Entekavir Adamed
Dane pochodzą z oficjalnych ulotek i ChPL. Zostały wyodrębnione automatycznie (częściowo z użyciem AI), więc treści mogą być niepełne, przybliżone lub błędne. Wiążący jest zawsze oryginalny dokument. Brak informacji w serwisie nie oznacza, że jej nie ma. To nie jest porada medyczna, ranking ani polecenie leku: o wyborze i dawkowaniu decyduje lekarz lub farmaceuta. Nie odstawiaj leków na własną rękę. W razie nagłego, ciężkiego objawu dzwoń pod 112.
- Podmiot odpowiedzialny
- Adamed Pharma S.A.
- Substancje czynne
- Entecavirum: 0,5 mg, 1 mg
- Stan bazy na dzień
- 2026-10-22
Dostępne moce i opakowania · 2 pozycje
| Nazwa | Postać | Opakowania | Dostępność |
|---|---|---|---|
| Entekavir Adamed 0,5 mg | Tabletki powlekane | 30 tabl. | na receptę (Rx) |
| Entekavir Adamed 1 mg | Tabletki powlekane | 30 tabl. | na receptę (Rx) |
Zamienniki o tej samej mocy i postaci · 8 leków
Ta sama substancja, moc i postać; kolejność alfabetyczna według nazwy, potem podmiotu, to nie jest ranking. Zamiennik nie oznacza, że lek można zmienić bez konsultacji: decyzję podejmuje lekarz lub farmaceuta.
Entecavirum 0,5 mg (tabletki powlekane) · 4 leki
Wskazania (wg ChPL 4.1)
-
Wirusowe zapalenie wątroby typu B wskazanie z ChPL
źródło: „Produkt leczniczy Entekavir Adamed wskazany jest do leczenia przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B (HBV) (patrz punkt 5.1) u osób dorosłych z:” · ChPL, pkt 4.1
źródło: „Zarówno w przypadku wyrównanej czynności wątroby, jak i niewyrównanej czynności wątroby, wskazanie to opiera się na danych z badań klinicznych u pacjentów nieotrzymujących uprzednio analogów nukleozydów z zakażeniem HBV i dodatnim lub ujemnym wynikiem oznaczenia antygenu HBeAg.” · ChPL, pkt 4.1
źródło: „W przypadku pacjentów, u których leczenie wirusowego zapalenia wątroby typu B lamiwudyną nie przyniosło efektów, patrz punkty 4.2, 4.4 i 5.1.” · ChPL, pkt 4.1
Kiedy nie stosować (wg ChPL 4.3) wyodrębnione automatycznie
- Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1.
Dokumenty: wspólne dla wszystkich mocy
Dotyczy wszystkich mocy: te bloki mają dla każdej mocy ten sam zapis w dokumentach, więc są pokazane raz. Linki do plików ulotki i ChPL każdej mocy są w tabeli „Dostępne moce i opakowania”.
Dawkowanie wg dokumentu wyodrębnione automatycznie
- Wiek i masa ciała
-
- nie stosować poniżej 2 lat
źródło: „Leku Entekavir Adamed nie należy stosować u dzieci w wieku poniżej 2 lat lub o masie ciała mniejszej niż 10 kg.” · Ulotka, pkt 2
- nie stosować poniżej 2 lat
- Dawkowanie wg grup (cytat)
-
- (początek fragmentu; dalszy ciąg w dokumencie) źródło: ChPL, pkt 4.2
Dzieci i młodzież
„Dzieci i młodzież W celu umożliwienia odpowiedniego dawkowania u dzieci i młodzieży dostępny jest Entekavir Adamed w postaci tabletek powlekanych 0,5 mg, a dla dawek mniejszych niż 0,5 mg może być dostępny entekawir w postaci roztworu doustnego. Decyzja o leczeniu dzieci i młodzieży powinna być oparta na dokładnym rozważeniu indywidualnych potrzeb pacjenta, z uwzględnieniem aktualnych wytycznych dotyczących leczenia dzieci i młodzieży, w tym informacji z początkowego badania histologicznego.” - dawkowanie (zdanie bez nagłówka grupy): „Zalecana dawka u dorosłych to 0,5 mg lub 1 mg jeden raz na dobę (doustnie).” źródło: Ulotka, pkt 3
- Grupy szczególne (cytat)
-
- Pacjenci w podeszłym wieku: „Pacjenci w podeszłym wieku: nie jest konieczna modyfikacja dawkowania leku w zależności od wieku.” źródło: ChPL, pkt 4.2
- Niewydolność nerek: „Niewydolność nerek: klirens entekawiru zmniejsza się wraz z klirensem kreatyniny (patrz punkt 5.2).” źródło: ChPL, pkt 4.2
- Niewydolność wątroby: „Niewydolność wątroby: nie jest konieczna modyfikacja dawkowania u pacjentów z niewydolnością wątroby.” źródło: ChPL, pkt 4.2
- (początek fragmentu; dalszy ciąg w dokumencie) źródło: Ulotka, pkt 2
Ciąża, karmienie piersią i wpływ na płodność
„Ciąża, karmienie piersią i wpływ na płodność Jeśli pacjentka jest w ciąży lub gdy planuje mieć dziecko, powinna poradzić się lekarza. Do tej pory nie wykazano, że stosowanie leku Entekavir Adamed w czasie ciąży jest bezpieczne. Leku Entekavir Adamed nie należy stosować w okresie ciąży, o ile nie jest to specjalnie zalecone przez lekarza. Ważne jest, aby kobiety w wieku rozrodczym stosujące lek Entekavir Adamed, stosowały skuteczną antykoncepcję w celu uniknięcia zajścia w ciążę. W czasie stosowania leku Entekavir Adamed nie należy karmić piersią. Jeśli pacjentka karmi piersią, powinna poinformować o tym lekarza.”
- Jedzenie, napoje i alkohol (cytat)
-
- jedzenie i napoje: „Pacjenci nieleczeni uprzednio analogami nukleozydów: zalecana dawka u osób dorosłych wynosi 0,5 mg raz na dobę, podawana przed posiłkiem lub po posiłku.”
jedzenie i napoje
„Pacjenci nie odpowiadający na leczenie lamiwudyną [tzn. ze stwierdzoną wiremią w czasie leczenia lamiwudyną lub występowaniem mutacji warunkujących oporność na lamiwudynę (LVDr)] (patrz punkty 4.4 i 5.1): zalecana dawka u osób dorosłych wynosi 1 mg raz na dobę i należy ją podawać na czczo (ponad 2 godziny przed posiłkiem i ponad 2 godziny po posiłku) (patrz punkt 5.2).”- jedzenie i napoje: „U dorosłych pacjentów z niewyrównaną czynnością wątroby zalecana dawka wynosi 1 mg raz na dobę i należy ją podawać na czczo (ponad 2 godziny przed posiłkiem i ponad 2 godziny po posiłku) (patrz punkt 5.2).”
- jedzenie i napoje: „Dzieciom i młodzieży o masie ciała co najmniej 32,6 kg należy podawać dobową dawkę w postaci jednej tabletki 0,5 mg, niezależnie od posiłków.”
Tabele z dokumentów wyodrębnione automatycznie
| Klirens kreatyniny | Dawkowanie entekawiru | |
|---|---|---|
| (ml/min) | Nieleczeni uprzednio analogami nukleozydów | Brak odpowiedzi na lamiwudynę lub niewyrównana |
| czynność wątroby | ||
| ≥ 50 | 0,5 mg raz na dobę | 1 mg raz na dobę |
| 30-49 | 0,25 mg raz na dobę* lub 0,5 mg co 48 godzin | 0,5 mg raz na dobę |
| 10-29 | 0,15 mg raz na dobę* lub 0,5 mg co 72 godziny | 0,3 mg raz na dobę* lub 0,5 mg co 48 godzin |
| < 10 Hemodializa lub CAPD* | 0,05 mg raz na dobę* lub 0,5 mg co 5 do 7 dni | 0,1 mg raz na dobę* lub 0,5 mg co 72 godziny |
* w przypadku dawek < 0,5 mg, zalecany jest entekawir w postaci roztworu doustnego.
** w dniu hemodializy entekawir należy podawać po zabiegu hemodializy.
źródło: ChPL, pkt 4.2, s. 5
Entecavirum 0,5 mg (tabletki powlekane)
Dane z dokumentów wyodrębnione automatycznie
- Przechowywanie
- nie powyżej 30 °C
- Termin ważności
- 2 lata (opakowanie nieotwarte)
- Substancje pomocnicze
- Entekavir Adamed 0,5 mg tabletki powlekane; Celuloza mikrokrystaliczna; Laktoza jednowodna; Skrobia żelowana, kukurydziana; Krospowidon (typ A); Magnezu stearynian
- Otoczka tabletki Opadry White YS-1-7003: Tytanu dwutlenek (E 171) Hypromeloza 3 mPas Hypromeloza 6 mPas Makrogol 400 Polisorbat 80 Entekavir Adamed 1 mg tabletki powlekane Celuloza mikrokrystaliczna Laktoza jednowodna Skrobia żelowana; kukurydziana Krospowidon (typ A) Magnezu stearynian
- Otoczka tabletki Opadry Pink 13B540014: Tytanu dwutlenek (E171); Hypromeloza 6 mPas; Makrogol 400; Polisorbat 80; Żelaza tlenek czerwony (E 172)
- Substancje wymienione w dokumencie (m.in. alergeny, cukry, alkohol, sód)
- barwniki: w składzie (Otoczka tabletki Opadry White YS-1-7003); w składzie (Otoczka tabletki Opadry Pink 13B540014)
- laktoza: 120,97 mg (ChPL pkt 4.4); w składzie; w składzie (Otoczka tabletki Opadry White YS-1-7003)
Pokazane są tylko substancje wymienione w dokumencie; brak wzmianki nie oznacza, że substancji nie ma w leku.
- Opakowanie i akcesoria
- opakowanie bezpośrednie: blister
- Wygląd
- biały owalny z linią podziału
Owalna, biała tabletka o długości 10,1 mm i grubości 3,7 mm, z linią podziału po obydwóch stronach. Linia podziału na tabletce nie jest przeznaczona do przełamywania tabletki. źródło: Ulotka, pkt 6 - biały różowy owalny z linią podziału
Entekavir Adamed 0,5 mg tabletki powlekane Owalna, biała tabletka o długości 10,1 mm i grubości 3,7 mm, z linią podziału po obydwóch stronach. Linia podziału na tabletce nie jest przeznaczona do przełamywania tabletki. Entekavir Adamed 1 mg tabletki powlekane Owalna, różowa tabletka o długości 12,8 mm i grubości 4,8 mm, z linią podziału po obydwóch stronach. Linia podziału na tabletce nie jest przeznaczona do przełamywania tabletki. źródło: ChPL, pkt 3
- biały owalny z linią podziału
- Prowadzenie pojazdów i obsługa maszyn
- dokument: możliwy wpływ lub zalecana ostrożność źródło: „Nie przeprowadzono badań nad wpływem produktu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Zawroty głowy, zmęczenie oraz senność, to często występujące objawy niepożądane, które mogą upośledzać zdolność prowadzenia pojazdów oraz obsługiwania maszyn.” · ChPL, pkt 4.7
- Działania niepożądane
13 pozycji, według częstości
- często: bezsenność; bóle głowy; zawroty głowy; senność; wymioty; biegunka; nudności; dyspepsja; zwiększenie aktywności aminotransferaz; zmęczenie
- niezbyt często: wysypka; łysienie
- rzadko: reakcje anafilaktoidalne
Lista może być niepełna: wyodrębniono tylko zapisy w układzie „Często: …”. Pełna lista jest w ChPL.
źródło: ChPL, pkt 4.8
Z ulotki i ChPL wyodrębnione automatycznie
Ulotka, pkt 2: Informacje ważne przed przyjęciem leku Entekavir Adamed
Kiedy nie przyjmować leku Entekavir Adamed
• Jeśli pacjent ma uczulenie (nadwrażliwość) na entekawir lub którykolwiek z pozostałych
składników tego leku (wymienionych w punkcie 6).
Ostrzeżenia i środki ostrożności
Przed rozpoczęciem przyjmowania leku Entekavir Adamed należy omówić to z lekarzem lub
farmaceutą.
• Jeśli pacjent przebył jakąkolwiek chorobę nerek, należy powiedzieć o tym lekarzowi. Jest to
istotne, ponieważ Entekavir Adamed jest wydalany z organizmu przez nerki i może być
konieczne zmniejszenie dawki leku lub zmiana schematu dawkowania.
• Nie należy przerywać stosowania leku Entekavir Adamed bez skonsultowania się
z lekarzem, gdyż może to wpłynąć niekorzystnie na przebieg zapalenia wątroby. Po przerwaniu
stosowania leku Entekavir Adamed lekarz przez kilka miesięcy kontroluje stan pacjenta
i przeprowadza badania krwi.
• Należy przedyskutować z lekarzem, czy wątroba funkcjonuje prawidłowo, a jeśli nie, jaki
może być ewentualny wpływ jej stanu na przebieg leczenia Entekavir Adamed.
• Jeśli pacjent jest również zakażony wirusem HIV (ludzki wirus niedoboru odporności) należy
powiedzieć o tym lekarzowi. Pacjent nie powinien przyjmować leku Entekavir Adamed w celu
leczenia wirusowego zapalenia wątroby typu B, jeśli nie otrzymuje leków przeciw HIV,
ponieważ w przyszłości może być zmniejszona skuteczność leczenia HIV. Entekavir Adamed
nie leczy zakażenia HIV.
• Przyjmowanie leku Entekavir Adamed nie zapobiega zakażaniu innych ludzi wirusem
zapalenia wątroby typu B (HBV) poprzez kontakt seksualny lub płyny fizjologiczne (w tym
zakażoną krew). Dlatego też ważne jest zachowanie odpowiednich środków ostrożności, aby
zapobiec zakażeniu HBV innych osób. Dostępna jest szczepionka chroniąca osoby zagrożone
zakażeniem HBV.
• Entekavir Adamed należy do grupy leków, które mogą powodować kwasicę mleczanową
(nadmiar kwasu mlekowego we krwi) oraz powiększenie wątroby. Objawy takie, jak nudności,
wymioty i ból brzucha mogą wskazywać na rozwój kwasicy mleczanowej. To rzadkie, lecz
poważne działanie niepożądane, czasami kończy się śmiercią. Kwasica mleczanowa występuje
częściej u kobiet, szczególnie ze znaczną nadwagą. Podczas zażywania leku Entekavir Adamed
lekarz będzie regularnie kontrolować stan pacjenta.
• Jeśli pacjent był wcześniej leczony z powodu przewlekłego zapalenia wątroby typu B,
należy o tym powiedzieć lekarzowi prowadzącemu.
Dzieci i młodzież
Leku Entekavir Adamed nie należy stosować u dzieci w wieku poniżej 2 lat lub o masie ciała mniejszej
niż 10 kg.
Lek Entekavir Adamed a inne leki
Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta
obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować.
Stosowanie leku Entekavir Adamed z jedzeniem i piciem
W większości przypadków Entekavir Adamed można przyjmować z jedzeniem lub bez jedzenia. Jeśli
jednak pacjent wcześniej przyjmował leki zawierające lamiwudynę jako substancję czynną, należy
wziąć pod uwagę poniższe zalecenia. Jeśli leczenie zostało zmienione na lek Entekavir Adamed z
powodu nieskuteczności leczenia lamiwudyną, należy zażywać Entekavir Adamed jeden raz na dobę, na
pusty żołądek. Jeśli choroba wątroby jest bardzo zaawansowana, lekarz prowadzący również zaleci
stosowanie leku Entekavir Adamed na pusty żołądek. Oznacza to przyjmowanie leku co najmniej
2 godziny po jedzeniu i co najmniej 2 godziny przed następnym posiłkiem.
Dzieci i młodzież (w wieku od 2 do mniej niż 18 lat) mogą przyjmować lek Entekavir Adamed
niezależnie od posiłków.
Ciąża, karmienie piersią i wpływ na płodność
Jeśli pacjentka jest w ciąży lub gdy planuje mieć dziecko, powinna poradzić się lekarza. Do tej pory nie
wykazano, że stosowanie leku Entekavir Adamed w czasie ciąży jest bezpieczne. Leku Entekavir
Adamed nie należy stosować w okresie ciąży, o ile nie jest to specjalnie zalecone przez lekarza. Ważne
jest, aby kobiety w wieku rozrodczym stosujące lek Entekavir Adamed, stosowały skuteczną
antykoncepcję w celu uniknięcia zajścia w ciążę.
W czasie stosowania leku Entekavir Adamed nie należy karmić piersią. Jeśli pacjentka karmi piersią,
powinna poinformować o tym lekarza. Nie wiadomo czy entekawir, substancja czynna leku Entekavir
Adamed, przenika do ludzkiego mleka.
Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
Zawroty głowy, uczucie zmęczenia oraz senność, to często występujące objawy niepożądane, które
mogą upośledzać zdolność prowadzenia pojazdów oraz obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu.
W przypadku jakichkolwiek wątpliwości należy skonsultować się z lekarzem.
Lek Entekavir Adamed zawiera laktozę
Lek ten zawiera laktozę. Jeżeli stwierdzono wcześniej u pacjenta nietolerancję niektórych cukrów,
pacjent powinien skontaktować się z lekarzem przed przyjęciem leku.
Ulotka, pkt 4: Możliwe działania niepożądane
Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.
Pacjenci leczeni entekawirem zgłaszali występowanie następujących objawów niepożądanych:
Dorośli:
• często (co najmniej 1 na 100 pacjentów): ból głowy, bezsenność, uczucie zmęczenia (bardzo
silnego wyczerpania), zawroty głowy, senność, wymioty, biegunka, nudności, dyspepsja
(niestrawność) i zwiększona aktywność enzymów wątrobowych we krwi;
• niezbyt często (co najmniej 1 na 1000 pacjentów): wysypka, utrata włosów;
• rzadko (co najmniej 1 na 10 000 pacjentów): ciężkie reakcje alergiczne.
Dzieci i młodzież:
Działania niepożądane obserwowane u dzieci i młodzieży są podobne do tych, które występują u osób
dorosłych i zostały opisane powyżej, z następującą różnicą:
bardzo często (co najmniej u 1 na 10 pacjentów): mała liczba granulocytów obojętnochłonnych (jeden z
rodzajów białych krwinek ważny w zwalniaczu zakażeń).
Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione
w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie.
Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione
w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie, lub pielęgniarce. Działania niepożądane
można zgłaszać bezpośrednio do Departament Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów
Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów
Biobójczych:
Al. Jerozolimskie 181C, 02 222 Warszawa, tel.: 22 49-21-301, fax: 22 49-21-309, strona internetowa:
strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat
bezpieczeństwa stosowania leku.
ChPL, pkt 4.3: Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną
w punkcie 6.1.
ChPL, pkt 4.4: Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania
Niewydolność nerek: u pacjentów z zaburzeniem czynności nerek zaleca się zmianę dawkowania (patrz
punkt 4.2). Propozycję zmian dawkowania określono ekstrapolując ograniczoną liczbę wyników, a ich
bezpieczeństwa stosowania i skuteczności nie oceniano klinicznie. Z tego powodu należy ściśle
kontrolować odpowiedź wirusologiczną.
Zaostrzenie zapalenia wątroby: stosunkowo często w przebiegu przewlekłego wirusowego zapalenia
wątroby typu B stwierdza się spontaniczne zaostrzenia charakteryzujące się przemijającym
zwiększeniem aktywności AlAT w surowicy. Po rozpoczęciu leczenia przeciwwirusowego u niektórych
pacjentów może wystąpić w surowicy zwiększenie aktywności AlAT i zmniejszenie miana DNA HBV
(patrz punkt 4.8). U osób leczonych entekawirem zaostrzenia w czasie leczenia występują średnio po
4-5 tygodniach. U pacjentów z wyrównaną czynnością wątroby wraz z takim zwiększeniem aktywności
AlAT w surowicy z reguły nie zwiększa się stężenie bilirubiny w surowicy ani nie nasila
dekompensacja czynności wątroby. U pacjentów z zaawansowaną chorobą wątroby lub marskością
wątroby ryzyko wystąpienia objawów dekompensacji czynności wątroby w następstwie zaostrzenia
zapalenia wątroby jest większe, dlatego należy ich ściśle obserwować w czasie leczenia.
Ostre nasilenie wirusowego zapalenia wątroby typu B opisywano także u pacjentów, którzy przerwali
leczenie wirusowego zapalenia wątroby typu B (patrz punkt 4.2). Zaostrzenia po zakończeniu leczenia
wiążą się zwykle ze zwiększeniem miana DNA HBV i w większości przypadków mają charakter samo
ograniczający się. Jednak opisywano ciężkie zaostrzenia, także kończące się zgonem.
Wśród pacjentów, którzy nie byli leczeni wcześniej analogami nukleozydów, średni czas do wystąpienia
zaostrzenia po zakończeniu leczenia wynosił 23-24 tygodni. W większości przypadków zaostrzenia
dotyczyły pacjentów z ujemnym wynikiem oznaczenia HBeAg (patrz punkt 4.8). Przez okres
przynajmniej 6 miesięcy po zakończeniu leczenia wirusowego zapalenia wątroby typu B należy
kontrolować stan kliniczny pacjenta i wyniki badań laboratoryjnych. Jeśli konieczne, należy ponownie
wprowadzić leczenie przeciwwirusowe zapalenia wątroby typu B.
Pacjenci z niewyrównaną czynnością wątroby: u pacjentów z niewyrównaną czynnością wątroby (bez
względu na przyczynę), szczególnie u pacjentów z niewydolnością wątroby w stopniu C wg Child-
Turcotte-Pugh (CTP), częściej obserwuje się ciężkie zdarzenia niepożądane związane z czynnością
wątroby niż u pacjentów z wyrównaną czynnością wątroby. Pacjenci z niewyrównaną czynnością
wątroby mogą mieć także zwiększone ryzyko wystąpienia kwasicy mleczanowej i szczególnych
nerkowych zdarzeń niepożądanych, takich jak zespół wątrobowo-nerkowy. Z tego powodu należy
dokładnie monitorować objawy kliniczne i wskaźniki laboratoryjne w tej grupie pacjentów (patrz
również punkty 4.8 i 5.1).
Kwasica mleczanowa oraz ciężka hepatomegalia ze stłuszczeniem wątroby: podczas stosowania
analogów nukleozydów zaobserwowano przypadki, czasami zakończone zgonem, występowania
kwasicy mleczanowej (bez niedotlenienia krwi), zazwyczaj w połączeniu z ciężką hepatomegalią
i stłuszczeniem wątroby. Ponieważ entekawir ma budowę zbliżoną do analogów nukleozydów, takiego
ryzyka nie można wykluczyć. Należy zaprzestać leczenia analogami nukleozydów, gdy wystąpi
gwałtowny wzrost aktywności aminotransferaz, postępujące powiększenie wątroby lub kwasica
metaboliczna (mleczanowa) o nieznanej etiologii. Łagodne objawy pokarmowe, takie jak nudności,
wymioty oraz ból brzucha mogą wskazywać na rozwój kwasicy mleczanowej. W ciężkich przypadkach,
czasami kończących się śmiercią, występowało zapalenie trzustki, niewydolność wątroby lub
stłuszczenie wątroby, niewydolność nerek oraz podwyższone stężenie mleczanów w surowicy. Należy
zachować ostrożność przepisując analogi nukleozydów pacjentom (szczególnie otyłym kobietom)
z powiększeniem wątroby, zapaleniem wątroby lub innymi znanymi czynnikami ryzyka choroby
wątroby. Pacjentów tych należy ściśle obserwować.
W celu odróżnienia zwiększenia aktywności aminotransferaz, będącego wynikiem odpowiedzi na
leczenie, od ich podwyższenia mającego związek z kwasicą mleczanową, lekarz powinien upewnić się,
że wraz ze zmianami AlAT następuje poprawa innych parametrów laboratoryjnych przewlekłego
wirusowego zapalenia wątroby typu B.
Oporność oraz szczególne środki ostrożności u pacjentów nie odpowiadających na leczenie
lamiwudyną: mutacje polimerazy HBV, kodujące substytucje warunkujące oporność na lamiwudynę,
mogą prowadzić w konsekwencji do pojawienia się wtórnych substytucji, w tym związanych
z opornością na entekawir (ETVr). U małego odsetka pacjentów nie odpowiadających na leczenie
lamiwudyną, substytucje warunkujące ETVr w miejscach rtT184, rtS202 lub rtM250 występowały
przed rozpoczęciem leczenia. U pacjentów ze szczepami HBV opornymi na lamiwudynę jest większe
prawdopodobieństwo rozwoju oporności na podawany później entekawir niż u pacjentów, u których nie
występuje oporność na lamiwudynę. Skumulowane prawdopodobieństwo wystąpienia oporności
genotypowej na entekawir po 1., 2., 3., 4. i 5. roku leczenia u pacjentów nie odpowiadających na
leczenie lamiwudyną wynosiło odpowiednio 6%, 15%, 36%, 47% i 51%. W populacji nie
odpowiadającej na leczenie lamiwudyną należy często monitorować odpowiedź wirusologiczną, a także
należy wykonywać odpowiednie testy oporności. U pacjentów z niepełną odpowiedzią wirusologiczną
po 24 tygodniach leczenia entekawirem należy rozważyć modyfikację leczenia (patrz punkty 4.5 i 5.1).
Podczas rozpoczynania leczenia u pacjentów z udokumentowaną historią zakażenia szczepami HBV
opornymi na lamiwudynę, należy rozważyć skojarzone podawanie entekawiru z innym lekiem
przeciwwirusowym (który nie wykazuje oporności krzyżowej z lamiwudyną i entekawirem) zamiast
podawania entekawiru w monoterapii.
Stwierdzona wcześniej oporność wirusa zapalenia wątroby typu B na lamiwudynę jest związana
ze zwiększonym ryzykiem powstania oporności na entekawir, niezależnie od stopnia zaawansowania
choroby wątroby. U pacjentów z niewyrównaną czynnością wątroby przełom wirusologiczny może
spowodować poważne komplikacje podstawowej choroby wątroby. Z tego powodu u pacjentów
z niewyrównaną czynnością wątroby i zakażonych opornym na lamiwudynę wirusem zapalenia wątroby
typu B, należy rozważyć skojarzone podawanie entekawiru z innym lekiem przeciwwirusowym (który
nie wykazuje oporności krzyżowej z lamiwudyną i entekawirem) zamiast podawania entekawiru
w monoterapii.
Dzieci i młodzież: Zaobserwowano mniejszy odsetek odpowiedzi wirusologicznej (DNA HBV
<50 j.m./ml) u dzieci i młodzieży z początkowym mianem DNA HBV ≥8,0 log10 j.m./ml (patrz
punkt 5.1). Entekawir należy stosować u tych pacjentów jedynie wtedy, gdy potencjalne korzyści
przewyższają potencjalne ryzyko dla dziecka (np. oporność). Ponieważ u niektórych dzieci i młodzieży
może być konieczne długoterminowe, a nawet trwające do końca życia leczenie przewlekłego
aktywnego wirusowego zapalenia wątroby typu B, należy rozważyć wpływ entekawiru na przyszłe
możliwości leczenia.
Biorcy przeszczepów wątroby: u pacjentów po przeszczepieniu wątroby, otrzymujących cyklosporynę
lub takrolimus, należy uważnie monitorować czynność nerek przed leczeniem i w czasie leczenia
entekawirem (patrz punkt 5.2).
Równoczesne zakażenie wirusem zapalenia wątroby typu C lub D: brak danych dotyczących
skuteczności entekawiru u pacjentów z równoczesnym zakażeniem wirusem zapalenia wątroby typu C
lub D.
Pacjenci równocześnie zakażeni ludzkim wirusem zespołu nabytego niedoboru odporności (HIV) i HBV,
nieotrzymujący jednocześnie leczenia przeciwretrowirusowego: nie badano entekawiru u zakażonych
HIV i HBV pacjentów, którzy nie otrzymywali skutecznego leczenia przeciw HIV.
Wystąpienie oporności na HIV stwierdzono w przypadkach, gdy entekawir stosowano u pacjentów
z zakażeniem HIV, nie poddawanych wysoce aktywnej terapii przeciwwirusowej (HAART) (patrz
punkt 5.1). Z tego powodu nie należy stosować leczenia entekawirem u pacjentów zakażonych HIV
i HBV, którzy nie otrzymują HAART. Entekawiru nie badano w leczeniu zakażenia HIV i nie zaleca się
jego stosowania w tym wskazaniu.
Pacjenci równocześnie zakażeni HIV i HBV, otrzymujący jednocześnie leczenie przeciwretrowirusowe:
entekawir badano u 68 dorosłych zakażonych HIV i HBV, u których stosowano schemat HAART
zawierający lamiwudynę (patrz punkt 5.1). Brak danych dotyczących skuteczności entekawiru
u pacjentów bez HBeAg, z równoczesnym zakażeniem wirusem HIV. Ograniczone są dane dotyczące
tych pacjentów z równoczesnym zakażeniem wirusem HIV, u których odsetek komórek CD4 jest niski
(<200 komórek/mm3).
Ogólnie: należy pouczyć pacjentów, że nie zostało dowiedzione, iż leczenie entekawirem zmniejszało
ryzyko przeniesienia wirusa zapalenia wątroby typu B na inne osoby, dlatego też należy nadal
zachowywać odpowiednie środki ostrożności.
Laktoza: każda tabletka 0,5 mg zawiera 120,97 mg laktozy, a każda tabletka 1 mg zawiera 241,94 mg
laktozy.
Produkt leczniczy nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną
nietolerancją galaktozy, brakiem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.
ChPL, pkt 4.5: Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji
Ponieważ entekawir wydalany jest głównie przez nerki (patrz punkt 5.2), jednoczesne stosowanie
produktów leczniczych, które osłabiają czynność nerek lub konkurują w aktywnym wydzielaniu
kanalikowym, może prowadzić do zwiększenia stężenia w osoczu każdego z tych produktów
leczniczych. Poza lamiwudyną, dipiwoksylem adefowiru i fumaranem dizoproksylu tenofowiru nie
badano efektów jednoczesnego podawania entekawiru z produktami leczniczymi wydalanymi przez
nerki lub wpływającymi na czynność nerek. Należy ściśle monitorować występowanie działań
niepożądanych w przypadku podawania entekawiru z tymi produktami leczniczymi. Nie
zaobserwowano interakcji farmakokinetycznych pomiędzy entekawirem a lamiwudyną, adefowirem lub
tenofowirem.
Entekawir nie jest substratem, nie indukuje ani nie hamuje aktywności enzymów zależnych od
cytochromu P450 (CYP450) (patrz punkt 5.2). Z tego względu mało prawdopodobne jest wystąpienie
interakcji z lekami metabolizowanymi przez CYP450.
Dzieci i młodzież
Badania dotyczące interakcji przeprowadzono wyłącznie u dorosłych.
ChPL, pkt 4.8: Działania niepożądane
a. Podsumowanie profilu bezpieczeństwa
W badaniach klinicznych u pacjentów z wyrównaną czynnością wątroby, najczęściej stwierdzane,
niezależnie od ciężkości, działania niepożądane, których związek z leczeniem entekawirem był co
najmniej możliwy, to: bóle głowy (9%), zmęczenie (6%), zawroty głowy (4%) i nudności (3%).
Obserwowano również zaostrzenia zapalenia wątroby w czasie i po zaprzestaniu leczenia entekawirem
(patrz punkt 4.4 i c. Opis wybranych działań niepożądanych).
b. Tabelaryczny wykaz działań niepożądanych
Ocena działań niepożądanych opiera się na wynikach z obserwacji po wprowadzeniu entekawiru do
obrotu i czterech badań klinicznych, z zastosowaniem podwójnej ślepej próby, w których
1720 pacjentów z przewlekłym wirusowym zapaleniem wątroby typu B i wyrównaną czynnością
wątroby otrzymywało entekawir (n=862) lub lamiwudynę (n=858) przez okres do 107 tygodni (patrz
punkt 5.1). Profile bezpieczeństwa entekawiru w dawce 0,5 mg na dobę (679 wcześniej nieleczonych
analogami nukleozydów pacjentów, z dodatnim lub ujemnym wynikiem HBeAg i medianą leczenia
wynoszącą 53 tygodnie), entekawiru w dawce 1 mg na dobę (183 nie odpowiadających na leczenie
lamiwudyną pacjentów i medianą leczenia wynoszącą 69 tygodni) i lamiwudyny, obejmujące także
wyniki badań laboratoryjnych, były porównywalne w tych badaniach.
Działania niepożądane, których związek z leczeniem entekawirem był co najmniej możliwy, zostały
wymienione poniżej zgodnie z klasyfikacją układów i narządów. Częstość występowania określono
jako: bardzo często (≥1/10); często (≥1/100 do <1/10); niezbyt często (≥1/1000 do
<1/100); rzadko (≥1/10 000 do <1/1000). W obrębie każdej grupy o określonej częstości występowania
objawy niepożądane są wymienione zgodnie ze zmniejszającą się ciężkością.
Zaburzenia układu immunologicznego: rzadko: reakcje anafilaktoidalne
Zaburzenia psychiczne: często: bezsenność
Zaburzenia układu nerwowego: często: bóle głowy, zawroty głowy, senność
Zaburzenia żołądka i jelit: często: wymioty, biegunka , nudności, dyspepsja
Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych: często: zwiększenie aktywności aminotransferaz
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: niezbyt często: wysypka, łysienie
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu
podania:
często: zmęczenie
Notowano przypadki kwasicy mleczanowej, często związane z dekompensacją czynności wątroby,
innymi poważnymi stanami medycznymi lub narażeniem na lek (patrz punkt 4.4).
Leczenie trwające ponad 48 tygodni: dalsze leczenie entekawirem przez okres, którego mediana
wynosiła 96 tygodni, nie dostarczyło nowych danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania.
c. Opis wybranych działań niepożądanych
Nieprawidłowości w badaniach laboratoryjnych: w badaniach klinicznych u 5% pacjentów nieleczonych
wcześniej nukleozydami aktywność AlAT ponad 3-krotnie przekraczała wartość początkową. U mniej
niż 1% aktywność AlAT przekraczała ponad 2-krotnie wartość początkową, a stężenie bilirubiny
całkowitej przekraczało ponad 2-krotnie górną granicę normy (GGN) i ponad 2-krotnie wartość
początkową. Stężenie albumin poniżej 2,5 g/dl stwierdzono u mniej niż 1% pacjentów, aktywność
amylazy ponad 3-krotnie przekraczającą wartość początkową obserwowano u 2% pacjentów, aktywność
lipazy ponad 3-krotnie przekraczającą wartość początkową u 11% pacjentów, a liczbę płytek poniżej
50 000/mm3 u mniej niż 1% pacjentów.
W badaniach klinicznych u 4% pacjentów nie odpowiadających na leczenie lamiwudyną stwierdzono
zwiększenie aktywności AlAT ponad 3-krotnie przekraczające wartość początkową, a u mniej niż
1% zwiększenie aktywności AlAT ponad 2-krotnie przekraczające wartość początkową wraz ze
stężeniem bilirubiny całkowitej ponad 2-krotnie przekraczającym górną granicę normy i ponad
2-krotnie wartość początkową. Zwiększenie aktywności amylazy ponad 3-krotnie przekraczające
wartość początkową wystąpiło u 2% chorych, zwiększenie aktywności lipazy ponad 3-krotnie
przekraczające wartość początkową stwierdzono u 18%, a zmniejszenie liczby płytek krwi poniżej
50 000/mm3 u mniej niż 1% pacjentów.
Zaostrzenia w czasie leczenia: w badaniach obejmujących pacjentów nieotrzymujących uprzednio
analogów nukleozydów u 2% leczonych entekawirem i 4% leczonych lamiwudyną w trakcie leczenia
obserwowano zwiększenie aktywności AlAT przekraczające ponad 10-krotnie górną granicę normy
i ponad 2-krotnie wartość początkową. W badaniach obejmujących pacjentów nie odpowiadających na
leczenie lamiwudyną u 2% leczonych entekawirem i 11% leczonych lamiwudyną stwierdzono
zwiększenie aktywności AlAT przekraczające ponad 10-krotnie górną granicę normy i ponad 2-krotnie
wartość początkową. U pacjentów leczonych entekawirem mediana czasu wystąpienia zwiększenia
aktywności AlAT w trakcie leczenia wynosiła 4-5 tygodni. U większości zwiększenie aktywności AlAT
ustępowało podczas kontynuacji leczenia i było związane ze zmniejszeniem liczby kopii ≥2 log10/ml,
które występowało w czasie zwiększenia się aktywności AlAT lub poprzedzało je. W trakcie leczenia
zaleca się okresową kontrolę czynności wątroby.
Zaostrzenia po zakończeniu leczenia: u pacjentów, którzy zakończyli leczenie wirusowego zapalenia
wątroby typu B, w tym także entekawirem, opisywano ostre nasilenie zapalenia wątroby (patrz
punkt 4.4). W badaniach obejmujących osoby uprzednio nieleczone analogami nukleozydów, u
6% chorych otrzymujących entekawir i 10% otrzymujących lamiwudynę stwierdzono zwiększenie
aktywności AlAT w czasie obserwacji po zakończeniu leczenia [przekraczające ponad 10-krotnie górną
granicę normy i ponad 2-krotnie wartość odniesienia (minimalna wartość początkowa lub ostatnia
oznaczona w czasie leczenia)]. U pacjentów wcześniej nieleczonych analogami nukleozydów,
otrzymujących entekawir, mediana czasu wystąpienia zwiększenia aktywności AlAT to 23-24 tygodnie.
W 86% (24/28) przypadków zwiększenie aktywności AlAT dotyczyło pacjentów bez HBeAg.
W badaniach obejmujących pacjentów nie odpowiadających na leczenie lamiwudyną zwiększenie
aktywności AlAT po zakończeniu leczenia obserwowano u 11% otrzymujących entekawir i u żadnego
otrzymującego lamiwudynę. Jednak obserwacja po zakończeniu leczenia dotyczyła tylko ograniczonej
liczby pacjentów.
W badaniach klinicznych leczenie entekawirem przerywano, jeśli uzyskano określoną wcześniej
odpowiedź. Jeśli terapia zostanie przerwana niezależnie od uzyskanej odpowiedzi, to częstość
występowania zwiększenia aktywności AlAT po zakończeniu leczenia może być wyższa.
d. Dzieci i młodzież
Informacje dotyczące bezpieczeństwa stosowania entekawiru u dzieci i młodzieży w wieku od 2 do
<18 lat opierają się na dwóch badaniach klinicznych z udziałem osób z przewlekłym zakażeniem HBV;
jednym badaniu fazy 2 oceniającym farmakokinetykę (badanie 028) i jednym badaniu fazy 3 (badanie
189). W badaniach tych uczestniczy 195 pacjentów z dodatnim wynikiem oznaczenia HBeAg, którzy
nie otrzymywali wcześniej analogów nukleozydów, leczonych entekawirem przez okres, którego
mediana wynosi 99 tygodni. Działania niepożądane obserwowane u dzieci i młodzieży, które
otrzymywały leczenie entekawirem, były zgodne z obserwowanymi w badaniach klinicznych
entekawiru u osób dorosłych (patrz a. Podsumowanie profilu bezpieczeństwa oraz punkt 5.1) z
następującym wyjątkiem u dzieci i młodzieży:
• bardzo częste działania niepożądane: neutropenia.
e. Inne szczególne grupy pacjentów
Doświadczenie u pacjentów z niewyrównaną czynnością wątroby: profil bezpieczeństwa entekawiru u
pacjentów z niewyrównaną czynnością wątroby oceniono w randomizowanym, otwartym badaniu
porównawczym, w którym pacjenci otrzymywali entekawir w dawce 1 mg/dobę (n=102) lub dipiwoksyl
adefowiru w dawce 10 mg/dobę (n=89) (badanie 048). Biorąc pod uwagę działania niepożądane podane
w punkcie b. Tabelaryczny wykaz działań niepożądanych, u pacjentów leczonych entekawirem przez
48 tygodni stwierdzono wystąpienie jednego, dodatkowego działania niepożądanego [zmniejszenie
stężenia wodorowęglanów we krwi (2%)]. Skumulowany procent zgonów w badaniu wynosił
23% (23/102), a przyczyny zgonów, tak jak oczekiwano w tej populacji, były głównie związane z
chorobą wątroby. Skumulowany procent przypadków raka wątrobowokomórkowego (ang.
hepatocellular carcinoma - HCC) w badaniu wynosił 12% (12/102). Ciężkie zdarzenia niepożądane były
głównie związane z chorobą wątroby, ze skumulowaną częstością w badaniu wynoszącą 69%.
Pacjenci z wyższą wartością wskaźnika wg CTP na początku badania mieli większe ryzyko wystąpienia
ciężkich zdarzeń niepożądanych (patrz punkt 4.4).
Nieprawidłowe wyniki badań laboratoryjnych: w 48. tygodniu pacjenci z niewyrównaną czynnością
wątroby, leczeni entekawirem nie mieli zwiększonej aktywności AlAT ponad 10-krotnie w stosunku do
GGN i ponad 2-krotnie w stosunku do wartości początkowej. 1% pacjentów miał zwiększoną aktywność
AlAT ponad 2-krotnie w stosunku do wartości początkowej oraz zwiększone stężenie bilirubiny
całkowitej ponad 2-krotnie w stosunku do GGN i ponad 2-krotnie w stosunku do wartości początkowej.
Stężenie albumin poniżej 2,5 g/dl stwierdzono u 30% pacjentów, aktywność lipazy ponad 3-krotnie
większą niż wartość początkowa u 10%, a liczbę płytek poniżej 50 000/mm3 u 20%.
Doświadczenia z udziałem pacjentów równocześnie zakażonych HIV: profil bezpieczeństwa entekawiru
określony na podstawie obserwacji ograniczonej liczby pacjentów zakażonych HIV i HBV,
otrzymujących HAART (ang. highly active antiretroviral therapy – wysoce aktywne leczenie
przeciwretrowirusowe) zawierające lamiwudynę, był podobny do profilu bezpieczeństwa u pacjentów
zakażonych jedynie HBV (patrz punkt 4.4).
Płeć i wiek: nie stwierdza się istotnych różnic w profilu bezpieczeństwa entekawiru w zależności od płci
(≈25% kobiet w badaniach klinicznych) i wieku (≈5% pacjentów powyżej 65 lat).
Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych:
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań
niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania
produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie
podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem: Departamentu Monitorowania Niepożądanych
Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i
Produktów Biobójczych:
Al. Jerozolimskie 181C, 02 222 Warszawa, Tel.: + 48 22 49-21-301, Faks: + 48 22 49-21-309, strona
internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
Entecavirum 1 mg (tabletki powlekane)
Dane z dokumentów wyodrębnione automatycznie
- Przechowywanie
- nie powyżej 30 °C
- Termin ważności
- 2 lata (opakowanie nieotwarte)
- Substancje pomocnicze
- Entekavir Adamed 0,5 mg tabletki powlekane; Celuloza mikrokrystaliczna; Laktoza jednowodna; Skrobia żelowana, kukurydziana; Krospowidon (typ A); Magnezu stearynian
- Otoczka tabletki Opadry White YS-1-7003: Tytanu dwutlenek (E 171) Hypromeloza 3 mPas Hypromeloza 6 mPas Makrogol 400 Polisorbat 80 Entekavir Adamed 1 mg tabletki powlekane Celuloza mikrokrystaliczna Laktoza jednowodna Skrobia żelowana; kukurydziana Krospowidon (typ A) Magnezu stearynian
- Otoczka tabletki Opadry Pink 13B540014: Tytanu dwutlenek (E171); Hypromeloza 6 mPas; Makrogol 400; Polisorbat 80; Żelaza tlenek czerwony (E 172)
- Substancje wymienione w dokumencie (m.in. alergeny, cukry, alkohol, sód)
- barwniki: w składzie (Otoczka tabletki Opadry White YS-1-7003); w składzie (Otoczka tabletki Opadry Pink 13B540014)
- laktoza: 120,97 mg (ChPL pkt 4.4); w składzie; w składzie (Otoczka tabletki Opadry White YS-1-7003)
Pokazane są tylko substancje wymienione w dokumencie; brak wzmianki nie oznacza, że substancji nie ma w leku.
- Opakowanie i akcesoria
- opakowanie bezpośrednie: blister
- Wygląd
- różowy owalny z linią podziału
Owalna, różowa tabletka o długości 12,8 mm i grubości 4,8 mm, z linią podziału po obydwóch stronach. Linia podziału na tabletce nie jest przeznaczona do przełamywania tabletki. źródło: Ulotka, pkt 6 - biały różowy owalny z linią podziału
Entekavir Adamed 0,5 mg tabletki powlekane Owalna, biała tabletka o długości 10,1 mm i grubości 3,7 mm, z linią podziału po obydwóch stronach. Linia podziału na tabletce nie jest przeznaczona do przełamywania tabletki. Entekavir Adamed 1 mg tabletki powlekane Owalna, różowa tabletka o długości 12,8 mm i grubości 4,8 mm, z linią podziału po obydwóch stronach. Linia podziału na tabletce nie jest przeznaczona do przełamywania tabletki. źródło: ChPL, pkt 3
- różowy owalny z linią podziału
- Prowadzenie pojazdów i obsługa maszyn
- dokument: możliwy wpływ lub zalecana ostrożność źródło: „Nie przeprowadzono badań nad wpływem produktu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Zawroty głowy, zmęczenie oraz senność, to często występujące objawy niepożądane, które mogą upośledzać zdolność prowadzenia pojazdów oraz obsługiwania maszyn.” · ChPL, pkt 4.7
- Działania niepożądane
13 pozycji, według częstości
- często: bezsenność; bóle głowy; zawroty głowy; senność; wymioty; biegunka; nudności; dyspepsja; zwiększenie aktywności aminotransferaz; zmęczenie
- niezbyt często: wysypka; łysienie
- rzadko: reakcje anafilaktoidalne
Lista może być niepełna: wyodrębniono tylko zapisy w układzie „Często: …”. Pełna lista jest w ChPL.
źródło: ChPL, pkt 4.8
Z ulotki i ChPL wyodrębnione automatycznie
Ulotka, pkt 2: Informacje ważne przed przyjęciem leku Entekavir Adamed
Kiedy nie przyjmować leku Entekavir Adamed
• Jeśli pacjent ma uczulenie (nadwrażliwość) na entekawir lub którykolwiek z pozostałych
składników tego leku (wymienionych w punkcie 6).
Ostrzeżenia i środki ostrożności
Przed rozpoczęciem przyjmowania leku Entekavir Adamed należy omówić to z lekarzem lub
farmaceutą.
• Jeśli pacjent przebył jakąkolwiek chorobę nerek, należy powiedzieć o tym lekarzowi. Jest to
istotne, ponieważ Entekavir Adamed jest wydalany z organizmu przez nerki i może być
konieczne zmniejszenie dawki leku lub zmiana schematu dawkowania.
• Nie należy przerywać stosowania leku Entekavir Adamed bez skonsultowania się
z lekarzem, gdyż może to wpłynąć niekorzystnie na przebieg zapalenia wątroby. Po przerwaniu
stosowania leku Entekavir Adamed lekarz przez kilka miesięcy kontroluje stan pacjenta
i przeprowadza badania krwi.
• Należy przedyskutować z lekarzem, czy wątroba funkcjonuje prawidłowo, a jeśli nie, jaki
może być ewentualny wpływ jej stanu na przebieg leczenia Entekavir Adamed.
• Jeśli pacjent jest również zakażony wirusem HIV (ludzki wirus niedoboru odporności) należy
powiedzieć o tym lekarzowi. Pacjent nie powinien przyjmować leku Entekavir Adamed w celu
leczenia wirusowego zapalenia wątroby typu B, jeśli nie otrzymuje leków przeciw HIV,
ponieważ w przyszłości może być zmniejszona skuteczność leczenia HIV. Entekavir Adamed
nie leczy zakażenia HIV.
• Przyjmowanie leku Entekavir Adamed nie zapobiega zakażaniu innych ludzi wirusem
zapalenia wątroby typu B (HBV) poprzez kontakt seksualny lub płyny fizjologiczne (w tym
zakażoną krew). Dlatego też ważne jest zachowanie odpowiednich środków ostrożności, aby
zapobiec zakażeniu HBV innych osób. Dostępna jest szczepionka chroniąca osoby zagrożone
zakażeniem HBV.
• Entekavir Adamed należy do grupy leków, które mogą powodować kwasicę mleczanową
(nadmiar kwasu mlekowego we krwi) oraz powiększenie wątroby. Objawy takie, jak nudności,
wymioty i ból brzucha mogą wskazywać na rozwój kwasicy mleczanowej. To rzadkie, lecz
poważne działanie niepożądane, czasami kończy się śmiercią. Kwasica mleczanowa występuje
częściej u kobiet, szczególnie ze znaczną nadwagą. Podczas zażywania leku Entekavir Adamed
lekarz będzie regularnie kontrolować stan pacjenta.
• Jeśli pacjent był wcześniej leczony z powodu przewlekłego zapalenia wątroby typu B,
należy o tym powiedzieć lekarzowi prowadzącemu.
Dzieci i młodzież
Leku Entekavir Adamed nie należy stosować u dzieci w wieku poniżej 2 lat lub o masie ciała mniejszej
niż 10 kg.
Lek Entekavir Adamed a inne leki
Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta
obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować.
Stosowanie leku Entekavir Adamed z jedzeniem i piciem
W większości przypadków Entekavir Adamed można przyjmować z jedzeniem lub bez jedzenia. Jeśli
jednak pacjent wcześniej przyjmował leki zawierające lamiwudynę jako substancję czynną, należy
wziąć pod uwagę poniższe zalecenia. Jeśli leczenie zostało zmienione na lek Entekavir Adamed z
powodu nieskuteczności leczenia lamiwudyną, należy zażywać Entekavir Adamed jeden raz na dobę, na
pusty żołądek. Jeśli choroba wątroby jest bardzo zaawansowana, lekarz prowadzący również zaleci
stosowanie leku Entekavir Adamed na pusty żołądek. Oznacza to przyjmowanie leku co najmniej
2 godziny po jedzeniu i co najmniej 2 godziny przed następnym posiłkiem.
Ciąża, karmienie piersią i wpływ na płodność
Jeśli pacjentka jest w ciąży lub gdy planuje mieć dziecko, powinna poradzić się lekarza. Do tej pory nie
wykazano, że stosowanie leku Entekavir Adamed w czasie ciąży jest bezpieczne. Leku Entekavir
Adamed nie należy stosować w okresie ciąży, o ile nie jest to specjalnie zalecone przez lekarza. Ważne
jest, aby kobiety w wieku rozrodczym stosujące lek Entekavir Adamed, stosowały skuteczną
antykoncepcję w celu uniknięcia zajścia w ciążę.
W czasie stosowania leku Entekavir Adamed nie należy karmić piersią. Jeśli pacjentka karmi piersią,
powinna poinformować o tym lekarza. Nie wiadomo czy entekawir, substancja czynna leku Entekavir
Adamed, przenika do ludzkiego mleka.
Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
Zawroty głowy, uczucie zmęczenia oraz senność, to często występujące objawy niepożądane, które
mogą upośledzać zdolność prowadzenia pojazdów oraz obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu.
W przypadku jakichkolwiek wątpliwości należy skonsultować się z lekarzem.
Lek Entekavir Adamed zawiera laktozę
Lek ten zawiera laktozę. Jeżeli stwierdzono wcześniej u pacjenta nietolerancję niektórych cukrów,
pacjent powinien skontaktować się z lekarzem przed przyjęciem leku.
Ulotka, pkt 4: Możliwe działania niepożądane
Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.
Pacjenci leczeni entekawirem zgłaszali występowanie następujących objawów niepożądanych:
Dorośli:
• często (co najmniej 1 na 100 pacjentów): ból głowy, bezsenność, uczucie zmęczenia (bardzo
silnego wyczerpania), zawroty głowy, senność, wymioty, biegunka, nudności, dyspepsja
(niestrawność) i zwiększona aktywność enzymów wątrobowych we krwi;
• niezbyt często (co najmniej 1 na 1000 pacjentów): wysypka, utrata włosów;
• rzadko (co najmniej 1 na 10 000 pacjentów): ciężkie reakcje alergiczne.
Dzieci i młodzież
Działania niepożądane obserwowane u dzieci i młodzieży są podobne do tych, które występują u osób
dorosłych i zostały opisane powyżej, z następującą różnicą:
• bardzo często (co najmniej u 1 na 10 pacjentów): mała liczba granulocytów obojętnochłonnych
(jeden z rodzajów białych krwinek ważny w zwalczaniu zakażeń).
Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione
w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie.
Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione
w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie, lub pielęgniarce. Działania niepożądane
można zgłaszać bezpośrednio do Departament Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów
Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów
Biobójczych:
Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa, tel.: 22 49-21-301, fax: 22 49-21-309, strona internetowa:
https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat
bezpieczeństwa stosowania leku.
ChPL, pkt 4.3: Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną
w punkcie 6.1.
ChPL, pkt 4.4: Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania
Niewydolność nerek: u pacjentów z zaburzeniem czynności nerek zaleca się zmianę dawkowania (patrz
punkt 4.2). Propozycję zmian dawkowania określono ekstrapolując ograniczoną liczbę wyników, a ich
bezpieczeństwa stosowania i skuteczności nie oceniano klinicznie. Z tego powodu należy ściśle
kontrolować odpowiedź wirusologiczną.
Zaostrzenie zapalenia wątroby: stosunkowo często w przebiegu przewlekłego wirusowego zapalenia
wątroby typu B stwierdza się spontaniczne zaostrzenia charakteryzujące się przemijającym
zwiększeniem aktywności AlAT w surowicy. Po rozpoczęciu leczenia przeciwwirusowego u niektórych
pacjentów może wystąpić w surowicy zwiększenie aktywności AlAT i zmniejszenie miana DNA HBV
(patrz punkt 4.8). U osób leczonych entekawirem zaostrzenia w czasie leczenia występują średnio po
4-5 tygodniach. U pacjentów z wyrównaną czynnością wątroby wraz z takim zwiększeniem aktywności
AlAT w surowicy z reguły nie zwiększa się stężenie bilirubiny w surowicy ani nie nasila
dekompensacja czynności wątroby. U pacjentów z zaawansowaną chorobą wątroby lub marskością
wątroby ryzyko wystąpienia objawów dekompensacji czynności wątroby w następstwie zaostrzenia
zapalenia wątroby jest większe, dlatego należy ich ściśle obserwować w czasie leczenia.
Ostre nasilenie wirusowego zapalenia wątroby typu B opisywano także u pacjentów, którzy przerwali
leczenie wirusowego zapalenia wątroby typu B (patrz punkt 4.2). Zaostrzenia po zakończeniu leczenia
wiążą się zwykle ze zwiększeniem miana DNA HBV i w większości przypadków mają charakter samo
ograniczający się. Jednak opisywano ciężkie zaostrzenia, także kończące się zgonem.
Wśród pacjentów, którzy nie byli leczeni wcześniej analogami nukleozydów, średni czas do wystąpienia
zaostrzenia po zakończeniu leczenia wynosił 23-24 tygodni. W większości przypadków zaostrzenia
dotyczyły pacjentów z ujemnym wynikiem oznaczenia HBeAg (patrz punkt 4.8). Przez okres
przynajmniej 6 miesięcy po zakończeniu leczenia wirusowego zapalenia wątroby typu B należy
kontrolować stan kliniczny pacjenta i wyniki badań laboratoryjnych. Jeśli konieczne, należy ponownie
wprowadzić leczenie przeciwwirusowe zapalenia wątroby typu B.
Pacjenci z niewyrównaną czynnością wątroby: u pacjentów z niewyrównaną czynnością wątroby (bez
względu na przyczynę), szczególnie u pacjentów z niewydolnością wątroby w stopniu C wg Child-
Turcotte-Pugh (CTP), częściej obserwuje się ciężkie zdarzenia niepożądane związane z czynnością
wątroby niż u pacjentów z wyrównaną czynnością wątroby. Pacjenci z niewyrównaną czynnością
wątroby mogą mieć także zwiększone ryzyko wystąpienia kwasicy mleczanowej i szczególnych
nerkowych zdarzeń niepożądanych, takich jak zespół wątrobowo-nerkowy. Z tego powodu należy
dokładnie monitorować objawy kliniczne i wskaźniki laboratoryjne w tej grupie pacjentów (patrz
również punkty 4.8 i 5.1).
Kwasica mleczanowa oraz ciężka hepatomegalia ze stłuszczeniem wątroby: podczas stosowania
analogów nukleozydów zaobserwowano przypadki, czasami zakończone zgonem, występowania
kwasicy mleczanowej (bez niedotlenienia krwi), zazwyczaj w połączeniu z ciężką hepatomegalią
i stłuszczeniem wątroby. Ponieważ entekawir ma budowę zbliżoną do analogów nukleozydów, takiego
ryzyka nie można wykluczyć. Należy zaprzestać leczenia analogami nukleozydów, gdy wystąpi
gwałtowny wzrost aktywności aminotransferaz, postępujące powiększenie wątroby lub kwasica
metaboliczna (mleczanowa) o nieznanej etiologii. Łagodne objawy pokarmowe, takie jak nudności,
wymioty oraz ból brzucha mogą wskazywać na rozwój kwasicy mleczanowej. W ciężkich przypadkach,
czasami kończących się śmiercią, występowało zapalenie trzustki, niewydolność wątroby lub
stłuszczenie wątroby, niewydolność nerek oraz podwyższone stężenie mleczanów w surowicy. Należy
zachować ostrożność przepisując analogi nukleozydów pacjentom (szczególnie otyłym kobietom)
z powiększeniem wątroby, zapaleniem wątroby lub innymi znanymi czynnikami ryzyka choroby
wątroby. Pacjentów tych należy ściśle obserwować.
W celu odróżnienia zwiększenia aktywności aminotransferaz, będącego wynikiem odpowiedzi na
leczenie, od ich podwyższenia mającego związek z kwasicą mleczanową, lekarz powinien upewnić się,
że wraz ze zmianami AlAT następuje poprawa innych parametrów laboratoryjnych przewlekłego
wirusowego zapalenia wątroby typu B.
Oporność oraz szczególne środki ostrożności u pacjentów nie odpowiadających na leczenie
lamiwudyną: mutacje polimerazy HBV, kodujące substytucje warunkujące oporność na lamiwudynę,
mogą prowadzić w konsekwencji do pojawienia się wtórnych substytucji, w tym związanych
z opornością na entekawir (ETVr). U małego odsetka pacjentów nie odpowiadających na leczenie
lamiwudyną, substytucje warunkujące ETVr w miejscach rtT184, rtS202 lub rtM250 występowały
przed rozpoczęciem leczenia. U pacjentów ze szczepami HBV opornymi na lamiwudynę jest większe
prawdopodobieństwo rozwoju oporności na podawany później entekawir niż u pacjentów, u których nie
występuje oporność na lamiwudynę. Skumulowane prawdopodobieństwo wystąpienia oporności
genotypowej na entekawir po 1., 2., 3., 4. i 5. roku leczenia u pacjentów nie odpowiadających na
leczenie lamiwudyną wynosiło odpowiednio 6%, 15%, 36%, 47% i 51%. W populacji nie
odpowiadającej na leczenie lamiwudyną należy często monitorować odpowiedź wirusologiczną, a także
należy wykonywać odpowiednie testy oporności. U pacjentów z niepełną odpowiedzią wirusologiczną
po 24 tygodniach leczenia entekawirem należy rozważyć modyfikację leczenia (patrz punkty 4.5 i 5.1).
Podczas rozpoczynania leczenia u pacjentów z udokumentowaną historią zakażenia szczepami HBV
opornymi na lamiwudynę, należy rozważyć skojarzone podawanie entekawiru z innym lekiem
przeciwwirusowym (który nie wykazuje oporności krzyżowej z lamiwudyną i entekawirem) zamiast
podawania entekawiru w monoterapii.
Stwierdzona wcześniej oporność wirusa zapalenia wątroby typu B na lamiwudynę jest związana
ze zwiększonym ryzykiem powstania oporności na entekawir, niezależnie od stopnia zaawansowania
choroby wątroby. U pacjentów z niewyrównaną czynnością wątroby przełom wirusologiczny może
spowodować poważne komplikacje podstawowej choroby wątroby. Z tego powodu u pacjentów
z niewyrównaną czynnością wątroby i zakażonych opornym na lamiwudynę wirusem zapalenia wątroby
typu B, należy rozważyć skojarzone podawanie entekawiru z innym lekiem przeciwwirusowym (który
nie wykazuje oporności krzyżowej z lamiwudyną i entekawirem) zamiast podawania entekawiru
w monoterapii.
Dzieci i młodzież: Zaobserwowano mniejszy odsetek odpowiedzi wirusologicznej (DNA HBV
<50 j.m./ml) u dzieci i młodzieży z początkowym mianem DNA HBV ≥8,0 log10 j.m./ml (patrz
punkt 5.1). Entekawir należy stosować u tych pacjentów jedynie wtedy, gdy potencjalne korzyści
przewyższają potencjalne ryzyko dla dziecka (np. oporność). Ponieważ u niektórych dzieci i młodzieży
może być konieczne długoterminowe, a nawet trwające do końca życia leczenie przewlekłego
aktywnego wirusowego zapalenia wątroby typu B, należy rozważyć wpływ entekawiru na przyszłe
możliwości leczenia.
Biorcy przeszczepów wątroby: u pacjentów po przeszczepieniu wątroby, otrzymujących cyklosporynę
lub takrolimus, należy uważnie monitorować czynność nerek przed leczeniem i w czasie leczenia
entekawirem (patrz punkt 5.2).
Równoczesne zakażenie wirusem zapalenia wątroby typu C lub D: brak danych dotyczących
skuteczności entekawiru u pacjentów z równoczesnym zakażeniem wirusem zapalenia wątroby typu C
lub D.
Pacjenci równocześnie zakażeni ludzkim wirusem zespołu nabytego niedoboru odporności (HIV) i HBV,
nieotrzymujący jednocześnie leczenia przeciwretrowirusowego: nie badano entekawiru u zakażonych
HIV i HBV pacjentów, którzy nie otrzymywali skutecznego leczenia przeciw HIV.
Wystąpienie oporności na HIV stwierdzono w przypadkach, gdy entekawir stosowano u pacjentów
z zakażeniem HIV, nie poddawanych wysoce aktywnej terapii przeciwwirusowej (HAART) (patrz
punkt 5.1). Z tego powodu nie należy stosować leczenia entekawirem u pacjentów zakażonych HIV
i HBV, którzy nie otrzymują HAART. Entekawiru nie badano w leczeniu zakażenia HIV i nie zaleca się
jego stosowania w tym wskazaniu.
Pacjenci równocześnie zakażeni HIV i HBV, otrzymujący jednocześnie leczenie przeciwretrowirusowe:
entekawir badano u 68 dorosłych zakażonych HIV i HBV, u których stosowano schemat HAART
zawierający lamiwudynę (patrz punkt 5.1). Brak danych dotyczących skuteczności entekawiru
u pacjentów bez HBeAg, z równoczesnym zakażeniem wirusem HIV. Ograniczone są dane dotyczące
tych pacjentów z równoczesnym zakażeniem wirusem HIV, u których odsetek komórek CD4 jest niski
(<200 komórek/mm3).
Ogólnie: należy pouczyć pacjentów, że nie zostało dowiedzione, iż leczenie entekawirem zmniejszało
ryzyko przeniesienia wirusa zapalenia wątroby typu B na inne osoby, dlatego też należy nadal
zachowywać odpowiednie środki ostrożności.
Laktoza: każda tabletka 0,5 mg zawiera 120,97 mg laktozy, a każda tabletka 1 mg zawiera 241,94 mg
laktozy.
Produkt leczniczy nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną
nietolerancją galaktozy, brakiem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.
ChPL, pkt 4.5: Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji
Ponieważ entekawir wydalany jest głównie przez nerki (patrz punkt 5.2), jednoczesne stosowanie
produktów leczniczych, które osłabiają czynność nerek lub konkurują w aktywnym wydzielaniu
kanalikowym, może prowadzić do zwiększenia stężenia w osoczu każdego z tych produktów
leczniczych. Poza lamiwudyną, dipiwoksylem adefowiru i fumaranem dizoproksylu tenofowiru nie
badano efektów jednoczesnego podawania entekawiru z produktami leczniczymi wydalanymi przez
nerki lub wpływającymi na czynność nerek. Należy ściśle monitorować występowanie działań
niepożądanych w przypadku podawania entekawiru z tymi produktami leczniczymi. Nie
zaobserwowano interakcji farmakokinetycznych pomiędzy entekawirem a lamiwudyną, adefowirem lub
tenofowirem.
Entekawir nie jest substratem, nie indukuje ani nie hamuje aktywności enzymów zależnych od
cytochromu P450 (CYP450) (patrz punkt 5.2). Z tego względu mało prawdopodobne jest wystąpienie
interakcji z lekami metabolizowanymi przez CYP450.
Dzieci i młodzież
Badania dotyczące interakcji przeprowadzono wyłącznie u dorosłych.
ChPL, pkt 4.8: Działania niepożądane
a. Podsumowanie profilu bezpieczeństwa
W badaniach klinicznych u pacjentów z wyrównaną czynnością wątroby, najczęściej stwierdzane,
niezależnie od ciężkości, działania niepożądane, których związek z leczeniem entekawirem był co
najmniej możliwy, to: bóle głowy (9%), zmęczenie (6%), zawroty głowy (4%) i nudności (3%).
Obserwowano również zaostrzenia zapalenia wątroby w czasie i po zaprzestaniu leczenia entekawirem
(patrz punkt 4.4 i c. Opis wybranych działań niepożądanych).
b. Tabelaryczny wykaz działań niepożądanych
Ocena działań niepożądanych opiera się na wynikach z obserwacji po wprowadzeniu entekawiru do
obrotu i czterech badań klinicznych, z zastosowaniem podwójnej ślepej próby, w których
1720 pacjentów z przewlekłym wirusowym zapaleniem wątroby typu B i wyrównaną czynnością
wątroby otrzymywało entekawir (n=862) lub lamiwudynę (n=858) przez okres do 107 tygodni (patrz
punkt 5.1). Profile bezpieczeństwa entekawiru w dawce 0,5 mg na dobę (679 wcześniej nieleczonych
analogami nukleozydów pacjentów, z dodatnim lub ujemnym wynikiem HBeAg i medianą leczenia
wynoszącą 53 tygodnie), entekawiru w dawce 1 mg na dobę (183 nie odpowiadających na leczenie
lamiwudyną pacjentów i medianą leczenia wynoszącą 69 tygodni) i lamiwudyny, obejmujące także
wyniki badań laboratoryjnych, były porównywalne w tych badaniach.
Działania niepożądane, których związek z leczeniem entekawirem był co najmniej możliwy, zostały
wymienione poniżej zgodnie z klasyfikacją układów i narządów. Częstość występowania określono
jako: bardzo często (≥1/10); często (≥1/100 do <1/10); niezbyt często (≥1/1000 do
<1/100); rzadko (≥1/10 000 do <1/1000). W obrębie każdej grupy o określonej częstości występowania
objawy niepożądane są wymienione zgodnie ze zmniejszającą się ciężkością.
Zaburzenia układu immunologicznego: rzadko: reakcje anafilaktoidalne
Zaburzenia psychiczne: często: bezsenność
Zaburzenia układu nerwowego: często: bóle głowy, zawroty głowy, senność
Zaburzenia żołądka i jelit: często: wymioty, biegunka , nudności, dyspepsja
Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych: często: zwiększenie aktywności aminotransferaz
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: niezbyt często: wysypka, łysienie
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu
podania:
często: zmęczenie
Notowano przypadki kwasicy mleczanowej, często związane z dekompensacją czynności wątroby,
innymi poważnymi stanami medycznymi lub narażeniem na lek (patrz punkt 4.4).
Leczenie trwające ponad 48 tygodni: dalsze leczenie entekawirem przez okres, którego mediana
wynosiła 96 tygodni, nie dostarczyło nowych danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania.
c. Opis wybranych działań niepożądanych
Nieprawidłowości w badaniach laboratoryjnych: w badaniach klinicznych u 5% pacjentów nieleczonych
wcześniej nukleozydami aktywność AlAT ponad 3-krotnie przekraczała wartość początkową. U mniej
niż 1% aktywność AlAT przekraczała ponad 2-krotnie wartość początkową, a stężenie bilirubiny
całkowitej przekraczało ponad 2-krotnie górną granicę normy (GGN) i ponad 2-krotnie wartość
początkową. Stężenie albumin poniżej 2,5 g/dl stwierdzono u mniej niż 1% pacjentów, aktywność
amylazy ponad 3-krotnie przekraczającą wartość początkową obserwowano u 2% pacjentów, aktywność
lipazy ponad 3-krotnie przekraczającą wartość początkową u 11% pacjentów, a liczbę płytek poniżej
50 000/mm3 u mniej niż 1% pacjentów.
W badaniach klinicznych u 4% pacjentów nie odpowiadających na leczenie lamiwudyną stwierdzono
zwiększenie aktywności AlAT ponad 3-krotnie przekraczające wartość początkową, a u mniej niż
1% zwiększenie aktywności AlAT ponad 2-krotnie przekraczające wartość początkową wraz ze
stężeniem bilirubiny całkowitej ponad 2-krotnie przekraczającym górną granicę normy i ponad
2-krotnie wartość początkową. Zwiększenie aktywności amylazy ponad 3-krotnie przekraczające
wartość początkową wystąpiło u 2% chorych, zwiększenie aktywności lipazy ponad 3-krotnie
przekraczające wartość początkową stwierdzono u 18%, a zmniejszenie liczby płytek krwi poniżej
50 000/mm3 u mniej niż 1% pacjentów.
Zaostrzenia w czasie leczenia: w badaniach obejmujących pacjentów nieotrzymujących uprzednio
analogów nukleozydów u 2% leczonych entekawirem i 4% leczonych lamiwudyną w trakcie leczenia
obserwowano zwiększenie aktywności AlAT przekraczające ponad 10-krotnie górną granicę normy
i ponad 2-krotnie wartość początkową. W badaniach obejmujących pacjentów nie odpowiadających na
leczenie lamiwudyną u 2% leczonych entekawirem i 11% leczonych lamiwudyną stwierdzono
zwiększenie aktywności AlAT przekraczające ponad 10-krotnie górną granicę normy i ponad 2-krotnie
wartość początkową. U pacjentów leczonych entekawirem mediana czasu wystąpienia zwiększenia
aktywności AlAT w trakcie leczenia wynosiła 4-5 tygodni. U większości zwiększenie aktywności AlAT
ustępowało podczas kontynuacji leczenia i było związane ze zmniejszeniem liczby kopii ≥2 log10/ml,
które występowało w czasie zwiększenia się aktywności AlAT lub poprzedzało je. W trakcie leczenia
zaleca się okresową kontrolę czynności wątroby.
Zaostrzenia po zakończeniu leczenia: u pacjentów, którzy zakończyli leczenie wirusowego zapalenia
wątroby typu B, w tym także entekawirem, opisywano ostre nasilenie zapalenia wątroby (patrz
punkt 4.4). W badaniach obejmujących osoby uprzednio nieleczone analogami nukleozydów, u
6% chorych otrzymujących entekawir i 10% otrzymujących lamiwudynę stwierdzono zwiększenie
aktywności AlAT w czasie obserwacji po zakończeniu leczenia [przekraczające ponad 10-krotnie górną
granicę normy i ponad 2-krotnie wartość odniesienia (minimalna wartość początkowa lub ostatnia
oznaczona w czasie leczenia)]. U pacjentów wcześniej nieleczonych analogami nukleozydów,
otrzymujących entekawir, mediana czasu wystąpienia zwiększenia aktywności AlAT to 23-24 tygodnie.
W 86% (24/28) przypadków zwiększenie aktywności AlAT dotyczyło pacjentów bez HBeAg.
W badaniach obejmujących pacjentów nie odpowiadających na leczenie lamiwudyną zwiększenie
aktywności AlAT po zakończeniu leczenia obserwowano u 11% otrzymujących entekawir i u żadnego
otrzymującego lamiwudynę. Jednak obserwacja po zakończeniu leczenia dotyczyła tylko ograniczonej
liczby pacjentów.
W badaniach klinicznych leczenie entekawirem przerywano, jeśli uzyskano określoną wcześniej
odpowiedź. Jeśli terapia zostanie przerwana niezależnie od uzyskanej odpowiedzi, to częstość
występowania zwiększenia aktywności AlAT po zakończeniu leczenia może być wyższa.
d. Dzieci i młodzież
Informacje dotyczące bezpieczeństwa stosowania entekawiru u dzieci i młodzieży w wieku od 2 do
<18 lat opierają się na dwóch badaniach klinicznych z udziałem osób z przewlekłym zakażeniem HBV;
jednym badaniu fazy 2 oceniającym farmakokinetykę (badanie 028) i jednym badaniu fazy 3 (badanie
189). W badaniach tych uczestniczy 195 pacjentów z dodatnim wynikiem oznaczenia HBeAg, którzy
nie otrzymywali wcześniej analogów nukleozydów, leczonych entekawirem przez okres, którego
mediana wynosi 99 tygodni. Działania niepożądane obserwowane u dzieci i młodzieży, które
otrzymywały leczenie entekawirem, były zgodne z obserwowanymi w badaniach klinicznych
entekawiru u osób dorosłych (patrz a. Podsumowanie profilu bezpieczeństwa oraz punkt 5.1) z
następującym wyjątkiem u dzieci i młodzieży:
• bardzo częste działania niepożądane: neutropenia.
e. Inne szczególne grupy pacjentów
Doświadczenie u pacjentów z niewyrównaną czynnością wątroby: profil bezpieczeństwa entekawiru u
pacjentów z niewyrównaną czynnością wątroby oceniono w randomizowanym, otwartym badaniu
porównawczym, w którym pacjenci otrzymywali entekawir w dawce 1 mg/dobę (n=102) lub dipiwoksyl
adefowiru w dawce 10 mg/dobę (n=89) (badanie 048). Biorąc pod uwagę działania niepożądane podane
w punkcie b. Tabelaryczny wykaz działań niepożądanych, u pacjentów leczonych entekawirem przez
48 tygodni stwierdzono wystąpienie jednego, dodatkowego działania niepożądanego [zmniejszenie
stężenia wodorowęglanów we krwi (2%)]. Skumulowany procent zgonów w badaniu wynosił
23% (23/102), a przyczyny zgonów, tak jak oczekiwano w tej populacji, były głównie związane z
chorobą wątroby. Skumulowany procent przypadków raka wątrobowokomórkowego (ang.
hepatocellular carcinoma - HCC) w badaniu wynosił 12% (12/102). Ciężkie zdarzenia niepożądane były
głównie związane z chorobą wątroby, ze skumulowaną częstością w badaniu wynoszącą 69%.
Pacjenci z wyższą wartością wskaźnika wg CTP na początku badania mieli większe ryzyko wystąpienia
ciężkich zdarzeń niepożądanych (patrz punkt 4.4).
Nieprawidłowe wyniki badań laboratoryjnych: w 48. tygodniu pacjenci z niewyrównaną czynnością
wątroby, leczeni entekawirem nie mieli zwiększonej aktywności AlAT ponad 10-krotnie w stosunku do
GGN i ponad 2-krotnie w stosunku do wartości początkowej. 1% pacjentów miał zwiększoną aktywność
AlAT ponad 2-krotnie w stosunku do wartości początkowej oraz zwiększone stężenie bilirubiny
całkowitej ponad 2-krotnie w stosunku do GGN i ponad 2-krotnie w stosunku do wartości początkowej.
Stężenie albumin poniżej 2,5 g/dl stwierdzono u 30% pacjentów, aktywność lipazy ponad 3-krotnie
większą niż wartość początkowa u 10%, a liczbę płytek poniżej 50 000/mm3 u 20%.
Doświadczenia z udziałem pacjentów równocześnie zakażonych HIV: profil bezpieczeństwa entekawiru
określony na podstawie obserwacji ograniczonej liczby pacjentów zakażonych HIV i HBV,
otrzymujących HAART (ang. highly active antiretroviral therapy – wysoce aktywne leczenie
przeciwretrowirusowe) zawierające lamiwudynę, był podobny do profilu bezpieczeństwa u pacjentów
zakażonych jedynie HBV (patrz punkt 4.4).
Płeć i wiek: nie stwierdza się istotnych różnic w profilu bezpieczeństwa entekawiru w zależności od płci
(≈25% kobiet w badaniach klinicznych) i wieku (≈5% pacjentów powyżej 65 lat).
Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych:
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań
niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania
produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie
podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem: Departamentu Monitorowania Niepożądanych
Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i
Produktów Biobójczych:
Al. Jerozolimskie 181C, 02 222 Warszawa, Tel.: + 48 22 49-21-301, Faks: + 48 22 49-21-309, strona
internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
Dane rejestrowe
| Substancja | Postać | Numer pozwolenia | Numer w rejestrze | Dokumenty |
|---|---|---|---|---|
| Entecavirum 0,5 mg | Tabletki powlekane | 24414 | 100387042 | ChPL: —, Ulotka: — |
| Entecavirum 1 mg | Tabletki powlekane | 24415 | 100387059 | ChPL: —, Ulotka: — |