niezbyt często), świszczący oddech i (lub) duszności (rzadko). Mogą to być objawy reakcji alergicznej i może być konieczne przerwanie stosowania leku Dilizolen. Reakcje skórne, takie jak wypukła, fioletowa wysypka spowodowana zapaleniem naczyń krwionośnych (rzadko), zaczerwienienie, złuszczanie się skóry (zapalenie skóry) (niezbyt często), wysypka (często), świąd (często). • zaburzenia widzenia (niezbyt często), takie jak niewyraźne widzenie (niezbyt często), zmiany w postrzeganiu kolorów (częstość nieznana), trudności z widzeniem szczegółów (częstość nieznana) lub zawężenie pola widzenia (rzadko). • ciężka biegunka z krwią i (lub) śluzem w kale (zapalenie okrężnicy związane ze stosowaniem antybiotyku, w tym rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy), rzadko mogą pojawić się zagrażające życiu powikłania (niezbyt często). • nawracające nudności lub wymioty, ból brzucha lub zwiększona częstość oddechów (rzadko). • napady padaczkowe lub drgawki (niezbyt często) zgłaszano podczas stosowania leku Dilizolen. • zespół serotoninowy (częstość nieznana): należy poinformować lekarza, jeśli wystąpią takie objawy jak pobudzenie, dezorientacja, majaczenie, sztywność, drżenie, zaburzenia koordynacji oraz napady drgawkowe, szybkie bicie serca, ciężkie trudności w oddychaniu i biegunka podczas jednoczesnego przyjmowania leków przeciwdepresyjnych z grupy SSRI (inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny) lub opioidów (patrz punkt 2). • krwawienia lub tworzenie się siniaków o niewyjaśnionej przyczynie, które mogą być spowodowane zmianami liczby niektórych komórek krwi, co może mieć wpływ na krzepliwość krwi lub może prowadzić do wystąpienia niedokrwistości (anemii) (często). • zmiana liczby niektórych komórek krwi, co może mieć wpływ na zdolność zwalczania zakażeń (niezbyt często), niektóre objawy zakażenia to gorączka (często), ból gardła (niezbyt często), owrzodzenia w jamie ustnej (niezbyt często) i zmęczenie (niezbyt często). • rabdomioliza (rzadko): objawy przedmiotowe i podmiotowe obejmują niewyjaśniony ból mięśni, tkliwość lub osłabienie mięśni i (lub) ciemne zabarwienie moczu. Mogą to być oznaki ciężkiego stanu zwanego rabdomiolizą (rozpad mięśni), który może prowadzić do uszkodzenia nerek. • zapalenie trzustki (niezbyt często). • drgawki (niezbyt często). • przemijające napady niedokrwienne (przemijające zaburzenia dopływu krwi do mózgu, powodujące krótkotrwałe objawy, takie jak utrata widzenia, osłabienie czynności kończyn, niewyraźne mówienie i utrata przytomności) (niezbyt często). • „dzwonienie” w uszach (szumy uszne) (niezbyt często). U pacjentów przyjmujących Dilizolen dłużej niż 28 dni zgłaszano drętwienie, mrowienie lub nieostre widzenie. Jeśli u pacjenta wystąpią zaburzenia widzenia, należy jak najszybciej skontaktować się z lekarzem. Inne działania niepożądane to: Często (mogą wystąpić u mniej niż 1 na 10 osób): • zakażenia grzybicze, szczególnie kandydoza pochwy lub pleśniawki w jamie ustnej • ból głowy • metaliczny posmak w ustach • biegunka, nudności lub wymioty • zmiany w wynikach niektórych badań krwi, w tym mierzących białka, sole lub enzymy, służących do oceny parametrów czynności nerek lub wątroby, lub stężenia cukru we krwi • zaburzenia snu • zwiększenie ciśnienia tętniczego krwi • niedokrwistość (mała liczba krwinek czerwonych) • zawroty głowy • miejscowe lub uogólnione bóle brzucha • zaparcia • zaburzenia trawienia (niestrawność) • miejscowy ból • zmniejszenie liczby płytek krwi Niezbyt często (mogą wystąpić u mniej niż 1 na 100 osób): • stan zapalny pochwy lub okolicy zewnętrznych narządów płciowych u kobiet • uczucie drętwienia lub mrowienia • obrzęk, bolesność lub przebarwienie języka • suchość błony śluzowej jamy ustnej • ból w miejscu lub okolicy podania infuzji (kroplówki) • stan zapalny żyły (w tym w okolicy podania infuzji (kroplówki)) • częste oddawanie moczu • dreszcze • uczucie pragnienia • zwiększona potliwość • hiponatremia (niskie stężenie sodu we krwi) • zaburzenie czynności nerek • wzdęcia • ból w miejscu wkłucia • zwiększenie stężenia kreatyniny • ból brzucha • zmiany częstości skurczów serca (np. zwiększenie częstości) • zmniejszenie liczby komórek krwi • osłabienia i (lub) zaburzenia czucia Rzadko (mogą wystąpić u mniej niż 1 na 1000 osób): • powierzchniowe przebarwienie zębów, ustępujące po stomatologicznym zabiegu czyszczenia (ręczne usuwanie kamienia) Zgłaszano również następujące działania niepożądane (częstość nieznana: częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych): • łysienie (wypadanie włosów) Zgłaszanie działań niepożądanych Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi, farmaceucie lub pielęgniarce. Działania niepożądane można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa; tel.: + 48 22 49 21 301; faks: + 48 22 49 21 309 Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl Działania niepożądane można zgłaszać również przedstawicielowi podmiotu odpowiedzialnego. Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat bezpieczeństwa stosowania leku.

Nadwrażliwość na linezolid lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. Linezolidu nie należy stosować jednocześnie z jakimikolwiek inhibitorami monoaminooksydazy typu A lub B (np. fenelzyna, izokarboksazyd, selegilina, moklobemid) ani przez dwa tygodnie po zakończeniu ich przyjmowania. Linezolidu nie należy podawać pacjentom z następującymi chorobami podstawowymi lub jednocześnie z następującymi lekami, chyba że jest możliwość ścisłej obserwacji pacjenta i monitorowania ciśnienia tętniczego krwi: - Pacjenci z nieleczonym nadciśnieniem tętniczym, guzem chromochłonnym nadnerczy, rakowiakiem, nadczynnością tarczycy, depresją w przebiegu choroby dwubiegunowej, zaburzeniami schizoafektywnymi, ostrymi stanami dezorientacji. - Pacjenci przyjmujący jakikolwiek z następujących leków: inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (patrz punkt 4.4), trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, agoniści receptorów serotoninowych 5-HT1 (tryptany), leki o bezpośrednim lub pośrednim działaniu sympatykomimetycznym (w tym adrenergiczne leki rozszerzające oskrzela, pseudoefedryna i fenylopropanolamina), aminy presyjne (np. adrenalina/epinefryna i noradrenalina/norepinefryna), leki działające dopaminergicznie (np. dopamina, dobutamina), petydyna lub buspiron. Wyniki badań prowadzonych na zwierzętach wskazują, że linezolid i jego metabolity mogą przenikać do mleka matki i dlatego należy przerwać karmienie piersią przed rozpoczęciem oraz na cały okres podawania leku (patrz punkt 4.6).

Zahamowanie czynności szpiku U pacjentów otrzymujących linezolid obserwowano zahamowanie czynności szpiku (w tym niedokrwistość, leukopenię, pancytopenię i trombocytopenię). W przypadkach, w których znane są wyniki leczenia, po zakończeniu stosowania linezolidu zmienione wyniki badań krwi powracały do wartości sprzed leczenia. Występowanie takich objawów ma, jak się wydaje, związek z czasem trwania leczenia. U pacjentów w podeszłym wieku, leczonych linezolidem, występuje większe ryzyko zaburzeń składu krwi niż u pacjentów w młodszym wieku. Trombocytopenia może częściej występować u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek, niezależnie od tego, czy są dializowani, czy nie są poddawani dializie, oraz u pacjentów z umiarkowaną do ciężkiej niewydolnością wątroby. Dlatego parametry morfologii krwi należy ściśle kontrolować: u pacjentów z występującą uprzednio niedokrwistością, granulocytopenią lub trombocytopenią, u pacjentów, którzy przyjmują jednocześnie leki mogące zmniejszać stężenie hemoglobiny, liczbę krwinek lub wpływać na liczbę lub czynność płytek krwi, u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek lub z umiarkowaną do ciężkiej niewydolnością wątroby oraz u pacjentów, którzy przyjmują linezolid przez okres dłuższy niż 10–14 dni. Linezolid należy podawać tym pacjentom tylko wtedy, gdy możliwe jest ścisłe monitorowanie stężenia hemoglobiny, liczby krwinek i płytek krwi. Jeśli podczas leczenia linezolidem wystąpi znaczne zahamowanie czynności szpiku, leczenie należy przerwać, chyba że podawanie leku jest absolutnie konieczne. W takim przypadku należy szczególnie uważnie monitorować parametry morfologii krwi i wdrożyć odpowiednie postępowanie. Ponadto u pacjentów otrzymujących linezolid zaleca się monitorowanie pełnej morfologii krwi (w tym oznaczenie stężenia hemoglobiny, liczby płytek krwi i liczby leukocytów z rozmazem) co tydzień, bez względu na wyniki parametrów morfologii krwi na początku leczenia. W programach obejmujących podawanie leku w wyjątkowych przypadkach przed dopuszczeniem go do obrotu, przypadki ciężkiej niedokrwistości częściej zgłaszano u pacjentów otrzymujących linezolid dłużej niż przez maksymalny zalecany okres 28 dni. U pacjentów tych częściej konieczne było przetaczanie krwi. Niedokrwistość, w której konieczne było przetaczanie krwi, zgłaszano również po wprowadzeniu linezolidu do obrotu, częściej u pacjentów otrzymujących linezolid dłużej niż 28 dni. Po wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu zgłaszano niedokrwistość syderoblastyczną. Pierwsze objawy obserwowano, gdy większość pacjentów otrzymywała linezolid dłużej niż 28 dni. Po zakończeniu stosowania linezolidu u większości pacjentów niedokrwistość leczona lub nieleczona ustępowała całkowicie lub częściowo. Zmienna umieralność w badaniu klinicznym u pacjentów z wywołanymi przez bakterie Gram-dodatnie zakażeniami krwi, związanymi ze stosowaniem cewników dożylnych W otwartym badaniu klinicznym z udziałem ciężko chorych pacjentów z zakażeniami związanymi ze stosowaniem cewników dożylnych, obserwowano większą umieralność wśród pacjentów przyjmujących linezolid niż wśród pacjentów leczonych wankomycyną, dikloksacyliną lub oksacyliną [78/363 (21,5%) do 58/363 (16,0%)]. Głównym czynnikiem wpływającym na umieralność było występowanie zakażenia bakteriami Gram-dodatnimi na początku leczenia. Współczynniki umieralności były podobne u pacjentów z zakażeniem wywołanym tylko przez bakterie Gram-dodatnie (iloraz szans 0,96; 95% przedział ufności: 0,58–1,59), ale były istotnie większe (p=0,0162) w grupie przyjmującej linezolidu pacjentów z dowolnym innym patogenem lub bez patogenu na początku leczenia (iloraz szans 2,48; 95% przedział ufności: 1,38– 4,46). Największa różnica występowała w czasie leczenia i w ciągu 7 dni po zakończeniu przyjmowania badanego leku. Podczas badania więcej pacjentów w grupie przyjmującej linezolid nabyło zakażenia drobnoustrojami Gram-ujemnymi i zmarło na skutek zakażenia wywołanego przez bakterie Gram-ujemne i zakażeń mieszanych. Z tego względu w powikłanych zakażeniach skóry i tkanek miękkich linezolid należy stosować u pacjentów ze stwierdzonym lub podejrzewanym jednoczesnym zakażeniem bakteriami Gram- ujemnymi tylko wtedy, gdy nie są dostępne inne metody leczenia (patrz punkt 4.1). W takich przypadkach konieczne jest jednoczesne rozpoczęcie leczenia przeciwko bakteriom Gram-ujemnym. Biegunka związana z antybiotykami oraz zapalenie okrężnicy Podczas stosowania prawie każdego leku przeciwbakteryjnego, w tym linezolidu, zgłaszano występowanie biegunki i zapalenia okrężnicy związanych ze stosowaniem antybiotyku, w tym rzekomobłoniastego zapalenia okrężnicy i biegunki związanej z zakażeniem Clostridium difficile, których nasilenie może być od lekkiej biegunki do zapalenia okrężnicy zakończonego zgonem. Dlatego ważne jest, aby rozważyć taką diagnozę u pacjentów, u których po zastosowaniu linezolidu wystąpiła ciężka biegunka. Jeśli podejrzewa się lub potwierdzi, że biegunka lub zapalenie okrężnicy związane jest ze stosowaniem antybiotyku, należy przerwać stosowanie leków przeciwbakteryjnych, w tym linezolidu, oraz niezwłocznie rozpocząć odpowiednie leczenie. W takiej sytuacji przeciwwskazane jest stosowanie leków hamujących perystaltykę jelit. Kwasica mleczanowa Podczas stosowania linezolidu zgłaszano kwasicę mleczanową. U pacjentów, u których podczas przyjmowania linezolidu pojawią się objawy przedmiotowe i podmiotowe kwasicy metabolicznej, w tym nawracające nudności lub wymioty, ból brzucha, małe stężenie wodorowęglanów lub hiperwentylacja, konieczna jest natychmiastowa pomoc lekarska. Jeśli wystąpi kwasica mleczanowa, przed kontynuacją leczenia należy ocenić stosunek korzyści z dalszego stosowania linezolidu do ryzyka. Zaburzenia czynności mitochondriów Linezolid hamuje syntezę białek mitochondrialnych, w wyniku czego mogą wystąpić takie działania niepożądane jak kwasica metaboliczna, niedokrwistość i neuropatia (nerwu wzrokowego lub obwodowa); działania takie występują częściej, jeśli lek stosuje się dłużej niż 28 dni. Zespół serotoninowy Zgłaszano przypadki zespołu serotoninowego po jednoczesnym podaniu linezolidu i produktów leczniczych o działaniu serotoninergicznym, w tym produktów leczniczych przeciwdepresyjnych, takich jak selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (ang. selective serotonin reuptake inhibitors, SSRIs) i opioidy (patrz punkt 4.5). Jednoczesne podawanie linezolidu z produktami leczniczymi serotoninergicznymi jest przeciwwskazane (patrz punkt 4.3), z wyjątkiem sytuacji, gdy jest to konieczne. Należy wówczas dokładnie monitorować pacjentów, czy nie występują objawy podmiotowe i przedmiotowe zespołu serotoninowego, takie jak zaburzenia czynności poznawczych, bardzo wysoka gorączka, hiperrefleksja i brak koordynacji. Jeśli wystąpią objawy przedmiotowe i podmiotowe, lekarz powinien rozważyć przerwanie leczenia jednym lub obydwoma produktami leczniczymi. Po przerwaniu podawania produktu leczniczego serotoninergicznego mogą wystąpić objawy odstawienia. Rabdomioliza Zgłaszano przypadki rabdomiolizy związane ze stosowaniem linezolidu. Należy zachować ostrożność stosując linezolidu pacjentów z czynnikami predysponującymi do rabdomiolizy. W przypadku zaobserwowania objawów przedmiotowych lub podmiotowych rabdomiolizy, należy przerwać podawanie linezolidu i wdrożyć odpowiednie leczenie. Hiponatremia i zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego (ang. syndrome of inappropriate antidiuretic hormone secretion, SIADH) U niektórych pacjentów leczonych linezolidem obserwowano przypadki hiponatremii i (lub) zespołu nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego (ang. SIADH). U pacjentów, u których występuje ryzyko hiponatremii, na przykład u pacjentów w podeszłym wieku lub przyjmujących leki, które mogą zmniejszać stężenie sodu we krwi (np. tiazydowe leki moczopędne, takie jak hydrochlorotiazyd), zaleca się regularne kontrolowanie stężenia sodu w surowicy. Neuropatia obwodowa i neuropatia nerwu wzrokowego U pacjentów leczonych linezolidem zgłaszano neuropatię obwodową, jak również neuropatię nerwu wzrokowego i zapalenie nerwu wzrokowego, czasami prowadzącego do utraty wzroku; zgłoszenia te dotyczyły przede wszystkim pacjentów, którzy przyjmowali linezolid dłużej niż maksymalnie zalecane 28 dni. Należy poinformować każdego pacjenta, aby zgłaszał objawy pogorszenia widzenia, takie jak zmiana ostrości widzenia, zmiana widzenia kolorów, niewyraźne widzenie lub ubytki w polu widzenia. Jeśli zaburzenia wystąpią, zaleca się bezzwłoczne skierowanie pacjenta na badanie okulistyczne. Jeśli pacjent stosuje produkt leczniczy Dilizolen dłużej niż maksymalnie zalecane 28 dni, należy regularnie kontrolować u niego czynność narządu wzroku. Jeśli wystąpi neuropatia obwodowa lub neuropatia nerwu wzrokowego, leczenie produktem leczniczym Dilizolen należy kontynuować po ocenie możliwego ryzyka. Zwiększone ryzyko neuropatii może występować podczas podawania linezolidu pacjentom stosującym obecnie lub niedawno leki przeciwgruźlicze. Drgawki U pacjentów leczonych produktem leczniczym Dilizolen zgłaszano występowanie drgawek. W większości tych przypadków stwierdzano występowanie napadów drgawek w przeszłości lub czynniki ryzyka. Należy zalecić pacjentom, że powinni poinformować lekarza jeśli w przeszłości występowały u nich drgawki. Inhibitory monoaminooksydazy Linezolid jest odwracalnym, nieselektywnym inhibitorem monoaminooksydazy (IMAO). Jednak w dawkach stosowanych w leczeniu przeciwbakteryjnym nie działa przeciwdepresyjnie. Dostępne są bardzo ograniczone dane, pochodzące z badań nad interakcjami leków i bezpieczeństwem stosowania linezolidu u pacjentów z innymi chorobami podstawowymi i (lub) przyjmujących jednocześnie leki, które mogą hamować MAO. Nie zaleca się stosować linezolidu w takich sytuacjach, chyba że możliwa jest ścisła obserwacja i monitorowanie pacjenta (patrz punkty 4.3 i 4.5). Stosowanie z pokarmami bogatymi w tyraminę Należy poinformować pacjenta, że konieczne jest ograniczenie spożywania pokarmów bogatych w tyraminę (patrz punkt 4.5). Nadkażenie W badaniach klinicznych nie oceniano wpływu stosowania linezolidu na fizjologiczną florę bakteryjną. Stosowanie antybiotyków może niekiedy powodować nadmierne namnożenie drobnoustrojów niewrażliwych. Na przykład w czasie badań klinicznych u około 3% pacjentów przyjmujących zalecone dawki linezolidu wystąpiła kandydoza polekowa. Jeśli w trakcie stosowania linezolidu wystąpi nadkażenie, należy zastosować odpowiednie leczenie. Specjalne grupy pacjentów U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek linezolid należy stosować ze szczególną ostrożnością i tylko wtedy, gdy przewidywana korzyść przewyższa ryzyko (patrz punkty 4.2 i 5.2). U pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby linezolid należy stosować tylko wtedy, gdy przewidywana korzyść przewyższa ryzyko (patrz punkty 4.2 i 5.2). Zaburzenia płodności Stosowanie linezolidu prowadziło do przemijającego zmniejszenia płodności i zaburzenia morfologii plemników u dorosłych samców szczurów narażonych na działanie linezolidu w stopniu porównywalnym do występującego u ludzi. Nie ma danych doty czących wpływu linezolidu na męski układ rozrodczy u ludzi (patrz punkt 5.3). Badania kliniczne Nie określono bezpieczeństwa stosowania i skuteczności linezolidu podawanego dłużej niż 28 dni. Nie prowadzono kontrolowanych badań klinicznych z udziałem pacjentów ze stopą cukrzycową, odleżynami lub zmianami spowodowanymi niedokrwieniem, ciężkimi oparzeniami lub zgorzelą. Dlatego doświadczenie kliniczne dotyczące stosowania linezolidu w takich chorobach jest ograniczone. Substancje pomocnicze Glukoza Każdy ml roztworu zawiera 45,7 mg glukozy (tzn. 13,7 g w 300 ml roztworu). Zawartość glukozy należy uwzględnić u pacjentów z cukrzycą lub z innymi zaburzeniami związanymi z nietolerancją glukozy. Sód Każdy ml roztworu zawiera również 0,38 mg sodu (tzn. 114 mg w 300 ml roztworu). Zawartość sodu należy uwzględnić u pacjentów kontrolujących jego zawartość w diecie.

Inhibitory monoaminooksydazy Linezolid jest odwracalnym, nieselektywnym inhibitorem monoaminooksydazy (IMAO). Dostępne są bardzo ograniczone dane z badań interakcji leków i bezpieczeństwa stosowania linezolidu u pacjentów przyjmujących jednocześnie leki, które mogą hamować MAO. Dlatego nie zaleca się wówczas stosowania linezolidu, chyba że możliwa jest ścisła obserwacja i monitorowanie pacjenta (patrz punkty 4.3 i 4.4). Interakcje mogące zwiększyć ciśnienie krwi Wykazano, że u zdrowych ochotników linezolid nasila wzrost ciśnienia tętniczego krwi spowodowanego przez pseudoefedrynę i chlorowodorek fenylopropanolaminy. Jednoczesne stosowanie linezolidu i pseudoefedryny lub fenylopropanolaminy powodowało zwiększenie ciśnienia skurczowego o 30–40 mmHg, w porównaniu do wzrostu o 11–15 mmHg, gdy zastosowano sam linezolid, o 14–18 mmHg, gdy zastosowano samą pseudoefedrynę lub fenylopropanolaminę i o 8–11 mmHg, gdy zastosowano placebo. Nie wykonano podobnych badań u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym. Zalecane jest stopniowe dostosowywanie dawki leków działających wazopresyjnie, w tym leków działających na receptory dopaminergiczne, podczas ich jednoczesnego podawania z linezolidem. Możliwe interakcje serotoninergiczne U zdrowych ochotników badano możliwe interakcje między linezolidem i dekstrometorfanem. Dekstrometorfan (2 dawki po 20 mg podane z przerwą 4 godzin) podawano jednocześnie z linezolidem lub bez linezolidu. U pacjentów otrzymujących linezolid i dekstrometorfan nie obserwowano objawów zespołu serotoninowego (dezorientacji, majaczenia, niepokoju, drżenia, zaczerwienienia twarzy, zwiększonej potliwości i bardzo wysokiej gorączki). Po wprowadzeniu do obrotu: zgłoszono jeden przypadek wystąpienia objawów podobnych do zespołu serotoninowego po jednoczesnym podaniu linezolidu i dekstrometorfanu, które ustąpiły po przerwaniu stosowania obu leków. Podczas badań klinicznych zgłaszano zespół serotoninowy w trakcie jednoczesnego stosowania linezolidu z lekami serotoninergicznymi, w tym lekami przeciwdepresyjnymi, takimi jak selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i opioidami. Z tego powodu przeciwwskazane jest jednoczesne podawanie (patrz punkt 4.3). Postępowanie z pacjentami, u których niezbędne jest jednoczesne podawanie linezolidu i leków serotoninergicznych, jest opisane w punkcie 4.4. Stosowanie pokarmów bogatych w tyraminę Nie zaobserwowano istotnego zwiększenia ciśnienia tętniczego krwi u pacjentów otrzymujących zarówno linezolid i dawkę tyraminy mniejszą niż 100 mg. Wskazuje to, że należy jedynie unikać spożywania nadmiernych ilości pokarmów i napojów o dużej zawartości tyraminy (np. dojrzałych serów, wyciągów z drożdży, niedestylowanych napojów alkoholowych i produktów uzyskiwanych z fermentacji nasion soi, takich jak sos sojowy). Leki metabolizowane przez cytochrom P450 Linezolid nie jest w wykrywalnym stopniu metabolizowany przez układ enzymatyczny cytochromu P450 (CYP450) i nie hamuje aktywności żadnego z ludzkich izoenzymów CYP o znaczeniu klinicznym (1A2, 2C9, 2C19, 2D6, 2E1, 3A4). Linezolid nie indukuje również izoenzymów cytochromu P450 u szczurów. Dlatego można się spodziewać, że podczas stosowania linezolidu nie wystąpią interakcje z innymi lekami, związane z CYP450. Ryfampicyna Wpływ ryfampicyny na właściwości farmakokinetyczne linezolidu oceniono u 16 zdrowych mężczyzn, którym podawano linezolidu w dawce 600 mg dwa razy na dobę przez 2,5 dnia lub linezolid z ryfampicyną w dawce 600 mg podawaną raz na dobę przez 8 dni. Ryfampicyna zmniejszała Cmax oraz AUC linezolidu średnio o odpowiednio 21% [90% CI, 15, 27] i 32% [90% CI, 27, 37]. Mechanizm tej interakcji oraz jej znaczenie kliniczne są nieznane. Warfaryna Jeśli w czasie leczenia linezolidem, po osiągnięciu stężenia stacjonarnego, włączy się podawanie warfaryny, następuję zmniejszenie średniej maksymalnej wartości INR o 10% (ang. international normalized ratio, międzynarodowy współczynnik znormalizowany) oraz zmniejszenie pola pod krzywą AUC dla INR o 5%. Brak wystarczających danych, aby ustalić znaczenie kliniczne jednoczesnego stosowania warfaryny i linezolidu.

W tabeli poniżej przedstawiono działania niepożądane, których częstość występowania określono na podstawie oceny przyczynowo-skutkowej uzyskanej w badaniach klinicznych, przeprowadzonych z udziałem ponad 6 000 dorosłych pacjentów, którzy przyjmowali linezolid w zalecanych dawkach przez okres nie dłuższy niż 28 dni. Najczęściej zgłaszano biegunkę (8,9%), nudności (6,9%), wymioty (4,3%) oraz ból głowy (4,2%). Najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi związanymi ze stosowaniem leku, prowadzącymi do przerwania jego stosowania były ból głowy, biegunka, nudności i wymioty. Około 3% pacjentów przerwało leczenie z powodu wystąpienia działań niepożądanych związanych ze stosowaniem leku. Dodatkowe działania niepożądane zgłaszane po wprowadzeniu produktu do obrotu umieszczono w tabeli poniżej. W trakcie leczenia linezolidem zaobserwowano i zgłaszano poniższe działania niepożądane z następującą częstością występowania: bardzo często (≥1/10); często (≥1/100 do <1/10); niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100); rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000); bardzo rzadko (<1/10 000); częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych). Często: kandydoza, Niezbyt często: poantybiotykowe 8 Często: kandydoza jamy ustnej, kandydoza pochwy, zakażenia grzybicze Niezbyt często: zapalenie okrężnicy, w tym rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy*, zapalenie pochwy Często: trombocytopenia*, niedokrwistość*† Niezbyt często: pancytopenia*, leukopenia*, neutropenia, eozynofilia Rzadko: niedokrwistość syderoblastyczna* Rzadko: anafilaksja Niezbyt często: hiponatremia Rzadko: kwasica mleczanowa* Często: bezsenność Często: ból głowy, zaburzenia smaku (metaliczny posmak), zawroty głowy Niezbyt często: drgawki*, neuropatia obwodowa*, niedoczulica, parestezje Niezbyt często: neuropatia nerwu wzrokowego*, niewyraźne widzenie* Rzadko: zmiana pola widzenia* Niezbyt często: szumy uszne Niezbyt często: zaburzenia rytmu serca (tachykardia) Często: nadciśnienie tętnicze Niezbyt często: przemijające napady niedokrwienne, zapalenie żył, zakrzepowe zapalenie żył Często: biegunka, nudności, wymioty, umiejscowiony lub ogólny ból brzucha, Niezbyt często: zapalenie trzustki, zapalenie błony śluzowej żołądka, wzdęcie żołądka, suchość w ustach, zapalenie języka, Rzadko: powierzchniowa zmiana zabarwienia zębów 9 Często: zaparcie, niestrawność Niezbyt często: luźne stolce, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, przebarwienia i zmiany w obrębie języka Często: nieprawidłowe wyniki badań czynności wątroby, zwiększenie aktywności AspAT, AlAT lub fosfatazy zasadowej Niezbyt często: zwiększenie stężenia bilirubiny całkowitej Często: świąd, wysypka Niezbyt często: obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, pęcherzowe choroby skóry, zapalenie skóry, obfite pocenie się Rzadko: toksyczne martwicze oddzielanie naskórka#, zespół Stevensa- Johnsona#, zapalenie naczyń wywołane nadwrażliwością Rzadko: rabdomioliza* Często: zwiększenie stężenia azotu mocznikowego Niezbyt często: niewydolność nerek, zwiększenie stężenia kreatyniny, wielomocz Niezbyt często: dolegliwości dotyczące pochwy i sromu Często: gorączka, ból umiejscowiony Niezbyt często: dreszcze, uczucie zmęczenia, ból w miejscu podania, zwiększone pragnienie Często: Biochemia Zwiększenie Niezbyt często: Biochemia Zwiększenie stężenia 10 Często: aktywności LDH, kinazy kreatynowej, lipazy, amylazy lub stężenia glukozy po posiłku. Zmniejszenie stężenia białka całkowitego, albumin, sodu lub wapnia. Zwiększenie lub zmniejszenie stężenia potasu lub wodorowęglanów. Hematologia Zwiększenie liczby neutrofilów lub eozynofilów. Zmniejszenie stężenia hemoglobiny, wartości hematokrytu lub liczby krwinek czerwonych. Zwiększenie lub zmniejszenie liczby płytek lub liczby krwinek białych. Niezbyt często: sodu lub wapnia. Zmniejszenie stężenia glukozy po posiłku. Zwiększenie lub zmniejszenie stężenia chlorków. Hematologia Zwiększenie liczby retikulocytów. Zmniejszenie liczby neutrofilów. * Patrz punkt 4.4. ** Patrz punkty 4.3 i 4.5 # Częstość występowania działań niepożądanych oszacowano z zastosowaniem „reguły trzech” Hanley’a (ang. rule of three) † Patrz poniżej 11 Następujące działania niepożądane linezolidu uznano za ciężkie w pojedynczych przypadkach: umiejscowiony ból brzucha, przemijające napady niedokrwienne, nadciśnienie tętnicze. † W kontrolowanych badaniach klinicznych, podczas których linezolid podawano przez okres do 28 dni, niedokrwistość stwierdzono u mniej niż 2,0% pacjentów. W programach obejmujących podawanie leku w wyjątkowych sytuacjach przed dopuszczeniem go do obrotu u pacjentów z zagrażającymi życiu zakażeniami oraz ze współistniejącymi chorobami, niedokrwistość wystąpiła u 2,5% (33/1326) pacjentów leczonych linezolidem przez okres ≤28 dni i u 12,3% (53/430) pacjentów leczonych przez okres >28 dni. Ciężka, związana ze stosowaniem leku, niedokrwistość związana z koniecznością przetoczenia krwi, wystąpiła u 9% (3/33) pacjentów leczonych przez okres ≤28 dni i u 15% (8/53) pacjentów leczonych przez okres >28 dni. Dzieci i młodzież Dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania, pochodzące z badań klinicznych z udziałem dzieci, uzyskane w grupie ponad 500 pacjentów (w wieku od urodzenia do 17 lat) nie wskazują, aby profil bezpieczeństwa w grupie dzieci i młodzieży różnił się od profilu bezpieczeństwa u pacjentów dorosłych. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych Al. Jerozolimskie 181C 02-222 Warszawa tel.: + 48 22 49 21 301 faks: + 48 22 49 21 309 Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl Działania niepożądane można zgłaszać również przedstawicielowi podmiotu odpowiedzialnego.