Tentin

Kiedy nie stosować leku Tentin: • jeśli dziecko ma uczulenie (nadwrażliwość) na deksamfetaminę lub inne związki amfetaminy lub którykolwiek z pozostałych składników leku Tentin (wymienionych w punkcie 6) • jeśli u dziecka występuje choroba tarczycy • jeśli u dziecka występuje podwyższone ciśnienie w gałce ocznej (jaskra) • jeśli u dziecka występuje guz nadnerczy (guz chromochłonny) • jeśli dziecko ma problemy z odżywianiem, nie odczuwa głodu lub nie chce jeść (np. jadłowstręt psychiczny) • jeśli u dziecka występuje bardzo wysokie ciśnienie tętnicze krwi lub zwężenie naczyń krwionośnych, które może powodować ból w rękach i nogach • jeśli u dziecka występuje zaawansowana miażdżyca tętnic • jeśli u dziecka występowały kiedykolwiek problemy dotyczące serca, takie jak zawał serca, nierówne bicie serca, ból lub dyskomfort w obrębie klatki piersiowej, niewydolność serca, choroba serca lub wrodzona wada serca • jeśli u dziecka występowała choroba naczyń krwionośnych mózgu, taka jak udar, obrzmienie i osłabienie części naczynia krwionośnego (tętniak), zwężenie lub zamknięcie naczynia krwionośnego lub zapalenie naczyń krwionośnych • jeśli u dziecka występują problemy psychiczne, takie jak: - zaburzenia psychopatyczne lub osobowość typu borderline - odbiegające od normy myśli lub wizje lub schizofrenia - objawy poważnych zaburzeń nastroju, takie jak: o myśli samobójcze o ciężka depresja o mania o wahania nastroju (od manii do depresji, co jest nazywane chorobą dwubiegunową) • jeśli dziecko przyjmuje obecnie lub przyjmowało w ciągu ostatnich 14 dni lek przeciwdepresyjny (o nazwie inhibitor monoaminooksydazy) – patrz punkt „Lek Tentin a inne leki” poniżej • jeśli dziecko kiedykolwiek nadużywało lub było uzależnione od alkoholu, leków wydawanych na receptę lub nielegalnych substancji psychoaktywnych • jeśli u dziecka występuje zespół Tourette’a lub inne tiki ruchowe lub werbalne • jeśli dziecko ma trudne do opanowania, powtarzające się drgania różnych części ciała lub powtarza dźwięki i słowa • jeśli u dziecka występuje porfiria. Nie należy stosować tego leku, jeśli którekolwiek z powyższych stwierdzeń dotyczy dziecka. W razie wątpliwości należy przed rozpoczęciem stosowania leku Tentin porozmawiać z lekarzem lub farmaceutą. Jest to ważne, ponieważ lek ten może powodować pogorszenie tych problemów. Ostrzeżenia i środki ostrożności Przed rozpoczęciem przyjmowania leku Tentin należy omówić to z lekarzem lub farmaceutą, jeśli: • u dziecka występuje choroba krwi lub problemy z nerkami lub wątrobą • dziecko ma niestabilną osobowość • dziecko miało napady (drgawek, konwulsji, padaczki) lub nieprawidłowe wyniki badań mózgu (EEG) • dziecko jest kobietą, która zaczęła miesiączkować (patrz punkt „Ciąża i karmienie piersią” poniżej) • dziecko ma wysokie ciśnienie krwi; • u dziecka występuje choroba serca niewymieniona w punkcie „Kiedy nie stosować” powyżej 4 z 10 • u dziecka występują zaburzenia zdrowia psychicznego niewymienione w punkcie „Kiedy nie stosować” powyżej. Może to obejmować ogólne wahania nastroju, nietypową agresję, omamy, urojenia, paranoję, pobudzenie i niepokój, poczucie winy lub depresję. Przed rozpoczęciem leczenia należy poinformować lekarza lub farmaceutę, jeśli którekolwiek z powyższych stwierdzeń dotyczy dziecka. Jest to ważne, ponieważ lek ten może powodować pogorszenie tych problemów. Lekarz będzie kontrolował, w jaki sposób lek wpływa na stan dziecka. Badanie lekarskie przed zastosowaniem leku Tentin Te badania mają na celu określenie czy lek ten jest odpowiednim lekiem dla dziecka. Lekarz porozmawia o: • wszelkich innych lekach przyjmowanych przez dziecko • występowaniu przypadków nagłej i niewyjaśnionej śmierci w rodzinie • wszelkich innych problemach natury medycznej (np. chorobach serca), jakie mogą występować u pacjenta i członków jego rodziny • samopoczuciu dziecka, np. jego przygnębieniu lub euforii, nietypowych myślach lub występowaniu takich stanów w przeszłości • występowaniu tików (trudnych do opanowania, powtarzających się drgań dowolnych części ciała lub powtarzania dźwięków lub słów) u członków rodziny pacjenta • wszelkich problemach dotyczących zdrowia psychicznego lub zachowania, jakie występowały u dziecka lub u członków jego rodziny. Lekarz omówi, czy u dziecka występuje ryzyko wahań nastroju (od manii do depresji – tak zwanej „choroby dwubiegunowej”). Zbierze też wywiad dotyczący zdrowia psychicznego dziecka oraz ustali, czy w jego rodzinie nie było przypadków samobójstw, choroby dwubiegunowej lub depresji. Bardzo ważne jest udzielenie lekarzowi jak najpełniejszej informacji. Na tej podstawie lekarz określi, czy lek Tentin jest odpowiednim lekiem dla dziecka. Lekarz może też zdecydować, czy przed rozpoczęciem przyjmowania tego leku konieczne jest wykonanie innych badań lekarskich. Wpływ na wagę/wzrastanie Lek Tentin może powodować zmniejszenie masy ciała u niektórych dzieci i młodzieży. • Dziecko może nie przybierać na wadze. • Lekarz będzie uważnie obserwował wzrost i wagę dziecka, a także sposób jego odżywiania. • Jeśli dziecko nie rośnie zgodnie z oczekiwaniami, lekarz może przerwać leczenie lekiem Tentin na krótki czas. Zabieg chirurgiczny Należy poinformować lekarza o planowanym zabiegu chirurgicznym dziecka. Leku Tentin nie należy przyjmować w dniu zabiegu, jeśli będzie zastosowany pewien typ znieczulenia. Jest to związane z możliwością nagłego wzrostu ciśnienia tętniczego krwi w czasie zabiegu. Test na obecność nielegalnych substancji psychoaktywnych Ten lek może spowodować dodatni wynik w testach na obecność nielegalnych substancji psychoaktywnych. Interakcje między lekiem a badaniami laboratoryjnymi Lek ten może zakłócać wyniki badań laboratoryjnych. Dzieci i młodzież Leku Tentin nie stosuje się w leczeniu ADHD u dzieci w wieku poniżej 6 lat ani u osób dorosłych. Nie wiadomo, czy jest bezpieczny lub korzystny dla tych osób. 5 z 10 Lek Tentin a inne leki Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych przez dziecko obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które dziecko planuje przyjmować, również tych, które wydawane są bez recepty. Inhibitory monoaminooksydazy Nie stosować tego leku, jeśli dziecko przyjmuje lek o nazwie „inhibitor monoaminooksydazy” (IMAO) stosowany w leczeniu depresji, lub przyjmowało lek IMAO w okresie ostatnich 14 dni. Jednoczesne stosowanie IMAO z deksamfetaminą może spowodować nagły wzrost ciśnienia tętniczego krwi. Jeśli dziecko stosuje inne leki, lek ten może wpływać na ich działanie lub powodować występowanie działań niepożądanych. Przed zastosowaniem leku Tentin należy poinformować lekarza lub farmaceutę, jeśli dziecko przyjmuje którykolwiek z poniższych leków: • inne leki na depresję, np. trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne i selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny • leki na poważne zaburzenia psychiczne, np. fenotiazyny i haloperydol • leki na padaczkę, np. leki przeciwdrgawkowe, np. fenobarbital, fenytoina, prymidon i etosuksymid • produkty lecznicze pomagające odstawić alkohol, np. disulfiram • leki stosowane w celu obniżenia lub podwyższenia ciśnienia krwi, np. guanetydyna, klonidyna, rezerpina lub alfa-metylotyrozyna, lub beta-adrenolityki, takie jak propranolol • niektóre leki na kaszel i przeziębienie zawierające substancje, które mogą wpływać na ciśnienie Kupując którykolwiek z takich produktów, należy skonsultować się z farmaceutą. • leki rozrzedzające krew w celu zapobiegania zakrzepom krwi, np. antykoagulanty kumarynowe • jakiekolwiek leki zawierające HCl kwasu glutaminowego, kwas askorbinowy, chlorek amonu, kwaśny fosforan sodu, wodorowęglan sodu, acetazolamid, tiazydy • jakiekolwiek z następujących leków: beta-adrenolityki, leki przeciwhistaminowe, lit, noradrenalina, morfina i meperydyna. Jeśli pojawią się jakiekolwiek wątpliwości, czy stosowany przez dziecko lek znajduje się na powyższej liście, należy zapytać lekarza lub farmaceutę przez przyjęciem tego leku. Tentin z alkoholem Podczas przyjmowania tego leku nie wolno spożywać alkoholu. Należy pamiętać, że alkohol zawarty jest także w niektórych produktach spożywczych i lekach. Ciąża i karmienie piersią Dostępne dane dotyczące stosowania leku Tentin w okresie pierwszych trzech miesięcy ciąży nie wskazują na zwiększone ryzyko wrodzonych wad rozwojowych u dziecka, ale może zwiększać ryzyko wystąpienia stanu przedrzucawkowego (choroby występującej zazwyczaj po 20 tygodniach ciąży, charakteryzującej się wysokim ciśnieniem krwi i obecnością białka w moczu) i przedwczesnego porodu. U noworodków narażonych na amfetaminę w okresie ciąży mogą występować objawy odstawienia (zmiany zachowania, w tym nadmierny płacz, niestabilny lub drażliwy nastrój, nadpobudliwość i wyraźne wyczerpanie). Jeśli córka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza, że może być w ciąży lub gdy planuje mieć dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku. • Lekarz zaproponuje odpowiednią antykoncepcję. • Jeśli córka jest w ciąży, może być zmuszona do przerwania przyjmowania tego leku. • Możliwe, że lek ten przenika do mleka ludzkiego. Z tego powodu lekarz zadecyduje, czy córka powinna przerwać karmienie piersią lub przerwać przyjmowanie tego leku. 6 z 10 Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn Podczas przyjmowania tego leku u dziecka mogą wystąpić zawroty głowy, problemy z ostrością wzroku lub niewyraźne widzenie. Jeśli objawy takie wystąpią, wykonywanie czynności, takich jak prowadzenie pojazdów, obsługa maszyn, jazda na rowerze lub jazda konna, oraz wspinanie się na drzewa, może okazać się niebezpieczne. Tentin zawiera izomalt (E953) Jeżeli stwierdzono wcześniej u dziecka nietolerancję niektórych cukrów, pacjent powinien skontaktować się z lekarzem przed zastosowaniem tego leku.

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią. Lekarz poinformuje pacjenta o takich działaniach niepożądanych. Należy przerwać stosowanie leku Tentin i natychmiast skontaktować się z lekarzem lub udać się do oddziału ratunkowego, jeśli wystąpią następujące objawy: • omamy, psychoza/reakcje psychotyczne, zachowania samobójcze (bardzo rzadko: mogą występować u nie więcej niż 1 na 10 000 osób) • ciężkie reakcje alergiczne powodujące obrzęk twarzy, języka lub gardła, trudności z połykaniem, pokrzywka i trudności z oddychaniem (obrzęk naczynioruchowy/anafilaksja) (nieznana: częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych) • nieprawidłowy rozpad mięśni z objawami takimi jak niewytłumaczalne bóle mięśni, skurcze mięśni lub osłabienie mięśni (rabdomioliza) (nieznana: częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych) Inne działania niepożądane Bardzo często: mogą występować u więcej niż 1 na 10 osób • zmniejszone łaknienie, zmniejszony przyrost masy ciała i utrata masy ciała podczas długotrwałego stosowania u dzieci • zaburzenia snu • nerwowość Często: mogą występować u nie więcej niż 1 na 10 osób • nieregularne lub przyspieszone bicie serca, bardziej zauważalne bicie serca • ból i (lub) skurcze brzucha, nudności, wymioty, suchość w jamie ustnej Działania te występują zazwyczaj na początku leczenia i można je złagodzić, przyjmując lek z posiłkami. 8 z 10 • zmiany ciśnienia tętniczego krwi i częstości akcji serca (zwykle zwiększenie) • ból stawów • uczucie zawrotów głowy lub „wirowania”, gwałtowne lub mimowolne ruchy, ból głowy, nadpobudliwość • nieprawidłowe zachowanie, agresja, pobudzenie, jadłowstręt, lęk, depresja, drażliwość Rzadkie: mogą występować u nie więcej niż 1 na 1000 osób • dławica piersiowa • trudności w wyostrzeniu i skupieniu wzroku, niewyraźne widzenie, rozszerzenie źrenic • zmniejszony wzrost podczas długotrwałego stosowania u dzieci • zmęczenie • wysypka, pokrzywka Bardzo rzadko: mogą występować u nie więcej niż 1 na 10 000 osób • zmniejszenie liczby czerwonych krwinek, które może powodować bladość skóry i osłabienie lub duszność, zmiany liczby krwinek (leukopenia, małopłytkowość, plamica małopłytkowa) • zatrzymanie akcji serca • zespół Tourette’a • nieprawidłowa czynność wątroby, od zwiększenia aktywności enzymów wątrobowych do śpiączki wątrobowej • skurcze mięśni • drgawki, ruchy mimowolne (ruchy choreoatetotyczne), krwawienie wewnątrz czaszki (krwotok śródczaszkowy) • samobójstwo, tiki, pogorszenie istniejących wcześniej tików • swędzące czerwone zmiany skórne (rumień wielopostaciowy) lub łuszczące się plamy skórne (złuszczające zapalenie skóry), nawracająca wysypka, która pojawia się w tym samym miejscu za każdym razem, gdy lek jest przyjmowany (trwała wysypka polekowa) • zapalenie naczyń krwionośnych rdzenia kręgowego i mózgu (zapalenie naczyń mózgowych) i (lub) ich niedrożność Nieznana: częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych • choroba mięśnia sercowego (kardiomiopatia), zawał serca, nagły zgon • zapalenie części jelita grubego przy zmniejszonym przepływie krwi (niedokrwienne zapalenie jelita grubego), biegunka • ból w klatce piersiowej, podwyższona temperatura ciała, reakcje alergiczne • zaburzenie równowagi kwasowo-zasadowej organizmu (kwasica) • trudności z kontrolowaniem ruchów (ataksja), zawroty głowy, nieprawidłowy lub zaburzony zmysł smaku, trudności z koncentracją, hiperrefleksja, udar, drżenie • splątanie, uzależnienie, dysforia, niestabilność emocjonalna, euforia, zaburzenia funkcji poznawczych, zmiany libido, lęki nocne, zachowania obsesyjno-kompulsywne, stany paniki, paranoja, niepokój • uszkodzenie nerek • impotencja • potliwość, wypadanie włosów • niewydolność krążenia • drętwienie palców u rąk i stóp, mrowienie i zmiana zabarwienia skóry (z bladego na siny, a następnie na czerwony) pod wpływem zimna (objaw Raynauda). Zgłaszanie działań niepożądanych Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione w tej ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie. Działania niepożądane można zgłaszać bezpośrednio do 9 z 10 Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa Tel: + 48 22 49 21 301 Fax: + 48 22 49 21 309 Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu. Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat bezpieczeństwa stosowania leku.

• Stwierdzona nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1 • Stwierdzona nadwrażliwość na aminy sympatykomimetyczne • Jaskra • Guz chromochłonny (phaeochromocytoma) • Objawowa choroba układu sercowo-naczyniowego, strukturalne nieprawidłowości serca i (lub) umiarkowane lub ciężkie nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, choroba okluzyjna tętnic, dławica piersiowa, istotne hemodynamicznie wrodzone wady serca, kardiomiopatie, zawał mięśnia sercowego, potencjalnie zagrażające życiu zaburzenia rytmu serca i kanałopatie (zaburzenia spowodowane dysfunkcją kanałów jonowych) Strona 6 z 18 • Zaawansowana miażdżyca tętnic • Jednoczesne stosowanie inhibitorów monoaminooksydazy (IMAO) lub w ciągu 14 dni od zakończenia leczenia IMAO • Nadczynność tarczycy lub tyreotoksykoza • Ciężka depresja, jadłowstręt psychiczny/zaburzenia łaknienia, myśli samobójcze, nadpobudliwość psychoruchowa, objawy psychotyczne, ciężka i epizodyczna (typu I) choroba afektywna dwubiegunowa (która nie jest dobrze kontrolowana), schizofrenia, zaburzenia psychopatyczne/zaburzenia osobowości typu borderline • Zespół Gillesa de la Tourette’a lub podobne dystonie • Zaburzenia naczyń mózgowych (tętniak mózgu, anomalie naczyniowe, w tym zapalenia naczyń lub udar) • Porfiria • Nadużywanie nielegalnych substancji psychoaktywnych lub alkoholu w wywiadzie

Długotrwałe stosowanie (ponad 12 miesięcy) u dzieci i młodzieży Nie oceniano systematycznie w kontrolowanych badaniach klinicznych bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności długotrwałego stosowania deksamfetaminy. Leczenie z zastosowaniem deksamfetaminy nie powinno i nie musi być bezterminowe. Leczenie deksamfetaminą zwykle przerywa się w czasie pokwitania lub po jego zakończeniu. Pacjenci poddawani długotrwałemu leczeniu (tzn. powyżej 12 miesięcy) muszą mieć zapewnione staranne monitorowanie zgodne z wytycznymi zawartymi w punktach 4.2 i 4.4. Należy obserwować stan układu krążenia, wzrost, łaknienie, pojawienie się de novo lub pogorszenie dotychczasowych zaburzeń psychicznych. Zaburzenia psychiczne objęte obowiązkiem monitorowania to m.in.: ruchowe lub wokalne tiki, agresywne i wrogie zachowanie, podniecenie, lęk, depresja, psychoza, mania, urojenia, drażliwość, brak spontaniczności, wycofanie i nadmierna perseweracja. Lekarz, który zdecyduje się na podawanie deksamfetaminy u dzieci i młodzieży z ADHD przez dłuższy czas (ponad 12 miesięcy) powinien okresowo poddawać ponownej ocenie przydatność długotrwałego stosowania tego produktu leczniczego u danego pacjenta, z okresami próbnymi bez stosowania leku w celu oceny funkcjonowania pacjenta bez farmakoterapii. Zaleca się odstawienie deksamfetaminy co najmniej raz w roku (najlepiej w okresie wakacji), aby ocenić stan dziecka. Uzyskana poprawa może utrzymać się po okresowym lub trwałym odstawieniu produktu leczniczego. Stan układu krążenia W przypadku pacjentów, u których rozważa się terapię lekami pobudzającymi, należy zebrać dokładny wywiad (łącznie z wywiadem rodzinnym dotyczącym przypadków nagłej śmierci sercowej lub niewyjaśnionych nagłych zgonów oraz arytmii złośliwej) oraz przeprowadzić badania fizykalne pod kątem obecności chorób serca i skierować pacjenta na dalsze badania kardiologiczne, jeśli taka wstępna ocena wskazuje na obecną lub przebytą chorobę serca. Pacjentów, u których podczas leczenia deksamfetaminą wystąpią takie objawy jak: kołatanie serca, powysiłkowy ból w klatce piersiowej, niewyjaśnione omdlenie, duszność lub inne objawy mogące sugerować chorobę serca, należy niezwłocznie poddać specjalistycznemu badaniu kardiologicznemu. Należy starannie sprawdzać stan układu sercowo-naczyniowego. Ciśnienie tętnicze krwi i tętno należy zapisywać na siatce centylowej po każdej modyfikacji dawki, a następnie nie rzadziej niż co 6 miesięcy. Leczenie środkami pobudzającymi powoduje ogólnie nieznaczne zwiększenie ciśnienia tętniczego krwi (o ok. 2-4 mmHg) oraz zwiększenie częstości akcji serca (o ok. 3-6 uderzeń/min). U niektórych pacjentów wartości te mogą być wyższe. Nie są znane krótko- ani długookresowe kliniczne konsekwencje takich objawów krążeniowych u dzieci i młodzieży, nie można jednak wykluczyć wystąpienia powikłań klinicznych w związku Strona 7 z 18 z oddziaływaniami obserwowanymi w badaniach klinicznych. Zaleca się ostrożność w przypadku leczenia pacjentów, u których zwiększenie ciśnienia tętniczego krwi lub tętna może stanowić przyczynę pogorszenia się stanu chorób zasadniczych. Choroby, w przypadku których leczenie deksamfetaminą jest przeciwwskazane, wymieniono w punkcie 4.3. Należy przerwać stosowanie deksamfetaminy u pacjentów, u których występują powtarzające się przypadki tachykardii, arytmii lub podwyższonego ciśnienia skurczowego krwi (>95 percentyla właściwego dla wieku, płci i wzrostu) i rozważyć skierowanie do kardiologa. W przypadku niektórych istniejących wcześniej zaburzeń układu krążenia stosowanie deksamfetaminy jest przeciwwskazane, chyba że kardiolog dziecięcy wyrazi na nie zgodę (patrz punkt 4.3). Nagła śmierć i wcześniejsze nieprawidłowości budowy serca lub inne poważne zaburzenia serca Odnotowano przypadki nagłej śmierci w związku ze stosowaniem środków pobudzających ośrodkowy układ nerwowy w zwyczajowo stosowanej dawce u dzieci z nieprawidłową budową serca lub innymi poważnymi chorobami serca. Chociaż niektóre poważne choroby serca same z siebie mogą być związane ze zwiększonym ryzykiem nagłej śmierci, nie powinno się stosować środków pobudzających u dzieci i młodzieży z potwierdzonymi anomaliami budowy serca, kardiomiopatią, poważnymi zaburzeniami rytmu serca lub innymi ciężkimi chorobami serca, które mogą spowodować u nich zwiększoną wrażliwość na sympatykomimetyczne działanie środka pobudzającego (patrz punkt 4.3). Zdarzenia sercowo-naczyniowe Nieprawidłowe stosowanie środków pobudzających ośrodkowy układ nerwowy może być związane z nagłą śmiercią lub innymi poważnymi, niepożądanymi zdarzeniami sercowo-naczyniowymi. Kardiomiopatia Przy przewlekłym stosowaniu amfetaminy obserwowano przypadki kardiomiopatii. Zaburzenia naczyń mózgowych Choroby naczyń mózgowych, w przypadku których leczenie deksamfetaminą jest przeciwwskazane, wymieniono w punkcie 4.3. Pacjentów z dodatkowymi czynnikami ryzyka (takimi jak choroby układu krążenia w wywiadzie, jednoczesne przyjmowanie leków zwiększających ciśnienie tętnicze krwi) należy podczas każdej wizyty po rozpoczęciu leczenia deksamfetaminą badać w kierunku występowania neurologicznych objawów podmiotowych i przedmiotowych. Zapalenie naczyń mózgowych jest bardzo rzadką reakcją idiosynkratyczną na działanie deksamfetaminy. Dowody na to, że możliwe jest zidentyfikowanie pacjentów narażonych na wyższe ryzyko wystąpienia tej choroby są skąpe i dopiero wystąpienie początkowych objawów może stanowić pierwszą wskazówkę istnienia procesu chorobowego. Wczesne rozpoznanie, oparte na wysokim wskaźniku podejrzenia, może umożliwić natychmiastowe odstawienie deksamfetaminy i wczesne leczenie choroby podstawowej. Z tego względu rozpoznanie takie należy brać pod uwagę u każdego pacjenta, u którego w toku leczenia deksamfetaminą pojawiają się objawy neurologiczne wskazujące na niedokrwienie mózgu. Objawami takimi mogą być: silny ból głowy, drętwienie, osłabienie, porażenie, zaburzenie koordynacji, widzenia, mowy, języka lub pamięci. Leczenie deksamfetaminą nie jest przeciwwskazane u pacjentów z mózgowym porażeniem połowiczym. Zaburzenia psychiczne Częste jest współwystępowanie zaburzeń psychicznych i ADHD, i należy ten fakt brać to pod uwagę przy przepisywaniu produktów pobudzających. W przypadku pojawienia się nowych objawów psychicznych lub zaostrzenia wcześniejszych zaburzeń nie należy stosować deksamfetaminy, chyba że korzyści związane z jej zastosowaniem przeważają nad ryzykiem dla pacjenta. Strona 8 z 18 Pojawianie się lub pogarszanie zaburzeń psychicznych należy monitorować po każdej zmianie dawki, a następnie nie rzadziej niż co 6 miesięcy i podczas każdej wizyty; odpowiednim postępowaniem może być przerwanie leczenia. Zaostrzenie wcześniej istniejących objawów psychozy lub manii U pacjentów z psychozą podawanie deksamfetaminy może zaostrzyć objawy zaburzeń zachowania i myślenia. Pojawienie się nowych objawów psychozy lub manii Deksamfetamina stosowana w zwykłych dawkach może wywoływać związane z leczeniem objawy psychotyczne (omamy wzrokowe/czuciowe/słuchowe oraz urojenia) lub objawy manii u dzieci i młodzieży bez wcześniejszej psychozy lub manii w wywiadzie. Zbiorcza analiza różnych krótkoterminowych badań kontrolowanych placebo wykazała, że takie objawy wystąpiły u ok. 0,1% pacjentów (4 na 3 482), którzy byli leczeni deksamfetaminą lub amfetaminą przez kilka tygodni, podczas gdy u żadnego z pacjentów z grupy placebo nie wystąpiły takie objawy. Jeśli pojawią się objawy manii lub psychozy, należy wziąć pod uwagę ich możliwy przyczynowy związek z deksamfetaminą; właściwe może być przerwanie leczenia. Zachowania agresywne i wrogie Leczenie środkami pobudzającymi może wywoływać lub nasilać agresję lub wrogie zachowania. Pacjentów leczonych deksamfetaminą należy monitorować pod kątem pojawienia się lub nasilenia zachowań agresywnych lub wrogich, na początku leczenia oraz po każdej zmianie dawki, a następnie nie rzadziej niż co 6 miesięcy i podczas każdej wizyty. Lekarze powinni ocenić potrzebę dostosowania schematu leczenia u pacjentów, u których występują zmiany zachowania, pamiętając, że właściwe może być zmniejszenie lub zwiększenie dawki. Można rozważyć przerwanie leczenia. Myśli samobójcze Pacjenci, u których podczas leczenia ADHD pojawią się myśli lub zachowania samobójcze, powinni zostać natychmiast zbadani przez lekarza prowadzącego. Należy zwrócić uwagę na zaostrzenie podstawowej choroby psychicznej i możliwy wpływ przyczynowy leczenia deksamfetaminą. Konieczne może być leczenie podstawowej choroby psychicznej. Należy także rozważyć ewentualne odstawienie deksamfetaminy. Tiki Stosowanie deksamfetaminy wiąże się z powstawaniem nowych lub zaostrzeniem istniejących tików ruchowych i werbalnych. Opisywano także pogorszenie stanu pacjenta w przebiegu zespołu Tourette’a. Leczenie deksamfetaminą powinno być poprzedzone wywiadem rodzinnym, a także oceną kliniczną dotyczącą występowania u dzieci tików lub zespołu Tourette’a. Podczas leczenia deksamfetaminą pacjentów należy regularnie monitorować pod kątem pojawienia się lub nasilenia tików. Kontrolę należy przeprowadzać po każdej zmianie dawki, a następnie nie rzadziej niż raz na 6 miesięcy lub podczas każdej wizyty. Lęk, pobudzenie lub napięcie Stosowanie deksamfetaminy związane jest z nasileniem istniejących stanów lękowych, pobudzenia lub napięcia. Przed zastosowaniem deksamfetaminy należy przeprowadzić ocenę kliniczną pod kątem lęku, pobudzenia lub napięcia, a pacjenci powinni być regularnie monitorowani pod kątem pojawienia się lub nasilenia tych objawów podczas leczenia, po każdej zmianie dawki i następnie nie rzadziej niż co 6 miesięcy lub podczas każdej wizyty. Strona 9 z 18 Postacie choroby afektywnej dwubiegunowej Szczególną ostrożność należy zachować stosując deksamfetaminę u pacjentów z ADHD, u których stwierdza się współistniejącą chorobę afektywną dwubiegunową (szczególnie nieleczoną chorobę afektywną dwubiegunową typu I lub inne postacie tej choroby), ze względu na możliwość wystąpienia epizodu mieszanego/maniakalnego u takich pacjentów. Przed rozpoczęciem leczenia deksamfetaminą pacjenci ze współistniejącymi objawami depresji powinni zostać poddani odpowiednim badaniom przesiewowym w celu ustalenia, czy istnieje u nich ryzyko wystąpienia choroby afektywnej dwubiegunowej. Takie badanie przesiewowe powinno obejmować szczegółowy wywiad psychiatryczny, w tym wywiad rodzinny dotyczący samobójstw, zaburzeń afektywnych dwubiegunowych i depresji. Ścisłe, ciągłe monitorowanie takich pacjentów ma zasadnicze znaczenie (patrz wyżej „Zaburzenia psychiczne” i punkt 4.2). Pacjentów należy monitorować w kierunku objawów po każdej zmianie dawki, a następnie nie rzadziej niż raz na 6 miesięcy lub podczas każdej wizyty. Wzrastanie Podczas długotrwałego stosowania deksamfetaminy u dzieci zgłaszano umiarkowanie zmniejszony przyrost masy ciała i opóźnienie wzrostu. Wpływ deksamfetaminy na końcowy wzrost i ostateczną masę ciała nie jest obecnie znany i jest przedmiotem badań. Wzrost należy monitorować podczas leczenia deksamfetaminą: wzrost, masę ciała i apetyt należy rejestrować nie rzadziej niż raz na 6 miesięcy na siatce centylowej. Pacjenci, którzy nie rosną lub nie przybierają na wadze zgodnie z oczekiwaniami, mogą wymagać przerwania leczenia. Ponieważ podczas leczenia deksamfetaminą może wystąpić zmniejszenie apetytu, produkt leczniczy można podawać pacjentom z jadłowstrętem psychicznym wyłącznie z zachowaniem szczególnej ostrożności. Napady drgawek Deksamfetaminę należy stosować z zachowaniem ostrożności u pacjentów z padaczką. Deksamfetamina może obniżać próg drgawkowy u pacjentów z wcześniej występującymi napadami drgawek, u pacjentów z wcześniejszymi nieprawidłowościami w zapisie EEG bez występowania drgawek i rzadko u pacjentów bez drgawek w wywiadzie i bez nieprawidłowości w zapisie EEG. Jeśli napady drgawek staną się częstsze lub zaczną się pojawiać, należy odstawić deksamfetaminę. Nadużycie, niewłaściwe użycie i pozorowane stosowanie (przekazywanie innym osobom) Należy uważnie obserwować pacjentów w kierunku ryzyka pozorowanego stosowania, niewłaściwego używania lub nadużywania deksamfetaminy. Ryzyko jest zasadniczo większe w przypadku krótko działających środków pobudzających niż w przypadku odpowiadających im produktów długo działających (patrz punkt 4.1). Deksamfetaminy nie należy stosować u pacjentów ze znanym uzależnieniem od nielegalnych substancji psychoaktywnych lub alkoholu z powodu możliwości nadużyć, niewłaściwego użycia lub pozorowanego stosowania (przekazywania innym osobom). Przewlekłe nadużywanie deksamfetaminy może doprowadzić do znacznej tolerancji i uzależnienia psychicznego, czemu towarzyszą różnego stopnia zaburzenia zachowania. Pojawiać się mogą widoczne epizody psychotyczne, zwłaszcza w odpowiedzi na nadużywanie pozajelitowe. Objawy przewlekłego zatrucia amfetaminą obejmują ciężkie dermatozy, wyraźną bezsenność, dezorientację, nadpobudliwość i zmiany osobowości. Najpoważniejszym objawem przewlekłego zatrucia amfetaminą jest psychoza, którą w większości przypadków trudno klinicznie odróżnić od schizofrenii. Jednak taka psychoza rzadko występuje po doustnym spożyciu amfetamin. Odnotowano również przypadki krwawienia śródmózgowego. Poważne zdarzenia sercowo-naczyniowe zaobserwowane w Strona 10 z 18 związku z nadużywaniem amfetaminy obejmowały nagłą śmierć, kardiomiopatię i zawał mięśnia sercowego. Wiek pacjenta, obecność czynników ryzyka nieprawidłowego przyjmowania leku (takich jak współistniejące zaburzenia buntownicze, zaburzenia zachowania lub choroba afektywna dwubiegunowa), wcześniejsze lub obecne nadużywanie to czynniki, które powinny być brane pod uwagę podczas wyboru terapii ADHD. Zaleca się ostrożność w przypadku emocjonalnie niestabilnych pacjentów, takich jak osoby z historią uzależnienia od alkoholu bądź nielegalnych substancji psychoaktywnych, ponieważ tacy pacjenci mogą sami z własnej inicjatywy zwiększać dawkowanie. W przypadku pacjentów o wysokim ryzyku nadużywania substancji stosowanie deksamfetaminy lub innych środków pobudzających może być niewłaściwe. Może to również dotyczyć innych środków pobudzających, dlatego należy rozważyć leczenie inne niż pobudzające. Odstawienie W czasie odstawiania produktu leczniczego wymagany jest staranny nadzór, ponieważ może to ujawnić depresję, jak również przewlekłą nadaktywność. Niektórzy pacjenci mogą wymagać długotrwałej obserwacji. Staranny nadzór jest również wymagany podczas odstawiania nadużywanego leku, ponieważ możliwe jest wystąpienie ciężkiej depresji. Nagłe odstawienie po dłuższym okresie przyjmowania dużych dawek deksamfetaminy lub po nadużyciu może powodować skrajne zmęczenie, a także zmiany w EEG podczas snu. Zmęczenie Nie należy stosować deksamfetaminy w celu zapobiegania lub leczenia normalnych stanów zmęczenia. Badania przesiewowe na obecność nielegalnych substancji psychoaktywnych Ten produkt zawiera deksamfetaminę, która może powodować dodatnie wyniki testów laboratoryjnych na obecność amfetaminy. W szczególności dotyczy to immunologicznych testów przesiewowych. Niewydolność nerek lub wątroby Brak doświadczenia dotyczącego stosowania deksamfetaminy u pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby. U tych pacjentów szczytowe stężenia w osoczu mogą być wyższe, a eliminacja może być wydłużona. Z tego powodu deksamfetaminę należy stosować z zachowaniem szczególnej ostrożności w tej grupie pacjentów, uwzględniając odpowiednie zwiększanie dawki i dawkowanie. Skutki hematologiczne Długookresowe bezpieczeństwo leczenia deksamfetaminą nie jest w pełni ustalone. W przypadku wystąpienia leukopenii, małopłytkowości, niedokrwistości lub innych nieprawidłowości, w tym wskazujących na poważne zaburzenia czynności nerek i wątroby, należy rozważyć przerwanie leczenia. Zaburzenia widzenia Trudności z akomodacją oka i niewyraźne widzenie zgłaszano podczas leczenia środkami pobudzającymi. Strona 11 z 18 Substancja pomocnicza: izomalt Produkt leczniczy zawiera izomalt. Ze względu na obecność izomaltu w składzie, pacjenci z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją fruktozy nie powinni przyjmować tego leku.

Z powodu możliwości wystąpienia przełomu nadciśnieniowego, deksamfetamina jest przeciwwskazana u pacjentów leczonych (obecnie lub w ciągu ostatnich 2 tygodni) nieselektywnymi, nieodwracalnymi inhibitorami MAO (patrz punkt 4.3). Nie wiadomo, czy deksamfetamina może hamować lub indukować enzymy cytochromu P450 (CYP). Z tego powodu należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego podawania substratów CYP o wąskim indeksie terapeutycznym. Nie wiadomo, w jakim stopniu metabolizm deksamfetaminy zależy od enzymów CYP. Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego podawania silnych inhibitorów lub induktorów enzymów CYP. Środki zmniejszające stężenie amfetamin we krwi Środki zakwaszające układ pokarmowy (guanetydyna, rezerpina, kwas glutaminowy HCl, kwas askorbinowy, soki owocowe itp.) zmniejszają wchłanianie amfetamin. Środki zakwaszające mocz (chlorek amonu, kwaśny fosforan sodu itp.) zwiększają stężenie zjonizowanych form cząsteczki amfetaminy, tym samym zwiększając jej wydalanie z moczem. Obie grupy środków zmniejszają stężenie we krwi i skuteczność amfetamin. Środki zwiększające stężenie amfetamin we krwi Środki alkalizujące układ pokarmowy (wodorowęglan sodu itp.) zwiększają wchłanianie amfetamin. Środki alkalizujące mocz (acetazolamid, niektóre tiazydy) zwiększają stężenie niezjonizowanych form cząsteczki amfetaminy, tym samym zmniejszając jej wydalanie z moczem. Obie grupy środków zwiększają stężenie amfetamin we krwi i tym samym nasilają ich działanie. Jednoczesne podawanie klonidyny i deksamfetaminy może powodować wydłużenie czasu działania deksamfetaminy. Środki, których działanie może być zmniejszone przez amfetaminy Deksamfetamina może przeciwdziałać uspokajającemu działaniu leków przeciwhistaminowych. Deksamfetamina może hamować przeciwnadciśnieniowe działanie guanetydyny lub klonidyny. Jednoczesne stosowanie beta-adrenolityków może prowadzić do ciężkiej hipertonii, ponieważ działanie terapeutyczne tych środków może być hamowane przez deksamfetaminę. Deksamfetamina może zmniejszać depresyjne działanie opiatów, np. depresję oddechową. Środki, których działanie może być zwiększone przez amfetaminy Halogenowane środki odurzające: Istnieje ryzyko nagłego wzrostu ciśnienia tętniczego krwi w trakcie zabiegu chirurgicznego. Jeśli planowany jest zabieg chirurgiczny, nie należy stosować deksamfetaminy w dniu zabiegu. Strona 12 z 18 Jednoczesne stosowanie trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych może zwiększać ryzyko niepożądanych zdarzeń sercowo-naczyniowych. Ze względu na możliwe zwiększenie ciśnienia tętniczego krwi, zaleca się zachowanie szczególnej ostrożności w przypadku podawania produktu leczniczego Tentin pacjentom leczonym lekami wazopresyjnymi (patrz także punkty dotyczące chorób układu sercowo-naczyniowego i naczyń mózgowych w punkcie 4.4). Deksamfetamina może nasilać adrenergiczne działanie noradrenaliny. Deksamfetamina może nasilać działanie przeciwbólowe meperydyny. Działanie przeciwbólowe morfiny może być nasilone przez jednoczesne stosowanie deksamfetaminy. Środki, które mogą zwiększać działanie amfetamin Istnieją doniesienia wskazujące, że deksamfetamina może hamować metabolizm kumarynowych leków przeciwzakrzepowych, leków przeciwdrgawkowych (np. fenobarbitalu, fenytoiny, prymidonu) i niektórych leków przeciwdepresyjnych (trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych i selektywnych inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny). Podczas rozpoczynania i przerywania leczenia deksamfetaminą może być konieczne dostosowanie dawki już stosowanych tych produktów leczniczych i ustalenie ich stężenia w osoczu (lub czasów krzepnięcia w przypadku kumaryny). Disulfiram może hamować metabolizm i wydalanie deksamfetaminy. Środki, które mogą zmniejszać działanie amfetamin Leki blokujące receptory adrenergiczne (np. propranolol), lit i α-metylotyrozyna mogą osłabiać działanie deksamfetaminy. Jednoczesne stosowanie haloperydolu może hamować ośrodkowe działanie pobudzające deksamfetaminy. Przy jednoczesnym podawaniu haloperydolu odnotowano ostrą dystonię. Wchłanianie leków przeciwdrgawkowych (np. fenobarbitalu, fenytoiny, prymidonu i etosuksymidu) może być opóźnione przez deksamfetaminę. Stosowanie z alkoholem Alkohol może nasilać działania niepożądane na ośrodkowy układ nerwowy psychoaktywnych produktów leczniczych, w tym deksamfetaminy. Dlatego zaleca się pacjentom powstrzymywanie się od spożywania alkoholu w czasie leczenia. Fenotiazyny, np. chlorpromazyna, blokują receptory dopaminy, hamując w ten sposób ośrodkowe działanie pobudzające amfetamin i mogą być stosowane w leczeniu zatrucia amfetaminą. Interakcje między lekiem a badaniami laboratoryjnymi Amfetaminy mogą powodować znaczne podwyższenie poziomu kortykosteroidów w osoczu. Zwiększenie to jest największe wieczorem. Amfetaminy mogą zakłócać oznaczanie steroidów w moczu.

Informacje na temat częstości występowania tych działań uzyskano z opublikowanych badań klinicznych i metaanaliz, a także z informacji dotyczących bezpieczeństwa MHRA. Ocena działań niepożądanych opiera się na następujących kategoriach: bardzo często (≥1/10) często (≥1/100 do <1/10) niezbyt często (≥1/1000 do <1/100) rzadko (≥1/10 000 do <1/1000) bardzo rzadko (<1/10 000) nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych). Zaburzenia krwi i układu chłonnego Bardzo rzadko: niedokrwistość, leukopenia, małopłytkowość, plamica małopłytkowa Zaburzenia serca Często: zaburzenia rytmu serca, kołatanie serca, tachykardia Rzadko: dławica piersiowa Strona 14 z 18 Bardzo rzadko: zatrzymanie akcji serca Nieznana: kardiomiopatia, zawał mięśnia sercowego, nagły zgon (patrz punkt 4.4) Wady wrodzone, choroby rodzinne i genetyczne Bardzo rzadko: zespół Tourette’a Zaburzenia oka Rzadko: trudności z akomodacją oka, niewyraźne widzenie, rozszerzenie źrenic Zaburzenia żołądka i jelit Często: ból i skurcze brzucha, nudności, wymioty, suchość w ustach Działania te występują zazwyczaj na początku leczenia i może je łagodzić równoczesne przyjmowanie pokarmu. Nieznana: niedokrwienne zapalenie okrężnicy, biegunka Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania Nieznana: ból w klatce piersiowej, hiperpireksja Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych Bardzo rzadko: nieprawidłowa czynność wątroby, od zwiększenia aktywności enzymów wątrobowych do śpiączki wątrobowej Zaburzenia układu immunologicznego Nieznana: nadwrażliwość, w tym obrzęk naczynioruchowy i anafilaksja Badania diagnostyczne Często: zmiany ciśnienia tętniczego krwi i częstości akcji serca (zwykle zwiększenie) Zaburzenia metabolizmu i odżywiania Bardzo często: zmniejszone łaknienie, zmniejszony przyrost masy ciała i utrata masy ciała podczas długotrwałego stosowania u dzieci Nieznana: Kwasica Zaburzenia mięśniowo‑szkieletowe i tkanki łącznej Często: ból stawów Rzadko: opóźnienie wzrostu podczas długotrwałego stosowania u dzieci Bardzo rzadko: skurcze mięśni Nieznana: rabdomioliza Zaburzenia układu nerwowego Często: zawroty głowy pochodzenia przedsionkowego, dyskineza, ból głowy, nadpobudliwość Rzadko: zmęczenie Bardzo rzadko: drgawki, ruchy choreoatetotyczne, krwotok wewnątrzczaszkowy Nieznana: ataksja, zawroty głowy, dysgeuzja, trudności z koncentracją, hiperrefleksja, udar, drżenie Bardzo rzadko obserwowano przypadki złośliwego zespołu neuroleptycznego (NMS). Zgłoszenia te były jednak słabo udokumentowane, a w większości przypadków pacjenci otrzymywali również inne produkty lecznicze. Rola deksamfetaminy w rozwoju NMS jest zatem niejasna. Zaburzenia psychiczne Bardzo często: bezsenność, nerwowość Często: nieprawidłowe zachowanie, agresja, pobudzenie, jadłowstręt, lęk, depresja, drażliwość Bardzo rzadko: omamy, psychoza/reakcje psychotyczne, zachowania samobójcze (w tym zakończone samobójstwem), tiki, pogorszenie istniejących wcześniej tików Strona 15 z 18 Nieznana: splątanie, uzależnienie, dysforia, chwiejność emocjonalna, euforia, zaburzenia funkcji poznawczych, zmiany libido, lęki nocne, zachowania obsesyjno-kompulsywne, stany paniki, paranoja, niepokój Zaburzenia nerek i dróg moczowych Nieznana: uszkodzenie nerek Zaburzenia układu rozrodczego i piersi Nieznana: impotencja Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej Rzadko: wysypka, pokrzywka Bardzo rzadko: rumień wielopostaciowy, złuszczające zapalenie skóry, trwała wysypka polekowa Nieznana: potliwość, łysienie Zaburzenia naczyniowe Bardzo rzadko: zapalenie naczyń mózgowych i (lub) ich niedrożność Nieznana: zapaść sercowo-naczyniowa, zespół Raynauda Zgłaszano toksyczny stan hipermetaboliczny, charakteryzujący się przejściową nadpobudliwością, hiperpireksją, kwasicą i zgonem z powodu zapaści sercowo-naczyniowej. Zaprzestanie lub ograniczenie intensywnego i długotrwałego stosowania amfetaminy może skutkować wystąpieniem objawów odstawienia. Objawy obejmują dysforyczny nastrój, zmęczenie, żywe i nieprzyjemne sny, bezsenność lub hipersomnię, zwiększone łaknienie, spowolnienie psychoruchowe lub pobudzenie, anhedonię i głód narkotykowy. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem: Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa Tel: + 48 22 49 21 301 Fax: + 48 22 49 21 309 Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.