Phenytoinum WZF

Kiedy nie stosować leku Phenytoinum WZF: - jeśli pacjent ma uczulenie na fenytoinę lub inne pochodne hydantoiny, lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku (wymienionych w punkcie 6); - jeśli u pacjenta stwierdzono porfirię. Ostrzeżenia i środki ostrożności Przed rozpoczęciem stosowania leku Phenytoinum WZF należy omówić to z lekarzem lub farmaceutą. U pacjentów chorych na cukrzycę fenytoina może wpływać na metabolizm glukozy i hamować wydzielanie insuliny, powodując zwiększenie stężenia glukozy we krwi. Fenytoina może wywoływać lub nasilać napady nieświadomości lub drgawki miokloniczne. Po zastosowaniu fenytoiny stwierdzono zagrażające życiu reakcje skórne (zespół Stevensa- Johnsona, toksyczna rozpływna martwica naskórka). Reakcje te mają początkowo postać czerwonych punkcików lub okrągłych plam na tułowiu, często z pęcherzami położonymi w ich środku. Dodatkowe objawy to owrzodzenia w jamie ustnej, gardle, nosie, na narządach płciowych i spojówkach (czerwone i obrzęknięte oczy). Tym, potencjalnie zagrażającym życiu, wysypkom skórnym często towarzyszą objawy grypopodobne. Wysypka może przekształcić się w rozsiane na skórze pęcherze lub łuszczenie się skóry. Najwyższe ryzyko poważnych reakcji skórnych występuje w ciągu pierwszych tygodni leczenia. Jeśli u pacjenta po zażyciu fenytoiny wystąpił zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczna rozpływna martwica naskórka, już nigdy nie może stosować tego leku. Jeśli u pacjenta wystąpi wysypka lub powyższe objawy skórne, należy pilnie skonsultować się z lekarzem i powiedzieć mu, że pacjent przyjmuje ten lek. Podczas stosowania leku Phenytoinum WZF poważne działania niepożądane dotyczące skóry zdarzają się rzadko. Ryzyko takie może być związane z pewną mutacją jednego z genów u pacjentów pochodzenia chińskiego lub tajskiego. Pacjenci takiego pochodzenia, u których wcześniej stwierdzono występowanie tego wariantu genu (HLA-B*1502), przed przyjęciem leku Phenytoinum WZF powinni omówić to ze swoim lekarzem. Jeśli pacjent jest pochodzenia tajwańskiego, japońskiego, malezyjskiego lub tajskiego, a wyniki badań pokazały, że jest nosicielem wariantu genetycznego CYP2C9*3, przed przyjęciem leku Phenytoinum WZF powinien omówić to ze swoim lekarzem. U osób, u których występują napady padaczkowe zarówno uogólnione, jak i częściowe typu „absence”, lekarz może zalecić, oprócz fenytoiny, stosowanie innych leków. Zaburzenia, takie jak stany splątania (objawy: zaburzenia świadomości, dezorientacja, głębokie zaburzenia toku myśli, pobudzenie ruchowe o charakterze bezładnych ruchów) mogą być wczesnymi objawami toksyczności fenytoiny i świadczyć o zastosowaniu zbyt dużej dawki leku. Należy skontaktować się z lekarzem, który zdecyduje o zmniejszeniu dawek fenytoiny lub o odstawieniu leku. Fenytoina może zaburzać przemiany witaminy D. W razie niedostatecznej suplementacji witaminy D lub niedostatecznej ekspozycji na światło słoneczne może wystąpić demineralizacja kości, zmniejszone stężenie wapnia w surowicy lub krzywica. Podczas przyjmowania leku nie zaleca się stosowania preparatów ziołowych zawierających w swoim składzie ziele dziurawca zwyczajnego (Hypericum perforatum). U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby stosujących fenytoinę, w wyniku nadmiernego nagromadzenia się leku w organizmie, może wystąpić działanie toksyczne fenytoiny. Dlatego u tych pacjentów lekarz zaleci zmniejszenie dawki leku. Należy zachować ostrożność stosując lek u pacjentów w podeszłym wieku - dawki fenytoiny ustala lekarz indywidualnie dla każdego pacjenta, biorąc pod uwagę także stosowanie innych leków. Pacjenci w podeszłym wieku zazwyczaj wymagają stosowania mniejszych dawek leku. Jeśli lek Phenytoinum WZF będzie stosowany w okresie ciąży, istnieje ryzyko uszkodzenia płodu. Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczne metody antykoncepcji podczas przyjmowania leku Phenytoinum WZF (patrz punkt „Ciąża i karmienie piersią”). Phenytoinum WZF a inne leki Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach stosowanych przez pacjenta obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje stosować. Fenytoina wpływa na działanie różnych leków, dlatego podczas konsultacji z lekarzem, niezależnie od specjalności, pacjent powinien poinformować o przyjmowaniu tego leku. Lekarz może zalecić badanie krwi, aby sprawdzić wpływ innych stosowanych leków na stężenie fenytoiny. • Fenytoina może wpływać na działanie leków stosowanych: - w padaczce - karbamazepiny, lamotryginy, soli sodowej kwasu walproinowego, kwasu walproinowego, imidów kwasu bursztynowego (np. etosuksymidu), wigabatryny, fenobarbitalu; - w zakażeniach grzybiczych - np. amfoterycyny B, flukonazolu, itrakonazolu, ketokonazolu, mikonazolu; - w gruźlicy i innych zakażeniach - chloramfenikolu, izoniazydu, ryfampicyny, sulfonamidów, doksycykliny, cyprofloksacyny; - w astmie i zapaleniu oskrzeli - teofiliny; - w leczeniu bólu i stanów zapalnych - fenylobutazonu, pochodnych kwasu salicylowego, kortykosteroidów; - w chorobie wrzodowej żołądka - omeprazolu, sukralfatu, niektórych leków zobojętniających, leków blokujących receptory histaminowe (np. cymetydyny, ranitydyny, famotydyny); - w leczeniu zaburzeń snu, depresji, zaburzeń psychicznych - chlordiazepoksydu, klozapiny, diazepamu, disulfiramu, fluoksetyny, metylofenidatu, paroksetyny, pochodnych fenotiazyny, trazodonu, trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych, wiloksazyny; - w chorobie nowotworowej - leków przeciwnowotworowych; - w chorobach autoimmunologicznych - cyklosporyny; - w zaburzeniach czynności serca i układu krążenia - amiodaronu, rezerpiny, digitoksyny, furosemidu, chinidyny, doustnych leków przeciwzakrzepowych z grupy antagonistów witaminy K (np. dikumarolu, warfaryny), leków blokujących kanały wapniowe (np. diltiazemu, nifedypiny); - w cukrzycy - tolbutamidu; - w hormonalnej terapii zastępczej (estrogenów), w antykoncepcji (doustnych środków antykoncepcyjnych); - w znieczuleniach (halotanu), podczas zabiegów chirurgicznych (leków zwiotczających mięśnie); • Leki, których stężenie w surowicy i (lub) działanie może być zmniejszane przez fenytoinę: - doustne leki przeciwzakrzepowe z grupy bezpośrednich inhibitorów trombiny lub czynnika Xa, np. rywaroksaban, dabigatran, apiksaban, edoksaban; - lakozamid; - tikagrelor. • Ponadto fenytoina wpływa na działanie metadonu, kwasu foliowego, witaminy D. • Nie należy stosować jednocześnie fenytoiny z preparatami ziołowymi zawierającymi w składzie ziele dziurawca zwyczajnego (Hypericum perforatum), ponieważ zmniejsza on skuteczność fenytoiny. W przypadku stosowania preparatów zawierających ziele dziurawca, przed odstawieniem, zaleca się konsultację z lekarzem. • Fenytoina może wpływać na wyniki niektórych badań laboratoryjnych (np. oznaczanie stężenia glukozy, fosfatazy zasadowej, stężenia wapnia, kwasu foliowego, tyroksyny). Phenytoinum WZF z alkoholem Alkohol przyjmowany podczas stosowania fenytoiny wpływa na stężenie leku we krwi. Podczas stosowania leku nie należy pić alkoholu, ponieważ może dojść do wahań stężenia fenytoiny we krwi (początkowo zwiększenia, a przy przewlekłym nadużywaniu alkoholu – zmniejszenia stężenia). Ciąża i karmienie piersią Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza że może być w ciąży lub gdy planuje mieć dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku. Fenytoina stosowana w ciąży może wywołać wady rozwojowe u płodu, jednak te wady może powodować zarówno padaczka, jak i czynnik genetyczny. Lek Phenytoinum WZF może powodować poważne wady wrodzone. Jeśli pacjentka przyjmuje lek Phenytoinum WZF w okresie ciąży, jej płód jest do 3 razy bardziej narażony na wady wrodzone niż płody kobiet, które nie stosują leków przeciwpadaczkowych. Zgłaszano poważne wady wrodzone, w tym zaburzenia wzrostu oraz wady wrodzone czaszki, twarzy, paznokci, palców i serca. Niektóre z nich mogą występować łącznie jako wady rozwojowe występujące w przebiegu tzw. płodowego zespołu hydantoinowego. U niemowląt urodzonych przez matki, które stosowały fenytoinę w okresie ciąży, zgłaszano przypadki zaburzeń neurorozwojowych (związanych z rozwojem mózgu). Wyniki niektórych badań wykazały, że fenytoina wywiera negatywny wpływ na rozwój neurologiczny nienarodzonych dzieci narażonych na ten lek, natomiast wyniki innych badań nie wykazały takiego wpływu. Nie można jednak wykluczyć negatywnego oddziaływania fenytoiny na rozwój neurologiczny. Kobiety w wieku rozrodczym, które nie planują zajścia w ciążę, powinny stosować skuteczne metody antykoncepcji podczas stosowania leku Phenytoinum WZF. Lek Phenytoinum WZF może wpływać na działanie hormonalnych środków antykoncepcyjnych, takich jak tabletki antykoncepcyjne i zmniejszać ich skuteczność w zapobieganiu ciąży. Aby dobrać najbardziej odpowiednią metodę antykoncepcji, która będzie stosowana w okresie stosowania leku Phenytoinum WZF, należy skonsultować się z lekarzem. Pacjentki zdolne do posiadania potomstwa, które planują zajść w ciążę, przed zaprzestaniem stosowania antykoncepcji i zajściem w ciążę powinny porozmawiać z lekarzem na temat zmiany metody leczenia na inne odpowiednie metody leczenia, aby uniknąć narażenia płodu na negatywne działanie fenytoiny. Jeśli pacjentka jest w ciąży lub podejrzewa, że może być w ciąży, powinna natychmiast powiedzieć o tym lekarzowi. Nie należy przerywać przyjmowania leku, dopóki nie zostanie to omówione z lekarzem. Zaprzestanie stosowania leku bez wcześniejszej konsultacji z lekarzem może spowodować drgawki, które mogą stwarzać zagrożenie dla stanu zdrowia pacjentki i jej nienarodzonego dziecka. Lekarz może zdecydować o zmianie leczenia. Fenytoina może być stosowana w ciąży, tylko w przypadkach gdy lekarz zdecyduje, że korzyść dla matki przeważa nad ryzykiem dla płodu. Podczas stosowania fenytoiny w ciąży, lekarz zaleci okresowe oznaczanie stężenia fenytoiny w surowicy, aby dostosować dawkowanie do stanu pacjentki. Nie zaleca się stosowania fenytoiny w czasie karmienia piersią, kobiety przyjmujące fenytoinę nie powinny karmić piersią. Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn Lek może zaburzać sprawność psychofizyczną - w czasie jego stosowania nie należy prowadzić pojazdów i obsługiwać maszyn.

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią. Zaburzenia krwi i układu chłonnego Choroby układu krwiotwórczego (rzadko), sporadycznie śmiertelne: - zmniejszenie liczby płytek krwi (małopłytkowość), - zmniejszenie liczby białych krwinek (leukopenia), - zmniejszenie liczby granulocytów obojętnochłonnych (granulocytopenia) lub niedobór granulocytów we krwi obwodowej (agranulocytoza), ujawniający się owrzodzeniem gardła i błony śluzowej jamy ustnej oraz gorączką, - niedobór wszystkich prawidłowych elementów morfotycznych krwi (pancytopenia), - niedokrwistość, - nadmierne zwiększenie krwinek czerwonych (makrocytoza), - powiększenie węzłów chłonnych (miejscowe i uogólnione), w tym łagodny rozrost i inne zmiany węzłów chłonnych; możliwe objawy: gorączka, wysypka, zaburzenia czynności wątroby. W przypadku zaobserwowania powiększenia węzłów chłonnych należy natychmiast skonsultować się z lekarzem. - zmniejszenie liczby określonego rodzaju krwinek czerwonych (aplazja czysto czerwonokrwinkowa) - częstość nieznana. Zaburzenia układu immunologicznego - zespół nadwrażliwości, w rzadkich przypadkach śmiertelny, charakteryzujący się: bólem stawów, zwiększeniem liczby granulocytów kwasochłonnych (białych krwinek) we krwi, gorączką, zaburzeniami czynności wątroby, powiększeniem węzłów chłonnych lub wysypką, - toczeń rumieniowaty układowy, - guzkowe zapalenie tętnic, - zaburzenia dotyczące immunoglobulin (przeciwciał). Zaburzenia układu nerwowego - oczopląs (niekontrolowane ruchy gałek ocznych), - niewyraźna mowa, - dezorientacja, - zaburzenia czuciowe (np. mrowienie, kłucie, palenie), - senność, zawroty głowy, bezsenność, - rozdrażnienie, - ból głowy, - zaburzenia koordynacji ruchów i inne zaburzenia ruchowe (rzadko) (w tym mimowolne skurcze mięśni m.in. tułowia i ramion – pląsawica), zaburzenia napięcia mięśniowego, trzepoczące drżenie rąk, krótkie, delikatne skurcze mięśni (fascykulacje), - nieodwracalne zaburzenia czynności móżdżku sporadycznie po ciężkim przedawkowaniu fenytoiny, - uszkodzenie nerwów obwodowych (u pacjentów stosujących długotrwale fenytoinę), - agresja lub uspokojenie, osłabienie pamięci oraz depresja. Zaburzenia żołądkowo-jelitowe - nudności, wymioty, zaparcia, - toksyczne zapalenie wątroby (rzadko), uszkodzenie wątroby. Zaburzenia dotyczące skóry i tkanki podskórnej - różne postacie wysypki skórnej (typu odrowego lub płoniczego, czasami z towarzyszącą gorączką), - zapalenie skóry pęcherzowe, złuszczające lub plamicze, - toczeń rumieniowaty układowy (ciężka choroba skóry i wielu narządów wewnętrznych). Stwierdzono występowanie potencjalnie zagrażających życiu wysypek skórnych (zespołu Stevensa-Johnsona, toksycznej rozpływnej martwicy naskórka) (patrz punkt 2.). Występowały one bardzo rzadko. Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej - zaburzenia dotyczące kości, w tym osteopenia i osteoporoza (zmniejszenie gęstości mineralnej kości) i złamania. Należy skontaktować się z lekarzem, jeśli pacjent długotrwale stosuje lek przeciwpadaczkowy, miał osteoporozę lub przyjmuje steroidy. - pogrubienie rysów twarzy, powiększenie warg, przerost dziąseł, nadmierne owłosienie ciała, - choroba Peyroniego (utrudnienie wzwodu) (rzadko), - przykurcz rozcięgna dłoniowego (Dupuytrena). Inne - poliartropatia (zaburzenia dotyczące wielu stawów), - śródmiąższowe zapalenie nerek, - zapalenie płuc. Dzieci i młodzież Działania niepożądane u dzieci i młodzieży występują z podobną częstością jak u pacjentów dorosłych. Przerost (polekowy) dziąseł wstępuje częściej u dzieci i młodzieży oraz u pacjentów, którzy nie zachowują odpowiedniej higieny jamy ustnej. Zgłaszanie działań niepożądanych Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione w tej ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie. Działania niepożądane można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych Al. Jerozolimskie 181C 02-222 Warszawa Tel.: + 48 22 49 21 301 Faks: + 48 22 49 21 309 Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu. Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat bezpieczeństwa stosowania leku.

Nadwrażliwość na substancję czynną lub inne pochodne hydantoiny, lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. Porfiria

Podczas stosowania produktu pacjent nie powinien pić alkoholu, gdyż może dojść do wahań stężenia fenytoiny we krwi (początkowo zwiększenia, a przy przewlekłym nadużywaniu alkoholu – zmniejszenia stężenia). Należy zachować ostrożność w przypadku chorych na cukrzycę, ponieważ fenytoina może wpływać na metabolizm glukozy i hamować wydzielanie insuliny, powodując zwiększenie stężenia glukozy we krwi. Odnotowywano hiperglikemię w przypadkach toksycznego stężenia fenytoiny. Nie należy stosować fenytoiny w drgawkach spowodowanych hipoglikemią lub innymi zaburzeniami metabolizmu. Zachowanie ostrożności jest również konieczne w przypadku osób z zaburzeniami czynności wątroby, w podeszłym wieku, wyniszczonych. Stopień wiązania się fenytoiny z białkami osocza jest duży. Fenytoina ulega intensywnemu metabolizmowi w wątrobie – dlatego u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby należy zmniejszyć dawkę fenytoiny, aby zapobiec kumulacji i wystąpieniu działania toksycznego. W przypadku, gdy stopień wiązania z białkami jest zmniejszony, np. w mocznicy, całkowite stężenie fenytoiny w osoczu jest również mniejsze. Jednak jest mało prawdopodobne, aby uległo zmianie stężenie farmakologicznie aktywnej frakcji, niezwiązanej z białkami. Dlatego należy monitorować całkowite stężenie fenytoiny i utrzymywać w granicach od 10 do 20 mg/l (od 40 do 80 mikromoli/l). U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, w podeszłym wieku lub z chorobami o ciężkim przebiegu mogą wystąpić wczesne objawy toksyczności. Fenytoina może wywoływać lub pogłębiać napady nieświadomości lub drgawki miokloniczne. Jeżeli podczas stosowania fenytoiny wystąpi wysypka, należy zaprzestać podawania tego produktu. Nie należy ponownie stosować fenytoiny, jeżeli podejrzewa się toczeń rumieniowaty układowy. Jeżeli wysypka jest typu odrowego lub płoniczego, można ponownie zastosować fenytoinę, jednak dopiero po całkowitym ustąpieniu objawów. Jeżeli wysypka wystąpi po ponownym zastosowaniu fenytoiny, dalsze leczenie produktem jest przeciwwskazane. Stwierdzono zagrażające życiu reakcje skórne: zespół Stevensa-Johnsona (ang. SJS) i toksyczną rozpływną martwicę naskórka (ang. TEN) po zastosowaniu fenytoiny. Należy poinformować pacjentów o objawach przedmiotowych i podmiotowych tych reakcji oraz kontrolować dokładnie, czy występują u nich reakcje skórne. Najwyższe ryzyko SJS i TEN występuje w ciągu pierwszych tygodni leczenia. W razie wystąpienia objawów przedmiotowych lub podmiotowych SJS lub TEN (np. postępującej wysypki skórnej często przebiegającej z pęcherzami lub zmianami dotyczącymi błony śluzowej), należy przerwać stosowanie produktu Phenytoinum WZF. Najlepsze wyniki w leczeniu SJS i TEN uzyskuje się przy wczesnym rozpoznaniu reakcji skórnych i natychmiastowym odstawieniu każdego leku podejrzanego o powodowanie takich reakcji. Wczesne odstawienie podejrzanego produktu wiąże się z lepszym rokowaniem. Jeśli u pacjenta wystąpił SJS lub TEN po zastosowaniu Phenytoinum WZF, produktu tego nie wolno już nigdy podawać temu pacjentowi. Obecność allelu HLA-B*1502 u osób pochodzenia tajskiego i chińskiego (z grupy etnicznej Han) może być związana z podwyższonym ryzykiem wystąpienia zespołu Stevensa-Johnsona (SJS) w trakcie leczenia fenytoiną. Jeśli u tych pacjentów zostanie stwierdzone występowanie allelu HLA- B*1502, stosowanie fenytoiny można rozważać tylko w sytuacji, gdy korzyści z leczenia przeważają nad ryzykiem. Wśród osób rasy kaukaskiej i Japończyków częstość występowania allelu HLA-B*1502 jest bardzo mała i z tego powodu obecnie nie jest możliwe oszacowanie ryzyka dla tych pacjentów. Nie są też dostępne odpowiednie dane dotyczące innych grup etnicznych. Kliniczno-kontrolne badania asocjacyjne całego genomu, w których wzięli udział pacjenci z Tajwanu, Japonii, Malezji i Tajlandii, wykazały zwiększone ryzyko ciężkich niepożądanych reakcji skórnych u nosicieli wariantu CYP2C9*3, o zmniejszonej zdolności metabolicznej. Metabolizm CYP2C9 Fenytoina jest metabolizowana przez CYP2C9, enzym cytochromu P450 (CYP). Pacjenci będący nosicielami wariantów genetycznych CYP2C9*2 lub CYP2C9*3, o zmniejszonej zdolności metabolicznej (umiarkowanie lub słabo metabolizujący substraty CYP2C9), mogą być narażeni na ryzyko zwiększonego stężenia fenytoiny w osoczu, a wskutek tego zwiększonej toksyczności. U pacjentów, o których wiadomo, że są nosicielami alleli CYP2C9*2 lub *3, o zmniejszonej zdolności metabolicznej, zaleca się dokładne monitorowanie odpowiedzi klinicznej. U pacjentów tych może również zaistnieć konieczność monitorowania stężenia fenytoiny w osoczu. Fenytoina nie jest skuteczna u pacjentów z napadami typu „absence” (petit mal). W przypadku, gdy napady toniczno-kloniczne i typu „absence” występują jednocześnie, należy zastosować leczenie skojarzone. Stężenie fenytoiny w osoczu, długotrwale przewyższające stężenie optymalne może wywołać stany splątania, określane jako delirium, psychozy lub encefalopatię lub, rzadko, nieodwracalne zaburzenia czynności móżdżku. Dlatego jeżeli wystąpią wczesne objawy toksyczności fenytoiny, należy oznaczyć jej stężenie, a w przypadku zwiększonego stężenia, zmniejszyć dawkę leku. Jeżeli pomimo zmniejszenia dawek objawy utrzymują się, należy fenytoinę odstawić. Podczas stosowania fenytoiny nie zaleca się stosowania produktów zawierających w swoim składzie ziele dziurawca zwyczajnego (Hypericum perforatum), ponieważ podczas jednoczesnego stosowania takich produktów może zmniejszyć się stężenie w surowicy i skuteczność fenytoiny. Fenytoina może zaburzać metabolizm witaminy D. W przypadku niedostatecznej suplementacji witaminy D lub ekspozycji na światło słoneczne może wystąpić demineralizacja kości, hipokalcemia lub krzywica. Ze względu na doniesienia o zaostrzeniu porfirii przez fenytoinę, stosowanie fenytoiny u osób z porfirią jest przeciwwskazane. Jeśli zachodzi konieczność zmniejszenia dawki produktu, odstawienia lub zamiany na inny lek przeciwpadaczkowy, zmian dawkowania należy dokonywać stopniowo, ponieważ nagłe przerwanie leczenia fenytoiną u pacjentów chorych na padaczkę może wywołać stan padaczkowy. Jednakże w przypadku wystąpienia alergii lub reakcji nadwrażliwości, może być konieczne nagłe odstawienie produktu. W takim przypadku należy zastąpić fenytoinę innym lekiem przeciwpadaczkowym, który nie należy do grupy pochodnych hydantoiny. Kobiety w wieku rozrodczym Fenytoina podawana kobiecie w ciąży może powodować uszkodzenie płodu. Ekspozycja na fenytoinę w okresie prenatalnym może zwiększać ryzyko poważnych wrodzonych wad rozwojowych, jak również innych zaburzeń rozwoju płodu (patrz punkt 4.6). Produktu Phenytoinum WZF nie należy stosować u kobiet w wieku rozrodczym, chyba że po dokładnym rozważeniu innych odpowiednich metod leczenia zostanie uznane, że korzyści wynikające z leczenia produktem Phenytoinum WZF przewyższają ryzyko. Przed rozpoczęciem leczenia fenytoiną u kobiet w wieku rozrodczym należy rozważyć wykonanie testu ciążowego. Kobiety w wieku rozrodczym należy w pełni poinformować o ryzyku dla płodu w przypadku stosowania fenytoiny w okresie ciąży. Kobiety w wieku rozrodczym, które planują zajść w ciążę, należy poinformować o konieczności bezzwłocznego skonsultowania się z lekarzem w celu omówienia zmiany metody leczenia przed zajściem w ciążę i przed zaprzestaniem stosowania antykoncepcji (patrz punkt 4.6). Kobietom w wieku rozrodczym należy doradzić, aby natychmiast skontaktowały się z lekarzem, jeśli podczas leczenia fenytoiną zajdą w ciążę lub będą przypuszczały, że są w ciąży. Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczną metodę antykoncepcji w trakcie leczenia i przez miesiąc po jego zakończeniu. Ze względu na indukcję enzymów produkt Phenytoinum WZF może powodować nieskuteczność terapeutyczną hormonalnych środków antykoncepcyjnych. W związku z tym kobietom w wieku rozrodczym należy doradzić stosowanie innych skutecznych metod antykoncepcji (patrz punkty 4.5 i 4.6).

Fenytoina wchodzi w interakcje z wieloma lekami. Poniżej podano najczęściej występujące. Jednoczesne podawanie fenytoiny i walproinianu lub kwasu walproinowego wiązało się ze zwiększonym ryzykiem hiperamonemii spowodowanej stosowaniem walproinianu/kwasu walproinowego. Pacjentów leczonych jednocześnie tymi produktami leczniczymi należy monitorować pod kątem objawów hiperamonemii. • Leki mogące zwiększać stężenie fenytoiny w surowicy: amiodaron, leki przeciwgrzybicze (amfoterycyna B, flukonazol, ketokonazol, mikonazol, itrakonazol i inne), chloramfenikol, chlordiazepoksyd, diazepam, dikumarol, leki blokujące kanały wapniowe (diltiazem, nifedypina), disulfiram, fluoksetyna, leki blokujące receptory histaminowe H2, estrogeny, halotan, izoniazyd, metylofenidat, omeprazol, pochodne fenotiazyny, imidy kwasu bursztynowego, fenylobutazon, salicylany i sulfonamidy, tolbutamid, trazodon, wiloksazyna. • Leki mogące zmniejszać stężenie fenytoiny w surowicy: kwas foliowy, rezerpina, ryfampicyna, sukralfat, teofilina, wigabatryna. Podczas jednoczesnego stosowania preparatów ziołowych zawierających ziele dziurawca i fenytoiny, stężenie fenytoiny w surowicy zmniejsza się w wyniku indukcji enzymów metabolizujących lek. Nie należy stosować jednocześnie fenytoiny i ziela dziurawca. Efekt indukcji enzymów utrzymuje się przez 2 tygodnie od momentu odstawienia preparatu zawierającego ziele dziurawca. Jeżeli pacjent stosuje preparaty ziołowe zawierające ziele dziurawca należy oznaczyć stężenie leku przeciwpadaczkowego i zaprzestać stosowania ziela dziurawca. Po zaprzestaniu stosowania ziela dziurawca, stężenie fenytoiny może się zwiększyć, wymagana jest modyfikacja dawkowania. • Leki mogące zwiększać lub zmniejszać stężenie fenytoiny w surowicy: karbamazepina, fenobarbital, kwas walproinowy, walproinian sodu, leki przeciwnowotworowe, leki zobojętniające, cyprofloksacyna. Podobnie wpływ fenytoiny na stężenie karbamazepiny, fenobarbitalu, kwasu walproinowego i walproinianu sodu w surowicy jest trudny do przewidzenia. Jednorazowe przyjęcie dużej ilości alkoholu może zwiększyć, natomiast przewlekłe picie alkoholu może zmniejszyć stężenie fenytoiny w surowicy. Trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne mogą zwiększać ryzyko wystąpienia napadów drgawkowych u pacjentów chorych na padaczkę, dlatego w takich przypadkach należy rozważyć konieczność dostosowania dawkowania fenytoiny. • Fenytoina osłabia działanie: leków przeciwgrzybiczych, leków przeciwnowotworowych, leków blokujących kanały wapniowe, klozapiny, kortykosteroidów, cyklosporyny, dikumarolu, digitoksyny, doksycykliny, furosemidu, lamotryginy, metadonu, leków zwiotczających, estrogenów, doustnych leków antykoncepcyjnych, paroksetyny, chinidyny, ryfampicyny, teofiliny, witaminy D. • Fenytoina może zmieniać działanie: warfaryny i innych doustnych leków przeciwzakrzepowych z grupy antagonistów witaminy K. Wpływ fenytoiny na warfarynę jest zmienny – dlatego podczas jednoczesnego stosowania tych leków należy oznaczać czas protrombinowy. • Leki, których stężenie w surowicy i (lub) działanie może być zmniejszane przez fenytoinę: doustne leki przeciwzakrzepowe z grupy bezpośrednich inhibitorów trombiny lub czynnika Xa (np. rywaroksaban, dabigatran, apiksaban, edoksaban), lakozamid, tikagrelor. Wpływ fenytoiny na wyniki testów laboratoryjnych Fenytoina może nieznacznie zmniejszać stężenie całkowitej oraz wolnej tyroksyny w surowicy, prawdopodobnie w wyniku nasilenia obwodowego metabolizmu. Zmiany te nie powodują klinicznych objawów niedoczynności tarczycy i nie wpływają na stężenie TSH w organizmie. Dlatego może ono być oznaczane do diagnozowania niedoczynności tarczycy u pacjentów leczonych fenytoiną. Fenytoina nie wpływa na wychwyt i nie zaburza wyników testów stosowanych w diagnozowaniu niedoczynności tarczycy. Może powodować uzyskiwanie mniejszych niż zwykle wartości w testach w kierunku deksametazonu i metapyronu. Fenytoina może zwiększać stężenie glukozy, fosfatazy zasadowej, gamma-glutamylo transpeptydazy oraz zmniejszać stężenie w surowicy wapnia i kwasu foliowego. Zaleca się oznaczanie stężenia folianów w surowicy co 6 miesięcy oraz, jeżeli zachodzi konieczność, podawanie preparatów zawierających kwas foliowy. Fenytoina może wpływać na wyniki testów określających przemiany cukru we krwi.

Zaburzenia krwi i układu chłonnego W rzadkich przypadkach mogą wystąpić zaburzenia wytwarzania komórek krwi, sporadycznie śmiertelne – trombocytopenia, leukopenia, granulocytopenia, agranulocytoza, pancytopenia z zahamowaniem lub bez zahamowania czynności szpiku, anemia aplastyczna. W przypadku wystąpienia makrocytozy lub (i) anemii megaloblastycznej zazwyczaj skuteczna jest terapia kwasem foliowym. Odnotowano kilka doniesień sugerujących związek między stosowaniem fenytoiny i występowaniem limfadenopatii (miejscowej i uogólnionej), w tym łagodnego rozrostu węzłów chłonnych, chłoniaka, pseudochłoniaka, choroby Hodgkina. Aczkolwiek nie potwierdzono związku między stosowaniem fenytoiny i występowaniem tych objawów, powiększenie węzłów chłonnych wskazuje na potrzebę różnicowania stanów patologicznych węzłów chłonnych. Proces chorobowy obejmujący węzły chłonne może przebiegać bezobjawowo lub z objawami przypominającymi chorobę posurowiczą, takimi jak: gorączka, wysypka, zaburzenia czynności wątroby. We wszystkich przypadkach, w których istnieje podejrzenie wywołania przez fenytoinę powiększenia węzłów chłonnych, należy pacjenta obserwować oraz zastosować inny lek przeciwdrgawkowy. Podczas stosowania fenytoiny konieczna jest okresowa kontrola obrazu krwi. Częstość nieznana: aplazja czysto czerwonokrwinkowa. Zaburzenia układu immunologicznego Zespół nadwrażliwości, w rzadkich przypadkach śmiertelny, charakteryzujący się: bólem stawów, eozynofilią, gorączką, zaburzeniami czynności wątroby, powiększeniem węzłów chłonnych lub wysypką; toczeń rumieniowaty układowy, guzkowe zapalenie tętnic, zaburzenia dotyczące immunoglobulin. Odnotowane przypadki sugerują, że reakcje nadwrażliwości, w tym wysypki skórne i działanie toksyczne na wątrobę występują częściej u pacjentów rasy czarnej. Zaburzenia układu nerwowego Działania niepożądane występujące podczas stosowania fenytoiny zazwyczaj dotyczą układu nerwowego i są przeważnie zależne od dawki. Zalicza się do nich oczopląs, niewyraźną mowę, zaburzenia koordynacji ruchów, ataksję, dezorientację, parestezje, senność; mogą wystąpić również: zawroty głowy, bezsenność, rozdrażnienie, fascykulacje, ból głowy; w rzadkich przypadkach mogą wystąpić dyskinezy, w tym pląsawica, dystonia, drżenie, grubofaliste trzepoczące drżenie rąk (asterixis) podobnie jak po zastosowaniu pochodnych fenotiazyny i innych leków neuroleptycznych. Sporadycznie po ciężkim przedawkowaniu fenytoiny odnotowywano nieodwracalne zaburzenia czynności móżdżku. U pacjentów stosujących długotrwale fenytoinę stwierdzano polineuropatie obwodowe czuciowe. Fenytoina może wpływać również negatywnie na psychikę wywołując agresję lub uspokojenie, osłabienie pamięci oraz depresję. Zaburzenia żołądka i jelit Nudności, wymioty, zaparcia; w rzadkich przypadkach może dojść do toksycznego zapalenia wątroby, uszkodzenia wątroby. Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej Różne postacie wysypki skórnej (typu odrowego lub płoniczego, czasami z towarzyszącą gorączką) - najczęściej występuje wysypka typu odrowego; zapalenie skóry pęcherzowe, złuszczające, plamicowe, toczeń rumieniowaty układowy (patrz punkt 4.4). Bardzo rzadko: stwierdzono występowanie ciężkich skórnych reakcji niepożądanych - zespołu Stevensa-Johnsona (SJS) i toksycznej rozpływnej martwicy naskórka (TEN) (patrz punkt 4.4). Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej Donoszono o przypadkach zmniejszenia gęstości mineralnej kości, osteopenii, osteoporozy oraz złamań u pacjentów przyjmujących długotrwale fenytoinę. Mechanizm wpływu fenytoiny na przemiany kości nie został określony. Pogrubienie rysów twarzy, przerost dziąseł, powiększenie warg, hirsutyzm; rzadko choroba Peyroniego, przykurcz Dupuytrena. Inne Poliartropatia, śródmiąższowe zapalenie nerek, zapalenie płuc. Dzieci i młodzież Zasadniczo profil działań niepożądanych związanych ze stosowaniem fenytoiny u dzieci i młodzieży oraz u pacjentów dorosłych jest podobny. Przerost dziąseł wstępuje częściej u dzieci i młodzieży oraz u pacjentów, którzy nie zachowują odpowiedniej higieny jamy ustnej. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych Al. Jerozolimskie 181C 02-222 Warszawa Tel.: + 48 22 49 21 301 Faks: + 48 22 49 21 309 Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.