Avasart Trio

Kiedy nie stosować leku Avasart Trio: - po trzecim miesiącu ciąży (zaleca się również unikać stosowania leku Avasart Trio we wczesnym okresie ciąży – patrz punkt „Ciąża”); - jeśli pacjent ma uczulenie (nadwrażliwość) na amlodypinę lub inne leki z grupy antagonistów wapnia, walsartan, hydrochlorotiazyd, pochodne sulfonamidów (leki stosowane w leczeniu zakażeń układu oddechowego lub układu moczowego) lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku (wymienionych w punkcie 6). Jeśli pacjent uważa, że może być uczulony, nie powinien przyjmować leku Avasart Trio i powinien porozmawiać o tym z lekarzem; - jeśli pacjent ma chorobę wątroby, uszkodzenie małych przewodów żółciowych w obrębie wątroby (marskość żółciowa) prowadzące do gromadzenia się żółci w wątrobie (zastój żółci); - jeśli u pacjenta występują ciężkie zaburzenia czynności nerek lub jeśli pacjent jest dializowany; - jeśli pacjent nie może oddawać moczu (bezmocz); - jeśli u pacjenta występuje za małe stężenie potasu lub sodu we krwi, pomimo leczenia mającego na celu zwiększenie stężenia potasu lub sodu we krwi; - jeśli u pacjenta występuje zbyt duże stężenie wapnia we krwi, pomimo leczenia mającego na celu zmniejszenie stężenia wapnia we krwi; - u pacjentów z dną (kryształy kwasu moczowego w stawach); - jeśli pacjent ma znacznie obniżone ciśnienie tętnicze krwi (niedociśnienie); - jeśli pacjent ma zwężenie zastawki aorty (stenoza aortalna) lub wstrząs kardiogenny (stan, w którym serce nie jest w stanie dostarczyć wystarczającej ilości krwi do komórek ciała); - jeśli pacjent ma niewydolność serca po przebytym zawale mięśnia sercowego; - jeśli pacjent ma cukrzycę lub zaburzenia czynności nerek i jest leczony lekiem obniżającym ciśnienie tętnicze krwi zawierającym aliskiren. Jeżeli którykolwiek z powyższych punktów dotyczy pacjenta, nie należy stosować leku Avasart Trio i należy porozmawiać o tym z lekarzem. Ostrzeżenia i środki ostrożności Przed rozpoczęciem stosowania leku Avasart Trio należy omówić to z lekarzem lub farmaceutą. • jeśli u pacjenta występuje małe stężenie potasu lub magnezu we krwi (z objawami lub bez objawów, takich jak osłabienie mięśni, kurcze mięśni, nieprawidłowy rytm serca); • jeśli u pacjenta występuje małe stężenie sodu we krwi (z objawami lub bez objawów, takich jak zmęczenie, splątanie, drżenie mięśni, drgawki); • jeśli u pacjenta występuje duże stężenie wapnia we krwi (z objawami lub bez objawów, takich jak nudności, wymioty, zaparcia, ból brzucha, częste oddawanie moczu, uczucie pragnienia, osłabienie mięśni i drżenie mięśni); • jeśli u pacjenta występują zaburzenia czynności nerek, jeśli pacjentowi w ostatnim czasie przeszczepiono nerkę lub jeśli u pacjenta stwierdzono zwężenie tętnicy nerkowej; • jeśli u pacjenta występują zaburzenia czynności wątroby; • jeśli u pacjenta występowała niewydolność serca lub choroba niedokrwienna serca, szczególnie jeśli pacjentowi przepisano maksymalną dawkę leku Avasart Trio (10 mg + 320 mg + 25 mg); • jeśli pacjent przebył zawał mięśnia sercowego. Należy ściśle stosować się do zaleceń lekarza w odniesieniu do dawki początkowej. Lekarz może również sprawdzić czynność nerek; • jeśli pacjent został poinformowany przez lekarza, że występuje u niego zwężenie zastawek serca (zwane stenozą aortalną lub mitralną) lub znacznie zwiększona grubość mięśnia sercowego (zwana kardiomiopatią przerostową ze zwężeniem drogi odpływu); • jeśli u pacjenta stwierdzono hiperaldosteronizm; jest to choroba, w której nadnercza wytwarzają zbyt duże ilości hormonu o nazwie aldosteron. Jeśli ta choroba jest obecna u pacjenta, stosowanie leku Avasart Trio nie jest zalecane; • jeśli u pacjenta występuje choroba zwana toczniem rumieniowatym układowym (zwana także liszajem rumieniowatym lub SLE); • jeśli u pacjenta występuje cukrzyca (duże stężenie cukru we krwi); • jeśli u pacjenta występuje duże stężenie cholesterolu lub triglicerydów we krwi; • jeśli u pacjenta wystąpią reakcje skórne, takie jak wysypka po ekspozycji na słońce; • jeśli u pacjenta w przeszłości występowały reakcje alergiczne po podaniu innych leków obniżających ciśnienie krwi lub leków moczopędnych (zwanych również diuretykami), szczególnie u pacjentów z astmą lub alergią; • jeśli u pacjenta występują wymioty lub biegunka; • jeśli u pacjenta wystąpił obrzęk, szczególnie twarzy i gardła w czasie stosowania innych leków (w tym inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę). Jeśli u pacjenta wystąpią takie objawy, należy natychmiast przerwać stosowanie leku Avasart Trio i skontaktować się z lekarzem. Pacjent nie powinien już nigdy stosować leku Avasart Trio; • jeśli u pacjenta wystąpią zawroty głowy i (lub) omdlenie podczas stosowania leku Avasart Trio, należy o tym powiadomić lekarza tak szybko, jak tylko jest to możliwe; • jeśli u pacjenta wystąpi osłabienie wzroku lub ból oka. Mogą być to objawy gromadzenia się płynu w unaczynionej błonie otaczającej oko (nadmiernego nagromadzenia płynu między naczyniówką a twardówką) lub zwiększenia ciśnienia we wnętrzu oka - mogą one wystąpić w przedziale od kilku godzin do tygodni od zastosowania leku Avasart Trio. Nieleczone mogą prowadzić do trwałej utraty wzroku. Jeśli pacjent wcześniej miał uczulenie na penicylinę lub sulfonamidy może być w grupie zwiększonego ryzyka rozwoju tych objawów; • jeśli pacjent przyjmuje którykolwiek z poniższych leków stosowanych w leczeniu wysokiego ciśnienia krwi: • inhibitor ACE (na przykład enalapryl, lizynopryl, ramipryl), zwłaszcza jeśli pacjent ma zaburzenia czynności nerek związane z cukrzycą; • aliskiren; • jeśli w przeszłości u pacjenta wystąpił nowotwór złośliwy skóry lub jeśli w trakcie leczenia pojawi się nieoczekiwana zmiana skórna. Leczenie hydrochlorotiazydem, zwłaszcza dużymi dawkami przez dłuższy czas, może zwiększać ryzyko niektórych rodzajów nowotworów złośliwych skóry i warg (nieczerniakowy nowotwór złośliwy skóry). Podczas stosowania leku Avasart Trio należy chronić skórę przed działaniem światła słonecznego i promieniowaniem UV; • jeśli w przeszłości po przyjęciu hydrochlorotiazydu u pacjenta występowały problemy z oddychaniem lub płucami (w tym zapalenie płuc lub gromadzenie się płynu w płucach). Jeśli po przyjęciu leku Avasart Trio u pacjenta wystąpi ciężka duszność lub trudności z oddychaniem, należy niezwłocznie zwrócić się o pomoc medyczną. Lekarz prowadzący może monitorować czynność nerek, ciśnienie krwi oraz stężenie elektrolitów (np. potasu) we krwi w regularnych odstępach czasu. Jeśli po przyjęciu leku Avasart Trio u pacjenta wystąpi ból brzucha, nudności, wymioty lub biegunka, należy omówić to z lekarzem. Lekarz podejmie decyzję o dalszym leczeniu. Nie należy samodzielnie podejmować decyzji o przerwaniu przyjmowania leku Avasart Trio. Patrz także informacje pod nagłówkiem „Kiedy nie stosować leku Avasart Trio”. Jeśli którykolwiek z powyższych punktów dotyczy pacjenta, należy o tym porozmawiać z lekarzem. Dzieci i młodzież Nie zaleca się stosowania leku Avasart Trio u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat. Pacjenci w podeszłym wieku (w wieku 65 lat i starsi) Lek Avasart Trio można stosować u pacjentów w wieku 65 lat i starszych w tej samej dawce jak u pozostałych dorosłych pacjentów i w ten sam sposób, w jaki przyjmowali oni dotychczas trzy substancje zwane amlodypiną, walsartanem i hydrochlorotiazydem. U pacjentów w podeszłym wieku należy regularnie sprawdzać ciśnienie tętnicze krwi, szczególnie jeśli stosują oni maksymalną dawkę leku Avasart Trio (10 mg + 320 mg + 25 mg). Lek Avasart Trio a inne leki Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować. Lekarz prowadzący być może będzie musiał zmienić dawkę i (lub) zastosować inne środki ostrożności. W niektórych przypadkach może zaistnieć konieczność zaprzestania zażywania jednego z leków. Odnosi się to szczególnie do leków wymienionych poniżej: Nie należy stosować jednocześnie z: • litem (lekiem stosowanym w leczeniu niektórych rodzajów depresji); • lekami lub substancjami zwiększającymi stężenie potasu we krwi. Należą do nich suplementy potasu lub substytuty soli zawierające potas, leki oszczędzające potas i heparyna; • inhibitory ACE lub aliskiren (patrz także informacje pod nagłówkiem „Kiedy nie stosować leku Avasart Trio” oraz „Ostrzeżenia i środki ostrożności”). Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego przyjmowania: • alkoholu, leków nasennych i środków znieczulających (leki stosowane podczas operacji i innych zabiegów); • amantadyny (lek przeciwko chorobie Parkinsona, stosowany także w leczeniu lub zapobieganiu określonym chorobom wywoływanym przez wirusy); • leków przeciwcholinergicznych (stosowane w leczeniu różnych zaburzeń, takich jak skurcze żołądka i jelit, skurcze pęcherza moczowego, astma, choroba lokomocyjna, skurcze mięśni, choroba Parkinsona oraz jako środki wspomagające w znieczuleniu); • leków przeciwdrgawkowych i leków stabilizujących nastrój stosowanych w leczeniu padaczki i zaburzeń dwubiegunowych (np. karbamazepina, fenobarbital, fenytoina, fosfenytoina, prymidon); • kolestyraminy, kolestypolu i innych żywic (substancje stosowane głównie w leczeniu dużego stężenia lipidów we krwi); • symwastatyny (lek stosowany do zmniejszenia nadmiernego stężenia cholesterolu we krwi); • cyklosporyny (lek stosowany po przeszczepach, zapobiegający odrzuceniu narządu lub w innych chorobach, takich jak reumatoidalne zapalenie stawów i atopowe zapalenie skóry); • leków cytotoksycznych (stosowane w leczeniu raka), takich jak metotreksat lub cyklofosfamid; • digoksyny lub innych glikozydów naparstnicy (leki stosowane w chorobach serca); • werapamilu, diltiazemu (leki stosowane w chorobach serca); • jodowanych środków kontrastowych (leki stosowane do badań obrazowych); • leków stosowanych w leczeniu cukrzycy (leki doustne, takie jak metformina lub insulina); • leków stosowanych w leczeniu dny, takich jak allopurynol; • leków, które mogą zwiększyć stężenie cukru we krwi (leki beta-adrenolityczne, diazoksyd); • leków, które mogą wywołać „torsades de pointes” (nieregularne bicie serca), takich jak leki przeciwarytmiczne (leki stosowane w chorobach serca) oraz niektóre leki przeciwpsychotyczne; • leków, które mogą zmniejszać ilość sodu we krwi, takich jak leki przeciwdepresyjne, przeciwpsychotyczne, przeciwpadaczkowe; • leków, które mogą zmniejszać ilość potasu we krwi, takich jak diuretyki (leki moczopędne), kortykosteroidy, leki przeczyszczające, amfoterycyna lub penicylina G; • leków zwiększających ciśnienie tętnicze krwi, takich jak adrenalina lub noradrenalina; • leków stosowanych w przypadku zakażenia wirusem HIV/AIDS (np. rytonawir, indynawir, nelfinawir); • leków stosowanych w leczeniu zakażeń grzybiczych (np. ketokonazol, itrakonazol); • leków stosowanych w leczeniu owrzodzenia i zapalenia przełyku (karbenoksolon); • leków stosowanych w łagodzeniu bólu i zapalenia, zwłaszcza niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ), w tym selektywnych inhibitorów cyklooksygenazy-2 (inhibitorów COX-2); • leków zwiotczających mięśnie (leków rozluźniających mięśnie, stosowanych w trakcie zabiegów chirurgicznych); • nitrogliceryny i innych azotanów, lub innych substancji rozszerzających naczynia krwionośne; • innych leków stosowanych w leczeniu wysokiego ciśnienia tętniczego krwi, w tym metylodopy; • ryfampicyny (stosowana np. w leczeniu gruźlicy), erytromycyny, klarytromycyny (antybiotyki); • ziela dziurawca; • dantrolenu (wlew stosowany w przypadku ciężkich zaburzeń temperatury ciała); • takrolimus (stosowany w celu kontrolowania odpowiedzi układu odpornościowego, co umożliwi organizmowi przyjęcie przeszczepionego narządu); • witaminy D i soli wapnia. Stosowanie leku Avasart Trio z jedzeniem, piciem i alkoholem Pacjenci, którym przepisano lek Avasart Trio nie powinni jeść grejpfruta ani pić soku grejpfrutowego, gdyż zarówno grejpfrut jak i sok grejpfrutowy mogą prowadzić do zwiększenia stężenia substancji czynnej – amlodypiny we krwi, co może prowadzić do nieprzewidywalnego nasilenia działania leku Avasart Trio polegającego na obniżeniu ciśnienia krwi. Przed wypiciem alkoholu należy porozmawiać z lekarzem. Alkohol może spowodować zbyt duże obniżenie ciśnienia tętniczego i (lub) zwiększyć ryzyko zawrotów głowy lub omdleń. Ciąża i karmienie piersią Ciąża Należy poinformować lekarza o podejrzeniu (lub planowaniu) ciąży. Zazwyczaj lekarz zaleci zaprzestanie stosowania leku Avasart Trio przed planowaną ciążą lub natychmiast po stwierdzeniu ciąży i zaleci inny lek zamiast leku Avasart Trio. Nie zaleca się stosowania leku Avasart Trio we wczesnym okresie ciąży i nie wolno go stosować po trzecim miesiącu ciąży, ponieważ stosowany w tym okresie może poważnie zaszkodzić dziecku. Karmienie piersią Należy powiedzieć lekarzowi o karmieniu piersią lub zamiarze karmienia piersią. Wykazano, że małe ilości amlodypiny przenikają do mleka ludzkiego. Leku Avasart Trio nie zaleca się podczas karmienia piersią. Lekarz może wybrać inne leczenie w trakcie karmienia piersią, zwłaszcza w okresie karmienia noworodków i wcześniaków. Przed zastosowaniem jakiegokolwiek leku należy poradzić się lekarza lub farmaceuty. Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn Lek ten może powodować zawroty głowy, senność, nudności lub ból głowy. Jeśli u pacjenta wystąpią te objawy, nie należy prowadzić pojazdów ani obsługiwać narzędzi lub maszyn.

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią. Tak jak w przypadku jakichkolwiek leków złożonych zawierających trzy substancje czynne, nie można wykluczyć działań niepożądanych związanych z każdą poszczególną substancją czynną. Działania niepożądane zgłoszone dla leku Avasart Trio lub jednej z trzech substancji czynnych (amlodypiny, walsartanu i hydrochlotiazydu), przedstawiono poniżej i mogą one wystąpić podczas stosowania leku Avasart Trio. Niektóre działania niepożądane mogą być poważne i wymagać natychmiastowej pomocy lekarskiej. W razie wystąpienia któregokolwiek z poniższych poważnych działań niepożądanych występujących po zastosowaniu leku, należy bezzwłocznie skontaktować się z lekarzem: Często (mogą dotyczyć maksymalnie 1 na 10 osób): • zawroty głowy; • niskie ciśnienie tętnicze (uczucie omdlenia, uczucie „pustki” w głowie, nagła utrata przytomności). Niezbyt często (mogą dotyczyć maksymalnie 1 na 100 osób): • znaczne zmniejszenie ilości wydalanego moczu (osłabiona czynność nerek). Rzadko (mogą dotyczyć maksymalnie 1 na 1 000 osób): • krwawienie spontaniczne; • nieregularna czynność serca; • zaburzenia czynności wątroby. Bardzo rzadko (mogą dotyczyć maksymalnie 1 na 10 000 osób): • nagłe wystąpienie świszczącego oddechu, bólu w klatce piersiowej, skrócenia oddechu lub trudności w oddychaniu; • obrzęk powiek, twarzy oraz ust; • obrzęk języka oraz gardła powodujący znaczne trudności w oddychaniu; • ciężkie reakcje skórne w tym intensywna wysypka, pokrzywka, zaczerwienienie skóry całego ciała, silny świąd, pęcherze, złuszczanie oraz obrzęk skóry, zapalenie błony śluzowej (zespół Stevensa- Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka) lub inne reakcje alergiczne; • ostra niewydolność oddechowa (objawy obejmują ciężką duszność, gorączkę, osłabienie i splątanie); • zawał serca; • zapalenie trzustki, które może spowodować ostry ból w nadbrzuszu promieniujący do pleców z towarzyszącym bardzo złym samopoczuciem; • osłabienie, skłonność do powstawania siniaków, gorączka i częste infekcje; • sztywność. Inne działania niepożądane leku mogą obejmować Bardzo często (mogą dotyczyć więcej niż 1 na 10 osób): • małe stężenie potasu we krwi; • zwiększenie stężenia lipidów we krwi. Często (mogą dotyczyć maksymalnie 1 na 10 osób): • senność; • kołatanie serca (odczuwanie bicia serca); • zaczerwienienie; • obrzęk kostek (obrzęk); • ból brzucha; • uczucie dyskomfortu w żołądku po posiłku; • zmęczenie; • ból głowy; • częste oddawanie moczu; • duże stężenie kwasu moczowego we krwi; • małe stężenie magnezu we krwi; • małe stężęnie sodu we krwi; • zawroty głowy, omdlenia podczas wstawania; • zmniejszony apetyt; • nudności i wymioty; • swędząca wysypka i inne rodzaje wysypki; • niemożność wystąpienia lub utrzymania erekcji. Niezbyt często (mogą dotyczyć maksymalnie 1 na 100 osób): • szybka czynność serca; • uczucie wirowania; • zaburzenia widzenia; • uczucie dyskomfortu w jamie brzusznej; • ból w klatce piersiowej; • zwiększenie stężenia azotu mocznikowego, kreatyniny i kwasu moczowego we krwi; • duże stężenie wapnia, lipidów lub sodu we krwi; • zmniejszenie stężenia potasu we krwi; • nieprzyjemny zapach z ust; • biegunka; • suchość błony śluzowej jamy ustnej; • zwiększenie masy ciała; • utrata apetytu; • zaburzenia odczuwania smaku • ból pleców; • obrzęk stawów; • skurcze, osłabienie i (lub) ból mięśni; • ból kończyn; • trudności w utrzymaniu prawidłowej pozycji podczas stania lub chodzenia; • osłabienie; • zaburzenia koordynacji; • zawroty głowy podczas wstawania lub po wysiłku; • brak energii; • zaburzenia snu; • uczucie mrowienia lub drętwienia; • neuropatia; • nagła przejściowa utrata przytomności; • niskie ciśnienie krwi po wstaniu; • kaszel; • duszność; • podrażnienie gardła; • nadmierne pocenie się; • swędzenie; • obrzęk, zaczerwienienie i ból wzdłuż przebiegu żyły; • zaczerwienienie skóry; • drżenie; • zmiany nastroju; • lęk; • depresja; • bezsenność; • zaburzenia smaku; • omdlenia; • brak odczuwania bólu; • zaburzenia widzenia; • pogorszenie widzenia; • szumy uszne; • kichanie, katar spowodowane zapaleniem błony śluzowej nosa (nieżyt nosa); • zmiana rytmu wypróżnień; • niestrawność; • utrata włosów; • swędzenie skóry; • zmiana koloru skóry; • zaburzenia oddawania moczu; • wzmożona potrzeba oddawania moczu w nocy; • zwiększona częstość oddawania moczu; • dyskomfort lub powiększenie piersi u mężczyzn; • ból; • złe samopoczucie; • zmniejszenie masy ciała. Rzadko (mogą dotyczyć maksymalnie 1 na 1 000 osób): • mała liczba płytek krwi (niekiedy z towarzyszącym krwawieniem lub powstawaniem siniaków pod skórą); • obecność cukru w moczu; • duże stężenie cukru we krwi; • pogorszenie cukrzycowej równowagi metabolicznej; • uczucie dyskomfortu w jamie brzusznej; • zaparcie; • zaburzenia czynności wątroby, którym może towarzyszyć zażółcenie skóry i oczu lub ciemne zabarwienie moczu (niedokrwistość hemolityczna); • zwiększona wrażliwość skóry na światło słoneczne; • fioletowe plamy na skórze; • zaburzenia czynności nerek; • dezorientacja. Bardzo rzadko (mogą dotyczyć maksymalnie 1 na 10 000 osób): • zmniejszenie liczby białych krwinek; • zmniejszenie liczby płytek krwi, co może prowadzić do wystąpienia nietypowych sinień oraz łatwiejszego krwawienia (uszkodzenie czerwonych krwinek); • obrzęk dziąseł; • wzdęcia brzucha (nieżyt żołądka); • zapalenie wątroby; • zażółcenie skóry (żółtaczka); • zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, które mogą mieć wpływ na niektóre wyniki badań; • zwiększenie napięcia mięśniowego; • zapalenie naczyń krwionośnych, często z wysypką skórną; • wrażliwość na światło; • zaburzenia obejmujące sztywność, drżenie i (lub) trudności w poruszaniu się; • gorączka, ból gardła lub owrzodzenie jamy ustnej, częstsze występowanie zakażeń (brak lub mała liczba krwinek białych); • bladość skóry, zmęczenie, brak tchu, ciemne zabarwienie moczu (niedokrwistość hemolityczna, nieprawidłowy rozpad krwinek czerwonych w naczyniach krwionośnych lub w innych częściach ciała); • stan splątania, zmęczenie, drżenie mięśni i skurcze mięśni, przyspieszony oddech (zasadowica hipochloremiczna); • ostry ból w górnej okolicy brzucha (zapalenie trzustki); • wysypka, świąd, pokrzywka, trudności z oddychaniem lub przełykaniem, zawroty głowy (reakcje nadwrażliwości); • trudności w oddychaniu z gorączką, kaszlem, świszczącym oddechem, dusznością (zespół zaburzeń oddechowych, obrzęk płucny, zapalenie płuc); • wysypka na twarzy, ból stawów, choroby mięśni, gorączka (toczeń rumieniowaty); • zapalenie naczyń krwionośnych z objawami takimi jak wysypka, purpurowo-czerwone plamy, gorączka (zapalenie naczyń); • ciężka choroba skóry powodująca wysypkę, zaczerwienienie skóry, powstawanie pęcherzy na wargach, oczach lub w jamie ustnej, łuszczenie się skóry, gorączkę (toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka); • obrzęk naczynioruchowy jelit: obrzęk w jelicie z takimi objawami, jak ból brzucha, nudności, wymioty i biegunka. Częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych): • zmiany w wynikach testów czynnościowych nerek, zwiększenie stężenia potasu we krwi, mała liczba krwinek czerwonych; • nieprawidłowe parametry dotyczące krwinek czerwonych; • mała liczba pewnego rodzaju krwinek białych i płytek krwi; • zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi; • nieprawidłowe wyniki testów czynnościowych wątroby; • znaczne zmniejszenie ilości wydalanego moczu; • zapalenie naczyń krwionośnych; • osłabienie, łatwe powstawanie siniaków i częste zakażenia (niedokrwistość aplastyczna); • osłabienie wzroku lub ból oka związane z wysokim ciśnieniem tętniczym krwi (możliwe objawy gromadzenia się płynu w unaczynionej błonie otaczającej oko - nadmiernego nagromadzenia płynu między naczyniówką a twardówką) lub jaskry ostrej zamykającego się kąta); • brak tchu; • znacznie zmniejszona ilość wydalanego moczu (możliwe objawy zaburzeń czynności nerek lub niewydolności nerek); • ciężka choroba skóry powodująca wysypkę, zaczerwienienie skóry, powstawanie pęcherzy na wargach, oczach lub w jamie ustnej, łuszczenie się skóry, gorączkę (rumień wielopostaciowy); • kurcz mięśni; • gorączka; • pęcherze skórne (objaw choroby zwanej pęcherzowym zapaleniem skóry); • nowotwory złośliwe skóry i warg (nieczerniakowe nowotwory złośliwe skóry). Zgłaszanie działań niepożądanych Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie. Działania niepożądane można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych: Al. Jerozolimskie 181C 02-222 Warszawa Tel.: + 48 22 49 21 301 Faks: + 48 22 49 21 309 e-mail: https://smz.ezdrowie.gov.pl Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu. Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat bezpieczeństwa stosowania leku.

• Nadwrażliwość na substancje czynne, inne pochodne sulfonamidów, pochodne dihydropirydyny lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. • Drugi i trzeci trymestr ciąży (patrz punkty 4.4 i 4.6). • Zaburzenia czynności wątroby, marskość żółciowa wątroby lub cholestaza. • Ciężkie zaburzenia czynności nerek (GFR <30 mL/min/1,73 m2), bezmocz oraz pacjenci dializowani. • Jednoczesne stosowanie produktu leczniczego Avasart Trio z produktami zawierającymi aliskiren jest przeciwskazane u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniem czynności nerek (współczynnik filtracji kłębuszkowej, GFR <60 mL/min/1,73 m2) (patrz punkty 4.5 i 5.1). • Oporna na leczenie hipokaliemia, hiponatremia, hiperkalcemia i objawowa hiperurykemia. • Ciężkie niedociśnienie. • Wstrząs (w tym wstrząs kardiogenny). • Zwężenie drogi odpływu z lewej komory (np. kardiomiopatia przerostowa ze zwężeniem odpływu komory lewej, stenoza aortalna wysokiego stopnia). • Hemodynamicznie niestabilna niewydolność serca po przebyciu ostrego zawału mięśnia sercowego.

Nie badano bezpieczeństwa stosowania i skuteczności amlodypiny w przełomie nadciśnieniowym. Pacjenci z niedoborem sodu i (lub) odwodnieni Znaczne niedociśnienie, w tym niedociśnienie ortostatyczne obserwowano u 1,7% pacjentów leczonych maksymalną dawką produktu Avasart Trio (10 mg + 320 mg + 25 mg) w porównaniu do 1,8% pacjentów leczonych walsartanem i hydrochlorotiazydem (320 mg + 25 mg), 0,4% pacjentów leczonych amlodypiną i walsartanem (10 mg + 320 mg), oraz 0,2% pacjentów leczonych hydrochlorotiazydem i amlodypiną (25 mg + 10 mg) w kontrolowanych badaniach klinicznych z udziałem pacjentów z umiarkowanym do ciężkiego nadciśnieniem tętniczym bez powikłań. U pacjentów z niedoborem sodu i (lub) odwodnionych, takich jak otrzymujący duże dawki leków moczopędnych, po rozpoczęciu leczenia produktem Avasart Trio może wystąpić objawowe niedociśnienie. Produkt Avasart Trio można stosować jedynie po wyrównaniu wcześniej występującego niedoboru sodu i (lub) niedoboru płynów. Jeśli wystąpi znaczne niedociśnienie tętnicze związane z leczeniem produktem Avasart Trio, pacjenta należy ułożyć w pozycji leżącej na plecach i w razie konieczności, podać dożylnie wlew 0,9% roztworu NaCl. Leczenie można kontynuować po ustabilizowaniu ciśnienia krwi. Zmiany w stężeniu elektrolitów w surowicy Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd W kontrolowanym badaniu klinicznym z użyciem produktu Avasart Trio, u wielu pacjentów walsartan w dawce 320 mg i hydrochlorotiazyd w dawce 25 mg w przybliżeniu równoważyły swoje przeciwstawne działanie na stężenie potasu w surowicy. U pozostałych pacjentów, jedno lub drugie działanie może być dominujące. Okresowo należy oznaczać stężenie elektrolitów w surowicy w celu wykrycia potencjalnych zaburzeń równowagi elektrolitów. Okresowe oznaczenia stężenia elektrolitów w surowicy należy przeprowadzać w odpowiednich odstępach czasu w celu wykrycia potencjalnych zaburzeń równowagi elektrolitów, szczególnie u pacjentów z innymi czynnikami ryzyka, takimi jak zaburzona czynność nerek, leczenie innymi produktami leczniczymi lub zaburzenia równowagi elektrolitów w wywiadzie. Walsartan Produkt nie jest zalecany w przypadku jednoczesnego stosowania suplementów potasu, leków moczopędnych oszczędzających potas, substytutów soli zawierających potas lub innych leków, które mogą powodować zwiększenie stężenia potasu (heparyna itp.). Należy zapewnić odpowiednie kontrolowanie stężenia potasu. Hydrochlorotiazyd Leczenie produktem Avasart Trio można rozpocząć dopiero po wyrównaniu hipokaliemii i jakiejkolwiek występującej równocześnie hipomagnezemii. Tiazydowe leki moczopędne mogą doprowadzić do wystąpienia hipokaliemii lub nasilić wcześniej występującą hipokaliemię. Tiazydowe leki moczopędne należy stosować ostrożnie u pacjentów z chorobami, którym towarzyszy zwiększona utrata potasu, na przykład w przypadku nefropatii z utratą soli lub przednerkowym (kardiogennym) zaburzeniem czynności nerek. Jeśli podczas stosowania hydrochlorotiazydu rozwinie się hipokaliemia, należy przerwać stosowanie produktu Avasart Trio do czasu uzyskania stabilnej równowagi potasowej. Tiazydowe leki moczopędne mogą doprowadzić do wystąpienia hiponatremii i zasadowicy hipochloremicznej lub nasilić wcześniej występującą hiponatremię. Obserwowano hiponatremię, której towarzyszyły objawy neurologiczne (nudności, postępująca dezorientacja, apatia). Stosowanie hydrochlorotiazydu można rozpocząć dopiero po wyrównaniu występującej wcześniej hiponatremii. Jeśli podczas stosowania hydrochlorotiazydu rozwinie się ciężka lub nagła hiponatremia, należy przerwać jego stosowanie do czasu normalizacji stężenia sodu we krwi. Wszystkich pacjentów otrzymujących tiazydowe leki moczopędne należy okresowo monitorować w celu wykrycia zaburzeń równowagi elektrolitowej, szczególnie potasu, sodu i magnezu. Zaburzenia czynności nerek Tiazydowe leki moczopędne mogą przyspieszać wystąpienie azotemii u pacjentów z przewlekłą chorobą nerek. W przypadku stosowania produktu Avasart Trio u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, zaleca się okresowe monitorowanie stężenia elektrolitów w surowicy (w tym potasu), kreatyniny i kwasu moczowego. Stosowanie produktu Avasart Trio jest przeciwwskazane u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek, anurią lub poddawanych dializie (patrz punkt 4.3). Nie ma konieczności dostosowania dawkowania produktu Avasart Trio u pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek (GFR ≥30 mL/min/1,73 m2). Zwężenie tętnicy nerkowej Produkt Avasart Trio należy stosować ostrożnie w leczeniu nadciśnienia tętniczego u pacjentów z jednostronnym lub obustronnym zwężeniem tętnicy nerkowej lub zwężeniem tętnicy jedynej czynnej nerki, gdyż u takich pacjentów może się zwiększyć stężenie mocznika we krwi i kreatyniny w surowicy. Przeszczepienie nerki Do chwili obecnej brak doświadczenia związanego z bezpieczeństwem stosowania produktu Avasart Trio u pacjentów po niedawno przeprowadzonym przeszczepieniu nerki. Zaburzenia czynności wątroby Walsartan jest głównie wydalany w postaci niezmienionej z żółcią. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby okres półtrwania amlodypiny jest przedłużony a wartości AUC są większe. Nie opracowano dotychczas zaleceń dotyczących dawkowania amlodypiny. U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby bez cholestazy, maksymalna zalecana dawka walsartanu wynosi 80 mg, dlatego też produkt Avasart Trio nie jest odpowiedni dla tej grupy pacjentów (patrz punkty 4.2, 4.3 i 5.2). Obrzęk naczynioruchowy U pacjentów, u których stosowano walsartan, zgłaszano obrzęk naczynioruchowy, w tym obrzęk krtani i głośni powodujący niedrożność dróg oddechowych i (lub) obrzęk twarzy, ust, gardła i (lub) języka. U niektórych spośród tych pacjentów obrzęk naczynioruchowy występował wcześniej po zastosowaniu innych produktów leczniczych, w tym inhibitorów ACE. U pacjentów, u których wystąpi obrzęk naczynioruchowy, należy natychmiast przerwać stosowanie produktu leczniczego Avasart Trio i nie należy go podawać ponownie. Obrzęk naczynioruchowy jelit U pacjentów leczonych antagonistami receptora angiotensyny II, (w tym zawierających walsartan) notowano występowanie obrzęku naczynioruchowego jelit (patrz punkt 4.8). U tych pacjentów występowały ból brzucha, nudności, wymioty i biegunka. Objawy ustąpiły po przerwaniu leczenia antagonistami receptora angiotensyny II. Jeśli u pacjenta zostanie rozpoznany obrzęk naczynioruchowy jelit, należy przerwać stosowanie walsartanu i rozpocząć odpowiednią obserwację do czasu całkowitego ustąpienia objawów. Niewydolność serca i choroba niedokrwienna serca lub stan po zawale mięśnia sercowego W wyniku zahamowania układu renina-angiotensyna-aldosteron, można oczekiwać zmian czynności nerek u osób podatnych. U pacjentów z ciężką niewydolnością serca, u których czynność nerek może zależeć od aktywności układu renina-angiotensyna-aldosteron, leczenie inhibitorami ACE i antagonistami receptora angiotensyny było związane z występowaniem skąpomoczu i (lub) postępującej azotemii oraz (rzadko) z ostrą niewydolnością nerek i (lub) zgonem. Podobne wyniki zgłaszano odnośnie walsartanu. Ocena pacjentów z niewydolnością serca lub po przebytym zawale mięśnia sercowego powinna zawsze obejmować ocenę czynności nerek. W długoterminowym badaniu kontrolowanym placebo (PRAISE-2) z amlodypiną podawaną pacjentom z niewydolnością serca stopnia III i IV według klasyfikacji NYHA (New York Heart Association Classification) o etiologii innej niż niedokrwienna, stosowanie amlodypiny było związane z częstszymi doniesieniami o obrzęku płuc, pomimo braku istotnych różnic w częstości występowania pogorszenia niewydolności serca w porównaniu z grupą placebo. U pacjentów z zastoinową niewydolnością serca, leki z grupy antagonistów kanałów wapniowych, w tym amlodypinę, należy stosować z zachowaniem ostrożności, ponieważ mogą one zwiększać ryzyko występowania zdarzeń sercowo-naczyniowych oraz śmierci. U pacjentów z niewydolnością serca i chorobą niedokrwienną serca należy zachować ostrożność, szczególnie w przypadku stosowania maksymalnej dawki produktu Avasart Trio, 10 mg + 320 mg + 25 mg, ze względu na ograniczoną ilość danych dotyczących stosowania produktu w tych populacjach pacjentów. Zwężenie zastawki aorty i zastawki dwudzielnej Podobnie jak w przypadku innych leków rozszerzających naczynia krwionośne, wskazana jest szczególna ostrożność u pacjentów ze stenozą mitralną lub znaczącą stenozą aortalną, która nie jest wysokiego stopnia. Ciąża Nie należy rozpoczynać leczenia antagonistami receptora angiotensyny II u pacjentek w ciąży. Z wyjątkiem konieczności kontynuowania leczenia antagonistą receptora angiotensyny II, u pacjentek planujących ciążę należy zastosować inne leki przeciwnadciśnieniowe, które mają ustalony profil bezpieczeństwa stosowania w ciąży. Po stwierdzeniu ciąży leczenie antagonistami receptora angiotensyny II należy natychmiast przerwać i w razie konieczności rozpocząć inne leczenie (patrz punkty 4.3 i 4.6). Hiperaldosteronizm pierwotny Pacjenci z pierwotnym hiperaldosteronizmem nie powinni być leczeni antagonistą angiotensyny II, walsartanem, ponieważ ich układ renina-angiotensyna nie jest aktywny. Dlatego też nie zaleca się stosowania produktu Avasart Trio w tej populacji pacjentów. Toczeń rumieniowaty układowy Zgłaszano przypadki nasilenia lub uaktywnienia układowego tocznia rumieniowatego pod wpływem tiazydowych leków moczopędnych, w tym hydrochlorotiazydu. Inne zaburzenia metaboliczne Tiazydowe leki moczopędne, w tym hydrochlorotiazyd, mogą zmieniać tolerancję glukozy oraz zwiększać stężenie cholesterolu, triglicerydów i kwasu moczowego w surowicy. Pacjenci z cukrzycą mogą wymagać dostosowania dawki insuliny lub doustnych leków przeciwcukrzycowych. Ze względu na zawartość hydrochlorotiazydu, stosowanie produktu Avasart Trio jest przeciwwskazane w przypadku występowania objawowej hiperurykemii. Hydrochlorotiazyd może zwiększać stężenie kwasu moczowego w surowicy ze względu na zmniejszony klirens kwasu moczowego, oraz powodować lub nasilać hiperurykemię, jak również prowadzić do wystąpienia dny moczanowej u podatnych pacjentów. Tiazydy zmniejszają wydalanie wapnia z moczem oraz mogą spowodować okresowe i nieznaczne zwiększenie stężenia wapnia w surowicy przy braku stwierdzonych zaburzeń w metabolizmie wapnia. Produkt Avasart Trio jest przeciwwskazany do stosowania u pacjentów z hiperkalcemią i można go stosować jedynie po wyrównaniu występującej wcześniej hiperkalcemii. Jeśli podczas stosowania produktu Avasart Trio wystąpi hiperkalcemia, należy przerwać leczenie. Podczas stosowania tiazydów należy okresowo kontrolować stężenie wapnia w surowicy. Znaczna hiperkalcemia może być oznaką ukrytej nadczynności przytarczyc. Przed przystąpieniem do badań sprawdzających czynność przytarczyc należy przerwać stosowanie tiazydów. Nadwrażliwość na światło Po zastosowaniu tiazydowych leków moczopędnych zgłaszano przypadki nadwrażliwości na światło (patrz punkt 4.8). Jeśli podczas leczenia produktem Avasart Trio wystąpi reakcja nadwrażliwości na światło, zaleca się przerwanie leczenia. Jeśli konieczne jest wznowienie terapii lekiem moczopędnym, zaleca się ochronę narażonej powierzchni ciała przed działaniem promieni słonecznych lub przed sztucznym promieniowaniem UVA. Nadmierne nagromadzenie płynu między naczyniówką a twardówką, ostra krótkowzroczność i jaskra ostra wtórna zamkniętego kąta Hydrochlorotiazyd, sulfonamidy lub leki będące pochodnymi sulfonamidów mogą powodować reakcję idiosynkratyczną wywołującą nadmierne nagromadzenie płynu między naczyniówką a twardówką z ograniczeniem pola widzenia, ostrą, przejściową krótkowzroczność i ostrą jaskrę zamykającego się kąta. Do objawów należą: nagłe zmniejszenie ostrości widzenia lub ból oka. Objawy te występują zazwyczaj w ciągu godzin do tygodni po rozpoczęciu leczenia. Nieleczona jaskra ostra zamykającego się kąta może prowadzić do trwałej utraty wzroku. Głównym sposobem leczenia jest jak najszybsze zaprzestanie przyjmowania leku. Jeśli ciśnienie wewnątrzgałkowe pozostaje niewyrównane należy rozważyć szybkie leczenie lub interwencję chirurgiczną. Do czynników ryzyka sprzyjających wystąpieniu jaskry ostrej zamykającego się kąta może należeć alergia na sulfonamidy lub penicylinę w wywiadzie. Ogólne Należy zachować ostrożność u pacjentów, którzy już wcześniej doświadczyli reakcji nadwrażliwości na innych antagonistów receptora angiotensyny II. Wystąpienie reakcji nadwrażliwości na hydrochlorotiazyd jest bardziej prawdopodobne u pacjentów z alergią i astmą. Pacjenci w podeszłym wieku (w wieku 65 lat i powyżej) U pacjentów w podeszłym wieku zalecana jest ostrożność, w tym częstsze monitorowanie ciśnienia tętniczego, szczególnie podczas stosowania maksymalnej dawki produktu Avasart Trio wynoszącej 10 mg + 320 mg + 25 mg ze względu na ograniczoną ilość danych odnośnie tej grupy pacjentów. Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) Istnieją dowody, iż jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny (ARB) lub aliskirenu zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii oraz zaburzenia czynności nerek (w tym ostrej niewydolności nerek). W związku z tym nie zaleca się podwójnego blokowania układu RAA poprzez jednoczesne zastosowanie inhibitorów ACE, leków z grupy ARB lub aliskirenu (patrz punkty 4.5 i 5.1). Jeśli zastosowanie podwójnej blokady układu RAA jest absolutnie konieczne, powinno być prowadzone wyłącznie pod nadzorem specjalisty, a parametry życiowe pacjenta, takie jak: czynność nerek, stężenie elektrolitów oraz ciśnienie krwi powinny być ściśle monitorowane. U pacjentów z nefropatią cukrzycową nie należy stosować jednocześnie inhibitorów ACE oraz leków z grupy ARB. Nieczerniakowy nowotwór złośliwy skóry: W dwóch badaniach epidemiologicznych z wykorzystaniem danych z duńskiego krajowego rejestru nowotworów złośliwych stwierdzono zwiększenie ryzyka wystąpienia nieczerniakowego nowotworu złośliwego skóry (NMSC, ang. Non-melanoma skin cancer) [raka podstawnokomórkowego (BCC, ang. Basal cell carcinoma) i raka kolczystokomórkowego (SCC, ang. Squamous cell carcinoma)] w warunkach zwiększającego się łącznego narażenia organizmu na hydrochlorotiazyd. W mechanizmie rozwoju NMCS mogą odgrywać rolę właściwości fotouczulające hydrochlorotiazydu. Pacjentów przyjmujących hydrochlorotiazyd należy poinformować o ryzku NMSC i zalecić regularne sprawdzanie, czy na skórze nie pojawiły się nowe zmiany, i szybki kontakt z lekarzem w przypadku stwierdzenia jakichkolwiek podejrzanych zmian skórnych. Pacjentom należy zalecić podejmowanie możliwych działań zapobiegawczych w celu minimalizacji ryzyka rozwoju nowotworów złośliwych skóry, jak ograniczanie narażania się na działanie światła słonecznego i promieniowania UV, a jeśli to niemożliwe - odpowiednią ochronę. Niepokojące zmiany skórne należy niezwłocznie badać z możliwością wykonania biopsji z oceną histologiczną. U osób, u których w przeszłości występowały NMSC, może być konieczne ponowne rozważenie stosowania hydrochlorotiazydu (patrz również punkt 4.8). Ostra toksyczność na układ oddechowy Po przyjęciu hydrochlorotiazydu notowano bardzo rzadko poważne przypadki ostrej toksyczności na układ oddechowy, w tym zespół ostrej niewydolności oddechowej (ARDS, ang. acute respiratory distress syndrome). Obrzęk płuc zwykle rozwija się w ciągu kilku minut do kilku godzin po przyjęciu hydrochlorotiazydu. Początkowymi objawami są: duszność, gorączka, osłabiona czynność płuc i niedociśnienie tętnicze. Jeśli podejrzewa się rozpoznanie ARDS, należy odstawić Avasart Trio i zastosować odpowiednie leczenie. Hydrochlorotiazydu nie należy podawać pacjentom, u których wcześniej po przyjęciu hydrochlorotiazydu wystąpił ARDS.

Nie przeprowadzono oficjalnych badań dotyczących interakcji z innymi produktami leczniczymi dla produktu Avasart Trio. Z tego względu, w punkcie tym przedstawiono jedynie informacje dotyczące interakcji z innymi produktami leczniczymi, które znane są dla każdej z substancji czynnych z osobna. Istotne jest jednak, aby wziąć pod uwagę, że produkt Avasart Trio może nasilać przeciwnadciśnieniowe działanie innych leków obniżających ciśnienie tętnicze krwi. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania Poszczególny składnik produktu Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd Znane interakcje z następującymi substancjami Wynik interakcji z innymi substancjami Walsartan i hydrochlorotiazyd Lit Odnotowano odwracalne zwiększenie stężenia litu w surowicy i jego toksyczności podczas jednoczesnego podawania litu z inhibitorami ACE, antagonistami receptora angiotensyny II, w tym walsartanu, oraz tiazydami. Ponieważ tiazydowe leki moczopędne zmniejszają klirens nerkowy litu, stosowanie produktu leczniczego Avasart Trio może prawdopodobnie zwiększyć ryzyko wystąpienia działania toksycznego litu. W związku z tym, podczas jednoczesnego stosowania leków zaleca się staranne kontrolowanie stężenia litu w surowicy. Walsartan Leki moczopędne oszczędzające potas, suplementy potasu, substytuty soli zawierające potas i inne substancje, które mogą zwiększać stężenie potasu Jeżeli konieczne jest zastosowanie produktu leczniczego wpływającego na stężenie potasu w skojarzeniu z walsartanem, zaleca się monitorowanie stężenia potasu w osoczu. Amlodypina Grejpfrut lub sok grejpfrutowy Nie zaleca się przyjmowania amlodypiny z grejpfrutem lub sokiem grejpfrutowym, gdyż u niektórych pacjentów może zwiększyć się biodostępność, czego skutkiem bywa nasilone działanie obniżające ciśnienie krwi. Ostrożność konieczna podczas jednoczesnego stosowania Poszczególny składnik produktu Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd Znane interakcje z następującymi substancjami Wynik interakcji z innymi substancjami Amlodypina Inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol, rytonawir) Jednoczesne stosowanie amlodypiny z silnymi lub umiarkowanymi inhibitorami CYP3A4 (inhibitory proteazy, azole przeciwgrzybicze, makrolidy takie jak erytromycyna, klarytromycyna, werapamil lub diltiazem) może powodować znaczne zwiększenie ekspozycji na amlodypinę. Znaczenie kliniczne tych zmian w farmakokinetyce może być bardziej widoczne u pacjentów w podeszłym wieku. Konieczne może być monitorowanie stanu klinicznego oraz dostosowanie dawki. Induktory CYP3A4 (leki przeciwdrgawkowe [np. karbamazepina, fenobarbital, Stosowanie amlodypiny jednocześnie ze znanymi induktorami CYP3A4 może zmieniać jej stężenie w osoczu. Dlatego też, zarówno podczas stosowania amlodypiny razem z induktorami CYP3A4, a szczególnie z silnymi induktorami fenytoina, fosfenytoina, prymidon], ryfampicyna, Hypericum perforatum [ziele dziurawca zwyczajnego]) CYP3A4 (np. ryfampicyna, ziele dziurawca), jak i po jego zakończeniu, należy kontrolować ciśnienie krwi i rozważyć konieczność modyfikacji dawki. Symwastatyna Jednoczesne stosowanie wielokrotnych dawek amlodypiny 10 mg z symwastatyną 80 mg powodowało zwiększenie ekspozycji na symwastatynę o 77%, w porównaniu z symwastatyną stosowaną w monoterapii. U pacjentów przyjmujących amlodypinę zaleca się zmniejszenie dawki symwastatyny do 20 mg na dobę. Dantrolen (wlew) U zwierząt po podaniu werapamilu i dożylnie dantrolenu obserwowano prowadzące do śmierci migotanie komór i zapaść krążeniową powiązaną z hiperkaliemią. Ze względu na ryzyko hiperkaliemii zaleca się unikanie jednoczesnego podawania antagonistów kanału wapniowego, takich jak amlodypina, u pacjentów podatnych na hipertermię złośliwą oraz podczas leczenia hipertermii złośliwej. Takrolimus Podczas jednoczesnego stosowania z amlodypiną występuje ryzyko zwiększenia stężenia takrolimusu we krwi. Aby uniknąć toksycznych działań takrolimusu podczas podawania amlodypiny pacjentom leczonym takrolimusem, należy kontrolować stężenie takrolimusu we krwi i w razie konieczności dostosować jego dawkę. Walsartan i hydrochlorotiazyd Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), w tym selektywne inhibitory cyklooksygenazy-2 (inhibitory COX-2), kwas acetylosalicylowy (>3 g/dobę) i nieselektywne NLPZ Niesteroidowe leki przeciwzapalne mogą osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe zarówno antagonistów angiotensyny II, jak i hydrochlorotiazydu, jeśli są przyjmowane jednocześnie. Ponadto, jednoczesne stosowanie produktu Avasart Trio i NLPZ może prowadzić do pogorszenia czynności nerek i zwiększenia stężenia potasu w surowicy. Dlatego zaleca się monitorowanie czynności nerek na początku leczenia, jak również odpowiednie nawodnienie pacjenta. Walsartan Inhibitory białek wychwytujących (ryfampicyna, cyklosporyna) lub białek wypierających (rytonawir) Wyniki badania metodą in vitro na komórkach wątroby ludzkiej wskazują, że walsartan jest substratem wątrobowego nośnika wychwytu OATP1B1 i wątrobowego nośnika wypływu MRP2. Jednoczesne stosowanie inhibitorów nośnika wychwytu (ryfampicyny, cyklosporyny) lub nośnika wypływu (rytonawir) może zwiększać wpływ walsartanu na organizm. Hydrochlorotiazyd Alkohol, barbiturany i leki opioidowe Stosowanie tiazydowych leków moczopędnych równocześnie z substancjami, które również wywierają działanie obniżające ciśnienie krwi (np. poprzez zmniejszenie aktywności sympatykomimetycznej ośrodkowego układu nerwowego lub poprzez bezpośrednie rozszerzenie naczyń) może nasilać niedociśnienie ortostatyczne. Amantadyna Tiazydy, w tym hydrochlorotiazyd, mogą zwiększać ryzyko wystąpienia działań niepożądanych amantadyny. Leki przeciwcholinergiczne i inne leki, które mogą wpływać na motorykę przewodu pokarmowego Dostępność biologiczna tiazydowych leków moczopędnych może się zwiększyć pod wpływem leków przeciwcholinergicznych (np. atropina, biperyden), najprawdopodobniej w wyniku spowolnienia perystaltyki przewodu pokarmowego i opóźnienia opróżniania żołądka z treści pokarmowej. Odwrotnie, można oczekiwać, że substancje prokinetyczne, takie jak cyzapryd mogą zmniejszać dostępność biologiczną leków moczopędnych z grupy tiazydów. Środki o działaniu przeciwcukrzycowym (np. insulina i doustne leki przeciwcukrzycowe) - Metformina Tiazydy mogą zmieniać tolerancję glukozy. Może zajść konieczność dostosowania dawki produktów leczniczych o działaniu przeciwcukrzycowym. Należy zachować ostrożność podając metforminę ze względu na ryzyko kwasicy mleczanowej wywołanej przez ewentualną czynnościową niewydolność nerek, związaną ze stosowaniem hydrochlorotiazydu. Leki beta- adrenolityczne i diazoksyd Jednoczesne stosowanie tiazydowych leków moczopędnych, w tym hydrochlorotiazydu, z lekami beta-adrenolitycznymi może zwiększać ryzyko hiperglikemii. Tiazydowe leki moczopędne, w tym hydrochlorotiazyd, mogą nasilać działanie diazoksydu. Cyklosporyna Jednoczesne leczenie cyklosporyną może zwiększyć ryzyko hiperurykemii i powikłań typu dny. Leki cytotoksyczne Tiazydy, w tym hydrochlorotiazyd, mogą zmniejszać wydalanie leków cytotoksycznych (np. cyklofosfamidu i metotreksatu) przez nerki i nasilać ich działanie supresyjne na szpik kostny. Glikozydy naparstnicy Może wystąpić hipokaliemia lub hipomagnezemia wywołana przez tiazydowe leki moczopędne jako działanie niepożądane sprzyjające zaburzeniom rytmu serca spowodowanym stosowaniem glikozydów naparstnicy. Jodowe środki kontrastujące U pacjentów z odwodnieniem wywołanym lekami moczopędnymi istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia ostrej niewydolności nerek, zwłaszcza po podaniu dużych dawek produktów zawierających jod. Przed podaniem tych leków pacjenta należy ponownie nawodnić. Żywice jonowymienne Kolestyramina lub kolestypol zmniejszają wchłanienie tiazydowych leków moczopędnych, w tym hydrochlorotiazydu, czego skutkiem może być niepełne działanie terapeutyczne tiazydowych leków moczopędnych. Jednak rozłożenie w czasie dawkowania hydrochlorotiazydu i żywicy, np. poprzez podanie hydrochlorotiazydu przynajmniej 4 godziny przed lub 4-6 godzin po podaniu żywicy, mogłoby potencjalnie zminimalizować interakcję. Leki wpływające na stężenie potasu w surowicy Działanie hydrochlorotiazydu zmniejszające stężenie potasu w surowicy mogą nasilać równocześnie podawane leki moczopędne zwiększające wydalanie potasu z moczem, kortykosteroidy, leki przeczyszczające, hormon adrenokortykotropowy (ACTH), amfoterycyna, karbenoksolon, penicylina G i pochodne kwasu salicylowego lub leki przeciwarytmiczne. W przypadku konieczności podawania wymienionych produktów leczniczych razem z amlodypiną, walsartanem i hydrochlorotiazydem stosowanymi w skojarzeniu, zaleca się kontrolowanie stężenia potasu w osoczu. Leki wpływające na stężenie sodu w surowicy Działanie leków moczopędnych polegające na zmniejszaniu stężenia sodu może nasilać następujące równocześnie podawane produkty lecznicze: leki przeciwdepresyjne, przeciwpsychotyczne, przeciwpadaczkowe itp. W razie długotrwałego podawania tych produktów leczniczych należy zachować ostrożność. Leki, które mogą wywołać torsade de pointes Ze względu na ryzyko wystąpienia hipokaliemii, należy zachować ostrożność stosując hydrochlorotiazyd w skojarzeniu z produktami leczniczymi, które mogą wywołać torsade de pointes, szczególnie z lekami przeciwarytmicznymi klasy Ia i III oraz z niektórymi lekami przeciwpsychotycznymi. Leki stosowane w leczeniu dny moczanowej (probenecyd, sulfinpirazon i allopurynol) Hydrochlorotiazyd może zwiększać stężenie kwasu moczowego w surowicy i z tego powodu może wystąpić konieczność dostosowania dawki leków nasilających wydalanie kwasu moczowego z moczem. Konieczne może okazać się zwiększenie dawki probenecydu lub sulfinpirazonu. Jednoczesne stosowanie tiazydowych leków moczopędnych, w tym hydrochlorotiazydu, może zwiększać częstość występowania reakcji nadwrażliwości na allopurynol. Metylodopa Zgłaszano pojedyncze przypadki niedokrwistości hemolitycznej występującej w przypadku leczenia skojarzonego metylodopą i hydrochlorotiazydem. Niedepolaryzujące leki zwiotczające mięśnie szkieletowe (np. tubokuraryna) Tiazydowe leki moczopędne, w tym hydrochlorotiazyd, nasilają działanie pochodnych kurary. Inne leki przeciwnadciśnienio- we Tiazydowe leki moczopędne nasilają działanie hipotensyjne innych leków przeciwnadciśnieniowych (np. guanetydyny, metylodopy, leków beta-adrenolitycznych, leków rozszerzających naczynia, leków blokujących kanały wapniowe, inhibitorów konwertazy angiotensyny, leków blokujących receptory angiotensyny i bezpośrednich inhibitorów reniny). Aminy presyjne (np. Hydrochlorotiazyd może osłabiać odpowiedź na noradrenalina, adrenalina) aminy presyjne, takie jak noradrenalina. Znaczenie kliniczne tego działania jest wątpliwe i nie jest wystarczające do wykluczenia ich stosowania. Witamina D i sole wapnia Podawanie tiazydowych leków moczopędnych, w tym hydrochlorotiazydu, z witaminą D lub solami wapnia może nasilić zwiększenie stężenia wapnia w surowicy. Równoczesne stosowanie tiazydowych leków moczopędnych może prowadzić do wystąpienia hiperkalcemii u pacjentów z czynnikami predysponującymi do jej wystąpienia (np. nadczynnością przytarczyc, guzami o charakterze nowotworowym lub stanami zależnymi od witaminy D) poprzez zwiększenie zwrotnego wchłaniania wapnia w kanalikach nerkowych. Podwójna blokada układu RAA lekami z grupy ARB, inhibitorami ACE lub aliskirenem Dane z badania klinicznego wykazały, że podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) w wyniku jednoczesnego zastosowania inhibitorów ACE, leków z grupy ARB lub aliskirenu jest związana z większą częstością występowania zdarzeń niepożądanych, takich jak: niedociśnienie, hiperkaliemia oraz zaburzenia czynności nerek (w tym ostra niewydolność nerek) w porównaniu z zastosowaniem leku z grupy antagonistów układu RAA w monoterapii (patrz punkty 4.3, 4.4 i 5.1).

Profil bezpieczeństwa stosowania produktu Avasart Trio przedstawiony poniżej powstał na podstawie badań klinicznych z zastosowaniem produktu zawierającego amlodypinę + walsartan + hydrochlorotiazyd i znanego profilu bezpieczeństwa stosowania poszczególnych składników: amlodypiny, walsartanu i hydrochlorotiazydu. Podsumowanie profilu bezpieczeństwa Bezpieczeństwo stosowania produktu zawierającego amlodypinę + walsartan + hydrochlorotiazyd oceniano stosując maksymalną dawkę wynoszącą 10 mg/320 mg/25 mg w jednym, kontrolowanym, krótkotrwałym (trwającym 8 tygodni) badaniu klinicznym z udziałem 2271 pacjentów, spośród których 582 otrzymywało walsartan w skojarzeniu z amlodypiną i hydrochlorotiazydem. Działania niepożądane były z reguły łagodne i przemijające i tylko w nielicznych przypadkach powodowały przerwanie stosowania produktu. W tym badaniu klinicznym z grupą kontrolną poddawaną aktywnemu leczeniu, najczęstszą przyczyną przerwania leczenia produktem zawierającym amlodypinę + walsartan + hydrochlorotiazyd były zawroty głowy i niedociśnienie tętnicze (0,7%). W trwającym 8 tygodni kontrolowanym badaniu klinicznym, w którym stosowano skojarzoną terapię trzema lekami nie zaobserwowano znaczących, nowych lub niespodziewanych działań niepożądanych w porównaniu z działaniami niepożądanymi znanymi dla monoterapii lub terapii skojarzonej dwoma lekami. Zmiany zaobserwowane w wynikach badań laboratoryjnych w trwającym 8 tygodni kontrolowanym badaniu klinicznym z użyciem produktu zawierającego amlodypinę + walsartan + hydrochlorotiazyd, były łagodne i zgodne z mechanizmem farmakologicznym leków stosowanych w monoterapii. Obecność walsartanu w leczeniu skojarzonym trzema lekami osłabiła hipokaliemiczne działanie hydrochlorotiazydu. Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych Następujące działania niepożądane, wymienione zgodnie z klasyfikacją układów i narządów MedDRA oraz konwencją MedDRA dotyczącą częstości, dotyczą produktu zawierającego amlodypinę + walsartan + hydrochlorotiazyd oraz amlodypiny, walsartanu i hydrochlorotiazydu stosowanych w monoterapii. Bardzo często: ≥1/10; często: ≥1/100 do <1/10; niezbyt często: ≥1/1 000 do <1/100; rzadko: ≥1/10 000 do <1/1 000; bardzo rzadko: <1/10 000, częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych). 14 Bardzo rzadko: -- Częstość nieznana: -- Rzadko: Nieznana Bardzo rzadko: Bardzo rzadko Częstość nieznana: Nieznana Rzadko: Bardzo rzadko Bardzo rzadko: -- Częstość nieznana: -- Rzadko: -- Bardzo rzadko: -- Częstość nieznana: -- Rzadko: Rzadko Bardzo rzadko: Bardzo rzadko Częstość nieznana: -- Rzadko: Rzadko Bardzo rzadko: -- Częstość nieznana: -- Rzadko: -- Bardzo rzadko: -- Częstość nieznana: -- Rzadko: Często Bardzo rzadko: -- Częstość nieznana: -- Rzadko: Bardzo rzadko Bardzo rzadko: -- Częstość nieznana: -- Rzadko: Bardzo często Bardzo rzadko: -- Częstość nieznana: -- Rzadko: Często Bardzo rzadko: -- Częstość nieznana: -- Rzadko: Często Bardzo rzadko: -- Częstość nieznana: -- Rzadko: Rzadko Bardzo rzadko: Niezbyt często Częstość nieznana: -- Rzadko: Rzadko Bardzo rzadko: Niezbyt często Częstość nieznana: -- Rzadko: Rzadko Bardzo rzadko: Niezbyt często Częstość nieznana: -- Bardzo rzadko: Rzadko Częstość nieznana: -- Rzadko: -- Bardzo rzadko: -- Częstość nieznana: -- Rzadko: -- Bardzo rzadko: Często Częstość nieznana: -- Rzadko: Rzadko Bardzo rzadko: -- Częstość nieznana: -- Rzadko: -- Bardzo rzadko: Niezbyt często Częstość nieznana: -- Rzadko: -- Bardzo rzadko: Nieznana Częstość nieznana: -- Rzadko: -- Bardzo rzadko: Często Częstość nieznana: -- Rzadko: Rzadko Bardzo rzadko: Bardzo rzadko Częstość nieznana: -- Rzadko: -- Bardzo rzadko: -- Częstość nieznana: -- Rzadko: -- Bardzo rzadko: Niezbyt często Częstość nieznana: -- Rzadko: Rzadko Bardzo rzadko: Bardzo rzadko Częstość nieznana: -- Rzadko: -- Bardzo rzadko: Często Częstość nieznana: -- Rzadko: -- Bardzo rzadko: Niezbyt często Częstość nieznana: -- Rzadko: -- Bardzo rzadko: Niezbyt często Częstość nieznana: -- Rzadko: -- 15 Bardzo rzadko: Niezbyt często Częstość nieznana: -- Rzadko: -- Bardzo rzadko: -- Częstość nieznana: -- Rzadko: Nieznana Bardzo rzadko: Niezbyt często Częstość nieznana: -- Rzadko: -- Bardzo rzadko: Niezbyt często Częstość nieznana: -- Rzadko: Rzadko Bardzo rzadko: -- Częstość nieznana: -- Rzadko: Nieznana Bardzo rzadko: Niezbyt często Częstość nieznana: -- Rzadko: -- Bardzo rzadko: -- Częstość nieznana: Niezbyt często Rzadko: -- Bardzo rzadko: Często Częstość nieznana: -- Rzadko: -- Bardzo rzadko: -- Częstość nieznana: -- Rzadko: -- Bardzo rzadko: Bardzo rzadko Częstość nieznana: -- Rzadko: Rzadko Bardzo rzadko: Bardzo rzadko Częstość nieznana: -- Rzadko: -- Bardzo rzadko: Często Częstość nieznana: -- Rzadko: -- Bardzo rzadko: Niezbyt często Częstość nieznana: -- Rzadko: -- Bardzo rzadko: -- Częstość nieznana: -- Rzadko: Często Bardzo rzadko: -- Częstość nieznana: -- Rzadko: -- Bardzo rzadko: Bardzo rzadko Częstość nieznana: Nieznana Rzadko: -- Bardzo rzadko: Bardzo rzadko Częstość nieznana: Niezbyt często Rzadko: -- Bardzo rzadko: Niezbyt często Częstość nieznana: -- Rzadko: -- Bardzo rzadko: -- Częstość nieznana: -- Rzadko: Bardzo rzadko Bardzo rzadko: -- Częstość nieznana: -- Rzadko: Bardzo rzadko Bardzo rzadko: Niezbyt często Częstość nieznana: -- Rzadko: -- Bardzo rzadko: -- Częstość nieznana: -- Rzadko: -- Bardzo rzadko: Często Częstość nieznana: Niezbyt często Rzadko: Rzadko Bardzo rzadko: -- Częstość nieznana: -- Rzadko: -- 16 Bardzo rzadko: Niezbyt często Częstość nieznana: -- Rzadko: -- Bardzo rzadko: -- Częstość nieznana: -- Rzadko: Rzadko Bardzo rzadko: -- Rzadko: Często Bardzo rzadko: Niezbyt często Częstość nieznana: -- Rzadko: Rzadko Bardzo rzadko: Niezbyt często Częstość nieznana: -- Rzadko: -- Bardzo rzadko: Niezbyt często Częstość nieznana: -- Rzadko: -- Bardzo rzadko: Bardzo rzadko Częstość nieznana: -- Rzadko: -- Bardzo rzadko: Bardzo rzadko Częstość nieznana: -- Rzadko: -- Bardzo rzadko: Często Częstość nieznana: -- Rzadko: Często Bardzo rzadko: Bardzo rzadko Częstość nieznana: -- Rzadko: Bardzo rzadko Bardzo rzadko: Niezbyt często Częstość nieznana: -- Rzadko: Często Bardzo rzadko: -- Częstość nieznana: Bardzo rzadko Rzadko: -- Bardzo rzadko: Bardzo rzadko** Częstość nieznana: Nieznana Rzadko: -- Bardzo rzadko: Bardzo rzadko Częstość nieznana: -- Rzadko: -- Bardzo rzadko: Bardzo rzadko Częstość nieznana: -- Rzadko: Rzadko Bardzo rzadko: Niezbyt często Częstość nieznana: -- Bardzo rzadko: Bardzo rzadko Częstość nieznana: Nieznana Rzadko: -- Bardzo rzadko: -- Częstość nieznana: Nieznana Rzadko: -- Bardzo rzadko: -- Częstość nieznana: -- Rzadko: Bardzo rzadko Bardzo rzadko: Bardzo rzadko Częstość nieznana: -- Rzadko: Nieznana Bardzo rzadko: Niezbyt często Częstość nieznana: -- Rzadko: -- Bardzo rzadko: Niezbyt często Częstość nieznana: -- Rzadko: -- Bardzo rzadko: Bardzo rzadko Częstość nieznana: -- Rzadko: Rzadko Bardzo rzadko: Niezbyt często Częstość nieznana: Nieznana Rzadko: -- Bardzo rzadko: Niezbyt często Częstość nieznana: -- Rzadko: Rzadko 17 Niezbyt często: Niezbyt często Częstość nieznana: -- Często: -- Niezbyt często: Bardzo rzadko Częstość nieznana: -- Często: Często Niezbyt często: Nieznana Częstość nieznana: -- Często: Bardzo rzadko Niezbyt często: Bardzo rzadko Częstość nieznana: -- Często: -- Niezbyt często: Bardzo rzadko Częstość nieznana: -- Często: -- Niezbyt często: Bardzo rzadko Częstość nieznana: -- Często: -- Niezbyt często: Niezbyt często Częstość nieznana: -- Często: -- Niezbyt często: Niezbyt często Częstość nieznana: -- Często: -- Niezbyt często: -- Częstość nieznana: -- Często: -- Niezbyt często: Niezbyt często Częstość nieznana: -- Często: Nieznana Niezbyt często: -- Częstość nieznana: -- Często: -- Niezbyt często: Niezbyt często Częstość nieznana: Nieznana Często: -- Niezbyt często: -- Częstość nieznana: -- Często: -- Niezbyt często: Często Częstość nieznana: -- Często: -- Niezbyt często: -- Częstość nieznana: Nieznana Często: -- Niezbyt często: Niezbyt często Częstość nieznana: -- Często: -- Niezbyt często: Niezbyt często Częstość nieznana: -- Często: -- Niezbyt często: Niezbyt często Częstość nieznana: -- Często: -- Niezbyt często: -- Częstość nieznana: -- Często: Nieznana Niezbyt często: -- Częstość nieznana: -- Często: Nieznana Niezbyt często: -- Częstość nieznana: Nieznana Często: Rzadko Niezbyt często: Niezbyt często Częstość nieznana: -- Często: Często Niezbyt często: Niezbyt często Częstość nieznana: -- Często: -- Niezbyt często: -- Częstość nieznana: -- Często: -- Niezbyt często: Niezbyt często Częstość nieznana: -- Często: Nieznana Niezbyt często: Niezbyt często Częstość nieznana: -- Często: -- Niezbyt często: Często Częstość nieznana: Niezbyt często Często: -- Niezbyt często: Niezbyt Częstość nieznana: -- Często: -- 18 Często: -- Często: Niezbyt często Często: -- Często: -- Często: -- Często: -- Często: Niezbyt często Często: -- Często: Niezbyt często Często: -- Często: -- Często: -- Często: Niezbyt często Często: -- Często: -- Często: -- Często: Niezbyt często Często: Niezbyt często Często: -- Często: Niezbyt często * Patrz punkt 4.4 Nadwrażliwość na światło ** W większości przypadków odpowiadające cholestazie Opis wybranych działań niepożądanych Nieczerniakowy nowotwór złośliwy skóry: na podstawie danych dostępnych z badań epidemiologicznych stwierdzono związek pomiędzy łączną dawką hydrochlorotiazydu a występowaniem NMSC (patrz również punkty 4.4 i 5.1). Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych Al. Jerozolimskie 181C 02-222 Warszawa Tel.: + 48 22 49 21 301 Faks: + 48 22 49 21 309 Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.