Aerrane

Kiedy nie stosować leku AERRANE: • jeśli pacjent ma uczulenie (nadwrażliwość) na izofluran lub inne wziewne leki znieczulające takie jak desfluran, sewofluran, halotan i enfluran; • jeśli u pacjenta lub u któregoś z jego krewnych występuje hipertermia złośliwa. Hipertermia złośliwa występuje, gdy u pacjenta nagle dochodzi do niebezpiecznego zwiększenia temperatury ciała w trakcie operacji lub wkrótce po niej; • jeśli w przeszłości u pacjenta znieczulonego lekiem AERRANE lub innym wziewnym lekiem znieczulającym (np. desfluran, sewofluran, halotan) wystąpiły: • problemy z wątrobą, • żółtaczka (zażółcenie skóry i białka oka), • gorączka z niewyjaśnionej przyczyny, • zwiększona liczba białych krwinek - leukocytów (leukocytoza), • zwiększona liczba określonego rodzaju białych krwinek - eozynofilów (eozynofilia). Nie wolno podawać leku AERRANE podczas operacji przeprowadzanych u kobiet w ciąży, w trakcie porodu i bezpośrednio po porodzie. Lek AERRANE może być jednak stosowany w cięciu cesarskim. Lek AERRANE nie powinien być stosowany podczas zabiegów stomatologicznych poza szpitalem lub jednostkami ambulatoryjnymi. Jeśli którykolwiek z powyższych stanów dotyczy danego pacjenta, należy poinformować o tym lekarza, chirurga lub anestezjologa przed rozpoczęciem podawania tego leku. Ostrzeżenia i środki ostrożności Przed rozpoczęciem stosowania leku AERRANE należy zwrócić się do lekarza, pielęgniarki lub farmaceuty. Lekarz zachowa szczególną ostrożność stosując ten lek, jeśli: • u pacjenta występują zaburzenia funkcjonowania komórek (stan zwany chorobą mitochondrialną). • u pacjenta występują choroby wątroby takie jak: - zapalenie wątroby, - marskość wątroby (zastąpienie zdrowej tkanki wątroby tkanką bliznowatą). Dzieje się tak w przypadku spożywania nadmiernej ilości alkoholu. - inne choroby wątroby. • u pacjenta z ryzykiem wystąpienia zmian w aktywności elektrycznej serca (wydłużonego odstępu QT w zapisie EKG), ponieważ może to doprowadzić do zagrażającego życiu zaburzenia rytmu serca typu torsade de pointes. • pacjent w ostatnim czasie przeszedł operację, która wymagała znieczulenia ogólnego za pomocą anestetyku wziewnego. • u pacjenta występują objawy choroby innej niż związana z przebytą operacją, takie jak: silne bóle głowy, nudności, wymioty, ostry ból w klatce piersiowej lub stan, który ma wpływ na mięśnie (choroba nerwowo-mięśniowa, np. dystrofia mięśniowa Duchenne'a lub myasthenia gravis). • u pacjenta występuje skurcz oskrzeli (skurcz oskrzeli i zwężenie dróg oddechowych, co powoduje kaszel, świszczący oddech lub skrócenie oddechu). • pacjentem jest dziecko w wieku poniżej 2 lat. Może zaistnieć potrzeba, by lekarz podał pacjentowi mniejszą dawkę leku AERRANE: • jeśli objętość krwi u pacjenta jest mała (hipowolemia), • jeśli ciśnienie krwi u pacjenta jest zmniejszone (niedociśnienie), • jeśli pacjent jest osłabiony (wycieńczony). Lek AERRANE może powodować podrażnienie błony śluzowej jamy ustnej i dróg oddechowych, co może prowadzić do zwiększenia wydzielania śliny oraz wydzieliny z tchawicy i górnych dróg oddechowych. U dzieci może to utrudniać oddychanie lub powodować skurcz mięśni strun głosowych określany skurczem krtani (narządu głosu). U pacjenta, któremu podano lek AERRANE, mogą występować krótkotrwałe: • zmiany czynności wątroby, • zwiększenie stężenia cukru (glukozy) we krwi, • zmniejszenie stężenia tłuszczu - cholesterolu we krwi, • zmiany aktywności enzymów we krwi. Lek AERRANE może spowodować hipertermię złośliwą (tzn. gdy u pacjenta nagle dochodzi do niebezpiecznego zwiększenia temperatury ciała w trakcie operacji lub krótko po niej). Odnotowano przypadki hipertermii złośliwej ze skutkiem śmiertelnym związane z AERRANE. Lekarz będzie monitorował oddech pacjenta w trakcie podawania leku, szczególnie jeśli pacjentowi podawane są inne leki, które mogą wpłynąć na oddychanie, takie jak: • leki uspokajające (np. diazepam, nitrazepam), • silne leki przeciwbólowe (np. opioidy takie jak fentanyl, morfina i remifentanyl). Lek znacznie nasila działanie środków zwiotczających mięśnie (patrz poniżej). Jeśli którykolwiek z powyższych stanów dotyczy pacjenta (w tym dziecka), należy skontaktować się z lekarzem, pielęgniarką lub farmaceutą. Może być konieczne dokładne zbadanie pacjenta oraz zmiana stosowanego leczenia. Lek AERRANE a inne leki Należy powiedzieć lekarzowi, pielęgniarce lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować. Dotyczy to także leków, które wydawane są bez recepty, w tym preparatów ziołowych i produktów pochodzenia naturalnego. Należy zachować szczególną ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu któregokolwiek z poniższych leków z AERRANE: • nieselektywne inhibitory MAO (inhibitory monoaminooksydazy takie jak fenelzyna, izokarboksazyd): lekarz poinformuje, że przyjmowanie tych leków należy przerwać 15 dni przed planowanym zabiegiem chirurgicznym. • leki nasercowe - β-sympatykomimetyki (np. izoprenalina) oraz α- i β-sympatykomimetyki (np. adrenalina, noradrenalina): mogą one zwiększać częstość akcji serca i powodować ciężkie zaburzenia rytmu serca. • β-adrenolityki (np. atenolol, metoprolol): są to leki nasercowe stosowane często w leczeniu nadciśnienia tętniczego. • izoniazyd: stosowany w leczeniu gruźlicy. Lekarz poinformuje, że przyjmowanie izoniazydu należy przerwać jeden tydzień przed planowanym zabiegiem. Nie należy ponownie rozpoczynać przyjmowania izoniazydu aż do 15-stego dnia po operacji. • leki sympatykomimetyczne o pośrednim działaniu, np.: - amfetamina, pochodne amfetaminy (stosowane w leczeniu ADHD - zespołu nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi), - leki zmniejszające apetyt, - efedryna i pochodne efedryny (częsty składnik leków przeciwkaszlowych i na przeziębienie). Wymienione leki mogą powodować zwiększone ryzyko wystąpienia nadciśnienia tętniczego, jeśli są stosowane jednocześnie z AERRANE. Lekarz poinformuje pacjenta czy i kiedy należy zaprzestać stosowania tych leków. • leki zwiotczające mięśnie (np. suksametonium, pankuronium, atrakurium, wekuronium). Leki te stosowane są w trakcie znieczulenia ogólnego do rozluźniania mięśni pacjenta. Może być konieczne zmniejszenie dawki tych leków przez anestezjologa. • opioidy (np. morfina, fentanyl, remifentanyl): leki te są silnymi środkami przeciwbólowymi i są często stosowane w znieczuleniu ogólnym. • antagoniści wapnia: leki stosowane w leczeniu nadciśnienia tętniczego (np. felodypina, nikardypina). Jeśli pacjent nie jest pewien czy którykolwiek z powyższych przypadków go dotyczy, przed zastosowaniem leku AERRANE należy skontaktować się z lekarzem, pielęgniarką lub farmaceutą. AERRANE z jedzeniem, piciem i alkoholem AERRANE jest lekiem wprowadzającym pacjenta w sen i podtrzymującym ten stan, dzięki czemu pacjent może zostać poddany operacji chirurgicznej. Należy zapytać lekarza, chirurga lub anestezjologa kiedy i co można jeść i pić po wybudzeniu. Nie należy pić alkoholu. Lekarz poinformuje pacjenta, kiedy możliwe będzie ponowne spożycie alkoholu. Ciąża i karmienie piersią Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza że może być w ciąży lub gdy planuje mieć dziecko, powinna poradzić się lekarza, chirurga lub anestezjologa przed zastosowaniem tego leku. Ze względu na ograniczoną ilość danych związanych ze stosowaniem leku AERRANE u kobiet w ciąży, podaje się go im tylko w sytuacji, gdy korzyści ze stosowania przewyższają ryzyko. Można jednak stosować mniejsze dawki AERRANE podczas cięcia cesarskiego. Ponieważ nie wiadomo, czy AERRANE przenika do mleka kobiecego, należy unikać karmienia piersią po operacji, w przypadku gdy pacjentce podano AERRANE do znieczulenia ogólnego. Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn Nie należy prowadzić pojazdów ani obsługiwać narzędzi i maszyn przez co najmniej 24 godziny po operacji, w trakcie której pacjentowi podano lek AERRANE. Przyjęcie leku znieczulającego może wpłynąć na czujność i zachowanie pacjenta, co może negatywnie oddziaływać na zdolność do wykonywania zwykłych czynności nawet przez 6 dni. Pacjent powinien zapewnić sobie transport do domu.

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią. Większość działań niepożądanych ma nasilenie łagodne do umiarkowanego i występuje przez krótki czas, ale mogą również wystąpić pewne ciężkie działania niepożądane. Jeśli pacjent dorosły lub dziecko cierpi z powodu nietypowych lub niespodziewanych objawów występujących po operacji, należy NATYCHMIAST powiadomić lekarza lub anestezjologa. Najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi są: - skurcz oskrzeli, skurcz krtani, co powoduje trudności w oddychaniu, - zwiększenie stężenia glukozy lub potasu we krwi. Odnotowano rzadkie przypadki nieprawidłowego bicia serca (arytmii) i zgonu u dzieci krótko po zabiegu chirurgicznym, związane ze stosowaniem wziewnych środków znieczulających. Należy jak najszybciej poinformować lekarza, pielęgniarkę lub farmaceutę, jeśli wystąpi którekolwiek z poniższych działań niepożądanych, które mogą być ciężkie. Działania niepożądane o nieznanej częstości (tj. częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych): • reakcje anafilaktyczne, • nadwrażliwość, • kontaktowe zapalenie skóry, • obrzęk twarzy, • wysypka, • pobudzenie, • majaczenie, • zmiany nastroju, czasami skrajne, • drgawki, • zaburzenie sprawności intelektualnej, • zaburzenia rytmu serca, w tym zagrażające życiu typu torsade de pointes, • nieprawidłowy zapis elektrokardiogramu (EKG), zmiany rytmu i częstości akcji serca, • zatrzymanie akcji serca, • zbyt wolne lub zbyt szybkie bicie serca, • niedociśnienie tętnicze, • krwotok (niekontrolowane krwawienie), • uszkodzenie wątroby (martwica wątroby) lub nieprawidłowe jej funkcjonowanie (uszkodzenie wątrobowokomórkowe), • nudności i wymioty, • powolny, płytki oddech (depresja oddechowa), duszność, świszczący oddech, • uczucie dyskomfortu w klatce piersiowej, • zwiększenie ilości białych krwinek, • nieprawidłowe stężenia pewnych substancji we krwi (zwiększenie stężenia bilirubiny we krwi, zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi, zmniejszenie stężenia mocznika we krwi, zmniejszenie stężenia cholesterolu), • zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, • zwiększenie stężenia fluoru (powstałego w wyniku rozpadu izofluranu) lub tlenku węgla we krwi, • hipertermia złośliwa objawiająca się m.in. wysoką temperaturą ciała, • uczucie zimna, dreszcze, • czasowe zaprzestanie pracy mięśni jelit (niedrożność jelit), powodujące dyskomfort, wzdęcia oraz wymioty, • nieprawidłowe wyniki badania EEG (elektroencefalogramu), • obecność mioglobiny (białko występujące w mięśniach) w moczu, • rozpad mięśni. Zgłaszanie działań niepożądanych Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub pielęgniarce. Działania niepożądane można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych Al. Jerozolimskie 181C 02-222 Warszawa tel.: + 48 22 49 21 301 faks: + 48 22 49 21 309 e-mail: ndl@urpl.gov.pl. Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu. Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat bezpieczeństwa stosowania leku.

• nadwrażliwość na substancję czynną lub inne halogenowe środki znieczulające • hipertermia złośliwa w wywiadzie lub znana, bądź podejrzewana, skłonność genetyczna do hipertermii złośliwej • zaburzenia czynności wątroby, żółtaczka lub gorączka niewyjaśnionego pochodzenia, leukocytoza lub eozynofilia występujące po uprzednim podaniu anestetyków halogenowych • nieleczona niewydolność krążenia

Jak każdy silny środek do znieczulenia ogólnego, izofluran powinien być podawany wyłącznie w miejscu odpowiednio wyposażonym do przeprowadzenia znieczulenia, przez personel znający właściwości farmakologiczne produktu leczniczego oraz posiadający odpowiednie przeszkolenie i doświadczenie w postępowaniu ze znieczulonym pacjentem. Dla dokładnej kontroli stężenia dostarczanego anestetyku należy używać parowników specjalnie kalibrowanych dla izofluranu. Hipotensja i depresja oddechowa nasilają się wraz z pogłębianiem się znieczulenia. Poziomy znieczulenia przy użyciu izofluranu mogą zmieniać się szybko i łatwo, dlatego należy używać jedynie parowników z możliwym do przewidzenia przepływem i dostateczną dokładnością lub stosować techniki umożliwiające monitorowanie stężenia produktu w powietrzu wdychanym i wydychanym. Stopień obniżenia ciśnienia tętniczego i depresji oddechowej może być wskaźnikiem głębokości znieczulenia. Zgłaszano przypadki wystąpienia wydłużonego odstępu QT, związanego z zaburzeniami rytmu typu torsade de pointes (w wyjątkowych przypadkach ze skutkiem śmiertelnym). Należy zachować ostrożność podając izofluran pacjentom z ryzykiem wystąpienia wydłużonego odstępu QT. Należy zachować ostrożność podczas podawania znieczulenia ogólnego, w tym izofluranu, pacjentom z zaburzeniami mitochondrialnymi. Informowano, że izofluran może powodować uszkodzenie wątroby, od umiarkowanego, przejściowego zwiększenia aktywności enzymów wątrobowych do bardzo rzadkich śmiertelnych przypadków martwicy wątroby. Odnotowano, że uprzednia ekspozycja na halogenowane wodorowęglanowe anestetyki, zwłaszcza w odstępie krótszym niż 3 miesiące, może zwiększyć ryzyko uszkodzenia wątroby. W przypadku marskości, wirusowego zapalenia wątroby lub innej wy stępującej wcześniej choroby wątroby, należy zastosować inny anestetyk niż anestetyk halogenowy. Izofluran może powodować depresję oddechową, która może ulec nasileniu w wyniku premedykacji narkotycznymi produktami przeciwbólowymi lub innymi produktami powodującymi depresję oddechową. Należy monitorować czynności oddechowe i wspomagać w razie potrzeby (patrz punkt 4.8). Izofluran w organizmie człowieka ulega stosunkowo niewielkiemu metabolizmowi. W okresie pooperacyjnym tylko 0,17% przyjętego izofluranu j est wydalane w postaci metabolitów z moczem. Największe wartości nieorganicznego fluoru w surowicy wynoszą zwykle średnio mniej niż 5 mikromol/l i występują około czterech godzin po znieczuleniu, powracając do normy w ciągu 24 godzin. Nie odnotowano objawów uszkodzenia nerek po podaniu izofluranu. Brak wystarczających danych do stosowania produktu do powtórnych znieczuleń. Tak jak w przypadku wszystkich halogenowych anestetyków, należy zachować ostrożność w przypadku powtórnego znieczulenia w krótkim odstępie czasu. U pacjentów z chorobami mięśniowo -nerwowymi, takimi jak miastenia gravis, może wystąpić zwiększenie uczucia męczliwości mięśni. U tych pacjentów izofluran należy stosować ostrożnie. Izofluran znacząco zwiększa mózgowy przepływ krwi przy większych stężeniach znieczulenia. Może wystąpić przejściowe zwiększenie ciśnienia płynu mózgowo -rdzeniowego, całkowicie odwracalne poprzez hiperwentylację. Izofluran należy stosować ostrożnie u pacjentów z e zwiększonym ciśnieniem śródczaszkowym. W takich przypadkach potrzebna może być hiperwentylacja. Produkt Aerrane należy stosować ostrożnie u pacjentów, u których dochodzi do zwężenia oskrzeli, ponieważ może wystąpić u nich skurcz oskrzeli (patrz punkt 4.8). Brak wystarczających danych dotyczących s tosowania izofluranu u pacjentów z hipowolemią, niedociśnieniem tętniczym i w złym stanie ogólnym. Zaleca się stosowanie u tych pacjentów mniejszych stężeń izofluranu. Niezależnie od podanego anestetyku, utrzymanie normalnej hemodynamiki jest istotne , w celu uniknięcia zawału mięśnia sercowego u pacjentów z chorobą naczyń wieńcowych. Ponieważ, produkt Aerrane działa drażniąco na błony śluzowe, trudno jest go używać we wziewnym znieczuleniu przez maskę. Podczas indukcji znieczulenia może zwiększyć się wydzielanie śliny i wydzieliny tchawiczo -oskrzelikowej, co może spowodować skurcz krtani , szczególnie u dzieci (patrz punkt 4.8). Odnotowano zwiększoną utratę krwi u pacjentek poddanych zabiegowi przerwania ciąży, w porównaniu z utratą krwi następującą po znieczuleniu przy użyciu innych środków wziewnych. Izofluran rozluźnia mięśnie macicy, dlatego przy operacjach położniczych należy stosować najmniejsze możliwe stężenia produktu (patrz punkt 4.6). Hipertermia złośliwa U osób z predyspozycjami genetycznymi , znie czulenie izofluranem może wywołać zwiększony metabolizm mięśni szkieletowych prowadzący do zwiększenia zapotrzebowania na tlen i zespołu objawów klinicznych zwanego hipertermią złośliwą. Zespołowi temu mogą początkowo towarzyszyć niespecyficzne objawy, tak ie jak sztywność mięśni, zwiększona częstość rytmu serca, zwiększona częstość oddechu, sinica, zaburzenia rytmu serca oraz wahania ciśnienia tętniczego krwi. (Należy pamiętać, że wiele z tych niespecyficznych objawów może się pojawić podczas lekkiego znieczulenia, ostrej hipoksji, itp.). Zwiększona ogólna przemiana materii może się również objawiać podwyższoną temperaturą ciała (która może szybko wzrastać w początkowym lub późniejszym okresie, ale zwykle nie jest pierwszą oznaką zwiększonej przemiany materii) oraz zwiększonym zużyciem systemu pochłaniania CO 2 (gorący pojemnik). Może dojść do zmniejszenia wartości pO2 i pH oraz wystąpienia hiperkaliemii i niedoboru zasad. Odnotowano przypadki hipertermii złośliwej ze skutkiem śmiertelnym związane z izofluranem. L eczenie polega na odstawieniu środków wywołujących ten zespół (np. izofluranu), dożylnym podaniu soli sodowej dantrolenu i zastosowaniu leczenia wspomagającego. Taka terapia zawiera energiczne postępowanie w celu przywrócenia prawidłowej temperatury ci ała, wspomaganie oddychania i krążenia oraz wyrównanie zaburzeń równowagi wodno -elektrolitowej i kwasowo -zasadowej. Należy zapoznać się z informacjami dotyczącymi stosowania soli sodowej dantrolenu podawanej dożylnie, w celu uzyskania dodatkowych informacji na temat postępowania z pacjentem. Niewydolność nerek może wystąpić później. W pojedynczych przypadkach podczas stosowania halogenowych środków wziewnych zawierających grupę -CF2H (tj. desfluran, enfluran i izofluran) o dnotowano zwiększenie stężenia karboksyhemoglobiny. Stosowanie prawidłowo nawodnionych pochłaniaczy zapobiega wytworzeniu klinicznie istotnych stężeń tlenku węgla. Pochłaniacze CO 2 należy stosować zgodnie z zaleceniami producentów. Odnotowano rzadkie przypadki bardzo silnego przegrzania, dymu i (lub) samozapłonu w zestawie do znieczulenia podczas podawania produktów leczniczych do znieczulenia ogólnego z tej grupy przez przesuszony pochłaniacz CO 2, szczególnie przez zawierający wodorotlenek potasu (np. Baralyme). Jeśli lekarz podejrzewa, ż e pochłaniacz CO 2 może być przesuszony powinien go wymienić przed rozpoczęciem podawania izofluranu. Kolorowy wskaźnik większości pochłaniaczy CO 2 nie zawsze zmienia kolor wskutek wysuszenia. Dlatego też brak wyraźnej zmiany wskaźnika barwnego nie musi oznaczać, że pochłaniacz jest odpowiednio nawodniony. Pochłaniacze CO 2 należy wymieniać rutynowo, bez względu na barwę wskaźnika. Okołooperacyjna hiperkaliemia: Stosowanie wziewnych środków znieczulających wiązano z rzadkimi przypadkami zwiększenia stężenia potasu w surowicy krwi, skutkującego zaburzeniami rytmu serca oraz zgonami dzieci i młodzieży w okresie pooperacyjnym. Wydaje się, że największe zagrożenie występuje u pacjentów z utajonym oraz jawnym schorzeniem nerwowo -mięśniowym, zwłaszcza dystrofią mięśniową Duchenne’a. Jednoczesne zastosowanie sukcynylocholiny związane było z większością, choć nie ze wszystkimi z tych przypadków. U pacjentów tych występowało również znaczne zwiększenie aktywności kinazy kreatynowej w surowicy krwi oraz w niektórych prz ypadkach zmiany w moczu wskazujące na mioglobinurię. Pomimo podobieństwa objawów do obserwowanych w hipertermii złośliwej, u żadnego z pacjentów nie wystąpiły objawy lub dolegliwości sztywności mięśni lub stanu hipermetabolicznego. Zaleca się wczesną i zdecydowaną interwencję w celu wyrównania hiperkaliemii i leczenia utrzymujących się zaburzeń rytmu serca, a następnie ocenę w kierunku utajonej choroby nerwowo-mięśniowej. Izofluran może powodować nieznaczne obniżenie sprawności intelektualnej przez 2 - 4 d ni po znieczuleniu. Niewielkie zmiany nastroju i ich objawy mogą utrzymać się nawet przez 6 dni po podaniu produktu. Należy wziąć to pod uwagę, gdy pacjenci powracają do codziennej aktywności, w tym do prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn (patrz punkt 4.7). Izofluran znacznie nasila działanie wszystkich powszechnie stosowanych środków zwiotczających mięśnie, a wpływ ten jest najsilniej wyrażony z niedepolaryzującymi środkami zwiotczającymi. Podczas indukcji znieczulenia może się zwiększyć wydzielanie śliny i wydzieliny tchawiczo - oskrzelikowej, co może spowodować skurcz krtani, zwłaszcza u dzieci (patrz punkt 4.8). Dzieci w wieku poniżej 2 lat Należy zachować ostrożność, stosując izofluranu małych dzieci ze względu na ograniczone doświadczenie w stosowaniu w tej grupie pacjentów.

Należy dokładnie monitorować stan kliniczny i biologiczny pacjenta w przypadku jednoczesnego stosowania izofluranu z poniższymi produktami. Leki przeciwwskazane do jednoczesnego stosowania z izofluranem - Nieselektywne inhibitory MAO: ryzyko przełomu i brak stabilności hemodynamicznej w czasie operacji lub procedur medycznych. Leczenie należy przerwać 15 dni przed zabiegiem. Leki niezalecane do jednoczesnego stosowania z izofluranem - β-sympatykomimetyki (izoprenalina) oraz alfa - i β-sympatykomimetyki (epinefryna; norepinefryna): należy stosować ostrożnie w trakcie znieczulenia izofluranem z powodu ryzyka komorowych zaburzeń rytmu serca. Leki, które należy ostrożnie stosować w przypadku jednoczesnego podawania izofluranu - β-adrenolityki: równoczesne stosowanie beta-adrenolityków może nasilić działanie anestetyków wziewnych na układ krążenia, włączając niedociśnienie i negatywne skutki inotropowe. Działanie β-adrenolityków można w czasie operacji znieść stosując środki β-sympatykomimetyczne. Ogólnie, produkt zawierający β -adrenolityk nie musi być odstawiony przed zabiegiem, należy też unikać gwałtownego zmniejszania dawki. - Izoniazyd: ryzyko nasilenia toksycznego działania na wątrobę oraz zwiększenia tworzenia toksycznych metabolitów izoniazydu. Leczenie izoniazydem należy przerwać na tydzień przed zabiegiem, a wznowić je można najwcześniej po 15 dniach od operacji. - Epinefryna (adrenalina) stosowana w iniekcjach podskórnych lub dodziąsłowych: ryzyko poważnych, komorowych zaburzeń rytmu serca w wyniku zwiększenia częstości akcji serca, jakkolwiek wrażliwość mięśnia sercowego na adrenalinę jest mniejsza w przypadku stosowania izofluranu niż w przypadku halotanu. Z tego względu dawkę adrenaliny należy ograniczyć np. do 0,1 mg epinefryny w ciągu 10 minut, lub 0,3 mg w ciągu jednej godziny u osób dorosłych. Podawanie adrenaliny podśluzówkowo w dawce większej niż 5 μg/kg, może spowodować wystąpienie wielokrotnych arytmii komorowych. - Sympatykomimetyki o pośrednim mechanizmie działania (amfetamina i jej pochodne: środki psychostymulujące, zmniejszające łaknienie, efedryna i jej pochodne): ryzyko wystąpienia okołooperacyjnego nadciśnienia tętniczego. W przypadku pacjentów poddawanych planowym zabiegom chirurgicznym, zalecane jest przerwanie podawania tych produktów na kilka dni przed zabiegiem. - W większości przypadków, jeśli podawanie produktów leczniczych jest konieczne, nie ma powodu zaprzestania ich podawania przed znieczuleniem ogólnym. Wystarczy poinformować o tym anestezjologa. - Środki zwiotczające mięśnie: izofluran znacząco nasila działanie wszystkich powszechnie stosowanych środków zwiotczających , a wpływ ten jest naj silniej wyrażony z niedepolaryzującymi środ kami zwiotczającymi. Zaleca się zatem stosowanie około jed nej trzeciej do połowy zwykle stosowanej dawki tych substancji. Zmniejszanie wpływu na płytkę nerwowo-mięśniową po zastosowaniu izofluranu trwa dłużej niż po innych tradycyjnych anestetykach. Neostygmina wpływa na działanie niedepolaryzujących środków zwiotczających, ale nie wywiera wpływu na zwiotczające działanie samego izofluranu. - Opioidy, benzodiazepiny i inne środki uspokajające powodują depresję oddechową. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym podawaniu ich z izofluranem. - Antagoniści wapnia: u pacjentów leczonych antagonistami wapnia, zwłaszcza pochodnymi dihydropirydyny, izofluran może prowadzić do znacznego niedociśnienia tętniczego. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym podaw aniu antagonistów wapnia z wziewnymi anestetykami z powodu ryzyka sumującego się ujemnego efektu inotropowego. Równoczesne stosowanie N 2O zmniejsza wartość MAC ( ang. Minimum Alveolar Concetration, m inimalne stężenie pęcherzykowe) u dorosłych (patrz punkt 4.2).

a. Podsumowanie profilu bezpieczeństwa Działania niepożądane po podaniu izofluranu na ogół stanowią zależne od dawki przedłużenie jego działania farmakofizjologicznego i zalicza się do nich depresję oddechową, niedociśnienie tętnicze i zaburzenia rytmu serca. Do możliwych ciężkich działań niepożądanych zalicza się hipertermię złośliwą, reakcje anafilaktyczne i zaburzenia czynności wątroby (patrz punkty 4.4 i 4.8). W okresie pooperacyjnym obserwowano dreszcze, nudności, wymioty i niedrożność jelit. Obserwowano wystąpienie zatrzymania akcji serca w związku z zastosowaniem anestetyków wziewnych do znieczulenia ogólnego, w tym izofluranu. b. Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych W poniższej tabeli przedstawiono działania niepożądane zgłoszone w badaniach klinicznych i po wprowadzeniu produktu do obrotu. Działania niepożądane opisano zgodnie z klasyfikacją układów i narządów MedDRA, a ich częstość oszacowano na podstawie danych uzyskanych w badaniach klinicznych i (lub) po wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu. Częstość występowania działań niepożądanych uporządkowano w następujący sposób: bardzo często (>1/10), często (>1/100 do <1/10), niezbyt często (>1/1000 do <1/100), rzadko (>1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) i nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych). Częstość nieznana: Karboksyhemoglobinemia2 Częstość nieznana: Reakcja anafilaktyczna1 7 Częstość nieznana: Nadwrażliwość1 Częstość nieznana: Hiperkaliemia2 Częstość nieznana: Zwiększenie stężenia glukozy we krwi Częstość nieznana: Pobudzenie Częstość nieznana: Majaczenie Częstość nieznana: Zmiana nastroju5 Częstość nieznana: Drgawki Częstość nieznana: Zaburzenie sprawności intelektualnej4 Częstość nieznana: Zaburzenia rytmu serca Częstość nieznana: Bradykardia Częstość nieznana: Zatrzymanie akcji serca Częstość nieznana: Wydłużenie odstępu QT w zapisie EKG Częstość nieznana: Tachykardia Częstość nieznana: Zaburzenia rytmu typu torsade de pointes Częstość nieznana: Niedociśnienie tętnicze2 Częstość nieznana: Krwotok3 Częstość nieznana: Skurcz oskrzeli2 Częstość nieznana: Duszność1 Częstość nieznana: Świszczący oddech1 Częstość nieznana: Depresja oddechowa2 Częstość nieznana: Skurcz krtani2 Częstość nieznana: Niedrożność jelit Częstość nieznana: Wymioty Częstość nieznana: Nudności Częstość nieznana: Martwica wątroby2 Częstość nieznana: Uszkodzenie wątrobowokomórkowe2 Częstość nieznana: Zwiększenie stężenia bilirubiny we krwi Częstość nieznana: Obrzęk twarzy1 Częstość nieznana: Kontaktowe zapalenie skóry1 Częstość nieznana: Wysypka1 Częstość nieznana: Zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi Częstość nieznana: Zmniejszenie stężenia mocznika we krwi Częstość nieznana: Hipertermia złośliwa2 Częstość nieznana: Uczucie dyskomfortu w klatce piersiowej1 Częstość nieznana: Dreszcze Częstość nieznana: Zwiększenie liczby białych krwinek1 Częstość nieznana: Zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych2 Częstość nieznana: Zwiększenie stężenia fluoru nieorganicznego1 Częstość nieznana: Nieprawidłowy zapis encefalogramu Częstość nieznana: Zmniejszenie stężenia cholesterolu we krwi Częstość nieznana: Zmniejszenie aktywności fosfatazy alkalicznej we krwi Częstość nieznana: Zwiększenie aktywności kinazy kreatynowej we krwi Częstość nieznana: Mioglobinuria Częstość nieznana: Rabdomioliza 8 1Patrz punkt 4.8(c) 2Patrz punkt 4.4 3U pacjentek poddawanych zabiegowi przerwania ciąży (patrz punkt 4.4). 4Może powodować nieznaczne obniżenie sprawności intelektualnej przez 2 - 4 dni po znieczuleniu (patrz punkt 4.4). 5Niewielkie zmiany nastroju i objawy mogą utrzymywać się nawet do 6 dni po podaniu produktu (patrz punkt 4.4). c. Opis wybranych działań niepożądanych Obserwowano przemijające zwiększenie liczby białych krwinek nawet przy braku stresu będącego wynikiem zabiegu chirurgicznego. Rzadko zgłaszano nadwrażliwość (włączając kontaktowe zapalenie skóry, wysypkę, duszność, świszczący oddech, dyskomfort w klatce piersiowej, obrzęk twarzy lub reakcję anafilaktyczną), zwłaszcza w związku z długotrwałą ekspozycją zawodową na wziewne środki znieczulające, w tym izofluran. Reakcje te potwierdzono w testach klinicznych (np. próbą prowokacyjną z metacholiną). Etiologia reakcji anafilaktycznych podczas ekspozycji na wziewne anestetyki z powodu jednoczesnego narażenia na inne produkty, z których wiele powoduje takie reakcje jest niejasna. W czasie i po znieczuleniu izofluranem obserwuje się nieznacznie zwiększone stężenie fluoru nieorganicznego w surowicy wskutek biodegradacji izofluranu. Jest mało prawdopodobne, by fluor nieorganiczny w zaobserwowanych małych stężeniach w surowicy (średnio 4,4 mikromol/l w jednym z badań) mógł wywołać działanie nefrotoksyczne, gdyż stężenia te są znacznie poniżej proponowanych poziomów progowych dla nefrotoksyczności. d. Dzieci i młodzież Stosowanie wziewnych środków znieczulających jest związane z rzadkimi przypadkami zwiększenia stężenia potasu w surowicy, który skutkował zaburzeniami rytmu serca i zgonem u dzieci i młodzieży w okresie pooperacyjnym (patrz punkt 4.4.). Podczas indukcji znieczulenia może dojść do zwiększenia wydzielania śliny i wydzieliny tchawiczo- oskrzelowej, co może powodować skurcz krtani (patrz punkt 4.4.). e. Inne specjalne populacje Choroby nerwowo-mięśniowe Stosowanie wziewnych środków znieczulających związane jest z rzadkimi przypadkami zwiększenia stężenia potasu w surowicy, który powodował zaburzenia rytmu serca i zgony u dzieci i młodzieży w okresie pooperacyjnym. Wydaje się, że najbardziej narażeni są pacjenci z utajonym oraz jawnym schorzeniem nerwowo-mięśniowym, zwłaszcza dystrofią mięśniową Duchenne’a. Zaleca się wczesną i zdecydowaną interwencję w celu wyrównania hiperkaliemii i leczenia utrzymujących się zaburzeń rytmu serca, a następnie ocenę w kierunku utajonej choroby nerwowo-mięśniowej (patrz punkt 4.4.). Pacjenci w podeszłym wieku U pacjentów w podeszłym wieku zwykle wymagane jest mniejsze stężenie izofluranu do podtrzymania znieczulenia w zabiegu chirurgicznym (patrz punkt 4.2.). Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych Al. Jerozolimskie 181C 9 02-222 Warszawa tel.: + 48 22 49 21 301 faks: + 48 22 49 21 309 e-mail: ndl@urpl.gov.pl. Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.