Edronax

Dane pochodzą z oficjalnych ulotek i ChPL. Zostały wyodrębnione automatycznie (częściowo z użyciem AI), więc treści mogą być niepełne, przybliżone lub błędne. Wiążący jest zawsze oryginalny dokument. Brak informacji w serwisie nie oznacza, że jej nie ma. To nie jest porada medyczna, ranking ani polecenie leku: o wyborze i dawkowaniu decyduje lekarz lub farmaceuta. Nie odstawiaj leków na własną rękę. W razie nagłego, ciężkiego objawu dzwoń pod 112.

Podmiot odpowiedzialny: Pfizer Europe MA EEIG
Substancje czynne: Reboxetinum: 4 mg
Stan bazy na dzień: 2026-10-22

Dostępne moce i opakowania · 1 pozycja

Nazwa	Postać	Opakowania	Dostępność
Edronax 4 mg	Tabletki	20 tabl., 60 tabl.	na receptę (Rx)

Wskazania (wg ChPL 4.1)

Depresja wskazanie z ChPL
źródło: „Reboksetyna jest wskazana w intensywnym leczeniu depresji (w tym ciężkiej postaci) oraz w leczeniu podtrzymującym u pacjentów, którzy dobrze zareagowali na leczenie początkowe.” · ChPL, pkt 4.1

Kiedy nie stosować (wg ChPL 4.3) wyodrębnione automatycznie

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1.

źródło: ChPL, pkt 4.3, str. 2

Reboxetinum 4 mg (tabletki)

Dane z dokumentów wyodrębnione automatycznie

Przechowywanie

poniżej 25 °C
Butelka: chronić przed wilgocią / przechowywać w suchym miejscu
Butelka: przechowywać szczelnie zamknięte

źródło: ChPL, pkt 6.4

Termin ważności

3 lata (opakowanie nieotwarte)

źródło: ChPL, pkt 6.3

Substancje pomocnicze

Celuloza mikrokrystaliczna; Wapnia wodorofosforan dwuwodny; Krospowidon; Krzemionka koloidalna; Magnezu stearynian źródło: ChPL, pkt 6.1

Opakowanie i akcesoria

opakowanie bezpośrednie: blister

źródło: ChPL, pkt 6.5

Wygląd

biały okrągły średnicy 8 mm z linią podziału nadruk: P nadruk: U nadruk: 7671
Białe, okrągłe, wypukłe tabletki o średnicy 8 mm, z rowkiem dzielącym po jednej stronie. Po lewej stronie rowka dzielącego znajduje się litera „P”, po prawej litera „U”. Na odwrocie tabletki znajduje się liczba „7671”. źródło: Ulotka, pkt 6, ChPL, pkt 3

Prowadzenie pojazdów i obsługa maszyn

dokument: możliwy wpływ lub zalecana ostrożność źródło: „Chociaż wykazano, że reboksetyna wywiera mało istotny wpływ na sprawność psychomotoryczną u zdrowych ochotników, każdy lek psychoaktywny może powodować pogorszenie osądu lub ogólnej sprawności. Pacjentów należy przestrzec, aby nie prowadzili pojazdów i nie obsługiwali niebezpiecznych maszyn, dopóki nie uzyskają uzasadnionej pewności, że produkt nie wpłynął na ich sprawność.” · ChPL, pkt 4.7

Działania niepożądane

43 pozycji, według częstości

bardzo często: Bezsenność; Zawroty głowy; Zaparcia; suchość błony śluzowej jamy ustnej; Nadmierne pocenie się; Nudności
często: Brak; utrata lub zmniejszenie apetytu; Akatyzja; zaburzenia smaku; Zaburzenia akomodacji; Kołatanie serca; tachykardia; Rozszerzenie naczyń krwionośnych; niedociśnienie ortostatyczne; niedociśnienie tętnicze; Zaburzenia odczuwania potrzeby oddawania moczu; uczucie niecałkowitego opróżnienia pęcherza; zakażenia układu moczowego; bolesne oddawanie moczu; zatrzymanie moczu; Zaburzenia ejakulacji i erekcji; ból przy wytrysku; opóźnienie wytrysku; zaburzenia ze strony jąder - przede wszystkim ból jąder; Dreszcze w miejscu podania; Pobudzenie; lęk; Parestezje; Nadciśnienie tętnicze; Wymioty
niezbyt często: Zawroty głowy pochodzenia błędnikowego; Rozszerzenie źrenic
częstość nieznana: Niedobór sodu we krwi; Omamy; agresywne zachowanie; Zespół serotoninowy; Obwodowe oziębienie; zespół Raynauda; Ból jąder; Alergiczne zapalenie skóry; wysypka; Drażliwość w miejscu podania

Lista może być niepełna: wyodrębniono tylko zapisy w układzie „Często: …”. Pełna lista jest w ChPL.

źródło: ChPL, pkt 4.8

Dawkowanie wg dokumentu wyodrębnione automatycznie

Wiek i masa ciała

nie zaleca się poniżej 18 lat (dzieci, młodzież)
źródło: „Stosowanie reboksetyny u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat nie jest zalecane.” · ChPL, pkt 4.2

Maksymalna dawka wg dokumentu

1 tabletka 4 mg = ~33,3% maksymalnej dawki dobowej dla dorosłych wg ChPL (12 mg na dobę; ChPL, pkt 4.2). Udział jednej jednostki w liczbie z dokumentu, nie zalecenie. Liczone automatycznie i mogą być błędne; dawkę ustala lekarz lub farmaceuta, a wiążąca jest ulotka.

12 mg na dobę · dorośli
źródło: „Maksymalna dawka dobowa nie powinna być większa niż 12 mg.” · ChPL, pkt 4.2

Dawkowanie wg grup (cytat)

Dorośli
„Dorośli Zalecana dawka terapeutyczna podawana doustnie wynosi 4 mg dwa razy na dobę (8 mg/dobę). Pełną dawkę terapeutyczną można zastosować już od początku leczenia. W przypadku niepełnej odpowiedzi klinicznej po 3-4 tygodniach dawka ta może być zwiększona do 10 mg na dobę. Maksymalna dawka dobowa nie powinna być większa niż 12 mg. Jak dotąd, nie ustalono minimalnej skutecznej dawki produktu.”
Dzieci i młodzież: „Dzieci i młodzież Stosowanie reboksetyny u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat nie jest zalecane. Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności produktu leczniczego w tej populacji pacjentów (patrz punkt 4.4).”

źródło: ChPL, pkt 4.2

Grupy szczególne (cytat)

Pacjenci w podeszłym wieku (powyżej 65 lat)
„Pacjenci w podeszłym wieku (powyżej 65 lat) W badaniach klinicznych, w których brali udział pacjenci w podeszłym wieku, stosowano dawkę 2 mg dwa razy na dobę (4 mg/dobę). Jednak bezpieczeństwo i skuteczność produktu nie były oceniane w warunkach próby kontrolowanej z użyciem placebo. Dlatego, tak jak w przypadku innych leków przeciwdepresyjnych, których nie badano w warunkach kontrolowanych z użyciem placebo, nie należy stosować reboksetyny w tej grupie wiekowej.”
źródło: ChPL, pkt 4.2
Pacjenci z niewydolnością nerek lub wątroby: „Pacjenci z niewydolnością nerek lub wątroby Dawka początkowa u pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby powinna wynosić 2 mg dwa razy na dobę. Dawkę tę można następnie zwiększać w zależności od reakcji pacjenta na produkt.” źródło: ChPL, pkt 4.2
Ciąża
„Ciąża Brak danych klinicznych dotyczących stosowania reboksetyny u kobiet w ciąży. Jednakże dane z obserwacji bardzo małej liczby ciąż uzyskane po wprowadzeniu produktu do obrotu nie wskazują, aby reboksetyna wywierała szkodliwe działanie na przebieg ciąży lub zdrowie płodu i (lub) noworodka. Reboksetyna przenika przez łożysko. W badaniach na zwierzętach obserwowano pewne zaburzenia wzrostu i rozwoju noworodków oraz długotrwałe zaburzenia behawioralne u potomstwa (patrz punkt 5.3), dlatego stosowanie reboksetyny w okresie ciąży powinno być ograniczone do przypadków, gdy spodziewane korzyści z leczenia matki przewyższają ryzyko dla rozwijającego się płodu.”
źródło: ChPL, pkt 4.6
Karmienie piersią
„Karmienie piersią Reboksetyna przenika do mleka ludzkiego. Spodziewane stężenie substancji czynnej w mleku ludzkim jest bardzo niskie; jednakże dostępne informacje nie są wystarczające, aby wykluczyć ryzyko dla dziecka karmionego piersią. Stosowanie reboksetyny podczas karmienia piersią można rozważyć, gdy potencjalne korzyści dla matki przewyższają ryzyko dla dziecka.”
źródło: ChPL, pkt 4.6
Płodność: „Płodność Brak danych z badań klinicznych dotyczących wpływu reboksetyny na płodność. W badaniach na zwierzętach nie stwierdzono jednak wpływu na parametry płodności (patrz punkt 5.3).” źródło: ChPL, pkt 4.6

Jedzenie, napoje i alkohol (cytat)

jedzenie i napoje: „Należy unikać jednoczesnego stosowania reboksetyny i inhibitorów MAO, ze względu na ryzyko związane z mechanizmem działania obu produktów (efekt tyraminopodobny).”
alkohol: „Reboksetyna nie potęguje wpływu alkoholu na zdolności poznawcze u zdrowych ochotników.”

źródło: ChPL, pkt 4.5

Z ulotki i ChPL wyodrębnione automatycznie

Ulotka, pkt 2: Informacje ważne przed zastosowaniem leku Edronax

Kiedy nie stosować leku Edronax - jeśli pacjent ma uczulenie na substancję czynną lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku (wymienionych w punkcie 6). Ostrzeżenia i środki ostrożności Należy poinformować lekarza o występowaniu którejkolwiek z poniższych sytuacji, ponieważ konieczna może okazać się zmiana dawki lub wybór innego leku: - choroby nerek lub wątroby; - napady drgawkowe (padaczka); - jaskra lub zwiększone ciśnienie w gałce ocznej; - trudności w oddawaniu moczu związane, bądź nie, z powiększeniem gruczołu krokowego; - niskie ciśnienie tętnicze; - choroby układu sercowo-naczyniowego np. nadciśnienie, przebyty zawał serca; - przyjmowanie stosowanych w depresji leków zwanych „inhibitorami monoaminooksydazy” (IMAO) lub przyjmowanie IMAO przez ostatnie 2 tygodnie. Lekarz może zalecić odstawienie IMAO na co najmniej 2 tygodnie przed rozpoczęciem przyjmowania leku Edronax. Zespół serotoninowy: Zespół serotoninowy jest stanem potencjalnie zagrażającym życiu, który może wystąpić podczas przyjmowania leku Edronax w monoterapii lub w skojarzeniu z innymi lekami (patrz punkt 2 „Lek Edronax a inne leki”). Objawy zespołu serotoninowego mogą obejmować: splątanie, niepokój ruchowy, omamy, śpiączka, szybkie bicie serca, podwyższona temperatura ciała, szybkie zmiany ciśnienia krwi, pocenie się, uderzenia gorąca, drżenie, nadreaktywność, nudności, wymioty i biegunka. Należy natychmiast skontaktować się z lekarzem lub udać się na oddział ratunkowy najbliższego szpitala, jeśli pacjent zaobserwuje u siebie objawy zespołu serotoninowego. Myśli samobójcze i nasilenie objawów depresji lub zaburzeń lękowych Osoby cierpiące na depresję i (lub) zaburzenia lękowe mogą czasem odczuwać chęć zranienia się lub popełnienia samobójstwa. Może się ona nasilić po rozpoczęciu stosowania leków przeciwdepresyjnych, ponieważ ich działanie rozwija się przez pewien czas, zwykle ujawnia się dopiero po około dwóch tygodniach leczenia, a niekiedy później. Takie myśli częściej pojawiają się: - u osób, które już w przeszłości odczuwały chęć zranienia się lub popełnienia samobójstwa; - u osób młodych. Badania kliniczne wykazały, że ryzyko zachowań samobójczych jest większe u cierpiących na choroby psychiczne osób w wieku poniżej 25 lat, które przyjmowały leki przeciwdepresyjne. Jeśli pacjent odczuwa chęć zranienia się lub popełnienia samobójstwa, powinien niezwłocznie skontaktować się z lekarzem lub udać się do szpitala. Warto porozmawiać o depresji lub lęku z bliskimi osobami i prosić je o przeczytanie niniejszej ulotki. Można ich również poprosić o zwrócenie uwagi, czy objawy depresji lub lęku nie nasilają się oraz o ocenę, czy zmiany zachowania nie są niepokojące. Lek Edronax a inne leki Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować. Lek Edronax może oddziaływać z lekami, takimi jak: • leki obniżające ciśnienie krwi; • leki, które stosowane jednocześnie z lekiem Edronax mogą zwiększać ryzyko rozwoju zespołu serotoninowego (patrz punkt 2 „Ostrzeżenia i środki ostrożności”): o leki przeciwdepresyjne zwane inhibitorami MAO, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, czteropierścieniowe leki przeciwdepresyjne, nefazodon, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) (np. fluwoksamina), inne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI) lub związki litu; o leki zwane tryptanami stosowane w leczeniu migreny; o inne inhibitory MAO takie jak linezolid (antybiotyk) i błękit metylenowy (stosowany w leczeniu wysokiego stężenia methemoglobiny we krwi); o leki zawierające opioidy (takie jak buprenorfina) stosowane w leczeniu silnego bólu i (lub) uzależnienia od opioidów; o leki przeciwlękowe, takie jak buspiron; o produkty zawierające tryptofan (stosowane w problemach ze snem lub depresji); • niektóre antybiotyki (np. erytromycyna, ryfampicyna); • azolowe środki przeciwgrzybicze (np. flukonazol, ketokonazol); • leki zawierające pochodne ergotaminy (mogą występować jako składnik leków na migrenę i chorobę Parkinsona, lub leków stosowanych w zapobieganiu i leczeniu krwawień występujących po usunięciu ciąży lub po porodzie); • leki moczopędne powodujące utratę potasu; • leki stosowane w leczeniu padaczki i innych chorób (np. fenytoina, karbamazepina, fenobarbital); • leki stosowane w leczeniu depresji i stanów lękowych - produkty zawierające ziele dziurawca zwyczajnego (Hypericum perforatum). Stosowanie leku Edronax z jedzeniem, piciem i alkoholem Lek Edronax nie zwiększa wpływu alkoholu na zdolności poznawcze, jednakże podczas stosowania leku Edronax nie należy spożywać alkoholu. Ciąża, karmienie piersią i wpływ na płodność Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza że może być w ciąży lub gdy planuje mieć dziecko, powinna poradzić się lekarza przed zastosowaniem tego leku. Brak danych klinicznych dotyczących stosowania leku Edronax u kobiet w ciąży. Nieliczne dane uzyskane już po wprowadzeniu leku na rynek nie wskazują, aby lek wywierał szkodliwe działanie na przebieg ciąży lub zdrowie płodu i (lub) noworodka. Lek Edronax można stosować w ciąży tylko wtedy, gdy spodziewane korzyści z leczenia matki przewyższają ryzyko dla rozwijającego się płodu. Przed zastosowaniem leku należy poradzić się lekarza. Lek Edronax przenika do mleka ludzkiego. Spodziewane stężenie substancji czynnej w mleku matki jest bardzo niskie; jednakże dostępne informacje nie są wystarczające, aby wykluczyć ryzyko dla dziecka karmionego piersią. Stosowanie leku Edronax w okresie karmienia piersią można rozważyć, gdy potencjalne korzyści przewyższają zagrożenie dla dziecka. Brak danych z badań klinicznych dotyczących wpływu leku Edronax na płodność. W badaniach na zwierzętach nie stwierdzono jednak wpływu na parametry płodności. Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn Nie należy prowadzić pojazdów ani obsługiwać niebezpiecznych maszyn, dopóki nie uzyska się uzasadnionej pewności, że lek nie wpływa na sprawność pacjenta.

Ulotka, pkt 4: Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią. W przypadku leku Edronax działania niepożądane są zwykle łagodnie nasilone i ustępują po kilku tygodniach leczenia. Jeśli nasili się którykolwiek z poniższych objawów niepożądanych lub wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane niewymienione w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie. Bardzo często (mogą wystąpić częściej niż u 1 na 10 osób) • bezsenność • zawroty głowy • suchość błony śluzowej jamy ustnej • zaparcia • nadmierne pocenie się Często (mogą wystąpić nie częściej niż u 1 na 10 osób) • akatyzja (niezborność ruchów) • zaburzenia smaku • zaburzenia akomodacji • przyspieszenie czynności serca • kołatanie serca • rozszerzenie naczyń krwionośnych • niedociśnienie ortostatyczne • niedociśnienie tętnicze • brak, utrata lub zmniejszenie apetytu • zaburzenia odczuwania potrzeby oddawania moczu • uczucie niecałkowitego opróżnienia pęcherza • zakażenia układu moczowego • bolesne oddawanie moczu • zatrzymanie moczu • dreszcze • zaburzenia ejakulacji i erekcji, ból przy wytrysku, opóźnienie wytrysku, zaburzenia ze strony jąder - przede wszystkim ból jąder Niezbyt często (mogą wystąpić nie częściej niż u 1 na 100 osób) • zawroty głowy pochodzenia błędnikowego Dodatkowo w zgłoszeniach spontanicznych zgłaszano następujące działania niepożądane: Bardzo często (mogą wystąpić częściej niż u 1 na 10 osób) • nudności Często (mogą wystąpić nie częściej niż u 1 na 10 osób) • pobudzenie • lęk • parestezje (zaburzenia czucia w postaci mrowienia i drętwienia, które mogą pojawić się na całym ciele) • nadciśnienie tętnicze • wymioty Niezbyt często (mogą wystąpić nie częściej niż u 1 na 100 osób) • rozszerzenie źrenic Częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych) • zespół serotoninowy (patrz punkt 2 „Ostrzeżenia i środki ostrożności”) • niedobór sodu we krwi • omamy • agresywne zachowanie • obwodowe oziębienie • zespół Raynauda (słabe krążenie krwi w kończynach, zazwyczaj w obrębie palców stóp i rąk, choć może również dotyczyć nosa oraz uszu; skóra blednie, staje się zimna i zdrętwiała) • ból jąder • alergiczne zapalenie skóry • wysypka • drażliwość W czasie stosowania leku Edronax lub niedługo po zaprzestaniu jego stosowania obserwowano przypadki myśli i zachowań samobójczych (patrz punkt: Ostrzeżenia i środki ostrożności). Zgłaszanie działań niepożądanych Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione w tej ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi, farmaceucie lub pielęgniarce. Działania niepożądane można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych Al. Jerozolimskie 181C 02-222 Warszawa Tel.: + 48 22 49 21 301 Faks: + 48 22 49 21 309 Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu lub przedstawicielowi podmiotu odpowiedzialnego. Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat bezpieczeństwa stosowania leku.

ChPL, pkt 4.3: Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1.

ChPL, pkt 4.4: Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

W badaniach klinicznych reboksetyny nie brali udziału pacjenci z napadami drgawek, ponadto w trakcie badań klinicznych występowały rzadkie przypadki napadów drgawkowych, dlatego u pacjentów z napadami drgawek w wywiadzie reboksetyna powinna być stosowana z zachowaniem szczególnej ostrożności, a w razie wystąpienia drgawek, leczenie powinno być przerwane. Zespół serotoninowy: Rozwój potencjalnie zagrażającego życiu zespołu serotoninowego zgłaszano w przypadku stosowania inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI), w tym samej reboksetyny i jednoczesnego przyjmowania innych leków serotoninergicznych (np. selektywnych inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), innych leków SNRI, tryptanów, trójcyklicznych i tetracyklicznych leków przeciwdepresyjnych, związków litu, opioidów (np. buprenorfina), tryptofanu, buspironu, inhibitorów monoaminooksydazy (IMAO) i produktów zawierających ziele dziurawca zwyczajnego) (patrz punkt 4.5). Objawy zespołu serotoninowego mogą obejmować zmiany stanu psychicznego (np. splątanie, pobudzenie, omamy, majaczenie i śpiączka); niestabilność autonomiczną (np. tachykardia, niestabilne ciśnienie tętnicze krwi, hipertermia, obfite pocenie się i uderzenia gorąca); nieprawidłowości nerwowo-mięśniowe (np. drżenie, sztywność, klonus i hiperrefleksja); żołądkowo-jelitowe objawy przedmiotowe i podmiotowe (np. nudności, wymioty, biegunka). Pacjenci powinni być monitorowani pod kątem wystąpienia zespołu serotoninowego. Nie należy jednocześnie stosować reboksetyny i inhibitorów monoaminooksydazy (IMAO) ze względu na ryzyko związane z mechanizmem działania obu produktów (efekt tyraminopodobny), (patrz punkt 4.5). W badaniach klinicznych nie oceniono wpływu jednoczesnego stosowania reboksetyny i innych leków przeciwdepresyjnych (leków trójpierścieniowych, inhibitorów MAO, selektywnych inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny i soli litu). Jeśli jednoczesne stosowanie reboksetyny z innymi lekami serotoninergicznymi jest klinicznie uzasadnione, zaleca się uważną obserwację pacjenta, zwłaszcza w początkowej fazie leczenia i podczas zwiększania dawki (patrz punkt 4.5). Pacjenci powinni być świadomi potencjalnego ryzyka wystąpienia zespołu serotoninowego. W przypadku wystąpienia powyższych objawów należy natychmiast przerwać leczenie reboksetyną i innymi jednocześnie stosowanymi lekami serotoninergicznymi i rozpocząć leczenie objawowe. Tak jak w przypadku wszystkich produktów przeciwdepresyjnych, w trakcie badań klinicznych obserwowano przypadki przejścia depresji w stan hipomaniakalny lub maniakalny. Dlatego zalecana jest dokładna obserwacja pacjentów z chorobą dwubiegunową. Dzieci i młodzież Reboksetyna nie powinna być stosowana w leczeniu dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat. W czasie badań klinicznych obserwowano zachowania samobójcze (próby samobójstwa oraz myśli samobójcze) oraz wrogość (szczególnie agresję, zachowania buntownicze i przejawy gniewu) częściej u dzieci i młodzieży leczonych lekami przeciwdepresyjnymi, niż w grupach, którym podano placebo. Jeśli w oparciu o istniejącą potrzebę kliniczną podjęta jednak zostanie decyzja o leczeniu, pacjent powinien być uważnie obserwowany, czy nie występują u niego zachowania samobójcze. Ponadto, brak długoterminowych danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania u dzieci i młodzieży dotyczących wzrostu, dojrzewania oraz rozwoju funkcji poznawczych i behawioralnych. Samobójstwo / myśli samobójcze lub pogorszenie kliniczne choroby Depresja jest związana ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia myśli samobójczych, samouszkodzeń i samobójstwa (zachowań samobójczych), które może utrzymywać się aż do czasu uzyskania remisji choroby. Istotna poprawa stanu chorego może wystąpić po kilku tygodniach leczenia lub nawet później, dlatego też w tym okresie pacjent powinien pozostawać pod ścisłą kontrolą. Praktyka kliniczna pokazuje, że ryzyko samobójstwa może wzrosnąć we wczesnych etapach zdrowienia. Pacjenci, u których w przeszłości występowały zachowania samobójcze, oraz ci, u których przed rozpoczęciem leczenia wyobrażenia samobójcze były nasilone, są bardziej narażeni na ryzyko myśli i prób samobójczych. Dlatego powinni oni w trakcie terapii pozostawać pod uważną kontrolą. Dodatkowa metaanaliza badań klinicznych kontrolowanych z użyciem placebo dotyczących stosowania leków przeciwdepresyjnych u młodych dorosłych (w wieku 18-25 lat) z rozpoznaniem epizodów depresyjnych ciężkich (ang. Major Depressive Disorder, MDD) lub leczonych z innych wskazań psychiatrycznych wykazała, że pacjenci poniżej 25 lat, przyjmujący leki przeciwdepresyjne, są narażeni na większe ryzyko zachowań samobójczych niż pacjenci otrzymujący placebo. W chwili obecnej brak wystarczających danych, aby określić ilościowo wzrost ryzyka myśli i zachowań samobójczych w związku z leczeniem reboksetyną. Biorąc pod uwagę zastosowanie reboksetyny u młodych dorosłych, należy jednak rozważyć stosunek tego ryzyka do istniejącej potrzeby klinicznej. W trakcie leczenia, zwłaszcza we wczesnych jego etapach oraz po zmianie dawki produktu, należy uważnie monitorować pacjentów, poświęcając szczególną uwagę osobom należącym do grupy dużego ryzyka. Pacjenci (oraz ich opiekunowie) powinni wiedzieć, że muszą szczególnie zwracać uwagę na nasilenie objawów klinicznych, pojawienie się zachowań i myśli samobójczych lub nietypowych zmian w zachowaniu, jak również, że powinni wówczas niezwłocznie skontaktować się z lekarzem. Doświadczenia kliniczne, dotyczące stosowania reboksetyny u pacjentów z towarzyszącymi chorobami układowymi, są ograniczone. Należy dokładnie obserwować pacjentów z objawami zatrzymania moczu, rozrostu gruczołu krokowego, jaskry i z chorobami serca w wywiadzie. Przypadki niedociśnienia ortostatycznego obserwowano częściej po zastosowaniu dawek większych niż zalecana maksymalna dawka dobowa reboksetyny. Należy zachować szczególną ostrożność podczas stosowania reboksetyny jednocześnie z innymi produktami, które obniżają ciśnienie tętnicze. Zgłaszano przypadki rozszerzenia źrenic w związku ze stosowaniem reboksetyny. Konieczne jest zatem zachowanie ostrożności, kiedy lekarz przepisuje reboksetynę pacjentom ze zwiększonym ciśnieniem śródgałkowym lub z ryzykiem wystąpienia ostrej jaskry z wąskim kątem przesączania. Doświadczenie kliniczne, dotyczące długotrwałego stosowania reboksetyny u pacjentów w podeszłym wieku, jest ograniczone. W tej populacji pacjentów obserwowano zmniejszanie średnich wartości stężenia potasu począwszy od 14. tygodnia leczenia; stopień zmniejszenia nigdy nie był większy niż 0,8 mmol/litr, a stężenie potasu nigdy nie zmniejszyło się poniżej wartości prawidłowych.

ChPL, pkt 4.5: Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Badania in vitro wykazały, że reboksetyna nie hamuje aktywności następujących izoenzymów cytochromu P450: CYP1A2, CYP2C9, CYP2C19 i CYP2E1. Nie powinny zatem występować interakcje farmakokinetyczne z lekami metabolizowanymi przez te enzymy. Reboksetyna, w stężeniach większych niż stężenia stosowane w badaniach klinicznych, hamuje CYP2D6 i CYP3A4, jednak, według wyników badań in vivo, wystąpienie interakcji z innymi lekami metabolizowanymi przez te enzymy jest mało prawdopodobne. Badania in vitro, dotyczące metabolizmu, wskazują, że reboksetyna jest przede wszystkim metabolizowana przez CYP3A4; reboksetyna nie jest metabolizowana przez układ CYP2D6. Można zatem spodziewać się, że silne inhibitory CYP3A4 (ketokonazol, nefazodon, erytromycyna i fluwoksamina) będą zwiększać stężenia reboksetyny w osoczu. W badaniu obejmującym zdrowych ochotników ketokonazol, silny inhibitor CYP3A4, zwiększał stężenia w osoczu enancjomerów reboksetyny o około 50%. Ze względu na niski indeks terapeutyczny reboksetyny, hamowanie eliminacji produktu może stać się istotnym problemem. Dlatego reboksetyny nie należy stosować jednocześnie z produktami hamującymi CYP3A4, takimi jak: azolowe środki przeciwgrzybicze, antybiotyki makrolidowe np. erytromycyna lub fluwoksamina. Zgłaszano zmniejszenie stężenia reboksetyny w surowicy podczas równoczesnego podawania induktorów izoenzymu CYP3A4, takich jak fenobarbital i karbamazepina. Przykładami innych induktorów izoenzymu CYP3A4, które mogą powodować zmniejszenie stężenia reboksetyny w surowicy, są m.in. fenytoina, ryfampicyna i ziele dziurawca zwyczajnego (Hypericum perforatum). Nie obserwowano istotnych interakcji farmakokinetycznych pomiędzy reboksetyną i lorazepamem. Podczas jednoczesnego stosowania obu tych produktów u zdrowych ochotników obserwowano objawy łagodnie lub umiarkowanie nasilonej senności i krótkotrwałego ortostatycznego przyspieszenia czynności serca. Reboksetyna nie potęguje wpływu alkoholu na zdolności poznawcze u zdrowych ochotników. Leki serotoninergiczne: Serotonina powstaje z tryptofanu pochodzącego z pożywienia i jest przechowywana w zakończeniu presynaptycznym. Uwalniana jest do synapsy, gdzie oddziałuje na zakończenia presynaptyczne i postsynaptyczne, i jest transportowana z powrotem do zakończenia presynaptycznego, gdzie jest rozkładana przez monoaminooksydazę. Jednoczesne podawanie reboksetyny z jakimkolwiek innym lekiem, który zwiększa ilość wolnej serotoniny w synapsie, niesie ryzyko wywołania zespołu serotoninowego. Do nich należą leki, które hamują wychwyt zwrotny serotoniny (SSRI, SNRI, trójcykliczne i opioidy); hamujące katabolizm serotoniny (IMAO, tryptany, ziele dziurawca); te, które zwiększają produkcję serotoniny (L-tryptofan); te, które uwalniają serotoninę (opioidy, takie jak buprenorfina); bezpośrednio działające na receptory serotoninowe (tryptany, lit, opioidy); oraz te działające na podstawie innych mechanizmów (związki litu, trójpierścieniowe oraz czteropierścieniowe leki przeciwdepresyjne i opioidy) (patrz punkt 4.4). Najpoważniejsze działania niepożądane, a nawet śmierć, były zgłaszane po jednoczesnym stosowaniu niektórych leków serotoninergicznych z inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO). Dlatego inhibitory MAO należy odstawić co najmniej 2 tygodnie przed ostrożnym rozpoczęciem leczenia reboksetyną. Dokładny czas może być różny i zależy od stosowanego konkretnego inhibitora MAO, czasu jego podawania oraz przyjmowanej dawki (patrz punkt 4.4). Przed rozpoczęciem leczenia reboksetyną należy dokładnie przeanalizować dotychczasową historię leczenia oraz zapytać pacjenta o stosowanie leków dostępnych bez recepty, leków roślinnych i nielegalnych substancji. W miarę możliwości należy unikać jednoczesnego stosowania reboksetyny z innymi lekami o działaniu serotoninergicznym. Jeżeli jednoczesne podawanie jest nieuniknione, należy zastosować najmniejszą skuteczną dawkę reboksetyny, a pacjentów należy monitorować. Należy unikać jednoczesnego stosowania reboksetyny i inhibitorów MAO, ze względu na ryzyko związane z mechanizmem działania obu produktów (efekt tyraminopodobny). W badaniach klinicznych nie oceniono wpływu jednoczesnego stosowania reboksetyny i innych leków: trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych, inhibitorów MAO, w tym linezolidu (antybiotyku, który jest odwracalnym nieselektywnym inhibitorem MAO) oraz błękitu metylenowego, selektywnych inhibitorów zwrotnego wychwytu serotoniny i soli litu. Jednoczesne stosowanie pochodnych ergotaminy i reboksetyny może prowadzić do podwyższenia ciśnienia tętniczego. Spożywanie pokarmu opóźnia wchłanianie reboksetyny, nie wpływa natomiast istotnie na stopień wchłaniania produktu. Mimo braku danych z badań klinicznych, należy rozważyć możliwość wystąpienia hipokaliemii w wypadku jednoczesnego podawania leków moczopędnych, powodujących utratę potasu. W badaniu in vivo dotyczącym podawania produktu w dawkach wielokrotnych w grupie zdrowych ochotników nie zaobserwowano istotnej klinicznie interakcji pomiędzy fluoksetyną a reboksetyną. U pacjentów nie można wykluczyć odmiennych parametrów skuteczności i bezpieczeństwa jednoczesnego stosowania reboksetyny z fluoksetyną.

ChPL, pkt 4.8: Działania niepożądane

W badaniach klinicznych reboksetynę otrzymywało ponad 2100 pacjentów, a około 250 z nich przyjmowało produkt przez co najmniej rok. Częstość występowania jest określona według następującego podziału: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100), częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych). Do częstych działań niepożądanych, które ponad dwukrotnie częściej względem placebo wymagały przerwania terapii, należały: bezsenność, zawroty głowy, suchość błony śluzowej jamy ustnej, nudności, zwiększone pocenie się, uczucie niecałkowitego opróżnienia pęcherza (dotyczy tylko mężczyzn), zaburzenia odczuwania potrzeby oddawania moczu (dotyczy tylko mężczyzn) i bóle głowy. W badaniach kontrolowanych placebo trwających do 8 tygodni, działania niepożądane zostały zgłoszone u około 80% pacjentów przyjmujących reboksetynę i u około 70% pacjentów przyjmujących placebo. Odsetek pacjentów przyjmujących reboksetynę lub placebo rezygnujących z leczenia z powodu działań niepożądanych wynosił odpowiednio 9% i 5%. Tabela 1. Związane z leczeniem działania niepożądane u pacjentów leczonych reboksetyną w kontrolowanych placebo badaniach klinicznych o okresie trwania ≤8 tygodni Często: Brak, utrata lub zmniejszenie apetytu Bardzo często: Bezsenność Bardzo często: Zawroty głowy Często: Akatyzja, zaburzenia smaku Często: Zaburzenia akomodacji Niezbyt często: Zawroty głowy pochodzenia błędnikowego Często: Kołatanie serca, tachykardia Często: Rozszerzenie naczyń krwionośnych, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze Bardzo często: Zaparcia, suchość błony śluzowej jamy ustnej Bardzo często: Nadmierne pocenie się Często: Zaburzenia odczuwania potrzeby oddawania moczu, uczucie niecałkowitego opróżnienia pęcherza, zakażenia układu moczowego, bolesne oddawanie moczu, zatrzymanie moczu Często: Zaburzenia ejakulacji i erekcji, ból przy wytrysku, opóźnienie wytrysku, zaburzenia ze strony jąder - przede wszystkim ból jąder Często: Dreszcze w miejscu podania W trakcie terapii reboksetyną lub niedługo po zaprzestaniu jej stosowania obserwowano przypadki wystąpienia myśli i zachowań samobójczych (patrz punkt 4.4). 6 W celu oceny długoterminowej tolerancji produktu przeprowadzono długoterminowe badanie kontrolowane placebo, w którym wzięło udział 143 pacjentów przyjmujących reboksetynę oraz 140 pacjentów przyjmujących placebo. Podczas terapii długoterminowej nowe działania niepożądane wystąpiły u 30% pacjentów w grupie reboksetyny i u 25% pacjentów w grupie placebo, i spowodowały przerwanie terapii u odpowiednio 4% i 1% chorych. Ryzyko wystąpienia poszczególnych działań niepożądanych było podobne w grupie reboksetyny i placebo. W badaniach długoterminowych nie wystąpiły inne działania niepożądane poza tymi, które opisano w badaniach krótkoterminowych. Jedynym zdarzeniem obserwowanym częściej u pacjentów otrzymujących reboksetynę były zaparcia. W badaniach krótkoterminowych u pacjentów z depresją, częstość działań niepożądanych nie różniła się istotnie u kobiet i u mężczyzn, z wyjątkiem powikłań urologicznych (takich jak: uczucie niecałkowitego opróżnienia pęcherza, zaburzenia odczuwania potrzeby oddawania moczu i częstomocz), które częściej były opisywane u mężczyzn (31,4%[143/456]) niż u kobiet przyjmujących reboksetynę (7%[59/847]). Częstość powikłań urologicznych u pacjentów przyjmujących placebo była natomiast podobna u mężczyzn (5%[15/302]) i kobiet (8,4%[37/440]). W populacji pacjentów w podeszłym wieku całkowita częstość wszystkich działań niepożądanych, jak i częstość poszczególnych działań niepożądanych, nie różniła się od przedstawionej powyżej. W badaniach klinicznych przed wprowadzeniem produktu do obrotu objawy związane z nagłym odstawieniem produktu wystąpiły u 5% pacjentów przyjmujących reboksetynę oraz u 4% pacjentów przyjmujących placebo. Po wprowadzeniu produktu do obrotu zgłoszono kilka spontanicznych raportów dotyczących wystąpienia objawów odstawienia, w tym bólu głowy, zawrotów głowy, nerwowości oraz nudności; ze zgłoszeń tych nie wyłaniał się jednak żaden spójny wzorzec zdarzeń zachodzących po zaprzestaniu leczenia reboksetyną. W tych badaniach krótkoterminowych u pacjentów z depresją, w których mierzono częstość pracy serca za pomocą EKG, stosowanie reboksetyny było związane z przyspieszeniem pracy serca w pozycji stojącej, w porównaniu z placebo, o średnio 6 do 12 uderzeń na minutę. Oprócz tachykardii, u dorosłych pacjentów leczonych reboksetyną nie obserwowano żadnych spójnych zmian w zapisach EKG. We wszystkich badaniach krótkoterminowych u pacjentów z depresją, średnia zmiana częstości pracy serca (wyrażona w uderzeniach na minutę) w grupie leczonych reboksetyną wyniosła 3,0; 6,4 i 2,9 w pozycji stojącej, siedzącej i leżącej na plecach w porównaniu z odpowiednio 0; 0 i 0,5 w tych samych pozycjach u pacjentów przyjmujących placebo. W tych samych badaniach z powodu tachykardii leczenie przerwało 0,8% pacjentów przyjmujących reboksetynę oraz 0,1% pacjentów w grupie placebo. Dane uzyskane po wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu Poniższa tabela zawiera działania niepożądane, które zostały zgłoszone po wprowadzeniu reboksetyny do obrotu. Tabela 2. Działania niepożądane zgłaszane po wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu Częstość nieznana: Niedobór sodu we krwi Często: Pobudzenie, lęk Częstość nieznana: Omamy, agresywne zachowanie 7 Często: Parestezje Częstość nieznana: Zespół serotoninowy Niezbyt często: Rozszerzenie źrenic Często: Nadciśnienie tętnicze Częstość nieznana: Obwodowe oziębienie, zespół Raynauda Bardzo często: Nudności Często: Wymioty Częstość nieznana: Ból jąder Częstość nieznana: Alergiczne zapalenie skóry, wysypka Częstość nieznana: Drażliwość w miejscu podania Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem: Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych Al. Jerozolimskie 181C 02-222 Warszawa Tel.: + 48 22 49 21 301 Faks: + 48 22 49 21 309 Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu lub przedstawicielowi podmiotu odpowiedzialnego.

Dane rejestrowe

Substancja	Postać	Numer pozwolenia	Numer w rejestrze	Dokumenty
Reboxetinum 4 mg	Tabletki	08416	100098326	ChPL: 2025-04-25, Ulotka: 2025-04-25