Rifampicyna TZF

Kiedy nie stosować leku Rifampicyna TZF • Jeśli pacjent ma uczulenie (nadwrażliwość) na ryfampicynę lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku (wymienionych w punkcie 6). PL_ztw20.04.2021 zmPSUSA_ 26.05.2026 v4 2 Do objawów reakcji nadwrażliwości należą: wysypka, problemy z przełykaniem lub oddychaniem, obrzęk warg, twarzy, gardła lub języka. • Jeśli pacjent ma żółtaczkę (zażółcenie skóry i białkówek oczu). • Jeśli pacjent jest leczony sakwinawirem lub rytonawirem (leki stosowane w zakażeniu HIV; patrz „Lek Rifampicyna TZF a inne leki”). • Jeśli pacjent przyjmuje obecnie którykolwiek z następujących leków: - sofosbuwir — lek przeciwwirusowy stosowany w leczeniu zakażeń wirusem zapalenia wątroby typu C, - kabotegrawir, fostemsawir, lenkapawir — leki przeciwko HIV, - lurazydon, ponieważ ryfampicyna może zmniejszać stężenie niektórych leków we krwi, w tym tych wymienionych powyżej. ➢ Jeśli powyższe okoliczności dotyczą pacjenta, nie powinien on przyjmować leku Rifampicyna TZF. W razie wątpliwości przed rozpoczęciem stosowania leku Rifampicyna TZF należy skonsultować się z lekarzem prowadzącym lub farmaceutą. Ostrzeżenia i środki ostrożności Należy natychmiast poinformować lekarza podczas przyjmowania tego leku: ● jeśli objawy gruźlicy powrócą lub się nasilą (patrz punkt 4. Możliwe działania niepożądane). Przed rozpoczęciem stosowania Rifampicyny TZF należy omówić to z lekarzem. Należy zachować szczególną ostrożność stosując lek Rifampicyna TZF, jeśli: • pacjent ma zaburzoną czynność wątroby; lekarz ustali dawkowanie leku Rifampicyna TZF w zależności od stopnia niewydolności wątroby oraz zleci wykonywanie badań czynności wątroby przed rozpoczęciem leczenia; • u pacjenta występują objawy świadczące o zaburzeniach czynności nerek, a stosowana dawka jest większa niż 600 mg na dobę; • pacjent choruje na cukrzycę; utrzymanie właściwego poziomu cukru we krwi może być w trakcie leczenia ryfampicyną trudniejsze; • u pacjenta występuje drętwienie i osłabienie mięśni ramion i nóg (neuropatia obwodowa); • pacjent ma za małą masę ciała lub jest niedożywiony; • pacjent ma porfirię (rzadka choroba metaboliczna związana z krwią); pod wpływem leku objawy choroby mogą się nasilić; • pacjent nosi miękkie soczewki kontaktowe; mogą one zabarwić się, gdyż w trakcie przyjmowania leku Rifampicyna TZF ślina, plwocina, łzy, mocz mogą mieć czerwone lub pomarańczowe zabarwienie; • pacjentem jest dziecko; • pacjent ma 65 lat lub jest starszy; • pacjent leczony jest w schemacie przerywanym (lek jest podawany 2 do 3 razy w tygodniu); wtedy częściej pojawiają się ciężkie działania niepożądane, zwłaszcza dotyczące układu odpornościowego, w tym wstrząs anafilaktyczny (patrz punkt 4). Badania laboratoryjne • Lekarz zleci wykonanie badań krwi przed rozpoczęciem leczenia. Na ich podstawie stwierdzi, czy lek powoduje jakieś zmiany we krwi pacjenta i w razie konieczności zleci regularne wykonywanie badań czynności wątroby. • Należy przed wykonaniem badań laboratoryjnych poinformować lekarza o stosowaniu ryfampicyny, ponieważ: - ryfampicyna może powodować fałszywie dodatnie testy wykrywające opioidy; PL_ztw20.04.2021 zmPSUSA_ 26.05.2026 v4 3 - ryfampicyna może maskować wyniki testów w surowicy wykonywanych metodą mikrobiologiczną na oznaczanie kwasu foliowego i witaminy B12; - ryfampicyna może zaburzać wydzielanie z żółcią środków cieniujących stosowanych w kontrastowych badaniach pęcherzyka żółciowego; dlatego badanie stężenia bilirubiny, aktywności fosfatazy alkalicznej lub aminotransferazy, a także kontrastowe badania pęcherzyka żółciowego u pacjentów przyjmujących ryfampicynę wykonuje się rano, przed przyjęciem leku. Lek Rifampicyna TZF a inne leki Należy powiedzieć lekarzowi o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje stosować. Ryfampicyna może nasilać lub zmniejszać działanie leków jednocześnie z nią stosowanych. W niektórych przypadkach lekarz zmieni dawkowanie leków, które pacjent musi przyjmować jednocześnie z lekami przeciwgruźliczymi. Po odstawieniu leku Rifampicyna TZF lekarz ponownie zmodyfikuje dawki leków. Nie wolno przyjmować leku Rifampicyna TZF, jeśli pacjent przyjmuje: • sakwinawir lub rytonawir (leki stosowane w zakażeniu HIV) – patrz punkt 2: „Kiedy nie stosować leku Rifampicyna TZF” Należy poinformować lekarza, jeśli pacjent przyjmuje którykolwiek z niżej wymienionych leków. Leki stosowane w leczeniu chorób serca i naczyń krwionośnych: - leki stosowane w nadciśnieniu (np. losartan, bisoprolol, propanolol, izradypina, diltiazem, nizoldypina, nikardypina, izradypina, enalapryl), - leki stosowane w chorobach serca i zaburzeniach rytmu serca (np. meksyletyna, chinidyna, tokainid, propafenon, dyzopiramid, glikozydy nasercowe, nifedypina, werapamil), - leki zmniejszające krzepliwość krwi (np. warfaryna), - leki zmniejszające poziom cholesterolu (np. klofibrat, symwastatyna), - leki o działaniu moczopędnym (np. eplerenon), - nimodypina. Leki stosowane w leczeniu chorób psychicznych, padaczki i zaburzeń układu nerwowego: - leki stosowane w zaburzeniach sposobu myślenia, odczuwania i zachowania, leki przeciwpsychotyczne (np. haloperydol, arypiprazol), - leki stosowane w leczeniu stanów lękowych i napięć (np. diazepam, inne pochodne benzodiazepin, zolpidem, zolpiklon), - leki nasenne (barbiturany), - leki przeciwpadaczkowe (np. fenytoina), - niektóre leki stosowane w leczeniu depresji (np. amitryptylina, nortryptylina), - riluzol - stosowany w zaburzeniach neurologicznych prowadzących do osłabienia, zaniku mięśni i porażenia. Leki stosowane w zakażeniach i leczeniu zaburzeń układu odpornościowego: - niektóre leki stosowane w leczeniu zakażeń wirusowych (np. zydowudyna, sakwinawir, indynawir, nelfinawir, atazanawir, lopinawir, newirapina, efawirenz, amprenawir), - leki stosowane w zakażeniach grzybiczych (np. flukonazol, itrakonazol, ketokonazol, worykonazol), - leki stosowane w leczeniu zakażeń bakteryjnych - antybiotyki (np. chloramfenikol, doksycyklina, klarytromycyna, dapson, fluorochinolony, telitromycyna), - leki stosowane w celu osłabiania aktywności układu odpornościowego, czyli leki immunosupresyjne (np. cyklosporyna, takrolimus, syrolimus), stosowane zwykle u pacjentów po przeszczepieniu narządów, - prazykwantel (lek przeciwpasożytniczy, stosowany w zarażeniu tasiemcem), PL_ztw20.04.2021 zmPSUSA_ 26.05.2026 v4 4 - atowakwon (lek przeciwmalaryczny, wykorzystywany w leczeniu zapalenia płuc), - leki stosowane w leczeniu gruźlicy (kwas para-aminosalicylowy – PAS, izoniazyd). Leki stosowane w terapii hormonalnej i w chorobach nowotworowych: - niektóre leki hormonalne (np. estrogen, progestageny hormonalne środki antykoncepcyjne); Rifampicyna TZF może zmniejszać skuteczność doustnych środków antykoncepcyjnych, - niektóre leki hormonalne (antyestrogeny) stosowane w endometriozie (rozrost błony śluzowej macicy) lub nowotworze piersi (np. tamoksyfen, toremifen, gestrinon), - niektóre leki stosowane w chorobach nowotworowych - leki cytotoksyczne (np. imatynib), - leki stosowane w leczeniu zaburzeń czynności tarczycy (np. lewotyroksyna - hormon tarczycy), - irynotekan stosowany w chorobach nowotworowych, w leczeniu zaawansowanego nowotworu okrężnicy i odbytnicy. Leki przeciwbólowe, przeciwzapalne oraz stosowane w dnie moczanowej: - leki przeciwbólowe (np. metadon, narkotyczne leki przeciwbólowe), - kortykosteroidy stosowane w stanach zapalnych (np. hydrokortyzon, betametazon, prednizolon). Inne leki - leki stosowane w cukrzycy (np. chlorpropamid, tolbutamid, glibenklamid, glikazyd, glipizyd, glimepiryd, rozyglitazon), - leki stosowane w celu rozluźnienia mięśni przed operacją, środki znieczulające (np. halotan), - niektóre leki stosowane w zapobieganiu i hamowaniu nudności i wymiotów (np. aprepitant, ondansetron), - chinina stosowana w leczeniu malarii, - teofilina stosowana w leczeniu astmy i w innych chorobach płuc, - leki zobojętniające kwas solny (np. wodorowęglan sodu, wodorotlenek glinu, trójkrzemian magnezu) zmniejszają wchłanianie ryfampicyny; zaleca się przyjmowanie tych leków nie wcześniej niż godzinę po przyjęciu ryfampicyny. Ciąża i karmienie piersią Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza, że może być w ciąży lub gdy planuje mieć dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku. Lek Rifampicyna TZF może być podawany kobietom w ciąży tylko wówczas, gdy korzyść dla matki przeważa nad zagrożeniem dla płodu. Brak danych lub istnieją tylko ograniczone dane dotyczące stosowania ryfampicyny w okresie ciąży. Badania na zwierzętach, po zastosowaniu wysokich dawek ryfampicyny, wykazały, że ma ona szkodliwy wpływ na reprodukcję. Ryfampicyna stosowana w ostatnich miesiącach ciąży może spowodować poporodowe krwawienia zarówno u matki, jak i u noworodka. W takich przypadkach zaleca się podawanie witaminy K1. Ryfampicyna przenika do mleka ludzkiego. Jeśli konieczne jest podawanie leku kobiecie karmiącej, zaleca się przerwanie karmienia piersią. Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn Nie badano wpływu leku Rifampicyna TZF na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania maszyn. Jeśli jednak pojawią się działania niepożądane zmniejszające koncentrację (np. ból, zawroty głowy) lub zaburzenia widzenia (patrz punkt 4. Możliwe działania niepożądane), nie należy prowadzić pojazdów mechanicznych ani obsługiwać maszyn. Lek Rifampicyna TZF o mocy 150 mg lub o mocy 300 mg zawiera sód. Lek Rifampicyna TZF o mocy 150 mg lub o mocy 300 mg zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na kapsułkę, to znaczy lek uznaje się za „wolny od sodu”. PL_ztw20.04.2021 zmPSUSA_ 26.05.2026 v4 5

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią. Poniżej przedstawione działania niepożądane występują podczas codziennego lub przerywanego schematu podawania leku. Jeśli wystąpi którykolwiek z poniższych objawów, należy przerwać stosowanie leku i niezwłocznie zgłosić się do najbliższego oddziału ratunkowego w szpitalu: • reakcja alergiczna: wysypka, obrzęk warg, twarzy, języka lub gardła i trudności w oddychaniu i połykaniu; • Paradoksalna reakcja na lek. Po początkowej poprawie po rozpoczęciu terapii objawy gruźlicy mogą powrócić bądź może dojść do wystąpienia nowych objawów. Reakcje paradoksalne notowano już po 2 tygodniach od rozpoczęcia terapii przeciwgruźliczej i nawet po 18 miesiącach od jej rozpoczęcia. Reakcje paradoksalne są zwykle związane z gorączką, obrzękiem węzłów chłonnych (zapalenie węzłów chłonnych), dusznością i kaszlem. U pacjentów z paradoksalną PL_ztw20.04.2021 zmPSUSA_ 26.05.2026 v4 7 reakcją na lek mogą również wystąpić ból głowy, utrata apetytu i utrata masy ciała. (Często (mogą dotyczyć do 1 na 10 pacjentów)); • gorączka, zażółcenie skóry lub białkówek oczu, brak łaknienia, nudności, wymioty, zmęczenie; mogą to być pierwsze objawy zaburzeń czynności wątroby (w tym żółtaczki); • drobne wybroczyny, łuszczenie się skóry, krwawienia, pęcherze, także wypełnione surowicą, występujące na skórze twarzy, ustach, oczach, nosie, dłoniach, stopach i narządach płciowych; może to wskazywać na ciężkie reakcje skórne; • skłonność do powstawania siniaków, bolesne wysypki na skórze, plamy, częściowo ustępujące pod wpływem ucisku (plamica); mogą to być objawy małopłytkowości, poważnego zaburzenia dotyczącego krwi; • dreszcze, zawroty głowy, zmęczenie, niezwykle blada skóra, przyspieszona praca serca, ciemne zabarwienie moczu; mogą to być objawy niedokrwistości; • krew w moczu, zwiększenie lub zmniejszenie objętości wytwarzanego moczu, obrzęk, szczególnie nóg, kostek lub stóp; może to świadczyć o poważnym zaburzeniu pracy nerek; • nagły, silny ból głowy; może być objawem krwawienia do mózgu; • duszność, świszczący oddech; • stan splątania, senność, zaburzenia koncentracji, zimna wilgotna skóra, płytki oddech, przyspieszone bicie serca, bladość skóry; mogą to być objawy wstrząsu; • większa podatność na zakażenia, ból gardła, owrzodzenia jamy ustnej; mogą świadczyć o zmniejszonej liczbie białych krwinek; • krwawienie z nosa, ucha, dziąseł, gardła, skóry lub żołądka, a także wrażliwość i obrzęk żołądka, fioletowe plamy na skórze, czarne smoliste stolce. Jeśli wystąpi którykolwiek z poniższych objawów, należy niezwłocznie zgłosić się do lekarza prowadzącego: • zaburzenia psychiczne, niezwykłe myśli, omamy (widzenie, słyszenie lub czucie rzeczy, które nie istnieją); • biegunka o znacznym nasileniu, wodnista, utrzymująca się przez dłuższy czas, przebiegająca z gorączką; może ona być objawem ciężkiego zapalenia jelit (nazywanego rzekomobłoniastym zapaleniem jelit); • objawy grypopodobne, w tym dreszcze, bóle głowy, zawroty głowy, bóle kości. Jeśli wystąpi którykolwiek z poniższych objawów, należy niezwłocznie zgłosić się do lekarza prowadzącego: • zatrzymanie wody w organizmie (obrzęki), mogące powodować obrzęk twarzy, brzucha, ramion, lub nóg; • osłabienie mięśni, ból, utrata odruchów mięśniowych; • zawroty głowy, osłabienie, omdlenia, szczególnie przy gwałtownej zmianie pozycji (wstawanie, siadanie); • obrzęk palców u rąk i nóg i kostek; • zaburzenia koncentracji, nerwowość, podrażnienie, depresja; • silne uczucie zmęczenia, osłabienie, trudności w zasypianiu (bezsenność); • krótkotrwała utrata pamięci, niepokój, zmniejszenie szybkości reakcji, osłabienie czujności; • wyniszczenie mięśni i innych tkanek ciała; • zmniejszenie masy ciała, nocne poty; mogą to być objawy eozynofilii (zwiększenie liczby eozynofilów w rozmazie krwi); • nudności lub wymioty. Jeśli którykolwiek z poniższych objawów nasila się lub trwa dłużej niż kilka dni, należy poinformować o tym lekarza lub farmaceutę: • zaczerwienie lub swędzenie skóry; • zaburzenia cyklu miesiączkowego; PL_ztw20.04.2021 zmPSUSA_ 26.05.2026 v4 8 • biegunka lub dolegliwości żołądkowe; • utrata apetytu (jadłowstręt); • ból głowy. Inne działania niepożądane, o których należy poinformować lekarza • Czerwonawe lub pomarańczowe zabarwienie moczu, potu, łez oraz śliny. Jest to wywołany przyjmowaniem ryfampicyny objaw, z powodu którego nie należy się niepokoić, jednak należy mieć na uwadze to, że miękkie soczewki kontaktowe mogą zostać trwale zabarwione na kolor czerwony. Zabarwienie łez może trwać przez pewien czas po zakończeniu stosowania leku Rifampicyna TZF. Badania krwi • Wyniki badań krwi mogą wykazać zmiany parametrów czynności wątroby. Zgłaszanie działań niepożądanych Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione w tej ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi, farmaceucie lub pielęgniarce. Działania niepożądane można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych. Al. Jerozolimskie 181C 02-222 Warszawa Tel.: + 48 22 49 21 301 Faks: + 48 22 49 21 309 strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu. Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat bezpieczeństwa stosowania leku.

Nadwrażliwość na ryfampicynę lub inne antybiotyki z grupy ryfamycyny lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. Żółtaczka. Leczenie sakwinawirem lub rytonawirem (patrz punkt 4.5). Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie ryfampicyny z lekami, takimi jak lurazydon, sofosbuwir, leki przeciwretrowirusowe: kabotegrawir, fostemsawir i lenakapawir, na które w znacznym stopniu wpływa potencjał ryfampicyny do indukowania enzymów metabolizujących lek i transporterów (patrz punkt 4.5).

Podczas stosowania leku pacjent powinien pozostawać pod kontrolą pulmonologa lub innego lekarza odpowiedniej specjalności. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek należy zachować ostrożność, jeśli dawka jest większa 600 mg/dobę. U każdego pacjenta z gruźlicą należy przed rozpoczęciem leczenia ryfampicyną oznaczyć w surowicy aktywność enzymów wątrobowych, stężenie bilirubiny i kreatyniny, zbadać morfologię krwi i liczbę płytek. Nie jest konieczne na początku leczenia wykonanie takich badań u dzieci, chyba że występują lub są spodziewane jakieś powikłania. Pacjentom z zaburzoną czynnością wątroby należy podawać ryfampicynę tylko w razie konieczności i z zachowaniem ostrożności oraz, w dawkach dostosowanych do wydolności wątroby, pod ścisłą kontrolą lekarską. U tych pacjentów zaleca się podawanie mniejszych dawek, kontrolowanie czynności wątroby, zwłaszcza aktywności aminotransferazy asparaginianowej i alaninowej. Badanie te należy wykonać przed rozpoczęciem leczenia, co tydzień przez pierwsze 2 tygodnie, a następnie co dwa tygodnie podczas kolejnych 6 tygodni leczenia. Jeśli wystąpią objawy świadczące o uszkodzeniu komórek wątrobowych, lek należy odstawić. Ryfampicynę należy również odstawić, jeśli pojawią się klinicznie istotne objawy, świadczące o niewydolności wątroby. Należy rozważyć alternatywną metodę leczenia gruźlicy i inny schemat leczenia oraz niezwłocznie skonsultować się z lekarzem specjalizującym się w leczeniu gruźlicy. Jeśli ponownie rozpoczyna się stosowanie ryfampicyny po normalizacji czynności wątroby, zaleca się codzienne kontrolowanie parametrów czynności wątroby. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, pacjentów w podeszłym wieku, pacjentów niedożywionych, dzieci poniżej drugiego roku życia, zaleca się szczególną ostrożność podczas wdrażania schematu leczenia, w którym izoniazyd ma być stosowany jednocześnie z ryfampicyną. Jeśli pacjent ma prawidłową czynność wątroby i nie występowały u niego przed leczeniem zaburzenia czynności wątroby, testy czynności wątroby należy powtórzyć tylko wtedy, gdy wystąpi gorączka, wymioty, żółtaczka lub inne objawy pogorszenia stanu pacjenta. PL_ztw20.04.2021 PSUS_26.05.2026 v4 4 W czasie leczenia lekarz powinien kontrolować stan pacjenta co najmniej raz na miesiąc, szczególnie zwracając uwagę na objawy związane z działaniami niepożądanymi. U niektórych pacjentów może w pierwszych dniach leczenia wystąpić hiperbilirubinemia, w związku z konkurencyjnym wydzielaniem ryfampicyny i bilirubiny przez wątrobę. Pojedyncze publikowane wyniki badań świadczą o niewielkim zwiększaniu się stężenia bilirubiny i (lub) aktywności aminotransferaz, co nie jest wskazaniem do przerwania leczenia. Decyzje należy podjąć po powtórzeniu testów, biorąc pod uwagę tendencję zmian wartości tych parametrów w powiązaniu ze stanem klinicznym pacjenta. Należy ściśle obserwować pacjenta ze względu na możliwość wystąpienia reakcji immunologicznej, w tym wstrząsu anafilaktycznego (patrz punkt 4.8), występujących w terapii przerywanej (rzadziej niż 2– 3 razy na tydzień). Pacjenta należy przestrzec przed przerwaniem leczenia. Ryfampicyna ma właściwości indukowania niektórych enzymów, które mogą nasilać metabolizm endogennych substratów, w tym hormonów nadnerczy, hormonów tarczycy i witaminy D. W pojedynczych doniesieniach informowano o zaostrzeniu się porfirii u pacjentów z porfirią leczonych ryfampicyną. Ryfampicyna może powodować zabarwienie czerwonawe moczu, potu, łez oraz śliny, o czym należy pacjenta uprzedzić. Publikowano także doniesienia o trwałym zabarwieniu miękkich soczewek kontaktowych (patrz punkt 4.8). Paradoksalna reakcja na lek W trakcie terapii TM, po początkowej poprawie, objawy gruźlicy mogą ponownie się nasilić. U pacjentów z reakcją paradoksalną stwierdzano w obrazie klinicznym lub radiologicznym nasilenie się występujących zmian gruźliczych bądź powstawanie nowych zmian. Takie reakcje obserwowano w ciągu pierwszych kilku tygodni lub miesięcy od rozpoczęcia terapii gruźlicy. Wyniki posiewu są zwykle ujemne, a pojawienie się takich reakcji zazwyczaj nie wskazuje na niepowodzenie leczenia. Przyczyna powstawania reakcji paradoksalnej jest nadal niejasna, ale podejrzewa się, że możliwą przyczyną jest nasilona reakcja immunologiczna. Jeśli podejrzewa się wystąpienie reakcji paradoksalnej, należy w razie konieczności zastosować leczenie objawowe w celu zahamowania nasilonej reakcji immunologicznej. Ponadto zaleca się kontynuację planowanej skojarzonej terapii przeciwgruźliczej. W razie nasilenia się objawów należy pacjentowi zalecić niezwłoczne zwrócenie się o pomoc lekarską. Występujące objawy są zwykle swoiste dla tkanek dotkniętych procesem chorobowym. Możliwe objawy ogólne obejmują kaszel, gorączkę, zmęczenie, brak tchu, ból głowy, utratę apetytu, utratę masy ciała lub osłabienie (patrz punkt 4.8). Produkt leczniczy Rifampicyna TZF o mocy 150 mg lub o mocy 300 mg zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na kapsułkę, to znaczy produkt leczniczy uznaje się za „wolny od sodu”.

Interakcje z lekami metabolizowanymi przez cytochrom P450 Ryfampicyna jest silnym induktorem niektórych enzymów cytochromu P450. Podawanie ryfampicyny z lekami, które są metabolizowane przez te enzymy cytochromu P450 może przyspieszać metabolizm tych leków i zmniejszać ich aktywność. Dlatego należy zachować ostrożność przy zastosowaniu ryfampicyny z lekami metabolizowanymi przez cytochrom P450. Aby utrzymać optymalne stężenie terapeutyczne tych leków po rozpoczęciu lub zakończeniu jednoczesnego podawania ryfampicyny, może być konieczna odpowiednia zmiana ich dawkowania. PL_ztw20.04.2021 PSUS_26.05.2026 v4 5 Leki metabolizowane z udziałem enzymów cytochromu P450: - leki przeciwdrgawkowe (np. fenytoina), - przeciwarytmiczne (np. dyzopiramid, meksyletyna, chinidyna, tokainid, propafenon), - antagoniści hormonów (antyestrogeny, np. tamoksyfen, toremifen, gestynon), - leki przeciwpsychotyczne (np. haloperydol, aripiprazol), - leki przeciwzakrzepowe (np. pochodne kumaryny); podczas jednoczesnego podawania ryfampicyny i tych leków wskazane jest codzienne oznaczanie czasu protrombinowego i odpowiednia modyfikacja dawki leku, - leki przeciwgrzybicze pochodne azolowe (np. flukonazol, itrakonazol, ketokonazol, worykonazol), - leki przeciwwirusowe (np. zydowudyna, sakwinawir, indynawir, nelfinawir, atazanawir, lopinawir, newirapina, efawirenz, amprenawir), - barbiturany, - leki blokujące receptory ß-adrenergiczne (np. bisoprolol, propanolol), - antagoniści wapnia (np. diltiazem, nifedypina, werapamil, nikardypina, nizoldypina, nimodypina, izradypina), - leki anksjolityczne i nasenne (np. benzodiazepiny, zolpidem, zopiklon), - leki przeciwbakteryjne (np. chloramfenikol, klarytromycyna, dapson, doksycyklina, fluorochinolony, telitromycyna), - kortykosteroidy, - glikozydy nasercowe (np. digitoksyna, digoksyna), - klofibrat, - hormonalne środki antykoncepcyjne; pacjentki stosujące doustne środki antykoncepcyjne podczas leczenia ryfampicyną należy poinformować o konieczności stosowania alternatywnej, niehormonalnej metody antykoncepcji, - estrogen, - leki przeciwcukrzycowe (np. chlorpropamid, tolbutamid, doustne pochodne sulfonylomocznika, rozyglitazon); u pacjentów z cukrzycą przyjmujących ryfampicynę mogą pojawić się trudności z uzyskaniem prawidłowych wartości stężenia glukozy we krwi (normoglikemii), - leki immunosupresyjne (np. cyklosporyna, syrolimus, takrolimus), - irynotekan, - hormony tarczycy (np. lewotyroksyna), - losartan, - leki przeciwbólowe (np. metadon, narkotyczne leki przeciwbólowe), - progestageny, - chinina, - riluzol, - selektywni antagoniści receptorów 5-HT3 (np. ondansetron), - statyny metabolizowane przez CYP 3A4 (np. symwastatyna), - trójcykliczne leki przeciwdepresyjne (np. amitryptylina, nortryptylina), - teofilina, - leki cytotoksyczne (np. imatynib), - diuretyki (np. eplerenon), - prazykwantel. Jednoczesne stosowanie ryfampicyny z wyżej podanymi lekami, może wiązać się z koniecznością zwiększenia ich dawki w celu utrzymania efektu terapeutycznego. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie ryfampicyny z lekami, takimi jak lurazydon, sofosbuwir, leki przeciwretrowirusowe: kabotegrawir, fostemsawir i lenakapawir, na które w znacznym stopniu wpływa potencjał ryfampicyny do indukowania enzymów metabolizujących lek i transporterów. Obserwuje się znaczne zmniejszenie stężenia tych leków w osoczu z powodu silnej indukcji CYP 3A4, P-gp, UGT1A1 przez ryfampicynę, co prawdopodobnie może skutkować utratą ich skuteczności terapeutycznej. PL_ztw20.04.2021 PSUS_26.05.2026 v4 6 Inne interakcje Leków sakwinawir i rytonawir nie wolno stosować jednocześnie z ryfampicyną z powodu znacznego zwiększenia ryzyka uszkodzenia wątroby (patrz punkt 4.3). Jednoczesne stosowanie kwasu para-aminosalicylowego (PAS) i ryfampicyny powoduje zmniejszenie stężenia ryfampicyny we krwi. Dlatego zaleca się zachowanie 8 godzinnej przerwy między podaniem obu leków. Leki zobojętniające kwas solny (np. wodorowęglan sodu, wodorotlenek glinu, trójkrzemian magnezu) zmniejszają wchłanianie ryfampicyny. Zaleca się przyjmowanie tych leków nie wcześniej niż godzinę po przyjęciu ryfampicyny. Jednoczesne stosowanie ryfampicyny i enalaprylu zmniejsza stężenie enalprylatu – czynnego metabolitu enalaprylu we krwi. W zależności od objawów klinicznych pacjenta może być konieczne zwiększenie dawki enalaprylu. Jednoczesne stosowanie ryfampicyny i halotanu lub izoniazydu jest związane z zwiększonym działaniem hepatotoksycznym. Należy unikać jednoczesnego stosowania ryfampicyny i halotanu, a pacjentów otrzymujących jednocześnie ryfampicynę i izoniazyd należy ściśle obserwować w celu oceny hepatotoksyczności. Jednoczesne stosowanie ketokonazolu i ryfampicyny powodowało zmniejszenie stężenie obu leków w surowicy. Jednoczesne przyjmowanie atowakwonu i ryfampicyny powodowało zwiększenie stężenia w surowicy krwi ryfampicyny i zmniejszenie stężenia atowakwonu. Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych U pacjentów przyjmujących ryfampicynę obserwowano fałszywie dodatnie wyniki testów wykrywających opioidy. W celu różnicowania zaleca się stosowanie metody gazowej chromatografii spektrometrycznej. Terapeutyczne stężenia ryfampicyny w surowicy mogą maskować wyniki testów wykonywanych metodą mikrobiologiczną na oznaczanie kwasu foliowego i witaminy B12. Zaleca się stosowanie alternatywnych metod. Notowano przemijające zwiększenie w surowicy stężenia bilirubiny, aktywności fosfatazy alkalicznej lub aminotransferazy. Ryfampicyna może zaburzać wydzielanie z żółcią środków cieniujących stosowanych w kontrastowych badaniach pęcherzyka żółciowego i dlatego badania te należy wykonywane rano, przed przyjęciem leku.

Poniżej przedstawiono działania niepożądane występujące podczas codziennego lub przerywanego podawania leku. Częstości występowania działań niepożądanych zgodnie z MedDRA: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 do < 1/10), niezbyt często (≥ 1/1 000 do < 1/100), rzadko (≥ 1/10 000 do < 1/1 000) bardzo rzadko (< 1/10 000), nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych). Reakcje skórne Lekkie, samoistnie ustępujące reakcje skórne nie będące reakcjami uczuleniowymi. Zwykle były to uderzenia gorąca, świąd, niekiedy z wysypką. Występowała również pokrzywka i cięższe uczuleniowe reakcje skórne, ale niezbyt często. Rzadko występowało złuszczające zapalenie skóry, pęcherzyca, rumień wielopostaciowy, w tym zespół Stevensa-Johnsona, zespół Lyella oraz zapalenie naczyń krwionośnych. Zaburzenia żołądka i jelit Zmniejszenie łaknienia, nudności, wymioty, bóle brzucha, zgaga wzdęcia, biegunka. Podczas leczenia ryfampicyną notowano przypadki rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego. Stosowanie ryfampicyny może spowodować zapalenie wątroby, więc należy kontrolować czynności wątroby (patrz punkt 4.4). Zaburzenia ośrodkowego układu nerwowego Rzadko notowano występowanie psychoz. Zaburzenia krwi i układu chłonnego Może wystąpić małopłytkowość, z plamicą lub bez, głównie w leczeniu przerywanym, ale objawy ustępują, jeśli lek odstawi się jak najszybciej po pojawieniu się plamicy. Jeśli nie odstawiono leku natychmiast po pojawieniu się plamicy, notowano przypadki wylewu krwi do mózgu, także ze skutkiem śmiertelnym. Rzadko występowało rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe. U niewielkiego procenta pacjentów leczonych ryfampicyną występowała eozynofilia, leukopenia, obrzęki, osłabienie mięśni i miopatia. Bardzo rzadko występowała agranulocytoza. PL_ztw20.04.2021 PSUS_26.05.2026 v4 8 Rzadko notowano przypadki niewydolności nadnerczy u pacjentów z zaburzeniami czynności nadnerczy. Zaburzenia układu immunologicznego Poniższe reakcje prawdopodobnie o podłożu immunologicznym, zwykle występowały u pacjentów stosujących schemat naprzemiennego dawkowania: - objawy grypopodobne: gorączka, dreszcze, ból głowy, zawroty głowy, ból kości, objawy te najczęściej pojawiały się u pacjentów podczas trzeciego do szóstego miesiąca leczenia; ich częstość była różna, ale mogą wystąpić nawet u 50% pacjentów przyjmujących ryfampicynę raz na tydzień w dawce 25 mg/kg mc. lub większej; - trudności w oddychaniu, świszczący oddech; - spadek ciśnienia krwi, wstrząs; - reakcje rzekomoanafilaktyczne; - ostra niedokrwistość hemolityczna; - ostra niewydolność nerek wywołana ostrą martwicą kanalików nerkowych lub śródmiąższowym zapaleniem nerek. Jeśli wystąpią ciężkie powikłania, takie jak niewydolność nerek, trombocytopenia lub niedokrwistość hemolityczna, konieczne jest przerwanie leczenia i nie należy nigdy powracać do leczenia ryfampicyną. Sporadycznie obserwowano zaburzenia miesiączkowania podczas długotrwałego leczenia gruźlicy przy zastosowaniu schematu z ryfampicyną. Ryfampicyna może powodować czerwonawe zabarwienie moczu, potu, śliny i łez. Należy uprzedzić o tym pacjenta. Miękkie soczewki kontaktowe mogą zostać trwale zabarwione. Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania Często: Paradoksalna reakcja na lek [nawrót lub pojawienie się nowych objawów podmiotowych gruźlicy oraz fizykalnych i radiologicznych objawów przedmiotowych u pacjenta, u którego wcześniej uzyskano poprawę po odpowiedniej terapii przeciwgruźliczej, nazywa się reakcją paradoksalną, którą rozpoznaje się po wykluczeniu niestosowania się pacjenta do zaleceń terapeutycznych, lekooporności, działań niepożądanych terapii przeciwgruźliczej oraz wtórnych zakażeń bakteryjnych i (lub) grzybiczych].* * Częstość występowania paradoksalnej reakcji na lek: zgłaszana dolna granica częstości wynosi 9,2% (53/573; dane z okresu od października 2007 r. do marca 2010 r.), a zgłaszana górna granica częstości — 25% (19/76, dane z lat 2000–2010). Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych Al. Jerozolimskie 181C 02-222 Warszawa Tel.: + 48 22 49 21 301 Faks: + 48 22 49 21 309 strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu. PL_ztw20.04.2021 PSUS_26.05.2026 v4 9