Uromitexan

Kiedy nie stosować leku Uromitexan: - jeśli pacjent ma uczulenie (nadwrażliwość) na substancję czynną lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku (wymienionych w punkcie 6) - objawami reakcji alergicznej mogą być duszność, świszczący oddech, wysypka, świąd lub obrzęk twarzy i warg; - jeśli u pacjenta kiedykolwiek wystąpiła reakcja alergiczna na podobny lek. Lek Uromitexan nie zostanie zastosowany u pacjenta, jeśli dotyczy go którakolwiek z powyższych sytuacji. W razie jakichkolwiek wątpliwości należy skontaktować się z lekarzem, pielęgniarką lub farmaceutą przed zastosowaniem leku Uromitexan. Ostrzeżenia i środki ostrożności Przed rozpoczęciem stosowania leku Uromitexan należy omówić to z lekarzem, pielęgniarką lub farmaceutą jeśli: - u pacjenta stwierdzono reumatoidalne zapalenie stawów, - u pacjenta stwierdzono liszaj rumieniowaty układowy (zwany również toczniem lub SLE), - u pacjenta występują zaburzenia układu odpornościowego, zwane chorobami „autoimmunologicznymi”, w przebiegu których układ odpornościowy niszczy własne tkanki. W takich przypadkach lekarz może zadecydować o zmianie leczenia. Po zastosowaniu leku Uromitexan mogą wystąpić ciężkie reakcje nadwrażliwości, w niektórych sytuacjach zagrażające życiu - patrz punkt 4. Reakcje te mogą wystąpić podczas stosowania leku po raz pierwszy, po kilku tygodniach po jego zastosowaniu, po kolejnym zastosowaniu tego leku. Zawartość sodu Lek Uromitexan, roztwór do wstrzykiwań, zawiera około 59 mg sodu na 400 mg mesny. Badania w trakcie stosowania leku Uromitexan Ze względu na to, że lek Uromitexan nie zawsze zapobiega uszkodzeniu tkanki wyściełającej pęcherz moczowy, lekarz lub pielęgniarka będą zalecać regularne wykonywanie badań laboratoryjnych na obecność krwi w moczu lub za pomocą specjalnych testów paskowych. Należy powiedzieć lekarzowi, pielęgniarce lub farmaceucie o innych wykonywanych badaniach laboratoryjnych oraz o stosowanych testach paskowych, ponieważ terapia z zastosowaniem leku Uromitexan może zmieniać ich wyniki. Testy paskowe mogą być stosowane do badania krwi lub moczu w celu wykrycia obecności określonych substancji chemicznych we krwi, zwanych „ciałami ketonowymi”, lub czerwonych krwinek w moczu. Postępowanie po zgłoszeniu się do innego lekarza lub do szpitala W przypadku zgłoszenia się do innego lekarza lub pobytu w szpitalu, niezależnie od przyczyny, należy poinformować fachowy personel medyczny o stosowanych lekach. Nie należy stosować innych leków do momentu poinformowania lekarza o stosowaniu leku Uromitexan. Jeśli pacjent nie jest pewien czy którykolwiek z wyżej opisanych stanów go dotyczy, przed zastosowaniem leku Uromitexan powinien skontaktować się z lekarzem, pielęgniarką lub farmaceutą. Lek Uromitexan a inne leki Lek Uromitexan jest stosowany wyłącznie z ifosfamidem i cyklofosfamidem. Nie oddziałuje z tymi lekami, jak również nie ma doniesień o jego oddziaływaniu z innymi lekami. Należy powiedzieć lekarzowi lub pielęgniarce o wszystkich lekach stosowanych przez pacjenta obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje stosować, w tym o lekach wydawanych bez recepty. Ciąża, karmienie piersią i wpływ na płodność Należy poradzić się lekarza przed zastosowaniem każdego leku. Lek Uromitexan jest stosowany jedynie z ifosfamidem i cyklofosfamidem. Lek Uromitexan może być zastosowany u pacjentki będącej w ciąży tylko wtedy, gdy w opinii lekarza leczenie lekiem Uromitexan jest niezbędne. Jeśli pacjentka jest w ciąży lub może być w ciąży, powinna poradzić się lekarza, zanim zastosuje się ten lek. Nie należy karmić piersią w przypadku stosowania leku Uromitexan. Lek Uromitexan z jedzeniem, piciem i alkoholem Pokarm nie wpływa na wchłanianie leku Uromitexan lub jego wydalanie z moczem. Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn U pacjentów leczonych lekiem Uromitexan mogą wystąpić działania niepożądane (w tym np. omdlenia, uczucie oszołomienia, ospałość/senność, zawroty głowy i zaburzenia widzenia, które mogą wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Lekarz zdecyduje, czy pacjent może bezpiecznie wykonywać te czynności.

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią. Po zastosowaniu leku Uromitexan występowały wymienione poniżej działania niepożądane. Należy natychmiast poinformować lekarza, jeśli u pacjenta wystąpi którykolwiek z poniższych objawów, gdyż pacjent może potrzebować pilnej pomocy medycznej: Najcięższe działania niepożądane: - anafilaksja, reakcja której objawy to między innymi skrócenie oddechu, świszczący oddech, wysypka, świąd lub obrzęk twarzy i warg (ciężkie objawy nadwrażliwości). Ciężkie reakcje nadwrażliwości mogą prowadzić do trudności w oddychaniu lub wstrząsu, z możliwym skutkiem śmiertelnym (wstrząs anafilaktyczny, reakcje anafilaktyczne/anafilaktoidalne); - zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczna martwica naskórka (zespół Lyella). Są to choroby zagrażające życiu, ich objawy to między innymi wysypka, wrzody, ból gardła, gorączka, zapalenie spojówek, powstawanie pęcherzy na skórze, oddzielanie się naskórka; - wysypka polekowa z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (DRESS), będąca reakcją nadwrażliwości na leki zagrażającą życiu. Objawy to między innymi: wysypka, gorączka, ból i obrzęk narządów wewnętrznych, obrzęki tkliwość węzłów chłonnych, zmiany w komórkach krwi (eozynofilia). Najczęściej występujące działania niepożądane (dotyczy więcej niż 1 pacjenta na 10): - nudności, ból głowy, biegunka, - gorączka, nagłe zaczerwienienie twarzy, wysypka, - reakcje w miejscu wstrzyknięcia, takie jak swędzenie lub wysypka wokół miejsca wstrzyknięcia, - przemijający nagły ból brzucha lub żołądka (kolka), - zawroty głowy, senność, ospałość, - objawy grypopodobne. Niektóre z tych działań niepożądanych mogą być spowodowane przez ifosfamid lub cyklofosfamid a nie przez lek Uromitexan, ponieważ jest on zawsze stosowany jednocześnie z tymi lekami. Inne możliwe działania niepożądane mogą obejmować: Często występujące działania niepożądane (dotyczy 1 do 10 pacjentów na 100): - wymioty, - zapalenie gardła, - obrzęki (lub) powiększenie węzłów chłonnych (limfadenopatia), - zmniejszenie apetytu, - uczucie odwodnienia, - bezsenność, - koszmary senne, - zawroty głowy, - uczucie łaskotania, mrowienia, pieczenia, kłucia (parestezje), - omdlenia, - zwiększona lub nieprawidłowo bolesna wrażliwość na dotyk (przeczulica), - zmniejszona wrażliwość na dotyk (niedoczulica), - zaburzenia uwagi, - zapalenie oka (zapalenie spojówek), - niewyraźne widzenie, - nadwrażliwość na światło (światłowstręt), - kołatanie serca, - uczucie zatkanego nosa, - kaszel, - silny, ostry ból przy wdechu (ból opłucnowy), - suchość w jamie ustnej, - trudności w oddychaniu lub świszczący oddech (skurcz oskrzeli), - skrócenie oddechu (duszność), - uczucie dyskomfortu dotyczące krtani, - krwawienie z nosa, - podrażnienie błon śluzowych, - wzdęcia z oddawaniem wiatrów, - palący ból w okolicy żołądka, - zaparcie, - krwawienie z dziąseł, - świąd, - nadmierne pocenie się (nadmierna potliwość), - ból stawów, - ból pleców, - ból mięśni, - ból rąk lub stóp (bóle kończyn), - ból żuchwy, - trudności w oddawaniu moczu (dyzuria), - dreszcze, - ból w klatce piersiowej, - złe samopoczucie, - zmęczenie, - w miejscu wstrzyknięcia: ból, rumień, pokrzywka, obrzęk, - zwiększona aktywność enzymów wątrobowych (aminotransferaz). Bardzo rzadkie działania niepożądane (dotyczy mniej niż 1 pacjenta na 10 000): - swędzenie, - zwiększona skłonność do krwawienia lub powstawania siniaków, - czerwona i (lub) swędząca skóra, - zaczerwienienie skóry, - tworzenie się pęcherzyków, - strupy, - zaczerwienione oczy (spojówki), - ciepłe lub zimne dłonie i stopy, - obrzęk łącznie z wysypką lub bez, - obrzęk pokrzywkowy, - miejscowy obrzęk tkanek, - bóle kończyn i stawów, - ogólne osłabienie, - brak energii, - wyczerpanie, - reakcje błony śluzowej, - ból gardła i nosa, - zaburzenia układu krążenia, - uniesienie odcinka ST w zapisie elektrokardiogramu, - zwiększenie wartości wyników niektórych prób wątrobowych, - zwiększona częstość oddechów. Działania niepożądane o nieznanej częstości (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych): - zmniejszenie liczby płytek krwi, które biorą udział w tworzeniu skrzepów krwi (małopłytkowość), - zmniejszenie liczby białych krwinek, które zwalczają infekcje (leukopenia, limfopenia), - zmniejszenie liczby czerwonych oraz białych krwinek, a także płytek krwi (niedokrwistość aplastyczna), - nieprawidłowo podwyższone ilości eozynofili, rodzaj białych krwinek produkowanych w szpiku kostnym, we krwi lub w tkankach (eozynofilia), - reakcje alergiczne, - drgawki, - obrzęki wokół oczu, - zmiany w czynności elektrycznej serca obserwowane jako nieprawidłowy zapis w badaniu EKG serca (nieprawidłowy elektrokardiogram), - przyspieszone bicie serca (tachykardia), - niskie lub wysokie ciśnienie tętnicze krwi (niedociśnienie tętnicze, nadciśnienie tętnicze), - przyspieszony oddech, - poważne trudności w oddychaniu (niewydolność oddechowa), - zmniejszone stężenie tlenu w organizmie (hipoksja, zmniejszone nasycenie tlenem), - odkrztuszanie krwi lub plwociny z krwią (krwioplucie), - zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, - nieprzyjemny smak w ustach, - zwiększona aktywność niektórych enzymów wątrobowych (gammaglutamylotransferazy, fosfatazy zasadowej), - zapalenie wątroby, - reakcja nadwrażliwości na leki, charakteryzująca się wysypką, gorączką, powiększeniem węzłów chłonnych i narządów wewnętrznych (wysypka polekowa z eozynofilią i objawami ogólnymi), - owrzodzenia lub tworzenie się pęcherzy, - obrzęk głębszych warstw skóry spowodowany gromadzeniem się płynu (obrzęk naczynioruchowy), - nawracające zmiany chorobowe występujące na tym samym obszarze gdy podaję się ten sam lek (trwały odczyn polekowy), - wysypka na powierzchni skóry wystawionej na światło (wysypka związana z nadwrażliwością na światło), - bladoczerwona wysypka skórna, wypukłe, swędzące guzki (pokrzywka), - uczucie pieczenia, - swędząca, czerwona wysypka, która może rozwinąć się we wrzody (rumień wielopostaciowy, rumień), - ostra niewydolność nerek, - obrzęk twarzy, - obrzęk tkanek, zwykle kończyn dolnych, związany z gromadzeniem się płynów (obrzęk obwodowy), - osłabienie, męczliwość (astenia), - reakcje w miejscu wstrzyknięcia (zakrzepowe zapalenie żył, podrażnienie), - nieprawidłowe wyniki testów krzepnięcia krwi. Zgłaszanie działań niepożądanych Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi, farmaceucie lub pielęgniarce. Działania niepożądane można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa, tel.: + 48 22 49 21 301, faks: + 48 22 49 21 309, strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl. Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat bezpieczeństwa stosowania leku.

Uromitexan jest przeciwwskazany u pacjentów ze znaną nadwrażliwością na mesnę , którykolwiek z pozostałych składników produktu lub inne związki tiolowe. Stosowanie podczas ciąży i laktacji, patrz punkt 4.6.

U pacjentów z chorobami autoimmunologicznymi leczonych c yklofosfamidem i produktem Uromitexan częściej występowały reakcje nadwrażliwości: zmiany skórne i błony śluzowej o różnym stopniu nasilenia i rozległości (wysypka, świąd, zaczerwienienie, wysypka pęcherzykowa, zespół Lyella, zespół Stevensa -Johnsona), mie jscowy obrzęk tkanek (obrzęk z pokrzywką), zapalenie spojówek, rzadkie przypadki niedociśnienia związane z reakcją układu krążenia i tętno powyżej 100 uderzeń/min. (tachykardia), jak również zwiększona szybkość oddechowa z powodu ciężkich ostrych reakcji nadwrażliwości (reakcji rzekomoanafilaktycznych), nadciśnienie, uniesienie odcinka ST, bóle mięśni, a także przejściowy wzrost wartości pewnych prób czynnościowych wątroby (np. transaminaz). Z tego względu u pacjentów z chorobami autoimmunologicznymi ochronne działanie na układ moczowy z zastosowaniem mesny, należy podejmować jedynie po starannej analizie stosunku ryzyka do korzyści oraz pod nadzorem lekarskim. OSTRZEŻENIA Reakcje nadwrażliwości Reakcje nadwrażliwości na mesnę zaobserwowano po jej podaniu w celu ochrony dróg moczowych. Obejmują one objawy skórne i tkanki podskórnej (patrz punkt 4.8). Zgłaszano także przypadki ciężkiej choroby pęcherzowej skóry oraz owrzodzeń skóry i błony śluzowej. Niektóre reakcje uznano za związane z zespołem Stevensa -Johnsona, toksyczną martwicą naskórka lub rumieniem wysiękowym wielopostaciowym. W niektórych przypadkach reakcjom skórnym towarzyszył jeden objaw lub więcej objawów , takich jak: • gorączka, • objawy sercowo -naczyniowe ( niedociśnienie tętnicze, w niektórych przypadkach odnotowane jako oporne na leczenie płynami, tachykardia, zapis w badaniu EKG wskazujący na zapalenie mięśnia sercowego i osierdzia; patrz punkt 4.8), • objawy wskazujące na ostrą niewydolność nerek, • objawy płucne ( niedotlenienie, niewydolność oddechowa , skurcz oskrzeli, p rzyspieszenie częstości oddechów, kaszel, krwawa plwocina; patrz punkt 4.8), • zaburzenia hematologiczne ( objawy rozsianego wykrzepiania wewnątrznaczyniowego w badaniach laboratoryjnych, leukopenia, eozynofilia, limfopenia , trombocytopenia, pancytopenia; patrz punkt 4.8), • zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, • nudności, wymioty, • bóle kończyn, bóle stawów, bóle mięśni, złe samopoczucie, • zapalenie żołądka, • zapalenie spojówek. Niektóre reakcje miały przebieg anafilaksji. Odnotowano także gorączkę, której towarzyszyło, np. niedociśnienie, ale bez reakcji skórnych. Zaobserwowano ciężkie, jak i niewielkie reakcje nadwrażliwości, związane ze stosowaniem mesny w leczeniu ciężkich układowych chorób autoimmunologicznych oraz nowotworów. W większości przypadków reakcje występowały podczas pierwszej ekspozycji na lek lub po niej lub po kilku tygodniach po ekspozycji na mesnę. W innych przypadkach pierwszą reakcję można było zaobserwować po kilku miesiącach od ekspozycji. W wielu przypadkach, objawy pojawiały się w dniu ekspozycji, z tendencją do skracania czasu do ich wystąpienia po kolejnych podaniach. U niektórych pacjentów, występowanie i (lub) ciężkość reakcji zależała od podanej dawki leku. Zaobserwowano nawrót reakcji po ponownym podaniu mesny, w niektórych przypadkach z nasileniem ich ciężkości. W niektórych przypadkach jednak reakcja nie powtarzała się po ponownej ekspozycji na mesnę. Niektórzy pacjenci z reakcją nadwrażliwości na mesnę w wywiadzie mieli pozytywne , opóźnione wyniki testów skórnych. Ujemna, opóźniona reakcja nie wyklucza jednak nadwrażliwości na mesnę. Dodatnie, natychmiastowe reakcje skórne występowały niezależnie od wcześniejszej ekspozycji na mesnę lub reakcje nadwrażliwości w wywiadzie. Może być to związane ze stężeniem roztworu mesny użytym do badania. Osoby przepisujące mesnę powinny: – być świadome możliwości wystąpienia takich reakcji i tego, że mogą one ulec pogorszeniu przy ponownej ekspozycji na mesnę, a w niektórych sytuacjach mogą być zagrożeniem dla życia, – być świadome, że reakcje nadwrażliwości na mesnę przypominały obraz kliniczny posocznicy, a u pacjentów z chorobami autoimmunologicznymi, przypominały zaostrzenie choroby podstawowej. Związki tiolowe: Mesna należy do związków tiolowych, tj. związków organicznych zawierających grupę sulfhydrylową (-SH). Związki tiolowe wykazują pewne podobieństwo w profilu działań niepożądanych, w tym w wywołaniu ciężkich reakcji skórnych. Związkami tiolowymi są na przykład amifostyna, penicylamina i kaptopryl. Nie jest jasne czy pacjenci, u których wystąpiły działania niepożądane na ten lek, są narażeni na zwiększone ryzyko wystąpienia jakichkolwiek lub podobnych działań na inny związek tiolowy. Rozważając jednak kolejne zastosowanie innego związku tiolowego u tych pacjentów, zwiększenie ryzyka powinno być brane pod uwagę. ŚRODKI OSTROŻNOŚCI Mesna nie zapobiega krwotocznemu zapaleniu pęcherza moczowego u wszystkich pacjentów. Pacjenci powinni być odpowiednio monitorowani. Należy utrzymać odpowiednią diurezę, tak jak jest to wymagane w leczeniu oksazafosforyną. Zawartość sodu Uromitexan, roztwór do wstrzykiwań zawiera około 59 mg sodu na 400 mg mesny. Zaburzenia w badaniach laboratoryjnych Terapia mesną może powodować fałszywie dodatnie reakcje w badaniu moczu na obecność ciał ketonowych, opartym na nitroprusydku sodu ( dotyczy to też testu paskowego). Dodanie lodowatego kwasu octowego może być stosowane w celu odróżnienia fałszywego wyniku dodatniego (wi śniowo- czerwony kolor, który blednie) od prawdziwego wyniku dodatniego (czerwono -fioletowy kolor, który nasila się). Terapia mesną może powodować fałszywie dodatnie reakcje w badaniu przesiewowym moczu na obecność kwasu askorbinowego, opartym na odczynnikach Tillmansa. W badaniach farmakokinetycznych przeprowadzonych z udziałem zdrowych ochotników, aktywność fosfokinazy kreatynowej w surowicy krwi (CPK) była mniejsza w próbkach pobranych 24 godziny po podaniu mesny niż w próbkach pobranych przed jej podaniem. Dostępne dane są niewystarczające, aby ustalić przyczynę tego zjawiska, jednak może ono zostać uznane za znaczącą in terferencję zależnych od związków tiolowych (np. N-acetylocysteina) testów enzymatycznych CPK. W celu uzyskania informacji o nieprawidłowościach w wynikach testów laboratoryjnych zaobserwowanych w badaniach farmakokinetycznych - patrz również punkt 4.8. Stosowanie u dzieci i młodzieży Bezpieczeństwo i skuteczność produktu leczniczego Uromitexan u dzieci i młodzieży (<16 lat) ni e zostały ustalone w badaniach klinicznych przeprowadzonych przez firmę Baxter. W literaturze medycznej wspomniano jednak o stosowaniu mesny u dzieci i młodzieży. Stosowanie u pacjentów w podeszłym wieku Na ogół należy zachować ostrożność dobierając dawkę dla pacjentów w podeszłym wieku, z uwagi na częstsze występowanie zaburzeń czynności wątroby, nerek i serca oraz współistniejące choroby lub równocześnie stosowaną inną terapię lekową. S tosunek ilościowy oksazafosforyn do mesny powinien pozostać niezmieniony.

Uromitexan nie wpływa na ogólnoustrojowe działania oksazafosforyn. W badaniach klinicznych wykazano, że przedawkowanie produktu Uromitexan nie zmniejsza toksyczności ostrej, podostrej, aktywności leukocytów i immunosupresyjnej skuteczności oksazafosforyn. Badania na zwierzętach z zastosowaniem ifosfamidu i cyklofosfamidu wobec różnych guzów również wykazały, że Uromitexan nie zaburza działania przeciwnowotworowego tych leków. Uromitexan nie wpływa również na przeciwnowotworowe działanie innych cytostatyków (np. doksorubicyny, BCNU, metotreksatu, winkrystyny) ani na działanie terapeutyczne innych leków, takich jak glikozydy naparstnicy. Podawanie produktu Uromitexan może być przyczyną fałszywie dodatnich wyników testów paskowych na obecność ciał ketonowych (np. testu Rothera, N -Multistix reagent strip) oraz fałszywie dodatnich i fałszywie ujemnych wyników testów paskowych na obecność erytrocytów w moczu. Reakcja na obecność ciał ketonowych daje barwę czerwono -fioletową a nie fioletową, jest mniej trwała i znika natychmiast po dodaniu lodowatego kwasu octowego. Aby precyzyjnie określić obecność erytrocytów w moczu, zaleca się wykonanie badania mikroskopowego.

Najczęściej występujące działania niepożądane (>10%) związane ze stosowaniem mesny to: ból głowy, reakcje w miejscu wstrzyknięcia, ból brzucha/kolka, zawroty głowy, senność/ospałość, gorączka, wysypka, biegunka, nudności, nagłe zaczerwienienie twarzy i stany grypopodobne. Najcięższe działania niepożądane związane ze stosowaniem mesny to: toksyczna martwica naskórka, zespół Stevensa -Johnsona, anafilaksja, wysypka polekowa z eozynofilią i objawami ogólnymi (DRESS). Mesna jest stosowana w połączeniu z oksazafosforynami lub chemioterapią niekombinowaną zawierającą oksazafosforyny, dlatego często trudno jest odróżnić działania niepożądane, które mogą być spowodowane mesną od tych spowodowanych jednocześnie podawanymi lekami cytotoksycznymi. Częstość występowania działań niepożądanych przedstawiono na podstawie następującej skali: Bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 – < 1/10), niezbyt często (≥ 1/1000 – < 1/100), rzadko (≥ 1/10 000 – < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10 000), częstość nieznana (działania niepożądane zgłoszone po wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu). Klasyfikacja układów i narządów (SOC) Działanie niepożądane Częstość ZAKAŻENIA I ZARAŻENIA PASOŻYTNICZE Zapalenie gardła Często ZABURZENIA KRWI I UKŁADU CHŁONNEGO Powiększenie węzłów chłonnych Trombocytopenia (nadwrażliwość) Pancytopenia Leukopenia Limfopenia Eozynofilia Często Nieznana Nieznana Nieznana Nieznana Nieznana ZABURZENIA UKŁADU IMMUNOLOGICZNEGO Reakcje nadwrażliwości Reakcje anafilaktoidalne Anafilaksja Nieznana Bardzo rzadko Nieznana ZABURZENIA METABOLIZMU I ODŻYWIANIA Zmniejszony apetyt Uczucie odwodnienia Często Często ZABURZENIA PSYCHICZNE Bezsenność Koszmary Często Często Klasyfikacja układów i narządów (SOC) Działanie niepożądane Częstość ZABURZENIA UKŁADU NERWOWEGO Ból głowy Uczucie pustki w głowie Ospałość/Senność Zawroty głowy Parestezje Przeczulica Omdlenia Niedoczulica Zaburzenia uwagi Bardzo często Bardzo często Bardzo często Często Często Często Często Często Często Drgawki Nieznana ZABURZENIA OKA Zapalenie spojówek Światłowstręt Niewyraźne widzenie Obrzęk wokół oczu Często Często Często Nieznana ZABURZENIA SERCA Kołatanie serca Tachykardia Uniesienie odcinka ST Nieprawidłowy elektrokardiogram Często Nieznana Bardzo rzadko Nieznana ZABURZENIA NACZYNIOWE Nagłe zaczerwienienie twarzy Niedociśnienie tętnicze Nadciśnienie tętnicze Reakcje krążeniowe Bardzo często Nieznana Nieznana Bardzo rzadko ZABURZENIA UKŁADU ODDECHOWEGO, KLATKI PIERSIOWEJ I ŚRÓDPIERSIA Zatkanie nosa Kaszel Ból opłucnowy Suchość w ustach Skurcz oskrzeli Duszność Uczucie dyskomfortu dotyczące krtani Krwawienie z nosa Przyspieszenie częstości oddechów Niewydolność oddechowa Niedotlenienie Zmniejszenie saturacji Krwioplucie Często Często Często Często Często Często Często Często Nieznana Nieznana Nieznana Nieznana Nieznana ZABURZENIA ŻOŁĄDKA I JELIT Ból brzucha/kolka Nudności Biegunka Podrażnienie błon śluzowych1 Wzdęcia Wymioty Palący ból (zamostkowy lub w nadbrzuszu) Zaparcia Krwawienie z dziąseł Zapalenie jamy ustnej Nieprzyjemny smak Bardzo często Bardzo często Bardzo często Często Często Często Często Często Często Nieznana Nieznana Klasyfikacja układów i narządów (SOC) Działanie niepożądane Częstość ZABURZENIA WĄTROBY I DRÓG ŻÓŁCIOWYCH Zwiększona aktywność aminotransferaz Zapalenie wątroby Zwiększona aktywność gammaglutamylotransferazy Zwiększona aktywność fosfatazy zasadowej we krwi Często Nieznana Nieznana Nieznana ZABURZENIA SKÓRY I TKANKI PODSKÓRNEJ Wysypka2 Swędzenie Zaczerwienienie Tworzenie się pęcherzyków Bardzo często Bardzo rzadko Bardzo rzadko Bardzo rzadko Toksyczna nekroliza naskórka (zespół Lyella) Świąd Nadmierne pocenie się Zespół Stevensa-Johnsona Rumień wielopostaciowy Obrzęk pokrzywkowy Miejscowy obrzęk tkanek Wysypka polekowa * Owrzodzenia i (lub) pęcherze/tworzenie się pęcherzy ** Obrzęk naczynioruchowy Trwałe odczyny polekowe Wysypka spowodowana nadwrażliwością na światło Pokrzywka Uczucie pieczenia Rumień Bardzo rzadko Często Często Nieznana Nieznana Bardzo rzadko Bardzo rzadko Nieznana Nieznana Nieznana Nieznana Nieznana Nieznana Nieznana Nieznana ZABURZENIA MIĘŚNIOWO- SZKIELETOWE I TKANKI ŁĄCZNEJ Ból stawów Ból pleców Ból kończyn Ból żuchwy Bóle mięśni Ból kończyn i stawów Często Często Często Często Często Bardzo rzadko ZABURZENIA NEREK I DRÓG MOCZOWYCH Trudności w oddawaniu moczu Ostra niewydolność nerek Często Nieznana ZABURZENIA OGÓLNE I REAKCJE W MIEJSCU PODANIA Reakcje w miejscu infuzji - Świąd w miejscu infuzji - Wysypka w miejscu infuzji - Ból w miejscu infuzji - Rumień w miejscu infuzji - Pokrzywka w miejscu infuzji - Obrzęk w miejscu infuzji Gorączka Objawy grypopodobne Dreszcze Zmęczenie Ból w klatce piersiowej Złe samopoczucie Reakcje w miejscu wstrzyknięcia Bardzo często Bardzo często Bardzo często Często Często Często Często Bardzo często Bardzo często Często Często Często Często Rzadko Klasyfikacja układów i narządów (SOC) Działanie niepożądane Częstość Osłabienie Reakcje błony śluzowej Brak energii Wyczerpanie Obrzęk twarzy Obrzęk obwodowy Astenia Reakcje w miejscu infuzji**** Bardzo rzadko Bardzo rzadko Bardzo rzadko Bardzo rzadko Nieznana Nieznana Nieznana Nieznana BADANIA DIAGNOSTYCZNE Zmniejszenie liczby płytek krwi Zwiększona częstość oddechów Wzrost niektórych prób wątrobowych Objawy rozsianego wykrzepiania wewnątrznaczyniowego w badaniach laboratoryjnych Wydłużony czas protrombinowy Wydłużony czas kaolinowo- kefalinowy Bardzo rzadko Bardzo rzadko Bardzo rzadko Nieznana Nieznana Nieznana 1 Podawane doustnie, doodbytniczo 2 W tym bez świądu, ze świądem, rumień/rumieniowa, wypryskowa, wysypka grudkowa i (lub) plamkowa * z eozynofilią i objawami układowymi **dotyczące skóry i błon śluzowych, dotyczące błony śluzowej, jamy ustnej, sromu, pochwy, odbytu **** zakrzepowe zapalenie żył, podrażnienie • Czas do wystąpienia objawów niepożądanych i doświadczenie związane z ponowną ekspozycją U niektórych pacjentów zdarzenia niepożądane wystąpiły podczas pierwszego podania mesny, a u innych po drugim lub trzecim podaniu. Ogólnie, wszystkie objawy niepożądane wystąpiły w ciągu kilku godzin. U niektórych pacjentów nie wystąpiły dalsze reakcje niepożądane po pierwszym zdarzeniu, podczas gdy u innych pacjentów wystąpiło zaostrzenie zdarzeń podczas wielokrotnego stosowania leku. • Reakcje w miejscu wstrzyknięcia U niektórych pacjentów, u których wystąpiły miejscowe reakcje skórne w miejscu wstrzyknięcia, kolejne podanie mesny spowodowało reakcję skórną w innych obszarach. • Reakcje skórne lub dotyczące błony śluzowej Reakcje skórne i błony śluzowej odnotowano zarówno po dożylnym, jak i doustnym podaniu mesny. Do tych reakcji zalicza się wysypkę, świąd, nagłe zaczerwienienie twarzy, podrażnienie błony śluzowej, ból opłucnowy oraz zapalenie spojówek. U o koło jednej czwartej osób z jakimkolwiek zdarzeniem niepożądanym, wystąpiły reakcje skórne i (lub) błony śluzowej w p ołączeniu z innymi niepożądanymi objawami, w tym duszność, gorączka, bóle głowy, objawy żołądkowo -jelitowe, senność, ogólne rozbicie, bóle mięśni, objawy grypopodobne. • Reakcje żołądkowo-jelitowe Reakcje żołądkowo -jelitowe, które odnotowano u zdrowych pacjentów obejmowały nudności, wymioty, biegunkę, ból brzucha/kolkę, ból w nadbrzuszu/pieczenie, zaparcie oraz wzdęcia. Występowały one po dożylnymi doustnym podaniu mesny. • Wpływ na liczbę limfocytów in-vivo W badaniach farmakokinetycznych u zdrowych ochotników podanie pojedynczych dawek mesny zwykle wiązało się z szybkim (w ciągu 24 godzin), a w niektórych przypadkach znacznym zmniejszeniem liczby limfocytów, co było zjawiskiem odwracalnym w ciągu 1 tygodnia od podania. Dane pochodzące z badań, w których podawano lek wielokrotnie (przez kilka dni ), są niewystarczające, aby scharakteryzować zmiany liczby limfocytów w takich warunkach, w czasie. • Wpływ na stężenie fosforu w surowicy in vivo W badaniach farmakokinetycznych z udziałem zdrowych ochotników, podanie mesny jednego dnia lub przez kilka dni w niektórych przypadkach powodowało umiarkowane, przemijające, zwiększenie stężenia fosforu w surowicy. Zjawiska te należy uwzględniać przy interpretacji wyników badań laboratoryjnych. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych Al. Jerozolimskie 181C PL 02-222 Warszawa Tel.: + 48 22 49 21 301 Faks: + 48 22 49 21 309 e-mail: ndl@urpl.gov.pl Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.