Sojourn

Sojourn powinien być podawany wyłącznie przez fachowy personel medyczny odpowiednio przeszkolony w podawaniu środków do znieczulenia ogólnego pod nadzorem anestezjologa lub przez anestezjologa. Kiedy nie stosować leku Sojourn oraz poinformować lekarza: • jeśli istnieją przyczyny medyczne, dla których pacjent nie powinien otrzymywać znieczulenia ogólnego • jeśli pacjent kiedykolwiek wcześniej został poinformowany, że nie powinien być znieczulany ogólnie • jeśli pacjent ma uczulenie (nadwrażliwość) na sewofluran lub inny lek znieczulający • jeśli u pacjenta lub u któregoś z członków jego rodziny podczas znieczulenia wystąpiło schorzenie zwane hipertermią złośliwą (gwałtowne zwiększenie temperatury ciała i silne skurcze mięśni) • jeśli u pacjenta występują choroby wątroby lub w przeszłości u pacjenta stosowano środki do znieczulenia ogólnego, zwłaszcza gdy podawano je wielokrotnie w krótkim odstępie czasu. Niektóre środki znieczulające mogą czasami powodować choroby wątroby, które mogą powodować zażółcenie skóry i oczu (żółtaczka). • jeśli u pacjenta kiedykolwiek wystąpiło wydłużenie QT (wydłużenie specjalnego odstępu czasowego w zapisie EKG) lub torsade de pointes (szczególny rodzaj rytmu serca), który również może być związany z wydłużeniem QT. Czasami sewofluran wywołuje te stany. • jeśli pacjent ma skłonność do występowania napadów drgawkowych lub jest w grupie ryzyka ich wystąpienia • jeśli u pacjenta występuje choroba mitochondrialna. Ostrzeżenia i środki ostrożności Przed rozpoczęciem stosowania leku Sojourn należy omówić z lekarzem: • jeśli u pacjenta stosowano leki do znieczulenia ogólnego w przeszłości, zwłaszcza gdy stosowano je wielokrotnie w krótkim okresie czasu, może być zwiększone ryzyko chorób wątroby • jeśli u pacjenta stwierdzono inną chorobę, nie mającą związku z operacją, a w szczególności choroby nerek lub serca, niskie ciśnienie krwi, silne bóle głowy, nudności lub wymioty, lub chorobę Pompego u dzieci (zaburzenie metaboliczne). Sewofluran może powodować zaburzenia rytmu serca, które w niektórych przypadkach mogą być ciężkie. • jeśli u pacjenta występuje szczególny rodzaj osłabienia mięśni (myasthenia gravis), ponieważ osoby z tą chorobą są bardzo wrażliwe na leki powodujące zmniejszenie częstości i głębokości oddechów. • jeśli u pacjenta występuje choroba niedokrwienna serca • jeśli pacjent ma hipowolemię (zmniejszoną objętość krwi) lub jest osłabiony • jeśli u pacjenta stwierdzono chorobę nerwowo-mięśniową, w szczególności dystrofię mięśniową Duchenne’a • jeśli pacjent ma podwyższone ciśnienie śródczaszkowe, np. z powodu urazu głowy lub guza mózgu • jeśli u pacjenta stwierdzono drgawki lub napady drgawkowe, gdyż sewofluran zwiększa ryzyko wystąpienia drgawek • jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią • dzieci • jeśli pacjent ma zespół Downa. Jeśli którakolwiek z okoliczności opisanych w powyższych punktach ma zastosowanie w przypadku pacjenta, powinien on wówczas skonsultować się z lekarzem, pielęgniarką lub farmaceutą. Pacjent będzie wówczas wymagał dokładnego zbadania przez lekarza i być może zmiany leków. Następujące działania mogą wystąpić podczas lub po podaniu leku Sojourn 100%, płyn do sporządzania inhalacji parowej: • W okresie wprowadzenia do znieczulenia (faza indukcji) sewofluran oraz podobne do niego leki (halogenowane środki znieczulające) mogą wywoływać kaszel. Należy to wziąć pod uwagę. • Podobnie jak w przypadku innych środków znieczulających, przez kilka dni po podaniu sewofluranu mogą wystąpić niewielkie zmiany nastroju. • Małe dzieci w wieku poniżej sześciu lat częściej doświadczają ostrego splątania (delirium) po wybudzeniu ze znieczulenia. Ponadto, dzieci w wieku poniżej sześciu lat częściej doświadczają pobudzenia/niepokoju po wybudzeniu ze znieczulenia. • U wrażliwych pacjentów środki znieczulające podawane wziewnie (środki znieczulające wziewne) mogą powodować stan nadmiernie przyspieszonego metabolizmu (hipermetabolizm) mięśni szkieletowych. Prowadzi to do wysokiego zapotrzebowania mięśni na tlen z powodu zbyt wysokiego stężenie CO2 we krwi (hiperkapnia). W takim przypadku może wystąpić sztywność mięśni, przyspieszenie akcji serca (tachykardia), zwiększona częstość oddechów (tachypnea), niebieskie zabarwienie warg, języka, skóry i błon śluzowych (sinica), zaburzenia rytmu serca (arytmia), i (lub) niestabilne ciśnienie krwi. • W rzadkich przypadkach stosowanie wziewnych środków znieczulających powodowało zwiększone stężenie potasu we krwi (zwiększenie stężenia potasu w surowicy), co prowadziło do zaburzeń rytmu serca (arytmii) i śmierci dzieci po zabiegu chirurgicznym. • Sewofluran może powodować depresję oddechową, która może być nasilona przez premedykację narkotyczną lub inne leki powodujące depresję oddechową. Czynność układu oddechowego powinna być monitorowana i w razie potrzeby wspomagana. Lek Sojourn a inne leki Należy powiedzieć lekarzowi o następujących lekach przyjmowanych aktualnie lub ostatnio: Leki lub substancje czynne zawarte w lekach podanych poniżej mogą wzajemnie wpływać na siebie w przypadku jednoczesnego stosowania z lekiem Sojourn. Niektóre z tych leków są podawane pacjentowi przez lekarza-anestezjologa w trakcie zabiegu chirurgicznego, jak zostało to zaznaczone w opisie. • amfetaminy (środki pobudzające): stosowane w leczeniu zespołu nadpobudliwości z deficytem uwagi (ADHD) lub narkolepsji • leki nasercowe, takie jak adrenalina lub epinefryna • beta-adrenolityki (n.p.atenolol, propranolol). Są to leki nasercowe często stosowane w leczeniu wysokiego ciśnienia krwi. • alkohol • barbiturany (leki nasenne) • ziele dziurawca (preparat roślinny stosowany w leczeniu depresji) • leki obkurczające (efedryna): stosowane jako zmniejszające przekrwienie oraz często zawarte w lekach na kaszel i na przeziębienie. • nieselektywne inhibitory monoaminooksydazy (MAO) (grupa leków przeciwdepresyjnych) • antagoniści wapnia • werapamil (lek nasercowy stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego lub zaburzeń rytmu serca) • leki uspokajające (benzodiazepiny, n.p. diazepam, lorazepam). Są to leki uspokajające o działaniu wyciszającym. Są stosowane, gdy pacjent jest zdenerwowany, np. przed operacją. • silne leki przeciwbólowe, takie jak morfina lub kodeina • leki zwiotczające mięśnie (niedepolaryzujące, np. wekuronium, pankuronium, atrakurium i depolaryzujące, np. sukcynylocholina): Te leki są stosowane w znieczuleniu ogólnym w celu zwiotczeniamięśni. • izoniazyd, stosowany w leczeniu gruźlicy • izoprenalina • inne leki znieczulające, np. tlenek azotu: Jest to lek stosowany w trakcie znieczulenia ogólnego, który wywołuje uśpienie i łagodzi ból; propofol, opioidy (np. alfentanyl i sufentanyl): Te leki są silnymi lekami przeciwbólowymi i są często stosowane w trakcie znieczulenia ogólnego, a sewofluran może mieć wpływ na ich działanie, jeżeli są one podawane w tym samym czasie. Należy powiedzieć lekarzowi lub pielęgniarce o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które są wydawane bez recepty. Należy również poinformować o przyjmowanych ziołowych produktach leczniczych, witaminach i minerałach. Stosowanie leku Sojourn z jedzeniem i piciem Sojourn, 100%, płyn do sporządzania inhalacji parowej to lek, który wywołuje i podtrzymuje uśpienie pacjenta, aby umożliwić przeprowadzenie zabiegu chirurgicznego. Należy zapytać lekarza prowadzącego, chirurga lub anestezjologa, kiedy i co pacjent będzie mógł jeść lub pić po wybudzeniu ze znieczulenia. Ciąża i karmienie piersią Jeśli pacjentka jest w ciąży, przypuszcza, że może być w ciąży, lub karmi piersią, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub anestezjologowi. Nie wiadomo, czy sewofluran lub jego metabolity przenikają do mleka ludzkiego. Wskazane jest przerwanie karmienia piersią przez 48 godzin po podaniu sewofluranu i usunięcie mleka wyprodukowanego w tym okresie. Nie należy stosować leku Sojourn, 100%, płyn do sporządzania inhalacji parowej, jeśli pacjentka jest w ciąży, chyba że jest to bezwzględnie konieczne. Stosowanie sewofluranu do znieczulenia podczas cesarskiego cięcia jest bezpieczne zarówno dla pacjentki, jak i jej dziecka. Nie wykazano bezpieczeństwa stosowania sewofluranu podczas skurczów i porodu naturalnego. Podobnie jak inne środki znieczulające, sewofluran może powodować zmniejszenie częstości oddechów u noworodków. W tym przypadku lekarz zdecyduje, czy można stosować sewofluran. Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn Sojourn, 100%, płyn do sporządzania inhalacji parowej wywiera znaczny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Nie należy prowadzić pojazdów ani obsługiwać żadnych maszyn dopóki lekarz nie poinformuje pacjenta, że jest to bezpieczne. Otrzymanie leku do znieczulenia ogólnego może zaburzać sprawność psychofizyczną pacjenta przez kilka dni. To z kolei może zaburzać zdolność wykonywania czynności wymagających odpowiedniej koncentracji. Należy zapytać lekarza anestezjologa, kiedy pacjent będzie mógł znowu bezpiecznie prowadzić pojazdy i obsługiwać maszyny.

Jak każdy lek, Sojourn może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią. Należy natychmiast poinformować lekarza prowadzącego, pielęgniarkę lub anestezjologa, jeśli pacjent nie czuje siędobrze. Ciężkie, rzadkie działania niepożądane (mogą zagrażać życiu): -reakcje anafilaktyczne lub anafilaktoidalne (więcej szczegółów, patrz podpunkt „Działania niepożądane o nieznanej częstości”) Niżej wymienione działania niepożądane są ciężkie i mogą wymagać natychmiastowej konsultacji lekarskiej. W trakcie znieczulenia pacjent pozostaje pod kontrolą lekarską i w przypadkach tego wymagających otrzyma natychmiastową pomoc. Należy natychmiast poinformować lekarza lub pielęgniarkę: • jeśli pacjent ma reakcję alergiczną, która może być ciężka, z obrzękiem twarzy, języka i gardła oraz trudnościami w oddychaniu. • jeśli u pacjenta wystąpiła hipertermia złośliwa (bardzo wysoka gorączka), która wymaga intensywnej terapii i może prowadzić do śmierci. To dolegliwość, która może występować u któregoś z członków jego rodziny. • jeśli zaobserwowano zwiększone stężenie potasu we krwi (hiperkaliemia), mogące prowadzić do zaburzeń rytmu serca. Hiperkaliemia może prowadzić do śmierci zwłaszcza u dzieci w okresie pooperacyjnym. Odnotowano takie przypadki u pacjentów ze stwierdzoną chorobą nerwowo-mięśniową, w szczególności dystrofią mięśniową Duchenne’a. Należy poinformować lekarza lub pielęgniarkę w przypadku: Bardzo często występujących działań niepożądanych (może wystąpić u więcej niż 1 na 10 osób): • niepokój (pobudzenie) u dzieci • wolne bicie serca (bradykardia) • niedociśnienie tętnicze • kaszel • wymioty inudności Często występujących działań niepożądanych (może wystąpić u nie więcej niż 1 na 10 osób): • niepokój (pobudzenie) u pacjentów dorosłych • ból głowy • zawroty głowy • senność • szybkie bicie serca • nadciśnienietętnicze • zaburzenia oddychania • niedrożność dróg oddechowych • spowolniony i płytki oddech • kurcz gardła, zaburzenia układuoddechowego • nadmierne wydzielanie śliny • hipotermia, dreszcze • gorączka • nieprawidłowe stężenie glukozy we krwi, nieprawidłowe wartości parametrów prób czynnościowych wątroby lub nieprawidłowa liczba białych krwinek, tzn. zwiększona podatność na zakażenia • zwiększenie stężenia fluorków we krwi Niezbyt często występujących działań niepożądanych (może wystąpić u nie więcej niż 1 na 100 osób): • stan splątania • zaburzenia rytmu oraz pracy serca • blok przedsionkowo-komorowego (zaburzenie przewodnictwa elektrycznego w sercu) • zatrzymanie oddychania, małe stężenie tlenu, płyn w opłucnej • zatrzymanie moczu i cukromocz • zwiększone stężenie kreatyniny we krwi (wskaźnik słabej czynności nerek) wykryty w badaniu próbki krwi Innych działań niepożądanych [o nieznanej częstości (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych)]: • astma • reakcje alergiczne, np.: • wysypka • zaczerwienie skóry • pokrzywka • swędzenie • obrzęk powiek, duszność • reakcje anafilaktyczne i anafilaktoidalne. Reakcje te rozwijają się szybko i mogą zagrażać życiu. Objawy anafilaksji obejmują: • hipertermia złośliwa • obrzęk naczynioruchowy (obrzęk skóry twarzy, kończyn, warg, języka lub gardła) • trudności w oddychaniu • spadek ciśnienia tętniczego • pokrzywkę • napady padaczkowe • nagłe drżeniamięśni • zatrzymanie serca • skurcz dróg oddechowych • duszność lub świszczący oddech • wstrzymywanie oddechu • brak tchu • pogorszenie się czynności wątroby lub zapalenie wątroby, cechujące się np. utratą apetytu, gorączką, nudnościami, wymiotami, dyskomfortem w jamie brzusznej, żółtaczką i ciemnym zabarwieniem moczu • niebezpiecznie duży wzrost temperatury ciała • dyskomfort w klatce piersiowej • wzrostciśnienia wewnątrzczaszkowego • nieregularne bicie serca lub kołatanie serca (palpitacje) • zapalenie trzustki • zwiększenie stężenia potasu we krwi wykryty w badaniu próbki krwi • sztywność mięśni • zażółcenie skóry • zapalenie nerek (objawy mogą obejmować gorączkę, dezorientację lub senność, wysypkę, obrzęk, mocz wyglądający bardziej lub mniej normalnie, a także obecność krwi w moczu) • obrzęk Czasami obserwowane były napady drgawkowe (drgawki). Mogą one wystąpić w trakcie podawania leku Sojourn 100% płyn do inhalacji parowej lub do jednego dnia po znieczuleniu. Występują głównie u dzieci i młodych dorosłych. U dzieci z zespołem Downa, które otrzymują sewofluran, może wystąpić spowolnienie akcji serca. Dzieci z chorobą Pompego, chorobą wrodzoną, mogą mieć nieregularny rytm serca podczas znieczulenia sewofluranem. W trakcie lub bezpośrednio po znieczuleniu stężenia fluorków we krwi mogą być nieznacznie zwięszone, ale nie są uważane za szkodliwe i szybko wracają do normy. Jeśli nasili się którykolwiek z objawów niepożądanych lub wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane niewymienione w ulotce, należy powiadomić lekarza lub farmaceutę. Jeśli zaobserwuje się jakąkolwiek zmianę w samopoczuciu po zastosowaniu sewofluranu, należy poinformować lekarza lub farmaceutę. Niektóre działania niepożądane mogą wymagać leczenia. Zgłaszanie działań niepożądanych Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie, lub pielęgniarce. Działania niepożądane można też zgłaszać bezpośrednio do krajowego systemu zgłaszania działań niepożądanych, do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa, tel. 22 49 21 301, faks: 22 49 21 309, strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu. Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych będzie można zgromadzić więcej informacji na temat bezpieczeństwa stosowania leku.

Sewofluranu nie należy stosować u pacjentów ze stwierdzoną nadwrażliwością lub podejrzeniem nadwrażliwości na sewofluran lub inne halogenowe środki do znieczulenia ogólnego (np. u pacjentów ze stwierdzonymi w wywiadzie zaburzeniami czynności wątroby, gorączką lub leukocytozą u nieustalonej etiologii po znieczuleniu którymkolwiek z tych środków). Sewofluran jest ponadto przeciwwskazany u pacjentów z rozpoznaniem lub podejrzeniem genetycznie uwarunkowanej hipertermii złośliwej. Sewofluran jest przeciwwskazany u pacjentów, u których występują przeciwwskazania do znieczuleniaogólnego. Sewofluranu nie należy stosować u pacjentów ze stwierdzonymi w przeszłości niewyjaśnionymi zaburzeniami czynności wątroby umiarkowanego lub ciężkiego stopnia z żółtaczką, gorączką i (lub) eozynofilią związaną ze stosowaniem halogenowych środków znieczulenia ogólnego. Sewofluranu nie należy stosować u pacjentów ze stwierdzonym w przeszłości zapaleniem wątroby wywołanym przez halogenowy środek do znieczulenia ogólnego oraz u pacjentów z występującymi w przeszłości umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby o nieustalonej etiologii, którym towarzyszyła żółtaczka, gorączka i eozynofilia po znieczuleniu sewofluranem.

Sewofluran może wywoływać depresję oddechową, która może być nasilana przez premedykację opioidami lub stosowanie innych leków powodujących depresję oddechową. Należy w związku z tym monitorować czynność oddechową, a w razie konieczności zastosować oddech wspomagany. Sewofluran powinien być podawany wyłącznie przez osoby przeszkolone w podawaniu znieczulenia ogólnego. Należy zapewnić bezpośredni dostęp do sprzętu służącego do utrzymywania drożności dróg oddechowych, sztucznej wentylacji, wzbogacania mieszaniny oddechowej tlenem i resuscytacji krążeniowej. Wszystkich pacjentów znieczulonych sewofluranem należy w sposób ciągły monitorować, uwzględniając parametry elektrokardiograficzne (EKG) oraz wartości ciśnienia tętniczego, saturacji oraz końcowo - wydechowego stężenia dwutlenku węgla (CO 2). Stężenie sewofluranu dostarczanego z parownika w trakcie znieczulenia musi być dokładnie znane. Ponieważ anestetyki wziewne różnią się właściwościami fizycznymi, należy stosować wyłącznie parowniki specjalnie kalibrowane do podawania sewofluranu. Podawanie znieczulenia ogólnego należy dobierać indywidualnie zależnie od odpowiedzi pacjenta na działanie leku. Niedociśnienie tętnicze i depresja oddechowa narastają w miarę pogłębiania znieczulenia. Podczas stosowania halogenowych wziewnych środków znieczulających, takich jak sewofluran, w pojedynczych przypadkach może wystąpić rytm węzłowy przedsionkowo-komorowy, zwłaszcza gdy wcześniej podano lek wagolityczny, taki jak atropina. Majaczenie po wybudzeniu jest około 2-3 razy częstsze u małych dzieci w wieku poniżej sześciu lat niż u dorosłych. U małych dzieci pobudzenie psychoruchowe podczas wybudzenia zgłaszano częściej po podaniu środków znieczulających o krótkim czasie wybudzenia, takich jak sewofluran, w porównaniu z niektórymi innymi środkami znieczulającymi o dłuższym czasie wybudzenia, takimi jak propofol i halotan. Szybki powrót świadomości po wybudzeniu ze znieczulenia u dzieci może powodować pobudzenie i brak współpracy (w około 25% przypadków). Podobnie jak w przypadku innych halogenowych wziewnych środków znieczulających, sewofluran działa rozszerzająco na układ sercowo-naczyniowy. W związku z tym, sewofluran należy stosować ostrożnie u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca. U tych pacjentów ważne jest utrzymanie stabilności hemodynamicznej w celu uniknięcia niedokrwienia mięśnia sercowego. Hipertermia złośliwa U podatnych pacjentów silnie działające wziewne środki znieczulające mogą wywoływać stan nadmiernie przyspieszonego metabolizmu mięśni szkieletowych, prowadząc do zwiększenia zapotrzebowania na tlen i pojawienia się zespołu objawów klinicznych zwanego hipertermią złośliwą. Objawem sygnalizującym ten zespół jest hiperkapnia, czemu może tow arzyszyć sztywność mięśni, częstoskurcz, przyspieszenie oddechu, sinica, arytmie i (lub) niestabilne ciśnienie tętnicze. Część tych nieswoistych objawów może też pojawić się w trakcie płytkiego znieczulenia, ostrego niedotlenienia, hiperkapnii i hipowolemii. W badaniach klinicznych odnotowano jeden przypadek hipertermii złośliwej, natomiast w okresie porejestracyjnym przypadków tych było więcej. Część z nich zakończyła się zgonem. Leczenie polega na odstawieniu czynników wywołujących (np. sewofluranu), podaniu dożylnym soli sodowej dantrolenu (w celu uzyskania dodatkowych informacji na temat postępowania z pacjentem należy zapoznać się z drukami informacyjnymi dotyczącymi soli sodowej dantrolenu w postaci przeznaczonej do podawania dożylnego) oraz zastosowaniu leczenia podtrzymującego. Leczenie podtrzymujące obejmuje intensywne działania zmierzające do przywrócenia prawidłowej temperatury ciała, wspomaganie oddechu i krążenia, jeśli istnieją ku temu wskazania, a także korygowanie zaburzeń gospodarki wodno -elektrolitowej i kwasowo-zasadowej. W związku z możliwością wystąpienia w późniejszym czasie niewydolności nerek, należy monitorować i w miarę możności podtrzymywać diurezę. W związku ze stosowaniem wziewnych środków znieczulających opisywano rzadkie przypadki zwiększenia stężenia potasu w surowicy, który u dzieci i młodzieży w okresie pooperacyjnym prowadził do zaburzeń rytmu serca i zgonu. Hiperkaliemia okołooperacyjna W związku ze stosowaniem wziewnych środków znieczulających opisywano rzadkie przypadki zwiększenia stężenia potasu w surowicy, który u dzieci i młodzieży w okresie pooperacyjnym prowadził do zaburzeń rytmu serca i zgonu. Wydaje się, że największe zagrożenie występuje u pacjentów z chorobami nerwowo -mięśniowymi — zarówno w postaci jawnej, jak i utajonej — szczególnie u pacjentów z dystrofią mięśniową Duchenne’a. Jednoczesne zastosowanie sukcynylocholiny związane było z większością, choć nie ze wszystkimi z tych przypadków. U pacjentów tych stwierdzano również znaczne zwiększenie aktywności kinazy kreatynowej w surowicy oraz w niektórych przypadkach zmiany w moczu odpowiadające mioglobinurii. Choć obraz kliniczny przypominał hipertermię złośliwą, to u żadnego z tych chorych nie występowały takie objawy, jak sztywność mięśniowa czy nadmiernie przyspieszony metabolizm. Zaleca się wczesne i energiczne interweniowanie w celu wyrównania hiperkaliemii i leczenia utrzymujących się zaburzeń rytmu serca, a następnie diagnostykę w kierunku utajonej choroby nerwowo -mięśniowej. W przypadku podejrzenia choroby nerwowo-mięśniowej należy przeprowadzić dalszą ocenę. Odnotowano pojedyncze przypadki wydłużenia odstępu QT, którym bardzo rzadko towarzyszyły arytmie komorowe typu torsade de pointes (w wyjątkowych przypadkach zakończone zgonem). Należy zachować ostrożność przy podawaniu sewofluranu pacjentom podatnym na tego typu zaburzenia. Odnotowano pojedyncze przypadki arytmii komorowej u dzieci i młodzieży z chorobą Pompego. Należy zachować ostrożność przy podawaniu znieczulenia ogólnego, w tym sewofluranu, pacjentom z chorobami mitochondrialnymi. Zaburzenia czynności wątroby W okresie porejestracyjnym zgłaszano bardzo rzadkie przypadki łagodnych, umiarkowanych i ciężkich pooperacyjnych zaburzeń czynności wątroby lub zapalenia wątroby z towarzyszącą żółtaczką lub bez żółtaczki. Stosując sewofluranu pacjentów z chorobami wątroby lub przyjmujących leki powodujące zaburzenia czynności wątroby należy przeprowadzić ocenę kliniczną. O ile możliwe jest zastosowanie dożylnych środków do znieczulenia ogólnego lub znieczulenia miejscowego, należy unikać podawania sewofluranu pacjentom, u których w przeszłości po podaniu innych wziewnych anestetyków wystąpiło uszkodzenie wątroby, żółtaczka, gorączka o niewyjaśnionej przyczynie lub eozynofilia (patrz punkt 4.8). Pacjenci w krótkim czasie wielokrotnie poddani ekspozycji na węglowodory halogenowane, w tym sewofluran, mogą być narażeni na zwiększone ryzyko uszkodzenia wątroby. Uwagi ogólne Podczas podtrzymywania znieczulenia zwiększanie stężenia sewofluranu powoduje zależne od dawki obniżenie ciśnienia tętniczego krwi. Nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego krwi może mieć związek z głębokością znieczulenia i w takich wypadkach można je skorygować przez zmniejszenie stężenia sewofluranu w powietrzu wdechowym. W związku z tym, że sewofluran nie rozpuszcza się we krwi, zmiany hemodynamiczne mogą następować bardziej gwałtownie niż w przypadku innych anestetyków wziewnych. Należy zachować szczególną ostrożność przy ustalaniu dawkowania u pacjentów z hipowolemią, niedociśnieniem lub z innymi zaburzeniami hemodynamicznymi, np. spowodowanymi przez jednoczesne przyjmowaneleki. Podobnie jak w przypadku wszystkich środków znieczulających, u pacjentów z chorobą wieńcową, aby uniknąć niedokrwienia mięśnia sercowego, istotne jest utrzymanie stałego poziomu parametrów hemodynamicznych. Przy stosowaniu sewofluranu do znieczulenia podczas zabiegów położniczych należy zachować ostrożność, gdyż ze względu na zwiotczające działanie sewofluranu na mięsień macicy występuje zwiększone ryzyko krwawienia z tego narządu (patrz punkt 4.6). Przed przeniesieniem pacjenta z sali pooperacyjnej należy dokładnie ocenić stopień wybudzenia ze znieczulenia ogólnego. Czas wybudzenia po znieczuleniu sewofluranem jest na ogół krótki. Dlatego pacjentom znieczulanym sewofluranem należy po operacji podać wcześniej leki przeciwbólowe. Choć po zakończeniu podawania sewofluranu powrót świadomości następuje zazwyczaj w ciągu kilku minut, to wpływ na sprawność intelektualną przez dwa lub trzy dni po znieczuleniu nie był badany. Tak jak w przypadku innych anestetyków, przez kilka dni po znieczuleniu mogą utrzymywać się niewielkie zmiany nastroju (patrz punkt 4.7). Wymiana wyschniętych pochłaniaczy CO 2: Opisywano rzadkie przypadki bardzo silnego przegrzania zestawu do znieczulenia, ulatniających się dymów lub samozapłonu w zestawie do znieczulenia podczas przepuszczania sewofluranu przez wyschnięty pochłaniacz CO 2, zwłaszcza zawierający wodorotlenek potasu (np. Baralyme). Nadmierne przegrzanie pojemnika z pochłaniaczem CO2 może prowadzić do opóźnionego zwiększenia lub nagłego zmniejszenia stężenia wdychanego sewofluranu w porównaniu z ustawieniami parownika. Do reakcji egzotermicznej, szybszego rozkładu sewofluranu i tworzenia się produktów rozkładu dojść może wtedy, gdy pochłaniacz CO 2 ulegnie wyschnięciu, np. w wyniku przepuszczania suchego gazu przez pojemniki z pochłaniaczem CO 2 przez dłuższy czas. Produkty rozkładu sewofluranu (metanol, formaldehyd, tlenek węgla oraz związki A, B, C i D) stwierdzano w obwodzie oddechowym doświadczalnego zestawu do znieczulenia, w którym stosowano wyschnięte pochłaniacze CO2 i maksymalne stężenia sewofluranu (8%) przez dłuższy czas (2 godziny i dłużej). Stężenia formaldehydu stwierdzane w obwodzie oddechowym zestawu do znieczulenia (w którym użyto pochłaniacze zawierające wodorotlenek sodu) były zbliżone do stężeń powodujących łagodne podrażnienie dróg oddechowych. Nie wiadomo, jakie jest znaczenie kliniczne produktów degradacji powstających w tym ekstremalnym modelu doświadczalnym. W przypadku podejrzenia wyschnięcia pochłaniacza CO 2 należy go wymienić przed podaniem lotnych środków znieczulających (np. sewofluranu). Należy brać pod uwagę możliwość tego, że barwa wskaźnika nie zawsze się zmienia, kiedy dojdzie do wyschnięcia pochłaniacza. Dlatego też braku istotnej zmiany barwy wskaźnika nie należy interpretować jako pewnej oznaki odpowiedniego nawodnienia pochłaniacza. Pochłaniacze CO2 należy wymieniać w regularnych odstępach czasu bez względu na barwę wskaźnika (patrz punkt 6.6). Zaburzenia czynności nerek Pomimo ograniczonych danych z kontrolowanych badań klinicznych z użyciem niskich przepływów, wyniki pochodzące z badań u pacjentów i zwierząt wskazują na to, że istnieje możliwość uszkodzenia nerek, co może być spowodowane przez Związek A. Dlatego też u pacjentów z niewydolnością nerek sewofluran należy stosować ostrożnie. W badaniach na zwierzętach oraz badaniach z udziałem ludzi stwierdzono, że sewofluran podawany przez ponad 2 MAC-godziny i przy przepływie świeżego gazu wynoszącego <2 l/min może się wiązać z występowaniem białkomoczu i glikozurii. Patrz też punkt 5.1. W niektórych badaniach na szczurach działanie nefrotoksyczne obserwowano u zwierząt poddanych ekspozycji na związek A [eter fluorometylowo -pentafluoroizopropenylowy (PIFE)], której poziom przekraczał poziom zwykle obserwowany w rutynowej praktyce klinicznej. Należy uwzględnić wszystkie czynniki prowadzące do ekspozycji na związek A u ludzi, szczególnie czas trwania ekspozycji, prędkość przepływu świeżego gazu oraz stężenie sewofluranu. Stężenia sewofluranu w mieszaninie wdechowej oraz prędkość przepływu świeżego gazu należy dostosować w sposób minimalizujący ekspozycję na związek A. Ekspozycja na sewofluran nie powinna przekraczać 2 MAC-godzin przy przepływie świeżego gazu wynoszącego od 1 do <2 l/min. Nie zaleca się stosowania prędkości przepływu świeżego gazu <1 l/min. Mechanizm toksycznego wpływu na nerki u szczurów nie jest znany i nie ustalono, czy ma on jakiekolwiek przełożenie na organizm człowieka (więcej szczegółów, patrz punkt 5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie). U pacjentów z zaburzoną czynnością nerek (GFR ≤ 60 ml/min) sewofluran należy podawać ostrożnie, należy monitorować czynność nerek w okresie pooperacyjnym. Zabiegi neurochirurgiczne i zaburzenia przewodnictwa nerwowo-mięśniowego U pacjentów narażonych na zwiększone ryzyko wzrostu ciśnienia wewnątrzczaszkowego sewofluran należy podawać ostrożnie, stosując jednocześnie zabiegi obniżające ciśnienie wewnątrzczaszkowe (np. hiperwentylację). Drgawki Opisywano rzadkie przypadki drgawek związane ze stosowaniem sewofluranu. Stwierdzono związek między podawaniem sewofluranu a występowaniem drgawek u dzieci i młodych dorosłych, ale też starszych dorosłych, bez względu na obecność czynników predysponujących. Przed zastosowaniem sewofluranu u pacjentów narażonych na zwiększone ryzyko wystąpienia drgawek należy ocenić stan kliniczny chorego. U dzieci należy ograniczać głębokość znieczulenia. Badanie EEG może pozwolić na dobór optymalnej dawki sewofluranu i pomóc w niedopuszczeniu do wystąpienia aktywności drgawkowej u pacjentów predysponowanych do drgawek (patrz punkt 4.4, podpunkt „Dzieci i młodzież”). Dzieci i młodzież Stwierdzono związek między podawaniem sewofluranu a drgawkami. W wielu przypadkach występowały one u młodych dorosłych oraz u dzieci począwszy od 2. miesiąca życia, u których w większości nie stwierdzono żadnych predysponujących czynników ryzyka. Stosując sewofluran u pacjentów narażonych na zwiększone ryzyko wystąpienia drgawek należy opierać się na rozważnej ocenie klinicznej (patrz punkt 4.4, podpunkt „Drgawki”). U dzieci obserwowano ruchy dystoniczne (patrz punkt 4.8). Zespół Downa U dzieci z zespołem Downa, podczas i po indukcji sewofluranem, odnotowano znacznie większą częstość występowania i nasilenie bradykardii. Nie jest dobrze znany wpływ wielokrotnego podawania sewofluranu, jednakże nie zaobserwowano istotnych różnic w występowaniu działań niepożądanych pomiędzy pierwszym i kolejnymi podaniami. U pacjentów z miastenią (myasthenia gravis) sewofluran należy stosować ostrożnie. Jak inne halogenowe środki znieczulenia ogólnego, sewofluran może powodować kaszel podczas indukcji. Sewofluran może również powodować wydłużenie odstępu QTc. W trakcie leczenia klinicznego, w rzadkich przypadkach prowadziło to do występowania przypadków torsade de pointes . Sewofluran należy podawać z ostrożnością u pacjentów z grupy ryzyka, zwłaszcza u starszych osób i u pacjentów ze zdiagnozowanym wrodzonym wydłużeniem odstępu QTc.

Wykazano, że stosownie sewofluranu jest bezpieczne i skuteczne przy jednoczesnym podawaniu go z różnymi lekami powszechnie stosowanymi w trakcie zabiegów chirurgicznych, takimi jak leki wpływające na ośrodkowy układ nerwowy, leki wpływające na autonomiczny układ nerwowy, leki zwiotczające mięśnie szkieletowe, leki przeciwzakaźne w tym aminoglikozydy, hormony i ich syntetyczne odpowiedniki, produkty krwiopochodne i leki działające na układ krążenia, w tym adrenalina. Beta-sympatykomimetyki oraz substancje alfa- i beta-sympatykomimetyczne Należy zachować ostrożność podczas stosowania beta-sympatykomimetyków, jak izoprenalina, oraz substancji alfa- i beta-sympatykomimetycznych, jak adrenalina i noradrenalina, w czasie narkozy z użyciem sewofluranu ze względu na ryzyko arytmii komorowej. Dawkowanie adrenaliny i noradrenaliny w celu miejscowego opanowywania krwawienia za pomocą iniekcji podskórnych lub dodziąsłowych nie powinno przekraczać dawki 0,1 mg epinefryny w ciągu 10 minut lub 0,3 mg w ciągu godziny u pacjentów dorosłych. Nie zaleca się pozajelitowego podawania adrenaliny i noradrenaliny. Sukcynylocholina W związku z jednoczesnym stosowaniem sukcynylocholiny i wziewnych środków znieczulających opisywano rzadkie przypadki zwiększenia stężenia potasu w surowicy, które u dzieci i młodzieży w okresie pooperacyjnym prowadziło do zaburzeń rytmu serca i zgonu. Pochodne amfetaminy Stosowanie amfetaminy i jej pochodnych, jak również efedryny i jej pochodnych, może skutkować przedoperacyjnym przełomem nadciśnieniowym. Wskazane jest przerwanie leczenia tymi lekami na kilka dni przed zabiegiem. Nieselektywne inhibitory MAO Nie można wykluczyć ryzyka zapaści w trakcie zabiegu, ponieważ takie przypadki zostały zaobserwowane przy stosowaniu innych halogenowych wziewnych środków znieczulających. Wskazane jest przerwanie leczenia tymi lekami na 2 tygodnie przed zabiegiem. Antagoniści wapnia Sewofluran może prowadzić do znacznego niedociśnienia u pacjentów leczonych antagonistami wapnia, a zwłaszcza pochodnymi dihydropirydyny. Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania antagonistów wapnia i wziewnych środków znieczulających ze względu na ryzyko dodatkowego ujemnego działania inotropowego. Epinefryna/Adrenalina Sewofluran podobnie jak izofluran uwrażliwia mięsień sercowy na arytmogenne działanie podanej egzogennie adrenaliny, przy czym dawkę progową adrenaliny dla wywoływania licznych arytmii komorowych ustalono na poziomie 5 mikrogramów na kg. Sympatykomimetyki o pośrednim działaniu Podczas jednoczesnego stosowania sewofluranu i substancji o pośrednim działaniu sympatykomimetycznym (np. amfetamin, efedryny) istnieje ryzyko wystąpienia ostrego epizodu nadciśnieniowego. Beta-adrenolityki Sewofluran może nasilać ujemne działanie inotropowe, chronotropowe i dromotropowe beta- adrenolityków (na drodze blokowania mechanizmów kompensacyjnych układu krążenia). Należy ostrzec pacjentów przed przerwaniem przyjmowania beta -adrenolityków, należy unikać nagłego przerywania leczenia. Lekarz anestezjolog powinien być poinformowany o prowadzonym leczeniu z zastosowaniem beta -adrenolityków. Werapamil Kiedy werapamil i sewofluran podawane były jednocześnie, obserwowano zaburzenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego. Substancje indukujące izoenzym CYP2E1 Produkty lecznicze i związki powodujące wzrost aktywności izoenzymu 2E1 cytochromu P450 (CYP2E1), np. izoniazyd i alkohol, mogą nasilać metabolizm sewofluranu, prowadząc do znacznego wzrostu stężenia fluorków w osoczu. Jednoczesne stosowanie sewofluranu i izoniazydu może prowadzić do nasilenia działania hepatotoksycznego izoniazydu. Ze względu na możliwą indukcję metabolizmu, leczenie izoniazydem należy przerwać na 1 tydzień przed zabiegiem i ponownie rozpocząć dopiero po 15 dniach od zabiegu. Ziele dziurawca U pacjentów długotrwale stosujących ziele dziurawca opisywano przypadki ciężkiego niedociśnienia tętniczego i opóźnione wybudzanie się ze znieczulenia halogenowanymi wziewnymi środkami znieczulającymi. Barbiturany Sewofluran można podawać łącznie z barbituranami, propofolem i innymi powszechnie stosowanymi anestetykami dożylnymi. Po zastosowaniu dożylnego anestetyku może być konieczne zastosowanie niższych stężeń sewofluranu. Benzodiazepiny i opioidy W przypadku sewofluranu, podobnie jak w przypadku innych wziewnych środków znieczulających, należy spodziewać się obniżenia wartości MAC w wyniku zastosowania benzodiazepin lub opioidów. Sewofluran można podawać łącznie z benzodiazepinami i opioidami powszechnie stosowanymi w chirurgii. Opioidy takie jak alfentanyl i sufentanyl w połączeniu z sewofluranem mogą wywołać synergistyczny spadek rytmu serca, ciśnienia krwi i tempa oddychania. Podtlenek azotu Wartość MAC dla sewofluranu, podobnie jak dla innych halogenowanych wziewnych środków znieczulających, ulega obniżeniu w przypadku stosowania łącznie z podtlenkiem azotu. Wartość MAC ulega zmniejszeniu o ok. 50% u dorosłych i o ok. 25% u pacjentów pediatrycznych (patrz punkt 4.2, podpunkt „Podtrzymanie znieczulenia”). Substancje blokujące przewodnictwo nerwowo-mięśniowe Jak inne wziewne środki znieczulające, sewofluran wpływa zarówno na nasilenie, jak i na czas trwania blokady przewodnictwa nerwowo-mięśniowego wywołanej przez niedepolaryzujące leki zwiotczające mięśnie szkieletowe. Sewofluran zastosowany jako uzupełnienie znieczulenia wywołanego alfentanylem i N2O nasila blok przewodnictwa nerwowo-mięśniowego indukowanego za pomocą pankuronium, wekuronium lub atrakurium. Przy podawaniu z sewofluranem, dawkowanie tych leków zwiotczających mięśnie szkieletowe należy dostosować podobnie jak jest to wymagane przy izofluranie. Nie badano wpływu sewofluranu na działanie sukcynylocholiny i czasu trwania depolaryzującego bloku przewodnictwa nerwowo- mięśniowego. Zmniejszenie dawkowania leków hamujących przewodnictwo nerwowo-mięśniowe podczas indukcji znieczulenia może opóźnić uzyskanie warunków umożliwiających intubację dotchawiczą lub spowodować niedostateczne zwiotczenie mięśni, ponieważ nasilenie działania leków hamujących przewodnictwo nerwowo-mięśniowe obserwuje się po kilku minutach od rozpoczęcia podawania sewofluranu. Neostygmina może antagonizować działanie niedepolaryzujących środków zwiotczających mięśnie. Spośród leków niedepolaryzujących zbadano interakcje wekuronium, pankuronium i atrakurium. W przypadku braku konkretnych zaleceń: 1) w celu wykonania intubacji dotchawiczej nie należy zmniejszać dawki niedepolaryzujących leków zwiotczających mięśnie szkieletowe; 2) w trakcie podtrzymania znieczulenia dawka niedepolaryzujących leków zwiotczających mięśnie szkieletowe prawdopodobnie będzie wymagała zmniejszenia w porównaniu do znieczulenia prowadzonego przy użyciu N2O z opioidami. Podawanie dodatkowych dawek leków zwiotczających mięśnie należy prowadzić w oparciu o ocenę stymulacji nerwów.

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa Jak wszystkie silnie działające wziewne środki do znieczulenia ogólnego, sewofluran może powodować proporcjonalne do dawki zaburzenia oddychania i zmniejszenie siły skurczu mięśnia sercowego. Większość działań niepożądanych ma charakter łagodny lub umiarkowany i są one przejściowe. Nudności i wymioty często obserwuje się w okresie pooperacyjnymi z podobną częstością jak w przypadku innych wziewnych środków znieczulenia ogólnego. Nudności i wymioty obserwowane w okresie pooperacyjnym są często spotykanymi następstwami zabiegu chirurgicznego i znieczulenia ogólnego. Mogą być one wywołane przez wziewny środek do znieczulenia ogólnego, inne środki podawane w trakcie lub po operacji oraz mogą być reakcją pacjenta na zabieg chirurgiczny. Najczęściej zgłaszano następujące działania niepożądane: – u dorosłych pacjentów: niedociśnienie tętnicze, nudności i wymioty; – u pacjentów w podeszłym wieku: rzadkoskurcz, niedociśnienie tętnicze i nudności; – u dzieci i młodzieży: pobudzenie psychoruchowe, kaszel, wymioty i nudności. 13 Tabelaryczne podsumowanie działań niepożądanych Dane na temat działań niepożądanych pochodzą z kontrolowanych badań klinicznych przeprowadzonych w Stanach Zjednoczonych i Europie u ponad 3 2000 pacjentów. Typ, nasilenie i częstość występowania działań niepożądanych u pacjentów poddanych działaniu sewofluranu były porównywalne do tych obserwowanych u pacjentów, którzy otrzymali inne wziewne środki znieczulenia ogólnego. Ogółem do najczęstszych działań niepożądanych związanych ze stosowaniem sewofluranu należały nudności (24%) i wymioty (17%). U dzieci często występowało pobudzenie psychoruchowe (23%). Wszystkie działania niepożądane, co najmniej prawdopodobnie związane z podawaniem sewofluranu, zgłaszane w trakcie badań klinicznych i po wprowadzeniu do obrotu, wymienione są w tabeli według klasyfikacji układów i narządów MedDRA, określenia preferowanego w odniesieniu do danego działania niepożądanego oraz częstości występowania. Częstość występowania jest określana jako: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100); rzadko (≥1/10 000 do <1/1000); bardzo rzadko (<1/10 000), w tym pojedyncze doniesienia. Działania niepożądane obserwowane po wprowadzeniu do obrotu zgłaszane są dobrowolnie i dotyczą populacji o nieznanym współczynniku ekspozycji. Dlatego też nie jest możliwe oszacowanie prawdziwej częstości zdarzeń niepożądanych i częstość określana jest jako nieznana. Typ, nasilenie i częstość występowania działań niepożądanych u pacjentów poddanych działaniu sewofluranu w trakcie badań klinicznych były porównywalne do działań niepożądanych u pacjentów, którzy otrzymali lek referencyjny. Dane dotyczące działań niepożądanych pochodzących z badań klinicznych i po wprowadzeniu do obrotu Częstość nieznana: 1 Reakcja anafilaktyczna Częstość nieznana: Reakcja rzekomoanafilaktyczna Częstość nieznana: 1 Nadwrażliwość Niezbyt często: Leukopenia Niezbyt często: Leukocytoza 14 Bardzo często: Pobudzenie psychoruchowe Niezbyt często: Stan splątania Często: Senność Często: Zawroty głowy Często: Ból głowy Często: 2, 3 Drgawki 15 Częstość nieznana: Dystonia Częstość nieznana: Podwyższone ciśnienie śródczaszkowe Bardzo często: Rzadkoskurcz Często: Częstoskurcz Niezbyt często: Całkowity blok przedsionkowokomorowy Niezbyt często: Zaburzenia rytmu serca (w tym arytmie komorowe) Niezbyt często: Migotanie przedsionków Niezbyt często: Zaburzenia rytmu serca Niezbyt często: Pobudzenia dodatkowe komorowe Częstość nieznana: Pobudzenia dodatkowe nadkomorowe Częstość nieznana: Pobudzenia dodatkowe (komorowe, nadkomorowe, rytm bliźniaczy) Częstość nieznana: 4 Zatrzymanie akcji serca Częstość nieznana: Migotanie komór Częstość nieznana: Torsades de pointes Częstość nieznana: Częstoskurcz komorowy Częstość nieznana: Wydłużenie odstępu QT w elektrokardiogramie Bardzo często: Niedociśnienie tętnicze Często: Nadciśnienie tętnicze Bardzo często: Kaszel Często: Zaburzenia oddechowe Często: Depresja oddechowa Często: Skurcz krtani Często: Niedrożność dróg oddechowych Niezbyt często: Obrzęk płuc 16 Częstość nieznana: Bezdech Niedotlenienie Astma Skurcz oskrzeli 1 Duszność 1 Świszczący oddech Zatrzymanie oddechu Bardzo często: Wymioty Bardzo często: Nudności Często: Ślinotok Częstość nieznana: Zapalenie trzustki Częstość nieznana: Hiperkaliemia Niezbyt często: Zatrzymanie moczu Niezbyt często: Glikozuria Częstość nieznana: Kanalikowo-śródmiąższowe zapalenie nerek Częstość nieznana: 1, 2 Zapalenie wątroby Częstość nieznana: 1, 2 Niewydolność wątroby Częstość nieznana: 1, 2 Martwica wątroby Częstość nieznana: Żółtaczka Częstość nieznana: 1 Kontaktowe zapalenie skóry Częstość nieznana: Świąd Częstość nieznana: 1 Wysypka Częstość nieznana: 1 Obrzęk twarzy Częstość nieznana: Pokrzywka Częstość nieznana: Sztywność mięśni Często: Dreszcze Często: Gorączka 17 Częstość nieznana: 1 Dyskomfort w klatce piersiowej Częstość nieznana: 1, 2 Hipertermia złośliwa Częstość nieznana: Obrzęk Często: Nieprawidłowe stężenie glukozy we krwi Często: Nieprawidłowe wartości parametrów czynnościowych 5 wątroby Często: Nieprawidłowa liczba krwinek białych Często: Zwiększone stężenie fluorków 1 we krwi Często: Zwiększona aktywność aminotransferazy asparaginianowej Niezbyt często: Zwiększone stężenie kreatyniny w surowicy Niezbyt często: Zwiększona aktywność aminotransferazy alaninowej Niezbyt często: Zwiększona aktywność dehydrogenazy mleczanowej we krwi Często: Hipotermia 1 Patrz punkt 4.8 – Opis wybranych działań niepożądanych. 2 Patrz punkt 4.4. 3 Patrz punkt 4.8 – Dzieci i młodzież. 4 Istnieją bardzo rzadkie doniesienia zgłoszone po wprowadzeniu do obrotu, dotyczące zatrzymania akcji serca podczas operacji z użyciem sewofluranu. 5 Rzadkie przypadki przejściowych zmian w badaniach czynnościowych wątroby odnotowano przy stosowaniu sewofluranu i środków referencyjnych. Opis wybranych działań niepożądanych Podczas lub po zakończeniu znieczulenia sewofluranem może nastąpić przemijające zwiększenie stężenia nieorganicznych fluorków w surowicy. Stężenia nieorganicznych fluorków zazwyczaj osiągają najwyższe stężenie w ciągu ostatnich 2 godzin znieczulenia wywołanego sewofluranem i powracają do stężeń przedoperacyjnych w ciągu 48 h. W badaniach klinicznych, zwiększone 18 stężenia fluorków nie były związane z zaburzeniem czynności nerek. Istnieją rzadkie doniesienia dotyczące pooperacyjnego zapalenia wątroby. Ponadto, po wprowadzeniu do obrotu odnotowano rzadkie zgłoszenia dotyczące zaburzenia czynności wątroby i martwicy wątroby, związane ze stosowaniem silnych wziewnych środków znieczulających, w tym sewofluranu. Jednakże nie można ustalić z całkowitą pewnością rzeczywistego wskaźnika występowania i powiązania sewofluranu z tymi zdarzeniami (patrz punkt 4.4). Odnotowano rzadkie przypadki nadwrażliwości, w tym kontaktowe zapalenie skóry, wysypkę, duszność, świszczący oddech, uczucie dyskomfortu w klatce piersiowej, obrzęk twarzy, obrzęk powiek, rumień, pokrzywkę, świąd, skurcz oskrzeli, reakcje anafilaktyczne lub anafilaktoidalne, zwłaszcza w związku z długotrwałą ekspozycją na wziewne środki znieczulające, w tym sewofluran. U osób wrażliwych silnie działające wziewne środki znieczulające mogą wywołać stan zwiększonego metabolizmu mięśni szkieletowych prowadzący do zwiększenia zapotrzebowania na tlen i wystąpienia zespołu klinicznego znanego jako hipertermia złośliwa (patrz punkt 4.4). Dzieci i młodzież Stwierdzono związek między podawaniem sewofluranu a drgawkami. W wielu przypadkach występowały one u dzieci i młodych dorosłych, począwszy od 2. miesiąca życia, u których w większości nie stwierdzono żadnych predysponujących czynników ryzyka. W kilku przypadkach opisywano brak przyjmowania jakichkolwiek innych leków, a co najmniej jeden przypadek został potwierdzony badaniem elektroencefalograficznym (EEG). Choć w wielu przypadkach miał miejsce pojedynczy napad drgawkowy, który ustąpił samoistnie lub po zastosowaniu odpowiedniego leczenia, opisywano też przypadki licznych napadów. Napady drgawkowe występowały w trakcie lub bezpośrednio po indukcji sewofluranem, w trakcie wybudzania oraz w okresie pooperacyjnym w ciągu 24 godzin po znieczuleniu. Stosując sewofluranu pacjentów ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia drgawek należy opierać się na rozważnej ocenie klinicznej (patrz punkt 4.4). Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa, tel. 22 49 21 301, faks: 22 49 21 309, strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu. 19